`Welcome to the religic pleasuredoom fairytales' van de zusjes Casady van CocoRosie. Al drie cd's intrigeren ze met een `gezellig-knus-rond-het-kampvuur-zittende' sprookjes-/droomwereld, die spijtig genoeg, kan verstoord worden door geweld, oorlog en maatschappelijke intriges. Hun freefolk/elektronicableeps heeft alvast een heuse beweging op gang gebracht met Devandra Banhart, Antony & The Johnsons, Animal Collective, Psapp, Tunng en bands/artiesten op hun label als Bunny Rabbit en beatboxer Tez, die mee op tournee zijn met CocoRosie.

CocoRosie brengt een origineel en avontuurlijk geluid van `schrapende' elektronica, bas, piano, harp, beatbox en allerhande geluidjes, naast de twee aparte stemmen van de zusjes (Sierra: klassiek geschoolde zang en operastem, die af en toe heel hoog kon gaan, en de kreunende zegzang van Bianca, die op de nieuwe cd meer rapt).

Centraal plaatsten ze het pas verschenen `The adventures of ghosthorse and stillborn' (wat een mooie titel!); fijnzinnigheid en avontuur wordt ondersteund door een `groove' van rap en beatbox. CocoRosie vindt zichzelf telkens uit. Op hun wondere klankenwereld toonden ze kleurrijke projecties, die maatschappelijke pijnpunten niet links lieten.

Ze vingen de set aan met een bizarre projectie, die eerst leek op een doormidden gekliefd lichaam, maar smolt tot een giraffekop. Een Franse rapper leidde een soort `vrienden van de poëzie' in; de nieuwe ?Houses?, ?Animals? en ?Black poppies? waren puike songs, bepaald door de stemcontrasten van de zusjes, beatbox, elektronisch vernuft of door een intiem pianospel; de huidige single ?Promise? bleek alvast over de grootste hitpotentie te beschikken. Sierra dartelde soms als een jong veulen op het podium.

De zusjes namen vocaal een glansrol in op ?Terrible angels? en ?Beautiful boyz?. ?K Hole? werd gedragen door Sierra's harpspel. ?O sailor? en het uiterst korte ?bloody twins? toonden aan dat ze hun `lofi mentality' nog niet waren verloren. Het groovy, dansbare ?Japan?, publiekslieveling sinds vorig jaar (tijdens `les nuits bota'), zorgde alvast voor de meeste ambiance; een frisse en speelse `Wizard of Oz' of `Familie Trapp. Samen met de andere artiesten van de avond werd er een feestje gebouwd op het podium. Wat een brand new performance.

Het was tijd voor enkele rustige, sfeervolle nummers als ?Make my day? en ?Sunshine?. De oorlogsproblematiek te Irak werd onder handen genomen door het Amerikaanse volkslied te samplen aan een ?danger? beatbox. Fijn gevonden!

?Rainbow warriors? was muzikaal zoekende, maar ze herstelden zich vlug met een pakkende ?By your side?, en ?Werewolf?, die een sterke opbouw hadden. Na minutenlang applaus en onder impuls van de Bunny Rabbits, leidde opnieuw de Franse rapper CocoRosie in; ze speelden nog twee songs ?Turn me on? en een groovy ?Tekno love song?, die net zoals bij de vorige doortocht, na bijna twee uur, definitief de set besloot.

CocoRosie liet het publiek, met hun `harem', verglijden in een muzikale magische leefwereld; een knusse droomwereld met een link naar de realiteit. Dankuwel Casady zusjes!

De avond werd ingezet door Bunny Rabbit, te vinden op het Voodoo Eros label van CocoRosie; muzikaal nestelt het duo zich tussen Peaches, PTR, en Wee Papa Girl Rappers en De La Soul. Bunny Rabbit (en Black Cracker (alias Celena Glenn)) zorgde voor een lieflijk, hemels, kinderlijk onschuldige als voor een duivels verbeten sound. Ook bij hen was er het schrille contrast van stemmen: de verleidelijke, zoete stem van Bunny Rabbit en de felle raps van Black Cracker onder elektronica/ hiphopbeats, industrial en drum'n bass. Bunny Rabbit meets Poltergeist; huiveringwekkend!

Onder de indruk waren we eveneens van beatboxer Tez, die freestylde van swingende vocale beats, drums en basslines. Een muzikale grabbeldoos reeg hij aaneen, van Tone Loc, Daft Punk naar DJ Shadow en Prince. Indrukwekkend.

Organisatie: AB, Brussel - Dominofestival -

Cryptische albumtitels. We kunnen er een boek over schrijven. Nochtans had Bracken de raadselachtige albumtitel ?We know about the need? niet nodig om ons nieuwsgierig te maken. Want Bracken, dat is het soloproject van Chris Adams, die we kennen van het licht fantastische Hood. Samen met the Notwist, één van de groepen die electronica een gevoelig kantje meegaf. En Bracken gaat verder op dat ingeslagen pad.

Zo trekt de mysterieuze opener `Of athroll slains' je de mistige nevelen in om daarna helemaal open te bloeien. Ook `Heathens' en `Safe safe safe' getuigen van het vakmanschap van de geluidsarchitect in Adams. Maar dan gaat het in stijle val naar beneden. `La monte lament' blijft ter plaatse trappelen en `Music for adverts' verwart experimenteel met rommelig. Gelukkig houdt Bracken het beste tot op het einde. Met het verwarrende `Many horses' en met de monumentale afsluiter `Back on the calder line' (hoe alleen kan iemand zich voelen) heeft Adams ons plots opnieuw bij ons nekvel.

Het debuut van Bracken verrast zelden en wisselt schitterende nummers af met dieptepunten. Schakel even de programmafunctie in en je hebt zonder problemen 20 minuten prachtmuziek.

Het verhaal van het tweede, gevaarlijke album. Bloc Party verraste vriend en vijand met hun verschroeiende debuut ?Silent Alarm?. Het Engelse viertal stond dus voor de uitdaging om al dat moois te bevestigen. En dat doet Bloc Party met volle overtuiging.

Bij een eerste luisterbeurt valt al onmiddellijk op dat `A weekend in the city' een stuk homogener is dan zijn voorganger. Waar ?Silent Alarm? nog een verzameling was van verschillende stijlen en probeersels, is ?A weekend in the city? een geheel. Maar daar blijft het ook bij. Want aan het magische gitaarwerk, de ritmische drums en het herkenbare stemgeluid van frontzanger Kele Okereke is niks veranderd.

Opener `Song for clay' start zacht, maar barst open met een bom aan energie die zo eigen is aan de groep. `Hunting for witches'en de fantastische single `The Prayer' drijven verder op datzelfde energiepeil. Want Okereke heeft energie te veel. Vaak ontlokt aan woede, razernij. Meestal in aanvaardbare porties, maar soms gaat hij nog iets te kort door de bocht. ?Where is home? is te pathetisch geroep en getier en ook ?Kreuzberg? kan ons niet bekoren wegens te veel van hetzelfde. Gelukkig haalt Bloc Party nog een fantastische gitaarlijn (`I still remember') en een mooie liefdesverklaring uit de rugzak (`Sunday').

Conclusie: Bloc Party heeft met ?A weekend in the city? een overtuigende tweede plaat die na elke luisterbeurt iets meer prijs geeft. U mag ook al eens iets doen voor al die schoonheid nietwaar?

Kiaser Chiefs en The Killers worden soms in één adem genoemd; beiden debuteerden overtuigend in het gezegende popjaar 2005, en brachten dit voorjaar hun `moeilijke' tweede uit.

Het succesgezelschap uit Leeds, onder de hyperkinetische zanger Ricky Wilson, hebben een `goede' tweede plaat uit, een vervolgverhaal op 'Employment', aangenaam, leuk, fris en speels, maar iets meer geraffineerd en uitgewerkt.

?Ruby? is de meezinger van de cd, er is dynamiek en levenslustigheid op ?Thank you very much? en ?Try your best?. Kaiser Chiefs biedt ruimte voor enkele sfeervolle, rustige nummers als ?Love's not a competition? en ?Learnt my lesson well?. ?The angry mob?, ?Heat dies down? en ?Highroyds? zijn fijne onschuldige popsongs. Het afsluitende ?Retirement? heeft een sterke opbouw door een fijn, intrigerend `70's orgeltje.

`Yours Truly, Angry Mob' biedt eenvoudige, compromisloze melodieuze gitaarpop en toont aan dat de band de kunst heeft mooie popsongs te schrijven, doch bewandelt geen nieuwe paden.

Radio Infinity is een drietal met volgende leden: voormalig Millionaire gitarist Ben Weyers (zang/gitaar), ex Evil Superstars bassist Bart Vandebroeck en drummer Yves Staeren (Vandal X). Hun muzikale invloeden verwerkten ze tot energiek gedreven, groovy pittige rocksongs: snedige gitaarpartijen, een diepe, loodzware (ronkende) bas en opzwepende percussie. Naast hun muzikaal verleden zijn Hulk en Barkmarket belangrijke vaandeldragers.

Ze zorgden voor een uiterst boeiende set van zo'n vijfenveertig minuten, waar ze hun debuut van een twaalftal songs er door maalden. De songs volgden elkaar snel op: ?Fire?, ?Inside out?, ?Let's get lost?, ?Take it further? en ?There'sgottabe?. De single ?Ice cream? was één van de meer toegankelijke nummers.

Radio Infinity gaf een geslaagde set en plaatste de versterkers onder druk m.a.w. een imponerend, rammelend rock'n'roll radiootje!

Organisatie: Cactus Club, Brugge

Gabriel Rios nam de tijd om te werken aan de opvolger van de cd `Ghostboy' ('04). Hij brengt een warme, broeierige en kleurrijke sound van pop, latino, salsa, soul en hiphop. De Belgische Puertoricaan groeide uit tot een publiekslieveling door z'n lieve, vriendelijke uitstraling.

Er was een lange tournee in clubs en op festivals, hij ondernam een theatertournee en werkte aan nieuwe songs, die hij met mondjes maat voorstelde. Op Folkdranouter vorig jaar was hij te bewonderen met blazersectie.

In afwachting van het grote werk, in de AB en festivals, zijn er enkele try outs voorzien, om de band goed op elkaar af te stemmen.

Rios beschikte over een zeskoppige band en onderscheidde zich als een groots performer; een pak percussie zweepte de songs op, zorgde voor een krachtiger geluid en een zomers tintje.

Gedurende anderhalf uur stelde hij de nieuwe cd `Angelhead' voor (die binnen een paar dagen zal verschijnen), afgewisseld met enkele vertrouwde oudjes. De songs waren fijn gearrangeerd en uitgewerkt. Latinosoulpop was de eerste indruk over de nieuwe songs; de ene maal klonk hij meer poprock, de andere maal trad de salsa en de latino op het voorplan. Een aanstekelijk, broeierig, groovy of soms ingetogen geheel.

Rios opende met het sfeervolle ?Wish?, trok dan de kaart van de poprock met ?The boy outside? en ?For the wolves?. De latinogroove was eerst te horen op de oudjes ?Unrock? en ?Ghostboy ?. Een `80's tintje gaf Rios aan ?Stay? en de single ?Angelhead?, van het gelijknamig album, gaf de aanzet voor een forser klinkende percussie. ?Baby lone star? en ?Las cavaleras? waren nieuwe zomerse songs, die met ?Karlito naar een climax gingen en het publiek aan het dansen bracht. Na ?Broad daylight? besloten de zuiderse ?Tu no me quieros? en ?La gran siesta? de set.

Rios kon rekenen op een sterke respons. In de bis wisselde hij z'n feestelijke salsapop van ?Bones bungalow? en ?Cincomanos? af met enkele intieme songs, gedragen door z'n akoestisch gitaarspel en z'n warme, heldere stem.



Rios zorgde met z'n vakkundige band voor een afwisselende set, en is klaar om de opvolger van `Ghostboy' aan het `grote' publiek voor te stellen!

Oeganisatie: Folkdranouter, Dranouter

Johan Meurisse

Musiczine