Mark E.Smith, 55 intussen , beschikt de laatste jaren over een ietwat hechtere bezetting ; het was ooit anders …ervoor wisselde deze geschifte boze filosoof nogal wat van groepsleden per plaat . Al bijna 40cd’s zijn er uitgebracht (compilaties, EP’s, live albums en andere releases inclusief).
De sound blijft altijd wel een beetje hetzelfde , dwarse , nerveuze, neurotische, monotone (psychedelische) (postpunk) rock met weerhaken + dat we er vocaal nog steeds praktisch geen woord van verstaan . Hij murmelt, neuzelt en prevelt er onverminderd op los. Opnieuw zijn er een handvol songs die spannend , opwindend, bedreven zijn, én vol passie zitten, als “Taking off”, “Nate will not return”, “Mask search” , “Monocard” en “Laptop dog” . Een hoofdrol is weggelegd voor gitarist Pete Greenway, die zelfs een songtitel naar zich genoemd kreeg. “Happi song” is er dan eentje van vrouwlief Elana Poulou.
The Fall: altijd wel hetzelfde, compromisloos en prettig gestoord!
Er valt altijd wel iets te beleven met een nieuwe Weller. De zeer productieve en ervaren rot heeft nog nooit in zijn carrière twee dezelfde platen gemaakt en gaat altijd gretig op zoek naar iets anders. Krautrock had ie nog niet gehad, en in de geslaagde opener “Green” komt hij daar heel goed mee weg. Een ongewone song voor Weller, doch een geslaagd experiment. Het kermisdeuntje “The attic” dat daar op volgt is helaas van heel wat minder allooi en ook het instrumentale “Sleep of the serene” lijkt uit de afvalemmer te zijn geplukt.
Met de ballad “By the waters”, zeg maar een klassieke Weller song, vindt hij terug het juiste spoor. “Study in blue” gaat dan weer een gedurfde maar hoe dan ook geslaagde dub richting uit, ook al een onontgonnen gebied voor Weller.
Dingen als “Dragonfly” en “When your garden’s overgrown” daarentegen zijn noch mossel noch vis en afsluiter “Be happy children” verdrinkt in zijn eigen meligheid. Met het fijne op een driftig gitaarrifje voortdrijvend “Drifters” kunnen we dan wel weer leven en ook “Around the lake” heeft een aardige en jachtige drive in zich. Maar we moeten streng zijn, dit is Paul Weller, dus het is te weinig.
Het siert Weller dat hij steeds nieuwe paden tracht in te slaan en nooit zichzelf herhaalt, maar deze keer hangt er toch te weinig vlees aan de songs om van een echt boeiende plaat te kunnen spreken.
Paul Weller staat op 14/06 in de AB, en ook al heeft hij deze keer een matig plaatje gemaakt, hij zal u gegarandeerd alweer op een stomend concertje trakteren.
Het aantal verschillende soorten subgenres binnen de alternatieve muziekwereld schieten als paddenstoelen uit de grond. 1 van die stromingen is de zogeheten mathrock en het is binnen dit genre dat we de Britten van You Slut! kunnen situeren. Dit viertal uit Nottingham staat voor een instrumentale vorm van post- en mathrock in het verlengde van de populaire Ieren van And So I Watch You From A Afar.
‘Medium Bastard’ is al het tweede album van You Slut! en naast het knappe artwork weet de band ook muzikaal positief op te vallen. Zoals typisch voor mathrockbands worden de harde riffs gretig op de luisteraar afgevuurd en is het zoeken naar een duidelijke structuur (vergeet het patroon van strofe refein strofe) in de diverse songs.
Heel bijzonder is dat de band stevige noise afwisselt met dromerige, gelaagde en zeer rustige rockmuziek en zo de luistereaar even de tijd laat om stoom af te blazen. Alle stukken en deeltjes vallen wat ons betreft mooi in elkaar en het is genieten van de tien afwisselende en relatief korte nummers (de grens van de drie minuten wordt nergens overschreden).
Zeker es surfen naar http://www.myspace.com/youslut1 .
Het is jammer genoeg een feit dat er in de punkrockwereld de voorbije jaren zeer veel matige releases werden uitgebracht en dat eenheidsworst al te vaak de norm is. Gelukkig zijn er uitzonderingen zoals de Amerikanen van Authority Zero. Het viertal uit Arizona bestaat al sinds 1994 en bracht in die periode vier albums uit. ‘Stories Of Survival’ is hun vierde plaat die eigenlijk al in 2010 het levenslicht zag en nu door Concrete Jungle Records opnieuw wordt gereleased in Europa. Als mooi extraatje worden er 7 nummers van het live album ‘ Less Rythm More Booze” toegevoegd aan deze speciale editie.
Wie ‘Stories Of Survival’ nog niet in bezit heeft of de band niet kent, kunnen we sterk aanraden om daar verandering in te brengen. Authority Zero barst van het talent en creativiteit en is een groep die zeer graag de muzikale grenzen verkent. Zo heeft de band zich een speciale stijl eigen gemaakt en mengen ze snelle skatepunk met een flinke scheut reggae en ska. Op ‘Stories Of Survival’ staan tal van catchy meezingers als “Get It Right”, “Big Bad World”, “Break The Mold” en “The Remedy”.
Voeg daarbij nog de uitmuntende strot van Jason Devore en Authority Zero is zo een formatie die meer dan haar voet mag zetten naast grote broers als Bad Religion, Pennywise, The Offspring en Rancid.
Fans van Thursday die niet veel aan het laatste album ‘No Devolucion’ van deze populaire hardcoreband hadden, hoeven niet te treuren... Zij komen namelijk een stuk meer aan hun trekken komen bij de tweede plaat van de New Yorkers van I Hate Our Freedom. Pikant detail: drummer van deze formatie is ene Rule Tucker van Thursday! . Andere bandleden van I Hate Our Freedom verdienen hun boterham bij ondermeer Texas Is The Reason, Garrison en Milhouse. Voeg daarbij de productie van Kurt Ballou (gitarist van Converge en als producer oa actief bij onze Vlaamse trots Rise And Fall) en je hebt een combinatie die eigenlijk niet kan mislukken.... ‘This Year’s Best Disaster’ levert dan ook een heerlijke mix van posthardcore, alternatieve rock, emo, punk- en indierock en doet denken aan bands als Thursday, Sparta, Polar Bear Club, I Am The Avalanche, Foo Fighters en zelfs Placebo. Het jonge volkje zal ongetwijfeld smullen van de single “Sans Sympathie” of het snelle “Second Telling of A First Degree”. Kortom, I Hate Our Freedom is verplicht luistervoer voor iedere rechtgeaarde liefhebber van posthardcore!
Yukon Blonde is een Canadese indie rock band afkomstig van Vancouver. Dit is hun tweede album en dit na hun uitstekende EP ‘Fire/Water’. Ze brengen stomenderock met afgelijnde hooks, mooie arrangementen en toch melodieus. De sound roept herinneringen op aan de psychedelische rock van de jaren 60, ergens ook New York Dolls en aan de Fleet Foxes, doorspekt met heldere gitaarlijnen.
Beste Songs : het mooie melodieuze "My girl", de catchy single “Starway”, met zomerse invloeden en “Radio” .
Kortom, een leuke en afwisselende plaat. En ‘t schijnt dat ze live zeer goed zijn. Checken dus!
Toen we ‘The Bridge’ van Aeges in onze cd-lader stopten en op de play-knop duwden, dachten we na 2 nummers al dat we per abuis een van onze oude Cave In-platen hadden opgelegd... Aeges staat immers voor een zelfde portie van posthardcore die Cave In zo populair maakt(e): laaggestemde , melodieuze gitaren, een zware ritme sectie , cleane, poppy vocalen en dat alles verpakt in een uiterst catchy mix van hardcore, rock en metal.
Wie kijkt naar de muzikale bezetting van Aeges zal wat verwonderd zijn, want de vier muzikanten hebben een verleden met verschillende, veelal minder toegankelijke bands als Pelican, Tusk, Undertow, The Rise, Juliette and The Licks, Shift en 16.
Met ‘The Bridge’ hebben de vier heren in ieder geval alles om een veel groter publiek aan te spreken. Zoals reeds gezegd zullen posthardcore-adepten hier zeker van smullen maar ook voor liefhebbers van een populaire rockband als Foo Fighters zal dit debuut in de smaak vallen.
De toptracks op dit vrij consistente album zijn opener “Wrong”, “My Medicine” en “The Bridge”.
Je houdt van een band als The Mars Volta of je vindt er totaal niks aan…. Een middenweg lijkt er niet te bestaan voor de geschifte muzikanten uit El Paso. Ons kun je alvast tot de eerste categorie rekenen want nog steeds draaien wij met graagte hun debuutplaat uit 2003 “De-Loused in the Comatorium”. Dit album, een waanzinnige mix van de meest uiteenlopende muziekstijlen was een kopstoot van jewelste en toonde de klasse van de band van Omar Rodriguez-Lopez en Cedrix Bixler-Zavala, gewezen frontmannen van At The Drive In.
De daaropvolgende albums bleven uitblinken in complexiteit en waren zo voer voor geoefende oren maar bleken desondanks meer dan te pruimen...
“Noctourniquet” is de nieuwe worp en klinkt in vergelijking met de vijf vorige platen een stuk radiovriendelijker. We hoorden The Mars Volta nooit zo toegankelijk als op songs als “Aegis”, “Empty Vessels make the loudest sound”, The Malkin Jewel” en “Lapochka”. Het lijkt wel alsof de band de brug wil maken naar een groter publiek.
Was het op vorige albums nog zoeken naar de song achter de complexe geluiden, dan is dat op het eerste deel van deze nieuweling een stuk eenvoudiger. Ook in de lengte van de songs is er op ‘Noctourniquet’ flink gesnoeid want slechts 2 tracks halen de zes minuten.
... Het tweede deel van de plaat blijft rustig, iets té wat ons betreft want de Texanen weten ons slechts bij mondjesmaat te boeien. Wat meer opwinding en felheid die TMV normaal zo kenmerkt, had zeker niet misstaan...
We hinken zo een beetje op twee gedachten over de nieuwe richting die The Mars Volta uitgaat en vragen ons af of er meer nieuwe zieltjes zullen bijkomen dan dat er oude fans zullen afhaken ...
Marriages is de nieuwe band van Emma Ruth Rundle, Greg Burns en David Clifford, drie leden van het postmetalgezelschap Red Sparrowes. Blijkbaar konden ze al hun muzikale energie en ideeën niet kwijt in deze band en moesten ze daarom met een nieuw project op de proppen komen... We zijn er niet rouwig om want met ‘Kistune’ leveren ze een heerlijk plaatje met zes ingetogen, hypnotiserende songs af. ‘Kitsune’ lijkt wel het eigen muzikale universum van deze drie artiesten want de psychedelische, experimentele nummers klinken ongelooflijk organisch en uitgebalanceerd en de ene track loopt naadloos over in de volgende ... Dit album moet je ook echt als één geheel beluisteren wat ons lekker ouderwets maar toch verfrissend overkomt in de huidige Itunes en mp3-tijden...
Wie zich afvraagt of er uberhaupt één verschil is met Red Sparrowes, dan zijn dat de vocalen... De bezwerende gezangen van Emma Ruth Rundle doen bij momenten je haren rechtstaan en voegen net dat extraatje toe aan dit fantastisch debuut!
Voor meer info: http://marriagesband.com/
Jesca Hoop is een Amerikaanse singer/songwriter die nu in Engeland woont. ‘The House that Jack built’ is haar derde album. Fans van haar werk zijn Tom Waits, Peter Gabriël en Eels. Ze schrijft zinnige teksten en onderbouwt dit met enerzijds spannende uptempo nummers met bevreemdende effecten en anderzijds zeer melodieus uitgebouwde songs. Eigenlijk is het popmuziek met macabere elementen.
Beste songs zijn ”Born To”, “The house that Jack built”, “Deeper devastation” en “Ode to Banksy”, een verwijzing naar de bekende straatkunstenaar uit Engeland.
Deer Tick is de band van multi-instrumentalist en songschrijver John McCauley . Hij heeft met Deer Tick al een paar platen uit en steeds opnieuw zijn we geboeid door de afwisselende aanpak . Zijn materiaal situeert ergens tussen americana, southern rock en rauwe lofi klinkende rock met een punky attitude. Wilco , Two Gallants, The Replacements en Jonathan Richman horen we terug in de muziek .
Hij kan met z’n band stevig rocken , “Let’s all go to the bar”, “Something to brag about, maar intrigeert ook met een handvol broeierige , meeslepende songs als “The bump”, “Funny world” en “Main street”. En er is ruimte voor een ballad tussenin als “Clowinaround” en “Electric”, op het eind.
Het tweede deel van de cd is eenvormiger en nestelt zich volledig in de americana sound. Bijzonder knap dus wat hij allemaal uitvoert . Fijn plaatje opnieuw !
Als we even terugblikken naar hun debuut van drie jaar terug omschreven we het Londense duo Robbie Furze en Milo Cordell als een ‘real big pink’ , een band met groeipotentieel met aanstekelijke singles “Dominos”, “Too young to love” en “Velvet”. ‘A brief history of love’ was inderdaad een debuutplaat om U tegen te zeggen …broeierig, intens meeslepende shoegazepop, goed in elkaar gestoken beheerste popsongs, met gedoseerde industriële beats en gevatte galmende wave; de eighties wave, de indiewave van de jaren ‘90 en de psychedelische retrotrips vlogen om de oren; en dat betekent dat namen als Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine, Ride, Spacemen 3, Curve, BRMC en de huidige rits Horrors meets Black Angels de referenties vormen.
Die volgende cd is minder spraakmakend , vooral de tweede helft van de cd valt in elkaar en de spannende bedrevenheid en intensiteit is beduidend minder . Gladgestreken zweverige, melige nummers met zwaar aangezette partijen en bombast, die echter minder prikkelen en dus blijven dobberen.
Hun bombastische wavepop met elektronische ritmes weet te raken in het eerst deel van de cd met “Stay gold”, “Hit the ground (Superman)” , “The palace”, “1313” , “Rubbernecking” en het afsluitend sfeervolle “77” . Graag hadden we alvast meer van dit gekregen.
The Big Pink heeft zich niet echt kunnen onderscheiden & is dus niet ‘the next real (big) thing’ zoals we dachten …
Werchter Boutique 2012 – Metallica + supports
Werchter Boutique 2012
Met de komst van Metallica werd nieuw leven in Werchter Boutique geblazen, een festival dat vorig jaar zelfs al niet meer doorging. Maar is het hier wel gepast om de term festival in de mond te nemen ? Let’s face it, hier ging het eigenlijk om Metallica + voorprogramma, want ongeacht wie hier allemaal als opwarmer mocht fungeren, de organisatie wist toch al lang op voorhand dat Metallica makkelijk op zijn eentje het boeltje zou uitverkopen. En zo verliep het ook voor 50.000 Metallica fans, het was een fijn dagje vertoeven in de zon met de nodige spijs, drank en wat leuke achtergrondmuziek in afwachting van die ene groep waar het hen om deed. Wie verder nog op de affiche stond, dat was bijzaak.
De Belgische metaltrots Channel Zero vond het natuurlijk een hele eer om als support act van het instituut Metallica te mogen staan, en dit voor eigen publiek.
De immer sympathieke en wederom luid schreeuwende Franky De Smet Vandamme spoorde zijn band dan ook aan tot een pompend en luid metaloptreden waar het volk wel van smulde. Wie Channel Zero al eens eerder aan het werk had gezien , wist ook wel dat de band zijn beperkingen heeft, maar dat deerde niet. Er zat meer spontaniteit dan finesse in de nogal clichématige metal, maar de power was volop aanwezig en het was de ideale muziek om flink wat bier op achterover te hijsen.
Trouwens op Werchter nog nooit zoveel drukte aan de drankstands meegemaakt als vandaag.
Mastodon, de band die met het almachtige ‘Hunter’ afgelopen jaar het beste album in het zwaardere genre heeft gemaakt, stond hier absoluut op zijn plaats. De bulldozerrock met brains raasde over Werchter en quasi de volledige ‘Hunter’ werd als een pletwals door de weide gejaagd. Uiterst viriele en machtige mokerslagen van songs, weinig of geen adempauzes en een wall of sound met stoner en Sabbath invloeden. Net als wij het album ‘The Hunter’ koesterden, waren wij ook volledig verkocht voor deze potige Mastodon doortocht in Werchter. Met volbloed brutale songs als “Black Tongue”, “Blasteroid”, “Curl of the Burl”, “Thickening” en “Spectrelight” wisten zij een verpletterende indruk na te laten om er uiteindelijk met het psychedelische anthem “Creature lives” een heerlijk punt achter te zetten.
Waar wij nog het meest naar uitkeken op deze editie van Werchter Boutique was de wederopstanding van Soundgarden (dat hebben we wel wijselijk voor ons gehouden, we waren nu ook niet zot, met meer dan 50.000 Metallica aanhangers om ons heen). De twee klassiekers van deze grunge iconen ‘Badmotorfinger’ en ‘Superunknown’ horen tot het selecte groepje van vijfsterrenalbums in onze collectie. Er werd ook vooral uit die twee platen geput, dus dat zat zeker goed.
Een bronstig openingsduo “Searching with my good eye closed” en “Spoonman” deed ons meteen likkebaarden. Dit was, na al die jaren, een Soundgarden in grote doen, met een Chris Cornell die qua stem nog steeds onbereikbare hoogtes haalde. Potige en smerige versies van “Jesus Christ Pose”, “Let me drown” en “Rusty Cage” beukten op het volk in terwijl meer ingehouden songs als “Fell on black days” en natuurlijk “Black Hole Sun” schitterden in al hun pracht. De band sloot af met de giftige sleper “Slaves and Bulldozers”, vroeger ook al het klassieke slotstuk van de Soundgarden sets. De gemene grunge van Soundgarden heeft altijd al meer naar metal geneigd dan naar punk (in tegenstelling tot Nirvana) en dat trok ook de Metallica fans over de streep. Soundgarden kreeg respect, en dat was al heel wat.
Voor ons was dit het beste wat we vandaag te zien kregen. Nu we toch al terug veilig thuis zijn, durven we dat zeggen.
Metallica ging zeer furieus van start met als openingssalvo enkele mokerslagen uit het oude trashmetal boek. “Hit the lights”, “Master of Puppets”, “Ride the lightning” en “From whom the bell tolls” brachten Werchter op temperatuur, voor zolang de blakende zon daar nog niet had voor gezorgd. Na deze flitsende start was het, zoals aangekondigd, de beurt aan het inmiddels 20 jaar oude ‘The Black Album’, een brok geschiedenis en een mijlpaal in de wereld van de rockmuziek. Met ‘The Black Album’ nam Metallica destijds afstand van de oorspronkelijke trash metal die hen aan duizenden fans had geholpen. Toch bleek het voor Metallica een win/win situatie te zijn. De plaat was nog hard en fel genoeg om de fans van het eerste uur te behouden en tegelijkertijd werd met de nieuwe potente sound een veel breder publiek bereikt. Je moest niet langer een metalfanaat zijn om van Metallica te houden, in vele cd collecties had ‘The Black Album’ gewoon een plaatsje ingenomen tussen ‘Nevermind’ en ’Blood Sugar Sex Magic’, ook twee ontegensprekelijke klassiekers uit datzelfde magische jaar 1991.
Eigenaardig genoeg bleek vanavond dat Metallica van bij de eerste noot van dat legendarische album de knop van de automatische piloot had ingedrukt. Het leek een routineklus, en dat was het ook. Ze speelden het album voor de verandering achterstevoren (oh, verrassing) en de uitvoering was nagenoeg vlekkeloos, maar daar wrong nu juist het schoentje. Het was te clean, te perfect en te routineus. Hoewel er eigenlijk nog geen sleet zat op die monsterplaat, en songs als “The unforgiven”, “The God that failed”, “Enter Sadman” en vooral “Sad but true” ons mateloos konden blijven bekoren, bleven we toch een beetje op onze honger zitten. Wij misten die vlam, die punch, die frontale peer op ons bakkes waarop Metallica ons in eerdere optredens wel al eens had getrakteerd. Kortom, we hebben de heren al beter gezien.
Een finale bisronde maakte wel nog één en ander goed. Toen ze de knop van de automatische piloot terug hadden afgezet schakelden ze in een hogere versnelling met “Battery”, “One” en een geweldig “Seak & Destroy”, wederom drie beukers uit de oude doos.
Metallica was goed (kan ook niet anders) maar het waw! gevoel was er deze keer niet bij.
Als Werchter Boutique in het luidere genre verder wil blijven programmeren, hebben wij één verzoek : AC/DC godverdomme !
Leuk om weten, de originele opzet van Werchter Boutique bij de eerste editie in 2008 was een gezellig festival hoofdzakelijk gericht op families. Op het programma stonden onder andere … even slikken nu… James Blunt, Milow En Tokio Hotel. Dat was lachen.
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Een double-bill op z’n plaats - Shellac – Sleepy Sun
Shellac, Sleepy Sun en Helen Money
De bekende producer Steve Albini, 50 intussen, stond als producer al in voor materiaal van Nirvana, Pixies, Slint, PJ Harvey, Low , Joanna Newsom en ga zo maar door . Met z’n eigen band Shellac is hij al twintig jaar bezig, en heeft tot nu toe vier cd’s uit, twee in de jaren ’90 ‘At action parc’ , ‘Terraform’, en twee tussen 2000 en 2010 , ‘1000 Hurts’ en ‘Excellent Italian Greyhound’.
Vanavond hoorden we een synthese en kregen we ook wat nieuw materiaal te horen van de op stapel liggende , gedoopte en ooit te verschijnen ‘Dude incredible’ , vijf jaar na ‘Excellent Italian Greyhound’.
Albini was midden de jaren ’80 spil van Big Black, gegroeid uit de hardcore noiserockscène, en die strakke, rammelende, nerveuze noisy rock hoor je nog steeds in Shellac: de rauwe, scherpe, metaal achtig gitaarklank van Albini h!imself, een soort ‘prikkeldraadgitaarklank’, waarbij de gitaar strak om de lenden is gespannen , de gortdroge powerdrums van Trainer op een eenvoudig opgestelde ‘Dead Moon’ drum, en de grommende, diep dreunende en repeterende bas van Weston .
Gewoontetrouw staan ze dicht bij elkaar op 1 lijn opgesteld. Het trio, nog steeds in dezelfde vaste bezetting, is enorm op elkaar ingespeeld ; één blik naar elkaar is de geleider om er stevig tegenaan te gaan. De songs kunnen een lange intro hebben, zijn gedreven, hard en vol haakse, vreemde en verrassende, onverwachtse wendingen; ze kunnen losbarsten en exploderen!
Bij Shellac, die alle promo en publi afweert, draait het hier simpelweg om de sound , inpluggen om de power en oerkracht te laten tellen! Een dimmend wit licht schijnt over de drie:
… Altijd wel iets unieks dus om hen aan het werk te zien: Albini’s rauwe, onvaste zegzang en mans unieke gitaarspel, waarbij de snaren stevig worden gespannen; bassist Weston , die een vragenrondje inlast, en een drummer die er deftig op losslaat. Er is de ietwat absurde humor en een beetje zottigheid om hun noisetrip wat te doorbreken en te relativeren .
Een verrukkelijke muzikale belevenis is en blijft het, wat het trio op de bühne presteert .
In de anderhalf uur durende set selecteerden ze “Wait a minute”, “Crow”, “Copper”, “Canada”, “Prayer of God”, “Boycot”, “Squirrel song”, “Spoke” en “Steady as he goes”. Een lang uitgesponnen en tot op het been uitgemergelde huiverende “End of the radio” van de laatste cd liet ons verweesd achter …, een song die Joy Division’s Ian Curtis deed opborrelen … ). Geen veranderde aanpak noteerden we bij de handvol nieuwe songs .
Shellac is electricity! En Albini mag dan een groots artiest en producer zijn , hij bergt met de twee anderen zelf z’n materiaal op … Respect!
Uit San Franscisco is Sleepy Sun afkomstig . In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain en Black Angels kon geplaatst worden . Het vertrek van Rachel Williams liet z’n sporen na , maar de band rond Bret Constantino is er nu terug bij en heeft na ‘Embrace’ en Fever’, met ‘Spine Hits’ een toegankelijk, melodieus, pakkend en gepolijster album uit, met meer symfonische folky tunes en een goed uitgebalanceerde zang. Minder zinderend en zweverig misschien, maar net als Soundgarden , steeds bezwerend.
Een uur dik boeiden ze met hun afwisselende aanpak; een handvol songs als “New age”, “Wild machines” en “Martyr’s mantra” werden op stoner-achtige wijze opengetrokken!
Helen Money opende de avond en zij ging de strijd met haar cello; minimal drones, pedaaleffects, elektronica en beats vulden aan . Als geen ander verkende zij alle mogelijkheden van haar instrument en wat ze allemaal creëerde van sounds op het podium wekte bewondering op .
Organisatie: Heartbreaktunes ( ism Trix , Antwerpen)
Nederlands 
Français 
