Christone ‘Kingfish’ Ingram - De blues in kilo’s

Het amper 25 jarige blues-wonderkind heeft een hoop gaven van moeder natuur meegekregen. Om te beginnen een wonderlijk gitaartalent en daarbovenop een gloedvolle en glasheldere soulstem. Daarmee alleen al onderscheidt hij zich met voorsprong op zowat al zijn collega’s in het genre. De man heeft ook al aardig wat Grammy’s op zijn schouw staan, zijn talent is zeker niet aan de wereld voorbijgegaan. Helaas heeft hij ook flink wat overgewicht meegekregen van moeder natuur, en dat is wat minder fraai. Wij vrezen een beetje voor die kerel’s gezondheid, want dat gaat echt niet goed aflopen. Als talent in kilogram zou worden uitgedrukt, is hij sowieso met mijlen voorsprong de eerste van de klas.

Christone ‘Kingfish’ Ingram is een briljant gitarist die zijn solo’s per lopende kilometer serveert, maar dan wel met de nodige passie en overgave. Zoals het een bluesartiest van dit kaliber betaamt, zijn de gitaarpartijen een heel stuk uitvoeriger, virtuozer en vooral langer dan op de albums.
We mogen onbegrensd genieten van Christone’s gitaartalent en ook de virtuoze keyboardspeler krijgt vanavond geregeld de tijd om zijn kunsten te etaleren. Al dat soleerwerk haalt soms wel eens wat vaart uit het optreden, maar dit is eigen aan het genre, dus we gaan op dat gebied niet morren.
Qua stijl heeft deze band het warm water niet uitgevonden, wat sowieso al quasi onmogelijk is in genre. Christone ‘Kingfish’ Ingram ontwijkt de genre-clichés niet en stapt verder op het pad dat geëffend werd door grootheden als BB King, Buddy Guy, Albert King of Albert Collins.
Doorleefde soulvolle blues overgoten met liters, of in zijn geval kilo’s, gitaarvernuft. Wondermooie ballads als “Fresh Out” en “Empty Promises” worden voorzien van adembenemend soleerwerk, stevige rockers als “Long Distance Woman” en “Outside Of This Town” pakken uit met groovy riffs, “Hard Times” brengt een potje hete funk en in “662” wordt er een pittig pakketje onvervalste rock’n’roll geserveerd.  
Bijna twee uur overbluft deze volumineuze wonderboy het publiek met zijn gloedvolle stem en geraffineerde gitaarsolo’s. De zaal gaat hier volop in op en eet uit Christone zijn handen.
Dit is zonder meer één van de allerbeste leadgitaristen die wij ooit op een podium aanschouwd hebben, een bijzondere aanwinst voor de bluesmuziek, want dit genre kan wel wat jong bloed gebruiken.
Christone ‘Kingfish’ heeft nog maar twee studio albums uit (‘Kingfish’ en ‘662’), maar de beste kennismaking met diens uitmuntende talent is ongetwijfeld het live album ‘Live in London’, waarop uitvoerig zijn klasse in de picture wordt gezet. Zo kan u er zich iets bij voorstellen hoe geniaal deze kerel hier vanavond bij wijlen klonk.

Organisatie: Aéronef, Lille

Joss Stone – Een ‘everybody dance’ gevoel
Joss Stone
Kursaal
Oostende
2024-07-11
Johan Meurisse

De immer glimlachende positivo Joss Stone, één van de soulzangeressen van deze tijd , dompelde het Kursaal ruim anderhalf uur onder in een zondagse soulmis op deze Vlaamse feestdag, die ons allen deed rechtveren, heupwiegen, applaudisseren , meeneuriën en -zingen.
Het publiek voelde zich verenigd met deze Britse engel die naar Tennessee is uitgeweken. 11 juli werd een eucharistieviering mét een boodschap van liefde , verdraagzaamheid, kracht, energie, begrip en vriendschap voor elkaar. Haar ‘Everybody dance’ gevoel …

De lieftallige Joss Stone is nog maar 37 en kan al terugblikken op haar twintigjarige carrière. Ze debuteerde op 16 jarige leeftijd met die unieke cover plaat ‘The soul sessions’ , die pas tien jaar later een vervolgverhaal kreeg. Ze valt op door haar goddelijke, doorleefde, gevoelige, krachtige soulstem in de voetsporen van de Motown, Aretha Franklin, Dusty Springfield, Gladys Knight, Donna Summer en Tina Turner.
Ze heeft enkele opmerkelijke langspeelplaten uit en heeft met een pak grootse artiesten samengewerkt, zeker de eerste tien jaar, o.m. met dit intrigerend debuut van ‘The soul sessions’, ‘Mind, body & soul’, ‘Introducing … Joss Stone’ en ‘Colour me free’.
In haar repertoire krijgen we een amalgaan van pop, soul , r&b, world, reggae, hiphop , funk, jazz, gospel en disco. En die link naar de disco zal met het komend werk nog worden uitgediept; vanavond in haar classic repertoire van deze ‘ellipsis tour’ kregen we af en toe een glimp te horen . Nummers die door elkaar werden verweven, zoals in de begin fase met “You had me/star/super duper love”, verder een “Everybody dance” en in de eindsprint de medley “Tell me bout it/young hearts run free/get down to it/we are family”; zij kregen die discotouch en refereerden aan de classics en dito artists, o.m. KC & the sunshine band , Sister Sledge en ga zo maar door. Het komt een beetje door haar kids, die het genre graag horen, waardoor het nu meer toegang heeft in haar totaalgeluid.
Als een grootse diva laveert ze doorheen het songmateriaal. We zweven dikwijls in een wolkje door haar muziek, die sfeervol, innemend als warm broeierig, groovy, fris freakend, aanstekelijk, opwindend is. Kortom , die positive vibes zijn de ‘katharsis’.
Een muzikaal talent die ons moeiteloos meevoerde en een goed gevuld Kursaal iedereen de time of their life bezorgde . Haar love & peace , unity en bloemetjesparadijs voelden we letterlijk aan den lijve.
Een muzikaal talent is en blijft ze, die steeds opnieuw een gevarieerde, boeiende, ontspannende set speelt, geruggensteund door een goed op elkaar ingespeelde band, aangevuld van blazers en Hammond keys, die elk op beurt wel eens hun kunde laat horen met enkele intense solo’s en de backing vocalistes, die ook naast Joss voldoende ruimte kregen. Inderdaad het is een ‘one family’ die hier op het podium staat, met Joss als de preacher, waarbij een gepaste dosis entertainment en show steekt.
Een heerlijk geluid, hoe instrumentatie en zang elkaar vinden. De black soul behoudt z’n waarde bij deze blanke dame , die met haar fluwelen stem , haar charisma, iedereen beroert. Hier heeft onze Selah Sue ook de mosterd vandaan gehaald .
Als een dartelend veulen imponeert ze. In de openingstrilogie was ze al meteen bij haar publiek, bij haar fans om iedereen mee te nemen in haar muzikaal verhaal. De live uitvoeringen van haar nummers en het coveraanbod hebben een persoonlijk en eigen uniek verhaal. Een muzikale reis, met een rugzak vol nostalgie en eigentijds materiaal. “Girl they won’t believe it” en “Stoned out of my mind” werden mooi uitgediept , klinken kleurrijk en voerden ons dus mee in haar trip . Een longier gevoel kregen we op “Spoiled me”, en het meer recente “Walk with me” .
Letterlijk waren we uitgenodigd op de verjaardag van haar support Stephen Wilson Jr . Een verjaardagstaart kon niet uitblijven en samen speelden ze een sfeervol, opbouwend retrorootsbluesy nummern, “Even the sky”.
Ze overtuigt verder met enkele mindere gekende songs (o.m. “Bring on the rain” , “Mr wankerman”), maar het onderstreept nu net haar veelzijdigheid. We worden meegezogen in dit totaalconcept.
“Fell in love with a boy” (gekend van White Stripes), haar doorbraak, was de inzet van een schitterende finale, waarbij de melodieën volledig werden ontrafeld, enthousiast verenigd met het groovy dampende “Right to be wrong”. De voorste rijen kregen een bloemetje gegooid. Een dikke streep onder haar charisma.

Even dachten we, Joss kon nog op Gent Jazz staan, gezien ze op het Nederlandse North Sea Jazz stond geprogrammeerd, maar kijk, vanavond was ze in het Kursaal te zien , en iedereen kon genieten van een uiterst aangename, heerlijke avond, een sfeervolle, broeierige soulmis die ons deed heupwiegen, meeneuriën, de handen tegen elkaar.
De nostalgie en het eigentijdse omarmden elkaar, vrolijk-, gevoelig-, smileygewijs …

Ook de support Stephen Wilson Jr uit Kentucky, met pet, bril en geruit hemd, kon solo voldoende overtuigen. Enkel op elektrische en akoestische gitaar, de snaren strak en z’n doorleefde, indringende, heldere rootsstem weefde hij rootsrock en blues, traditietrouw op z’n Amerikaans, aan elkaar.
We waanden ons in chaletje in de bergen, ver weg van de bewoonde wereld , die ergens Bon Iver, Iron & Wine deed opborrelen. Ook hij had z’n persoonlijk verhaal dat in de handvol nummers waren verwerkt , met een ‘keep the memory high’ gehalte aan z’n pa .
Naast die retro was de invloed van Nirvana groot , het werd met een aparte, originele versie van “Something in the way”, roots/grungy gewijs, aangepakt. 

Enig minpunt algemeen die avond was dat het geluid z’n decibelmeter overtrof en soms wat te fel stond opengedraaid ,waardoor de haartjes in de gehoorgang onder spanning bleven …

Organisatie: Gracia Live (ism Kursaal, Oostende)

Stone – Steenharde sensatie
Stone + Sterling Press

Na een memorabel optreden op Rock Werchter, heeft STONE een stevig stempel gedrukt op de radiogolven. Hoewel hun debuutalbum nog op zich laat wachten, blijven ze gestaag terrein winnen dankzij de voortdurende airplay, vooral op StuBru. De vraag rijst: bevestigen ze hun status of laten ze groeipijnen zien? Het is aan ons om dat te beoordelen na hun optreden in de Botanique.

Sterling Press, de openingsact uit het Verenigd Koninkrijk, vergezelde de hoofdact om ook op het Europese vasteland de stemming erin te brengen. Hoewel ze klonken als Squid of zelfs Sum 41, wisten ze ons niet altijd te boeien. De frontman, die iets weg heeft van een jonge Ashcroft, kreeg het publiek weliswaar aan het klappen, maar de uitvoering, vooral merkbaar in "Plastic Bag", was niet altijd even strak. Gelukkig herpakten ze zich tegen het einde met "What Would You Do?" en het krachtige "Doorbell". Al met al een matige opwarmer.

Het publiek was duidelijk maar voor één ding naar de Botanique gekomen: om STONE live te zien optreden. Terwijl de dreigende tonen van The Prodigy's "Breathe" klonken, betraden de jonge rockers één voor één het podium. Met "I Let Go" uit hun arsenaal van singles en één EP, wisten ze het publiek meteen mee te slepen. Tijdens dit energieke nummer, dat ingeleid werd als een anti-liefdeslied, zagen we voor het eerst, maar zeker niet voor het laatst, de kenmerkende moves van frontman Fin Power.
Vroeg in de set kwam het eerste radiohitje "I Gotta Feeling" aan bod, wat het publiek aanzette tot springen en moshen voor de rest van het concert. Met "Let’s Dance to the Real Thing" werd het tempo iets getemperd, maar al snel bracht "If You Wanna" het publiek weer in een moshpit en markeerde het eerste hoogtepunt van de avond. De Orangerie, de grootste zaal van de Botanique, bleek echter te klein voor deze jonge band.
De invloed van de Britse sound is onmiskenbaar in de muziek van STONE. Nummers als "My Thoughts Go" klonken alsof ze rechtstreeks uit het repertoire van Wolf Alice kwamen, terwijl "Never Gonna Die" echo's vertoonde van Stone Roses en Oasis. Desondanks blijft het viertal uniek, met nummers als het opzwepende dansnummer "Left Right Forward", waarbij het publiek de instructies van Power volgde in een wilde moshpit.
Tijdens enkele nummers vielen ook de unieke monologen van Power op, met een rake vocale solo na het overweldigende "Stupid". "Money (Hope Ain’t Gone)" werd vervolgens ingezet als een ware anthem, waarvan het refrein door de hele zaal werd meegezongen. Met "Waste" en "Leave It Out", beide met een krachtige overtuiging en een circle pit, sloten ze hun set af.

STONE heeft met overtuiging het label van one-hit-wonder van zich afgeschud. Nu is het uitkijken naar hun debuutalbum en naar toekomstige optredens in grotere zalen.

Setlist: I Let Go - Keep Running - I Gotta Feeling - Let's Dance to the Real Thing - If You Wanna - My Thoughts Go - Am I Even A Man - Left Right Forward - Stupid - Money (Hope Ain't Gone) - Waste - Leave It Out

Organisatie: Botanique, Brussel

Met deze langverwachte nieuwe plaat hebben wij hetzelfde gevoel als met hun bedenkelijke show vorig jaar in het Koning Boudewijnstadium. Aandachtstrekker Mick Jagger voert zijn showtje op en moet persé tonen dat hij op zijn respectabele leeftijd nog een aardig potje kan zingen, de rest mag al van geluk spreken dat ze mogen meedoen.
Niets werd aan het toeval overgelaten om The Stones te laten klinken als The Stones. Het moet gezegd, de band is zelfs behoorlijk goed op dreef en er wordt bij momenten nog hevig gerockt. Maar de songs zijn, alle studiotechnieken en trucen van de foor ten spijt, aan de inferieure kant.
Producer Andrew Watt, eerder dit jaar nog verantwoordelijk voor het meer dan aardige ‘Every Loser’ van de onverslijtbare Iggy Pop, heeft zijn best gedaan om de oudjes anno 2023 nog relevant en vinnig te doen klinken, maar het zijn natuurlijk The Stones zelf die voor het songmateriaal moeten zorgen, en dat valt toch wat magertjes uit.
Voorloper “Angry” liet het al wat uitschijnen, lauwe Stones-riff, onnozel refreintje, dertien-in-een-dozijn singletje. En zo gaat het maar door, alle songs zijn dan wel gehuld in een soms best wel pittige rock-outfit, maar onder die ruwe bolster zit er vaak gewoon gebakken lucht. Enkel in de staart van het album huist er nog wat gemeende passie. Nooit gedacht dat we zoiets zouden durven beweren, maar op “Sweet Sounds Of Heaven” staat popdiva Lady Gaga geweldig soulvol te zingen, de song krijgt daarmee zowaar een zweem van “Gimme Shelter” en is één van de zeldzame hoogtepunten. En op afsluiter “Rolling Stone Blues” zijn de Stones eindelijk nog eens hun naakte zelve. De blues heeft er bij die gozers altijd al ingezeten, zo klinken de heren op hun best. Vandaar ook dat wij het bluesalbum ‘Blue and Lonesome’ van 2016, ook al was dat dan een coverplaat, heel wat hoger inschatten dan ‘Hackney Diamonds’

Natuurlijk is ‘Hackney Diamonds’ in zijn opzet geslaagd, het is als een perfect afgewerkt eindproduct van de band gerold, niets werd aan het toeval overgelaten, er is een indrukwekkende lijst specail guests opgetrommeld (Elton John, Paul Mc Cartney, Stevie Wonder, …), er zijn geen schoonheidsfoutjes te bespeuren, alles klopt.
Het zou ons zelfs niet verwonderen mocht artificiële intelligentie er iets mee te maken hebben (zo van “hey, slimme computer, maak mij eens een modern Stonesalbum dat nog ‘stoneser’ klinkt dan de Stones zelf”).
Maar pure Stonesklassiekers als ‘Exile On Main Street’, ‘Sticky Fingers’, ‘Let It Bleed’ en ‘Beggars Banquet’ zijn net platen waar een serieuze hoek af was, albums met scherpe kantjes en een vaak smerige en onaffe ramshacklesound. Dat zijn de echte Rolling Stones, maar die komen helaas niet meer terug.

The Rolling Stones - Wat is dat toch met die Stones?!
Lode Vanassche en Sam De Rijcke

Ergens in de jaren tachtig ging ik voor de eerste keer de laatste keer naar de Stones. Het was toen heel hip te verwachten dat Keef al dan niet zou wachten tot na het optreden om zijn pijp aan Maarten te geven. Je moest er dus bij zijn om die legendes nog eens levend aan het werk te zien.
Een kleine veertig jaar later staan ze in het koning Boudewijnstadion. Ik ga voor de zestiende keer de laatste keer naar de Stones. Wat is dat toch met die Stones?
Ik ben een verdoemde en verdomde Rolling Stones fan. Naast mijn eeuwige liefde Lou Reed, die al een decennium of zo naar de eeuwige knorpotvelden is gestuurd, beheerst dat stelletje Peter Pans al heel mijn leven. Blij als een kind moest en zou iedereen het willens nillens vernemen dat ik een ticketje had. En toch: eigenlijk trekken deze heren op geen kloten.
Ik heb nooit dat arrogante smoelwerk van Mick Jagger kunnen uitstaan. Naast het feit dat ik hem niet eens een goede zanger vind, moet ik ook niets weten van zijn verwijfd jetsetgedoe en zijn geflirt met de nieuwe adel. Hij is toch alles geworden waar hij vroeger tegen was?
Keith en Ronny kunnen er best mee door. Ze blijven oerrockers van de eerste generatie en blijven dat jongensachtige, die kwajongensstreken in zich hebben. Neen, ik wil het nu niet even hebben over een of ander palmboomavontuurje , of het leegsnuiven van vaders urne. Neen, sla er maar even “Shine a light” op na, geregisseerd door de al even eeuwige puber Scorcese. Toen Clinton perse de Stones wou spreken, was his coolness Charlie in zijn wiek geschoten omdat hij wou spelen en  deed Mick zo plechtstatig als hij maar kon.  Ronny bejegende Bill als was het dat ze al sedert de kleuterschool beste maatjes waren, terwijl Keith met glinsters in zijn ogen hem vertelde hoe ‘bushed’ hij wel was.
De tweede koelste aller Stones was onze strak in het pak gehesen Charlie. Als een ware gepensioneerde leraar geschiedenis wandelde hij gezapig heel zijn leven met de typische Britse flegmatiek en beleefdheid door het leven. Hij beschouwde de Stones nog altijd als zijn hobbygroepje en zag hij Jagger steeds als zijn zanger. Kortom: zonder Charlie geen Stones. Zei Keith toch. Dus wat een juk op de schouder van Steve Jordan om onze Charlie te moeten vervangen. Noteer nu al dat hij dit met verve doet. Hoewel hij Charlie niet kan doen vergeten (mission impossible).  Hoewel, hij speelt even swingend en strak, zoals we hem kenden van Expensive Vinos.
De opperstone is zonder twijfel Zijne Riffheid Keith. Al een slordige zestig jaar moet Keef flaneren tussen zijn opgelegde en tevens zelf gecreëerde imago van de belichaming van rock ’n roll  en wat hij werkelijk is: Een pure Family man die voor zijn geliefden door het vuur gaat. En Hij Met De Stempel Van Onsterfelijkheid houdt het ook nog eens netjes vol. Hoe vreemd het ook voor de lezer mag klinken, naast muziek heeft die gast ook iets met familiewaarden. Kunnen we even niet direct zeggen van zijn beste vriend en breedsmoelkikker Mick. Kortom, zonder Keith geen Stones. 

Waarom dan die onvoorwaardelijke liefde voor dat groepje? Pure Gestalt, mensen. De Stones zijn meer dan de som der onderdelen. De Stones , behalve Mick dan, vertegenwoordigen nog altijd een zekere levensstijl. Ze doen ons even vergeten dat we zelf ook oud worden. En we weten allemaal dat ze al jaren op routine spelen en dat het meest recente werk niet meteen wereldverbeterend is. En we weten allemaal  dat Jagger een inhalige zakenman is. En weten allemaal wat ze weer gaan spelen. Een jaartje Coronapauze doet er niet eens toe. En we weten allemaal dat het weer een aanslag op onze portemonnee is. Maar ze zijn godverdomme goed en wat ze doen en bezorgen ons nog steeds kippenvel. Bedankt, lieve Stones, voor het ondersteunen van mijn illusie van eeuwig jong te kunnen blijven.

En dan nu de muziek. Na de klassieke ode aan Watts begint het kippenvel stante pede wanneer Keith zijn eerste akkoord van “Street Fighting Man’ aanslaat. Wie daar onbewogen bij blijft heeft waarschijnlijk Poetin als achternaam. Het geluid en belichting is van top kwaliteit en de heren staan verdomd scherp. Ook met “319th Nervous Breakdown” kiezen ze voor het oudere werk. Wel een net iets te gladde versie. De heel sterke blazersectie op “Tumbling Dice” doet even Bob Keys vergeten. Jagger en co gaan her en der de loftrompet over Brussel blazen. Hij is en blijft en menner zonder weerga.
Toch kan ik me niet ontdoen dat ondanks alle furie het concert pas echt los komt na een magistrale “Midnight Rambler”. Me dunkt heeft dat te maken met wat slordigheden van Ron in het eerste dik uur. Even kwam de gedachte ‘Stonesonwaardig’ in me op. Maar dan zie je ook Keith gelukkig als een klein kind die net een snoepje heeft gekregen geprangd tussen Jones en Jordan genieten van zijn gitaarspel.
We worden getrakteerd op een apotheose van jewelste met de voorspelbare “Out of Time” (dat zijn ze dus nog steeds niet), “Paint it Black”, “You can’t always get what you want”, “Honket Tonk”, het immer funky “Miss You” (Chapeau Daryl).
“Sympathy” en “Satisfaction” zijn de mokers waarmee we naar huis gestuurd worden. Zou het nu echt de laatste keer geweest zijn?

Met dank aan Peter, Hilde en Lode

Review Sam De Rijcke
The Rolling Stones - Stones onwaardig …
Er zijn 2 soorten Rolling Stones fans.
Ten eerste heb je diegene die de Stones onvoorwaardelijk en blindelings volgen in alles wat ze doen en laten. Zij vinden alles wat The Stones uitvreten sowieso uitermate fantastisch. Als Jagger een scheet laat met een windkracht van 7 beaufort en een geluidsvolume van 100 decibel, dan vinden zij dat zo geweldig dat ze er tranen van in de ogen krijgen.
Het waren dit soort fans die in de namiddag stonden te waken aan het Brussels hotel waar The Stones verbleven om toch maar een glimp op te vangen van hun idolen. Iets wat we nog normaal zouden vinden bij overenthousiaste tienermeisjes die postvatten aan de verblijfplaats van pakweg Ed Sheeran, maar voor oudere Stones fans is dit wel toch een beetje gênant.
Daarnaast heb je de kritische fans die toch nog steeds op zoek zijn naar een stukje meerwaarde in de muziek van hun favoriete band en niet onmiddellijk tevreden zijn met een groep die op automatische piloot zijn grootste successen eeuwig blijft herkauwen.

Voor categorie 1 was dit een fenomenaal concert. Geen gebrek aan fun, entertainment, hits en show.
Voor categorie 2 was dit een bedenkelijk optreden.
For the record : categorie 1 was wel in de meerderheid vanavond.
Ik ben echter een fan van categorie 2 en ik voelde me in de zak gezet. Ik zocht meerwaarde, ik vond er geen. Ik hoopte op 100% rock’n’roll, maar kreeg 50 % rock en helemaal geen roll. Ik hoopte op een flinke streep blues zoals op ‘Blue and Lonesome’, die onverhoopt laatste fantastische studio plaat, maar ik bleef op mijn honger zitten. Ik miste grinta. En vooral, ik miste Charlie.
Het zou een beetje flauw en goedkoop zijn mocht ik hier neerpennen dat de Stones oud worden, leeftijd kan je immers niet tegenhouden. En dat was ook niet zozeer het euvel. Mick Jagger was immers nog steeds de vitaliteit zelve en ook Wood en Richards bleken nog kiplekker in hun vel te zitten. Ik zal maar al tevreden zijn als ik op mijn tachtigste nog zo fris voor de dag zal komen.
Het lag hem eerder aan de ongeïnspireerde en fletse manier waarop de heren door het eerste deel van hun set fietsten. Aanvankelijk konden ze nog een excuus inroepen, de eerste 3 songs werden immers genekt door een slecht geluid in dat kille Koning Boudewijnstadion (ook al hing hier een aangenaam zomertemperatuurtje, toch voelde het ‘koud’ aan, dit is nu ook niet bepaald het meest sexy stadion). The Stones bleken toch vooral zelf aan de basis te liggen van het debacle door belabberde versies te spelen van nochtans geweldige songs als “Bitch”, “Street Fighting Man”, “Beast Of Burden” en “You Can’t Allways Get What You Want”. Mick Jagger focuste meer op klappende handjes, zwaaiende armpjes en ingestudeerde grapjes dan op zijn songs. Entertainment leek vanavond belangrijker dan rock’n’roll. Het gros van het publiek was er content mee, ik niet.
Als absolute dieptepunt onthoud ik het muffe “Living In A Ghost Town”, een overbodige song uit het latere oeuvre. En waarom moest een basgitaarsolo een nochtans funky “Miss You” compleet komen verneuken ?
Het volledige eerste uur pruttelde en wankelde de machine, het rolde niet en het rockte niet, wat was er in hemelsnaam aan de hand met The Stones ?
Pas vanaf “Midnight Rambler” kwam het heilige Stones-vuur toch voorzichtig naar boven, energiek rockend en rollend en met één voet in de blues, hoewel deze uitvoering geenszins kon tippen aan de uitmuntende versie die ze jaren geleden in Werchter speelden met Mick Taylor als special guest. Maar “Midnight Rambler” was al de dertiende track in de set, dus het kalf was al meer dan half verdronken. Volgden nog een superieur “Paint It Black”, een venijnig “Start Me Up”, een ijzersterk “Gimme Shelter” (met heerlijke vocals van de backgroundzangeres), een onsterfelijk “Sympathy For The Devil” en een obligaat maar lekker voortrollend “Satisfaction” als kers op de taart, alleen jammer dat die taart tegen dan een ingezakte pudding was.
Die felle eindspurt mocht echter niet baten, dit was absoluut te weinig voor een band van dit kaliber, en zeker aan zo een woekerprijzen.
Stones onwaardig. (6/10)

Organisatie: Greenhouse Talent

Tombstones In Their Eyes - We need to be known to a certain extent, so that is the next goal, get more people listening and get our music and name out there

Tombstones In Their Eyes is a psych rock band from Los Angeles that has been going strong since 2015. The influences of Tombstones In Their Eyes are extensive, from Mogwai over Electric Wizards to Melvins. We even think we recognize Pink Floyd. Characteristic of the band is a sound that slowly but surely opens up to a heavenly climax. Tombstones In Their Eyes offers a multicolored palette. The combination of those psychedelic peculiar sounds, with post rock and others that go to a climax, put you in a deep trance, compelling and deafening; at the end of November a collection album came on the market , 'Collection'. Where this proposition was further highlighted. You can read the review of it here.  http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80515-collection.html  Partly because of this collection album we thought it was time to interview the band. And had a nice conversation with singer and writer of the band , John Treanor who told us who this band is and was, but also the further plans for the future were rolled out.

The influences of Tombstones In Their Eyes are extensive, from Mogwai over Electric Wizard to Melvins. Is this description correct? How do you see it yourself?
It is difficult to properly list influences for a band like this.  As the songwriter, the influences really cover many years and bands, starting from childhood, with stuff like The Rolling Stones, The Beach Boys, Elton John.  Then to the teens with Kiss, Aerosmith, Neil Young, followed shortly by my exposure to punk, independent/alternative music and stuff like Devo, The Germs, The Cramps, Gun Club, Black Flag, discovering the Stooges, etc. Then the 80’s with bands like the Butthole Surfers, Miracle Workers, Pussy Galore, Spacemen 3, Motorhead, Metallica and many more.  Following that, the 90’s with bands like The Brian Jonestown Massacre, My Bloody Valentine, Melvins, Catherine Wheel, Ride, The Dandy Warhols, Elliott Smith, etc. Over the last 20 years, since 2000, there have been many other bands and that is where bands like Electric Wizard, Power Trip and some of the other stuff came in.  Some of the newer bands I like are The Kundalini Genie, RevRevRev, The Vacant Lots and many more.  And, of course, there was always going backward to the 60’s and 70’s, some of the better stuff from those years, I’ve left a lot out, obviously.  So, there is a melding of all those influences, punk, noise, psych, heavy rock/metal, shoegaze and rock and roll. What comes out of that mix is Tombstones In Their Eyes.

Tombstones In Their Eyes is a psych rock band from Los Angeles that has been going strong since 2015, what were the highs and lows so far?
I would say one of the definite highs was being able to go on to KXLU, a great college radio station in Los Angeles, and do a combination interview and guest DJ set.  That was big for me, as I’ve been listening that that station for many years. 
One of the biggest highs was finding our producer, Paul Roessler, who is essentially a part of the band at this point.  We found him when it came time to mix the Sleep Forever record and have been with him every since. Without him, I don’t think we would have realized our potential.
Another high was when a fan sent me a photo of a self-made tattoo reading “maybe someday”, the title of one of our songs/albums – that was humbling and meant a lot to touch someone in that way.
One more high point was signing up with Somewherecold Records.  Jason Lamoreaux has been great to work with, and it was nice to have their backing and assistance with the releases.
One of the lows was losing our long-time bass player, Mike Mason, who moved out of state and hasn’t been in contact since.  That doesn’t feel good.

I got to know you personally through Shauna , promoter of 'Shameless promotion PR' how important has this promoter been for a band like you?
Shauna has been our promoter for most of our releases and I wish I had found her when I first started out, but I didn’t realize the importance of having a press person to help get the music in front of people. I thought I could do it myself and made many mistakes.  Shauna is fantastic and has really helped the band a lot.

The music of Tombstones In Their Eyes often contains an underlying message. What is/are the main personal, national, and/or international issue(s) concerning you the most these days?
In the beginning, the music centered around darkness, depression, anxiety, failure.  The first demos were pretty dark.  As the songwriter, I have used the songs as a release for those kinds of feelings, and as I got into a better space mentally, the darkness has receded a bit.  I still like the dark side of things, lyrically, as I feel these things and music is a great way to get them out and connect with others that may feel the same feelings.
The music/lyrics have always been more personal and less about the outside world and the issues of the day.  But, of course, you cannot remain unaffected by the things going on in the world, so those things may influence the feelings, but not so much the content.

‘Collection' your latest release, is a collection of songs that show and hear a period of five years, from 'Sleep Forever' (2015) to 'Maybe Someday' from 2019. How did you choose the songs? What did you base your choice on?
Collection is a compilation of almost all of our released music up until the Maybe Someday album in 2019. It contains every EP we released, one single, and 5 songs from our first album, Sleep Forever. I didn’t include everything from Sleep Forever for a couple of reasons. One is that on our first record we hadn’t totally found our sound yet, so there are songs that I don’t feel fit in the way I would like. And two, I wanted only 5 songs so that it would fit on one side of a vinyl LP, haha. 
The primary reason for Collection is that I wanted everything in one place, as some of the early stuff had never been promoted and I wanted it to have that chance, and I wanted it on vinyl. Also, it gave us the chance to re-work and remix some of the earlier songs that I felt needed a little touching up, given our years of working with our producer, Paul Roessler, and using the knowledge we had gained working with him in the studio. 

I mainly see a band that is evolving, exploring boundaries but also staying true to its roots, What is your opinion about this proposition?
I agree with this proposition.  Our next album, coming out in early 2021 and called “Looking For A Light”, is the next step in that evolution. It is a little more stripped down, less layered, but is still TITE.  I am very excited about it, and it definitely stays true to what we are.

In my opinion, isn't there some kind of common thread running through the different records? Tombstones In Their Eyes is a band that connects all kinds of music styles into an emotional whole, crossing the line between fear and joy every time. What is your opinion about this statement?
I love that statement and find it to be accurate.  I would not have thought of that, but it is a great way to see the music/lyrics. I think the next record will continue with that thread, for sure, and there is also a little more light!

How were the general reactions to this compilation album?
So far it has been great, it has sold better than the ‘Maybe Someday’ album already.  The only thing I care about is getting the music out there to people to hear and it seems this has been a good introduction for many to our songs and sound.

In these times, let's also talk about the corona crisis? I suppose your plans have also changed? Or just not? How did you deal with that as a musician, band and human being?
We played our ‘Maybe Someday’ vinyl release show on March 5^th of this year.  That was right before things were locked down in Los Angeles.  The lockdown essentially derailed our live show activity, which was a shame, as we had practiced, learned the new songs and were ready to do more shows. We haven’t played out much in Los Angeles over the years we’ve been together and it was time for us to get more involved in the live scene.
As a musician, I dealt with it by writing songs for a new record.  And then, as a band, we recorded 13 of those songs in the studio as things began to loosen in Los Angeles, eventually choosing 8 songs for the new LP and the remaining 5 for a possible EP release.  We also spent time compiling, remixing, remastering and releasing the Collection LP, as well as a release of some of our favorite demos (Demos, Vol. 1).  So we have been busy behind the scenes.
As a human being, I was fortunate to have a job that allowed me to work remotely (I am an IT consultant), so the lockdown did not affect me financially and I was already used to working from home a lot.  The more difficult part was the political climate around the virus here in the US, with many stupid decisions, opinions and general noise.  For my mental health, I had to work hard to maintain a positive attitude amongst such stupidity.

What do you personally think the consequences will be for culture and music? How do you think music will survive this crisis emotionally and economically?
That is a difficult question.  The hope is that eventually things will return to some kind of normal.  That is not guaranteed and the time frame is very cloudy. Culturally, I think here in the US we have some big problems, not just with Covid but politically. There is a great divide that has been revealed and I am hesitant to be too hopeful for the future.

Are there plans for 2021 in the direction of performances and the like? Because something still strikes me in those five years, it's very visual music that begs to be brought live
Once the door has been opened for live performance, we will need to reconvene as a band and, if necessary, find some more musicians to help bring the songs to life live.  My ideal band would be similar to The Brian Jonestown Massacre, with at least 3 guitar players, a keyboard player, bass player and drummer.  I would love to do more with the lighting, as well, to give it the full psychedelic effect.

Speaking of live performances, which countries do you have the best memories of?
TITE has not played outside of the US or even LA at this point.  We had a tentative European tour scheduled for September of 2020 that was shut down by the virus.

Besides possible those live  performances, are there any other plans?
In general, we love recording, so we will keep doing that as long as the songs keep coming. And I would like to do more videos, so we have something special planned for the new record, working with a video producer that I think is fantastic.

In these times, many bands resort to live streaming, sometimes of a very good quality but often rather undersized. Do you have plans for live streaming? And what is your opinion about this?
No plans for live streaming at this point.  Things are very locked down in Los Angeles at the moment, and we would need a lot of band practice to do that properly.  I personally have not watched any live streams, although I should!

To go further, including digitization, streaming via spotify has been booming in recent years. Does it still make sense to release physical records then?
Originally, I didn’t care much about the physical copy or artifact, but that has changed, especially in relation to vinyl.  Even though it is expensive, it is really nice to have and there are people out there who also want the physical copy.
I make sure our music is available anywhere possible, so that we can reach people everywhere.  That is what is good about the streaming platforms.  The pay is not good, but for a band trying to get their music to (and make new) fans, it is essential.

After all these years, are there still ambitions or goals you absolutely want to achieve as a band but also personally as a musician?
My goals and our goals as a band were very humble when we first began and, to be honest, we have already achieved those goals.  But each time you reach a new plateau, it makes sense to try to reach the next one.  I would love to tour, and to do that properly, we need to be known to a certain extent, so that is the next goal, get more people listening and get our music and name out there. 

Adding one of my own questions!  Who is (and was) the band?
Myself, John Treanor – I write and sing and play guitar, keyboards, bass.
Stephen Striegel – drums/percussion. Stephen was originally hired to play on the Bad Clouds EP, and then some of the songs on the Fear EP.  He is a graduate of the Berklee College Of Music, a prestigious music school.  After playing on those two EP’s, he said he loved the music and wanted to be a part of the band and has been with us ever since.  He is both a great drummer and person, I’m very glad he is a part of TITE.
Josh Drew - Josh has been with the band since the beginning, alternating between bass originally, then switching to guitar, and now back to bass for the last recording. Josh is a good friend who agreed to help me record the first record and has been with us the whole way.  He has contributed some great musical parts and is very talented.  He is currently working on his own first EP, which I look forward to hearing when it is complete.
Mike Mason – our former bass player.  Mike is a fantastic musician and contributed great parts to our songs, from the Fear EP through the Maybe Someday LP.  When Covid hit, he and his family moved to Washington State and I have not heard from him since, which is a shame, but I am forever appreciative of his contributions and time spent with TITE.  He has his own sort of desert rock project, which sounded great and I hope he will release it soon.
James Cooper – James and I started the band. James lives in NY and functions as my musical guide and producer.  He hears things that I don’t, helps guide me with songwriting, sounds, and opinions. I trust him implicitly.
Paul Roessler – our producer. A long-time fixture of the music scene in Los Angeles.  He plays keyboard and sings harmonies on a lot of our recordings and also helps guide and create the sound.  He has been essential to our evolution as a band.
Paul Boutin – we brought Paul on to play as the 3^rd guitar player for our last live show and he plays bass on a couple of tracks on the new record.  A great guy, wonderful to work with and will hopefully remain with the band for live performances and more contributions to future recordings. He also does wonderful solo work as Paul Lovecraft, most of which can be found on Spotify.

Thanks for this pleasant conversation, in these times without concerts people are forced to order online merchandiser and so on, feel free to put some links below where they can find your merchandiser?
Thank you!  Wonderful questions and I really appreciate your time.
Here are the main places to find our merchandise:
https://tombstonesswc.bandcamp.com
https://tombstonesintheireyes.bandcamp.com
Twitter: @tombsinthreyes
Facebook: https://www.facebook.com/TombstonesInTheirEyes
Instagram: https://www.instagram.com/tombstonesintheireyes

I hope that in the near future you will also come and perform in our country, so that we can have this conversation face to face enjoying a fresh glass of Belgian beer :)
Would love to get over to Europe and meet in Belgium.  Hopefully this year!