Compro Oro - Een muzikale wereldtrip!
Compro Oro (****) wordt nogal gauw in dat hokje 'jazz' geduwd … er zijn raakpunten zondermeer, maar deze band kruist nogal wat muzikale wegen. Check maar eens de prachtige releases en vooral door de veelzijdige live shows, een unieke, brede combinatie en virtuositeit van percussie, gitaar en bas.
Compro Oro bood ons een muzikale wereldtrip aan.
Reizen is een beetje het sleutelwoord bij Compro Oro. Op 'Transatlantic' , hun eerste album, nam de band latin en Cubaanse ritmes mee. Een ode aan jazzvibrafonist Cal Tjader. 'Bombarda' bezorgde ons een trip naar West-Afrika: 'Suburban Exotica', lees hier , liet een tipje van de sluier van het Midden-Oosten horen en 'Simurg 'op zijn beurt een trip doorheen Turks Psychedelische rock, lees hier .
Op hun laatste album ' Buy The Dip', die nu in de spotlights werd gezet, laat Compro Oro zich van zijn meest eclectische kant zien; er worden keys, samples en een kosmische sound toegevoegd aan de jazz ritmiek. Op die laatste plaat geen vocals, het is enkel de instrumentatie die telt!
Het resulteert live in een tot de verbeelding sprekende instrumentale trip. Soms gaat het de zweverige kant uit, maar vaak ook eerder mysterieus en lichtjes sinister. Vanaf “The Lower 9th” voel je die sfeer, wat wordt verder gezet met prachtige parels als “Lalibela”, uit 'Suburban Exotica'; daarna gaan we opnieuw naar 'Buy the Dip' met verbluffende songs als “Bitcoins” en “Lament”. “Rastapopouos” grijpt naar hun plaat uit 2019. Tot slot wordt meesterlijk afgesloten met “Ben-Hur”.
Meer dan een uur lang krijgen we een muzikale verwondering over ons heen, door de prachtige klankentapijtjes. De vibrafoon en de gitaarlicks spelen een voorname rol, en in z’n totaliteit, met toevoeging van de drums/percussie/ conga’s en de lijzige baslijnen, groeit het uit tot een weelderige, sprankelende climax. Wat een magisch beleven. Een muzikale wereldtrip!
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: JazzLab ism De Casino, Sint-Niklaas
The 925 - Snedige garagerock met veel branie
The 925 + The Dirty Denims
The 925 en The Dirty Denims uit Eindhoven hebben elkaar uitgenodigd voor concertjes waarbij elk in zijn thuisregio headliner is. The 925 koos ervoor om zijn luik te organiseren in De Harmonie in Oudenaarde, de thuisstad van een deel van de band.
Het retour-optreden is dan op 1 december in de Mezz in Breda.
De avond nam een trage start. The Dirty Denims mochten om 20 uur als eerste op het podium van toch wel één van de charmantste venues van Vlaanderen en de regen had blijkbaar nogal wat mensen geïnspireerd om wat later te vertrekken. Of misschien dachten mensen dat de band niet stipt zou beginnen …
The Dirty Denims zijn zeker geen onbekende band meer in Vlaanderen. Hun passage in tal van clubs en festivals hebben voor een mooie fanbase gezorgd. De Denims doen alles in eigen beheer en dat gaat misschien niet zo snel als wanneer een groot platenlabel zwaar in je band investeert, maar ze spelen behalve in Nederland en België ook heel vaak in Duitsland en Spanje, en dat gebeurt heus niet vanzelf.
The Dirty Denims hebben al heel wat EP’s en albums uit en nu zijn ze bezig met de promotie van een reeks singles (“Guestlist” en “Victory”) die straks wel weer op een nieuwe release zullen staan, terwijl er natuurlijk ook best wel wat ouder werk op de setlist stond. Openen doen de Denims sinds 2019 bijna onafgebroken met “Ready, Steady, Go” en ook “Fit In, Stand Out” en “Dirty Job” – de volgende op de lijst – staan al meer dan 10 jaar vooraan in de set.
De Denims kozen er in Oudenaarde voor om enkel eigen werk te brengen en dus geen covers te brengen, hoewel dat misschien had kunnen helpen om het publiek wat sneller te laten ‘ontdooien’. Ook het eigen werk en het enthousiasme en spelplezier van deze band misten hun effect niet. Na een paar nummers waren ze in de bierstad al flink aan het meebrullen en gingen de vuisten in de lucht. Mirjam is dan ook een perfecte publieksmenner – de Joan Jett van de Lage landen - en ze beseft maar al te goed dat rock ’n roll vooral entertainment is. Het publiek een leuke avond bezorgen is belangrijker dan dat je je releases perfect staat na te spelen.
Deze Nederlandse band heeft met Sebastiaan Verhoeven zowaar een Belg op bas. Je kent hem misschien ook van Hell City of Woyote. Op het podium begint Seb stilaan zijn stek te vinden in de happy hardrock van de Denims. Mirjam en gitarist Jeroen zoeken constant de rand van het podium op om meer contact te maken met het publiek en doen zelfs samen een rondje langs de meest enthousiaste mensen als de set er bijna op zit.
De leukste momenten in het concert van The Dirty Denims in Oudenaarde waren “Make Us Look Good”, “Creatures Of The Night” en “Turn Off The Radio”.
Voor The Dirty Denims was dit alweer een veldslag gewonnen in de verovering van de zuiderburen.
The 925 (spreek je uit als Nine To Five) staat al net iets verder in de zoektocht naar een ruim publiek in Vlaanderen. Deze band kon al prestigieuze zalen als de Vooruit in Gent en de AB in Brussel laten vollopen en op 28 maart mogen ze nog eens naar die AB, nu als headliner.
De band is een mix van jong geweld en ervaren rotten als Luc Heyvaerts (Gorki, …) en Egon De Mil (Bøm, Up Your Mule, Lector. The Hill, …) en het mooie is dat dit zestal elkaar gevonden heeft in een gezamenlijke liefde voor de gejaagde garagerock van The Sonics, wat enkele decennia na de hoogdagen van die band zeker geen evident gegeven is. Dat vertaalt zich niet enkel in twee covers van The Sonics in de setlist (“I Don’t Need No Doctor” en “Have Love, Will Travel”), maar ook in een prominente plaats voor de sax in het geluid van de band. The Sonics en the Hives zijn goede referenties voor als deze band het gaspedaal induwt. Als ze de riem even lossen, kruipt er soms wat van een Nathaniel Rateliff in de set.
Voor het publiek in Oudenaarde is The 925 al een stuk vertrouwder en wat ook helpt: live loopt deze band over van enthousiasme en spelplezier. Zanger Bram is grappig in zijn bindteksten en is vooral de ceremoniemeester die alles in goede banen leidt. Ondanks dat ze met zes op het podium staan, krijgt iedereen zijn moment in de spotlights. De Harmonie heeft een relatief hoog podium en Bram vraagt en krijgt van het publiek een ‘catwalk van bartafels’ om dichter bij de fans te kunnen komen. Zodra de stabiliteit daarvan getest is, gebruikt de band die catwalk met veel plezier, tot hilariteit van de fans.
De meest memorabele tracks van The 925 in Oudenaarde waren het nieuwe “Karma”, “Fake Love” en “June”, maar voor het publiek was dit één groot feestje.
Organisatie: De Harmonie, Oudenaarde
Trevor Watts Eternal Triangle - Verschillende muzikale culturen omarmd!
Trevor Watts (sax), Veryan Weston (piano), Jamie Harris (percussie) vormen samen Trevor Watts Eternal Triangle (*****). We citeren '' Eternal Triangle brengt composities van Trevor Watts die oorspronkelijk geïnspireerd zijn op ritmische structuren uit Afrika en Zuid-Amerika, maar eveneens op jazz en Europese muziekvormen.''
Hier werden verschillende muzikale culturen omarmd, het werd een bonte, kleurrijke wereldreis …
Trevor Watts, al 84, is een pionier van de Europese Jazz. Gevormd in de Londense scene, heeft hij ondertussen een indrukwekkend parcours afgelegd. De man toert op zijn gezegende leeftijd nog steeds de wereld rond, hij stond vóór zijn komst naar de Lokerse Jazzklub nog in New York. En gaat nu nog verder op toer doorheen Europa. Hij blijft bovendien grenzen aftasten en zoekt nieuwe wegen op binnen de jazz. Hij tast de vele culturen binnen de jazz af, van Zuid-Afrika naar Zuid-Amerika tot Europa gaat deze muzikale tocht. De sax klinkt breed gespreid, aangevuld door de percussie van Jamie Harris, die cimbalen en tamtam met de handen speelt. Het spreekt tot de verbeelding , en meteen is er de link naar Zuid-Amerika en Zuid-Afrika; je gaat haast dansen op die aanstekelijke percussie. Verder zijn er nog de opzwellende pianotunes van Vervan Weston. Diverse emoties komen naar boven. En onderhuids horen we soundscapes met een dreigende ondertoon.
De drie samen brengen een soort magie die je meeneemt naar alle uithoeken van de wereld … Het kan tot een climax komen in deze instrumentatie , die aanvoelt als een lichte orkaanuitbarsting, met een verwoestende impact.
Een totaal beleven kregen we van drie muzikanten, die muzikaal speels verschillende culturen omarmt en tot de verbeelding spreekt. Avontuurlijk creatief in een kleurrijk landschap …
Pics homepag @Cedric Craps
Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren
Brutus - Brutus veroverde de Vooruit met een uitgebalanceerde blitzkrieg
Sinds hun laatste album ‘Unison Life’ uit 2022 is Brutus druk aan het toeren om de plaat te promoten. Dit jaar doorheen gans Europa en United Kingdom. Volgend jaar wordt Amerika aangedaan. Na de Reflector in Luik stonden ze vrijdagavond in Gent. Opmerkelijk vond ik het uur waarop ze geprogrammeerd stonden. Het voorprogramma No Prisoners om 21u45 en Brutus om 22u45. Geen idee waarom het zo laat begon …
Het voorprogramma No Prisoners is een nieuwe band met wat bekende namen zoals Pieter-Paul Devos (o.a. Kapitan Korsakov), Leander van het Groenewoud, Harry Descamps (Whorses) en Pieter Dewilde (Raketkanon). Het was benieuwd uitkijken naar deze band.
De start was wat rommelig om eerlijk te zijn, maar na een tweetal nummers kwamen ze toch op stoom. Je hoort dat dit goede muzikanten zijn.
Hier en daar zeker goede dingen, energie en grooves maar qua stijl en songs mis ik nog wat eigenheid en enkele knallers van nummers. Soms neigde het muzikaal naar de Black Box Revelation of Band of Horses om maar met enkele namen te smijten. Het klonk degelijk maar weinig verrassend.
Om 22u45 begon Brutus aan zijn gig. We kregen een mooi uitgebalanceerde setlist. Er werd geopend met “War” en “Horde II”. Het geluid was heel goed in zowel de rustige als de stevigere passages.
Het overwicht aan songs lag natuurlijk bij ‘Unison Life’, aangevuld met hier en daar een nummer uit hun vorige twee platen.
“Justice De Julia” vond ik heel geslaagd. Je hoort dat Stefanie Mannaerts enorm geëvolueerd is in haar zang in vergelijking met een viertal jaar geleden. Dit zowel in haar zachtere zang als in haar uithalen. Het klinkt allemaal echt goed en naturel. Dit in combinatie met haar beestig drumwerk is het toch een stukje topsport dat ze elke avond serveert.
Veel beweging op het podium zie je verder niet, het is vooral de muziek die spreekt samen met een spaarzame en genuanceerde lichtshow. De bandleden staan volledig ten dienste van de songs. Door die intensiteit en schoonheid van de muziek stoort het statisch gegeven op het podium eigenlijk niet. Na een uur en een kwart werd er afgesloten met het wondermooie “Victoria”. Geen bisronde en geen “All Along”.
Verrassend maar toch ging iedereen meer dan tevreden terug naar huis. Wil je ze nog zien vooraleer ze de grote plas oversteken? Dat kan want ze spelen in december o.a. nog in Charleroi en in Leuven. Maar dan ga je moeten proberen tickets te scoren op ticketswap want alles is uitverkocht.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Brutus
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5631-brutus-24-11-2023.html
No Prisoners
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5630-no-prisoners-24-11-2023.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Little Kim & Friends - A country night to remember
“Love Hurts”, “Me And Bobby McGee”, “Blue Bayou”, … Misschien niet meteen nummers die je verwacht als er een lange avond country op het programma staat. Dat country meer is dan Dolly Parton, Willie Nelson en John Denver bewees Little Kim met ‘A Country Night To Remember’. Een avond vol verrassingen en met een publiek dat al een half uur voor de start ongeduldig aan de deuren stond te morrelen van een zo goed als uitverkochte Guldepoort.
De band die Little Kim bijstond op haar debuutalbum ‘Moederland’ was de basis voor deze avond, met hoofdrollen voor de weemoedige pedalsteel van Bart Vervaeck en de viool, accordeon en mandoline van Andries Boone. In de eerste aanvalslijn tussen band en publiek kreeg Kimberly assistentie van Bruno Deneckere, Kathleen Vandenhoudt en Wigbert. Ze losten elkaar af, gingen in duet, deden elkaars backing vocals en mochten elk een handvol eigen nummers brengen.
Little Kim koos daarbij voor nummers van ‘Moederland’: het swingende “Wees Niet Boos” (Dylan vertaald door Guido Belcanto) en het luchtige melodrama van “Koningin Van Eén Avond”.
Wigbert verraste met een country-versie van zijn grootste hit “Ebbenhout Blues” naast het beklijvende “Het Land Dat God Vergat” en “Johanna/Joey”.
Kathleen Vandenhoudt had oudje “Fallen Pilgrim” mee en Bruno Deneckere bracht zijn “Blue Sky Over Nashville”. Kathleen en Bruno brachten eerder dit jaar samen het album ‘Sharing The Blues’ uit en daarvan kregen we het fantastische “Somewhere Down The Line”.
Bruno Deneckere verschool zich de hele avond onder zijn breedgerande hoed en vergaste het publiek al eens op leuke anekdotes en weetjes. Little Kim fungeerde in Machelen als ceremoniemeester en had ook de nummers van de hele avond gekozen. Ze koos ervoor om ver weg te blijven van het bestofte, oubollige imago dat country al eens heeft. De liefde voor het genre werd haar met de paplepel ingegeven en met Little Kim & The Alley Apple 3 toonde ze al dat western music stevig kan swingen. Het werd dan ook een avond met veel twang in de gitaren en met veel schwung in de vocalen.
De covers waren niet de klassiekers die tot vervelens toe met country geassocieerd worden. “Amarillo By Morning” van George Strait, “Crazy Arms” van Ray Price, “Luxury Liner” van Gram Parsons (bekend in de versie van Emmylou Harris), “Hey, Good Lookin” van Hank Williams, … Prachtige songs, maar misschien niet zo bekend. Als je deze avond beschouwt als een late uitloper van de John Prine-tribute die Little Kim, Bruno Deneckere en Bart Vervaeck eerder brachten, dan waren “Inspite Of Ourselves” en “Angel From Montgomery” van Prine onomkoombaar. “May You Never” is eigenlijk een volbloed folknummer van de Schot John Martyn, maar in Machelen-aan-de- Leie kreeg het een country-jasje en dat jasje staat die song net zo goed. Trouwens, alle excuses zijn goed om John Martyn of John Prine aan de man of vrouw te brengen.
Bij de ‘bekendere’ covers waren er een paar die rond het genre zweven zonder er echt toe te behoren. De drie uit de inleiding van dit concertverslag om mee te beginnen. Van die drie was er veel en lang applaus bij de ruim 200 aanwezigen voor de klassieker van Linda Ronstadt. “Ring Of Fire” is dan voor velen wel een volbloed country-song, maar “Folsom Prison Blues” van dezelfde Johnny Cash is toch meer blues. “Help Me Make It Through The Night” van Kris Kristofferson werd als duet van Little Kim en Wigbert onthaald op een enthousiast herkenningsapplaus.
Het publiek in zaal Guldepoort was laaiend enthousiast en vroeg en kreeg een bisronde met “He’ll Have To Go” (bekend geworden door Jim Reeves) in een hartverscheurende versie van Bruno en een luid meegezongen “Jambalaya” van Hank Williams. Daarna volgde nog een extra, niet-voorziene toegift met Little Kim die solo begon aan “Cold, Cold Heart” van Hank Williams, met de rest van de band die gaandeweg inviel.
Het was een country-avond met aangename verrassingen die ook zijn naam waarmaakte: we gaan ons die nog lang herinneren. Country is springlevend, al is het dan voor een zittend publiek. Laat dit het begin zijn van een lange traditie.
Little Kim, Wigbert, Bruno Deneckere, Kathleen Vandenhoudt
Organisatie: Feest & Cultuur, Machelen
Sophie Straat - Smartlap (punk) is Springlevend!
Met haar debuut 'Smartlap is niet dood' heeft de Nederlandse artieste Sophie Straat op korte tijd haar stempel gedrukt op het muziekgebeuren in Nederland en België . Niet alleen zorgt ze voor een heropleving van de Smartlap, ze voegt daar een ferme portie punk (attitude) aan toe en is niet vies van lekker tegen de schenen (van de maatschappij) te stampen, zonder zorgen te maken over wat een ander daar van denkt.
Deze zomer stond ze op verschillende festivals, waaronder de Lokerse Feesten; We hoorden een positieve respons en besloten dat we haar toch eens moesten zien.
In de gezellige N9 bewees Sophie Straat dat Smartlap (Punk) nog steeds springlevend is.
Ook de Belgische formatie Maria Iskariot (****) draagt die punk ingesteldheid hoog in het vaandel. De band wordt omschreven als 'halfvolwassen vrouwelijke punkrock uit Vlaanderen.'
Maria Iskariot bestaat uit drie bevallige vrouwen en een op drum 'lucky guy' als je het ons vraagt . De dames brengen leven in de brouwerij met hun aanstekelijke en krachtige set. En tijdens het optreden van Sophie Straat maken ze er samen ook een feestje van. Met hun EP 'EN/EN' hebben we een goed half uur lekker om zich heen stampende muziek met een dosis humor en zelfrelativering. Een spervuur aan riffs en drums kregen we , met af en toe een integer momentje. Intens mooi.
Op het einde van de set werden fans op het podium geroepen om met de band uit de bol te gaan, en werd de registers nog eens compleet open gezet.
Een mooie opwarmer zonder meer; we hopen dat ze definitief kunnen doorbreken.
Sophie Straat (***1/2) schopt al vrij vroeg in de set lekker om zich heen, en weet dit door te zetten, gedurende het ganse optreden. Haar bindteksten komen toe. Ze heeft het uiteraard ook over de verkiezingen in Nederland , en spuwt haar gal uit over de uitslag. Niks mis mee uiteraard. Maar minpunt was toch dat het een uur lang voortdurend werd herhaald, wat vervelend kan overkomen. Voor de rest hoor je ons niet klagen. Want we konden ons best wel vinden in de manier waarop ze het dansbare verbindt met die kenmerkende smartlap; ze voegt er een punk attitude aan toe. Tof, leuk, uniek.
Mooie, emotievolle momenten dus … “Papa” wordt aan Sanda Dia opgedragen, maar ook aan alle slachtoffers van studentendopen. Op “Tweede Kamer” mag ook keyboard speler Marco een strofe mee zingen. Beetje op z’n Doe Maars …Op “Vrijheid , gelijkheid , zusterschap” mogen fans met veelzeggende vlaggen mee op het podium staan zwaaien. Sophie Straat laat ook al iets horen van de te verschijnen gloednieuwe EP, die het punkachtig kantje niet verloochent.
Sophie Straat is omringd van sterke muzikanten, die de sound mooi overtuigend aankleden en vocaal goed aanvullen op Sophie zelve.
Ze is een klasse entertainer die haar publiek weet te bespelen. Er wordt lekker meegezongen en gedanst.
Een hele avond schopt ze op respectvolle wijze om zich heen, vingerwijzend bijtend als zalvend.
Pics homepag @Wim Heirbaut
Sophie Straat - Lokerse Feesten 2023@Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5271-sophie-straat-4-08-22023.html?ltemid=0
Organisatie: N9, Eeklo (ikv Landrovers)
Achter Possibly Identified zit Ruges Segreb en dat is de nom de plume van de zanger van de Leuvense postpunkband Sovjet War die vorig jaar een opgemerkte comeback maakte.
Als Possibly Identified maakt Rudy aangename, eclectische elektrowave. In maart was er al een EP met vier tracks en nu is er de single “Love Bizarre”. Dat is geen cover van “A Love Bizarre” van Sheila E, maar een zelfgecomponeerde track.
Degelijke lyrics, hitsige ritmes, puike productie, donker dansbaar, …. What’s not to like.
Dance/Elektro
Love Bizarre -single-
Possibly Identified
https://possiblyidentified.bandcamp.com/track/love-bizarre
The Darkness - A Trip Down Memory Lane
Twintig jaar geleden braken de broertjes Justin en Dan Hawkins uit Lowestoft (een zielloos kustdorpje in het Noordoosten van het Verenigd Koninkrijk) tot hun eigen verbazing door in Europa en ver daarbuiten. The Darkness was plots hot. Monsterhit “I Believe In A Thing Called Love” weerklonk meermaals per dag in ieder radiostation, en de band won maar liefst drie Brit Awards, waaronder die voor beste album – ook de 4x Platinum voor deze cd mogen we niet vergeten. Het ging snel en hard, maar na het commerciële succes van debuutplaat ‘Permission To Land’ en de verdienstelijke opvolger ‘One Way Ticket to Hell... And Back’, volgde het verval.
Na een korte break-up kwam Justin er echter terug bij, en dat zullen we ook in België geweten hebben. De huidige toer speelt de nostalgische kaart volledig uit, en met Frankie Poullain (in een prachtig kleurrijk pak) op bas en Rufus Tiger Taylor op drums, stond de originele bezetting klaar om een spetterende show af te leveren. Glitter & glammer troef. Onder ABBA’s “Arrival” huppelen de heren het podium van de Ancienne Belgique op, en met “Black Shuck” wordt de toon meteen gezet. De opener heeft werkelijk alles: een zalige gitaarriff, een catchy refrein, en meerdere momenten waarop het publiek luidkeels kan meezingen.
Dit smaakt naar meer. Justin kondigt aan dat ze alle nummers vanop hun doorbraakalbum zullen spelen (inclusief bonustracks!). Teveel van hetzelfde? Ach, tijdens “Get Your Hands Off My Woman” en “Growing on Me” stoort niemand zich hieraan. Er is weliswaar iets meer geroezemoes tijdens de onbekendere nummers als “The Best of Me” en “Makin' Out”. Ook ik vraag me plots af of The Darkness het oprecht meent met hun vaak over-the-top lyrics, of ze een gewoon volledig opgaan in het eighties glam-rock imago dat voor zichzelf creëerden.
Ik vermoed het tweede. Tijdens “Givin' Up” en “Love Is Only a Feeling” wordt nadrukkelijk interactie met de zaal gezocht… en gevonden! Justins bindteksten zijn vaak grappig en soms lichtjes ongepast in dit post-metoo tijdperk, maar op de één of andere manier komt hij ermee weg. Op “Curse of the Tollund Man” wordt het publiek opnieuw bespeeld (“In Italië waren ze enthousiaster, hell, zelfs in Zwitserland waren ze luider”) en wordt er ook in eigen inborst gekeken (“Dit zou onze Bohemian Rhapsody moeten geweest zijn, valt dat even tegen zeg”).
Kan het Freddie Mercury-gehalte van den Justin nog hoger, vraag ik me af? Jawel hoor, tijdens “Stuck in a Rut” haalt hij alles uit de kast: een handenstand, en een nog hogere gil dan de kreten die we van hem gewoon zijn! Wat verder volgt het enige lied van de set-list dat niet op ‘Permission to Land’ staat: een metal-cover van Radiohead’s Street Spirit (Fade Out), met in één ruk een overgang naar “Holding My Own”. Gedurfd, maar geslaagd.
Al dansend en springend gaan ronden we af met “Friday Night” en “I Believe in a Thing Called Love”. Vliegensvlug scheren de heren weg, om enkele minuten later allen in badjes terug te keren! Als toetje krijgen we nog “I Love You 5 Times” (met enkele voorzichtige woordjes in het Frans) en de klassieke afsluiter “Love on the Rocks With No Ice”.
Hard en goed eindigen, zo is de cirkel helemaal rond. De gitaar in de nek of onder het linkerbeen, met ondertussen louter nog een onderbroek aan, Justin is helemaal in zijn element. Met een vette Led Zeppelin-riff middenin de 5-minuten lange gitaarsolo doet Justin doet de AB nog een laatste maal ontploffen. Ik keek omhoog en zag dat het dak er nog net opstond, maar het scheelde niet veel.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
The Darkness
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5629-the-darkness-22-11-2023.html
Desiree Mishoe
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5628-desiree-mishoe-22-11-2023.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Pluto Fest 2023 - Bevestigingen, diversiteit en …Vlaamse Folklore Metal
Pluto Fest 2023
Zaal Amb8
Oosterzele
2023-11-18
Erik Vandamme
'Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd', is een oeroude spreuk die ook betrekking heeft op de evolutie die we na de corona periode meemaakten. Grote concerten verkopen moeiteloos uit in soms een paar uur, de kleinere blijven steeds meer in de kou staan. En toch, als er niets meer groeit vanuit die underground, zal er na een tijdje ook geen top meer zijn …Het is een bedenking die we dikwijls hebben als we op die kleinere festivals zijn …
Dit terzijde zakten we op deze ‘regenzaterdag’ af naar een intiem en gezellig festival dat al heel wat stormen heeft doorstaan, Pluto Fest in Oosterzele.
De editie van 2023 was compleet uitverkocht, mooi voor deze initiatiefnemers! Op de affiche staan dan ook ronkende namen binnen de scene zoals de legendarische Ancient Rites en het verbluffende Thorium …Uiteraard was er veel meer te beleven ...
De jonge beloftevolle thrash/death metal band Cobracide mocht de avond openen. En deed dit op een bijzonder strakke, vuurkrachtige wijze, vooral de dodelijke riffs die de gitaristen voortdurend uit de gitaren spuwden, zetten de zaal in vuur en vlam. Cobracide blinkt wellicht niet uit in originaliteit, maar blaast op het publiek, energiek, krachtdadig. Ongeveer 45 minuten spelen ze op dit elan, maar het stoort allerminst. Cobracide trekt een ondoordringbare geluildsmuur op, loeiend hard en loepzuiver.
Een boeiende thrash/death metal band, met enorm veel potentieel!
Persoonlijk zijn we altijd eerder op zoek naar bands of artiesten die dwars van hokjesdenken staan en durven buiten de lijntjes kleuren. We zijn dan verwonderd en het levert gefronste wenkbrauwen op …
Shocker is er zo eentje, net hun gevarieerde plaat 'Fractured Visions Of The Mind'; de plaat nestelt zich gaandeweg in onze vene, eer je ‘em echt goed begrijpt. De band is live verrassend en prikkelend. geprikkeld. Er is de verbluffende samenzang van zanger Sammy Peleman, vocaal eerder lichtvoetig en helder, tegenover het rauwe en duistere van bassist/zanger Koen Van Assche; het brengt iets van donker en licht.
In de instrumentatie hebben we verder Chris Dedeurwaerder die gitaar en keys sterk beheerst; het geeft Shocker een unieke touch. Drummer Louis Genovese en gitarist David Vandewalle sluiten hier perfect op aan, en maken het plaatje compleet.
Shocker is dus een goed op elkaar ingespeelde band, waar elke schakel belangvol is. Wat een variaties en wendingen krijgen we in hun spel. Wat een overtuigende live band.
Aeveris is een metal band bestaande uit leden van Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen en Horizons. Eind 2021 bracht de band hun debuut uit 'White Elephant', een afwisselende, veelzijdige, overtuigende plaat binnen de metalcore. Op het Pluto Fest dreven ze het tempo op. Zowel in de instrumentatie als vocaal vocaal klinkt de band erg strak en gebald. De ervaren band heeft een zanger/frontman die al zijn emoties uitschreeuwt. Wat een overdonderende sound. Alles tesamen in één woord ‘Sterk’!
Aktarum is een Belgische band uit Waver die met 'Trollvengers' in 2022 zijn derde album uitbracht. De rode draad doorheen hun muziek, je raadt het 'Trollen' en alles wat daarbij hoort. Aktarum neigt meer naar folk metal en is hier wat de vreemde eend in de bijt. Ze hebben hun fans mee op het festival, die genieten van een folklorefeestje. Ze staan met geverfde gezichten en alles dat erbij hoort op het podium.
Akatarum brengt ons een goed een uur naar een donker sprookjesbos, die de fantasie prikkelt.
En met een beetje verbeelding zien we zelf ook wezentjes uit dat bos tevoorschijn komen.
Puur muzikaal zit Akatrum echter tussen een Finntroll en Eluveitie, twee bekendere bands binnen het genre. Erg vernieuwend en grensverleggend is het niet, maar ze spelen vol goesting, wat mooi overtuigend is.
Ook Thorium heeft net een nieuwe plaat uit ''Extraordinary Journeys Part I' en kwamen die op Pluto Fest voorstellen. We volgen de band al vanaf het begin, en we waren steeds onder de indruk van een eigenzinnige sound binnen het heavy metal genre. Nooit klinkt het ergens gedateerd. Hun nieuwe plaat is voldoende alternatief. Live worden een goed uur mokerslagen uitgedeeld. De oudere nummers zijn in ons geheugen gegrift en de nieuwe als het daverende “Nightfall” en de single “Across the Nations” - met een enorm hoog meezinggehalte -, zijn ook meer dan de moeite; ze voelen zelfs aan alsof Thorium met dit album is uitgegroeid tot een grootse topper. Ze moeten niet onderdoen voor de grotere namen binnen de scene.
Een daverende, verbluffende, krachtige set kregen we vol uppercuts. Veelzeggend dus!
Thorium is een band die ons nog nooit heeft ontgoocheld, zowel live als op plaat.
Headliner Ancient Rites is binnen de metal scene (sinds 1989 opgestart) uitgegroeid tot een band met internationale allure. Zanger Günther Theys is de constante binnen de line up, hij weet zich steeds te omringen met muzikanten die hem in zang en tekst sterk aanvoelen. Sjiek. Een verdienste.
Het gevoelsmatige primeert. Gunther schreeuwt z’n Vlaamse Folkore uit, een tot de verbeelding sprekende sage en legende. Griezelig. Het klinkt allemaal scherp, ingenieus. Je wordt meegesleurd naar zijn fantasierijke wereld. Wat een overweldigende sound en wat eern uitstraling van deze imposante Gunther, wiens lange haren wapperden. In 99 waren we al onder de indruk van wat Ancient Rites live presteerde , 24 jaar later is dit nog steeds het geval. Hier werden we warm van, letterlijk een wauw gevoel! Dit was dus een waanzinnige, overweldigende live trip, een occulte totaalbeleving in de donkerte.
Met deze editie hadden we wederom een geslaagde editie van het Pluto Fest
Dank aan de organisatie van Pluto Fest.
Dank aan Musika.be
Organisatie: Pluto Fest
Kissin’ Black - Ik wil niet ‘gekooid’ worden, het maakt niet uit wie onze muziek leuk vindt of niet. We willen vooral zoveel mogelijk mensen aanspreken, zowel in de alternatieve als de mainstream scene
We leerden de Zwitserse band Kissin’Black kennen via het album ‘Dresscode Black’, uitgebracht midden in de corona tijden. “een heel toegankelijke, donkere plaat uitbrengt waarbij poppy tunes een dreigende ondertoon hebben, waardoor je voortdurend vertoeft tussen hemel en Hel, of liever het vagevuur” schreven we … De recensie kun je hier nog eens nalezen. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten , er was wel een line-up verandering , maar nu is er een nieuwe plaat uit ‘Veleno’.
Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met zanger/frontman Giu Mastrogiacomo. We keerden ook terug in de tijd, maar polsten eveneens naar de verdere toekomstplannen.
Jullie zijn nu een aantal jaar actief, wat zijn de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
De hoogtepunten zijn natuurlijk de eerdere tournees. Duitsland, Rusland en ons eigen land. Die tournees in het verleden waren altijd geweldig. Het toeren in Rusland is nu voorbij, maar het was toen een geweldige ervaring. Het uitbrengen van onze muziek, dat is ook een 'hoogtepunt', het is altijd iets speciaals als je eindelijk albums kunt uitbrengen. en dat is waarschijnlijk het grootste hoogtepunt in al die jaren, het creatieproces. Iets kunnen uitbrengen waar je zoveel tijd en energie in hebt gestoken. De dieptepunten? Wanneer mensen niet dezelfde energie geven, dat sommige muzikanten of mensen waarmee je omringd bent niet altijd de focus geven in dat creatieproces.
Is dat niet iets dat is veranderd sinds Corona, dat mensen minder gefocust zijn dan voorheen?
Corona was zeker een oppepper voor sommige dieptepunten in onze carrière. Dat is zeker zo. Het was ook een tijd waarin veel mensen het bedrijf verlieten. Veel mensen hebben sindsdien geen band meer. Op die manier heeft het zeker mensen minder gefocust gemaakt en dat is triest.
Nu we er toch zijn, heb je inspiratie opgedaan in die coronatijd, of had je ook het gevoel dat je het gewoon wilde opgeven? Hoe was die tijd echt voor jullie als muzikant en band?
Natuurlijk is de negatieve kant heel duidelijk. De positieve kant was dat er veel tijd was om te creëren. Liedjes schrijven en dat soort dingen. Tijd om ons opnieuw te focussen op dat creëren. Ook om ons opnieuw te richten op wat we echt wilden doen. Namelijk teruggaan naar de basis en opnieuw nadenken over wat we echt willen met deze band en onze muziek.
Eerder dit jaar verliet Heinz Gysin de band om persoonlijke redenen, hoe moeilijk was het om een nieuwe basgitarist te vinden, per slot van rekening zijn de bas en drums de grote steun in het geluid van een band, toch?
Eerlijk gezegd was het helemaal niet zo moeilijk om een vervanger te vinden. De nieuwe basgitarist is Dave Roos Lauchbury, een oude vriend en een geweldige bassist die bekend is in de lokale metalscene. En je hebt gelijk, bas en drums van Marcel Spiga zijn erg belangrijk voor een groovy solide basis, vooral als je een akoestische gitaar gebruikt.
Ik heb jullie leren kennen dankzij het album 'Dresscode Black', een zeertoegankelijk, donker album waarop poppy tunes een dreigende ondertoon hebben, waardoor je constant zweeft tussen hemel en hel, of eigenlijk het vagevuur …
Op die plaat speelde ik inderdaad met de twee afwisselingen donker en licht. Er is natuurlijk geen licht zonder duisternis en er is geen duisternis zonder licht, weet je. Ik speel graag met die twee tegenstellingen. Het nieuwe album is lichtvoetiger en positiever.
£Helaas werd die plaat ook uitgebracht vlak voordat Corona doorbrak, heeft dit invloed gehad op de band?
Ja, het album 'Dresscode Black' kreeg goede kritieken en stond hoog in de hitlijsten, dus het ging erg goed. We hadden een aantal tournees, zoals twee keer in Duitsland. Er was al een derde Duitse tour gepland en die ging niet door, deze tour was veel groter dan de vorige twee .... en veel Zwitserse shows. Alles ging heel goed en toen stopte het, dus ja, dit had zeker een effect op het groeiproces.
Dit nieuwe album 'Veleno' is (zoals je al eerder zei) positiever. Heb je positieve energie gevonden in je leven of ergens anders? Waar kwam de inspiratie vandaan?
Het nieuwe album is meer rock-’n-roll. Eén ding is zeker, COVID gaf me ook veel tijd om te ontspannen en over veel dingen na te denken. Dat had dus een positief effect op me. Het gaf me meteen meer energie. Ik vond meer rust in mijn leven... daardoor klinkt dit album positiever, denk ik.
Het is ook een meer toegankelijke plaat geworden, denk je dat het meer mogelijkheden opent?
Ja, de reacties die we al hebben gehad op 'Veleno' zijn erg positief. We staan direct in de top tien van de Zwitserse album charts (positie). We hebben zelfs een mooie positie in Duitsland; in de alternatieve hitlijsten kwamen we binnen op positie 29. Ik denk dat deze positieve vibe niet alleen deuren opent naar de donkere scene, maar ook naar de mainstream, dus ja, het kan zeker deuren openen die tot nu toe gesloten waren.
Ik denk ook dat veel mensen, na die coronatijd, op zoek zijn naar meer positiviteit in hun leven, speelt dat ook in jullie voordeel? Denk je dat?
Ik weet niet of mensen daar echt naar op zoek zijn. Wat mij betreft, na de pandemieën waren er twee opties: in een hoekje gaan zitten huilen of ervoor gaan... en dat hebben we gedaan. Als mensen daar inspiratie uit halen, uit wat we dus niet weten, dan is dat mooi meegenomen.
En toch … heeft het voor bands niet makkelijker gemaakt om concerten en dergelijke te boeken. Organisatoren spelen vaak op safe en boeken alleen populaire bands, de underground bloedt leeg. Heb jij hetzelfde gevoel? Heb je er last van? Is het voor jou ook moeilijker om concerten te boeken?
Ik ben het er helemaal mee eens. Het wordt steeds moeilijker.
De muziek op deze plaat heeft is er voor alternatieve muziekfans als voor de mainstream; is het een bewuste keuze om die mainstream aan te spreken?
Ik wil niet ‘gekooid’ worden, het maakt niet uit wie onze muziek leuk vindt of niet. We willen vooral zoveel mogelijk mensen aanspreken, zowel in de alternatieve als in de mainstream scene. Vanuit dat oogpunt is het een bewuste keuze ja.
Kan 'Veleno' de groep in staat stellen om zijn fan basis te verbreden, aangezien de alternatieve, gothic, donkere rock en het de akoestische/elektrische spectrums hier genoeg boeit voor een breed scala van volgelingen, om zich in te verdiepen of is dat niet de bedoeling? Met andere woorden, welk publiek wil je vooral aanspreken? Of ben je daar niet mee bezig?
Jonge mooie extreem rijke vrouw (ha-ha). Nee, er is niet een speciaal publiek waar ik naar op zoek ben. Onze muziek is heel verschillend, ik wil gewoon muziek maken voor iedereen die het leuk vindt om naar te luisteren. Het is leuk als het publiek divers is van oud tot jong, van gothic fan tot metal fan tot mainstream. Het maakt me niet echt uit wat voor soort publiek er is... Op concerten zijn het meestal mensen uit de donkere scene die we zien, maar het is nooit enkel daarbij gebleven. Dat wil ik zo houden. Zoals ik al eerder zei, ik wil gewoon een band hebben met zoveel mogelijk mensen. Wie ze ook zijn of waar ze ook vandaan komen.
Betreffende de nieuwe plaat … Om de een of andere reden krijg ik de indruk dat er nog steeds groeimogelijkheden zijn binnen het geluid en dat je eindpunt (gelukkig) nog niet is bereikt …
Natuurlijk heb ik nog veel inspiratie. Vanaf het begin was het doel om steeds beter te worden. Ik heb zoveel details in die laatste productie verwerkt. Er is nog steeds die donkere en die heldere kant, dat zal altijd zo blijven. Nu, met 'Veleno' zijn we meer in balans. Maar afgezien daarvan worden we beter in elke stap die we zetten, dus ja, er zijn zeker groeimogelijkheden voor de band.
Er zijn twee versies van het mysterieuze titelnummer - één gezongen in het Italiaans, terwijl de andere in het Engels wordt uitgevoerd. Een bedoeling?
Ik wilde altijd al een Italiaans nummer maken. Het is mijn moedertaal. Ik was een beetje bang, daarvoor deed ik Frans, Duits en natuurlijk Engels, maar nooit Italiaans. Ik ben er trots op dat ik het gedaan heb, mensen vonden het mooi maar ze begrepen niet waar ik over zong. Daarom heb ik ook een Engelse versie gemaakt.
Wat mij betreft mag je dat vaker doen, Italiaans (en ook Spaans) is een hele warme taal. Ik voel die warmte als je het in het Italiaans zingt, bovendien krijgt het nog steeds een unieke benadering... Zijn er plannen om in de toekomst meer liedjes in het Italiaans te doen?
De reacties daarop waren uitermate positief. Italiaans klinkt dieper, authentieker. In de toekomst zal ik zeker meer Italiaanse nummers doen. Ook gewoon om anders te zijn dan de rest, weet je. Dus ja, er zijn al een paar nummers in de maak... maar ik probeer ook iets Duits te maken. Er zijn veel ideeën in de richting van andere talen. Uiteindelijk vind ik de mix leuk.
Ezijn enorm veel vissen in die 'dark rock' vijver... wat denk je dat jou uniek maakt waarom ik (of een fan van het genre) voor jou zou kiezen? Wat maakt 'Kissin' Black' zo uniek?
We zijn een stel hele goede vrienden, iets wat we ook uitstralen in onze muziek en op het podium, wat ons al uniek maakt. Maar niet alleen als we muziek maken, we zijn gebonden als vrienden. Ook toen sommige mensen de band verlieten, hebben we nog steeds een speciale vriendschapsband. Muzikaal gezien proberen we nieuwe dingen, zoals akoestische nummers, Italiaanse nummers, en brengen we veel diversiteit in ons geluid. Dat maakt ons ook uniek.
Wat zijn de verdere plannen voor de komende maanden? En jullie vooruitzichten voor 2024? Komen jullie naar België?
We hebben helaas nooit de kans gehad om in België te spelen, omdat we veel streams uit België kregen. We hebben nog geen verzoek gekregen om daar te spelen. Misschien kan dit interview helpen? Plannen... aan het eind van het jaar geven we de albumrelease in onze thuisstad. Er zijn al een paar Zwitserse optredens in de maak. Een of twee Duitse shows, maar nog geen tour in de maak. We zullen zien wat het brengt, we zijn ook al bezig met het opnemen van nieuw materiaal. Er komt binnenkort ook een akoestisch album aan.
Wat zijn jullie verdere ambities, is er een doel dat jullie als band (en muzikant) voor ogen hebben naast het veroveren van de wereld? Want dat is wat iedereen tegenwoordig wil (haha)
Mijn belangrijkste ambitie is om zoveel mogelijk nummers op te nemen. En blijven doen wat ik nu doe. Zo lang als nodig is. Dat klinkt wellicht cliché maar het proces van muziek schrijven, produceren en uitbrengen vind ik gewoon erg leuk en ik hoop dat ik dit nog heel lang kan blijven doen. Misschien op grotere podia spelen... of hogere hitparades bereiken, maar dat is niet het hoofddoel. Het belangrijkste doel is om creatief te zijn en dat ook te blijven voor de komende jaren... mijn gedachten delen op een plaat. Dat is de belangrijkste ambitie en het belangrijkste doel dat ik heb.
Op grote festivals spelen en wereldberoemd worden is geen doel?
Natuurlijk wil iedereen op grote festivals spelen. Dat is altijd een doel. Maar ik denk dat dingen gebeuren, of niet gebeuren. Altijd als je denkt dat je een plan hebt in het leven, wijst het leven je een andere richting. Dus ik zal zien waar het me brengt. Als dat betekent dat we grote festivals kunnen spelen, prima. Zo niet, dan is het ook zo. Veel werken, hard werken, plezier hebben - heel belangrijk - en we zullen zien wat het ons brengt. Onze drummer werd bijvoorbeeld erg ziek na de pandemie, en dan realiseer je je dat genieten van het leven, plezier hebben en een goede tijd samen hebben veel belangrijker is dan al het andere. Natuurlijk, wie wil er nu niet beroemd zijn? Als je als artiest eerlijk tegen jezelf bent, natuurlijk wil je dat! Maar kunnen genieten van het leven, genieten van de muziek en dit lang kunnen blijven doen? Dat is veel belangrijker.
Is er nog iets dat je tegen onze lezers wilt zeggen?
Steun lokale muziek, ga naar sociale media en volg ons... dat is de boodschap die ik wil brengen. Dat klinkt als een cliché, maar het is belangrijk om door te gaan.
Mooi statement. Iets anders, nu je sociale media zei, we hebben contact op Facebook. Dat brengt me op sociale media, hoe belangrijk is sociale media voor jou? Als muzikant en als band
Heel belangrijk, want de donkere scene is klein. En dankzij sociale media komen we met iedereen in contact, binnen een heel breed kader, dat kan niet zonder, er zitten ook minder leuke kanten aan sociale media, maar om met zoveel mogelijk mensen in contact te komen is het heel belangrijk geworden.
Bedankt voor dit leuke interview, hopelijk tot ziens in België
Sonder is een negenkoppige popband rond de Belgisch/Spaanse Kirstie Di Alegria die eerder al een band had met haar naam. Als Sonder grossieren ze in sterke jazzy grooves en dromerige melancholische popmelodieën. Kirstie heeft een mooie, fluwelen stem met ook nog eens pakkende lyrics over universele thema’s, waarmee ze moeiteloos elke song kan dragen. Voor het debuutalbum deed deze Belgische band een beroep op de Britse producer Tim Bidwell, bekend van zijn werk met Jennifer Left, Lucy Rose en Kate Walsh.
De ene song op dit album gaat wat richting de zachte kant van The Cranberries of The Beautiful South (op de eerste single “Anywhere”), dan weer gaat het naar een melancholische versie van alternatieve country van de Cowboy Junkies, zoals op “Languish”. “Wandering Heart” begint als een ingetogen Bettie Serveert en eindigt als een vrolijke Mazzy Star. Maar genoeg referenties.
Sonder wandelt als een kameleon door zowat de hele geschiedenis van de popmuziek. Nergens zet deze band een masker van iemand anders op, elke invloed heeft ook de eigen stempel.
Elke song van het album heeft een net iets andere sfeer, alsof je telkens een andere kamer binnenstapt.
Sonder dompelt je onder in een moderne, warme sound die aanleunt tegen die van And Then Came Fall en die van Momoyo.
Mijn persoonlijke favorieten zijn “Languish”, “Crossroads” en “Forrest”, maar eigenlijk staat er geen enkele misser op dit album. Klasse!
Meurtrières is een Franse band met lyrics in het Frans. Deze ‘moordenaars’ brengen heel klassieke heavy metal. De albumtitel van ‘Ronde de Nuit’ verwijst niet naar de gelijknamige song van Mano Negra, maar naar ‘de Nachtwacht’ van Rembrandt en dat was genoeg om dit album een paar luisterbeurten te gunnen.
De song “Ronde de Nuit” heeft in de lyrics enkel het gegeven van een nachtwacht als vertrekpunt voor een voorts gefantaseerd verhaal. Dat valt dan een beetje tegen want rond het bekende schilderij valt er best een mooie songtekst te verzinnen. Dat bij Meurtrières alle teksten in het Frans zijn, zal de populariteit in Vlaanderen misschien ook niet echt vooruit helpen. Wel leuk: zowat alle teksten zijn verzonnen verhalen in een middeleeuwse setting, die bijna zonder uitzondering tragisch aflopen voor de hoofdpersonages. De enige uitzondering is “Aucun Homme, Aucun Dogme, Aucun Croix”, een track over de legende van Jeanne D’Arc. Dat is overigens één van de betere songs van dit album.
Voor Meurtrières is dit het eerste full album. Sinds hun EP in 2020 werd de zangeres vervangen door Fiona. Haar stem heeft een hoog like it or hate it-gehalte. Ze zingt relatief hoog en helder, met niet veel variatie in toonhoogte en volume. De rest van de band zorgt voor heel degelijke heavy metal met vaak een pittig tempo en wel veel variatie en complexiteit in de gitaarpartijen. Als je de vocalen wegdenkt, doet dit mij denken aan Belgische bands als Witchlords en Hunter. Muzikaal niet vernieuwend, maar wel bijzonder catchy en met de juiste vibe gebracht.
De beste tracks zijn “Rubicon” (ondanks de warrige intro), “Ronde de Nuit” en “La Revenante”. Voor een full album is Ronde de Nuit met nauwelijks meer dan een half uur muziek misschien wat karig bedeeld. Een extra song had welkom geweest.
Meurtrières heeft met ‘Ronde de Nuit’ een intrigerend album uit. Dit is een band die we graag eens live aan het werk zouden zien in één van de Vlaamse clubs.
https://meurtrieres.bandcamp.com/album/ronde-de-nuit
Suntapes oftewel Thomas Vanderplaetse volg ik al een tijdje. Velen zullen het waarschijnlijk in Keulen horen donderen bij het horen van zijn naam maar wie van filmische muziek houdt moet dit wel eens checken. Hij maakt veelal rustige, ambient-achtige muziek en hij maakt soms ook gebruik van o.a. omgevingsgeluiden zoals bv op zijn albums ‘Hunting For Hills’ of ‘Shadows of Nagi’. Hij stak daar dan veld opnames in die opgenomen werden tijdens zijn rondreizen.
Intussen is hij al aan zijn achtste album toe. Hij componeert ook muziek voor films en docu’s. Hij treedt ook soms op met zijn muziek. Je hoort het, hij is een bezige bij en hij is een beetje van vele markten thuis.
Voor ‘Laguna’ heeft hij zich gefocust op repetitieve stukjes muziek met een ambient vibe in. Hij geeft de muziek wel de nodige warmte door o.m. gebruik te maken van ongewone, akoestische instrumenten zoals een kalimba, een chinese harp etc… Ik kan daarom bij de muziek zeker het etiket organisch opplakken.
Bij de opener “Seldom” hoor je een rustige opbouw dat haast wat folks aandoet. Het is een beetje zoals de zee: hij komt op en ebt terug weg. Hier maakt hij gebruik van een Glockenspiel en de Thaise pin.
“Contrails” klinkt iets etherischer en dat komt waarschijnlijk door de onderliggende synthsounds waarop de piano en de andere geluiden zich ontplooien. “Golden Patterns” omschrijft hij als een dagdroom. Ik hou enorm van de sfeer en de klank in dit heerlijk stukje muziek. De titeltrack werd al live gebruikt om het publiek mee te trekken in actief luisteren.
Dat is dan ook wat de muziek van Suntapes is: luister- en sfeermuziek. Op “Grasslands” en “Woodlands” hoor je de Oosterse invloed van de Guzheng (Chinese harp). Een heel herkenbaar geluid. Afsluiter “Waterfall” doet mij aan een wellness sessie denken. Het past er qua sfeer helemaal bij.
Op ‘Laguna’ vinden we negen mooie en sfeervolle tracks terug die blijven boeien in hun eenvoud. De meerwaarde en diepte zit in de nuances en details, in de opbouw en de klankkleur.
Het artwork is zoals steeds heel mooi uitgewerkt en de foto op de cover dekt perfect de lading. Andermaal een mooie release.
Soundscapes/ambient/filmisch
Laguna
Suntapes
Belgica Erotica was één van de smaakmakers op het eerder dit jaar verschenen verzamelalbum ‘Walhalla New Beat’ waarop oude en nieuwe vertegenwoordigers van de new beat de degens kruisten. Belgica Erotica zit in het team van de nieuwe vertegenwoordigers, al is dat dan ook al sinds 2019.
Het is mooi om de evolutie te zien in zijn oeuvre. Deze nieuwe digitale single heeft zelfs zonder de schaarse lyrics een onmiskenbare erotische lading. Het is mooi dat voor dit project met de uitdagende songtitel en lyrics een zekere traditie in ere wordt gehouden, maar het werkt dus ook zonder.
De track is iets minder voluit dansbaar dan we indertijd gewoon waren in de hoogdagen van de new beat, maar heeft wel dat heerlijke retro gevoel van begin jaren ’90.
Dance/Elektro
Sex Symbol -single-
Belgica Erotica
Opnieuw een fijne release, dit ‘Sex Symbol’. Voer voor remixers ook. https://belgicaerotica.bandcamp.com/track/sex-symbol
‘Bleed Out’ is alweer het achtste studio-album van de Nederlandse metalband Within Temptation. Aan de bandbezetting is niets veranderd sinds het vorige album en de Zweed Daniel Gibson zat opnieuw achter de knoppen in de studio. Het is dan ook een heel herkenbaar album geworden.
Het was voor de band blijkbaar even zoeken hoe ze dit zouden aanpakken. ‘Bleed Out’ is het eerste album zonder steun van een klassiek platenlabel. Ze kozen voor Music on CD en Music on Vinyl, dat eerder al heruitgaves op vinyl van de oudste albums van Within Temptation uitbracht. Liefst zeven singles gingen vooraf aan de release van het album, waarvan de eerste al in mei 2020 uitgebracht werd. Dat betekent dat de album-kopers slechts vier ‘nieuwe’ tracks voorgeschoteld krijgen. Niet elk van de zeven singles in de aanloop naar deze albumrelease was overigens memorabel.
‘Bleed Out’ sluit naadloos aan op de vorige albums, ‘Resist’ en ‘Hydra’. Er wordt muzikaal weinig nieuw terrein verkend, al klinkt dit nieuwe album misschien net iets steviger of harder. Het is voorts het intussen klassieke concept van moderne symfonische gothic metal, met een beetje bombast en met meer aandacht voor de groove dan voor agressieve gitaren. Op “Cyanide Love” zit een gitaarsound die misschien wat aanleunt bij djent en op “Shed My Skin” voegt de Duitse metalcoreband Annisokay een stevige hardcore-vibe toe. Zangeres Sharon den Adel blijft het middelpunt van elke track en zij is dan ook de sterkste speelster in de ploeg. Het maakt wel dat elke muzikant in deze band niet uit haar schaduw komt.
In de lyrics zit wel wat meer evolutie dan in de muziek. Deze keer gaan die over vrouwenrechten, pesten, oorlog, vrijheid en onderdrukking, religie en over worstelen met jezelf. Allemaal heel relevante onderwerpen en wie de moeite neemt om het tekstvel erbij te halen, krijgt best wel een paar mooie inzichten en boodschappen mee.
Er zit een bescheiden Belgische link in ‘Bleed Out’: de foto’s voor het artwork werden gemaakt door Tim Tronckoe.
De beste tracks op ‘Bleed Out’ zijn “We Go To War”, “Worth Dying For” en “Shed My Skin”.
Itv , lees hier .
Fifty Lab Music Festival 2023 - Een driedaagse trip ‘Back to the future’
Fifty Lab Music Festival 2023
Alle zalen
Brussel
2023-11-15 t-m 2023-11-17
Erik Vandamme
Beoordeling: 9
Als liefhebber van fantasie, SF en Horror intrigeert ons de mogelijkheid tot tijdreizen. Op muzikaal vlak optredens meemaken van overleden helden in hun glorietijden, of net voor ze bekend zijn geworden, lijkt ons iets magisch het te mogen meemaken. Of reizen we toch maar naar de toekomst om de laatste nieuwtjes in de muziek te ontdekken … Hier heb je echter geen Teletijdmachine nodig. Fifty Lab Music Festival is een jaarlijks weerkerende driedaagse trip, een 'Back to the Future'. Het festival is gecentraliseerd in het centrum van de hoofdstad, verspreid over vijf locaties. Je kan op deze editie dan ook terecht in de Bonnefooi, de AB Club, de Silver Space en in Golden Space van de Beursschouwburg, alsook in nieuwe locaties, zoals het prachtige Cafe Delune en op het dak van de net heropende Beurs. Daarnaast is er ook een aanbod in de Ancienne Belgique op donderdag en vrijdag.
Alle podia zijn op maximaal vijf minuten wandelafstand van elkaar, waardoor je redelijk snel van het ene optreden naar het andere geraakt. Omdat we echter verkiezen om concerten in z’n totaliteit mee te maken, beperken we die wandelafstand toch een beetje.
Maar op onze tijdreis naar de toekomst deden we een pak fijne ontdekkingen, bands en artiesten die we in het oog mogen houden, als de muziekbusiness hen die kans geeft …
Fifty Lab Music Festival 2023 - dag 1 - Van sprookjesachtige intimiteit naar opzwepende beats
We starten ons tijdreis trapsgewijs naar de bovenste verdieping van de Beursschouwburg. Heel veel trappen later kwamen we terecht bij de Gents-Leuvense formatie Ão (*****) die met hun album 'Ao Mar' op heel wat goede recensies kunnen rekenen. Lees onze recensie er maar even op na.
En dat ophemelen is niet uit de lucht gegrepen, zo zou later blijken. Live presenteert Ão een overvloed aan muziekstijlen die gaan van dromerig, naar pop en dance. Je kunt op hun muziek geen label kleven. Bovendien ligt de roots van zangeres Brenda Corijn in Mozambique en Portugal. In de sound en in de zang hoor je het. Het is een avontuurlijke reis die ons zwevend naar allerhande oorden brengt.
We gingen nu polshoogte nemen in de Bonnefooi voor Inturist (****), alter ego van Evgeny Gorbunov, muzikant en mediakunstenaar uit Tel Aviv, eigenaar van het label ‘Incompetence Records’. Een man die blijkbaar van vele markten thuis is … In de Bonnefooi hoorden we zijn mogelijkheden, met het combineren van loops, opzwepende beats en sax, een wilde botsing van elektronisch vernuft en een erg groovy sound, wat we ook wel in de jazzscene horen. Het is een bijzonder zinnenprikkelend experimenteel allegaartje, wat naar meer smaakte …
We zakten af naar de Beerlab, op het dak van de vernieuwde Beurs. Er is daar een breed assortiment bieren, alsook met het festival muziek … Een artieste die we met stip in onze agenda hadden gezet was Bobbi Lu (*****). De Brits-Brugse Sound Track-laureate van 2022 bezorgde ons koude rillingen door haar zalvende stem en een sound die het midden hield tussen piano virtuositeit en experimentele klanken. Het klonk ontroerend , bedwelmend. Intens genieten dus van een kleurrijke wereld.
Het contrast met het daarop volgende Dumb Buoys Fishing Club (***1/2) in de AB Club kon niet groter zijn. Het onlangs verschenen debuutalbum ‘Wrecked’ van het Londense duo - die hun inspiratie blijkbaar haalt bij een Daft Punk en Gorillaz – biedt een aanstekelijke sound van opzwepende beats en vocals. Niet altijd origineel, maar entertainment, feest hier, die de temperatuur deed stijgen en tot dansen aanzette.
Over naar de Bonnefooi. Egidius (****) speelt al van jongs af aan muziek. Hij liet de gitaar achter zich en begon tijdens de pandemie te experimenteren met synthesizer. Twee jaar later bracht hij zijn eerste EP uit, gevolgd door meer releases waaronder het debuutalbum van afgelopen winter.
In eerste instantie is hij ondersteund door een vocaliste. Intimiteit heerst, Egidius pikt er op in door zelf vocals voor zijn rekening te nemen . Een kleurrijk klankenpalet horen we, van opzwepende beats, oorverdovende klanken naar een golf van intimiteit. Wat een afwisseling en schakelingen. Een set die ingetogenheid en de dansspieren aansprak. Ingenieus veelzijdig …
In de Beerlab hadden we met Debby Friday (*****) wederom een fenomeen. Debby is een in Nigeria geboren muzikante, die zich toelegt in elektronica, woont en werkt in Toronto. Voor haar debuut werkte ze samen met Graham Walsh, een voor Juno en Polaris Prize genomineerde producer. De sprong omhoog in productiewaarde voegt gewicht en aantrekkingskracht toe aan de genre-flexibiliteit.
In een strak pakje zweeft ze als een zwarte mysterieuze nimf over het podium … De zwoele manier van zingen en dansen met een brede glimlach is mooi. Het klinkt best spannend, opzwepend en gevarieerd, deugddoend met een bruin St-Bernardus biertje.
Afsluiten in de AB Club deden we met Deijuvhs (***1/2) , die een blend van uiteenlopende muziekstijlen aanbood, gaande van jungle naar metal, punk tot drill. Hier konden we headbangen en lekker uit de bol gaan. Het beweeglijke ensemble gaat als een chaotische wervelstorm tekeer en zoekt het publiek letterlijk op.
Het enige minpunt was dat de stem van Deijuvbs teveel werd overstemd door pompende bassen en overstuurde drums. Maar een muzikaal feestje was het.
We eindigen de eerste avond met een kort en bondig feestje inde Bonnefooi en pikten een stukje ROLROLROL (***1/2) op, een project van Jameszoo & Niels Broos. Ze hebben hun eerste album uitgebracht via Ilian Tape in juni 2023. Het album heet simpelweg 'MUSIC' en is een ‘stopverfachtige’ oefening in pop, moderne jazz en elektronische muziek. Live zorgt dit voor een wilde mengelmoes van stijlen, in de vorm van bijzonder opzwepende klanken, waarbij het duo niet vies is van enige improvisatie. Kleurrijk en luid, die hen als een uniek duo onderstreepte binnen de elektronische muziek. De perfecte afsluiter voor een geslaagde eerste avond
Fifty Lab Music Festival 2023 - dag 2 - Vrouwen aan de macht!
Op de tweede dag van Fifty Lab waren de ‘vrouwen aan de macht’. Een programmatie binnen een zeer breed kader, die gaat van R&B, over weerbarstigheid naar Oosterse culturen. Mooi.
Die tweede festival dag starten we in de AB Club met een ferme portie typische zigeuner muziek, elegant vermengd met funk, jazz en fusion. Ginga Manga Funk (****1/2) is een gezelschap dat bestaat uit virtuozen op drums, gitaar bas en een zangeres; ze heeft een warme stem en kan ook een ferm potje drummen op haar djembés. Bovendien werden haar vocals vaak aangesterkt door de stem van een indrukwekkend solerende gitarist. Het gezelschap weet de emoties rond die zigeunermuziek heel mooi uit te beelden, en voegt daar eigenzinnigheid aan toe, die muzikaal nauw beantwoordt aan de leefwereld van de zigeuners. Er stond nog niet zoveel volk in de AB Club maar deze magische trip intrigeerde.
In de Bonnefooi zouden zich op deze avond vooral DJ feestjes ontplooien … De avantgardistische pop fee en Sweats-lid Stien Bovijn, oftewel Piffy (*****) maakt gebruik van beats en loops en zet het om tot special effects op haar keyboards. Ze voegt er haar rijkelijk geschakeerd stembereik aan toe, die het midden houdt tussen intimiteit en een aanstekelijke vitaliteit. Het is ' de perfecte muziek om op te dansen, alsook om op te wenen in een hoekje'; ze wordt zo op haar vi.be pagina omschreven. Piffy ging hier op bijzonder speelse, wulpse en frivole wijze te werk in de Bonnefooi. Artieste om in het oog te houden…
Een korte wandeling en met de lift naar boven bracht ons in de Beerlab. Zedie (****) is een Belgisch-Nigeriaanse zanger, songwriter en componist geboren in Brussel, fkomstig van het Epie-Atissa volk uit het zuiden van Nigeria. Die invloed etaleert hij ook in zijn set, hoewel er ook een streepje Franse chanson naar boven komt; De man heeft een warme stem en pakt je dan ook op gezapige wijze bij het nekvel. Zedie dompelt je onder in een melancholische sfeer met een Afrikaans tintje aan verbonden. Hij haalt zijn invloeden eveneens uit de Franse variété, wat ook tot uiting komt in zijn in het oog springende podium act. Soms neigt het daardoor naar ietwat kitscherig gedoe , maar dat stoort allerminst. Door zijn warmhartige uitstraling en kristalheldere stem weet hij iedereen te betoveren.
Ondertussen stond de AB Club goed gevuld voor Marguerite Thiam (****). Deze Franse actrice en singer-songwriter weet een brug te slaan tussen intimiteit en dans, op ingenieuze wijze. Marguerite Thiam klinkt emotievol, ontroerend. Een zinnenprikkelende set dus
In de Bonnefooi genoten we nog even van de DJ set van Jailed Jamie (****) die een gevarieerde set brengt van trance en rave. Jaime Tellado aka Skygaze is sinds 2013 actief in de Spaanse elektronische underground scene, en weet perfect hoe hij een publiek moet inpakken. Met z’n vocals maakt hij zijn DJ act nog wat unieker. Meer nog, het geeft een emotionele draai aan de klankenpracht. Best een aangenaam verrassing in de Bonnefooi.
Cyra Gwynth (*****) beweegt zich in de BeerLab op het pad van de betere R&B, die iets meer biedt dan opzwepen en dans. Ze zingt en brengt haar teksten met zoveel gemeende emoties, waardoor ze je ziel diep raakt. Net die combinatie zorgt ervoor dat deze talentvolle Belgische artieste niet moet onderdoen voor de zogenaamde grote namen binnen de scene. Helaas werd haar set teveel verstoord door gebabbel, zeker bij het deel waar ze op een stoel over haar leven vertelt. En toch wist ze het publiek goed te bereiken toen ze een intieme song bracht in alle weemoed; de lichtjes werden boven gehaald en ze krijgt de zaal stiller. Om daarna met een knappe R&B shot ons terug aan het dansen te zetten. Voldoende variatie dus om ons bij te blijven.
Met 'stip ' hadden we Mitsune (*****) in onze agenda gezet. Mitsune wordt aangevoerd door een krachtig trio vrouwelijke Tsugaru shamisen-spelers en begeleid door percussie en contrabas. Deze Japanse act deed het Midden-Oosten uiteenlopende ontwaken in een volle AB Club. Niet alleen de instrumentale inbreng, met vaak traditionele instrumenten, maar ook de vocale inbreng voeren je letterlijk mee - naar die voor de Westerling nog steeds onontgonnen gebieden. Soms klink het dansbaar, maar even goed dompelt het gezelschap je in een intieme sfeer met een licht dreigend kantje. 'Mitsune is een muzikaal en visueel feest dat emotie, folklorebeelden, stuwende grooves en wilde mode oproept’, staat in de bio, en dat is absoluut niet ver gezocht. Dit was een verrassend combo en een fijne ontdekking.
We gingen nog even de beentjes uitzwieren op de DJ act van de Italiaanse klankentovenaar Vanafec (***1/2) die door een zeer opzwepende set vol filmische soundscapes, de fantasie weet te prikkelen. De bleeps&beats en de prikkelende soundscapes brengen een kleurrijke wereld en trekt de kaart van het dansen. Mooie afsluiter.
Fifty Lab Festival 2023 - dag 3 - Humor, absurditeit en een hartenbreker
Op de derde festival dag vertoefden we vooral in AB, knus genieten van humoristische sets met een hoek af, tot ons laten bedwelmen door allerhande sounds. Afsluiten deden we echter met een hartenbreker van formaat..
We starten de avond in de AB Club met het gekke gezelschap Chevalier Suprise (****) een formatie aan toppers die zijn naam niet heeft gestolen; verrassend was deze set in elk geval. Getooid in soldatenpakken, brengen de heren een soort punk; er wordt dan ook stevig gestampt en geduwd op dat podium. Vooral straalt Chevalier Suprise veel zelfrelativering en humor uit.
Ze zorgden voor een eerste glimlach, terwijl heel subtiel een spiegel werd voorgehouden. Dat is waar het bij punk toch om draait … Echter, deze band in dat hoekje 'punk' duwen, is hen tekort doen … Het is een zootje ongeregeld die lekker om zich heen stampt en de controverse niet uit de weg gaat.. zonder die humor niet uit het oog te verliezen uiteraard.
Punk met een ferme hoek af, zouden we de band nog het best kunnen omschrijven. Een eerste uppercut.
Ricardo Martins (****) werd bekend in de Portugese muziekscene als drummer in bands als Adorno, Lobster en Cangarra. Hij groeide ondertussen uit tot een van de meest geliefde en drukbezette Portugese muzikanten. Helemaal op zijn eentje toont hij zijn capaciteiten in een rustig Bonnefooi. De man is niet alleen een verbluffende drummachine, hij maakt gebruik van speciale effecten, die het experimentele karakter van zijn muziek omkaderen of hij gooit er subtiele vocals aan toe. Hij ontplooit zich tot een klasvolle multi-instrumentalist, met zijn gevarieerd drumwerk. Een talentvol artiest.
Over veelzijdigheid gesproken … James de Graef staat onder het pseudoniem Loverman (****) helemaal alleen op het podium van de AB Box, enkel met gitaar en z’n doorleefde emostem. Hij krijgt de aanwezigen stil, maar durft ook over te gaan naar een meer dansbare act. Om later je weer op het verkeerde been te zetten. Wat een virtuositeit.
De sterkte van Loverman is dat hij helemaal op zijn eentje je kan ontroeren, anderzijds opzwepend je aan het dansen zet. Loverman is een klasse entertainer die zijn publiek letterlijk gaat opzoeken. Man met groot potentieel.
Ons werd de band University (****1/2) aangeraden na het Sonic City Festival in Kortrijk. Het gekke gezelschap brengt een chaotische vorm van postpunk met een hapje hardcore, ook met een ferme hoek af. Er zijn de gitaristen, die op scherp staan en er is de zanger/gitarist die brult of zijn teksten fluistert, tot hilariteit van het publiek. Ongelofelijk wat de drummer op zijn drumstel doet; het lijkt wel alsof hij waanzinnig is geworden, eens hij de cimbalen aanraakt.
Een rollercoaster van humor en absurditeit kregen we, ondanks dat deze muzikanten verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn; puur muzikaal zijn het echte virtuozen. Het meest in het oog springende bij dit gekke gezelschap is echter de man met bivakmuts die schijnbaar computerspelletjes zit te spelen, en telkens de songtekst toont op een blad papier. Wat zijn functie ook mag zijn, het is iets speciaals. Bizarre set zondermeer.
We namen nu even polshoogte bij het Belgische rap duo 39Bermuda (***). Het duo gooit alle rap/hip hop clichés op een hoopje, en voegt er eigenlijk niets vernieuwend aan toe. Toch weten ze ons te intrigeren. Ze brengen die rap vanuit een onweerstaanbaar buikgevoel. De energie spat daadwerkelijk alle kanten uit. Stilstaan is onmogelijk.
De set werd abrupt afgebroken toen het geluid onverwachts stil viel, en het duo het podium verliet; Wat verweesd bleven we er eerst nog , maar uiteindelijk verlieten we de zaal, niet meer wachtende tot ze zouden terugkeren.
Binnen het rap genre zullen ze wellicht een rits schare fans vinden, en hun stempel weten te drukken door hun niet aflatende energie, maar ons konden ze niet compleet over de streep trekken. Helaas.
In eerste instantie was het de bedoeling om deze derde dag Fifty Lab af te sluiten met een tot de verbeelding sprekende Cumgirl8 die op Sonic City Festival in Kortrijk eveneens sterk voor de dag kwam. Maar er was geen doorkomen aan, de zaal stond te vol en mensen moesten buiten wachten.
Dus besloten we de avond af te sluiten in Beerlab, waar we de vorige twee dagen prachtige optredens hadden gezien. Dushime, (*****) ook bekend als Andie Dushime, Kigali, (film-/theateractrice, muzikante, zangeres, verhalenverteller en performer) is een nieuwe verschijning op het Belgische kunsttoneel. Het theatrale keert ook terug in haar emotionele set, ze grijpt je al door haar performance bij de keel. Dushime heeft een prachtige, heldere stem, tot zelfs een opera gehalte, …of het kan zacht zalvend, intimistisch, hypnotiserend zijn.. Helaas werd de set overstegen door vervelend gebabbel. Ondanks Dushime vriendelijk vroeg om 'uw innerlijke ziel te laten spreken' lukte het haar in eerste instantie niet volledig, maar ze hield vol, waarbij at last iedereen van die intense set genoot.
Er heerste een soort warme gloed in deze muzikale trip. Wij genoten op magische wijze …
We gingen toch nog even poolshoogte nemen bij A Strange Wedding (***1/2) die met een gevarieerde DJ set ‘ de raver' in ons wakker maakte; bonkende beats wisselt hij voortdurend af met vreemde soundscapes. Een kleurrijk klankentapijt.
Fijne, mooie afsluiters waarvan deze van Dushime nazinderde . Wat een driedaagse trip hier ‘back to the future’ …
Organisatie: Fifty Lab
Swans - Een elegant explorerende, declamerende, kakofonische hoogmis
De NYse avantgarde noise masters Swans van goeroe Michael Gira zijn uitgegroeid tot een los-vast, open kunstcollectief van getrouwen uit de Swans wereld . Opperswan Gira dirigeert en delegeert. Een kleine twee en half uur lang werden we verweven in een web van een elegant explorerende, declamerende, kakofonische hoogmis; een rijk geschakeerd klankenpalet, harmonieus tegendraads, met die kenmerkende galmende baritonzang, vindt elkaar in een huiverend, beeldrijk, filmisch concept …
Swans staat voor gecontroleerde chaos, een carrousel van melodie en ontsporing , een kakofonie, hectisch die bitterzoet, weerzinwekkend, genietbaar, hard(t) verscheurend klinkt, als intrigerend, meeslepend, spannend, dwingend, beklijvend, opwindend, energiek en explosief; alsof een sneeuwbal de helling naar beneden rolt, steeds groter wordt en ergens tegenaan botst …
De sound is repetitief, sober, opbouwend, breed, ondergaat allerlei tempowissels om dan rijkelijk in grandeur te stoppen.
Midden de jaren 90 waren ze iets toegankelijker, om dan terug vol gas alternatief er tegen aan te gaan, zeker sinds hun return in 2010. Avantgarde zondermeer, eigenzinnig origineel, een eigen universum. Een spel op uitputting werd het, al kunnen we zeggen dat de laatste twee ‘Leaving. Meaning’ en ‘The beggar’ wat meer ingehouden klinken, wat meer ruimte laten en soberder in de instrumentatie zijn, waarbij het semi-akoestische gitaarspel- en de kronkels wat meer doorgang krijgen.
Al 35 jaar is Swans een muzikaal buitenbeentje, een soort theatraal epos. Gira is de dirigent, hij begeleidt en leidt de anderen in deze unieke trip die je moet ondergaan; een ‘pain & suffering’, een evenwichtsoefening tussen subtiliteit, finesse en allerhande muzikale kronkels, effects, feedback en noise.
Een bezwerende totaalervaring van donkerte en licht, die sprookjesachtig als apocalyptisch is. We zitten in de stijl van Sunn O))), Amenra, The God Machine, Einstürzende Neubauten en Godspeed YBE. Ze gaan naar de oerkracht van geluid. De sound staat centraal, niet voor niks ben je voorbereid dat het combo speelt over de geluidsgrens om de intensiteit, beleven van het klankenbestand zo hard mogelijk te maken.
Het sextet richt de blik op elkaar. Het spel wordt beheerst door Gira. “The beggar”, titelsong , “The hanging man”, “Ebbing” en “The memorious”, we zitten dan halfweg de set (anderhalf uur), legden de klemtoon op een aanzwellende ritmiek en is een soort krachttoer, die onze trommelvliezen onder druk zet.
Daaropvolgend ervaren we wat meer muzikale rust, wat meer ambiente stukken door de sfeervollere aanpak, die weliswaar de spanning , dreiging ongemeend hoog houden, alsook de schoonheid van de sound onderstrepen, “Cathedrals of heaven”, “No more of this” en “Leaving.meaning” zelf. Muziek van uitersten dus , een catharsis …
Tot slot krijgen we een totaal nieuwtje, “Birthing”, wat stuk voor stuk tot stand komt tijdens deze tour, die alles te samen in één pot jamt, de afstemming op elkaar sterk maakt, stevig uit de bocht durft te gaan en hun muzikale noemer van elegant explorerende, declamerende, kakofonische hoogmis beaamt.
Bijna twee en half uur waren we in de speeltuin van het Swans combo, die net als wij evenveel speelplezier beleefden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5626-swans-16-11-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel
Will Butler + Sister Squares - Overdaad aan muzikale ideetjes swingt en pakt!
Er was aardig wat volk opgedaagd in het pittoreske zaaltje van de Bota om Will, broer van Win Butler van Arcade Fire, aan het werk te zien, met een terechte link naar die wereldband; alsook was er ruimte in sfeer creëren door de klankexperimenten en de vrouwelijke zangpartijen, waardoor we ondergedompeld werden in de overdaad aan muzikale ideetjes van Will en C°, een goed uur lang …
Hij had al eens een soloplaat uit , ‘Generations’ en trommelde voor deze de Sister Squares op, deze drie dames zijn gecentraliseerd rond zijn vrouw.
Will kondigde vorig jaar in het voorjaar, na een kleine twintig jaar, zijn vertrek aan bij Arcade Fire, een paar maand voordat er fikse beschuldigingen van seksueel wangedrag richting zijn broer opdoken.
Er werd door het kwintet, Will werd bijgestaan door een drummer, nogal gewisseld van stijl en van instrument; we kregen wel bijna twintig nummers in een uur tijd, korte songs, groovy, aanstekelijk, dansbaar als innemend, sfeervol, onheilspellend binnen een indietronica geluid, die ergens Arcade Fire als Talking Heads oproept in de meer uptempo nummers. Vele diverse muzikale ideetjes en schetsen kregen we dus in het materiaal.
Vaardige openers, binnenkoppers kregen we met “Arrow of time”, “Willows” en “Take my side”, gedreven, beetje kakafonisch door de elektronica grooves/-riedels , de bas, de gitaarpartijen, de drums en de zangpartijen van een enthousiasmerende Will met de dames . In zijn zang is hij nauw verwant aan de vocals van z’n broer en zingt hij vol passie en overgave. De dames creëren in hun zang een gemoedelijke sfeer en fungeren als een soort koorzang. Ze maakten synchrone pasjes en bewegingen rond hun instrumenten en nodigden ons meteen uit in een ‘saturday night move’.
Will gaf ons ook al mee Swans niet te vergeten, die vanavond in de grotere Orangerie optrad, een band waar hij wel eens een kijkje zal gaan nemen, als ‘t hier gedaan is.
Er werd gas terug genomen , de moves even opzij met integere nummers als “Old year” en “Good friday 1613”, waarbij een hoofdrol was weggelegd voor de dames . En op die manier laveerden we doorheen deze boeiende, afwisselende set …, “Bethlehem” rockte op snedige wijze en Talking Heads kwam aan de beurt op een “Sunlight” en “Hee loop”; er waren meer de klankexperimentjes op “Manipulator” en “Me & my friends”, bijna filmisch op z’n Dr Who’s, tussen science-fiction en een sprookje .
Leuk allemaal om gezwind door die set te gaan, het werd goed en warm onthaald . “Saturday night” was er dan eentje die nog eens extra de dansspieren prikkelde, het klonk wat ingehouden op “Stop talking” en een samenhorigheidsgevoel kregen we op die uitwuivende “Close my eyes” .
Goed genoeg om ons in stijl en variatie te overtuigen!
Organisatie: Botanique, Brussel
Dirty Sound Magnet - Zwitsers graniet
Het Zwitserse powertrio Dirty Sound Magnet is bij ons boven de radar gekomen toen we de albums ‘DSM III’ en ‘Live Alert’ op onze schotel kregen. Twee uitmuntende albums van een stevige rockband die zich ergens bevindt in een psychrockwereld met een knipoog naar de seventies.
De nieuwe plaat ‘Dreaming In Dystopia’ is dan weer een domper van formaat. De band streeft er een atmosferische, dromerige en licht psychedelische sound na, maar strandt bij een klef, zwalpend en saai brouwsel. Met uitzondering van het mooie “Insomnia”, dat ook hier vanavond middels een heerlijk uitgesponnen gitaarintermezzo een innemende indruk nalaat, is dit een album dat volledig zijn doel heeft gemist.
Gelukkig is het de krachtige en potige sound van die vorige platen die heerst op het podium. Dirty Sound Magnet rockt, vlamt en spettert, maar weet ook verstilde tussenpauzes in te lassen. Vette funk, gloeiende psychrock en stomende blues maken het mooie weer, en dat alles met een hete groove en een batterij splijtende gitaarsolo’s.
Eén keer slaan ze de bal volledig mis met “Utopia”, niet toevallig een song uit die slappe laatste plaat. Het onding wordt tot overmaat van ramp dan ook nog eens opgeluisterd met een onnozel la-la-la refreintje en ontpopt zich zo tot het meeste gênante moment van de avond.
Maar verder is dit hevig rockende powertrio een meer dan aangename ontdekking. Frontman Stavros Dzodsos is de drijvende kracht achter DSM. De charismatische kerel heeft nogal wat rockvedette-allures, hij weet perfect van zichtzelf dat hij een verbluffende gitarist is wiens vaak uitvergrote solo’s menige monden doen openvallen. Dan mag er uiteraard al wat opschepperij bij, die gast kan het zich permitteren, en het past natuurlijk in dit soort wervelende rock’n’roll show. Zijn grote voorbeelden zijn niet ver te zoeken, Hendrix natuurlijk, maar zeker en vast ook Jimmy Page die in het middenstuk van het geweldige “Mr Roberts” wel heel prominent aanwezig lijkt.
Bijna twee uur weet Dirty Sound Magnet ons te overdonderen en te begeesteren met hun flitsende en eclectische rock. Een band met lef, pit en power, we vergeven hen dan ook graag de misstapjes op het laatste album.
Organisatie: Charlatan, Gent
Het is niet vanzelfsprekend om als essentiële nineties gitaarband op vandaag nog relevant te zijn, hun echte hoogdagen gaan immers terug naar ‘Meantime’ (1992) en ‘Betty’ (1994), maar Helmet haalt op ‘Left’ toch geregeld als vanouds de sloophamer boven. Al is die misschien niet meer zo vernietigend en meedogenloos als 30 jaar geleden. Page Hamilton’s vocals zijn wat meer geraffineerd en klinken niet meer zo frontaal en giftig als op de splinterbom ‘Meantime’, maar de strakke en droge in-your-face sound is gebleven.
Helmet komt bij momenten gevaarlijk uit de hoek, serveert als vanouds een set vlijmscherpe gitaarsolo’s en de riffs laten zich alweer als welgemikte uppercuts opmerken.
Doeltreffende moordenaars als “In The Meantime”, “Unsung” of “Milquetoast” zal je hier niet vinden, maar met snedige riffmonsters als “Big Shot” en “Dislocated” kom je ook al een heel eind weg.
‘Left’ is misschien niet het meest splijtende Helmet album, zeker ook niet het beste, maar wel eentje waarop die typische post-hardcore-metal sound bij momenten nog verdomd stevig uit de boxen knalt.
Met deze langverwachte nieuwe plaat hebben wij hetzelfde gevoel als met hun bedenkelijke show vorig jaar in het Koning Boudewijnstadium. Aandachtstrekker Mick Jagger voert zijn showtje op en moet persé tonen dat hij op zijn respectabele leeftijd nog een aardig potje kan zingen, de rest mag al van geluk spreken dat ze mogen meedoen.
Niets werd aan het toeval overgelaten om The Stones te laten klinken als The Stones. Het moet gezegd, de band is zelfs behoorlijk goed op dreef en er wordt bij momenten nog hevig gerockt. Maar de songs zijn, alle studiotechnieken en trucen van de foor ten spijt, aan de inferieure kant.
Producer Andrew Watt, eerder dit jaar nog verantwoordelijk voor het meer dan aardige ‘Every Loser’ van de onverslijtbare Iggy Pop, heeft zijn best gedaan om de oudjes anno 2023 nog relevant en vinnig te doen klinken, maar het zijn natuurlijk The Stones zelf die voor het songmateriaal moeten zorgen, en dat valt toch wat magertjes uit.
Voorloper “Angry” liet het al wat uitschijnen, lauwe Stones-riff, onnozel refreintje, dertien-in-een-dozijn singletje. En zo gaat het maar door, alle songs zijn dan wel gehuld in een soms best wel pittige rock-outfit, maar onder die ruwe bolster zit er vaak gewoon gebakken lucht. Enkel in de staart van het album huist er nog wat gemeende passie. Nooit gedacht dat we zoiets zouden durven beweren, maar op “Sweet Sounds Of Heaven” staat popdiva Lady Gaga geweldig soulvol te zingen, de song krijgt daarmee zowaar een zweem van “Gimme Shelter” en is één van de zeldzame hoogtepunten. En op afsluiter “Rolling Stone Blues” zijn de Stones eindelijk nog eens hun naakte zelve. De blues heeft er bij die gozers altijd al ingezeten, zo klinken de heren op hun best. Vandaar ook dat wij het bluesalbum ‘Blue and Lonesome’ van 2016, ook al was dat dan een coverplaat, heel wat hoger inschatten dan ‘Hackney Diamonds’
Natuurlijk is ‘Hackney Diamonds’ in zijn opzet geslaagd, het is als een perfect afgewerkt eindproduct van de band gerold, niets werd aan het toeval overgelaten, er is een indrukwekkende lijst specail guests opgetrommeld (Elton John, Paul Mc Cartney, Stevie Wonder, …), er zijn geen schoonheidsfoutjes te bespeuren, alles klopt.
Het zou ons zelfs niet verwonderen mocht artificiële intelligentie er iets mee te maken hebben (zo van “hey, slimme computer, maak mij eens een modern Stonesalbum dat nog ‘stoneser’ klinkt dan de Stones zelf”).
Maar pure Stonesklassiekers als ‘Exile On Main Street’, ‘Sticky Fingers’, ‘Let It Bleed’ en ‘Beggars Banquet’ zijn net platen waar een serieuze hoek af was, albums met scherpe kantjes en een vaak smerige en onaffe ramshacklesound. Dat zijn de echte Rolling Stones, maar die komen helaas niet meer terug.
De Portugese formatie Coastwise had in 2022 hun eerste EP, War Machine, uit, een terugkeer naar de basis van pure hardrock. ‘Hard Rock Is Back’ is er eentje in eigen beheer.
In de titel en in de sound wordt er dus duidelijk gerefereerd naar de creatieve hardrock van die vroegere jaren, die ons tot bewegen, dansen en luchtgitaar spelen, aanzette.
Coastwise komt er weg mee, omdat ze kwalitatief hoogstaande hardrock speelt, met die kenmerkende hoge zangpartijen en gitaar solo's. Clichématig zeker en vast, maar hunadrenalinestoten doen je prompt meebrullen.
Voer voor een avondje vertier, het verstand lekker op nul. Naast het krachtige materiaal met enig bombast, is er ruimte voor enkele ballads zoals het mooie “Call Me Again”, gelinkt aan het werk van Scorpions.
“I'm on Fire” en “Jungle Showdown” klinken oud, vertrouwd in het genre, en weinig origineel dus. Maar het feit dat het uiterst genietbare nummers zijn, trekt ons voldoende over de streep; klievende riffs , die hoog uithalende vocals en in speelsheid een gebalde sound, een formule die nog steeds aanslaat voor de hardrock liefhebber 'pur sang'. Dit geluid weet men nog steeds moeiteloos te omarmen …
Tracklist: Make Yourself Ready(Intro) - Hard Rock Is Back - Vampire Love - Gimme Me What You've Got - Call Me Again - I'm On Fire - To The Top - Jungle Showdown - Waking Nightmare - Lamb In The Dark
Marie Van Uytvanck en Amber Piddington van Kids With Buns leerden elkaar kennen op Antwerp Pride in 2018 en amper een jaar later trad het tweetal onverhoopt voor het eerst samen op tijdens Sound Track. Ze gingen verder onder Kids With Buns. Vanaf dat moment ging alles in een stroom versnelling. ze bereikten de halve finale van Humo's Rock Rally en wonnen De Nieuwe Lichting van StuBru.
De weemoed spreekt hier voor zich, die vooral de jeugd aanspreekt. Check gerust nog eens hun optreden in De Casino, Sint-Niklaas (2021) hier .
Hun album 'Out of Place ' kwam uit, die de jeugdperikelen niet vergeet van een volwassen geworden duo.
Het duo zingt over het anders-zijn in een wereld, die niet altijd wil of kan begrijpen. Elke song heeft zijn verhaal, zijn emotie , zijn raakpunt. Het is een persoonlijk album die sombere gedachten uitstraalt , maar evenzeer energie put, om er tegenaan te gaan en dus een boodschap van positivisme biedt, een gemeende trip, die ons in de ziel weet te raken. Elk van ons kan zich vinden in wat het duo ons tekstueel en muzikaal weet aan te bieden.
Tracklist: Intro (0:47) Daughter (3:23) Clutter (2:47) How Bad Could It Be (3:08) Colder (4:34) Nothing New (4:57) Words (2:58) Pale Face (3:30) Bathroom Floor (3:30) Stubborn Mind (3:00) The Balance (4:02) What Happens in Your Brain (3:32)
De in New York gevestigde trompettist en componist Itamar Borochov presenteerde dit najaar ‘Arba’ (Hebreeuws voor "vier"), zijn vierde album als leider en zijn eerste voor Dave Douglas' prestigieuze Greenleaf Music label. Hij laat zich hierbij omringen door volgende muzikanten, pianist Rob Clearfield, bassist Rick Rosato en drummer Jay Sawyer. Eén voor één virtuozen die het magische trompetspel van de talentvolle Itamar Borochov perfect aanvoelen.
Op het bedwelmende “Abraham” krijg je al een tip van de sluier, jazz en Oosterse muziek zijn hier de basis. Het sublieme pianospel van Rob Clearfield komt op het voorplan zondermeer. Maar elk instrument vindt wel zijn weg, de veelkleurige drumpartijen van Jay Sawyer en de warme baslijnen van Rick Rosato . Naast de instrumentatie zorgen de vocals op o.m. “Ya Sabbi” voor een intens Oosters sfeertje en doet ons wegdromen. Een meerwaarde. Mooi.
'Arba' is een plaat waarop de jazz liefhebber nieuwe dingen kan ontdekken, naast de culturen die elkaar zachtmoedig vinden; eentje die intrigeert, “What Broke You' to 'Wabisabi”.Een groot deel van het album is gekenmerkt van gematigd klinkend materiaal.
"Bayat Blues" is een levendige folkmelodie waarbij de trompet, hobbelig weg, van Borochov overheen raast. Clearfield brengt blues en soul samen in een mooie solo, waarna het weer verschuift naar meer jazz groove. Het gezelschap zorgt dus voor voldoende variatie.
“Who Shall Grand me Flight” en het afsluitende “Farewell” zijn beeldend, zinnenprikkelend en intimistisch …
Itamar Borochov heeft een origineel plaatje die de verbinding maakt tussen jazz en de Oosterse culturen. Fijnzinnig plaatje dus!
Abraham 07:10 Dirge 07:06 Ya Sahbi 06:29 What Broke You? 04:44 Wabisabi 04:21 Bayat Blues 05:01 Truth 04:54 Who Shall Grant Me Flight 02:14 Farewell 06:16
We citeren eerst: "ID:entity, het eerste soloalbum, biedt een diepe en intense introspectie - zowel muzikaal als menselijk - in de wereld van pianist en componist Arthur Possing. Het singer-songwriter format heeft altijd een impact gehad op de artiest en de essentie van liedjes is de essentiële leidraad geweest voor deze nieuwe plaat. Door gebruik te maken van meerdere pianostructuren creëert Arthur een zeer persoonlijk en intiem universum, waarbij hij originelen combineert met covers van invloedrijke songs en vrije improvisatie."
Na 'Four Years' en 'Natural Flow', twee albums met zijn jazzkwartet, valt de Luxemburgse pianist Arthur Possing met zijn solo plaat ook op. Het pianospel van intimiteit, tederheid en warmte staat voorop, om dan over te gaan naar een uitbarsting. Arthur Possing doet het allemaal op zijn eentje op piano, wat een totaalsound …
Arthur Possing vindt het evenwicht tussen uitgebalanceerde ballads en uptempo’s, met aangename verrassingen en wendingen, zoals “Folk song”.
Een reeks nummers wordt gevolgd door een 'interlude' wat dan een andere wending biedt binnen de sound. Ook hier een totaalbeleven en de ervaring van een filmisch karakter in 'ID. Entity'.
Tracklist: The Essence Of Joy - Seven Days - Midnight Light - Interlude #1 - Folk Song - Interlude #2 - Fields Of Gold - Interlude #3 - Val Pellice - Startin' - Cinematic - Interlude #4 - Beatriz
![[RE]FLEKT](/media/k2/items/cache/735faf45efc52abfc82733e07cd88f73_S.jpg?t=20231125_150419)
Dock In Absolute is een jazztrio van het Groothertogdom Luxemburg. De meeste van hun composities komen van Jean-Philippe Koch, de pianist van dit indrukwekkend drietal. David Kintziger op bas en Nate Wong op drums zijn de metgezellen die al een impressionante trip in de muziekscene hebben. In de songs weerklinken invloeden van klassieke muziek, rock en progressieve jazz. ‘(RE)FLEKT’ is de derde plaat.
“Heartbeat”, letterlijk eindigend met een kloppende hartje, geeft goed weer met wat te maken hebben. We gaan alle richtingen uit tussen klassiek en jazz. Het is iets aparts en unieks.
Het trio is sterk op elkaar ingespeeld en elk instrument is even belangvol. Het totaalconcept telt hier en maakt deze ‘(RE)FLEKT’ zo bijzonder.
“Swell” en “Tears for peace” zijn overtuigende klassieke stukken in golvende bewegingen en tempowissels.
Ze gaan speels om met allerhande stijlen. Het is een scherp klinkend trio, dit Dock in Absolute; het kan verfijnd , intiem als snedig, gedreven zijn. Die variatie en wisseling maakt het allemaal spannend en boeiend, luister verder maar naar “Rise in the East”, “Fragnolia” en “Kintsugi”, als mooie afsluiter.
Dock In Absolute weet dus duidelijk een brug te slaan tussen jazz en klassieke muziek.
Tracklist: Heartbeat 5:39 In Your Steps 6:25 Rolling 4:23 Interstice 5:57 Swell 4:36 Tears For Peace 7:10 Ascension 7:10 Sofia 6:00 Rise In The East 4:22 Fragnolia 5:38 Kintsugi 3:34
We volgen Powerstroke al sinds de beginjaren, zowel live als op plaat wist de band ons steeds te overtuigen. Wat de band zo bijzonder maakt, is dat ze steeds zichzelf heruitvinden en nooit lang blijven hangen in één of andere stijl. Het meest kenmerkende aan hun laatste release 'Diamonds Made of Scars' is het veelzijdige karakter.
Het begint al met “Back to Square One” een song vol power en vuurkracht. Maar even goed kan Powerstroke je op intieme wijze kippenvel bezorgen, zoals op “Hunter”. Ze laten hun donker kantje horen op “Read My Lips” en “Billion Dollar Man”. Ze stappen over naar meer thrash metal op “Eyes wide open” , maar ook hier komen nog andere wat donkere stijlen om de hoek kijken. Steeds weet Powerstroke een zekere spanning op te bouwen.
Kortom, op deze band een label kleven is moeilijk … Ze doen hun eigen ding zonder te vervallen in een chaotische brij. Verder zijn we onder de indruk van een razendsnelle waanzinnige song als “Shotgirl” en “Drown Your Hopes in Better sorrow”.
Een meesterwerkje, nu nog die verdiende internationale erkenning …
Tracklist: Back to Square One (3:44) Hunter (3:36) Siren Call (4:18) Ultimate Power (3:50) Show Me a Sign (3:32) Read My Lips (3:57) Billion Dollar Man (4:40) Eyes Wide Open (4:34) Shotgirl (4:38) The Gentle Art of Making Enemies (3:36) Drown Your Hopes in Better Sorrow (3:34)
Sonic City Festival 2023 - Ideaal voer voor alternatieve alleseters
Sonic City Festival 2023
Départ
Kortrijk
2023-11-10 t-m 2023-11-12
Lode Vanassche
De organisatie, de sfeer en de inrichting verdienen een dikke pluim. De chill out met de hangmatten is een blijver, al kan het iets warmer. Geen bakfiets- en hipster gedoe waar je enkel maar huisgebrouwen biopils en snacks met onuitspreekbare benoemingen kan drinken en eten. Deze fantastische bijeenkomst van lokale en minder lokale, jonge en minder jongere alternativo ’s wordt een steeds jaarlijks sterker groeiende must en feest.
Het duo Charlotte Adigéry en Bolis Pupul (in deze editie wat minder curatoren) mochten hun lusten botvieren op de line up met een meer dan behoorlijk resultaat, hoewel de organisatie (chapeau Vangheluwe en co) nog heel wat in de pap te brokken heeft.
… Bewijze hiervan de eerste uitgelezen avond en opening van americana over noise naar avant garde… Sonic City Festival 2023 - dag 1
De ‘minst alternatieve’ Rose City Band proeft in alle eenvoud met een gitaartje, lapsteel, bas en drum naar meer. Amerikaanse Westen houdt even halt in het Wilde Westen met hun redneck virtuositeit op zowel de slide, de gitaar, de bas de drums en de diepe warme stem. Iedereen kent Ripley Johnson natuurlijk van Wooden Ships en Moon Duo. Die man ademt gewoon muziek en stond nadien doodleuk te keuvelen aan de toog met wie het wilde.
Uiteraard gooit DeerHoof het over een andere boeg met hun opwekkende chaotische Japanse HST set met de drummer prominent vooraan die zo weggeplukt lijkt uit The Muppet Show. Derde keer , goede keer en nog steeds geen knoop aan vast te maken. Zoals de laatste dertig jaar. We maakten een ‘Bake Off’ aflevering mee waarin verschillende etniciteiten hun vreemde ingrediënten van glam, noise en rock toeleverden met als resultaat een taart waar de vulling van buiten zit in plaats van binnen. Maar wel heel lekker.
Indie kalmte bij Youth Lagoon. Je zou denken dat Trevor Powers qua uiterlijk rechtstreeks van Tomorrowland kwam, maar deze gast ontbloot duchtig zijn ziel als was het dat hij op een Freudiaanse sofa zich had neer gevleid. Heerlijke softe indierock met als basis prachtig toetsenwerk. Na de storm van DeerHoof is deze warme douche een eerste hoogtepunt.
Als Velvet en Sonic Youth-fan stond ik ooit te pronken, in 1991 vermoed ik, met Peng van Stereolab. Kwestie van te kunnen aandraven bij mijn alternatieve vriendenkring met een groep die niemand zou kennen. En een dikke dertig jaar later staan ze op SC! De prachtige gitaarsound uit de latere VU en die zo werd gecultiveerd door The Feelies, komt hier ten volle aan bod. Precies met een francofone Niko. Laetitia Sadier dacht zowaar dat ze voor een Frans publiek stond, tot ongenoegen of vreugde van de grote schare niet Zuid-West-Vlaamse fans. Bon, zoals gezegd is de basis de ultieme VU/Feelies sound met de typische gitaartjes en aftands klinkende toetsen met uitstapjes naar progrock en geluidsmuren die je gewoon omver bliezen: “Mountain”, “Pack Yr Romantic Mind” en het fenomenale “Super-Electric” .
Om het helemaal af te maken, kregen we nog ‘French Disko” als toegift. Dertig jaar na Beng kan ik nog altijd pochen dat ik Stereolab ken.
Ik had de tweede dag graag Geoffrey Burton gezien, maar gelukkig liet Musiczine me naar Daan in De Leest, Izegem gaan luisteren. Lees gerust Daan stuift door zijn ongelofelijke repertoire (musiczine.net) .
Sonic City Festival 2023 - dag 3 - Derde dag gitaardag
Wich refereerde naar Santana van Woodstock met zijn Hammond en legde ongelofelijk veel ijver en verlangen aan de dag dat iedereen nadien op de merch zijn plaat zou kopen. Jagari blies een dikke tien jaar geleden zijn band of project nieuw leven in met nieuwe leden, gezien de oud-leden het eeuwige hebben opgezocht. Afrikaanse sfeervolle en vooral dansbare funkadelic rock.
In de Club klonk het viertal Deeper uit Chicago als een typisch Britse postpunkband. Alle ingrediënten, van sound tot melodieuze flanger-riedeltjes zijn er. Nou ja, postpunk: En plus zitten we met drie bandleden die wel een potje kunnen zingen. Nic Gohl leek me zowaar een zware Robert Smith die wat schuurpapier op zijn rider had staan. De Club was vol en bleef vol. Laat dit een goede graadmeter zijn voor kwaliteit.
Zonder twijfel is de bom van de dag Fat Dog. Boris Johnson meets Poetin in de Club. Het is niet alleen de muziek, maar ook het meegaan in het enthousiasme en de vibes. Départ werd vakkundig afgebroken. Ik ken alleen maar het ronduit geweldige (letterlijk) King Of The Slugs met zijn gitaren en Goose in het kwadraat elektronica. De rest moet niet onderdoen voor dit ruwe One Step Beyond-gedoe. De moshpit wordt open getrokken, de snelladers aangereikt en het publiek krijgt een autonomie van duizenden kilometers. Eén opmerking, Fat Dogs: ergens was Front 242 u voor , enkele decennia geleden.
Helaas werd singer songwriter Johanna Sternberg afgelast. Tja, er is blijkbaar nog covid. Over rust gesproken: Wie durft er nu enkel met een akoestische gitaar op het podium van Sonic City staan? Willow Parlo. Deze frêle deerne moest helaas opboksen tegen het geroezemoes en het geweld van de lobby én de soundcheck op het hoofdpodium. Het toevoegen van een gitaar, drum en bas bracht geen zoden aan de dijk. ‘We gonna play a cover you probably know’, was de intro voor Donna Lewis “I love you always forever”. Er was wat hypocriet herkenningsapplaus. Ik had er nog nooit van gehoord. Ik kan mij niet herinneren er ooit op geslowd te hebben, laat staan een kind verwekt.
Ik geef mee dat Meg(han) Remy van U.S. Girls ervan houdt om het publiek hautain en pretentieus gade te slaan. We genieten wel van een korte en goede set met experimentele pop. De gitarist leek sprekend op onze lokale grootheid Gesman, ook als hij zweeg. Aanstekelijke latino-eske pogingen om het publiek in beweging te krijgen vielen in het water. De nochtans goede muziek kwam niet echt over. Na “Red Ford Radio” hield Remy het ook voor bekeken met de gedachte dat het aan het publiek lag.
De ideale afsluiter was het trio Timber Timbre. Deze gepolijste Stuart Staples of Madrugada bracht heel atmosferische muziek, ideaal om na een drie daagse alweer voortreffelijke editie van SC een crime serie te bingewatchen. Ze leverden trouwens ook voor ‘Breaking Bad’. Er mocht bij wijze van spreken ook een whisky geserveerd worden. Singer Songwriter Taylor Kirk staat garant voor luistermuziek waarbij de bottines van Départ tijdens Fat Dog worden ingeruild voor de huiselijke sloefen. Met een gitarist, pianist en drummer nam hij het diverse publiek moeiteloos mee in zijn pareltjes. Onder andere “Holy Motors” en “Mystery Streets” deden ons afvragen wat de volgende episodes zouden kunnen zijn in Timber Timbres verhaallijnen.
Organisatie: Sonic City Festival + Wilde Westen, Kortrijk
G. Love & Special Sauce - Return of the laid back groove
Weinig straatmuzikanten hebben dankzij hun muzikaal talent de goot zo vakkundig weten te vermijden als het in Philadelphia samengeraapte trio G. Love & Special Sauce. Begin jaren ‘90 gooiden de voormalige buskers de schijnbaar onverenigbare genres blues en hip hop in een unieke melting pot die hun titelloos debuut uit ’94 tot niets minder dan een genre-bending classic maakte. De drie decennia op de teller vormen dus reden genoeg om na lange tijd nog eens de Grote Plas over te steken voor een Europese tour van de R&B (lees: Rap ’n Blues) veteranen.
Terwijl fans van een economisch lucratief balspelletje steeds verder wegzonken in diep-filosofische bespiegelingen rond de Brugse derby voltrok zich even verder op in de stad een minstens even gezellig als memorabel event. De Cactus Club mag namelijk met recht en rede trots zijn om na 15 jaar nog eens G. Love & Special Sauce te kunnen strikken voor een exclusieve set op Belgische bodem. Nog een extra bonus? Vanavond treedt de band op in de oorspronkelijke bezetting die 30 jaar geleden de fundering van hun ongeëvenaarde laidback groove in het collectieve muziekgeheugen heeft verankerd. In eigen land is bassist van het eerste uur Jim Prescott trouwens niet meer te overhalen om van hot naar her te trekken, maar een (laatste?) Europees avontuur zag de man blijkbaar wel nog zitten.
Met een back catalogue van zeven band albums en nog eens vijf solo releases van G. Love zou menig frontman al eens worden overmand door keuzestress, maar het trio omzeilde die klip op een veilige manier door zich comfortabel te nestelen in de tijdscapsule van hun gloriejaren op MTV. In Brugge passeerde zo nagenoeg de volledige debuutschijf die volgend jaar 30 kaarsjes mag uitblazen.
Het olijke openingstrio “The Things That I Used To Do”, “Blues Music” en “Garbage Man” werd opgediend als een uitgelezen staalkaart waar de groep toen voor stond: blues als hoofdingrediënt, afwisselend gekruid met hip hop, jazz en folk. Met zijn lome raps, virtuoze gitaarcapriolen en roestige mondharmonica vormt G. Love op zich al een éénmansband, maar de onweerstaanbare Special Sauce groove is en blijft toch de verdienste van zijn twee kompanen.
Normaal gezien zijn we redelijk allergisch voor ingestudeerde - en meestal oeverloos lange - solo momentjes van bandleden, maar vanavond verveelde het ons geen seconde toen alle spotlights even werden gericht op Jim Prescott’s double bass of Jeffrey Clemens’ elastieke drums.
In de alfabetisch geordende platenkast van G. Love & co staat Leadbelly broederlijk naast LL Cool J en komt Blind Lemon Jefferson vlak na Beastie Boys. Geen wonder dus dat de 50ste verjaardag van het hip hop genre ook in hun repetitiehok niet onopgemerkt is voorbij gegaan. Als stijlbreuk kon het wel tellen, G. Love die zo ineens zijn trouwe barkruk opzij schoof om als volbloed rapper het publiek op te hitsen met een lang uitgesponnen tribute medley aan alle MCs die zijn muzikale opvoeding hebben gekleurd. Met een magistraal bruggetje naar hun eigen bluesrap evergreen “Cold Beverage” toonde het Philly trio zich trouwens opvallend immuun voor het stoffige imago dat wel eens vastkleeft aan veel van hun generatiegenoten.
Ook in de lang uitgesponnen encores zaten nogal wat momentjes met een hoog chill gehalte. Op eenvoudig verzoek van een vrouwelijke fan vertolkte G. Love op z’n dooie eentje “Sunshine”, een sober niemendalletje vanop zijn eerste en nog steeds beste solo album ‘The Hustle’ (’04) maar vanavond klonk als een bloedmooi liefdesliedje.
Toen hij even later zijn twee makkers terug in de ogen keek regende het ineens anekdotes over de woelige ontstaansgeschiedenis van het moeilijke tweede album ‘Coast to Coast Motel’ (’95): moe van het touren, bijna gesplit, weinig inspiratie, hier en daar een pilletje teveel en uiteindelijk gestrand in New Orleans voor opnamesessies in de studio van muzikale held Allen Toussaint.
En verdraaid, het werd ineens wel erg moeilijk om niet aan The Night Tripper himself aka Dr. John te denken tijdens de funky opener van die plaat “Sweet Sugar Mama”.
Met de feelgood vibes van het onvermijdelijke “Baby’s Got Sauce” als uitsmijter kon het Amerikaanse trio terugkijken op een geslaagde uitmatch. De voorspelling door de introman van de Cactus Club was er boenk op. Brugge - G. Love & Special Sauce : 0-1.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Queens of the stone age – Beresterk na ruim 25 jaar!
De verwachtingen waren hoog voor Josh Homme en C° na Rock Werchter waar ze al een onvergetelijke show speelden. Voor dit enig zaalconcert in ons landje keken we na al die jaren uit …
Eerst moesten we wel twee voorprogramma’s verteren …
Het eerste smaakte naar lauwe pap. Het vrouwelijke postpunk trio DEEP TAN uit London bracht er helaas niet veel van terecht. Hun geluid weergalmde in de nog bijna lege zaal. Ook waren de dames niet echt geïnteresseerd in het publiek. Ze deden op nogal afwezige wijze hun setje. Eenmaal konden ze ons een beetje boeien met een nummer dat ons aan WET LEG deed denken. Na 25 minuten was gelukkig deze slappe set afgelopen. Eigenlijk wel een gemiste kans voor deze dames om zich in de kijker te spelen.
THE CHATS daarentegen, grepen hun kans ten volle. Het Australische punkrocktrio gaf vanaf de eerste minuut vol gas. Punkie zien ze er niet uit, eerder casual, maar hun optreden was het des te meer. Er was geen tijd te verliezen, de nummers volgden elkaar in snel tempo op. Zanger-schreeuwer en tevens bassist Eamon Sandwith nam zijn band op sleeptouw voor een razende show. Het al behoorlijk aanwezige publiek kon dit absoluut smaken. Onder luid applaus mochten deze enthousiastelingen na een goed half uur tevreden rusten. Missie geslaagd van deze jonge gasten.
Stipt om 21u begonnen de QOTSA aan hun twee uur durende wervelende show. Onder een enorme verlichte driehoek met punt naar boven, nam de vijfkoppige band hun stelling in. Je kon meteen merken dat ze er héél veel zin in hadden. Josh toonde zich uiterst relaxt, cool en enthousiast, ook naar het publiek. En met de goed in het pak spelende gitaarvirtuoos Troy Van Leeuwen heeft hij er eentje van het eerste uur. Verder een band die goddamned goed op elkaar ingespeeld is.
Meteen de beuk erin met “Regular John” , die letterlijk van onder het desert stof werd gehaald , eentje van hun debuut , die na al die jaren terug ‘terecht’ op de setlist is geraakt . ‘Desert’ stoner van in de begindagen, zoals het ooit klonk met Kyuss , de vroegere band van Homme. Schitterend aftastend naar de rest …
Het concert brak volledig los met het tweede nummer, doorbraak naar het grote publiek, “No one knows”, de bonkende basgitaar, de splijtende drums en de gierende gitaren zouden bijna niet meer rusten. Band als publiek zijn gelanceerd voor die kenmerkende stonerrock nu.
Het net niet volledig uitverkochte Sportpaleis genoot van deze daverende, razende , retestrakke show van vele hoogtepunten. Geen afleiding door rookmachines, vlammenwerpers of confetti spuwende kanonnen, deze werden wijselijk achterwege gelaten.
Een eersteklas garagerockshow dus waar de nummers en de muziek centraal staan. En daar slaagde het vijftal zonder problemen in, zonder routineus te klinken, maar nog altijd fris, overtuigend, verrassend, vernieuwend en uiterst precies, brachten ze een héél mooie, boeiende straffe set die een perfecte afspiegeling was van hun rijkelijk gevuld en variërend repertoire.
Na een deugddoende break van zo’n vijf jaar zijn ze er terug bij met een nieuwe plaat ‘In times new roman’. Joshua heeft veel te vertellen , drama rond relaties, kanker enz op o.m. “Emotion sickness” en “Carnavoyeur”.
Wat een muzikaal parcours hebben ze afgelegd en wat een prachtreputatie hebben deze rockers opgebouwd. Na anderhalf uur , zestien nummers en een stomende “Little Sister”, kwamen ze even op adem om dan met vier straffe af te sluiten; “Go with the Flow” en het denderende, dreigende “A song for the Dead” beëindigden deze viersterrenrockshow.
Nee, net geen vijf sterren, “The Lost ark of keeping a secret” , ook eentje genesteld in ons geheugen en uit de oude doos werd jammerlijk over het hoofd gezien. Op Rock Werchter zat deze middenin de set. Schoonheidsfoutje van den Josh?! Het is hem vergeven, want het is ne toffe pee die z’n publiek weet te animeren!
Playlist: Regular John, No One Knows, Smoot Sailing, My God is The Sun, Emotion Sickness, If I had A Tail, Time & Place, Carnavoyeur, The Way you used to do, Better living through Chemistry, Sick,Sick Sick , Negative Space, Leg of Lamb, Made to Parade, Make it with Chu, Little Sister //
God is in TheRadio, I sat by The Ocean, Go with the Flow, A song for the Dead.
Neem gerust een kijkje nva de pics @Pinkpop (Wim Heirbaut) https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4962-queens-of-the-stone-age-17-06-2023.html?ltemid=0
Live Rock Werchter 2023 - Rock Werchter 2023 - Vier dagen muziekbeleving - dag 4 - zondag 2 juli 2023 - Muzikaal van alle markten thuis (musiczine.net)
Organisatie: Live Nation
Explosions in the sky - Nazinderend vuurwerk
Vuurwerk in de Roma! Dat is gevaarlijk. Gelukkig heeft de legendarische art deco-zaal zich goed en lang kunnen voorbereiden op de komst van het Amerikaanse Explosions In The Sky. Corona gooide drie jaar geleden roet in het eten, waardoor de tournee geschrapt werd, maar dat werd op de dag dat de wapens zouden moeten zwijgen, ruimschoots goedgemaakt.
Als opener mocht het mysterieuze TAKH de zaal in een donkere roes onderdompelen. Dit samenwerkingsproject tussen drie Black Heart Rebellen en Annelies Van Dinter (Echo Beatty) heeft de gemeenschappelijke liefde voor doom en mood na acht jaar pas begin 2023 omgezet in studiowerk, zijnde een titelloos debuut (via Consouling). Om maar te zeggen: het kwartet heeft het grotendeels begrepen op live muziek.
Een “gloomy” sound en een stuk meer solide en overweldigend uit de hoek dan voorheen komende in die mysterieus bezwerende en overdonderende sfeer. Dat ook dankzij de uitgesproken ritmische en repetitieve stukken vol onstuimige drums en percussie in combinatie met loodzware gitaardrones. Meer nog: we hoorden nadien in het publiek meermaals woorden als “duivels goed”. Of hoe het kwartet de galmende woorden “Turn my vows to dust” en in volle force majeure donkere wolken samenbundelde voor het onweer van Explosions In The Sky.
Explosions zelf was duidelijk opgetogen om na veel te lange tijd eindelijk het Texaanse stofzand in te mogen ruilen voor stevige Vlaamse klei. Het kwartet rond de zichzelf voortrekkende gitarist Munraf Rayani verraste in het begin van de herfst al met een langverwachte studioplaat en liet tegelijkertijd weten dat de titel daarvan, ‘End’, (en dus ook deze “End-tour”) geen onheilsbericht was aangaande het voortbestaan van de band, maar wel een thematische omkadering waarbij de vier heren de muziek opbouwden rond einde, wederopstanding en een nieuw begin. Iets waarmee je mooi aan de slag kan als je een hybride bouwt tussen instrumentale sfeermuziek, filmmuziek en postrock.
Live vertaalt zich dat natuurlijk vooral in het laatste. In een constante stroom van in elkaar vloeiende vingervlug-arpeggio’s en crescendo’s, van door elkaar kronkelende snaarthema’s van de drie gitaristen en bassist, ondersteund door hoofdwiegende technopercussie of aansporende, tegendraads snijdende drumpartijen. Maar ook in gitaarmelodieën vol liefde en romantiek, die samen de hoogte inklommen en de zaal in opperste extase brachten. Of de band zelf dan, want de vijf heren leken meermaals op een andere planeet te zitten eerder dan op een unicolor uitverlicht theaterpodium.
Om een concreter beeld te geven: vermeng “majestueus” van Mogwai, “gigantisch” van Godspeed en “sferisch” van Sigur met elkaar en je komt in de buurt. En toch past Explosions de eigen wetten van postrockmuziek toe. Door zowel fonkelende tokkelmelodieën als volle distortion-geluidstunnels op het publiek af te vuren. Negentig passionele minuten lang of een negental in elkaar overvloeiende nummers, die netjes uit het hele repertoire van de band geplukt werden. Af en toe legden de leden het snaarinstrument trouwens opzij om extra accenten met floortompercussie of piano-synth te leggen doorheen het lyrische, instrumentale verhaal.
Het kon enkel maar bijdragen tot de vervoering van een afgeladen volle Roma en een uiterst gedistingeerd, maar wel heel erg dankbaar publiek. Stuk voor stuk getuige van een avond die lang zal blijven nazinderen.
Pics homepag @Wim Hermans
Review 2016 Explosions in the sky - Survivors van de post-rock nog lang niet ‘uitgezongen’ (musiczine.net)
Met dank aan Damusic voor de support http://www.damusic.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Nederlands 
Français 
