Er scheelt iets met Lou. De man zijn reputatie van norse brompot in acht nemende gaan we altijd met enige vorm van argwaan naar zijn concerten, maar vanavond veranderde die argwaan nogal snel in een vorm van medeleven. We stelden vast dat Reed nauwelijks nog kon stappen, hij constant moest geholpen worden om zijn gitaar om te gorden en hij zelfs wat licht spastische mondbewegingen maakte. Bovendien bleef zijn gitaarspel beperkt tot het af en toe aanslaan van een paar akkoorden en diende hij zijn teksten af te lezen van een autocue die voor zijn neus was opgesteld. Wij zijn geen dokter en we hopen ten zeerste voor de 70 jaar oude Reed dat het niet zo is, maar wij vermoeden ergens een sluimerende ziekte in de aard van Parkinson. We vrezen een beetje dat dit wel eens de laatste keer zal geweest zijn dat we Lou Reed live aan het werk zagen.

Ondanks zijn duidelijk merkbare lichamelijke beperkingen schitterde Lou Reed bij momenten, en dit vooral omwille van een intact gebleven stem, een fantastische begeleidingsband en een arsenaal onsterfelijke songs. De benaming van de tournee ‘from VU to Lulu’ was trouwens helemaal terecht, want hier werden een vijftal VU klassiekers geserveerd tussen vier tracks uit ‘Lulu’, de laatste en door velen verguisde (maar niet door ons) plaat die hij met Metallica inblikte. Voeg daarbij nog een vijftal songs uit diens omvangrijke solo carrière en je hebt een gevarieerd Lou Reed programma.

In de stevige opener “Brandenburg Gate” wist Lou’s band perfect om te springen met de robuuste Metallica aanpak en het gegrom van de meester daarbovenop contrasteerde fijn met de bronstige gitaren. De VU klassiekers “Heroin” en “I’m waiting for the man” overtuigden met lange en potige versies die het typische repetitieve karakter van de VU in ere herstelden, we kregen de songs zoals we ze wilden horen.
De keuze voor “Senselessly Cruel” uit ‘Rock’n’roll heart’, een van zijn mindere solo platen, was een beetje verrassend, maar de song werd door Lou en zijn uiterste potente band naar een hoger niveau getild. Een machtig ‘The View’ liet nog maar eens blijken dat ‘Lulu’ een veel betere plaat is dan iedereen op voorhand beweerde (later zal ‘Lulu’ misschien nog als een all time klassieker aanzien worden, vergeet niet dat ook ‘Berlin’ destijds genadeloos werd afgekraakt). Met “Mistress Dread” (nog eentje uit ‘Lulu’) hadden we wat meer problemen, het denderde wel een eind door en vooral de zeer bedrijvige drummer etaleerde hier zijn kunsten, maar de song had te weinig om het lijf om te blijven boeien en voor één keer ervoeren wij Lou’s vocale prestatie wel als een stoorzender. Zand erover, want de uitvoering van “Street Hassle” was hemels mooi mede dankzij een uitmuntende violist en prachtige achtergrondzang van de feeërieke Joan As Police Woman, die eerder op de avond al voor het intieme voorprogramma had gezorgd. “Street Hassle” was vanavond een parel van het zuiverste soort, een adembenemend moment, een 18 karaats diamant. Lou sneed daarna nog wat dieper in ons vel met een pakkend “Cremation” uit ‘Magic and loss’, die pikzwarte plaat uit 1992 waarin de dood de enige hoofdrolspeler is. Was een duidelijk lichamelijk aangetaste Lou hier zijn eigen afscheid aan het bezingen ? even leek het erop, de song ging zo diep dat een mens er akelig stil van werd.
Het obligate “Walk on the wild side” werd aanvankelijk naar onze mening een beetje te veel als verplicht nummertje afgehaspeld tot een verbluffende sax solo ons van het tegendeel kwam overtuigen. De groep musiceerde fantastisch op een wonderlijk “Sad song”, zonder meer één van de hoogtepunten van de avond met alweer prachtige achtergrondzang van Joan As Police Woman. Lou kondigde het rustige en mooie “Junior Dad” aan met de woorden “This is the last song, so you better pay attention”, wat we al de ganse tijd deden, want we waren duidelijk bij de les vandaag. De song duurt op ‘Lulu’ echter zo een slordige 19 minuten (waarvan er minstens 10 overbodig zijn) maar werd nu fijntjes op het juiste moment afgebroken.

De bisronde was terug een Velvet aangelegenheid met een driftig “Beginning to see the light” en een aangrijpend akoestisch kippenvelmoment “Pale Blue Eyes”, één van de mooiste songs die Lou ooit neergepend heeft en die ons vanavond tot in ons diepste binnenste beroerde.
Geen idee of ze de Lou even aan de baxter hebben moeten leggen, maar toen iedereen al aanstalten maakte om zijn biezen te pakken, strompelde hij terug het podium op om er nog eens het onsterfelijke “Sweet Jane” uit te puren. Omdat hij blijkbaar, ondanks zijn onfitte toestand, zoveel goesting had bracht hij als toetje nog een vloeiend “Think it over” wat eigenlijk niet in de setlist was opgenomen. De niet echt onvergetelijke song uit het ook al weinig schitterende ‘Growing up in public’ werd toch een aardig slot van een voortreffelijk concert.

Wij merkten vandaag een met de gezondheid sukkelende Lou Reed die elke vorm van arrogantie van zich heeft afgelegd, die duidelijk geëmotioneerd was en een gemeende ‘thank you’ naar zijn fans uitte. En zij hadden dat verdiend, want ze hadden maar liefst een dikke 80 eurotoeters voor hun ticket betaald, een beetje dankbaarheid was hier dus wel op zijn plaats. Wederzijds respect dus.
Maar liefst bijna twee en een half uur hadden Lou en zijn geweldige band ons vermaakt, en geloof ons vrij, zowel publiek als Lou hebben er van genoten. De Lou mocht waarschijnlijk met de nodige assistentie uitgeput in zijn nest duiken, wij gingen er ondanks het late uur nog eentje drinken (was ook nodig, drank was vanavond verboden in de concertzaal, de ouwe had dus toch bepaalde eisen gesteld).

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lou-reed-12-06-2012/

Organisatie: Aéronef, Lille (ism Vérone Productions)

Insania Fest 2012 – uitvalsbasis op doom metal, post metal en postrock
Insania Fest 2012 werd georganiseerd door Insania Events die in het jaar 2009 werd opgericht. Insania Events focust voornamelijk op doom metal, post metal en postrock, wat niet wil zeggen dat andere genres uitgesloten worden.
Insania Events is tevens de officiële bandmanager  van de Portugese bands Mourning Lenore, Enchantya, A dream of poe en de Belgische band Grown Below.
Hoewel Insania Events dit jaar met een toch wel heel sterke affiche op de proppen kwam, werd er rond het Fest zelf weinig promo gevoerd, wat de minimale opkomst kan verklaren.  JH Entrepot is een goede uitvalsbasis . Spijtig genoeg liet de kwaliteit van de geluidsinstallatie vanavond te wensen over, althans in de kleine zaal waar Insania Fest doorging.

MUSTH (BE) - Postcore/Postrock
MUSTH  had sterk instrumentale stukken maar niet voldoende om er een sterk geheel van te maken. Ook de zang was niet overtuigend genoeg om de band te dragen. Een samenhangend geheel is bij MUSTH ver te zoeken. De nummers klinken als verschillende ideeën die zonder al teveel  nadenken aan elkaar geplakt zijn. Ze eindigen evenwel met een heel straffe outro, wat aantoont dat deze band wel potentieel is zich draagt. In het genre postrock zie ik hen eerder tot hun recht komen. Niet meteen een ‘musth’ see dus…

Grown Below - Metal/Postcore
Grown Below kenmerkt zich door afwisselend ‘gegrom’ tijdens de hardere stukken  en melodieus gezang tijdens de slowcore. Ze weten metal en slowcore perfect samen te voegen in nummers waarin de gitaren snoeihard de strakke ritmes vasthouden, afgewisseld met opzwepende gitaarriffs en de drum die het rauwe geheel voorzien van dat ietsje meer. Grown Below is een band die niet verveelt, hun nummers van meer dan tien minuten zijn in een mum van tijd dan ook voorbij. De oudere  nummers klonken niettemin steviger, dan de nieuwe die vergezeld werden met viool. De viool zwakte de nummers af, en soms was de (duo) zang te overheersend waardoor er weinig ruimte was om de instrumentaal sterke stukken te laten doorbreken.

Gottesmörder (IT) - PostBlackMetal/Sludge
Volgens mij kan de zanger en tevens gitarist van Gottesmörder met z’n brute stem leeuwen wegjagen. Niet alleen vocaal staan ze sterk, maar ook de gitaren, die als drones recht in je oren donderen, en de drummer die strakke, ritmische drumpartijen speelt alsof het niets is , maken deze band een klasseband. Ze brengen nummers met een minimumduur van tien minuten. Dat kan gevaarlijk zijn, maar Gottesmörder weet gedurende gans het optreden het publiek in de ban te houden.
Hun laatste EP omvat drie nummers die in aanvang beginnen met een soort sprookjesachtige sound en na enkele minuten losbarsten als ware het Thor, de dondergod zelve, die overnam.
Gottesmörder speelt een overweldigende set. Het voelt niet als moord, eerder als hemels.
Op http://www.gottesmorder.bandcamp  kan je hun laatste EP gratis downloaden.

Syndrome (BE) - Ambient drone
Mathieu Vandekerckhove vuurt moeiteloos duistere repetitieve dronescapes op je los, waar je je het ene moment in een zweverige droom waant, het andere moment in een guur stormweer.  In welke sfeer ook,  het zijn nummers die naar je keel grijpen en waar je als het ware in gezogen wordt. Voor een eenmansproject is dit toch wel bewonderenswaardig te noemen. De videoprojectie maakte dit optreden af. Enkel de zang was misschien overbodig.

Year Of No Light (FR) - Postrock/Sludge (zie foto)
Year Of No Light zou je in één woord kunnen omschrijven: ‘epic’. De atmosferische duisternis, de rauwe drones en het no nonsense postmetalgehalte van Year Of No Light brengen je in een sfeer van extase. Het optreden is een bijna ‘non stop journey’ of ‘die hard rock’. Deze band spreekt tot de verbeelding en laat je ‘achter’ met een gevoel van ‘ik wil meer’. Het sterke van Year Of No Light is dat ze gevarieerde nummers brengen: van postmetal, sludge tot postrock; ze doen dit met klasse! Uitgerust met twee drumsets doen de mannen niet alleen het podium maar meteen ook gans het Entrepot daveren met de meest rauwe sounds die je je maar  kan voorstellen. Welverdiend de headliner van de avond en zo gingen ook de lichten van het Entrepot uit…

Organisatie: Entrepot, Brugge