Dressed Like Boys - Kwetsbaarheid als statement
Het concert van Dressed Like Boys in de Gentse Ha Concerts voelde als een zorgvuldig opgebouwde emotionele reis: klein en breekbaar in aanzet, maar gaandeweg verrassend groots in impact.
Vanaf de ingetogen Intro en het daaropvolgende “Nando” werd meteen duidelijk dat Jelle Denturck hier niet de flamboyante frontman van zijn vroegere werk wilde zijn, maar een verteller die zijn publiek dicht bij zich trok. De 70’s-invloeden uit zijn debuutplaat waren live nadrukkelijk aanwezig: warme pianoklanken, subtiele arrangementen en een licht rafelige DIY-esthetiek die de nummers net extra karakter gaf.
Met songs als “Healing” en “Finger Trap” werd de toon gezet: kwetsbaarheid als kracht. Denturcks stem balanceerde voortdurend tussen breekbaarheid en beheersing, wat de thematiek rond identiteit, liefde en zelfacceptatie tastbaar maakte. Het publiek luisterde opvallend aandachtig, een zeldzame stilte die alleen ontstaat wanneer een zaal echt mee is. Een eerste hoogtepunt kwam er met “Agony Street”. Diezelfde oprechtheid zat ook in “My Friend Joseph” en “Jaouad”, nummers die duidelijk geworteld zijn in persoonlijke verhalen en daardoor des te harder binnenkomen.
Halverwege de set zorgde “Questions” voor een verstilde kern. Hier viel alles weg behalve stem en emotie, en precies daarin schuilt de kracht van dit project. Denturck durft ruimte te laten, en die ruimte zegt vaak meer dan eender welke grootse productie. Naar het einde toe werd het geluid iets voller met Lies en Pinnacles, zonder ooit zijn fragiele essentie te verliezen. Het publiek werd als het ware zachtjes meegenomen naar een bisronde die volledig tot ontplooiing kwam.
De encore was ronduit indrukwekkend in zijn opbouw: “And Then I Woke Up” voelde als een intieme biecht. “Gregor Samsa”, opgedragen aan zijn overleden moeder, was het emotionele zwaartepunt van de avond: breekbaar, eerlijk en zonder franjes. Met “Stonewall Riots Forever” kreeg het geheel een uitgesproken, bijna strijdvaardige, ondertoon, waarin queer identiteit en engagement duidelijk naar voren kwamen.
De afsluiter, een tapeversie van “Over the Rainbow”, was een bijzonder mooi gekozen slot: een klassieker die perfect aansloot bij de thematiek van verlangen, identiteit en hoop die doorheen de hele set sijpelde.
Wat dit concert zo sterk maakte, was niet alleen de kwaliteit van de songs, maar vooral de coherentie van het geheel. Alles (van setlist tot performance) stond in dienst van een duidelijke artistieke visie. Denturck bewees dat hij als Dressed Like Boys een totaal ander, maar minstens even overtuigend hoofdstuk heeft aangeslagen.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Gerrit Van De Vijver
Dressed Like Boys
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9517-dressed-like-boys-02-04-2026?Itemid=0
Frans Kalf
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9516-frans-kalf-02-04-2026?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent ism Ha Concerts, Gent
Stoned Jesus - Prog-metal meets stoner-rock op geslaagde dubbelaffiche
Stoned Jesus, Wheel
Met lokale opwarmer Ice Sealed Eyes hadden we nogal wat moeite. Die kwamen immers met een weinig origineel concept aanzetten. Dit was schreeuwerige core-metal die van verschillende walletjes wou eten, het klonk als Linkin Park die Bring Me The Horizon plagieerde, of Enter Shikari die met Parkway Drive in de botsauto’s kroop. En laat dit nu toevallig allemaal irritante bandjes zijn die niet bepaald op ons favorietenlijstje staan.
Nu goed, Ice Sealed Eyes slaagde er met hun clichématige core-metal wel in om een klein beetje animo in het publiek te krijgen, dat was ook al iets. Maar verder was er weinig opwindends te melden. Oh ja, nog dit, kan er iemand eens aan de gitarist vertellen dat corona nu al enkele jaren voorbij is.
De Finse prog-metal band Wheel heeft niet alleen de mosterd gehaald bij Tool, maar ook quasi alle andere ingrediënten, check de echoënde gitaren, de opbouwende songs, de mysterieuze vocals en de immer pulserende jungle drums. Maar goed, ze mogen dan misschien schaamteloos de Tool sound jatten, ze verzinnen er tenminste hun eigen songs bij, en daarmee onderscheiden ze zich van Aenima of The Tool Experience, tribute bands die er enkel maar op uit zijn om zo perfect mogelijk het grote voorbeeld te kopiëren maar daar zelf geen greintje creativiteit aan toevoegen.
Wheel had daarentegen wel een stel gloeiende brokken van eigen songs meegebracht en die werden voorzien van een kloeke en potige sound die werd neergezet door een stel gretige en uiterst bedreven muzikanten.
Songs als “Vultures”, “Empire” en vooral het lange en bruisende “Wheel” ontpopten zich tot de ultieme orgelpunten van een uiterst energieke en gelaagde set. Ook al ligt de vergelijking met je weet wel wie er vingerdik op, we moesten Wheel toegeven dat ze een uur lang een stevige en overtuigende pot prog-metal wisten neer te zetten.
Stoned Jesus begon al direct met een pareltje. De heerlijke gitaarintro van “New Dawn” greep ons al onmiddellijk vast in de onderbuikstreek en was zo de aankondiging van wat een prachtconcert zou worden. De song sloeg algauw over in een ronkende en stomende stonerknal.
De Oekraïners waren meteen gelanceerd, de trein was vertrokken. Met “Shadowland”, nog een kraker uit dat fijne nieuwste album ‘Songs To Sun’, werden daar nog een stel vette riffs aan toegevoegd. Die nieuwe songs, met verder in de set ook nog een krachtig en furieus “Low”, kwamen in hun live versies nog een stuk wilder en harder voor de dag, er kwam veel meer stoom uit de ketel dan de plaat deed vermoeden.
Tussendoor had Stoned Jesus ook nog een paar oudjes in de set gedropt die ze naar eigen zeggen al enkele jaren niet meer live hadden gebracht, en dat tot grote vreugde van het publiek. “Rituals Of The Sun” was er zo één, een beukende Sabbath-riff, een bulldozerbas en daarbovenop de moordende gitaaruithalen van frontman Igor Sydorenko, zonder meer geweldig.
En dan moest het summum nog komen, in de vorm van het heerlijke langgerekte stonermonster “I’m the Mountain”, een absolute klassieker en dé publiekslieveling. Sydorenko ging gretig mee in het enthousiasme van zijn fans, hij liet zijn gitaar janken en gieren en maakte van deze onsterfelijke song wederom een onvergetelijk hoogtepunt.
Omdat de band in een strak tijdsbestek zat gewrongen werd er in de bisronde vooral op snelheid en strakheid ingezet met de welgemikte bommen “Wound” en “Here Come the Robots”.
Na een uur floepten helaas de zaallichten alweer aan, het was zo voorbij. Dit was zonder meer schitterend, maar veel te kort.
Organisatie: Botanique, Brussel
Dressed Like Boys – Entertainende, emotionele muzikale boodschappen die binnenkomen
Sinds zijn optreden op Les Nuits Bota vorig jaar heeft Dressed Like Boys , het solo project rond DIRK. zanger Jelle Denturck op hartstochtelijke wijze de harten gestolen. Wij waren erg onder de indruk.
Lees gerust
AB en recent op We Are Open
Dressed Like Boys stond nu in een overvolle Depot, Leuven en overblufte alles en iedereen opnieuw met schijnbaar gemak.
Emoties tussen humor en bittere ernst vormt de rode draad doorheen de hele avond. Frans Kalf (****1/2) was de support en weet uitgekiend die lijn te trekken. We schreven nog onlangs over zijn optreden op We Are Open in Trix: ''Een streepje chanson, de vertellijn van een heuse troubadour en de kleinkunst, het was allemaal aanwezig bij Frans Kalf. Pas 22 is hij, en nu al liet hij een ijzersterke indruk na".
Het is bijzonder hoe Frans Kalf chanson, poëzie en kleinkunst met elkaar verbindt. Hij moest er, samen met zijn band, eerst een beetje moeite voor doen om het publiek aan zijn kant te hebben. Hij slaagde in zijn opzet en ontroerde. Het niet aflatend charisma en de geëmotioneerde vocals dito sound overtuigden. Mooi dus.
Moeilijk bespreekbare onderwerpen die diep kunnen raken, tegen elk vorm van haat, nijd en leed, worden aangehaald met een vleugje relativering en humor door Jelle - Dressed Like Boys (*****) . Hij verstaat die unieke kunst om zijn (muzikaal) verhaal uit te beelden en te vertalen in een glimlach en een traan; zoals het verhaal over zijn moeder die vertelde tegen hem dat hij alles moest proeven. Het ging over spruitjes, maar zorgde voor enige hilariteit in de zaal.
Het is inderdaad bijzonder jammer dat nu nog sommige onderwerpen zoals homoseksualiteit nog steeds moeilijk bespreekbaar zijn. Die frustraties erom , komt dus dikwijls naar boven drijven. Maar net door die zelfrelativering en spot siert Dressed Like Boys met elke criticaster om hem heen.
We schrijven steeds 'hem', den Jelle, maar eigenlijk is dit een sterk op elkaar ingespeelde band, die even gedreven uit de hoek komt als de frontman. Maar natuurlijk weet Jelle de meeste aandacht naar zich toe te trekken door zijn subliem pianospel, prachtige stem alsook zijn bindteksten en uitstraling.
Een afwisseling van dansbare, aanstekelijke songs als “Nado” met intense kippenvelmomenten als het mooie “Healing”, zorgden voor een gevarieerd geheel. Een emotioneel beladen pad van muzikale hoogtepunten.
Er volgde ook een intiem moment met Jelle alleen aan zijn piano; hier hoorde ook een kwinkslag bij in de zin van 'de band moet wat rust krijgen, om een burn-out te vermijden'. Het zorgde voor hilariteit in de zaal.
Dan volgde het magisch mooie “Questions”. Eerder had Jelle al een mooie ode gebracht aan 'Jaouad', en klonk het ademloos op “My Friend Joseph”. Het balanceert tussen extravertie en introspektie op een “Lies”, “Pinnacles” en “Gregor Samsa”.
na een terechte staande ovatie volgde in de bis, solo, het zwevende mooie “And Then I woke up”. Om tot slot te eindigen met het gekende “Stonewall Riots Forever”, het ultieme kippenvelmoment van de avond, een meezingmoment al of niet met de vuist in de lucht.
Kortom, Dressed Like Boys, Entertainende, Emotionele Muzikale Boodschappen die binnenkomen! Klasse, met opnieuw terecht een staande ovatie !
Organisatie: Depot, Leuven
Wednesday - Sfeervol, intens, toch ietwat ongemakkelijk
Wednesday speelt al geruime tijd een belangrijke rol in de alternatieve muziekscene. Met vijf albums waarin zachte indiecountry wordt verweven met rauwe shoegaze en grunge, bouwt Karly Hartzman gestaag aan haar eigen geluid. Na zes jaar brak ze met MJ Lenderman, ook bandlid, waaruit het prachtige album ‘Bleed’ voortkwam – een van de beste albums van 2025.
De verwachtingen voor het concert waren dan ook hooggespannen.
Het voorprogramma werd verzorgd door Bleary Eyed, een stevige shoegaze slowcore-band uit Philadelphia. Tijdens hun eerste Belgische show brachten ze een krachtige mix van shoegaze, grunge en slowcore, doorspekt met elektronische samples. De harde, scheurende gitaren wisselden af met zachte, afstandelijke zang van beide gitaristen, wat verrassend goed samenging met de intense noise.
Soms deed hun geluid denken aan Alex G, maar vooral aan bands als Slowcrush, Fugazi en Husker Du. Het hoogtepunt was “Birds”, dat traag en ingetogen begon om vervolgens volledig te ontploffen. Hoewel de zang niet altijd perfect was, deed dat niets af aan de beleving. Met dit strakke halfuur maakte Bleary Eyed een indrukwekkende eerste indruk op het Belgische publiek.
De spanningen voor de hoofdact waren voelbaar toen Wednesday onder een pikdonkere en rokerige sfeer het podium betrad. Met “Reality TV Argument Bleeds” werd meteen de toon gezet, waarbij de trage intro plotseling werd opgeschud door klievende steelgitaarsolo’s. Frontvrouw Karly Hartzman had weinig opwarming nodig; in “Got Shocked” liet ze haar stembanden al flink rekken. Alles viel op zijn plek met “Fate Is…”, dat als een trage shoegazegolf over het publiek rolde. Het contrast tussen snoeihard en breekbaar rustig, zoals op de platen, kwam live volledig tot zijn recht. “The Burned Down Dairy Queen” klonk zeer americana en country en werd ingetogen gebracht.
Een kruising tussen Snail Mail en The Beths flitste voorbij bij de stevige solo’s in “Wound Up Here (By Holdin On)”. Hoewel het publiek zichtbaar genoot, bleef het tussen de nummers opvallend stil, wat Karly soms ongemakkelijk leek te maken. Toch klonken “Hot Rotten Grass Smell”, “Candy Breath” en het heerlijk countryrollende “Phish Pepsi” overtuigend, contrastrijk en oprecht. Van dat ongemakkelijke gevoel was niets te merken tijdens “Gary’s II”, waarin ze solo en zeer zuiver inzette.
Contrastrijk was ook “Pick Up That Knife”, waarin ondanks de moeilijke thema’s toch een boodschap van hoop doorklonk. Op en neer, luid en stil, toonde de band hiermee hun kunnen tijdens een van de hoogtepunten van de avond. De countrycover “She’s Actin’ Single (I’m Drinking Doubles)” paste verrassend goed in de set en deed denken aan Waxahatchee en MJ Lenderman. Hitsingle “Elderberry Wine” werd met volle overtuiging gespeeld en viel in de smaak bij de uitverkochte zaal.
Om zichzelf te ontspannen en het publiek op te zwepen, ging Karly in de laatste nummers voluit, wat leidde tot een moshpit tijdens “Bitter Everyday”. Nog meer energie bracht ze met “Townies”, dat uitmondde in een heerlijk uitgesponnen noisy afsluiter. Het beste van haar stem spaarde ze voor de slotnummers “Bull Believer” en vooral “Wasp”, waar ze haar gitaar achterwege liet om alles eruit te schreeuwen.
Hoewel de band strak speelde, bleef het concert door het merkbare ongemak van de frontvrouw net niet volledig overtuigen. Toch was het publiek dankbaar en gaf het zich volledig over aan deze intense en sfeervolle avond.
Setlist: Reality TV Argument Bleeds - Got Shocked - Fate Is… - The Burned Down Dairy Queen - Wound Up Here (By Holdin On) - Hot Rotten Grass Smell - Candy Breath - Phish Pepsi - Gary’s II - The Way Love Goes - Pick Up That Knife - She’s Actin’ Single (I’m Drinking Doubles) (cover) - Elderberry Wine - Bitter Everyday - Townies - Bull Believer – Wasp
Organisatie: Botanique, Brussel
Pink on Red is een no-nonsense bluesrockband uit Gent. Hun nieuwe single is “Levvy”. Het is de eerste voorbode van hun debuut-EP ‘Negligee Cafe’, die verschijnt op 15 mei.
“Levvy” is een energiek bluesrocknummer met weinig filter of productie. Het nummer is blijkbaar ook belangrijk voor het verhaal dat ze met hun aanstaande EP willen vertellen. Deze single vertelt het verhaal van een personage dat zich volledig verliest in het nachtleven. Hij maakt foute keuzes, omarmt ze zonder schaamte en blijft doorgaan, ongeacht de gevolgen.
De releaseshow voor de EP wordt georganiseerd op vrijdag 12 juni in Trefpunt in Gent. Troubled Water speelt die avond als support.
https://www.youtube.com/watch?v=bFZ62Se2ZGE
Simply Red – 40th anniversary tour - Geslaagd verjaardagsfeestje!
Simply Red gaf een concert in de AFAS Dome (Sportpaleis) in Antwerpen, als onderdeel van de 40th Anniversary Tour.
Het concert werd geopend door support act Iskander Moon. Een ‘rijzende ster’ in de indiepopwereld met een alternatieve sound. Zijn debuutsingle "Saturday silence" kreeg al veel aandacht op de radio. Dit was dus een ‘uitgelezen kans’ om zichzelf te tonen aan een groot publiek. De zaal zat al goed vol. Zijn muziek was intens.
Maar Simply Red dus – 40 jaar later en nog steeds briljant. Ik heb ze nu al een paar keer gezien en vanavond keerde ik terug voor hun 40-jarig jubileumtournee – een avond die bewees dat Mick Hucknalls stem en songbook tijdloos zijn.
Vanaf het moment dat Mick Hucknall het podium opkwam, verdwenen alle twijfels. Zijn stem – onmiskenbaar rijk en soulvol – vulde het Sportpaleis (excuus AFAS Dome) met dezelfde warmte als al die keren dat ik hem zag. De show duurde bijna twee uur, een zelfverzekerde, carrière-omvattende set die iedereen eraan herinnerde hoeveel hits Simply Red in stilte heeft verzameld.
De setlist begon in grote lijnen chronologisch met nummers uit ‘Picture Book, Men & Woman, ‘A new Flame’ en ‘Stars’. De avond begon met “Sad old Red” en “Jericho”, en nam al snel het tempo op met “Money’s Too Tight (To Mention)”, “The Right Thing” en “A new Flame”. Elk nummer vloeide moeiteloos over in het volgende, en bouwde zo op naar de hoogtepunten uit het Stars-tijdperk: “For Your Babies” en “Thrill Me”, en natuurlijk de titeltrack.
Visueel was het podium simpel: een paar achtergrondprojecties, zachte verlichting en een band die de muziek het werk lieten doen. Er waren geen volgspots of uitgebreide solo’s, alleen een hecht ensemble geleid door Hucknalls stem – nog steeds soepel, nog steeds helemaal de zijne. Af en toe vertelde Mick ons een verhaal, over het schrijven met Motown-grootheden of het uiten van zijn liefde voor deze klassieke nummers.
Halverwege bracht een soulvol, door Motown geïnspireerd segment een eerbetoon aan de klassiekers die hem gevormd hebben. “The Air That I Breathe” en “You Make Me Feel Brand New” lieten zijn liefde voor dat geluid horen - eerbiedig, maar nooit imiterend. Het tempo ging weer omhoog voor “Sunrise”, voordat de hoofdset toepasselijk, werd afgesloten met “Fairgrond”.
De toegift bestond uit “Something Got Me Started” voordat het onvermijdelijk en prachtig werd afgesloten met “Holding Back the Years”.
Geen gimmicks, geen vernieuwingen – gewoon een band die zich thuis voelt in zijn erfgoed. Voor mij was het een briljante avond: tijdloze nummers, een feilloze band en een frontman die zijn talent nog steeds volledig beheerst. Volgend jaar opnieuw?
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Simply Red
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8846-simply-red-12-11-2025?ltemid=0
Iskander moon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8847-iskander-moon-12-11-2025?ltemid=0
Setlist: Sad Old Red – Jericho - Money’s Too Tight (To Mention) (The Valentine Brothers cover) - The Right Thing - A New Flame - It’s Only Love Doing Its Thing (Barry White cover) - You’ve Got It – Enough - If You Don’t Know Me by Now (Harold Melvin & The Blue Notes cover) - For Your Babies – Stars - Thrill Me - Say You Love Me - The Air That I Breathe (Albert Hammond cover) - You Make Me Feel Brand New (The Stylistics cover) – Fake – Sunrise - Fairground
Bis: Something Got Me Started - Holding Back The Years
Organisatie: Live Nation
Dressed Like Boys - Hartstochtelijke droom
In volle ontbolstering groeit Jelle Denturck – beter bekend als Dressed Like Boys – uit tot een totaalartiest. Waar hij ooit zijn eerste stappen zette bij Protection Patrol Pinkerton en zijn wilde energie ontketende bij DIRK, toont hij nu zijn meest authentieke zelf. Met zijn soloproject verkent hij de grenzen tussen melancholie en hoop, tussen kwetsbaarheid en kracht.
Na een zomer vol concerten, met Pukkelpop als hoogtepunt, stond hij vanavond in een bijna uitverkochte Ancienne Belgique om zijn langverwachte debuutplaat eindelijk voor te stellen.
De aftrap was voor het Antwerp Queer Choir, een dertigtal zangers die de zaal in een mum van tijd inpakten. Hun enthousiasme, gedragen door piano en cello, was aanstekelijk. De set begon met Robyns “Dancing on My Own” en vloeide moeiteloos over in “Smalltown Boy” van Bronski Beat – twee nummers die meteen de toon zetten: fier, krachtig, open.
In hun eigen nummer “Some Parts Heal” lieten ze zien dat ze meer zijn dan een koor: dit was een groep mensen met iets te zeggen. De zang was raak, de tekst eerlijk, de uitstraling vol warmte. Met “Christine” brachten ze een subtiel eerbetoon aan queer-icoon Will Ferdy, waarin hun verschillende stemkleuren prachtig samensmolten. Het breekbare “When the Party’s Over” van Billie Eilish deed de zaal verstillen, waarna afsluiter “Pink Pony Club” de energie weer deed oplaaien. Wat een heerlijke, trotse opener.
Toen Jelle daarna het podium opkwam, keurig in beige wit kostuum, was de sfeer al perfect in balans tussen ontroering en verwachting. Hij ging rustig zitten achter de vleugelpiano, glimlachte even, haalde diep adem – en begon aan “Questions”. De eerste noten waren voorzichtig, maar zijn stem klonk meteen vol overtuiging. Een nummer over moed, twijfel en keuzes, dat hij zong alsof het enkel voor dat moment bestond. Er was iets ontwapenends aan hoe hij speelde: gecontroleerd en toch broos.
Vanaf “Finger Trap” kwam zijn vierkoppige band erbij, samen met vier leden van het Antwerp Queer Choir. Het geluid werd voller, rijker. “Healing” bracht gelaagde harmonieën en een subtiele gitaarsolo die elegant door de melancholie sneed. Tussen de nummers door sprak Jelle met openhartige rust. Al glimlachend vertelde hij dat hij in een droom beleeft dat plots weleens gedaan kan zijn.
Die dromerige sfeer zette zich verder door in “Our Part of Town”, waarin hij zijn roots eerde. De song begon experimenteel, bijna progrockachtig, maar ontplooide zich tot een weelderige wals waarin geluk en nostalgie elkaar vonden. De glimlach van de bandleden sprak boekdelen. Daarna barstte “Agony Street” los: Jelle liet de piano even achter zich en ontpopte zich tot een geboren frontman. Hij grapte dat hij crowdsurfen met een vleugelpiano ‘niet volledig uitsloot’, maar de speelsheid werkte aanstekelijk. Het publiek lachte, danste, leefde mee. Het contrast met het daaropvolgende “Lies” kon nauwelijks groter zijn – Jelle deze keer met gitaar, zijn stem breekbaar en oprecht. Een lied over het goedmaken van oude leugens, gezongen met zoveel eerlijkheid dat de zaal het precies kon voelen.
Halverwege de set groeide “Pinnacles” uit tot een sonisch hoogtepunt, met langgerekte gitaarsolo’s en een intens crescendo. Daarna mocht het Antwerp Queer Choir aansluiten voor “Nando” en “My Friend Joseph”, twee nummers waarin alles samenviel: muzikaal, thematisch en emotioneel. Hun samenzang vulde de zaal met warmte, en de glimlach van Jelle sprak boekdelen – dit was zijn familie, op het podium én in de zaal. Het was een feest van herkenning en aanvaarding, een moment van licht in een wereld die dat soms vergeet.
Dan sloeg de sfeer om, maar niet zonder reden. Met “Gregor Samsa”, opgedragen aan zijn overleden moeder, haalde Jelle even van streek – niet om te imponeren, maar om los te laten. De spanning in zijn stem, de aarzelende pianotonen en de stilte tussen de woorden maakten het nummer verpletterend mooi. Geen groot gebaar, geen theatrale emotie, maar pure menselijkheid. Even slikken, ook voor hemzelf.
De bisronde begon met “And Then I Woke Up”, een nummer dat hij solo bracht, zichtbaar ontroerd. Daarna volgde “Pride”, zijn ingetogen maar krachtige reactie op de gewelddadige feiten in de Gentse Overpoort. Geen woede, wel verdriet, en vooral hoop.
Voor de finale kwam iedereen nog één keer samen op het podium: band, koor en cellist. “Stonewall Riots Forever” deed de zaal ontploffen – een hymne van trots, strijdlust en liefde, gezongen met vuur en overtuiging. Het publiek, voldaan van geluk, applaudisseerde minutenlang.
Dressed Like Boys bracht in de AB een avond die verder ging dan muziek. Dit was een concert over eerlijkheid, aanvaarding en de moed om jezelf te zijn. Jelle Denturck liet zien dat zijn kwetsbaarheid geen zwakte is, maar zijn grootste kracht. Hij zong met zijn hart op de tong en een dankbaarheid die je onmogelijk kon negeren. Het voelde alsof hij eindelijk thuiskwam – en ons daar allemaal mee naartoe nam.
Setlist: Questions - Finger Trap - Healing - Our Part of Town - Agony Street - Jaouad - Lies - Pinnacles - Nando - My Friend Joseph - Gregor Samsa — And Then I Woke Up - Pride - Stonewall Riots Forever
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Refused - Stomend afscheid van een iconische hardcore band
Refused is alweer aan een ‘farewell’ tour bezig, dit onder de ondubbelzinnige noemer ‘Refused Are Fucking Dead Tour’. Het is niet de eerste keer dat ze adieu zeggen tegen de fans, maar deze keer lijken ze het wel te menen. Als je weet dat de Zweedse hardcore band in een tijdspanne van 30 jaren amper 6 albums heeft uitgebracht, dan heb je snel door dat Refused meer op non-actief heeft gestaan dan op actief.
Dat ze er nu echt gaan mee stoppen is des te jammer na de overdonderende wervelstorm die we vandaag mochten ondergaan. Want als je net als ons je de energie, de goesting, de ongeremde spirit en het knetterende vuur van vanavond in l’ Aéronef hebt ervaren, dan stelde je alleen maar vast dat deze gasten nog lang niet zijn uitgezongen.
Hardcore, een term die ze zelf ook maar al te graag in de mond nemen, is overigens veel te eng om de muziek van Refused te omschrijven want dit is zoveel meer. Refused heeft alleszins wel de ongebreidelde vitaliteit en kwaadheid van het genre in de genen zitten, maar er zit heel wat meer variatie, inspiratie en eigenheid in dan bij de gemiddelde hardcore band. Het is niet zomaar rammen zoals bijvoorbeeld Speedway, de band die hier als eerste support act aantrad, maar veeleer avontuurlijke hardcore zonder oogkleppen zoals Fugazi, Quicksand, Drive Like Jehu of At The Drive In.
Het hoeft geen verrassing te zijn dat de Zweden voor een groot deel putten uit ‘The Shape Of Punk to Come’, met maar liefst 8 bruisende tracks uit deze all-time klassieker uit 1998. Onder meer de titeltrack en de gloeiende kanjers als “Liberation Frequency”, “Summerholidays vs Punkroutine”, “The Deadly Rhythm” (waarin een stukje “Raining Blood” was geslopen) en natuurlijk het explosieve “New Noise” deden het vuur hevig branden. Stuk voor stuk tracks die avontuurlijkheid en branie in de karaktervolle hardcore van Refused pompten. Daar tussenin graaiden ze in hun diepste verleden met striemende straight forward hardcore uppercuts als “Circle Pit” en “Pump The Brakes”.
Hun knalprestatie was vooral te danken aan de energie, de spontaniteit, het spelplezier en de drive. Die gasten voelden elkaar perfect aan en zetten een potig, immer brandend en bijwijlen verschroeiend concert neer. Hun gedrevenheid werkte bijzonder aanstekelijk. Dennis Lyxzen manifesteerde zich als een volbloed entertainer, een ophitsende frontman die het microfoonslingeren heeft geleerd bij Roger Daltrey (The Who), de kunst van het opfokken van een publiek bij zijn al even losgeslagen landgenoot Pelle Gunnerfeldt (The Hives) en de slingerachtige moves bij de jonge Mick Jagger en David Johansen.
Maar het was toch vooral gitarist Jon Brannstromm die verantwoordelijk was voor de hitsige en inspirerende sound, zijn gitaar deed de songs kraken, gieren en meerdere keren losbarsten.
Met daarachter een ijzersterke ritmesectie stond Refused garant voor een avondje stomende en van adrenaline doordrenkte hardcore.
Een zeer jammer geval dus dat net deze band er mee ophoudt. Het loopt op deze planeet immers vol met fossiele bands die al lang zijn uitgezongen maar toch koppig blijven doorgaan (vul zelf maar in dewelke, keuze genoeg). Het zijn ook altijd de verkeerde die er mee stoppen.
Ons ook niet ontgaan is de tweede support act, de Franse band Bleakness die stevige post-punkrock bracht met een eighties galm. Zowel The Cult als High Vis kwamen ons wel eens voor de geest. Aangename ontdekking, sterke live act.
Organisatie: Aéronef, Lille
Seditious - Jong Waaslands thrash metal geweld met veel potentieel
Café Harleys in Lokeren organiseerde in het weekend van 20 & 21 september een heuse tweedaagse met optredens op een trailer , met op zondag o.a. Promise Down, die deze zomer nog speelden op Alcatraz Metal Fest, zag de affiche er veelbelovend uit. Helaas , de weergoden waren hen niet zo gunstig gezind. Er kwam dus niet echt de grote massa af op dit compleet gratis event. Jammer. Maar toch sprak de organisatie van een succes, en was best tevreden over het goede verloop. Het concept is dus voor herhaling vatbaar.
Wij gingen poolshoogte nemen op zondagnamiddag (vroeg avond) en ontdekten een plaatselijk Thrash metal bandje met enorm veel potentieel, met name Seditious. Veel informatie is er nog niet te vinden over deze jonge wolven, tenzij op hun instagram pagina: https://www.instagram.com/seditious.band/
De band had in het begin van hun set af te rekenen met enkele vervelende technische problemen, maar die konden de pret niet drukken. In eerste instantie stond het combo wat statisch op het podium, maar eens de motor echt op gang getrokken, kwam er geleidelijk meer schwung en beweging in de band.
Enkele opvallende songs waren de Metallica cover “Creeping Death”, een niet zo gemakkelijk nummer. Seditious viel dus niet door de mand. De klievende riffs , en vooral de bijzondere vocals van een steeds meer bewegende frontman intrigeerden.
Wat het drumwerk betreft waren we meermaals onder de indruk van hoe die cimbalen werden behandeld; als bezetenen tekeer gaan, het klonk allemaal razendsnel.
Er werd ook een gloednieuw nummer voorgesteld “Graveborn”, die het tempo opdreef. We vreesden zelfs even dat de boxen compleet zou ontploffen. Naar het einde van hun set kwam het speelse karakter naar boven. Een wervelende finale was het gevolg.
Seditious is zondermeer een jong en beloftevol thrash metal bandje uit het Waasland met enorm veel potentieel, zoveel is zeker! In de Café Harleys, Lokeren zetten ze het energiek in de verf.
Live vlogen de gensters er na een wat trage start compleet af, het stemt ons hoopvol naar de toekomst toe. Om in het oog te houden!
Organisatie: Café Harleys (Lokeren)
Psychedelic Porn Crumpets - Uitzinnige psychrock van een fenomenale liveband
Psychedelic Porn Crumpets
De Zwerver
Leffinge
2025-08-29
Ollie Nollet
Om eerlijk te zijn: ik heb me eigenlijk nooit beziggehouden met de Psychedelic Porn Crumpets. Niet dat de groep uit het Australische Perth me onbekend was. Eenmaal hun fascinerende naam gehoord, vergeet je die trouwens nooit meer, maar me verdiepen in hun muziek had ik tot een paar weken geleden nooit gedaan. Maar wanneer een band die zo'n uitzonderlijke live-reputatie geniet naar één van mijn favoriete clubs komt wil ik dat toch niet missen. Een reputatie die ze overigens helemaal waarmaakten maar eerst mocht Bront zich aan ons voorstellen.
Zoek niet te hard naar de betekenis van hun naam: Bront is gewoon een vervorming van de voornaam van Brent Pauwels, geestelijke vader van de groep. Bront was oorspronkelijk het slaapkamerproject van Brent Pauwels, maar intussen heeft hij een viertal uitstekende muzikanten rond zich verzameld die allen ook actief zijn in meerdere, mij meestal onbekende, andere groepen. Me wel bekend waren de broers de Geus die ik eerder al aan het werk had gezien: gitarist Casper bij Brorlab en Moar, drummer Simon bij Meltheads en eveneens Moar.
Brent Pauwels (met een onvervalste pornosnor) bleek meteen een innemende frontman. Zijn lage stem, die soms aan Warren Thomas van de veel te vroeg ter ziele gegane The Abigails deed denken, klonk misschien afstandelijk maar dat maakte ze enkel intrigerender.
Muzikaal tapte Bront uit nogal wat vaatjes: lofi, postpunk, garagerock, jangle pop,... Toch was er één constante factor: de sterke songs.
De groep stond meteen op scherp met 2 nummers uit hun gloednieuwe, uitstekende EP "#9" waarmee Bront zes jaar na de vorige plaat weer helemaal terug is. "#9" bevat slechts vier nummers zodat er ruimte genoeg was om royaal in het verleden te graven. Dat oudere werk bleek de tand des tijds goed doorstaan te hebben en moest zeker niet onderdoen voor het nieuwe materiaal. Het door de bas van Niels Elsermans voortgestuwde "Nipples of society", waarin de zanger bewees ook de hoge noten aan te kunnen, vond ik zelfs het absolute hoogtepunt en dat nummer stond reeds op de eerste EP ‘The blonde koala show vol.1’ uit 2017.
Het werd een mooie, erg gevarieerde set zonder inzinkingen die groots werd afgesloten met het op een marsritme voortdenderende "Hard and sad" waarna ik alleen maar tot het besluit kon komen dat De Zwerver zijn voorprogramma's telkens met veel zorg weet uit te kiezen. Dit was er zeker eentje om te onthouden.
Met drie gitaren in de frontlinie ontpopte Psychedelic Porn Crumpets zich tot een nog uitgesprokener gitaarband dan ik had verwacht. De elektronica beperkte zich tot een minimum en gitarist Chris Young ruilde zijn gitaar slechts een enkele keer voor een keyboard. Dat zat dus wel goed.
Toch duurde het een tijdje vooraleer ik volledig werd meegezogen in de slipstream van een af en toe met zijn gitaarriem worstelende Jack McEwan en zijn vier vrienden. Het was even aanpassen aan die grootse, trippy sound waarin psychrock vakkundig gemixt werd met stoner en verder op smaak gebracht werd een mespuntje progrock.
Ook de nummers zelf waren niet instant behapbaar. Het leken wel spinnenwebben. Wat aanvankelijk een onoverzichtelijke wirwar leek, bleek bij nader inzien dan toch fijne compositorische elementen te bevatten waarin niet zelden een machtige riff verscholen lag. Blijkbaar was ik niet de enige die wat rodage nodig had.
Ook de niet onaanzienlijke meute devote fans had wat tijd nodig om haar roemruchte reputatie waar te maken. Maar eenmaal het hek van de dam stuiterden de lijven moorddadig hoog en vormden zich uitzinnige circlepits. Op een gegeven moment ging een groep diehards zelfs even samen op de grond zitten voor wat ik niet beter kan omschrijven dan de Marie-Louise, een beweging die ik tot nu toe enkel kende van banale trouwfeesten. Ook vocaal lieten deze enthousiastelingen zich niet onbetuigd. Er werd uitbundig meegezongen, opvallend genoeg meer met de gitaarriffs dan met de vocals, en het gejoel tussen de nummers was zo mogelijk nog luidruchtiger. Of zouden die twee strategisch op de rand van het podium opgestelde microfoons, richting het publiek, daar voor iets tussen gezeten hebben?
In ieder geval laafde de groep zich gulzig aan die energie van het publiek waardoor ook zij steeds geestdriftiger werden.
Hun laatste, "Carpe diem, moonman" vind ik niet bepaald wereldschokkend, toch staan er twee fantastische nummers op: "Another Reincarnation" en " March On For Pax Romana" en die zaten netjes bij de drie geselecteerde nummers uit die plaat. Het maakte me alleen maar euforischer. Zelfs de talloze verstilde gitaar intro's van Jack McEwan, die verrassend conventioneel klonken voor iemand die zich ooit liet ontvallen dat hij elke natuurlijke conventie in het gitaarspel wilde vergeten, konden me mateloos boeien. Alleen enkele kalmere passages die me deden denken aan Tame Impala, een groep die niet mijn definitie van psychedelica deelt, kon ik wat minder smaken.
Psychedelic Porn Crumpets bewees met een set uitzinnige psychrock, die in al zijn grootsheid soms even flirtte met stadionrock maar die grens gelukkig nooit echt overschreed, een fenomenale liveband te zijn.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Jelle van Dressed Like Boys is in Vlaanderen - naast de dames van Kids With Buns - zowat de posterboy van de LGBTQIA+-gemeenschap. Op zijn nieuwe single “Stonewall Riots Forever” brengt hij een eerbetoon aan de rellen in het Stonewall-café in New York in 1969, wat beschouwd wordt als het beginpunt van de Pride Beweging. Het is als single bovendien een leuke teaser voor zijn aankomende debuutalbum (29 augustus).
Jelle’s trefzekere pianospel en de zwierige cello van Frederik Daelemans (van onder meer Tamino en Meskerem Mees) maken van “Stonewall Riots Forever” een indringende, meeslepende protestsong. Een beetje theatraal en een tikkeltje ernst, ergens tussen Elton John en KD Lang in.
In New York ging Jelle op zoek naar getuigen en zielsverwanten van de Stonewall Riots — een zoektocht die hij vastlegt in een persoonlijke documentaire, video en reportage in De Morgen.
Dressed Like Boys speelt deze zomer op o.a. Pukkelpop, Gent Jazz en Dranouter Festival. Hij doet dit jaar zijn eerste Europese headlinertour en gaat in maar liefst tien landen spelen met stops op Europa's voornaamste showcasefestivals zoals Reeperbahn (Hamburg), MaMA (Parijs) en Live At Heart (Örebro, Zweden).
https://www.youtube.com/watch?v=NLDhzcqUQ9A
Dressed Like Boys (Jelle Denturck) - Ik hoop dat mijn plaat een soort ‘rimpel effect’ teweegbrengt. Dat het iets los maakt bij mensen; mensen een beetje zachter kan maken, zodat we wat meer genuanceerd naar elkaar kunnen kijken en met elkaar omgaan
Dressed Like Boys is het solo project rond DIRK. zanger en bassist Jelle Denturck. ‘Vocaal zorgt hij voor kippenvelmomenten. Hij heeft enthousiaste muzikanten rond zich en de aanwezigen kunnen lekker swingen, of er is die groovende weemoed te horen. Hun speelsheid siert en oorstrelend klinkt die piano en gitaar’, schreven we over het optreden van Dressed Like Boys op Les Nuits Botanique, Brussel.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/98865-les-nuits-botanique-2025-jay-jay-johanson-efterklang-michelle-gurevich-groovy-sounds-van-weemoed-en-melancholie
Er schuilt een interessant verhaal in dit project, waar we graag het fijne wilden van weten. We hadden we een fijne babbel met Jelle.
Waarom dit solo project? is het een soort uitlaatklep?
Ik ben al heel mijn leven, op een of andere wijze, creatief bezig. Ik was al bezig met muziek sinds ik mijn eerste gitaar heb gekocht en twee akkoorden na elkaar kon zetten. Ik heb me , wat inspiratie betreft, altijd laten leiden door het moment. Bij DIRK. Was dat een ‘90s grunge invloed. Ik had wel het gevoel dat ik dit niet altijd zelf in de hand had. De muziek komt, en ik volg. In 2022 heb ik besloten even mijn job stop te zetten om tijd te steken in ‘de grote vragen des levens’. Hoe wil ik mijn leven invullen? Hoe wil ik verder gaan in mijn leven? Het zijn vragen die ik mezelf nog nooit echt heb gesteld. Ik heb me daar een half jaar mee bezig gehouden, dat is ondertussen een jaar geworden. In die periode heb ik veel gelezen, heel veel filosofie bestuderen. Door mezelf op een heel andere manier te bekijken kwam er ook wat andere inspiratie naar boven drijven. En dat is Dressed Like Boys geworden. Vermoedelijk was dat ergens van binnen al lang aan het sluimeren, en is het nu pas echt naar boven gekomen.
Is het ook rechtstreeks verbonden met uw geaardheid, is die uitlaatklep nog nodig? Is er de dag van vandaag nog steeds een probleem rond homoseksualiteit; persoonlijk merk ik helaas van wel …
Het is meer nodig dan pakweg tien jaar geleden zelfs. We zijn zelfs tien stappen achteruit aan het zetten tegenwoordig. De cijfers liegen er niet op, ik als ‘Gay man’ ben verboden in 64 landen. Dat is 1/3. Ook in Polen is nu een nieuwe president verkozen die daar tegen is, de laatste tijd is er meer slecht dan goed nieuws rond de Holebi gemeenschap. Ik ben gisteren in België geland, ik kom van New York , ik ben daar naar Stonewall geweest en dat is de plek waar Pride is begonnen. Ook hij vertelde mij dat we tien jaar achteruit is gegaan, maar hij blijft strijdvaardig. Ik vond dat dit persoonlijk verhaal niet thuis hoorde bij DIRK. , we schreven ook alles samen. Het was daar het medium niet echt voor, daarom ben ik met dit solo project begonnen.
Je haalt de inspiratie o.m. uit de gebeurtenissen van de New Yorkse gay bar ‘Stonewall’ in 1969 (toen was ik vier jaar). Kun je erover wat meer vertellen?
Pride is daar in 1969 begonnen, en heeft 72 uur geduurd. Mensen die daar aanwezig waren zijn later de eerste Pride Parades georganiseerd. En dat was om Stonewall te herinneren , het is steeds groter en groter geworden. En nu heb je wereldwijd Pride parades.
Wat me opvalt is dat de jeugd (in het algemeen) er nog steeds door geïnspireerd is. Het is opmerkelijk, heb je een verklaring?
Voor mij persoonlijk? Sinds ik wat actiever bezig ben met mijn eigen seksualiteit dat verkennen en daarover leren. En de geschiedenis uitspitten van die Queer comunity geeft me een zekere verankering , een groepsgevoel. Dat doet me deugd, dat ik weet dat ik er niet alleen voor sta. De eigenaar van Stonewall zei op een bepaald moment ‘’it’s important you know you history, or you may not have a future’. Ik he ook altijd wel interesse gehad in de geschiedenis. Maar ik vind het ook belangrijk om de geschiedenis te bestuderen en daar dan wel iets mee te doen. om dat vast te pakken, er iets van jezelf in te verstoppen, en door te geven aan de volgende generaties. Ik hoop dat het gehoord kan worden , en tot nu toe heb ik het gevoel dat het goed gaat. De steun die ik tot op heden al heb gekregen is enorm. Ik sta er soms zelf van versteld.
Ik las onlangs ‘when we strapped our breasts down and dressed like boys again. Ze gingen terug naar huis waar ze weer zouden doen alsof ze normale mensen waren.’ Er is niets ‘abnormaal’ aan homo zijn toch?!
Natuurlijk, maar je moet dit kaderen in de tijdsgeest. In die tijd kon je zelfs je job kwijt geraken als bekend werd dat je homo was. Het moest in het geniep gebeuren, in vaak lelijke brakke pubs, goed verstopt voor de buitenwereld. Je kon ook niet hand in hand lopen op straat. De mensen die toen zijn beginnen vechten voor Queer rechten. Hebben daar de gevolgen van gedragen, en daarom vond ik het ook belangrijk om daar een eerbetoon rond te maken. Op basis van getuigenissen van mensen die er toen bij waren. En ik vond het ook belangrijk om daadwerkelijk naar daar te gaan.
Een ander inspiratie is Jaouad Alloul. Ik heb een interview met hem gehad. Een bijzondere persoonlijkheid. Je hebt een song aan hem gewijd. Hoe groot is die band tussen jullie?
We hebben samen gewerkt voor de video clip. Ik heb hem via een bevriende muzikante leren kennen in een toneelstuk. Zij had de muziek gemaakt voor een theater stuk. en Jaouad zat ook in de productie. Ik vond het een heel tof, bevrijdend stuk Hij was daarin een dragqueen in die show en leefde zich compleet in die rol in. Het was een heel toffe en verfrissende voorstelling, ook veel gelachen. Die voorstelling was een grote inspiratie, hij heeft ook bepaalde dingen gezegd die bleven nazinderen. Ik schrijf graag over de dingen rondom mij , en dat stuk boeide mij dus enorm. Ik heb de demo ook doorgestuurd naar Jaouad. Hij was vereerd. Het is een schone mens.. veel respect!
Het interview bleef me bij. Hij had het ook over zijn geloof, spiritualiteit, met de link dat homo-zijn over het algemeen niet wordt aanvaard. Hoe ervaar jij het tegenover geloof en je geaardheid?
Over religie en seksualiteit heb ik weinig te zeggen. Ik ben als kind gedoopt maar heb me laten ontdopen. Ik zoek en vind mijn heil meer in het Boeddhisme en Taoisme dan in enige andere religie. Wel studeerde ik een jaar Islam toen ik in de kunstschool zat en kon kiezen. Puur uit interesse. Maar ik heb niet genoeg kennis van eender welke religie om er veel over te kunnen zeggen.
Ik merk in het live optreden in de Bota de energie van DIRK. Ondanks de intieme plaat, hoe maken we de link naar het gedreven live karakter?
Muzikaal is het inderdaad een heel stuk rustiger. Maar was is energie? Roepen en tieren is ook energie. Energie kun je echter op veel manieren uiten. In het begin zat ik wat achter mijn piano me af te vragen ‘is dat niet wat te statisch’ maar als je in de schwung zit komt dat gewoon vanzelf. Ik zat me, met mijn topmuzikanten rond mij, gewoonweg te amuseren. Als mijn gitarist een solo bovenhaalt, ik zit gewoonweg mee te genieten met het publiek. Geweldige ervaring was dat in Brussel.
Er is inderdaad een enorm contrast tussen de intimiteit op plaat en de live performance. Bewust gekozen?
Ik noem het een muzikaal zelfportret. Zelf onderzoek voor gedaan, veel in de spiegel gekeken. Ik wil dat ook niet doen om mijn eigen ego te strelen , of mezelf interessant vind, ik vind het gewoon interessant om te leven en om mens te zijn. We zijn zo complexe wezens. We kunnen elkander zoveel leed aandoen, maar ook veel leed verdragen. Het feit dat we zelfbewust zijn maakt van ons unieke wezens. En dat gaat nooit stoppen met me boeien, en net daarover wil ik schrijven. niet over mij , maar over de mens, alleen doe ik het via ‘mij’
Het contrast is wel vrij groot…
Je ziet soms met muzikanten dat ze even een solo uitstap doen, en dat het wat in diezelfde lijn een beetje blijft liggen met was ze bij hun band deden. Bij mij is het inderdaad een dag en nacht verschil, maar dat is ook wat hoe ik in elkaar zit. Ik verveel me niet graag, als ik in iets interesse heb kan ik me daar helemaal instorten. Dat was met DIRK. Ook zo hoor. Als ik daarmee bezig was heel mijn wereld DIRK. En nu is mijn hele wereld Dressed Like Boys. Het ziet er helemaal anders uit, maar het is en blijft gewoon ik die bezig ben.
Hoe waren de reacties tot nu toe?
Mensen sturen me berichten , vaak ellenlange berichten over waarom bepaalde songs hen diep hebben geraakt, en hoe dat komt en dat daar een andere geschiedenis aan vast hangt. Wat ik heb geleerd, als je op goudeerlijke muziek durft maken, zullen mensen ook in hun reacties gewoon open en goudeerlijk zijn.
Is er ook een keerzijde van de medaille? Kijk maar naar sommige reacties op sociale media van een Red Sebastian? Hoe ga je ermee om als je zo’n reacties krijgt dan?
Vandaar ook het woord ‘kwetsbaar’. Je stelt je kwetsbaar op, als je u dan willen slaan gaat het echt pijn doen. vroeger zou ik dat niet hebben gedurfd omdat ik bang was van die haat reacties. Nu sta ik veel sterker in mijn schoenen om eventueel haat reacties of reacties van onbegrip te kunnen plaatsen denk ik. En van mij af te schuiven. Als er mensen zijn die vinden dat mensen zoals ik niet zouden mogen bestaan dan is dat hun probleem dan, niet het mijne. Ik hoef me daar dan ook niet mee bezig te houden. als zij dat vinden is dat bijzonder jammer voor hen, want zij ontzeggen zich liefde.. ontzeggen zich schoonheid in het leven. Ik heb ook het geluk in een land te leven waar ik zonder schaamte mezelf kan zijn. Soms gaan er wel alarmbellen op, onlangs was er een jongeren enquête in HUMO en daaruit bleek dat 4 op tien jongeren homofoob is. Maar we moeten gewoon verder.
Wat zijn de verdere plannen?
Ik ben vertrokken voor zeker vijf jaar.. de plaat komt uit op 29 augustus. Maar ik heb nu al voldoende songs voor de volgende plaat , wanneer die er dan gaat komen weet ik nog niet, maar volgend jaar gaat er al zeker nieuwe muziek uitkomen van Dressed Like Boys. En ik ben zelfs al met een derde plaat bezig, maar dat zal eerder een zijsprong zijn waar ik nog niet zoveel kan over vertellen. Ik heb gewoonweg veel inspiratie, er is in mij iets wakker geworden en ik ben de vogel in mij vrij aan het laten. Maar wat de nieuwste plaat betreft, staat er ook heel veel op de planning.
We gaan die plaat voorstellen in de AB in oktober. https://www.abconcerts.be/en/agenda/dressed-like-boys/a10Qw000007DvEBIA0
We gaan ook in een groot deel van Europa toeren. Op het moment staan er shows op de planning in België, Nederland, Duitsland , Frankrijk, Tsjechië, Oostenrijk, Finland en Zweden en er zullen er zeker nog bij komen. We zijn aan het bouwen aan iets, waar het gaat eindigen? Geen idee. Maar dat we nog niet aan dat einde zijn, daar ben ik heel zeker van…
Vrees je niet een beetje dat de mensen komen kijken naar‘de zanger van DIRK.’, en niet naar Jelle zijn project?
Ik merk dat dit lichtjes aan het veranderen is nu. In het begin was dat inderdaad ‘dat is dienen van DIRK.’ (haha). Maar dan schrikken ze toch omdat die muziek compleet anders is. Ik snap dat mensen , als ze DIRK. Kennen, ze even daaraan moeten wennen. En dat er mensen zijn die gaan zeggen dat ze DIRK meer hun ding vinden… DIRK. Zat ook wel in zijn eigen niche , het is niet dat iedereen daar naar luistert. Het is ook niet het gevoel dat me dit remt of tegen houdt. Dressed Like Boys is toegankelijker en meer voor een ruimer publiek, dat merken we aan de streams en radio feedback.
Nu we over DIRK. bezig zijn … Komt er in de toekomst nog iets uit van DIRK.?
Volgende week (de week na dit interview) gaan we nog eens gaan eten samen, omdat het een tijdje geleden is dat we elkaar gezien hebben. Ik heb hen wel al moeten zeggen dat het zodanig druk aan het worden met Dressed Like Boys dat de pauze rond DIRK. wel iets langer zal duren dan gepland. ik ben niet zo goed in steeds opnieuw van petje verwisselen, en op het moment ben ik teveel met mijn solo project bezig. En wil ik me daar helemaal op focussen. Ze hadden daar alle begrip voor. Maar ik sluit het zeker niet uit dat we er nog eens zullen invliegen, maar ik ga geen beloftes maken en zeggen ‘wanneer’’.
Je hebt al op veel podia gestaan, grote en kleine. Ook festivals. Zijn er nog doelen, ambities? De wereld veroveren?
De wereld veroveren niet direct (haha). Waar ik wel van droom, ik zou ooit eens in het Koninklijk Circus in Brussel willen staan. Dat is een ongelofelijk mooie zaal. Dat is geen sportpaleis, maar dingen als Sportpaleis en Vorst spreken me sowieso minder aan. Ik vind dat op die grote zalen de focus meer ligt op entertainment dan de essentie van de muziek zelf… Koninklijk circus is een vrij grote zaal waar je die intimiteit nog kunt bewaren, dat is zeker nog een doel dus, daar eens spelen.
Hoop je met het project ook iets te veranderen in het leven, waardoor mensen anders gaan denken of doen? Of is het wat te ver gezocht? Wat is je hoofddoel met dit persoonlijke project?
Ik wil dat mijn plaat een soort ‘rimpel effect’ teweegbrengt. Dat het iets los maakt bij mensen. Ik hoop het de wereld, ons land of Europa een beetje toleranter kan maken. Een beetje zachter maken, zodat we wat meer genuanceerd naar elkaar kunnen kijken en met elkaar omgaan. En meer naar elkaar kijken en luisteren , i.p.v. eerst te oordelen en dan te spreken. Het zou fijn zijn moest deze plaat mensen wat begripvol, zachtmoediger maken. Maar los daarvan, als ik muziek schrijf ben ik enkel daar mee bezig en niet met het effect dat het kan teweegbrengen. Ik hou me bezig met de muziek, uiteraard met een boodschap van tolerantie, muziek die het leed in de queer comunity erkent, en ik hoop dat ik dit leed op die manier een beetje lichter kan maken.
Bedankt voor het fijne gesprek, veel succes met alles wat je doet, we blijven het met plezier op de voet volgen.
Fractured Insanity - Tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid
In ons kleine landje hebben we een vloed aan toffe bands en artiesten. Eentje is nauw aan ons hart verbonden sinds hun prille begin (2004). Ze brachten recent hun vijfde album uit, 'Age of Manipulation'.
Check gerust https://xtreemmusic.bandcamp.com/album/age-of-manipulation, een overtuigende death metal plaat.
In het Muziekcafé Elpee kregen we een energiek optreden tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid, die Deinze deed daveren op zijn grondvesten.
Eerst trad de Nederlandse formatie Written in Blood (****) op. Het is de band rond ex-God Dethroned-bassist Bert ‘Beef’ Hoving, die met enkele muzikanten puike melodieuze death metal brengt. Een getalenteerd gezelschap. We krijgen een ondoordringbare muur van gitaarriedels. Verder waren er de agressieve drums, fraaie baslijnen onder veelzijdige screams, grunts en growls. Messcherp klinkt het. We misten toch enige variatie door die eenvormigheid. Hoedanook, hun intensiteit en dynamiek behield de spanning en kon ons ‘demonisch’ voldoende overtuigen.
Fractured Insanity (*****) zit binnen diezelfde death metal scene, maar brengt variatie en spanning aan, waardoor je blijft dwalen tussen grauwe duisternis en fel licht. Een interessante bijzondere parel binnen de scene.
Een meesterlijke intro en een verschroeiende start met “Exaltation of A Fallen”. In de omgang zijn het super sympathieke muzikanten, maar op dat podium ontpoppen ze zich als demonische wezens. In een razendsnel tempo, weinig rust tussenin, kregen we hun materiaal te horen. “Age of Manipulation” en “Hell of No Mans land” schitterden. Demonisch menselijk klonk het.
Zelfs een klein technisch euvel kon hen niet deren, het werd met de nodige kwinkslagen opgelost. En humor is belangrijk in hun muziek, het biedt ruimte tot zelfrelativering.
En … Je mag feesten op hun muziek. Hoe verder in de set, hoe meer de boel los gaat, met een rits moshpits. “Forced to Rome” en “Bezoar” is de aanzet naar een wervelende finale. Niemand staat nog stil op “Slumber in the Deep” en “All Shall Fad”. Fractured Insanity eindigt met “Man Made Hell” , onze persoonlijke favoriet. Het is een song die de lading dekt die de menselijkheid verbindt met het grauw demonisch.
Een uur lang bood de band ons een verschroeiende trip, tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid!
Organisatie: Elpee, Deinze
Diederik Nomden - Hoe ouder je wordt, hoe meer verleden je krijgt. Je hebt erdoor een schat aan verhalen om naar terug te grijpen
Sinds 2014 maakt Diederik Nomden deel uit van de veelgeprezen tributebands The Analogues en Her Majesty, met wie hij de muziek van The Beatles en Crosby, Stills, Nash and Young levend houdt. Hij besloot om in zijn vrije uren energie, te stoppen in het schrijven van nieuwe muziek met als klinkend resultaat, het debuut ‘Wingman Returns’. Na zijn lovend ontvangen debuut bracht hij in 2021 ‘Parallel Universe’ uit.
Nomden heeft ondertussen niet stil gezeten. The Analogues lijkt een (voorlopig) afgesloten hoofdstuk. En nu is er een nieuwe solo plaat ‘Sooner/Later’.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijne babbel met Diederik. Niet alleen namen we de schijf onder de loep, we praten over de ambities en de toekomst.
Diederik ik heb je leren kennen via je werk bij The Analogues; is dit project nu einde verhaal? Of heb ik dat verkeerd gelezen/gehoord?
Ja, dat is klaar. Ik speelde daar wel in maar was niet de leider of zo. Het einde van de cyclus was een beetje bereikt met dat project. Alle albums die we wilden spelen, hebben we gespeeld. Er viel niets meer of minder meer aan toe te voegen. Mensen hebben het gezien in Nederland, in het buitenland was het ook leuk maar niet rendabel genoeg. Je weet nooit wat er in de toekomst gaat gebeuren, maar voor nu is het goed zo.
Ons vorig interview was in 2019
Lees gerust
Er is intussen veel gebeurd, graag een klein overzichtje …
Naast het werk met de Analogues, bracht ik twee platen uit en nu is er ‘Sooner/later’, een persoonlijke plaat die gaat over mijn leven, en het bepalen van mijn eigen koers. Het is ook een DIY ding waar mijn platen altijd voor staan. Met deze nieuwe plaat heb ik wel meer met mensen samengewerkt, omdat het zo voelde. Laat ons stellen dat de laatste zes jaar draaide rond een vestigen van mijn eigen artistieke carrière. Ik merk, dat er sinds ik solo speel veel behoefte en er vraag naar is in Nederland. Er zitten steeds tussen de 80 tot 150 man in theaterzalen waar ik optreed. Dat is een mooi parcours, ik ben wel redelijk laat begonnen zeg maar. En kan, met de inspiratie die er nog is, gerust nog een jaar of tien a vijftien door
roeien. Het ziet er goed uit.
De gloednieuwe parel ‘Sooner/Later’ is uit, een erg weemoedige plaat vind ik. Het lijkt ook een persoonlijke weergave van wat je bezighoudt in het leven? Hoe zien we ‘t best?
Weemoedigheid is bij mij altijd wel een rode draad. Werk van bijvoorbeeld Nick Drake spreekt me enorm aan. Behalve de zonnige kant van The Beatles, maar wat de singer-songwriter kant betreft hou ik wel van dat deemoedige. Die weemoed is een soort verlangen naar wat voorbij is, vergane dingen uit het verleden waar je op terugkijkt. Met een fijn gevoel terugdenken aan keuzes die je hebt gemaakt, of net niet hebt gemaakt. En ondanks dat dit niet per se droevig is, zit er wel een soort weemoed in. Ik schuw ook niet de pijnlijke onderwerpen. Zo staat er een song op over de moeilijke tijden die mijn zoon heeft doorgemaakt tijdens die, voor jongeren van zijn leeftijd toch wel pijnlijke tijden tijdens covid. Toen werden de klassen gescheiden, de ene helft ging die uren naar school, de andere helft het ander uur. Door puur toeval, want dat gebeurde alfabetisch, werd hij gescheiden van al zijn vrienden.. Voor een jongen van twaalf weegt zoiets best wel een zware last om te dragen. Daaruit is die song ‘Getting Away From It All’ ontstaan
Is die song ook voor hem een troost geweest?
Ik weet niet of hij dat echt door had, hij is ondertussen zestien en aan het puberen en dus met andere dingen bezig dan naar pa zijn plaat te luisteren. (haha). Maar als hij het zal horen zal hij wel weten dat het daarover gaat.
Je kan door je bijzondere stem niet voorbij de invloed van The Beatles; je stem lijkt veel op Paul McCartney … o.a. op “Getting Away From It All” valt het enorm op. Bewust?
Mijn muzikale vorming komt van de muziek uit de jaren ’60 en ‘70. McCartney is een groot voorbeeld omdat hij een enorm groot bereik heeft met zijn stem. Ik zal nooit een even goede zanger worden als Paul McCartney zelf, maar het is zeker geen toeval dat mijn stemkleur neigt naar zijn stem, zeker niet. En ook in mijn schrijfstijl, ik ben gewoonweg gevormd door die man.
Het is dus niet zo dat je die voortdurende ‘link’ die mensen ernaar leggen probeert weg te duwen door eens iets anders te gaan proberen…
Nee, want dat zou niet eerlijk zijn tegenover mezelf. Het komt er gewoon uit zoals ik het aanvoel, je kunt je gevoel nooit bewust uit de weg gaan. Als je dat doet wordt het minder krachtig. En dan komt het ook minder goed over naar de luisteraar toe. Je moet gewoon omarmen wat je gevormd heeft, en er komt wel een fase in je leven dat je dat uit de weg probeert te gaan. Maar op het einde van de rit, grijp je gewoon terug naar wat je echt heeft gevormd. Dat zal altijd zo blijven.
Met”Little child” en “Return Of The Child” grijp je terug naar je kindertijd? Of hoe moet ik dat zien?
Teruggrijpen naar kindertijd heeft er eigenlijk niets mee te maken. ‘Return Of The Child’ gaat wel over iemand waarmee ik mijn tienerjaren bevriend was. En die was een Kate Bush fan. Een bepaald voorval deed me denken aan die tijd van toen, en dat heb ik dus als ode geschreven aan die tijd. Het is ook een link naar ‘The Man With The Child In His Eyes’ van Kate Bush. ‘Little Child’ is een beetje, in het begin van een lied, klanken die passen. In het begin van dat liedje was het er al. Het verhaal dat zich daar ontwikkeld gaat over een dame die alles op de rails leek te hebben, maar toch zichzelf verloor in een affaire die niet goed voor haar is uitgedraaid.
Iemand vertelde me ‘gooi het kind in jezelf nooit weg’ ; kijk je met weemoed terug naar wat voorbij is, of heeft het er niets mee te maken? Een beetje?
Dat zie je ook een beetje aan de hoes van de plaat met dat jongetje aan de voorkant, en de andere kant die man. Die connectie met je kindertijd blijft er altijd. En ook, hoe ouder je wordt hoe meer verleden je krijgt. Je hebt gewoonweg een schat aan verhalen om naar terug te grijpen. Je tienertijd is de periode dat je het meest gevormd wordt. Heel veel in je later leven refereert dan ook naar die tijd van toen.
Het is ook opvallend hoe je de te zeemzoetige aanpak weet te omzeilen door een soort weemoedig in te verbergen, die deels de alternatieve muziek fan weet aan te spreken; o.m. “Help Me Stand” is er een mooi voorbeeld van. The Beatles waren grootmeesters om dit te doen; een bewuste aanpak of is het iets dat naturel groeit?
Dat is ook iets wat het voor mij moeilijk maakt om echt ‘door te breken’. Toen ik zestien was, dat was de tijd van de Grunge en gitaarbands, was dat voor mij net iets te heavy. Maar de echt pure pop muziek was me dan weer te glad. Daardoor, ook binnen mijn eigen muziek, terecht op een soort binnenpad. En je weet hoe mensen zijn. Ze willen muziek duiden of er een label op kleven, zeker als je op de radio wil gedraaid worden. Het is gemakkelijker als je ofwel underground bent, ofwel een pop artiest. Daar zit, qua verkoopbaarheid, dus een beetje de moeilijkheid bij mij. Als ik mijn muziek op Spotify zet, om maar een voorbeeld te geven, moet ik ‘genre’ kiezen. Weet ik veel welk genre ik doe (haha). Het is dus best lastig, maar het is geen bewuste keuze, het is gewoon wie ik ben. Moest iemand me vertellen je verkoopt gegarandeerd één miljoen platen als je zus of zo doet? Dan denk ik dat ik het wel doe. Maar niemand kan me dat garanderen. Om het hard te zeggen, kun je beter met je eigen visie ‘ten onder gaan’ dan het volgen van een slappe visie van iemand anders die er uiteindelijk geen verantwoordelijkheid voor neemt. Maar dat moment komt niet, want niemand heeft helemaal de wijsheid in pacht. Dus blijft ik gewoon doorgaan op deze wijze.
Mocht je die raad opvolgen, loop je toch de kans je eigen identiteit te verliezen? Wat an sich ook niet zo goed is …
Een dikke portemonnee en wat Wereldhits maken zou ook wel leuk zijn. Je moet je eigenheid blijven bewaren daarin, dat is een feit. Maar er zijn voldoende voorbeelden van artiesten die wel toegevingen hebben gedaan, zonder zichzelf compleet te verloochenen. En die in een formule terecht komen die heel goed werkt. En die dan, met die hits onder de arm, heel lang muziek kunnen maken op hun eigen voorwaarde. En dat is een model dat ik wel zou kunnen aanvaarden. Maar dat kan ik dus alleen, als men mij 100% de garantie zou kunnen geven dat dit daadwerkelijk ook gaat lukken.
Je bent een ware verteller, die een gevoelige snaar kan raken, zoals enkel een grootmeester als Paul McCartney dat kan …
Waar blijf je die inspiratie vandaan halen om telkens weer te verrassen?
Mijn eigen leven is best wel stabiel. Ik heb fijne kinderen, en een fijne vrouw. Ik heb weinig stress en trauma’s. Mijn inspiratie komt vaak van situaties met mensen om me heen. Zoals ‘Help Me Stand’ dat is geïnspireerd door wat vrienden doormaakten. ‘Save Me’ gaat dan weer over iemand die ergens in het begin van zijn leven liefde heeft gemist, en daar op ver gevorderde leeftijd nog steeds de gevolgen van draagt en hulp vraagt: ‘red mij, hou van mij’. Ik ben heel gevoelig voor zulke dingen die ik dan hoor, zie of lees. Het gaat dus niet zozeer over mezelf, het gaat meestal over iemand die ik ken. Mensen die het moeilijk hebben om het geluk uit zichzelf te halen. Het kan dus van alles zijn eigenlijk..
Ik zie ietwat dezelfde mooie lijn doorheen al die platen; wat is volgens jou echter het grote verschil tussen deze plaat en de vorige?
Dat is een goede vraag, want eigenlijk omschrijven de drie platen het verhaal over mijn muzikale en mijn echte leven. En vaak over het nadenken van wat ga ik nu doen. Ik ben, terloops, erover aan het nadenken om een helemaal Nederlandstalige plaat te gaan maken. Om terug te komen op uw vraag. De vorige plaat ‘Parallel Universe’ was een fase uit mijn leven waar ik nadacht over ‘wat als ik op die of deze moment links was gegaan en niet rechts’ om het zo uit te drukken. Ik zou het niet meteen een midlife crisis durven noemen. Maar nadenken over ‘wat als’ staat centraal op die ‘Parallel Universe’. ‘Wigman Reurns’ ging meer over de directe relaties in mijn leven toen. En bij deze ‘Sooner /Later’ haal ik mijn inspiratie minder uit mijn persoonlijke leven en bevindingen. Maar meer over om wat ik om me heen zie. En uiteraard zitten er nog wel wat persoonlijks in. Laat me stellen, er zijn liedjes die niet op de vorige passen, andere dan weer wel. De drie samen vormen een soort verhaal, dat af is.
Als het verhaal af is, wat is dan de volgende stap?
Dat is het mooie eraan, ik heb ooit een lied geschreven – zes jaar geleden – in eigen taal over de streek waar ik ben opgegroeid. Dat is een lied dat blijft hangen, ik speel het ook in mijn theater shows. Vaak vertellen mensen me, ‘’ het was een heel leuke show, maar dat nummer in het Nederlands was toch iets bijzonders’’ dus ik zat te denken, misschien zit daar nog een helemaal nieuw te veroveren gebied? Door in het Nederlands te zingen, merk ik wel dat ik stilistisch meer in de Franse chansontraditie terecht kom. Het is een heel andere weg dan wat ik nu doe. Dat zal de komende jaren een voor mijn te ontdekken gebied zal worden, in mijn eigen Nederlandse taal muziek uitbrengen.
De tijd dat in het Nederlands zingen ‘fout’ was, ligt ook achter ons. Ook nu dankzij Nederlandse voorbeelden Joost klein, Froukje, Merol en Goldband. Er is een publiek voor …
Absoluut. In mijn jonge tijd, meer in Nederland dan in Vlaanderen, was het niet ‘cool’ om in het Nederlands te zingen. We zijn heel gefocust op de Angelsaksische markt, alles wat uit Amerika komt gebeurd hier tien jaar later ook. Vlaanderen heeft meer zijn eigen identiteit. In Nederland, zeker als ik begon met muziek maken, dacht men veel in ‘’ om de wereld te veroveren moet je in het Engels zingen’’. Het is voor mij gewoon een nieuw te verkennen gebied, en in de huidige tijdsgeest past in Nederlands zingen zeker beter..
Ik heb al lovende recensies gelezen; hoe waren de algemene reacties op deze plaat?
Heel goed. Sommige mensen uit mijn intieme kring, de bassist die op deze plaat heeft gespeeld is mijn zwager, vinden het de beste van de drie. ‘Je hoeft niets te bewijzen, en dat hoor je heel duidelijk’, zei hij me. Het is een heel ontspannen plaat, er zit diepgang in. maar ook mensen die mijn muziek kennen zijn euforisch, ik heb nog geen wanklank gehoord dus..
Door al die positieve elementen zou je een ruim publiek kunnen bereiken, zowel in Sportpaleis kunnen staan, maar ook de clubs plat spelen. Optie? Of wat gaat er ‘mis’ dan? Of zie je dat niet zo …
Het begint al met mis gaan bij mezelf waarschijnlijk. Ik heb geen platenmaatschappij of boeker. Ik heb ook geen budget om heel hard te trekken aan die promotie. Muziek heeft vaak te maken met op het juiste moment de juiste mensen tegen komen en kennen. Sportpaleis of Ahoy lijkt me te gek, laat ons beginnen met Paradiso… ik zou heel graag in die grote stadium spelen, maar dan zit je in een andere divisie als het ware. Er gaat veel meer geld om en zo, dat budget is er gewoonweg niet. Wat me langs de andere kant heel goed bevalt is kunnen spelen voor circa 150 mensen die ik recht in de ogen kan kijken. Waarmee ik een rechtstreeks interactie heb. Wat belangrijk is, om die doorbraak te forceren, is drie dingen. Een platenlabel, een boeker en promotie. Als een van die drie dingen er niet is, dan zeggen die andere twee ‘dat kan niet want die derde is niet in orde’ en dat is bij mij dus bij alle 3 het geval, helaas… Op het moment lukt het niet om iemand te vinden die me wil lanceren… dus doen we gewoon rustig verder.
Iets anders. De sociale media, het voortdurend streamen en andere Tik-Tok elementen hebben een negatieve invloed op de creativiteit van artiesten, maar toch blijf je fysieke platen uitbrengen, waarom?
Ik ben niet per se een romanticus. Maar ik besef de waarde van een echte fysieke plaat nog steeds. Dat is met weinig te vergelijken en gelukkig zijn er veel mensen die dat met mij vinden, ook bij de jongere generatie. Streamingdiensten als spotify zijn er gewoon op gericht om grote artiesten en platenmaatschappijen tot dienst te zijn. Het is niet zo dat elke artiest die daarop zit groot kan worden, zo zit dat model niet in elkaar. Eén CD of LP verkopen is zoveel meer waard dan tienduizend streams op Spotify. Dat vertel ik mijn publiek ook. Dus voor een artiest als ik, en zo zijn er heel veel, is dat nog steeds belangrijker om fysieke platen uit te brengen.
We hadden het in ons vorig interview ook over ambities en waar je jezelf ziet binnen tien jaar, je zei ‘10 Jaar gaat sneller dan we willen, inmiddels... Over 10 jaar ben ik 53, en dan hoop dat ik zelf nog een stuk of 3 à 4 soloplaten zal hebben uitgebracht, met talentvolle mensen nog meer mooie platen, en met The Analogues de wereld rondtouren.’
Zijn die doelen tot nu toe bereikt? Of zijn er andere doelen bij gekomen…
Wat de solo platen betreft, daar zijn we aardig mee bezig. Met The Analogues is het goed gelukt, niet wereldwijd, maar ok. Wat met talentvolle mensen werken betreft? Dat doe ik zeker. Onlangs kwam nog een jonge talentvolle muzikant van een jaar of 17 langs, of hij eens met mij mocht samenwerken voor zijn muziek. Toen ik zo jong was, had ik niemand die me wilde of kon begeleiden. Die jongen heeft ondertussen zijn eerst plaat uitgebracht. Ik zet me dus in voor jonge mensen, en werk zeker samen met enorm talentvolle. Dus we zijn aardig op weg om die doelen te gaan bereiken. Het is een dooddoener. Maar als je gelukkig bent in je gezin en je familie, dan is alles wat niet zo goed lijkt te lukken in je professionele leven, bijzaak. En kun je dat allemaal meer relativeren. Dus wat andere doelen betreft? We zien wel wat het wordt, voorlopig ben ik een tevreden mens.
Wat staat er op de planning verder? Op tournee met deze solo plaat (ook in België?)
Live optredens vinden is nog wat moeilijk, als je een lijst hebt van clubs waar ik zou kunnen spelen.. stuur gerust door. Wat we wel gaan doen in het najaar, is met enkele ex-Analogues leden onder de naam Timebox in Nederlandse theaters een hulde brengen aan de Nederlandse beat- en pop- muziek van tussen 1964 en 1974. Bands zoals Shocking Blue, Golden Earring en Sandy Coast. Volgend jaar ga ik een album uitbrengen met de Nederlandse singer-songwriter Bertolf en in de lente samen een theatertour doen.
Bedankt voor de fijne babbel
De Amerikaanse Rylie Ellen Wechta is een bezige bij. Ze zit in tal van lopende of stilgevallen projecten (Black Blood Stigmata, Dark Evolution, Euphegenia, The Genocide Architect, Void, …), ze gaat mee als live-bassist met een paar bands en ze is producer voor tal van metalbands, onder meer de culinary deathmetalband A La Carte. Daar kon nog wel een projectje bij, dacht ze, en daarom zette ze Haunted Catacombs op en daarvan kan je luisteren naar de debuut-EP ‘Haunt of Fear’.
Dit nieuwe deathmetalproject is in de lyrics een ode aan de EC Comics en dan vooral de horror-edities vermoed ik, afgaand op de lyrics, songtitels, het artwork en de (schaarse) huiveringwekkende elementen in de productie. Het is niet meteen duidelijk of Rylie de enige betrokken persoon is in dit project, maar er zit wel één duidelijke lijn en stijl in deze brutale en ietwat nerveuze deathmetal. De mix en productie zijn wat oldschool, maar eigenlijk valt er weinig op aan te merken.
Voorlopig komt de EP ‘Haunt of Fear’, met twee volwaardige tracks en een lange intro, enkel als digitale release in eigen beheer uit, maar in de toekomst kunnen deze drie tracks misschien samengevoegd worden met andere tot een volwaardige EP.
Van de twee volwaardige tracks spreekt “Specters Calling from the Pit” mij het meeste aan.
Dit is een leuk projectje waar we hopelijk meer van te horen zullen krijgen.
https://www.youtube.com/watch?v=ST5Ksin6Bzk
Na de terugkeer van oudgediende zanger Dave Ingram werd in 2020 al de machtige plaat ‘Scriptures’ losgelaten, en dit jaar wordt de opvolger dus gepresenteerd. Met titel ‘Ravage of Empires’ en een mooi artwork van Wolven Claw mochten de fans al stilletjes aan beginnen kwijlen naar wat zou komen.
Recent werd een 2e nummer online aangeboden – “Crawling over Corpses” en ergens in februari werd het krachtige “Engines of War” ook al kenbaar gemaakt via online platforms. De reacties over beide nummers liegen er alvast niet om, Benediction maakt een statement met een terugkeer naar hun beginjaren!
Nu, ik ben niet 100% zeker, maar op het einde van opener “A Carrion Harvest” voorspelt de tekst al dat je jezelf schrap mag zetten met de zin: Hell Awaits, en na het luisteren van deze plaat blijf ik achter met een open mond…Wat een sterk staaltje OSDM weeral dat deze Engelsen hebben neergepend. De agressieve, boze strot van Ingram stuwt deze plaat naar een hoger niveau, de versnellingen vervat in de nummers zorgen voor een zaligmakend middagje headbangen en toont aan dat deze band zijn tweede adem heeft gevonden met zijn terugkeer. De riff in “Crawling over Corpses” brengt mij direct terug naar de beginjaren van deze band met een vleugje “Grind Bastard”, de agressie in “Engines of War” grenst aan de kracht ten tijde van ‘Transcend the Rubicon’ en het is vooral zaligmakend om te horen dat deze oudgedienden probleemloos de moderne sound van hedendaagse Death metal bands weten te overstijgen.
Deze band is gewoonweg een pletwals sinds hun heropleving, zeker als je dan vergelijkt met de albums uitgebracht in 2001 en 2008.
Hoogvliegers op deze plaat zijn er in overvloed, maar toch extra aandacht voor “In the Dread of the Night”, de ongetemde snelheid in het titelnummer “Ravage of Empire” en opener “A Carrion Harvest” (trouwens het perfecte nummer om dit kunstwerk mee te openen) en nummer “The Finality of Perpetuation” die live als een bom zal inslaan, zeker als de woorden Cranck it Up uit de microfoon zal gebruld worden.
Verplichte luisterbeurt voor fans van het 1e uur en voor OSDM fanaten in het algemeen! Deze plaat overstijgt de stoutste verwachtingen van begin tot eind!
Binnenkort gaan ze ook op tour (o.m. DVG club, Kortrijk op 7 april 25) , ik zou dit alvast met grote stip aanduiden in mijn agenda! Soit, studio album nummer 9 is een feit, en met deze kwaliteit staat een 10e album in de sterren geschreven! Stay metal!
Godspeed You! Black Emperor - Van een andere planeet
Een band die geen introductie meer behoeft. Sinds de nineties draaien ze al mee in de wereld van de post-rock, waarin ze al die tijd een onevenaarbaar buitenbeentje zijn geweest, want het is een band die meer buiten de grenzen van het genre kleurt dan erbinnen. Hun grenzen tekenen ze liever zelf uit, om ze dan nadien te verleggen. Bij GY!BE klinkt het altijd iets innemender, aangrijpender, avontuurlijker, ontroerender en intenser dan bij het gros van het post-rock peloton.
Hier in Gent stond het meest recente album ‘No Title as of 13 February 2024 28,340 Dead’ terug centraal, met intrigerende, lange en magische interpretaties van “SUN IS A HOLE SUN IS VAPORS”, “BABYS IN A THUNDERCLOUD”, “RAINDROPS CAST IN LEAD” en “PALE SPECTATOR/GREY RUBBLE”. Doordringende stiltes wisselden af met intieme passages en zinderende uitbarstingen, met op de achtergrond die typisch wazige zwart-wit beelden die een niet al te gezonde wereld vertegenwoordigen.
Kortom, de dingen die we hadden verwacht, maar waar we na al die jaren nog altijd zo van onder de indruk waren als was het onze eerste kennismaking met deze wonderlijke Canadese bende. Nog maar een keer werden we met verstomming geslagen door zo veel begeestering, dynamiek, bezieling en pracht.
Dit was niet zomaar luisteren, dit was ondergaan en verzwolgen worden in een volstrekt unieke sound die even krachtig als mooi en vertederend was.
Tussen de nieuwe songs werd er met “Fire At Static Valley” en “Cliff’s Gaze” geplukt uit het vorige album “G_d’s Pee AT STATE’S END!” en als ultieme apotheose kwam een uitvoerig en aanzwellend “The Sad Mafioso” de avond in volle vervoering afsluiten om er als gewoonlijk definitief uit te gaan met een muur van noise en drone.
Wederom een anderhalf uur durende indringende passage van GY!BE, een band die door merg en been snijdt.
Neem gerust een kijkje naar de vorige passage + pics 2024
Godspeed You! Black Emperor - Een (muzikale) wereld boordevol contrast
Organisatie: Viernulvier, Gent ism Dunk!festival
Painted Scars - Wat ons uniek maakt? Als je naar een show van ons komt, dan kun je er energie uithalen, waardoor je de problemen in het leven even kan vergeten. Een feest van het leven dus!
Een interessante ontdekking in 2024 was Painted Scars. De band werd begin 2023 opgericht en in augustus 2024 kwam hun eerste plaatje, de EP 'Kintsugi' uit. De band nam deel aan de WOA Preselecties en veroverde een plaats in de finale. Ze bereikten tot hun eigen verbazing de tweede plaats en ze kwamen muzikaal in een rollercoaster terecht. £
We zagen de band live aan het werk op Devils Rock For An Angel Fest en schreven: “Er hangt deels een donkere, spookachtige walm in de sound, ondanks de ietwat feestelijke stemming. Interessant bandje met groeimogelijkheden.”
Over de balansoverweging donker-licht, is humor een interessant gegeven om weerstand te bieden aan de problemen om je heen. We hadden met Jassy en Yannick het over de band met een ‘vrouwelijke zangeres’, de vooroordelen erover, het boerenjaar 2024, de ambities en de verdere toekomstplannen …
De band is ontstaan in 2023 … In die twee jaar hebben jullie al een grote weg afgelegd. Hoe is het jullie vergaan?
Jassy: we kunnen inderdaad stellen dat 2024 een stevig jaar is geweest. Op het moment dat we dachten ‘nu gaan we op de gaspedaal drukken’ zijn we gewoon blijven doorgaan. Het was inderdaad een ware rollercoaster. Wacken Open Air Battle, tweede plaats? Dat hadden we echt niet zien aankomen. Bij de inschrijving hadden we gewoon het idee van ‘we gaan dat gewoon doen en zien wel waar we uitkomen’. Dat was dus een enorme verrassing en een enorm succes. Daarna hadden we toch iets van, nu gaan we nog meer op de gaspedaal moeten drukken. Als nieuwe band ben je sowieso al met veel bezig. Zoals wie zijn we, hoe gaan we op het podium staan en van die dingen. En plots was er die WOA Battle daar en zwaaien heel wat grote deuren open. Toen was er een pauze tot augustus en toen was er Bruudruusterrock. In september was er Metal Babes. Op Radio Benelux zijn we ook even geweest. En dan Devils Rock For An Angel…., dat was de absolute afsluiter van een super jaar.
Yannick: Ik sluit me daarbij aan. Er was op de koop toe onze debuutEP. We organiseerden ook ons eigen Scarfest wat ook samen viel met de release van onze EP. Het kwam allemaal een beetje tegelijkertijd. In oktober werd het een beetje rustiger. Met, denk ik, maar een optreden. We hadden dat toch nodig om even op positieven te komen, want het was allemaal wat heftig geweest.
Ik heb jullie ‘ontdekt’ op Devils Rock For An Angel in 2024. Ik was onder de indruk. Ik vond vooral het contrast tussen het donkere, mysterieuze en de feestelijke stemming (in de stijl van Alestorm o.a) opvallend. Ergens tussen humor en bittere ernst. Kunnen e jullie op die manier situeren?
Jassy: Dat is heel spontaan gegroeid eigenlijk. We houden wel allemaal van plezier maken. Persoonlijk heb ik mijn eigen problemen altijd het best kunnen verwerken met behulp van humor. Dat is voor mij belangrijk, het is zo al moeilijk genoeg. Dat is dus gewoon natuurlijk gegroeid, en bij de rest van de band ook. Omdat humor zo een positieve en belangrijk onderdeel is dat bij het leven hoort. Als je niet meer kunt lachen in het leven…., wat ben je dan nog?
In 2024 kwam de EP ‘Kintsugi’ uit met enkele singles; hoe is alles verlopen? Is die plaat goed ontvangen? Vertel er gerust wat meer over
Yannick: We wisten niet goed hoe dat we tewerk moesten gaan, en niemand van ons had ervaring in het releasen en promoten van een plaat. Voor die release hadden we veel opgezocht hoe dat allemaal moest gebeuren maar als puntje bij paaltje komt….. Toen hebben we contact opgenomen met Mike van het PR Agency Hard Life Promotion die ons ook al een beetje had geholpen voordien. En wat betreft de reacties? Die waren vrij goed, als ik kijk naar de reviews die we gekregen hebben. Ik ben geen fan van Spotify, maar met de release van onze single “Won’t Give Up” merkten we dat we plots enorm veel luisteraars hadden. Spotify heeft ons gepusht, door het succes in die streamingwereld kregen we ook meer feedback. We hadden mensen die naar ons toe kwamen en het heel goed vonden, we hadden ook wat kritiek. Maar ook dat hoort erbij.
Jassy: Ik sluit me daarbij aan. Van de reacties en zo, ook de negatieve feedback heb ik met ‘open armen ontvangen’. Iemand vertelde me dat ze ons voor het eerst live had gezien, en live beter vond dan op EP. Ik snap dat wel, de energie die je op het podium afgeeft is bijna niet te evenaren op schijf. Ik luister zelf soms in de auto naar mijn liedjes, en merk dat dus ook wel.
Er komt vermoedelijk een vervolg in 2026?
Yannick: Dat is nog niet zeker. We gaan nu wel wat meer tijd nemen om iets op te nemen of te releasen. Dat hebben we met die EP niet gedaan. We hadden in twee maand al die liedjes geschreven voor die EP. Dat willen we nu wel anders doen, en onze tijd er voor nemen. We hadden gedacht 2025 maar als ik het nu bekijk , en de fouten die we gemaakt hebben bij de eerste EP eruit krijgen, denk ik dat het eerder 2026 zal worden voor de nieuwe release.
Enkele persoonlijke bevindingen over de EP … De emotioneel beladen stem van Jassy en die rauwe kantjes van Kevin vielen op. Was het een bewuste keuze om op die manier te werk te gaan?
Het maakt jullie wel vrij uniek in dat wereldje, heb ik de indruk
Jassy: Een bewuste keuze om die op EP zo te doen? Ik denk ik niet.
Yannick: We wilden naar de refreinen toe wat ‘softer’ gaan. En dan ook dat rauwer kantje, dat keerde ook terug bij drums en zo. Of bij de screams. Maar dat is toch allemaal eerder natuurlijk gegroeid.
Jassy: Ik vind het leuk om dat emotionele paadje te bewandelen, en dat Kevin vervolgens aanvult om het steviger te maken. Maar dat is dus allemaal een heel natuurlijk proces geweest tussen onze beide stemmen.
Is de naam ‘Painted Scars’ een link … Of heeft het te maken met de problemen met je ziekte, maar met behulp van de nieuwe medicatie het ‘helend’ is om toch te zingen? In elk geval respect …Hoe is de groepsnaam ontstaan?
Jassy: Ik hou van tattoos, we hebben er allemaal wel een of meer. En eigenlijk zijn tattoos geschilderde littekens. Het doet pijn als dat wordt geplaatst, maar is ook een soort van kunst. En ook de littekens die ik heb, ‘scars’, sluiten daarop aan. Dat sluit ook aan bij ‘Kintsugi’ omdat die ook zo een dingetje heeft. Tattoos zijn meestal een weergave over emoties en wat er gebeurd in mensen hun eigen leven. En bij ‘Kintsugi’, dat beschrijft dat iets dat gebroken is ook heel mooi kan zijn. En dat sluit aan hoe ik het zie bij tattoos. Dat is ook iets dat gebroken is, maar door het op je lichaam aan te brengen wordt het iets heel mooi.
Jassy, je ergert je (terecht!) aan het feit dat je vaak in het ‘female fronted ‘ metal hokje wordt geduwd. Hoe kan je stand houden hierin?
Jassy: Dat die gelijkheid er moet zijn en zo, ik heb me daar nooit echt aan geërgerd of zo. Maar nu ik zelf in die wereld zit voel ik wel dat ‘oei, een vrouwelijke zangeres’, in sommige kringen. Dat is minder leuk, minder mooi om naar te kijken of zo.. Echt storen doe ik me er niet aan, maar ik heb wel iets van ‘het is niet omdat het een vrouwelijke zangeres is dat het daarom minder goed is of zo’. Vroeger had je die ‘female fronted ‘metal hype…., en dat beeld blijft toch hangen. Marieke Bresseleers, die je ook wel kent, heeft me daar ook al over aangesproken. Als je een ander soort metal doet dan dat, zijn er die plots wenkbrauwen gaan fronsen. Die hype van Female Fronted Metal is een beetje voorbij…, het wordt tijd dat dat hokje duwen verandert.
Yannick: Of die zanger nu een man of een vrouw is maakt toch niets uit, het is gewoon een band met een (of twee) zangers en toevallig is dat bij ons een vrouw.. punt! Het is wel zo, als je met een band op het podium komt en er is een zangeres, dan verwachten ze prompt dat je Symfonische Metal gaat brengen of zo.. Dan krijg je soms wel reacties van ‘we hadden niet verwacht dat je zo hard ging zingen’ haha…..Maar het zou niet mogen zijn anno 2025.
Is de metalwereld nog steeds een mannen bastion? Speelt dat mee?
Jassy: Dat klopt wel, dat grunt en screamen , zoals de zangeres van Jinjer die dat ook kan.
Yannick: Het is raar dat dit in de metal wereld nog steeds bestaat, terwijl dat in andere muziekstijlen toch minder is. Anderzijds krijgen we wel voldoende kansen, dus dan valt dat al bij al toch nog mee.
Jassy: Op de zangles zei me iemand ‘er is nog nooit een band met een vrouwelijke zangeres geweest die headliner was op Graspop’ dat is toch wel opmerkelijk eigenlijk..
Is het om die reden (denk je) dat helaas te weinig dames die stap durven wagen? Houdt dit tegen om rock muziek te gaan maken denk je?
Jassy: Geen idee eerlijk gezegd. Ik zou aan iedereen die muziek wil maken zeggen: Gewoon proberen!
Is het de ambitie om ooit op Graspop te staan? Of liever Alcatraz? Wat denk je?
Jassy: Allebei uiteraard ! Al denk ik dat de kans op Alcatraz groter is dan op Graspop. Alcatraz staat ervoor bekend om jongere bands, en ook Belgische, veel meer kansen te geven. Als we kijken naar mensen die we kennen, zoals Promise Down, die zullen dit jaar op Alcatraz staan. We hebben veel met hen samen op het podium gestaan, en zijn super blij voor hen. Als zij die kans krijgen, zie ik dat bij ons ook nog wel gebeuren. Graspop is veel moeilijker, maar we blijven proberen.. Of in het buitenland Hellfest.
Ik stel vast dat ‘Belg-zijn’ een probleem is voor veel bands om echt door te breken; ondervinden jullie die ‘muur’ ook als Belgische band? Of heb je er geen last van?
Yannick: Het is raar, maar ik moet eerlijk toegeven dat het zo is. Vooraleer ik zelf in een metalband speelde en op het podium stond wist ik gewoonweg niets over die Belgische scene. Dan merk ik dat we met enorm veel Belgisch talent zitten die blijkbaar niet die kansen krijgt die ze zouden moeten krijgen. Er ontbreekt gewoonweg iets aan het promoten van Belgische muziek. Ik ben al meerdere keren verwonderd geweest, als ik naar Asgaard ga, wat voor een talentvolle bands er op het podium staan.. En dat ik die voorheen gewoon niet kende.
Jassy: Die bands spelen niet op grote festivals of zo, en de meeste mensen zijn geneigd te kiezen voor die grote concerten of festivals, waardoor ze die bands niet leren kennen. Veel mensen zijn minder geneigd om naar lokale dingen te gaan kijken…, het is gewoonweg moeilijker om hier in eigen land door te breken heb ik de indruk.
De beste manier om bekendheid te vergaren, is eerst in het buitenland ‘doorbreken’, nee? In het buitenland spelen, is dit een voornaam doel?
Yannick: Dat is zeker de bedoeling, de hardrock scene is in eigen land niet zo heel groot. In Nederland leeft dat wel meer, Kevin heeft in Nederland gewoond. Er zou daar meer ondersteuning zijn, en volgens we vernomen hebben zouden we daar gemakkelijker kunnen doorbreken. Het is dus zeker de bedoeling daar iets mee te doen en in het buitenland wat proberen te spelen. We weten alleen nog niet hoe en of dat gaat lukken.
2024 was een superjaar, niet meer te evenaren; me dunkt. Wat is het doel in 2025?
Yannick: Het is vooral dus de bedoeling om in het buitenland te gaan spelen, we hebben wel de kans gekregen om een tour te doen maar toen kon een bandlid niet. We hopen dat we dit jaar de kans krijgen. We staan al in DVG in Kortrijk, op 22 maart, en we speelden ook al in Frankrijk dit jaar. We hebben dat laatste kunnen doen, dankzij een video clip en de reacties op sociale media. Iemand uit Frankrijk had onze video gezien, en die had ons vervolgens gecontacteerd om daar te komen spelen. En dat was een succes, blij dat we dat hebben kunnen doen…..
De sociale media, hoe belangrijk is dit voor jullie? Indien het zo belangrijk is, waarom nog een fysieke plaat uitbrengen?
Yannick: Persoonlijk zit ik steeds minder op sociale media, maar je hebt het in deze tijden echt nodig om je muziek te promoten. Financieel haal je er niets of weinig uit, uit die Spotify. Maar om naamsbekendheid te krijgen is het een platform dat je gewoon nodig hebt. Wat platen releasen betreft? We ondervonden dat die EP in een mum van tijd uitverkocht was, dus het wordt nog gekocht door mensen… Ik heb wel persoonlijk het gevoel dat optredens meer en meer belangrijker zullen worden om inkomsten te vergaren, dan CD’s. Je kunt tegenwoordig zelfs muziek maken via IA. Daar ons van onderscheiden is onmogelijk, daarom zullen live optredens nog belangrijker worden denk ik.
Een verkooppraatje om de band aan de man te brengen …
Jassy & Yannick: Wie we zijn? Feesten , feesten. Zuipen , zuipen.. Haha. Maar nee, humor is iets heel belangrijk binnen wie we zijn hebben we al eerder gezegd. Kom gewoon af , kom ons zien samen met mensen die je graag ziet, het leven vieren. Wat ons uniek maakt? Als je naar een show van ons komt, dat je daar energie kan uithalen waardoor je de problemen in je leven even kan vergeten. Een feest van het leven!!
Vertel eens wat meer over Scarfest … Komt er een vervolg?
Yannick: De editie van 2024 is goed verlopen. We zijn zo goed als break even geraakt! De opkomst was wel minder dan verwacht. Maar omdat we beter georganiseerd waren, waren de kosten lager. We kregen ook feedback dat het geluid veel beter was en de algehele organisatie liep vlotter. Volgende editie zal allicht in 2026 zijn en met minder bands. We willen focusen op een korter kwaliteitsvol festival.
Bedankt voor het fijne gesprek….
Uit Zeeland, net over de grens met Vlaanderen, komt de wolvenroedel Inherited. Deze jongelui wonnen met sprekend gemak de Nederlandse Metal Battle en speelden zo op Wacken, Roosendaal Open Air, Baroeg Open Air, Kreekrock, Kashfest en nog wel meer grote en kleine festivals. Ze stonden zopas nog in de Elpee in Deinze. En volgend jaar dikken ze dat lijstje nog aan met onder meer Vestrock in Hulst en South of Heaven Fest in Maastricht.
Hun livereputatie hebben ze al, maar kunnen ze het ook waar maken met releases? Wie daar zou aan twijfelen, moet maar eens naar hun nieuwe digitale single “Urban Guerilla” luisteren. Dat is een bom van groove en thrash zoals we dat eerder gehoord hebben bij Pantera en de vroegste versie van Sepultura of Slayer. Zowat alles zit goed op deze single: goeie sound, knappe compositie, bij momenten hardcore-militant en direct meebrulbaar.
“Failed To Resist” en “Shitface” waren al leuke singles, maar met deze “Urban Guerilla” gaat gegarandeerd iedereen voor de bijl. Er wordt gewerkt aan een album en dat is iets om naar uit te kijken.
https://www.youtube.com/watch?v=GgXB8-RLuzg
Wanheda - We hebben niet iets van ‘het moet nu gebeuren of … We hebben met deze plaat gewoon iets van ‘we zien wel waar het eindigt’. We gaan er gewoon voor en genieten van wat op ons afkomt
Het is haast onmogelijk om binnen het aanbod van post-rock gerelateerde bands nog echt ‘iets’ te zien , en toch slagen sommige bands er wel in door de verrassende aanpak. Eentje daarvan is de formatie WANHEDA die in 2022 met ‘Desert of Real’ er extra pit en intimiteit aan toevoegt.
Naar aanleiding van die release hadden we een tof gesprek met de voltallige band. https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/85039-wanheda-we-zijn-vooral-sterker-uitgekomen-door-het-uitbrengen-van-die-nieuwe-plaat-los-van-die-tijden-waarin-we-nu-leven-dus.html
Ondertussen zijn we twee jaar verder en brengt de band een nieuwe EP op de markt ‘Dusty Trails’. We gingen op zoek naar ‘het verhaal’ achter de plaat, vroegen ons af hoe het de band is vergaan en polsten naar de toekomstplannen.
Mijn laatste interview met jullie was in 2022, naar aanleiding van ‘Desert of Real’. Hoe is het de band ondertussen verlopen? In het vorig interview hadden jullie het over concerten in het Oosten van Europa?
Het Oosten van Europa was toen inderdaad het plan, maar is uiteindelijk beperkt gebleven tot twee shows in Duitsland. Samen met de Poolse post-metal sensatie Distant Dream hebben we in totaal zes shows gespeeld. Waarvan vier in België uiteindelijk, en dus wel twee in Duitsland. We hebben ondertussen redelijk wat shows gespeeld, niet overdreven veel, maar voldoende om het album wat in evenwicht te houden.
Heeft die plaat ‘Desert of Real’ deuren geopend, of hadden jullie het graag anders gezien?
Heel specifiek heeft het niet per se grote deuren geopend. Maar we hebben via vi.be wel een wedstrijd van Amplo en vi.be gewonnen, ‘Zware Gitaren Pitch 2022’. We moesten onszelf toen voorstellen in de 4AD in Diksmuide, met ook Koala Disco en Yko. De winnaar mocht het voorprogramma verzorgen van een band die in de 4AD zou spelen. We hebben dit uiteindelijk gewonnen en zijn gematcht met Jambinai. De show vond uiteindelijk plaats in juni 2023. Dat mogen openen voor Jambinai was wel een hele ervaring voor ons. Daarnaast hebben ook nog enkele andere mooie concerten gespeeld. En kregen ook positieve reviews en reacties op de plaat. Ook voor onze live shows. In dat opzicht zijn we zeker gegroeid en geëvolueerd als band. Maar mega grote deuren heeft het nog niet geopend. Als niche band is het ook niet evident om echt door te breken.
Je zegt een niche band. Maar wat jullie doen is van wereldklasse. Speelt het ‘Belg zijn’ in jullie nadeel denk je?
Als we kijken naar Belgische bands, naast ons en ook binnen andere genres, blijkt dat voor velen toch beperkt tot België. Kijk maar naar een band als Ronker die zeer goed bezig is of Pothamus, L’itch… Hoewel die wel naar de Nederlandse buren kijken, blijft het toch aanmodderen. Psychonaut is ook zo een voorbeeld, hoewel die dan wel een beetje meer voet in het buitenland kunnen zetten. Wat ons betreft? Postrock is en blijft een genre dat in een niche sfeer blijft hangen. We moeten gewoon blijven proberen, blijven spelen, blijven albums releasen. Blijven ontwikkelen is ook belangrijk. Het gaat binnen ons genre wat trager. Maar we mogen niet opgeven. We zien toch dat het lukt voor bands binnen ons genre om in een AB of Trix te spelen. Het kan wel, er is voldoende hart voor post rock en post metal in ons land. Zolang we er zelf nog plezier uithalen, blijven we gaan. Dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste.
Belgische muziek wordt ook niet echt gepromoot of met mondjesmaat tijdens ‘de Week van de Belgische muziek’. Speelt ook dat in jullie nadeel?
Het klopt dat Belgische en bijvoorbeeld Franse of Nederlandse bands in ons genre het niet altijd makkelijk hebben, maar wij denken niet dat dat zozeer te maken met het feit dat we in België wonen. Als je kijkt naar het succes van bijvoorbeeld Engelse of Australische bands, dan zie je dat die vaak meer mogelijkheden hebben om te spelen en zich te laten zien, simpelweg omdat hun markten groter zijn. België is gewoon minder bevolkt. Dat betekent niet dat we geen kansen krijgen, maar dat het tijd en doorzettingsvermogen vraagt om een groot publiek te bereiken. Het is een kwestie van langzaam opbouwen, geduld hebben en volharden.
Dit interview is naar aanleiding van de EP die net uit is, ik heb die een paar keer beluisterd en ben onder de indruk van het epische kader. Wat waren de eerste reacties eerste reacties? Bij de vorige plaat schuilde er ook een verhaal achter, hier ook van deze ‘Dusty Trails’ ?
Dat is altijd wel een beetje zo geweest, dat er een soort verhaal achter schuilt. De vorige platen waren wel nog meer echt ‘concept platen’. Bij ons, als instrumentale band, komt de muziek altijd eerst. We blijven het wel belangrijk vinden om te evolueren in onze sound, zonder onze identiteit echter uit het oog te verliezen. Onze andere gitarist Jan Verduyckt zou er nog meer kunnen over vertellen. We hebben deze keer in ieder geval geen uitgebreid essay geschreven over het concept. De titels zijn hints naar bepaalde Western films. Het verhaal gaat over een eenzame, verwarde "cowboy" die grote dromen heeft. Zoals vliegen als een gier over de verlaten vlaktes en uiteindelijk zelfs de ruimte verkennen en de zon bereiken. Het is een beetje zoals het verhaal van Don Quichot, maar in plaats van een ridder is het deze keer een cowboy. De moraal van dit verhaal is dat dromen iets heel goeds zijn, maar dat je niet te veel of onbereikbare doelen moet stellen. Dat maakt je alleen maar gek of verlamd, waardoor je uiteindelijk geen vooruitgang boekt in het leven. Er zit dus wel een soort verhaallijn in, maar het is deze keer minder groots dan bij de vorige plaat, maar die ging over wat meer bewogen onderwerpen dan deze.
Men spreekt van spaghettiwesterns, ‘Beneath the Vulture’s Gaze’. Het is ook een erg gevarieerde plaat geworden, bij elke song komt er een ander ‘gevoel’ naar boven.. meer nog … Er zit eigenlijk geen lijn in, dat vind ik zelfs positief, soms worden we op het verkeerde been gezet … Een bewuste manier van aanpak om de aandacht scherp te houden of hoe moet ik dat zien?
Bij ‘Desert of Real’ hebben we meer gekeken naar het epische. Deze keer gaat het meer over de band zelf, en de instrumenten die we zelf bespelen in de schijnwerper plaatsen. Het is allemaal zodanig gecreëerd dat we dit perfect kunnen naspelen op het podium, het gaat er losser aan toe op deze plaat. Misschien ligt het daaraan dat je de indruk krijgt ‘op het verkeerde been te worden gezet’. De vorige plaat is ook geschreven tijdens corona, de beleving was toen ook anders. Dat speelt ook wel mee in de sound op deze nieuwe EP eigenlijk. Ik denk dat JV bij het schrijven van songs meer tot de essentie van de dag is kunnen komen, op deze nieuwe plaat en dat merk je wel. We willen ook steeds de dingen die vroeger minder waren wegwerken, en beter doen. Het is gewoon een groeiproces. Die elementen hebben dus allemaal een invloed op het creëren van deze plaat. In die zin zijn we allemaal heel tevreden met het eindresultaat.
Ik voel dat er ook nog groeimogelijkheden zijn zelfs, dat de inspiratie nog niet op is … Is dat zo? Spelen jullie nog met nieuwe ideeën naar de toekomst toe?
Zeker en vast. JV is opnieuw aan het schrijven van songs begonnen. We gaan proberen volgende jaren er een vervolg aan te breien. Er zit zeker nog voldoende speling op, naar andere wendingen binnen de sound van WANHEDA. Ook belangrijk, elke release , dat zijn er ondertussen drie, is anders en toch hoor je telkens WANHEDA erin terug. Dat is voor ons wel belangrijk. Dat geeft ons de mogelijkheid om bij de volgende plaat toch weer iets anders te doen, maar in het oog houdende dat onze identiteit bewaard blijft. Als dat niet zo moest zijn en we er stoner of met vocals van maken is dat niet meer WANHEDA, dan moeten we dat project een andere naam geven vind ik.
Het is op zich ook een filmische, visuele plaat. Is er nooit een ambitie geweest om er iets mee te doen in film of TV series of zo?
Dat is een vraag die JV beter zou beantwoorden. Iedereen heeft daar een beetje zijn eigen mening over. We denken wel dat het een van JV zijn dromen is om de muziek wat meer binnen te krijgen in dat wereldje van documentaires enzo. Om beeld erbij te krijgen, die erbij past. Twee songs van ‘Desert of Real’ zijn wel degelijk gebruikt voor een serie op Ketnet, namelijk Skate. Dat is echt heel fijn, het schept zeker en vast perspectieven. We hopen dat dat in de toekomst nog vaker mag gebeuren.
Ondertussen hebben jullie in wat leuke venues gestaan zoals Bonnefooi in Brussel en CC De Kruisboog in Tienen. Kortom, hoe is de tour verlopen en hoe waren de reacties?
We hebben sinds september zes try-out shows gespeeld in voorbereiding van onze releaseshow. Deze vindt komende week (30 november) plaats in JH SOJO in Leuven. https://releaseshowwanheda.eventgoose.com/
We hebben positieve reacties ontvangen op onze try-out shows en kijken enorm uit naar de eigenlijke releaseshow. We hopen wat bekende en nieuwe gezichten te zien!
Het is ook moeilijker geworden (sinds corona) om als alternatieve band voet aan de grond te krijgen. Het is heel divers , sommige als een Linkin Park op Werchter op een uur uitverkocht) maar een heel interessant bandje, soms minder gekend van naam en tickets, krijgt een zaal niet vol of zelf geen publiek voor zich … Hoe ervaren jullie dit?
Ja, maar dat is niet alleen bij ons het geval. Je hoort dat van andere veneus en bands waarmee we bevriend zijn dat het moeilijker geworden is, maar of dat puur en alleen corona gerelateerd is? Dat is een andere zaak. Er is wel iets aan de hand. Er is een overaanbod, de zalen zitten – en dat is nog steeds deels door de nasleep van corona – al twee jaar vol geboekt. En dezelfde organisatoren spelen duidelijk op veilig en willen alleen maar populaire bands waarmee ze hun zaal gegarandeerd vol kunnen krijgen. Tenzij je zelf een zaal afhuurt, en de kosten dan ook voor eigen rekening neemt. In België valt dit eigenlijk op zich nog mee. Wij mogen zelf ook niet echt klagen. Er zijn nog genoeg jeugdhuizen en zo, met vrijwilligers die dit toch nog willen verwezenlijken. Daar moeten we echt dankbaar voor zijn. In bijvoorbeeld Oost-Europese landen is dat helemaal anders. Het is in ons land moeilijk, maar valt nog al bij al mee.
Over ambities hadden we het in ons vorige gesprek al, Dunk!festival en AB waren opties die naar boven kwamen, zit die kans er nog in? Of herzien jullie deze ambities?
Tot op de dag van vandaag is optredens boeken in een clubcircuit als AB of TRIX nog steeds een realistische ambitie. Grote podia is niet zo realistisch voor ons, of je moet de kans krijgen om met een grotere band als voorprogramma te kunnen staan. Maar we blijven met beide voeten op de grond, en zo in een club circuit terecht komen lijkt dus nog steeds de meest realistische ambitie, laten we het daarbij houden.
Via een label als Dunk!records zou dat toch moeten kunnen lukken?
Volgend jaar bestaat Dunk!festival twintig jaar en ze doen al meer shows apart dan wat ze normaal gezien doen. Als daar iets moest beginnen bewegen, graag. Dunk!festival is en blijft nog altijd, ook al hebben we daar al eens gespeeld, het festival waar we eigenlijk elk jaar zouden willen optreden. Het is een festival dat op ons lijf geschreven is.
Wordt 2025 het jaar van de grote doorbraak? Maw, wat zijn jullie verwachtingen en wat hoop je te bereiken volgend jaar, na het uitbrengen van jullie nieuwste plaat?
Eind februari, begin maart gaan we terug op tournee. We gaan zeker in Oost-Vlaanderen geraken (haha) in Gent bijvoorbeeld. Begin December gaan we daar iets meer kunnen over communiceren, we gaan dus sowieso wat shows spelen. Voor de rest is het koffiedik kijken. Misschien vallen we in herhaling, maar Dunk!festival mag ons altijd vragen… we hopen vooral dus nog wat fijne concerten te kunnen boeken naar aanleiding van die nieuwe plaat. Wat hopen betreft, willen we de lat niet te hoog leggen want je wordt anders wellicht een beetje ontgoocheld. We hebben het al aangegeven, maar we moeten alleen realistisch zijn en blijven. We blijven ons amuseren, en het is altijd fijn om feedback te krijgen vanuit jouw hoek, of fans of zo.. je hoopt wel dat je een realistische droom kunt waarmaken. Maar we hebben niet iets van ‘het moet nu gebeuren of… We hebben met deze plaat gewoon iets van ‘we zien wel waar het eindigt’ … We gaan er gewoon voor en genieten van wat op ons afkomt.
Dat lijkt me een fijne ingesteldheid om dit gesprek af te sluiten. We zien elkaar wel terug in 2025, alvast een prettig eindejaar …
BleedSkin – Eerlijk gezegd, er is niet echt zoiets als 'een wandeling tussen duisternis en licht'. We wilden gewoon iets bruut maken, wat we ook hebben gedaan
BleedSkin is een Death Metal band uit België opgericht in september 2016 door Céline Mazay en Rémy Adam. De belangrijkste inspiratiebronnen zijn metalbands als Cannibal Corpse, Abnormality, Dying Fetus, Benighted, ... BleedSkin heeft al de kans gehad om te spelen op Durbuy Rock Festival 2022 (Septicflesh, Dark Tranquility, Ensiferum, Asphyx,...) en om optredens te openen voor Crypta (Br), Sinister (Nl), Blood Red Throne (No), Sisters of suffocation (Nl), Debauchery (De), Carrion (Be), Brutal Sphincter (Be), en vele anderen.
De eerste demo van de band werd uitgebracht in april 2018: ‘The Rotten One’. De band heeft enkele personeelswissels doorstaan. De solide formatie bereidt zich voor op de promotie van het album ‘Blood Reign’, dat op 2 oktober 2020 werd uitgebracht. Covid-19 heeft veel shows afgezegd. De eerste single “Eternal Hatred” werd uitgebracht als videoclip op 27 augustus. Op 30 juni 2021 bracht BleedSkin een nieuwe titel uit: ‘Physical Redemption’ met een studio playthrough video. De single markeert de overgang van de band met een nieuwe line-up en het schrijven van muziek. Zelfproductie. Logan Dykens kwam terug naar Bleedskin, maar deze keer om te drummen! Céline en Rémy hebben de rol van zang op zich genomen en nu vormt de band een powertrio!
Bleedskin heeft het nieuwe album opgenomen: ‘Homicidal Therapy’. Uitgebracht op 10 september 2024. Naar aanleiding van deze release en hun show op Hell Open Air in Lint hadden we een fijn gesprek met Rémy , Céline en Logan. We polsten uiteraard ook naar de plannen voor het komende jaar en de verdere ambities
Mijn laatste interview met jullie was in 2020,-https://www.musiczine.net/fr/interviews/item/78594-jouer-dans-un-festival-majeur-d-europe-serait-un-reve.html, vier jaar geleden. Hoe is alles gegaan in de tussentijd?
In die vier jaar is alles goed gegaan, we hebben een nieuw album geschreven. We hadden wat veranderingen in de line-up. Dus ja, het was een tijd om nieuwe nummers te schrijven, en alles ging uiteindelijk best goed...
Heeft de COVID periode een positieve of negatieve invloed gehad op de band, of helemaal geen invloed?
Natuurlijk was het moeilijk omdat de band moest stoppen tijdens die COVID periode, het was echter moeilijk voor iedereen. Het heeft ons ook nooit tegengehouden om nummers te schrijven, we hebben zelfs het album 'Blood Rain' uitgebracht tijdens die COVID periode, en dat kreeg goede recensies en dingen.... het was alleen een beetje vreemd om het alleen online te chargen en het niet live te spelen en een release concert te doen of wat dan ook. Maar aan de andere kant kunnen we niet zeggen dat de COVID-tijd een negatieve invloed had op de band.
Ik heb in die periode veel streaming concerten gezien, heb jij dat ook gedaan? Ik vond dat ik een aantal concerten heb gezien die ik in 'normal times' niet zou hebben ontdekt. Hebben jullie door de streaming een ander publiek kunnen aanspreken, dat je anders moeilijker had kunnen bereiken denk je? Of heb je er niets van gemerkt?
We hebben een online video gemaakt voor het Argentina Online Metal Fest. Zij organiseerden een festival online en nodigden ons uit om mee te doen. En dat was het ook een beetje…
Is het als Waalse band nog moeilijk om door te breken in Vlaanderen, ik lees en hoor veel over een soort 'muur' tussen Wallonië en Vlaanderen, merken jullie daar iets van
erlijk gezegd voelen we die muur tussen Wallonië en Vlaanderen niet, in principe hebben we zelfs meer optredens in Vlaanderen dan in Wallonië. Maar we hebben gehoord van andere bands dat het zeker een probleem is, maar niet voor ons.. nee.
Ondertussen hebben jullie niet stilgezeten, in september kwam het nieuwste album 'Homicidal therapy' uit. Hoe waren de eerste reacties?
We hebben veel positieve reacties gekregen op het album, dat is geweldig. We hadden deze goede reacties niet verwacht, want we hebben dit album gemaakt met een nieuwe line-up, nieuwe nummers en een nieuw begin voor alles, dus we hoopten dat mensen het leuk zouden vinden. Gelukkig vinden ze het nieuwe album goed, dus ja, we zijn erg blij met de positieve reacties die we uit alle continenten hebben gekregen, we hebben geweldige recensies gekregen.
Nogmaals, ik denk dat het een zeer emotioneel geladen plaat is; ik hoor frustraties, pijn het letterlijk uitspuwen ervan, op energieke wijze. Is het een bewuste manier? Is deze plaat een uitlaatklep voor opgekropte frustraties of is dat van korte duur? Zit er een persoonlijk verhaal achter de nummers of hoe moet ik dat zien?
Nee, het is geen persoonlijk verhaal. Niet voor de overblijfselen. Maar voor de muziek wilden we iets Brutaals maken. We hebben er meer energie in gestoken. Het is een verhaal over een man die worstelt met slechte gedachten in zijn hoofd, en we volgen het psychologische aspect van wat er in zijn hoofd omgaat tijdens die momenten in zijn leven. Het gaat niet over een echt persoon, maar over iemand die worstelt met gedachten. Het feit dat de man steeds verder wegzakt in de waanzin van zijn hoofd, dat is de verhaallijn van dit album.
Het voelt alsof ik naar een film kijk als ik naar het album luister, het is een erg visueel meesterwerk. Heb je er nooit aan gedacht om iets voor films of tv-series te doen met jullie muziek?
We hebben er niet echt over nagedacht dat het niets zal veranderen voor ons als band, of iets zal toevoegen aan wie we zijn als band, aan onze muziek... dus nee.
Het was een erg visueel album. Het is wat jullie wilden doen, 'een visueel album maken' of is dit natuurlijk gegroeid?
het kwam natuurlijk ... eigenlijk.
Je vindt de fusie tussen rauwheid en subtiel cleane zang, verder zijn de razende drums zo treffend. Is dat een bewuste manier om tussen donker en licht te lopen, of zie ik dat verkeerd?
Er is niet echt zoiets als 'een wandeling tussen duisternis en licht' eerlijk gezegd. we wilden gewoon iets bruut maken, en dat hebben we ook gedaan.
Naast de prachtige zang en gitaar, was ik onder de indruk van het drumwerk in het album, het maakt dit album nog bruter. Naar mijn mening maakt het jullie zelfs redelijk uniek binnen een niet-evident genre, wat ook duidelijk te horen is op deze plaat... Een bewuste manier van werken? Of groeit dit ook vanzelf?
We hebben geprobeerd om ons niveau voor dit album te verhogen. Voor zowel drums als zang hebben we er een jaar over gedaan om het gewenste niveau te bereiken, met uren hard werken en zweten! We wilden dat brute, gewelddadige randje. Het betekende ook veel positieve artistieke discussies met onze geluidstechnicus, Julien Huyssens, die geweldig werk heeft geleverd op het album.
Wat maakt jullie uniek zodat ik (mocht ik geen fan zijn) voor jullie zou kiezen?
Wat maakt ons uniek? Dat we onze muziek heel bruut maken, en dat we twee vocalen hebben. Vrouwelijke en mannelijke vocalen, dat zie je niet vaak in wat we doen. Dat zie je niet veel, we zijn ook een vijfkoppige band, in deze stijl zie je dat ook niet veel. Ik denk dat al die dingen ons vrij uniek maken. Ook in Brutal Death metal is het altijd erg boos en agressief. En op het laatste album komen we ook met breakdowns. We vinden het jammer dat we dat niet horen bij andere bands in ons genre. De enige band die het echt doet is Dying Fetus. Met dit album combineren we snelheid met breakdowns, dat maakt ons unieker.
Ik heb Mass Hysteria hun 'nogal brutale metal' in het Frans zien brengen. Denk je er nooit aan om in je eigen taal te zingen? Want in deze tijd maakt het bands zelfs populair …
In brute death metal willen we de tekst op de eerste plaats zetten, en dat is zelfs het belangrijkste. We willen iets doen dat iedereen kan begrijpen, en we denken dat Engels de meest gebruikte taal is om dat te doen. Bands als Mass Hysteria spelen vooral in Franstalige landen. Ze kunnen zelfs carrière maken door in Frankrijk te spelen, het is groot genoeg. Wij zijn teveel underground om dat te doen. We moeten overal spelen. Ook in niet-Franstalige landen. Eerlijk gezegd zijn we ook een erg jonge band... het is erg nieuw voor ons. Dus voor ons was het gewoon het juiste ding om te doen. We denken er nu niet aan om in het Frans te schrijven. Dus voor nu is het niet iets wat we willen doen, maar waarom niet in de toekomst... je weet maar nooit.
Jullie gaan op tournee in 2025. Ik zie jullie op Hell Open Air in mei in Diest samen met bands als Ancient Rides, Heidevolk, Fabulae Dramatis. Kijken jullie er naar uit?
We spelen daar inderdaad, en hebben nog een ander festival in Berserkr indoor metal fest in maart, we hebben nog wat andere optredens in Duitsland in april. Zwitserland in mei. We werken zeker aan die optredens, en kijken er natuurlijk naar uit om op Hell Open Air te spelen. We hopen ook dat 2025 ons jaar wordt voor optredens en het verkennen van onze muziek in Europa ...
https://www.helldiest.com/post/hell-open-air-2025-1
Het is misschien niet jullie ambitie om in Vorst Nationaal of in het Sportpaleis te spelen, maar wordt 2025 het jaar van de grote 'doorbraak' met dit nieuwe album of waar zien jullie jezelf in 2025?
We hopen natuurlijk dat het een doorbraak kan worden. Maar om in grotere zalen te spelen zoals je zei, moeten we met grotere bands spelen en dat is nu niet mogelijk. We hopen dat we grotere bands kunnen ontmoeten. En op die manier verder kunnen gaan, en misschien na al die jaren in grotere zalen kunnen spelen. We zullen in ieder geval proberen om in 2025 leuke optredens en podia te doen.
Wat zijn de ambities verder?
We hopen in de toekomst meer festivals te spelen, meer mensen in de muziekindustrie te ontmoeten. Zodat we als band kunnen blijven groeien. Een andere ambitie is spelen op Alcatraz hier in België, dat zou geweldig zijn! Ze promoten Belgische muziek. Sommige van onze vrienden hebben daar gespeeld, dus ik denk dat het mogelijk is en dat het zeker deuren kan openen door daar te spelen. Of spelen op andere festivals zoals Hell Fest in Frankrijk of in Duitsland zou geweldig zijn.
Wil je nog iets anders mededelen om dit interview af te sluiten?
Bedankt voor het interview, en aan de fans... het album is gratis te beluisteren op streaming sites https://linktr.ee/bleedskin en de merchandiser is verkrijgbaar op bandcamp https://bleedskin.bandcamp.com/merch
Kom ons alsjeblieft live zien, praat met ons... we zijn blij jullie allemaal te zien.
Bedankt voor het leuke gesprek, hopelijk tot ziens op Hell Open Air in Diest en andere plaatsen.
Nick Cave & The Bad Seeds – Een langgerekte set bol van Romantiek, Dramatiek en Apocalyps
Nick Cave & The Bad Seeds en The Murder Capital
2024-10-30 + 31
Bijna vier uur lang kregen we muzikaal vertier in het Sportpaleis . Het beloftevollle Ierse The Murder Capital nam de kans van 45 minuten ten volle en Cave & The Bad Seeds greep ons meer dan twee en een half uur bij het nekvel ,een langgerekte set bol van romantiek, dramatiek en apocalyps of hoe smart, leed naar een gevoel van gelukzaligheid gaan ... Een klasse apart, zondermeer , die de 40 jarige carrière van deze Britse Aussie in een ‘into your arms’ omarmt. Het is me wat, twee avonden een uitverkocht Sportpaleis! Hoe alternatief vroeger , hoe popminded nu …
Nick Cave is een real performer on the front, een virtuoos die de maat aangeeft, musiceert en entertaint, die hier moeiteloos z’n publiek meesleept en opzuigt; hij maakt met z’n band van een concert een viering, een feest van ontmoeten en verbinden.
De muziek, de band en de performer spreken voor zich, in tonnen overgave en charisma. Het publiek ondergaat en beleeft een unieke avond. De dagdagelijkse zorg wordt even opzij geplaatst door een artiest die ook z’n rugzak te dragen heeft gehad, én het weet om te zetten in meesterlijk intieme, pakkende, broeierige tot exploderende, apocalyptische songs. Altijd gaan tot het uiterste, altijd energiek, altijd gevoelig met een krop in de keel; zonder veel poeha, hier staat de muziek, de band, de ‘Wild God’ centraal. Dit is de show en omgekeerd, dé formule die net Nick Cave & The Bad Seeds typeert.
Woordjes die we vanavond onthouden ‘You’re beautiful …Stop… Belgium’ , verder de aangereikte ruiker bloemen, de Belgische chocalade en de sjaal om het bezweette voorhoofd van deze ‘Duivelse Goddelijkheid’ af te vegen.
Ze tekenden voor een lang passioneel, hartbrekend, beklijvend (intiem, breekbaar als rauw, dreigend) en emotioneel explosief concert. Het is niet de eerste keer dat een gospel koor van vier backing vocals de band ondersteunt en ook bij de tour van Cave/Ellis enkele jaren terug waren ze er als support. Vanavond opnieuw zeker een meerwaarde op die integere nummers van het laatste werk dat net na de zomervakantie verscheen, ‘Wild God’. En het past zelfs ook in de gretigheid van deze band en zijn ‘Wild God Cave’. Het gospel koor zijn nimfen (op de nieuwere songs) als demonen (op de oudere).
‘Wild God’ is de eerste groepsplaat in acht jaar (na ‘The skeleton tree’) en vijf jaar na ‘Ghosteen’, eerder van de spil Cave/Ellis , waarop The Bad Seeds in beperkte mate maar te horen zijn. In 2021 hadden we nog het sterke ‘Carnage’ van deze twee.
De plaat geeft aan dat hij rust en geluk heeft gevonden en z’n rouw (het verlies van twee van zijn zoons) een plaats heeft gegeven, wat weerspiegeld wordt in gemoedelijke songs, die omhoog getrokken worden door dit gospel koor. Voor de furie, woede, passie en bezwering moeten we aankloppen bij het oudere materiaal , maar hij weet dit nog steeds live te injecteren in het recentere. Elk van de leden heeft z’n verdienste , maar die Ellis als multi-instrumentalist op o.m. viool, bas en keys is er ook eentje apart.
“Frogs”, “Wild God” en “Songs of the lake” zijn een misviering door het koor, de band en Cave hemzelve . ‘Bring your spirit down’ weergalmt door de zaal. De sfeervolle, dromerige, lieflijke tint dwarrelt nog doorheen deze nummers, maar ze klinken kleurrijk, gedreven, extravert en feller dan op plaat, zonder de intimiteit, subtiliteit en z’n finesse te verliezen. Het zit hier goed vanavond, band als Cave als publiek voelen dit aan … En de man , hij performt, entertaint, dirigeert en delegeert.
Een eerste terugblik krijgen we met “o Children”, 22 jaar oud intussen, en geschreven voor z’n opgroeiende kinderen, een sfeervolle aanzet door piano, viool , en verder intrigerend door de crescendo partijen.
En op die manier laveren we doorheen een schitterende setlist, die het oude eert en het nieuwe naar een hoger niveau tilt . Op oudjes “Jubilee street” en “For her to eternity” word je meegesleept naar een ‘Halloween’ event door die repetitieve, opbouwende apocalyptische ritmes; om dan rust , ingenomen- en gemoedelijkheid te ervaren op de single “Long dark night” en “Cinnamon horses”, songs van de recente plaat; naast de piano/viool weet elk geluidje van de band en de koorzang dito hun danspasjes, zich subtiel een plaatsje te bemachtigen.
Die ‘Wild God’ plaat staat centraal, afgewisseld met sterke oudjes dus. Het dreigende “Tupelo”, de geboorteplaats van één van z’n helden Elvis, middenin de set, huiverde heerlijk grimmig en werd tot op het bot uitgediept. Hier kon Stephen King deze dagen op smullen.
“Conversion” bracht ons terug naar het nu. De song, sober, sfeervol ingezet, bouwde op, kreeg heel wat injecties en zoog ons volledig mee en ging naar een climax. Die schitterende vondsten van gedrevenheid en extravertie zetten ze iets later verder, na de gevoeligheid en het balladgehalte van het dromerige “Bright horses” ,het intieme “Joy” en het pakkende “I need you”, die door de declamerende zang, het pianospel en de bepalende Ellis’ sounds voor kippenvelmomenten zorgde, waarbij een traantje kon worden weggepinkt. Ontroerend aangrijpend in romantiek en dramatiek dus. “Carnage” bouwde sober op en behield die donkere dreiging. Het nieuwe “Final rescue attempt”, ook een diepgevoelig liefdeslied, kreeg enkele adrenalinestoten en werd dus zoals vele recente nummers opengetrokken en ging naar een climax. Mooi dus.
We hadden het eerder over die gedrevenheid en extravertie, maak dus maar de link naar de classics tijd … Zegevieren doet hij met “Red right hand”, waarbij Cave het Sportpaleis onderdompelt in ‘lalala’s’ en hij letterlijk iedereen, in het rood badende licht, uit z’n hand doet eten; het explodeert op het eind in een ruis van gitaren, viool, percussie en pianoloops, in die gekende bezwerende, jagende woedende stijl. Ook “The mercy seat” en “White elephant” (eentje van ‘Carnage’ ook) pasten naadloos in dit muzikaal decor, de instrumenten onder een dreigende spanning met elektronicabeats, die ons brengt naar de onderwereld, waarbij het koor neigt het publiek te willen verslinden. Een zwarte misviering, eentje die nazindert!
We zijn ondertussen meer dan twee uur bezig. Het publiek ondergaat puur oprecht een intens, verschroeiend, boeiend concert. Een eerbetoon aan Anita Lane volgt (overleden partner van Mick Harvey in 2021 en closing friends in de Bad Seeds) met het licht sfeervolle “O wow o wow (how wonderful she is)”; bepaald door elektronica beats krijgt het een meerwaarde door de projectie van haar foto en haar stem on the background.
Tot slot werden we uitgewuifd door twee klassiekers opnieuw, “Papa won’t leave you Henry” en “The weeping song” , oudjes die een snedige touch krijgen en die dramatiek, romantiek doen versmelten in een intrigerende apocalyptische sound . Hier heeft hij z’n publiek volledig mee in handclaps, wat een schitterend effect verwezenlijkt in deze immense zaal. Het toont nogmaals aan wat een groots performer hij wel is.
We kregen er nog eentje bij, een elegant sobere outtro, solo op piano, “Into your arms”, waarbij hij letterlijk z’n publiek omarmt en hen doet nagenieten van dit klassevolle optreden .
Dit was er terug eentje die in het geheugen gegrift staat. Ook al klinkt die recente ‘Wild God’ meer ‘wild-loos’, live herrijst het materiaal door The Bad Seeds , het gospel koor en Zijne Duivelse Goddelijk zelve in volle glorie … Hoe smart, leed naar een gevoel van gelukzaligheid gaan. Of Hoe romantiek , dramatiek en apocalyps elkaar vinden. Een klasse apart dus!
Interessant was ook de support, het Ierse The Murder Capital, die een soort slepende postpunk brengt die flirt met de eighties, maar in vaart intenser, krachtiger klinkt. Meer dus dan de doorsnee Interpol. Twee cd’s zijn er nu, na de dynamische, explosievere songs in het begin, klonk de broeierige donkere intensiteit door in het daaropvolgend materiaal, met een kronkelende zanger James McGovern doorheen de nummers. Intussen hebben ze ook een eigen plaatsje binnen het clubcircuit toe geëigend. Een puike set speelden ze.
Organisatie: Greenhouse Talent
Lightspeed, dat zijn de winnaars van de Lawijtstrijd en de laureaten van de Oost-Vlaamse Sound Track. Ze bestaan nog niet zo lang, maar hun uitstekende live-reputatie bracht hen al naar de Lokerse Feesten, het Depot en de Vooruit.
Hun debuut-EP ‘The Guest House’ werd geproduceerd door Bert Vliegen (Whispering Sons) en gemixed door Hannes Cuyvers (Ramkot). Muzikaal klopt het plaatje van onstuimige Britpop (Kaiser Chiefs, The Cribs, Arctic Monkeys, Travis, The Kooks, …). Het Britse accentje in de vocalen klopt ook, net als bij Komisar of The Black Gasolines, die andere jonge Vlaamse Britpop-adepten.
‘The Guest House’ is een verzameling van zes nummers waarvan de creatie dwars doorheen de afgelopen jaren stuitert. Van vertrouwde huldigingen aan de beginperiode tot vinnige pasgeborenen die knal in het heden ploeteren.
Als songsmeden is het niet elke keer raak op deze EP. Als ze het gaspedaal net iets minder diep induwen, grofweg na de eerste helft van de nummers, zijn ze mij al snel kwijt. De lyrics trekken mij niet elke keer in de song. Van de zes nummers op deze EP hou ik de beste herinneringen over aan het intro-stukje “Bite The Flame” (wat een intro!, brei daar maar een hele song aan), aan “(Here’s To) You” (dicht tegen Oasis-aanschurkend) en aan “Society’s Fixation Seeker”.
https://www.youtube.com/watch?v=-cNi_zzOS9M&t=3s
Lightspeed, dat zijn de winnaars van de Lawijtstrijd en de laureaten van de Oost-Vlaamse Sound Track. Ze bestaan nog niet zo lang, maar hun uitstekende live-reputatie bracht hen al naar de Lokerse Feesten, het Depot en de Vooruit.
Hun debuut-EP ‘The Guest House’ werd geproduceerd door Bert Vliegen (Whispering Sons) en gemixed door Hannes Cuyvers (Ramkot). Muzikaal klopt het plaatje van onstuimige Britpop (Kaiser Chiefs, The Cribs, Arctic Monkeys, Travis, The Kooks, …). Het Britse accentje in de vocalen klopt ook, net als bij Komisar of The Black Gasolines, die andere jonge Vlaamse Britpop-adepten.
‘The Guest House’ is een verzameling van zes onuitgebrachte nummers waarvan de creatie dwars doorheen de afgelopen jaren stuitert. Van vertrouwde huldigingen aan de beginperiode tot vinnige pasgeborenen die knal in het heden ploeteren.
Als songsmeden is het niet elke keer raak deze EP. Als ze het gaspedaal net iets minder diep induwen, grofweg na de eerste helft van de nummers, zijn ze mij al snel kwijt. De lyrics trekken mij niet elke keer in de song. Van de zes nummers op deze EP hou ik de beste herinneringen aan het intro-stukje “Bite The Flame” (wat een intro!, brei daar maar een hele song aan), aan “(Here’s To) You” (dicht tegen Oasis-aanschurkend) en aan “Society’s Fixation Seeker”.
https://www.youtube.com/watch?v=-cNi_zzOS9M&t=3s
Godspeed You! Black Emperor - Een (muzikale) wereld boordevol contrast
Op de dag van de release van het nieuwe album 'NO TITLE AS OF 13 FEBRUARY 2024 28, 340 DEAD' stond GY!BE op het podium van de Grand Mix, dit amper een jaar nadat ze bij de buren van l' Aéronef een wonderlijk concert gaven. Lees gerust .
Het opmerkelijke aan een band als Godspeed You! Black Emperor (*****) is dat ze nooit een website of social media accounts heeft gehad, nooit een video gemaakt, amper persfoto’s heeft uitgebracht en dat ze enkel collectieve, schriftelijke interviews geven. En toch verkopen ze zonder moeite zalen en clubs uit, ook na al die jaren … al sinds 1994. Ook de Ancienne Belgique was compleet uitverkocht.
We kwamen door perikelen met openbaar vervoer iets later aan … en zagen opvallend veel mensen aan de drinkbars staan. Was de openingsact niet goed, vroegen we ons af. Maar dat bleek het probleem niet echt te zijn. Want Matt Ball (****) wist met zijn verbluffende gitaar werk in sobere spots , net als de hoofd act vanavond, ons wel te boeien. De man is geen onbekende binnen het post-rock wereldje. Hij is een experimentele gitarist uit Montreal, Canada. Hij is een van de oprichters van de groep BIG|BRAVE, die sinds 2012 bezig is. Hij stond quasi met de rug naar het publiek, voortdurend de gitaar tegen de versterkers houdend, waardoor het geluid bijna niet houdbaar was voor tere oortjes. We zagen maar twee nummers, maar onze oren begonnen al te suizen van zoveel overmacht. Wellicht de oorzaak dat mensen naar de bar trokken, gezien de oorverdovende hard snijdende riffs. In elk geval bleek Matt Ball een type gitarist te zijn die grenzen verlegt in dat geluid. Hij kreeg ietwat support van een drummer die in het donker achteraan de sfeer nog een beetje dreigender maakte.
Oorverdovend is ook één van de termen voor het optreden van Godspeed You! Black Emperor. Maar naast die harde klanken op je af te vuren, zijn ze ook één van die weinige bands die door de intensiteit en de stiltes van allerhande klanken je diep weten te raken . De vioolklank is hier een meerwaarde. Hun nieuwste schijf is dan ook een soort aanklacht, 'No Title as of 13 February 2024: 28,340 Dead 'verwijst o.a. naar het aantal Palestijnen die in Gaza omkwamen door Israëlische acties op de dag dat de nummers voor het album voltooid waren.
Godspeed You! Black Emperor doet echter niet aan prekerig gedoe of aan een opdringerige mening, maar weet door middel van beelden op het scherm en hun kenmerkende doordringende muzikale omlijsting een spiegel voor te houden. Die vele contrasten van wat rondom ons gebeurt, wordt perfect uitgebeeld, liefelijk als gruwelijk.
De band haalt eveneens inspiratie uit de natuur, wat sterk tot uiting komt in de set. We waren dus diep onder de indruk van het magische mooie vioolspel van Sophie Trudeau terwijl je op het scherm een vogeltje op een tak ziet zitten en knabbelen. Hoe mooi , die intimiteit gevolgd door golven die op je afkomen, terwijl je beelden ziet van kabbelende water of bomen in een boslandschap, gebouwen en uitgestrekte velden. De beelden en de sound werken naar een climax toe.
De band zie je, door de sobere verlichting , haast niet zitten maar de beelden spreken voortdurend tot de verbeelding en zorgen voor een filmische totaalbeleving.
Al bij “Hope Drone” met in het groot het woord 'Hope' op de schermen, word je in diepe hypnose gebracht, waardoor je alles en iedereen om je heen vergeet. “Sun is a Hole Sun is Vapors” en “Babys in a thundercloud” zijn songs waarbij de band op diezelfde wisselende en opbouwende manier tewerk gaat, dus van ingetogen momenten naar een climax toe van oorverdovende sounds , die de muren doen trillen. “Fire at static Valley” is eentje van uppercuts, gevolgd door een intense muzikale vloedgolf. Hoe meer de set vorderde, hoe meer huivering en muzikale gekte, waarbij de intiemere momenten schaarser werden. Op “World Police and Friendly Fire” doemden beelden op van bosbranden, ontploffingen, vuur en lava, bijna ahw dat de AB dreigde tot as te worden herleid. We voelden daadwerkelijk aan dat dit vuur ook onze ziel zou verkolen maar gelukkig bleven we tot het bittere einde geboeid luisteren, met de krop in de keel.
Godspeed You! Black Emperor bood ons twee uur lang een (muzikale) wereld boordevol contrast, intens spannend, huiverend en confronterend. Wat een muzikale intensiteit!
Setlist: Hope Drone - SUN IS A HOLE SUN IS VAPORS - BABYS IN A THUNDERCLOUD - RAINDROPS CAST IN LEAD - Fire at Static Valley - PALE SPECTATOR - GREY RUBBLE - Cliffs Gaze - Chart #3 - World Police and Friendly Fire
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Godspeed You! Black Emperor
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6974-godspeed-you-black-emperor-16-10-2024.html
Mathieu Ball
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6975-mathieu-ball-16-10-2024.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fred Angst (Gerry Vergult) was samen met Elvis Peeters de drijvende kracht achter cultband Aroma Di Amore die eind 2022 ophield te bestaan. De inspiratie van de gitarist was evenwel nog lang niet opgedroogd en zijn gedrevenheid is nog onaangetast. Onder eigen naam zet hij nu de eigenzinnige traditie van zijn vroegere postwaveband verder.
Het is niet de eerste solo-worp van Vergult. In de jaren ’80 had hij al een paar eigen releases onder de naam Fred A en daar zong hij zelf op. Dat laatste besteedt hij uit voor de nieuwe release.
In het voorjaar van 2025 verschijnt van Fred Angst het debuutalbum ‘Stockholmsyndroom’ en er werd een eerste single gedropt. “15 Dagen In De Zon” is een bruisbal waarvoor Angst de jonge rockgod Sietse Willems aantrok, die met de onstuimigheid van een ongetemde hond zijn bevreemdende lyrics over een zomervakantietrauma de opnamestudio heeft ingeslingerd. De lyrics passen in een lange Belgisch-surrealistische traditie van Aroma di Amore, De Brassers, Arbeid Adelt! en – recenter – Nel & J.P..
Sietse kennen we vooral van Meltheads. Met die band nam hij al de puike Nederlandstalige newwavesingle ‘Naïef’ op. En die bracht hij ook op het afscheidsconcert van De Brassers in de AB, zodat dat nummer ook op het Brassers-album ‘Tormorrow Never Ends’ staat. Drummer Bootsie Butsenzeller (ZOOL, Ford’s Fuzz Inferno, Scroundels, …) zorgde voor de drumpartijen. Fred Angst speelde zelf alle andere instrumenten in (gitaar, bas, synths).
Als deze single ons iets leert is het in de eerste plaats dat de combinatie van Fred Angst en Sietse Willems voor 200% werkt. Met de passie en de sense of urgency die de jonge rockgod in zijn vocalen legt, is dit een perfecte match. Fred Angst weeft er een pakkend muziektapijt onder: catchy, dansbaar en toch stevig rockend, …
Het volgende nummer van ‘Stockholmsyndroom’ werd ingezongen door Marcel Vantilt van Arbeid Adelt!. Op papier moet die combinatie net zo hard scoren als de eerste single, maar met Marcel blijft het altijd spannend.
FRED ANGST - 15 Dagen In De Zon (Official Video) (youtube.com)
Godspeed You! Black Emperor – Le Grand Mix in brand!
Krek op de dag van de release van het nieuwe album ‘NO TITLE AS OF 13 FEBRUARY 2024 28, 340 DEAD’ stond GY!BE op het podium van de Grand Mix, dit amper een jaar nadat ze hier bij de buren van l’ Aéronef een wonderlijk concert gaven. Met 4 tracks kregen we een uitgebriede rondleiding in de nieuwe plaat en al snel bleek dat deze weer even indrukwekkend is als de meeste van zijn voorgangers. Alle ingrediënten die deze band zo uniek maken waren immers aanwezig, een atmosferische sound, melancholische violen, verschroeiende gitaarpartijen, adembenemende verstilde momenten en epische noise-uitbarstingen.
De nieuwe tracks “BABYS IN A THUNDERCLOUD”, “RAINDROPS CAST IN LEAD” en “GREY RUBBLE-GREEN SHOOTS” mochten volgens het gekende recept stuk voor stuk in hun live versie lustig buiten hun oevers treden. Het waren toonvoorbeelden van hoe een G!YBE song een volledig publiek kan vastnemen, verwonderen en naar andere oorden brengen. Zowat iedereen werd meegezogen in dat alweer apocalyptische totaalspektakel.
Ook de onvermijdelijke visuals die steevast deel uitmaken van hun meeslepende gigs ontbraken niet. Chaotische beelden van verlaten gebouwcomplexen, neerstortende vliegtuigen, felrode vuurgloeden, rellen, bosbranden,… geen vrolijke eendjes in het park, dus.
Met “Fire At Static Valley” en “First of the Last Glaciers” plukte GY!BE twee geweldige pronkstukken uit hun vorige plaat ‘G_d’s At States End’ om dan volledig crescendo te gaan met “Chart#3” en “World Police and Friendly Fire”, een almachtige hap uit hun all time meesterwerk ‘Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven’. Volgend jaar is die plaat 25 jaar, mochten ze op het idee komen om ter ere van dat jubileum de plaat integraal live te spelen dan staan wij op de eerste rij, en dit al 2 dagen op voorhand.
Dit was nog maar eens een fenomenaal concert van een band die het post-rock genre niet omhelst maar overstijgt.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Cave had het zelf al aangegeven voor de release, hij heeft terug rust en geluk gevonden in zijn leven. Dat weerspiegelt zich inderdaad in ‘Wild God’, maar wat ons betreft is dat geen goed nieuws. Die rust en geluk vertalen zich eerder in berusting en gemoedelijkheid, en laat dat nu net twee eigenschappen zijn die we zeker niet willen horen op een Nick Cave plaat. Van Cave verwachten we furie, woede, passie en bezwering. Niets van dat op ‘Wild God’, wat hij hier brengt zijn nog steeds vintage Cave songs, maar op de één of ander manier is telkenmale de angel er uitgehaald. Het helpt ook niet dat de songs worden opgefleurd met een overdaad aan orkestratie en dat er om de haverklap een achtergrondkoortje komt opdraven.
Op ‘Skeleton Tree’ en ‘Ghosteen’ was er ook geen razernij te bespeuren, maar die platen kerfden zo diep dat het pijn deed, daarop voelden we de bezieling tot diep in de aderen. Maar deze keer raakt Cave ons niet, het album laat zich gezapig beluisteren, je kan het opzetten tijdens oma’s theekransje. Maar dit is Fucking Nick Cave ! hebben we hierop 5 jaar moeten wachten ?
Let wel, hier staan nog altijd een paar hoogstaande songs op, zoals “Song Of The Lake”, “Frogs” en “Conversion”. Maar zelfs die hadden beter geklonken als Cave er wat meer vuur had ingestoken, en als ie rechterhand Warren Ellis wat minder aan de leiband had gehouden. Want ook dat merken we op, we voelen de aanwezighed van Ellis niet, hij die zo zo zijn stempel had gedrukt op de vorige Cave platen. Ellis zorgde voorheen altijd voor extra geesdrift en voor tegendraadse sounds die dwars door de songs sneden. U zal er deze keer tevergeefs naar zoeken.
Naar het einde toe zakt de plaat zelfs helemaal in mekaar, op “Long Dark Night”, “O Wow O Wow” en “As The Water Covers The Sea” gaat de gezapigheid over in meligheid en beginnen de achtergrondkoortjes danig op de zenuwen te werken.
Dit is zonder meer de zwaktste Cave plaat ooit. De man heeft natuurlijk de lat voor zichzelf zodanig hoog gelegd dat een ondermaats album er wel eens moest van komen.
Het wordt tijd dat Cave nog eens echt kwaad wordt, dat hij het Grinderman beest terug uit zijn kooi haalt en zijn demonen op de wereld loslaat. We hebben er nog hoop op, ‘Wild God’ slikken we nu gewoon door met een extra dafalganneke.
Synthdriven symfometalband HellForged eindigde derde in de finale van de nationale Wacken battle en stond eerder ook al in de finale van de battle voor het Nederlandse Femme-festival. In Zingem waren wij er bij en we zagen toen een band met een leuk concept en een goede act en met aanstekelijke songs en lyrics.
HellForged bracht zopas zijn eerste EP uit en daar horen we de sterkte van deze band in terug: vasthouden aan het concept en catchy metal met een originele invalshoek. De zes nummers liggen goed in het gehoor, hebben elk een eigen gezicht en blijven meteen hangen.
Er zijn in België niet zo heel veel metalbands die zonder schroom de synths centraal durven zetten. Het cliché wil dat synths wel leuk zijn in het groepsgeluid, maar dat ze niet al te prominent aanwezig mogen zijn. Daar hebben ze bij HellForged lak aan. De toetsenist krijgt vrij spel voor de intro’s en bepaalt een groot deel van de melodie. Hij wordt hier dus niet in een hoekje gedrumd. De drums halen bij momenten dance-beats (een beetje zoals vroeger de Tanz-metal van Rammstein, maar dan met een andere vibe) en op andere momenten zijn ze dan weer heel klassiek voor symfonische metal. Alles wordt uiteraard overgoten met veel stevige gitaar-riffs en enkele epische solo’s.
De combinatie van cleane vrouwelijke vocalen met mannelijke grunts heeft al eerder zijn verdiensten bewezen en wordt bij HellForged mooi uitgespeeld. Je moet als luisteraar niet veel moeite doen om mee te gaan in de verhalen in de songs. De lyrics zijn herkenbaar hedendaags en het gaat gewoon ergens over.
Mijn favoriete tracks zijn “Mannequins”, “Red Ravens” en “Get Your Game On”.
Hier en daar missen nog hier en daar een refrein dat we meteen kunnen meezingen, wat toch een vast gegeven is in de female fronted symfonische metal. Vermoedelijk zou met nog meer tijd en budget de productie nog vetter kunnen klinken, maar zoals het nu is, krijgen we ook al een goed en eerlijk beeld van wat deze band wil laten horen. Met nog slechts één of twee nummers extra had dit een prima album geweest, nu is het een fijne EP van een band die de ambitie moet hebben om hiermee verder te gaan.
Je vindt deze EP op Spotify.
Freddie And The Vangrails + Röt Stewart - Aflossing van de wacht in de Kortrijkse punk/hardcore-scene
Freddie And The Vangrails
Freddie And The Vangrails en Röt Stewart speelden op de vooravond van de verkiezingen in (de) Aap in Gent. Omdat er over beide Kortrijkse bands wel iets te vertellen valt, waren wij daar natuurlijk bij.
Beide bands hebben hetzelfde motto: play short songs fast. Het gaat dus over punk en hardcore. Bij Röt Stewart zijn de songs dan nog net iets korter dan bij Freddie And The Vangrails. De Stewarts spuwden net geen 20 songs uit in een set van minder minuten, de Freddies hadden genoeg aan (afgerond) een half uurtje voor een dwarsdoorsnede van 24 uit hun hele oeuvre.
(De) Aap is alvast niet de grootste venue van Gent. In compactheid en vloeroppervlakte steekt het café de bekendere overburen van de Kinky Star naar de kroon, maar ze hebben wel een verdieping voor wij het liever wat rustiger heeft. Het was voor de twee bands ook niet super comfortabel om te spelen, want er is geen podium en de bands stonden opgesteld op zowat anderhalve m² tussen de inkomdeur en het publiek naast de toog. Voor dergelijk geïmproviseer krijg je in punkmiddens alleen maar bonuspunten. Maar dus telkens er nog wat mensen naar binnen of buiten wilden, moesten die zich langs de bandleden en hun instrumenten en versterkers murwen.
Röt Stewart mocht openen voor Freddie And The Vangrails. Deze band werd zowat twee jaar geleden op de rails gezet door vier vrienden die al een tijdje in andere bands speelden, maar die nog een uitlaatklep zochten voor hun gezamenlijke liefde voor oldschool hardcorepunk. Na twee demo-releases op cassette en een split-album met Freddie And The Vangrails zijn ze inmiddels toe aan hun eerste officiële release. Debuutalbum ‘3 Tattoos & A Road Tax Bill’ verschijnt volgende maand bij het Belgische label Pang Pang Records. En zoals het hoort voor elke hardcore-band: ze treden heel vaak op, tot ver in het buitenland (zowat elke bestemming waar je in één weekend over en weer kan rijden). Hun aanhang groeit trager dan hun reputatie, maar succes is absoluut geen doelstelling, in tegenstelling tot fun. Over de setlist voor deze avond werd net voor de start van het concert nog kort overlegd en dan snel op de achterkant van een van de muur gescheurde affiche neergeschreven.
In de set van de Stewarts herkenden we onder meer klassiekers als “Verk”, “Shitty City” en “Fucking Shoe” (van hun allereerste cassette-demo). “Rather See You Dead” van Legionaires Disease zit niet langer in de zet, wel nog die andere cover: “Bad Attitude” van The Testors. Tracks die nieuw zijn op het debuutalbum kwamen in de Aap uiteraard ook langs: “Play Faster” (een sneer naar een andere band), “Mumble Punk”, “No Rice” en – voor ons de song die de hele avond samenvat – “Fuck That Weak Shit”. Van het split-album hoorden we onder meer “Generation Loose”, “Nazi Truck” en “Contractor” voorbijkomen.
De set van Röt Stewart in Gent was een adrenalineshot van jewelste waarbij elke track de vorige probeert te overtreffen in intensiteit en tempo. Deze band staat overal met veel goesting aan de startlijn om een strak sprintje te trekken. De militante lyrics van Pieter worden geruggesteund door een spervuur van riffs van Yannick, de pompende bas van Maxime (die ook tekende voor de coolste podium-attitude) en de ratelende drums van Clint. We zagen dit viertal kort na hun formatie aan het werk in een café in de Frans badstad Boulogne-sur-Mer, en twee jaar verder is deze band uitgegroeid tot een goed geoliede furie.
Freddie And The Vangrails is bezig aan een afscheidstournee. Ze liepen als band een mooi parcours, met mooie concerten in het buitenland en enkele mooie releases op hun eigen label Hopvil Records. Op dat label brachten ze op vinyl ook albums en singles uit van bevriende bands als Speedözer (dat er intussen ook al mee opgehouden is) en Chiff Chaffs. Ze zullen jammerlijk gemist worden. Op zaterdag 23 november is er het allerlaatste concert, als support van The Kids, in Ertvelde.
De doodsstrijd van Freddie And The Vangrails duurt dus nog enkele maanden en ondertussen wordt er nog gespeeld alsof de duivel hen op de hielen zit: hard, snel en smerig. Zanger Dries is in Gent helemaal in zijn element en om de andere song duikt hij met gebalde vuisten en microstatief het publiek in. De set is een mooie round up van alle songs die ze ooit gespeeld of uitgebracht hebben, met memorabele versies van “No Black Flag”, “Can’t Keep ‘Em Cool”, “Glued To The Bar” en “A Wish Called Flipper”. Tijdens “CRS” (Can’t Remember Shit) komt Pieter van Röt Stewart nog wat meebrullen om het feestje compleet te maken.
Voor een band die ten dode staat opgeschreven zat er in Gent Godverdomme nog veel leven in Freddie And The Vangrails. Maar niet getreurd: Röt Stewart staat klaar om de scepter over te nemen.
Organisatie: Aap, Gent
De Oost-Vlaamse metalband Painted Scars eindigde op een mooie tweede plaats in de finale van de Belgische Wacken Battle en nu heeft deze nu met “Won't Give Up” een nieuwe single uit. We vermoeden dat het gewoon toeval is dat de titel van deze single symbolisch zou kunnen verwijzen naar die net niet gewonnen battle. Het ‘verlies’ is al verteerd en de bandleden kijken meer vooruit dan achteruit.
“Won't Give Up” gaat over terugvechten als iets of iemand je van je dromen weghoudt. Voor zangeres Jassy gaat die song over haar gevecht tegen cystic fibrosis, een ziekte die onder meer haar longen aantast en die er lang voor gezorgd heeft dat ze haar zang-ambities niet kon waarmaken. Inhoudelijk is deze tweede single beter gestoffeerd dan voorganger “Life and Alive” en ook muzikaal staat Painted Scars opnieuw enkele stappen verder.
Deze single vormt de aanloop naar de eerste EP ‘Kintsugi’ van Painted Scars. Die stellen ze voor op de tweede editie van hun eigen Scarfest in augustus.
https://www.youtube.com/watch?v=m4AjPMRqdCI
Nederlands 
Français 
