Debuut van een Hollandse indie groep, afkomstig uit Friesland. Opereerde voorheen als Monstertux. Ze zijn sterk beïnvloed door Placebo, dEUS en The Beatles. De meeste nummers op dit album zijn echte luisterliedjes en gaan over verlies, over onzekerheden en het overleven in een maatschappij, waarin niks meer zeker is, en steeds vlugger evolueert.
Sterkste songs op dit album zijn : “Preferences”, “Out of this”, “Fascinating places” en “What a girl
Sterke punten : goeie zangpartijen, fijne melodielijnen en soms stevig gitaarwerk
Conclusie : een geslaagd album dat bij ieder luistermoment blijft groeien
Zorita is een Nederlandse band en finalist van de Grote Prijs Nederland en van de Amsterdamse Popprijs. ‘Amor Y Muerte’ is hun debuutalbum.
Kenmerkend voor deze plaat zijn de gipsy invloeden, een mengelmoes van Les Negresses Vertes, Manu Chao, de rauwheid van een Tom Waits in een minder experimentele fase, en een snuifje Leonard Cohen. Een tamelijk uniek geluid dus. Leadzanger is Carlos Zorita Diaz en is van Spaans-Belgische afkomst.
Beste nummers zijn “Weeping Willow”, “Close to you” (met zangeres Queax Queax Jones) en het laatste nummer “l’Adieu”. ( in tegenstelling tot de rest van de plaat in het Frans gezongen, wat de zanger eigenlijk meer zou moeten doen) … Allemaal sfeervolle zachte nummers met als achtergrond violen en accordeon.
Een goeie plaat dus, alhoewel voor de uptempo nummers een iets ruigere aanpak gewenst was.
Het is al bijna een decennium dat onze muziekhelden van de Pixies nieuw werk uitbrachten. Gelukkig is er frontman Black Francis die onder zijn artiestennaam met de regelmaat van de klok zorgt voor verse releases. Zo brengt hij nu ‘Live At Melkweg’ uit, een registratie van een optreden in de Amsterdamse muziektempel De Melkweg dat plaatsvond op 24 maart 2001. Dit concert was er net na het uitbrengen van ‘Dog in the Sand’, een plaat waar Frank Black duidelijk opteerde voor klassieke rock ‘n’ roll.
In ieder geval, ‘Live At Melkweg’ is een mooie combinatie van klassiek Pixies-werk (“Gouge Away”, “Monkey Gone To Heaven”, “Mr. Grieves” en “Where Is My Mind?”) en nummers uit het omvangrijke oeuvre van Frank Black And The Catholics en toont zo de muzikale evolutie van een invloedrijke zanger.
‘Live At Melkweg’ is dus zeker de moeite waard en blijkt bovendien de prelude van de ‘definitieve’ Frank Black & The Catholics cd-box die later in 2012 op de wereld wordt losgelaten.
‘Now & Forever’ is één lange compositie, een donkere soundscape op de plaat van Syndrome, het project van gitarist Mathieu Vandekerckhove van Amenra .
Een spannende dreiging binnen de ‘drone’ slowcore, met repetitieve, (licht) grommende , duistere ambient soundscapes en tunes, een snijdend, slepend gitaarspel en een sober, ingehouden zang. Syndrome exploreert in de diepte van ons gemoed en nodigt je uit te stappen in hun filmisch, huiverende trip …
http://www.consouling.be
Version Original, kortweg V.O., is het project van de Brusselaar Boris Gronemberger. ‘On Rapide’ is al z’n derde album ; hij kon aankloppen bij John McEntire van Tortoise in Chicago. De jazzy postrocktunes zijn duidelijk te horen op het elegant, uitgekiende, dromerige, en broeierige songmateriaal van V.O.
Boris heeft een rits van de Franstalige artiesten meegekregen (o.m. van The Tellers, Soy Un Cabello, Raymondo, Venus, Francoiz Breut, …).
Het filmisch sfeervolle materiaal wordt sober, subtiel of breder omlijst door koperblazers en slagwerk. De meeslepende, bezwerende songs zijn de moeite en weten door de rustige, voort deinende en repetitief opbouwende ritmes en vibes te boeien.
http://www.wearevo.com
… Songs in hun meest pure vorm … een akoestische gitaar en twee zangstemmen . We hebben het hier over Rein Vanvinckenroye en Natalie De Man , die samen liedjes schrijven. Intimistisch materiaal , die een mijmerende , verstilde eenvoud hebben. Een aantal nummers worden verrijkt met een ‘verdwaalde’ harmonica van bluesman Steven Troch .
Hun tweede album is een feit; sober, intiem, eerlijk materiaal dat raakt … ‘EYE-shaped Spots’ is een verhalende wereld van eenzaamheid, nachtelijke ontmoetingen met mythologische figuren en odes aan de hartstocht …
http://www.myspace.com/thecravingdeer
Duyster, het Stubru-programma van Ayco Duyster en Eppo Janssen, is dikwijls een reden om op zondag de tv uit te zetten, en op een heel eigen ritme het weekend af te sluiten, al twaalf jaar lang. Na een eerder verjaarsdagsfeestje in de AB, met onder meer The Low Anthem, was het verjaardagsfeest voor de 500ste aflevering in het DOK, de site aan het Handelsdok in Gent niet ver van de Dampoort, dat wel iets weg heeft van Christiania, de Deense vrijstaat aan de uitkant van Kopenhagen.
We gaan ons in dit verslag proberen een beetje in te houden qua sfeervolle adjectieven, de tomeloze weemoed en oorverdovende zoetheid laten we aan Ayco over, de imitatie is altijd minder dan het origineel ;-)
Duyster begon voor zijn verjaardagsfeestje vroeger dan gewoonlijk, om zeven uur, zodat het nog klaar licht was toen de Geordies van Lanterns on the Lake (zie foto) de avond mochten openen. Met “Gracious tide, take me home”, maakte dit Engels zestal een van de debuten van 2011. We zagen ze al op Crossing Border in november, en net zoals toen waren ze te goed voor woorden vanavond: een echte Duyster-band, die weemoed en passie weet op te roepen. Zangeres Hazel Wilde kan zowel breekbaar als verbeten klinken, en de frasering die ze in een nummer als “Tricks” legde, was meesterlijk (alleen Engelsen kunnen ‘through’ zo sensueel doen klinken). Dit nummer bouwde prachtig op, het had van Arcade Fire kunnen zijn, vooral in de finale die met de viool van Sarah Kemp en de gitaaruitbarstingen van Paul Gregory ook wel iets had van die andere Duyster favoriet, Godspeed You Black Emperor. Met hun zessen brengen Lanterns on the Lake een heel gevarieerd geluid, waarin naast viool, en akoestische en elektrische gitaar, ook glockenspiel, piano, keyboard, en geprogrammeerde soundscapes een rijke en subtiele groepsklank creëren. “I love you, sleepy head” trok zich heel traag op gang, om uit te monden in een magistrale viool-mantra, Mogwai of Explosions in the sky waardig, (met die laatste tourden ze trouwens).
Zoals de andere sets vanavond, kregen we maar veertig minuten tot drie kwartier, maar in die korte tijd, hadden Lanterns on the Lake veel nieuwe zieltjes gewonnen.
Dat Amatorski niet uit het Noorden van Engeland komt, kon je zien toen de band niet zoals LOTL of Gravenhurst in hemd of t-shirt op het podium kwam, maar goed beschermd in parkas plaats nam achter hun instrumenten. De optredens in DOK zijn half en half in openlucht, er was wel een dak dat ons van de regen afschermde, maar na een mooie zonnige namiddag, was het ondertussen redelijk afgekoeld, en zo klonk Amatorski ook vanavond: hun akoestische set klonk bij wijlen koel en uitgebeend, zo zonder de elektronische versieringen.
Hun full album ‘TBC’ is een echte herfstplaat, en in deze live uitvoering werd dit nog versterkt. Tussen de nummers door, en toen de gitaar het liet afweten, babbelde Inne Eysermans heel gemoedelijk met het publiek, en die connectie met het publiek misten we een beetje tijdens de nummers. Niettemin, de uitvoeringen van “Soldier” en “Never told” op de quatres mains piano, mochten er wezen.
De hoofact van de avond, Gravenhurst, was voor ons de grote onbekende, en dat is wellicht vreemd: de band van Nick Talbot brengt al bijna tien jaar platen uit op het Warp label, (niet-electronica acts op dit label zijn meestal van heel hoge kwaliteit) wordt wellicht dikwijls gedraaid in Duyster, maar toch kenden wij de man niet. Met ‘The ghost in daylight’, heeft hij net zijn vijfde album uit, live had hij twee dames meegebracht, een drumster en een bassiste/keyboardspeelster, om zijn gitaarnummers te ondersteunen. Talbot ziet er een beetje uit als een mengeling tussen de dikke en de dunne van School is Cool, met zijn zwarte brilmontuur, en met zijn armen die zich in zijn gitaar vastbeten, had hij ook wel iets van Daniel Johnston (maar dan wel zonder de manische uitstraling).
Qua sfeer roept Gravenhurst soms Nick Drake of Elliott Smith op, maar zijn stem pakt minder. In andere nummers gaat het er dan weer heftiger aan toe, met stevige gitaarwerk. We kregen vooral nieuwe nummers, maar ook een oudje als “Black holes in the sand”.
Helemaal ondersteboven waren we niet van Gravenhurst, maar de man heeft zeker goede nummers.
Voor elf uur zat zijn set er op, zodat de metalheads na deze extralange live van Duyster, naar De Zwaarste Show konden luisteren.
Het was een goed verjaardagsfeestje geweest voor Duyster, de constante bij de drie bands was dat de drummer met paukenstokken speelde. Voor mij mocht de running order van de bands omgekeerd geweest zijn, want Lanterns on the Lake stak er echt boven uit, maar je hoort ons niet klagen.
Tot op het volgende verjaardagsfeestje, Ayco en Eppo, of anders tot op zondagavond tussen negen en elf ’s avonds.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism DOK + Duyster)
Bijna 45 jaar, met enkele onderbrekingen, timmert de Schotse hard rock band Nazareth reeds aan de weg. In de seventies waren ze behoorlijk succesvol. De tijd was toen rijp voor harde gitaarbands, denk maar aan Deep Purple, Led Zeppelin, Status Quo en zoveel anderen. Handelsmerk voor de meeste van die bands was natuurlijk één of meer loeiharde gitaren en vooral de hoge solozang. Ian Gillan, Robert Plant, en ook Dan McCafferty van Nazareth konden schreeuwen als de beste.
Vreemd genoeg was de grootste hit van de groep “Love Hurts”, een cover van The Everly Brothers. Een power ballad. Ook The Scorpions hadden hun grootste hits met zo’n nummers. En ook de hardrock groep Extreme is alleen nog bekend (onder niet-kenners) door hun ballad “More Than Words”.
Nazareth is één van die bands die koppig blijft voortdoen, ondanks de tanende belangstelling. Hopelijk doen ze dit voor de fun en niet voor de (financiële) noodzaak. Van de oorspronkelijke bezetting zijn alleen solozanger Dan McCafferty en basgitarist Pete Agnew overgebleven. En de eerste vraag is natuurlijk altijd: klinken ze nog steeds goed? Een terechte vraag na enkele zware teleurstellingen met oude groepen.
En dat zit goed, de band is nog steeds te genieten, ondanks het hoge volume (Joke (geen grap…)? Nooit van gehoord…). Enkel met oordopjes dus, hoewel nog steeds talloze fans koppig weigeren die te gebruiken en urenlang op enkele meters van de geluidsboxen blijven staan. Tinnitus, here we come…
Zanger McCafferty haalt nog steeds de hoge noten, maar zijn volume is niet meer zoals het was enkele decennia geleden. Maar met behulp van de elektronica valt dit wel te verhelpen. Daardoor leek het soms alsof hij met drie stemmetjes tegelijk zong. Maar geen enkele echte fan maalt hierom. De overige bandleden zijn goed, maar ook niet meer dan dat. Grappig was wel het vijfde (geheime) bandlid, dat een ganse song door verwoed achter een gordijn op een koebel stond te meppen.
Zo’n zaken pik je mee bij zo’n kleinschalige optredens. Er is contact met de groep, iedereen staat er met zijn neus op.
Maar toch voelt het een beetje triest dat zo’n legendarische groep, die miljoenen platen verkocht heeft, voor een paar honderd mensen moet spelen. Misschien waren ze toch beter met pensioen gegaan, dan konden ze straffe verhalen over vroeger vertellen aan de andere ouderlingen op het dorpsplein.
Ze speelden een niet zo lange set met de meeste van hun hits, afgezien van “My White Bicycle”, dat ze meestal wel spelen. En het slot, met “Love Hurts”, riep herinneringen op aan betere tijden, toen zo’n muziek nog fris en sprankelend was. In die tijd vulden groepen als Nazareth moeiteloos grote zalen. Nu is dat een heel stuk moeilijker …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/classic-rock-2012-gistel/
Organisatie CC Zomerloos, Gistel
Zaterdag liet Prong het meesterwerk ‘Beg To Differ’ nog eens integraal op het Belgische publiek los. Hun tweede album uit 1990 geldt nog altijd als een mijlpaal in het metalgenre. Prong blies begin jaren ‘90 met hun vernieuwende post trashmetal met industrial invloeden een nieuwe wind door de metalscene.
Tommy Victor (zang / gitaar) richtte de band op vanuit thuisbasis New York. Samen met drummer Ted Parsons (ex-Swans) en bassist Mike Kirkland sloegen ze na hun harde punk-hardcorestijl op hun eerste EP ‘Primitive Origins’ en hun debuutalbum ‘Force Fed’ een meer dan gesmaakte muzikale weg in met een mengeling van hardcore, trashmetal en industrial music. Hiermee beïnvloedden ze ook menige band. Jonathan Davis van KoRn en Trent Reznor van N.I.N. steken niet onder stoelen of banken dat ze de mosterd bij Prong haalden. De band kreeg echter nooit de erkenning die ze eigenlijk verdiende en bleef zo hangen in het undergroundcircuit. Het zal grondlegger Tommy Victor worst wezen.
Het was van 20 oktober 1990 geleden dat we Prong onder dezelfde ‘Beg To Differ-tour’-noemer in het uitverkochte en te kleine (meer publiek zonder kaart buiten dan gelukkigen in de zaal) Democrazy-zaaltje in Gent plat zagen spelen. En zaterdag was het niet anders in de Trix-zaal in Antwerpen. Een goed gevulde zaal kon er nog eens horen hoe verfrissend ‘Beg To Differ’ na al die jaren nog klinkt. De originele hoes van het ‘Beg To Differ’ album werd ontworpen door Brian ’Pushead’ Schroeder. Het hing uitvergroot boven de drummer in doekvorm dreigend te wapperen. Tommy Victor is het enige originele lid van de band dat de tand des tijds doorstaan heeft. Hij bleek – zoals altijd - het uithangsbord bij uitstek!
Opener en kopstoot van jewelste “For Dear Life” hakte erin als een bijl van een hyperactieve middeleeuwse beul. Dit kon tellen als verwelkominggroet. “Steady Decline” werd retestrak in onze maag gesplitst en bij titelnummer “Beg To Differ” en “Lost and Found” werd de chorus uit volle borst meegezongen vanuit het publiek.
Tommy Victor had er duidelijk zin in en liet geen kans onbenut om dit publiek nog wat meer op te jutten. Het langzaam opgebouwde en snedige “Your Fear” spatte finaal open als een rijpe zweer in een hevig headbangend publiek. Het voorzichtig aanzwellende “Take It Hand” ging al vlug over in hardcore van de bovenste plank om dan gas terug te nemen tijdens het chorusgedeelte, dat wederom door een uitzinnig publiek werd meegebruld.
Tijdens het instrumentale “Intermenstrual, D.S.B.” kon Victor zijn stembanden wat sparen. Dit in tegenstelling tot zijn gitaarsnaren, die met een brede grijns gefolterd werden alsof ze nog veel op te biechten hadden. Er volgden nog een mokerslag (“Right To Nothing”), een uppercut (“Prime Cut”) en een rechtse directe (“Just The Same”). We konden gelukkig nog tijdig recht krabbelen om te genieten van een magistrale versie van de Chrome-cover “Third From The Sun” en tevens het laatste nummer op hun Beg To Differ album.
Maar Prong zou Prong niet zijn als ze ons, naast enkele schitterende songs uit hun nieuwe album (‘Carved Into Stone’) ook nog op enkele klassiekers zouden trakteren bij de bisronde. Het nieuwe “Revenge… Best served cold” moest niet onder doen voor de klassiekers “Rude Awakening”, “Who’s fist is this anyway”, “Another Wordly Device” & “Snap Your Fingers - Snap your Neck”. En uitsmijter “Eternal Heat” van het nieuwe album liet de hel los in de Trixzaal, die ondertussen meer weg had van een oververhitte sauna.
Bezweet maar voldaan trokken we de nacht in na een klassiek avondje Prong om duimen en vingers bij af te likken. Deze pioniers blijven de heersers in het genre.
Organisatie: Heartbreaktunes (i.s.m. Rock Herk 30 years + Trix, Antwerpen)
Les Nuits Botanique 2012 – Spector, Blood Red Shoes - Duo met pit
De gloednieuwe Londense band Spector heeft met amper één single in hun achterzak (“Never fade away”) al enig stof doen opwaaien in hun thuisland, ondermeer een passage in Later with Jools Holland was hun deel. Er zit inderdaad potentieel in, ze hebben een zanger (beetje Jarvis Cocker type) met aardig wat podiumprésence en ze spelen lekker aanstekelijke en vinnige popmuziek ergens tussen Pulp, Maximo Park en The Vaccines in. Heel Brits allemaal, maar wel veelbelovend.
Dat Blood Red Shoes een duo met pit is, dat wisten we al van hun explosieve set op Leffingeleuren vorig jaar. Qua energieke duo’s staan zij samen met The Kills aan de kop, nu The White Stripes er een punt achter gezet hebben.
Dat ze met ‘In time to voices’ een dijk van een nieuw album uit hebben, weten we sedert enkele dagen ook. Dus dat kon enkel maar vonken geven op Les Nuits Bota, en dat was ook zo. De strakke set die ze brachten moest dan ook in niets onderdoen voor de sublieme doortocht vorig jaar in Leffinge.
De stevige en korte songs, gedreven door de uiterst vinnige gitaar van knappe verschijning Laura-Mary Carter en de spontane drumstoten van Steven Ansell, deden de maar voor twee derden gevulde Chapiteau tent algauw daveren. Wij moesten een beetje aan de wervelende live act van The Subways denken, maar dan nog iets beter omdat de songs gewoon meer diepgang hebben (meer Pixies dan Ramones).
Sterk nieuw materiaal als “Cold”, “Lost kids” en vooral het geweldige “In time to voices” stond trots te blinken tussen de strakke oudere songs “Light it up”, “Heartsink”, “You bring me down” en een moddervet “I wish I was someone better”. Dat de band niet bang is van een vette streep punk bevestigden ze in de korte maar hevige finale stroomstoot “Je me perds”, een volbloed gemeen hardcore punkertje die als slot wel kon tellen.
Blood Red Shoes barste van de energie en wist met zijn tweeën meer elektriciteit op te wekken dan de gemiddelde kernreactor. En er kwamen geen schadelijke stoffen vrij, alleen bruisende rock’n’roll.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blood-red-shoes-20-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/spector-20-05-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
‘t Was de locatie, ‘t was het publiek, ‘t was de band, maar ‘t was vooral de 76-(jaja)-jarige Ebo Taylor die ons in het DOK in Gent een ‘memorable night’ (sic) bezorgde. Een Afrikaanse grootheid voor (amper) een dikke honderd, weliswaar heel gretige toehoorders. Als de zomer niet vanzelf naar ons landje komt, halen we die warmte dan maar naar hier.
Onze eigen eerste ervaring met het DOK gaf ons al een welgekomen verwonderingsgevoel. ‘Een werfplek voor verpozing en creatieve manoeuvres’. Te onthouden,. Te herbezoeken. Genoteerd. Maar we kwamen voor Ebo Taylor. En die bood nog meer dan we verwacht hadden.
Zijn passage anderhalf jaar geleden in het Zuiderpershuis van Antwerpen hadden we gemist. Maar dit keer stopte de Ghanees met zijn nieuwe (eerste studio-) album (letterlijk in een kartonnen doos) in Gent, een dag na Brussel. ‘We speelden al in Berlijn, in Sao Paolo, in Japan. De band zal wel moe zijn’, grapte de oude kraker naar het einde van zijn performance toe en hij speelde maar alleen verder, met enkel zijn percussionist in begeleiding. Intiem mooi.
Maar daaraan ging al bijna anderhalf uur swingende ‘highlife’ vooraf. ‘Highlife’ is een soort Afropop, een dansmuziek die een dikke eeuw geleden in Ghana ontstond uit een vermenging van Afrikaanse ritmes met de brassbands van het Britse leger en Amerikaanse jazz. Met blazers dus, waarna later gitaar en zelfs synthesizers toegevoegd werden. Het is een jazzy uitgesponnen genre dat beweegt en doet bewegen en waarvan Taylor een eigen uptempo versie maakte. Aanvankelijk staan enkel je voeten stil, wat later ga je helemaal mee in de muziek. Zo ook die vrijdag in Gent.
Taylor is er 76 en verloochent zijn roots niet. En die gaan zelfs terug tot James Brown. Naar eigen zeggen stonden op zijn platen highlifesongs op de voor- en afrofunk op de achterkant. Jaren later (her)ontdekte de wereld Ebo Taylor (een jamvriend van de Nigeriaan Fela Kuti) en intussen schuimt hij zo de wereld af met concerten en duikt hij de studio’s in. Zijn nieuwe album ‘Appia Kwa Bridge’ werd opgenomen in Berlijn met The Afrobeat Academy, de band waarmee hij al zijn vorige album ‘Love & death’ (pas in 2010 !) opnam en er daarna wereldwijd mee toerde.
Hij speelde in Gent deels zijn oudere nummers, afgewisseld met zijn nieuwer werk dat een aantal traditionele oorlogssongs en kinderliedjes bevat van de ‘Fante’, een etnische groep uit het kustgebied van Ghana. De titel ‘Appia Kwa Bridge’ verwijst naar een brug in Taylors geboortestad, ook de brug der liefde genaamd.
Afrika zit nog ten volle in zijn lijf en dat was in het DOK te merken. De levende legende komt na het intronummer van zijn zevenkoppige band op het podium ‘gekropen’. Hij neemt zijn gitaar en zal zich voornamelijk beperken tot de gitaarsolo’s, al moet hij daar zelfs in “Africa Woman” even toe aangezet worden door de saxofonist: ‘Make some noise’.
Het is een doorlopende groove, bijwijlen wat funkygetint en met een stem die nog klinkt, al ging die af en toe verloren door zijn beweeglijkheid, want de man die - zelfs in België - al lang zijn pensioengerechtigde leeftijd bereikte, zwaait met lijf en leden en schudt de danspasjes uit zijn traditionele klederdracht. En is hij het niet, dan is synthesizerman ‘Eddy Murphy’ er letterlijk op kousenvoeten bij om zijn danstaak over te nemen. Het publiek had er evenzeer zin in en ging op elke uitnodiging om mee te zingen met graagte in.
Op aanvraag uit het publiek sluit Taylor af met een schitterende versie van Africa “Big Ass’ Woman”, waarna de man zomaar het publiek instapt, wat meedanst en zich dan rustig uit de menigte wurmt en vertrekt. Zijn band – vooral op aangeven van de enthousiasmerende saxofonist – wil verder doen, ondanks de ‘curfew’ van 22 uur. De nieuwste van ‘EPO’ Taylor zal nog een tijd in onze oren en uit onze boxen klinken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ebo-taylor-18-05-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent (ism DOK)
Les Nuits Botanique 2012 - Charlotte Gainsbourg , de juiste 'click' met Connan Mockasin …
Het concert van Charlotte Gainsbourg en Connan Mockasin kunnen we het best omschrijven als ‘een witte droom’. ‘Wit’ omdat het podium eenvoudigweg versierd was met witte panelen, en ‘wit’ de kleur van de kleding van de muzikanten. ‘Droom’ omdat de muziek licht, dromerig maar pittig was, gedragen door de kwetsbare stemmen van de twee protagonisten.
Merkwaardig is de stijgende rol van de Nieuw-Zeelandse Connan Mockasin in het project van Charlotte; hij is meer dan een begeleider, hij zet zijn stempel op de ‘tonaliteit’ van alle nummers en speelt zelfs twee van zijn eigen nummers.
Maar laten we de draad van dit concert terug opnemen. De show begint met “Terrible Angels” van ‘Stage Whisper’, een nummer gekenmerkt van een sterk electro accent. De keuze om dit nummer zo vroeg te spelen vonden we niet echt opportuun; we hadden het liever aan het einde van de setlist, als apotheose. Maar we lieten het niet aan ons hart komen, ook als eerste nummer blijft de compositie briljant, én opvallend modern!
Na deze UFO-electro, zingt Charlotte een reeks meer 'klassieke' songs, uit de verschillende periodes van haar carrière. We krijgen dus "Greenwich Mean Time" en "Me And Jane Doe" (uit ‘IRM’), "Jamais" (uit ‘5:55’) en het retrogetinte "Ouvertures Eclairs", die Charlotte introduceert als ‘een lied gecomponeerd door haar vader 25 jaar geleden’ .
Charlotte is zoals gewoonlijk zeer discreet, zelfs onhandig, ze laat bijvoorbeeld haar microfoon op de grond vallen of geeft toe dat ze haar percussie-instrument is vergeten. Maar deze kleine tekorten versterken haar fragiele persoon en spontane charme. Ze schijnt ook meer vertrouwen te hebben in haar stem, die de juiste toonhoogte bereikt en nauwkeuriger is. Rustig slaagt het Gainsbourg meisje erin , zittend op een kruk, of staand met de handen in de zakken, ons te bekoren met haar zachte stem . Referenties zoals Suzanne Vega, Heather Nova, Bat For Lashes, en niet te vergeten natuurlijk de verwijzing naar Jane Birkin, zijn op hun plaats!
"All The Rain" herinnert ons eraan dat de laatste LP echte juweeltjes bevat. "Got To Let Go" is een ander voorbeeld, met tunes van de Velvet Underground en Nico, waarin ook Mockasin deels de zeer ‘Reed-achtige’ stem van Charlie Finck weet te reproduceren.
Na een efficiënt "Heaven Can Wait" neemt Charlotte plaats aan de drumset om Mockasin nu te begeleiden , met name "It's Choade My Dear", uit de LP ‘Forever Dolphin Love’ , de eerste compositie van het blonde genie. Met zijn engelachtige look neemt Mockasin ons mee in zijn droomwereld, badend in zachte psychedelica. Zijn stem is zacht en de klanken die komen van zijn ‘smaragde’ gitaar, geladen met chorus en flanger, hebben Hawaiianen accenten.
Charlotte neemt haar oorspronkelijke plaats terug in voor een lied gecomponeerd door Mockasin voor Charlotte, "Out Of Touch", hetgeen leidde tot de hechte samenwerking .
"Tijd voor een cover," kondigt Mockasin aan en dan volgt een lange interpretatie van "Ashes to Ashes" van David Bowie, tevens een hoogtepunt van het concert, waarbij Charlotte met succes de xylofoon speelde. "Forever Dolphin Love" is een tweede nummer uit de repertoire van Mockasin en de band beëindigde de set met de zeer vintage "Dont Forget to Forget Me", 25 jaar geleden gecomponeerd door Serge Gainsbourg.
In de encore zingt Charlotte het prachtige “Memoir”, geschreven met Conor O'Brien, en tot slot zetten ze samen de zaal in vuur en vlam met een zeer funky "Paradisco", een potentiële hit dankzij het genie van Beck.
Wanneer de lichten aan floepen, betreuren we toch het ontbreken in de setlist van nummers als "Anna" of "White Telephone", uit ‘Stage Whisper’, evenals een aantal oudere nummers , o.m. “The Song That We Sing “.
We waren getuige van de juiste click tussen Charlotte en Mockasin. Wat waren we toch in de wolken van dit droomconcert, waarin we in een wit, intiem en wateractig universum vol melancholie zweefden. Een concert zachtjes gespeeld, op kousenvoetjes, of moccasins ...
Organisatie: Botanique Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
Het was net 20 jaar geleden dat ik The Cynics met een verschroeiend concert in de N9 (toen nog De Media) in Eeklo aan het werk zag. Twee decennia later bleek er nog geen spat sleet te zitten op dit garagepunk instituut.
Maar eerst mochten de Twin Twisters in het kader van IC Music ons nog komen opwarmen. IC Music is een Europees netwerk voor actuele muziek bestaande uit 4 Franse clubs, twee Engelse en twee Belgische (4AD en De Kreun) die als doel heeft meer kansen te bieden aan door hen geselecteerde groepen.
De Twin Twisters uit Amiens zijn naar eigen zeggen zwaar beïnvloed door The Cramps en The Jon Spencer Blues Explosion maar daar viel op het podium niet zoveel van te merken. Zanger-gitarist Hugo Cechosz, strak in het pak, leek wat op Tav Falco en ook muzikaal mocht je het eerder in die richting zoeken. Samen met drummer Christophe Gratien, een man die je eerder aan een toog dan een drumstel zou verwachten, brachten ze krakkemikkige rockabilly waar bij momenten wel vonken uitsprongen maar waarvan de songs meestal net iets te mager waren om te beklijven. En waarom Cechosz voortdurend van gitaar switchte bleef me een raadsel. Veel veranderde dat niet aan de sound en het haalde voortdurend de vaart uit de set wat bij dit soort muziek meestal nefast is.
Laat ik het houden op een moedige poging, echte twisters zijn ze voorlopig nog niet.
The Cynics uit Pittsburgh, Pennsylvania is de groep rond gitarist Gregg Kostelich en zanger Michael Kastelic met tegenwoordig Angel Kaplan op bas en Pablo Gonzalez op drums. Gregg Kostelich zag als kleine jongen al optredens van The Sonics, The Blue Magoos en The Who en kwam zo waarschijnlijk aan zijn neus voor fijne garagerock wat naast The Cynics ook resulteerde in zijn eigen label ‘Get Hip Recordings’.
Deze tour kwam er om de nieuwe plaat ‘Spinning wheel motel’ (van vorig jaar ook al weer) te promoten en de set begon dan ook meteen met de titeltrack ervan. Een knap nummer dat een beetje naar R.E.M. zweemt. Daarna volgden nog een rits songs uit die nieuwe plaat, die wat leden onder een te hoog kabbelgehalte.
Maar dan was het tijd voor de hits, aldus Kastelic, werd er een versnelling hoger geschakeld en meteen bleek ieder nummer een feest. Alle krakers van vroeger (“You got the love”, “Close to me”, “Blue train station”, “Baby, what's wrong!”,...) passeerden de revue, telkens in een uitvoering die de plaatversie deed verbleken. Men kan zich misschien ergeren aan zijn mascara of zijn overbeweeglijkheid, feit blijft dat Michael Kastelic, die soms ook eens uithaalde op mondharmonica, een ronduit fantastische zanger is met een zeer herkenbare, sterke stem. Bovendien gaf de man letterlijk alles en wil ik de kilometers niet tellen die hij afdraafde op het podium. De tijd lijkt echt geen vat te hebben op deze Marc Bolan lookalike. Nauwelijks veranderd bij twintig jaar geleden, wat niet gezegd kon worden van Gregg Kostelich, bij wie de gangbare verouderingsmechanismen wel in werking zijn getreden. Maar wat stond die man, bescheiden en wat teruggetrokken opgesteld, voortdurend te schitteren op gitaar. Fors als het moest maar telkens subtiele motiefjes binnen smokkelend als het kon.
Dit is garagerock uit de jaren '80 toen de gitaar nog als een gitaar mocht klinken en niet als een verwrongen stuk oud ijzer zoals dat later in de jaren '90 de trend werd. De aanloop buiten beschouwing gelaten was dit een magistrale set tijdloze rock-'n-roll en toen, na het laatste bisnummer, een devote fan alsnog een verzoekje in het oor van Kastelic fluisterde werd dit meteen gespeeld!
Het enige wat je zich achteraf kon afvragen was waarom er hier zo ontstellend weinig volk was voor komen opdagen. The Cynics zijn blijkbaar één van de best bewaarde geheimen uit de rock-'n-roll, waar zelfs een ‘Allmusic’ geen vermelding voor nodig acht.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Les Nuits Botanique 2012 - Goose - Het zijn de besten die zich nog verbeteren
Goose kwam, pakte bij de eerste noot het publiek in, liet het niet meer los, gaf het een overdosis adrenaline, zag dat het goed was en overwon. Vreemd om een recensie te beginnen met een besluit, voel ik de lezer al denken. Dave, Tom, Bert en Michael zien er eenvoudige Kortrijkse Lads uit, maar weten, eenmaal op het podium, als geen ander het publiek te doen ontploffen. Ze spelen gitaar op synthesizer, toets op gitaar, gitaar op bas, bas op drum, drum op gitaar enzovoorts. Na lang zoeken vond ik niemand in het publiek die niet bewoog of danste, al zat die in een rolstoel.
Met starter “Can’t Stop Me Now” hadden ze na ruw geschat al een anderhalve noot de tent op stormniveau. Onze Kortrijkse helden maken van ieder nummer live een andere, beter, stomender versie. Naadloos en geen ademruimte toelatend lopen ze blijkbaar met de vingers in de neus en op één been over naar “Black Gloves”. Ondertussen staat iedereen opgeladen en met de bek open te genieten van een extreem goede sound en een joekel van een lichtshow. Tijd voor nieuwe nummers dan: Het publiek blijft met volle teugen en fascinatie genieten van ‘United, Real en Lion’. “Real” kent iedere kenner al van StuBru, en ik vroeg me al af waar ze die verdomde opzwepende sound haalden. Wel, geniaal door eenvoud. Tom en Dave die perfect synchroon op elk hun basgitaar die rif spelen waar zelfs Keith Richards een arm veil zou voor hebben.
Het vervolg raadt zich raden. Naast de elektronica hebben Goose duidelijk hun liefde voor gitaren teruggevonden en weten deze ook perfect te combineren. Het onmogelijke lijkt gebeurd: Er is een nieuw genre uitgevonden. Wat ze met deze nieuwe input gemaakt hebben van “Britisch Mode”, “Everybody” en de twee bissen “Synrise” en “Words” valt aan geen mensen te beschrijven. De overheerlijke apotheose en loei (gitaar) harde outro zal héél lang blijven nazinderen. Ik heb er geen ‘Words’ voor….
Echt gemeen om mensen zo van hun stokken te blazen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/goose-19-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/montevideo-19-05-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
Nederlands 
Français 
