logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Concertreviews

De muzikale magische leefwereld van CocoRosie

Geschreven door
`Welcome to the religic pleasuredoom fairytales' van de zusjes Casady van CocoRosie. Al drie cd's intrigeren ze met een `gezellig-knus-rond-het-kampvuur-zittende' sprookjes-/droomwereld, die spijtig genoeg, kan verstoord worden door geweld, oorlog en maatschappelijke intriges. Hun freefolk/elektronicableeps heeft alvast een heuse beweging op gang gebracht met Devandra Banhart, Antony & The Johnsons, Animal Collective, Psapp, Tunng en bands/artiesten op hun label als Bunny Rabbit en beatboxer Tez, die mee op tournee zijn met CocoRosie.

CocoRosie brengt een origineel en avontuurlijk geluid van `schrapende' elektronica, bas, piano, harp, beatbox en allerhande geluidjes, naast de twee aparte stemmen van de zusjes (Sierra: klassiek geschoolde zang en operastem, die af en toe heel hoog kon gaan, en de kreunende zegzang van Bianca, die op de nieuwe cd meer rapt).

Centraal plaatsten ze het pas verschenen `The adventures of ghosthorse and stillborn' (wat een mooie titel!); fijnzinnigheid en avontuur wordt ondersteund door een `groove' van rap en beatbox. CocoRosie vindt zichzelf telkens uit. Op hun wondere klankenwereld toonden ze kleurrijke projecties, die maatschappelijke pijnpunten niet links lieten.

Ze vingen de set aan met een bizarre projectie, die eerst leek op een doormidden gekliefd lichaam, maar smolt tot een giraffekop. Een Franse rapper leidde een soort `vrienden van de poëzie' in; de nieuwe ?Houses?, ?Animals? en ?Black poppies? waren puike songs, bepaald door de stemcontrasten van de zusjes, beatbox, elektronisch vernuft of door een intiem pianospel; de huidige single ?Promise? bleek alvast over de grootste hitpotentie te beschikken. Sierra dartelde soms als een jong veulen op het podium.

De zusjes namen vocaal een glansrol in op ?Terrible angels? en ?Beautiful boyz?. ?K Hole? werd gedragen door Sierra's harpspel. ?O sailor? en het uiterst korte ?bloody twins? toonden aan dat ze hun `lofi mentality' nog niet waren verloren. Het groovy, dansbare ?Japan?, publiekslieveling sinds vorig jaar (tijdens `les nuits bota'), zorgde alvast voor de meeste ambiance; een frisse en speelse `Wizard of Oz' of `Familie Trapp. Samen met de andere artiesten van de avond werd er een feestje gebouwd op het podium. Wat een brand new performance.

Het was tijd voor enkele rustige, sfeervolle nummers als ?Make my day? en ?Sunshine?. De oorlogsproblematiek te Irak werd onder handen genomen door het Amerikaanse volkslied te samplen aan een ?danger? beatbox. Fijn gevonden!

?Rainbow warriors? was muzikaal zoekende, maar ze herstelden zich vlug met een pakkende ?By your side?, en ?Werewolf?, die een sterke opbouw hadden. Na minutenlang applaus en onder impuls van de Bunny Rabbits, leidde opnieuw de Franse rapper CocoRosie in; ze speelden nog twee songs ?Turn me on? en een groovy ?Tekno love song?, die net zoals bij de vorige doortocht, na bijna twee uur, definitief de set besloot.

CocoRosie liet het publiek, met hun `harem', verglijden in een muzikale magische leefwereld; een knusse droomwereld met een link naar de realiteit. Dankuwel Casady zusjes!

De avond werd ingezet door Bunny Rabbit, te vinden op het Voodoo Eros label van CocoRosie; muzikaal nestelt het duo zich tussen Peaches, PTR, en Wee Papa Girl Rappers en De La Soul. Bunny Rabbit (en Black Cracker (alias Celena Glenn)) zorgde voor een lieflijk, hemels, kinderlijk onschuldige als voor een duivels verbeten sound. Ook bij hen was er het schrille contrast van stemmen: de verleidelijke, zoete stem van Bunny Rabbit en de felle raps van Black Cracker onder elektronica/ hiphopbeats, industrial en drum'n bass. Bunny Rabbit meets Poltergeist; huiveringwekkend!

Onder de indruk waren we eveneens van beatboxer Tez, die freestylde van swingende vocale beats, drums en basslines. Een muzikale grabbeldoos reeg hij aaneen, van Tone Loc, Daft Punk naar DJ Shadow en Prince. Indrukwekkend.

Organisatie: AB, Brussel - Dominofestival -

Klaar voor het grote publiek

Geschreven door
Gabriel Rios nam de tijd om te werken aan de opvolger van de cd `Ghostboy' ('04). Hij brengt een warme, broeierige en kleurrijke sound van pop, latino, salsa, soul en hiphop. De Belgische Puertoricaan groeide uit tot een publiekslieveling door z'n lieve, vriendelijke uitstraling.

Er was een lange tournee in clubs en op festivals, hij ondernam een theatertournee en werkte aan nieuwe songs, die hij met mondjes maat voorstelde. Op Folkdranouter vorig jaar was hij te bewonderen met blazersectie.

In afwachting van het grote werk, in de AB en festivals, zijn er enkele try outs voorzien, om de band goed op elkaar af te stemmen.

Rios beschikte over een zeskoppige band en onderscheidde zich als een groots performer; een pak percussie zweepte de songs op, zorgde voor een krachtiger geluid en een zomers tintje.

Gedurende anderhalf uur stelde hij de nieuwe cd `Angelhead' voor (die binnen een paar dagen zal verschijnen), afgewisseld met enkele vertrouwde oudjes. De songs waren fijn gearrangeerd en uitgewerkt. Latinosoulpop was de eerste indruk over de nieuwe songs; de ene maal klonk hij meer poprock, de andere maal trad de salsa en de latino op het voorplan. Een aanstekelijk, broeierig, groovy of soms ingetogen geheel.

Rios opende met het sfeervolle ?Wish?, trok dan de kaart van de poprock met ?The boy outside? en ?For the wolves?. De latinogroove was eerst te horen op de oudjes ?Unrock? en ?Ghostboy ?. Een `80's tintje gaf Rios aan ?Stay? en de single ?Angelhead?, van het gelijknamig album, gaf de aanzet voor een forser klinkende percussie. ?Baby lone star? en ?Las cavaleras? waren nieuwe zomerse songs, die met ?Karlito naar een climax gingen en het publiek aan het dansen bracht. Na ?Broad daylight? besloten de zuiderse ?Tu no me quieros? en ?La gran siesta? de set.

Rios kon rekenen op een sterke respons. In de bis wisselde hij z'n feestelijke salsapop van ?Bones bungalow? en ?Cincomanos? af met enkele intieme songs, gedragen door z'n akoestisch gitaarspel en z'n warme, heldere stem.



Rios zorgde met z'n vakkundige band voor een afwisselende set, en is klaar om de opvolger van `Ghostboy' aan het `grote' publiek voor te stellen!

Oeganisatie: Folkdranouter, Dranouter

Johan Meurisse

Musiczine

CD voorstelling

Geschreven door
Radio Infinity is een drietal met volgende leden: voormalig Millionaire gitarist Ben Weyers (zang/gitaar), ex Evil Superstars bassist Bart Vandebroeck en drummer Yves Staeren (Vandal X). Hun muzikale invloeden verwerkten ze tot energiek gedreven, groovy pittige rocksongs: snedige gitaarpartijen, een diepe, loodzware (ronkende) bas en opzwepende percussie. Naast hun muzikaal verleden zijn Hulk en Barkmarket belangrijke vaandeldragers.

Ze zorgden voor een uiterst boeiende set van zo'n vijfenveertig minuten, waar ze hun debuut van een twaalftal songs er door maalden. De songs volgden elkaar snel op: ?Fire?, ?Inside out?, ?Let's get lost?, ?Take it further? en ?There'sgottabe?. De single ?Ice cream? was één van de meer toegankelijke nummers.

Radio Infinity gaf een geslaagde set en plaatste de versterkers onder druk m.a.w. een imponerend, rammelend rock'n'roll radiootje!

Organisatie: Cactus Club, Brugge

Goed geoliede band moet nog enkele muzikale beperkingen overwinnen

Geschreven door
Het Londense Bloc Party, onder zanger Kele Okereke, is uitgegroeid tot een grootse band. De groep slaagt er in grote clubs uit te verkopen.

Ze overtuigden reeds met hun EP en debuut `Silent Alarm' in 2005, die postpunkpop kruidde met `80's wave en funk; een energieke, springerige, frisse en sfeervolle sound. Begin dit jaar verscheen `A weekend in the city', melodieus verfijnder en bedachtzaam uitgewerkt, zonder aan sterkte in te boeten.

Hun Europese tournee startte te Lille. Ze gaven een bedreven, broeierige set, doch ze klonken minder scherp, fel en verbeten dan vroeger, wat te maken had met de keuze van enkele mindere vaardige gitaarsongs van de tweede cd, die live nog moeten groeien. Begrijp me niet verkeerd, Bloc Party is een perfect op elkaar afgestemde band door een intens, snedig gitaarspel, een opzwepende percussie, een diepe bas en de helder emotievolle zang van Okereke. De groep kon alvast rekenen op een uitzinnig publiek, die op sommige songs totaal uit z'n dak ging en voor de gelegenheid graag eens crowdsurfte.

Bloc Party liet de muzikale diversiteit horen van de twee cd's: een gesmeerde, stevige start met uptempo songs ?Song for Clay? en ?Waiting for the 7.18?. ?Positive tension? had een broeierige opbouw en linkte naar de `80's wave van The Cure. ?I still remember? klonk fijn melodieus en ?Hunting for witches? bevatte een dosis avontuur door elektronica. Het springerige ?Banquet? krikte het tempo op, deed de temperatuur stijgen en werd uitbundig meegezongen. ?Where is home?, a capella ingeleid, en ?Uniform? waren de zwakkere songs. ?On? en ?Kreuzberg? staan live beter, me dunkt!

De band herstelde met ?Like eating glass? , ?So here we are? en de eerste single van de tweede cd ?A prayer?, die na een uur de set besloot.

Bloc Party werd op de handen gedragen, wat ze duidelijk aanvoelden; ze speelden nog vier nummers in de bis: ?She's hearing voices? klonk noisier, afgewisseld met het sfeervolle ?Srxt?, en, de forser en krachtiger gespeelde, ?Pioneers? en ?Helicopter?.

Bloc Party bewees een goed geoliede band te zijn, die nog enkele muzikale beperkingen hoeft te overwinnen.

Biffy Clyro, een drietal uit Schotland, bracht eveneens een afwisselend setje: grungerock met een knipoog naar Nirvana, en melodieus verfijnder materiaal waarbij groepen als Fu Manchu en Foo Fighters de kop opstaken. De groep begon alvast stevig en gebald, en eindigde innemend.

Org: Agauchedelalune, Lille

Tijdloze Arno

Geschreven door
Arno is al zo'n 30 jaar bezig en is nog maar weinig wilde haren kwijt. Als een Iggy slaagt hij er nog steeds in om aanstekelijke, frisse en ingetogen funkende rock te bieden. Het recente `Jus De Box' klinkt als een hernieuwde TC Matic.

Arno is populair want hij tekent voor een tweemaal uitverkochte AB, komt naar Rock Werchter voor de tweede maal, en in het najaar concerteert hij zelfs in Vorst Nationaal. Arno geeft een paar try out concerten in het clubcircuit; een ideale kans om Arno in een kleinere zaal aan het werk te zien!

Live is de drive en energie nog niet verloren; Arno en z'n band (met o.a. Burton, Feys en Goossens (drummer van Triggerfinger) beschikken nog over de nodige `jus'; er zijn de intens bedreven gitaarlicks, de venijnige elektronica/ toetsen, de opzwepende drums en ?Arno: de uitstraling van een nachtburgemeester, z'n oud vertrouwde pose aan de micro, z'n `Ostendse' zinspelingen en z'n hese, doorleefde stem, die zeggingskracht biedt aan de nummers.

Hij bracht een afwisselende set van pittige snedige rock tot sfeervol ingetogen werk. Hij grossierde in z'n uitgebreide solo oeuvre (klemtoon op `Ratata', `Charles Ernest' en de huidige cd) en bracht af en toe hulde aan het oude TC Matic.

Arno begon stevig met ?From Hero to Zero? en `l'Union fait la farce? (voor alle `pipo' politici), gevolgd door een sfeervolle ?Lonesome Zorro?, een poppy ?Mourir à plusieurs?, de tango carrousel van ?Tombe du ciel? en een vleugje hippop in ?I'm not into hop?. Een brede gevarieerde keuze alvast; songs die konden rekenen op een sterke respons!

Een portie funk op z'n TC Matics was er met ?No job? en ?Enlève ta langue?. Sfeervol, innemend en pakkend klonken ?Help me Mary? en ?Les yeux de ma mere?; schitterend van Arno!

Arno trok in het tweede deel van de set de kaart van de a mbiance en het `meezinggehalte' op ?Mon sissoyen?, ?Bathroom singer? (opgezweept door cymbalen!), ?Je veux nager?, ?Miss Amerique?, ?Oh lalala? en ?Pas heureux ni malheureux?.

In de bis kon ?Putain Putain? in een lang uitgesponnen versie niet uitblijven en met een goed rockende ?Hit the night? besloot hij definitief de avond.

Arno: tijdloze rock met een funky sausje; een must om aan het werk te zien en? een band op dreef!

Organisatie: Folkdranouter, Dranouter

Saturday Night is still stayin' alive

Geschreven door
Een paar dj's waaronder Sammy Joe maakten met hun `70's revival discohits de zaal warm voor één van de revelaties van de voorbije festivalzomers, het New Yorkse zestal Scissor Sisters, die in 2004 verbaasden met hun geheel van poprock, `70's glamrock, disco en `80's kitsch. Aanstekelijke, groovy en dansbare muziek, waarbij de groep zich onderscheidde met het avontuurlijke ?Comfortably numb? van Pink Floyd. De tweede cd `Ta-Dah' betekende de doorbraak naar een breder publiek met ?I don't feel like dancin'?. Jake Shears (verpersoonlijking van een jonge John Travolta, George Michael, Freddy Mercury of van één van de broertjes Gibb van The Bee Gees) en Ana Matronic (de Roisin Murphy van Moloko), spil van de band, waren de ideale Saturday Evening crimetimepartners en zorgden voor een klein anderhalf uur `music/tv entertainment on stage'.

In het eerste deel van de set trokken ze alvast de kaart van discostampers: ?She's my man?, ?I can't decide? en ?Tits on the radio?. ?Skins? en ?Lights? kregen een funky swing. Het tempo werd hoog gehouden met ?Paul McCartney? en ?Kiss you off?; naast de groove en synthi beats, hoorden we enkele fijne gitaarlicks. De glitterpakken, de samenzang en de zwierige, sensuele danspassen van Jake en Ana gaven alvast kleur aan het eerste halfuur!

Vervolgens bracht het gezelschap een sfeervolle, rustige en ingetogen aanpak met broeierige songs als ?Everybody wants the same thing? en ?Land of a thousand words?. ?Comfortably numb?, smaak- en ambiancemaker nummer één door de synthibeats, mocht alvast de afwisselende set besluiten. Het publiek heupwiegde, danste of zwaaide heen en weer met de armen.

In de bis speelden ze een party event met ?Take your mama?, ?I don't feel like dancin'? en ?Music is the victim?, waarbij Jake in z'n glitterunderwear een tot de verbeelding sprekende act uitvoerde.

De sound van Scissor Sisters ging erin als zoetenkoek. Voor wie hen nog niet aan het werk zag tijdens de festivalzomer, was dit cluboptreden alvast mooi meegenomen om hun favoriete discopopband aan het werk te zien. Saturday night is still stayin' alive!

Organisatie: Live Nation

Postrock op zee

Geschreven door
Explosions In The Sky is een Texaans viertal die zorgde voor de ideale Lazy Sunday formule, gedurende zo'n anderhalf uur: instrumentale, filmisch postrock van een prachtige spanningsopbouw, aanzwellende gitaargetokkel en -stormen, een vervlogen pianodeuntje en de combinatie hard- zacht. De indruk met een vissersbootje op zee de golven tegen je aan te voelen. Al vier cd's lang, hetzelfde stramien.

De leden bewogen lichtjes heen en weer met hun gitaar of bas of werkten op de grond aan hun distortion knopjes en pedalen. Enkel projecties op het achterplan ontbraken om ten volle weg te dromen op hun melancholisch uitwaaierende gitaarsound.

De groep putte rijkelijk uit hun debuut `The earth is not a cold dead place', met schitterend uitgesponnen versies van ?Your hand in mine?, en ?The only moment we wore alone?, wat de finale was van hun set.

Het recente `All of a sudden I miss everyone' kwam voldoende aan bod met o.a. ?Welcome ghosts?, en ?Catastrophe and the cure?. Een vervlogen pianodeuntje kwam er zelfs bij te pas op ?So long someone?.

?Thanks for your time, you're very kind listening to us?, klonk het schuchter op het eind. Geen bis, maar deze postrock beheerders uit Texas boden ons een fijne genotvolle avond!

Org: Le Grand Mix, Tourcoing

Een stevig potje rauwe rock'n'roll

Geschreven door
Joe Gideon & The Shark is gegroeid uit Bikin Atoll; Joe (zang/gitaar) en zus Viva Gideon (toetsen/gitaar/drums/backing vocals) gingen vorig jaar hun eigen weg. Hun EP hoes doet denken aan het Timbuk 3's `Greeting from Timbuk 3', het midjaren '80 duo Pat and Barbara K., en hun sound legt linken met generatiegenoten White Stripes, Fiery Furnaces en The Kills.

Ze brachten rauw pakkende, melodieuze opzwepende rock'n'roll, die af en toe intiemer klonk; het afsluitende ?Anything you love that much, you will see again? was alvast een hoogtepunt: een sfeervolle, dromerig start, een broeierige opbouw en een schitterende finale. Om kippenvel van te krijgen, wat meteen de interesse deed opwekken naar hun EP!

De stem van Joe had iets mee van de baritonzang van Stuart Staples (Tindersticks) en Viva (een jonge Patti Smith lookalike) mepte er stevig op los en speelde soms gitaar of toetsen.

Joe Gideon beroerde, imponeerde en doet halsreikend uitkijken naar hun debuut, in het najaar zal verschijnen.

Archie Bronson Outfit heeft geen Britse lookalike. Het eerder op Grandaddy lijkende Londense drietal, `mannen met baarden', integreert een Jon Spencer, Nick Cave, The Kills en 16 Horsepower: rauw, rammelende opzwepende gitaarrock'n'roll, een tempo hoger dan Joe Gideon, verwezenlijkt door twee gitaren en percussie. Een broeierig, krachtige en felle sound!

Archie Bronson Outfit klonk messcherp. Ze speelden een korte, pittige set van een uur van hun twee cd's `Fur' en `Derdang Derdang'; Weinig contact met het publiek, alles op de muziek! ?Cherry Lips?, ?Got to get (your eyes)? en ?Kink? gaven alvast de vaardige set aan. ?Kangarooheart?, uit hun debuut, was het meest snedige nummer van de avond. ?Bloodheat? was de enige song met bas en had een broeierige opbouw.

Archie Bronson Outfit klonk opnieuw ontketend met ?Modern lovers?, ?Dead funny? en ?Dart for my sweetheart? (met Viva als backing vocaliste). Definitief besloten ze met twee covers.

Archie Bronson Outfit stond garant voor een dynamisch, gedreven setje; een goed geolied drietal!

Org: Cactus Club, Brugge

The Dark Side Of The Moon Live

Geschreven door
Ook in 2007 blijft de band Pink Floyd tot de verbeelding spreken. Nog steeds is de band een inspiratie voor vele jonge muzikanten. Opmerkelijk toch, want de band bracht sinds mensenheugenis geen nieuw album uit. Na ettelijke conflicten viel de band midden jaren tachtig uiteen. Roger Waters ging solo, Pink Floyd werd de volgende twintig jaar het troetelkind van boegbeeld David Gilmour. In 2005 kregen de vele trouwe fans opnieuw hoop toen de vier originele leden samen op het Live 8 podium stonden. Helaas slechts voor 4 songs. Een echte Pink Floyd reünie werd het niet. Gelukkig neemt Pink Floyd oprichter Roger Waters zijn verantwoordelijkheid op en toert hij de laatste jaren de wereld rond om de vele fans live te plezieren met zijn magistrale Pink Floyd shows. Veel meer dan David Gilmour (die de voorbije jaren slechts sporadisch live te zien was) is Roger Waters de man die de Pink Floyd erfenis hoog in het vaandel draagt. Waters zagen we ook al vorig jaar toen hij op meesterlijke wijze het Arrow Rock Festival 2006 afsloot. Eerder waren we ook nog getuige van zijn optreden in Antwerpen, tijdens de `In The Flesh' wereldtournee. Deze keer stond dit optreden volledig in het teken van het album `The Dark Side Of The Moon' uit 1973. We mochten dus rekenen op een integrale live versie van deze klassieker, net zoals tijdens zijn passage op het Arrow Rock Festival.



Om 20.00 uur stipt begon een leuke video introtape te lopen. Een originele projectie van een fles whisky en een oude radio. Veel leuke, oude songs op die radio en hierbij was het bijzonder grappig dat bij de liedjes van Abba naar een andere radiofrequentie werd gezocht. De whiskyfles geraakte meer leeg, het Sportpaleis liep steeds voller.

Even later kwam de echte aftrap met het superbombastische ?In The Flesh?, uit het meesterwerk `The Wall'. Alle registers werden meteen opengetrokken. Massa's vuurwerk samen met de marcherende hamers (uit de film `The Wall') op de videowall, zorgden voor een indrukwekkende start. Het daaropvolgende akoestische ?Mother? zorgde voor een sterk contrast. Met het dreigende en imposante ?Set The Controls For The Heart Of The Sun? doken we pas echt de geschiedenis in. ?Shine On You Crazy Diamond? zette het uitverkochte Sportpaleis een eerste keer in vuur en vlam. Puur genieten was het van Water's begeleidingsband die ook deze keer bestond uit: Graham Broad (drums), Andy Fairweather-Low (gitaar), Dave Kilminster (gitaar), Snowy White (gitaar), Jon Carin (keyboards), Harry Waters (keyboards), Ian Ritchie (Saxofoon) en de 3 `leading lady's on backings': Carol Kenyon, Katie Kissoon en PP Arnold. Evenzeer was het genieten met twee tracks uit het sterk ondergewaardeerde Pink Floyd album `The Final Cut'. Aan het einde van het eerste deel bracht Waters het enige solowerk van de avond. We kregen een overdreven opgeschroefde uitvoering van ?Perfect Sense Part 1 & 2?. Even nam het quadrafonische geluidssysteem een loopje met de realiteit want toen de onderzeeër op het filmpje zijn torpedo's afvuurde was het alsof het Sportpaleis zelf gebombardeerd werd. Wel leuk was de overvliegende astronaut! Verrassend was ?Leaving Beirut? dat voorzien werd van leuke stripbeelden en een aanklacht werd tegen het politieke geweld van Bush & co. Deel één eindigde met ?Sheep? waarbij het reuzen opblaaszwijn ook nog eens zijn opwachting mocht maken. Spektakel tot en met.

Na een korte pauze was het de tijd voor deel 2, dat een integrale uitvoering werd van het album `The Dark Side Of The Moon'. Dit album werd nu al meer dan 1500 weken genoteerd in de Amerikaanse hitlijst (US Top 200) en ging al meer dan 40 miljoen keer over de toonbank. Gigantische cijfers maar het is dan ook één van de allerbekendste klassiekers aller tijden. Ook live wist Waters een zeer authentieke versie neer te zetten. Zeer professioneel eiste hij niet steeds de hoofdrol op, maar liet waar nodig (want zijn stem heeft natuurlijk z'n beperkingen) de kans aan zijn bandleden om het originele Pink Floyd geluid te benaderen. Naast de vele sfeervolle en intrigerende projecties was er ook een spectaculaire lasershow aan het einde van het tweede deel. Een door de lucht vliegend prisma zorgde voor een zeer kleurrijke finale.

De `encores' kwamen allen uit `The Wall', met als absoluut hoogtepunt het slotstuk ?Comfortably Numb?. Voor het ronddraaiende en vuurspuwende rad (zoals op Arrow 2006) was er echter indoor geen plaats.

Waters speelde dus tijdens dit optreden identiek dezelfde set als tijdens zijn optreden op het Arrow Rock Festval. Hij slaagde er perfect in om de ganse show ook in zaal te brengen. Nieuwe projecties, licht- en vuurshow zorgden ook visueel voor een waar schouwspel (naar de hand van ontwerper Mark Fisher) dat nooit verveelde. Muzikaal is hij meer Pink Floyd dan Pink Floyd zelf was nadat hij de band verliet. Dit was een schitterend retro feestje dat ongetwijfeld nog lang zal nazinderen. Wie deze uitverkochte show niet kon bijwonen heeft één kleine troost. Op 7 juli is Waters ook op televisie te zien. Dan is hij immers één van de artiesten die zal optreden tijdens het Live Earth evenement.

Setlist: *In The Flesh *Mother *Set The Controls For The Heart Of The Sun *Shine On You Crazy Diamond *Have A Cigar *Wish You Were Here *Southampton Dock *The Fletcher Memorial Home *Perfect Sense Part 1 en 2 *Leaving Beirut *Sheep

*Speak To Me *Breathe *On The Run *Time *The Great Gig In The Sky *Money *Us And Them *Any Colour You Like *Brain Damage *Eclipse

*The Happiest Days Of Our Lives *Another Brick In The Wall Part 2 *Vera

*Bring The Boys Back Home *Comfortably Numb

Organisatie: Live Nation

Music On the road again

Geschreven door
Songs: Ohia begroef z'n muzikaal dromerig, weemoedig avontuur,enkele jaren terug. Spil van de band, Jason Molina, liet het in één van de afsluitende platen `Magnolia Electric Co' al horen: een vaardige Steve Wynn/Dan Stuart aanpak, bezielde Gutterball americanapop, onder z'n breekbare Neil Young stem.

Molina deed beroep op praktisch dezelfde leden van z'n vroegere band, die goed op elkaar waren ingespeeld.

Route 66 `On the road music', met Molina aan het stuur. ?Astrabel? en ?What comes around? gaven alvast een pittige start: stevig, bedreven en enkele fijne gitaarsoli. Af en toe nam de vaart wat af, maar het was een uur dik genieten van de intens doorleefde en broeierige sound op songs als ?Lonesome valley?, ?Hard to love a man? en ?Here comes the night?. Molina en de zijnen waren al voor de derde maal in de 4AD. Een geliefkoosd plekje en vaste afspraak voor de fans, die Molina's sound van tristesse, hartenpijn en verbittering ondergingen.

I Do I Do, een viertal uit Tielt, strikte Jeff Goddard van ex Karate. Ze speelden een afwisselende set van doorsnee snedige gitaarrock tot americana en een vleugje postrock. I Do I Do bracht fijngevoelige en potige rock samen!

Organisatie: 4AD, Diksmuide

Pagina 277 van 278