Luka Bloom - Magisch samenspel, Man en zijn Gitaar
De Ierse Luka Bloom (****) is uitgegroeid tot een van de grotere namen in de sing-songwriting . In 1990 brak de man door met zijn album 'Riverside', het bracht hem in 1992 naar Torhout/Werchter waar hij tussen namen van het 'hardere genre' als Red Hot Chilli Peppers, Extreme, Urban Dance Squad en Bryan Adams stand hield. Hij verbaasde met z’n poëtisch pakkende teksten, en die verfijnde gitaarlijnen en -licks.
De man is ondertussen meer dan vijftig jaar bezig en blijft met beide voetjes mooi op de grond. In een uitverkocht Sint-Annakerk in Lokeren hebben we een magisch samenspel van een Man en zijn Gitaar.
Luka Bloom is een troubadour en verhalenverteller. Humor en zaken met een kwinkslag horen hierbij, alsook bittere ernst. We horen het in zijn songs die baden in een golf van weemoed of lekker intens, extravert durven te klinken.
“Thank you for bringing me Here” is een wondermooie opener. “Wave up to the shore” en de Bob Dylan cover “Make you feel my love” volgen , het zijn gevoelige nummers, liefdesverklaringen. De persoon Luka Bloom geeft ze een extra dimensie, door z’n indringende, heldere, zalvende, bedwelmende vocals.
Luka Bloom gaat de politieke thema's niet uit de weg, “City of Chicago” is er eentje over hongersnood, waarbij hij de oneerlijkheid aankaart als het verschil tussen steenrijk en straatarm.
Een rockmindende artiest, die loyaal is en zijn Ierse roots trouw blijft. Het maakt van Luka Bloom een uniek artiest. In een bijzonder tot de verbeelding sprekende locatie als de Sint-Annakerk in Lokeren, klinkt ‘the man & his guitar’ magisch.
De coronapandemie toonde aan dat hij de optredens sterk miste, en dat hij één werd met zijn gitaar en op die manier nieuwe nummers schreef. Die persoonlijke verhalen in de songkeuzes raakten.
Het daverende, rechtstaande applaus op het eind van de regulaire set bewees dat Luka Bloom in zijn opzet slaagde. In de bisnummers bracht Luka Bloom één van de hits “Delirious” en sloot af met “Black if the color (of my true love's hair)” dat door iedereen in de kerk werd mee gezongen.
Helemaal in zijn eentje, de man met z’n (akoestische) gitaar en zijn inlevende stem, bleef hij iedereen twee uur boeien. Gebundeld in een vijftigjarige carrière wist hij iedereen te raken met z’n muziek en z’n persoonlijke verhalen. Een muzikale speelsheid in een magisch samenspel.
Setlist: Thank You for Bringing Me Here //I'm a Bogman //Wave Up to the Shore //Make You Feel My Love (Bob Dylan cover) //City of Chicago //Exploring the Blue // Rescue Mission //Ciara //Sunny Sailor Boy (The Waterboys cover) // I Am Not at War With Anyone //Rainbow Day //You Couldn't Have Come at a Better Time ? Encore:? Delirious //The Fertile Rock ?//Black Is the Color (of My True Love's Hair) ([traditional] cover)
Organisatie: Fat Bastard Promotions
De foto van het artwork is een beetje flou. Zoals herinneringen aan zomerliefdes dat vaak ook zijn. Je herinnert je nog flarden van zilte zomerzoenen en lichamen in strakke zwemkledij op strandhanddoeken en naarmate de herinnering vager wordt, vul je steeds meer aan met fantasie en veronderstellingen. Maar na de vakantieliefjes er blijven soms ook vragen: Waar ben je nu? Ben je gelukkig? Heb je die hond nog waarvan je mij die puppy-foto toonde? Hoeveel harten heb je gebroken sinds het mijne? Zou je nog weten wie ik ben? Het zijn vragen die vast voor altijd onbeantwoord zullen blijven. En het zijn de vragen van “Dónde Estás”, de nieuwe single van Kyrill.
Kyrill is een indiepop-artiest die pendelt tussen Brussel en Parijs. Opgegroeid op de Canarische Eilanden met Nederlands-Russische ouders heeft hij zich altijd een kameleon tussen verschillende werelden gevoeld. “Dónde Estás” is zijn vijfde release en zijn eerste Spaanstalige track (na nummers in het Engels en het Frans).
Net als het hier eerder besproken “Rayo” van Dry Martina klinkt dit nummer 200% zonnig, maar hier rustend op een laidback retro-jazz-groove. En met een diepe, mijmerende melancholie. Vooral die melancholie is muzikaal mooi ingekleurd, met trompetten van dik velours, licht walsende mellotrons, een zuinige surfrock-gitaar en een vintage Hofner-bas. Om de lyrics helemaal te kunnen volgen moet je Spaans al wat verder gaan dan vakantie-Spaans, maar Kyrill brengt dit onderwerp alvast op een authentieke en waarachtige manier, met vooral veel eerbied voor de inmiddels onbekende andere, ondanks de kras op de ziel.
“Dónde Estás” is een perfect huwelijk tussen lyrics en sound. Herinneringen aan vakantieliefdes zijn er voor iedereen, van tieners tot bejaarden, en voor elk van die generaties klinkt deze single hetzelfde: lichte blijdschap voor de leuke herinneringen, lichte pijn voor het gebroken hart.
https://obsessions.ffm.to/donde_estas
Eeuwig is het bandproject van de Nederlanders Jeroen van Riet (Into The Arcane, Dead End, My Favourite Scar, …) en Ronald Stempyn (Deem Index). De twee wonen in elkaars buurt in Arnhem en vonden elkaar tijdens de corona. Eind vorig jaar was “Tides” de eerste, veelbelovende single op Bandcamp. En nu is er opvolger “I Am The Universe”.
De sound kristalliseert zich al wat meer: nog meer tijd en plaats voor de cleane vocalen, nog meer atmosferisch, … en toch nog steeds met één been in de black metal. Knappe productie en mix, dat ook.
Jeroen’s dochter Mist zingt mee en Jeroen’s broer Eef (ook van Dead End en My Favourite Scar) speelde de solo’s in.
Bij eerdere reviews kwamen we uit bij referenties als Wiegedood en Paradise Lost. Daar voegen we nu nog Candlemass, Solstafir en Celestial Season aan toe.
Deze samenwerking groeit bij elke release en we hopen dat we dat nog een paar keer zullen kunnen zeggen …
https://www.youtube.com/watch?v=XKujFCwugjo
Oudenaarde’s finest Tien Ton Vuist hebben al een lange reeks catchy singles op hun conto en daar voegen ze met “I Only Think About Myself” nog een banger van formaat aan toe. Een flinke scheut Ramones-punk, wat extra jeuk van The Hives en de hitsigheid van de vroege Kaiser Chiefs, allemaal vermengd in hun eigen sound. Mooie opbouw, über-meebrulbaar en catchy as fuck!
Die grote doorbraak mag er nu stilaan gaan komen.
https://www.youtube.com/watch?v=lkRo-FtlhBQ
De legendarische rockband The Wolf Banes is nog niet uitgezongen en met een leuke single als “Julienne Brunoise” maken ze duidelijk dat ze nog steeds een hoog niveau halen. De grappige tekst gaat over een huisvrouw die heel handig is met een keukenmes en dat is meteen een reden om haar hart niet te willen breken. Dat moet ergens in deze mijmerende geschiedenis toch gebeurd zijn, maar Wimmeke Punk heeft het gelukkig overleefd en kan het nog navertellen.
Knappe single. Niet zo memorabel als “As The Bottle Runs Dry” of “Fire In The Woods”, maar we zijn blij dat de Wolf Banes het nog elk jaar opnieuw blijven proberen. Een wereld zonder Wolf Banes zou maar saai zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=MslENRtyqBU
België heeft een lange traditie in stoner en stonermetal, met onder meer Cowboys & Aliens, Fire Down Below, Beaten By Hippies en het recente internationale succes van Gnome.
Witch Piss is een nieuwe vaderlandse stonermetalband met muzikanten die nog in andere bands spelen, in andere genres vooral ook: Marche Funèbre, Drawn Into Descent, Akem Manah, Self Inflicted, …. Het moet zijn dat ze toch heel wat liefde voor en kennis van de stonermetal hebben, want hun debuut als Witch Piss is sterk.
Er zit bij momenten wat sludgy doom in de tracks van album ‘Witch Piss’, zoals op “Children Of The Fire”, wat de oorsprong van sommige bandleden wat verraadt, maar dat is meer een zegen dan een vloek. Ze mengen best wel veel verschillende invloeden: psychedelic rock, spacerock, desert rock, heavy metal, …. Daardoor meandert de band per track van de ene invloed naar de volgende. Misschien zullen er voor het volgende album keuzes gemaakt worden die tot meer consistentie kunnen leiden of net tot nog meer experiment. Maar muzikaal zit dit heel goed in elkaar.
De zang komt bij Witch Piss van Peter Egberghs, die zich bij Marche Funèbre vooralsnog beperkte tot backing vocals. Zijn volle stemgeluid is een aangename ontdekking en hij gooit alles in de strijd wat hij heeft. Tegelijk voel je dat hij vocaal nog wat groeimarge heeft. In de vocalen doet Egberghs mij wat denken aan Ben Ward van Orange Goblin.
De lyrics zitten meestal wel goed. Enkel “Me And My Camaro” is wat cheap, maar bij de nieuwste lichting stoner is het blijkbaar normaal om je als petrolhead te outen.
Afgemeten aan andere stonermetalbands heeft Witch Piss lange vocale stukken en missen ze nog een paar direct meebrulbare refreinen. Maar de vibe zit goed en dit klinkt zo ook al bijzonder catchy.
https://www.youtube.com/watch?v=I8fDTOmEphQ
Janez Detd., één van de populairste punkrockbands van België, stopte ermee in 20110. Sinds 2015 waren er geregeld reünie-optredens die bijna altijd als ‘eenmalig’ of als het ‘allerlaatste’ werden aangekondigd. Nu, 14 jaar na de laatste release, is er dan plots opnieuw een single.
“She’s My Ex” is een nummer van ALL, één van de favoriete punkbands van de bandleden van Janez Detd. De song werd vertimmerd tot een duet met Hanne Terweduwe van de Antwerpse punkband For I Am. Stef Exelmans nam de opnames voor zijn rekening en de mix werd verzorgd door de Amerikaan Jesse Cannon. De mastering werd gedaan door Bill Stevenson, drummer van ALL en de componist van “She’s My Ex”.
Janez Detd. weet doorgaans zijn covers wel uit te kiezen. Ze gaven een tweede leven aan “Take On Me” van A-Ha en aan “Mala Vida” van Mano Negra. Hun versie van “Your Love” van The Outfield behoort dan weer niet tot het collectieve geheugen.
De keuze voor “She’s My Ex” roept wat vragen op. Als het de bedoeling was om hiermee zo hard te scoren als met “Take On Me” of “Mala Vida”, dan is dit nummer toch wel bijzonder onbekend, in Vlaanderen. Dat klopt dan niet onmiddellijk met de ambitie rond deze release: er is een label, de Afrekening van StuBru halen is een absoluut eerste doel, het aan boord halen van de zangeres van For I Am, de optredens die waarschijnlijk binnenkort aangekondigd zullen worden, … Het is een leuke song, maar misschien geen hapklare meezinger.
Waar we wel blij van worden: Janez Detd. klinkt nog altijd als vroeger: energiek, catchy, snedig, …
https://www.youtube.com/watch?v=c7N2kwl7sUg
Silent Flag is een samenwerkingsproject in new wave/postpunk van Dirk Vreys (zanger van A Slice Of Life en van The Cure-tributeband the obsCURE). Voor deze single werden alle instrumenten ingespeeld door Bart Coninckx van het project Controversial. Die nam eveneens mix en master voor zijn rekening. Coninckx maakte eerder al een remix voor de eerste single van Silent Flag (“Enter The Batcave”).
Opnieuw een kale en kille uptempo-beat op deze derde single, met een zweverig laagje new beat-synths eroverheen, wat The Cure-achtig gitaargetokkel en de bezwerende vocalen van Vreys. Heel wat zaken zitten goed op dit nummer. Het is catchy en dansbaar en ademt de sfeer van de jaren ’80 en begin jaren ’90. Tegelijk is met deze derde single het wauw-gevoel wat weggeëbd en moeten we erkennen dat de twee eerder uitgebrachte singles net iets sterker waren.
Elektro/Dance
Move My Body -single-
Silent Flag
https://silentflag.bandcamp.com/track/move-my-body
Stanley Clarke - Een veredelde jamsessie in een speels en feestelijk kader
Basvirtuoos Stanley Clarke (*****) is een levende legende … Bekend om zijn muzikaliteit, vingervlugheid en felheid op de akoestische en elektrische bas … Clarke was de eerste jazzfusionbassist die als headline optrad en optredens over de hele wereld uitverkocht. Samen met de in 2021 overleden Chick Corea wordt hij tot de twee beste bassisten ter wereld gerekend. Clarke's virtuositeit op de hoogste registers van de bas is ongeëvenaard, en de mate van expressie die hij uit het instrument dwingt, is nog verbazingwekkender.
Om maar te zeggen, er stond een levende legende in een volgepakt AB Theater. Stanley Clarke laat zich omringen door klasse muzikanten die dezelfde onaardse virtuositeit uitstralen, waardoor dit optreden uitmondt in een veredelde jamsessie in een speels en feestelijk kader.
Al meteen is de aandacht scherp met “Return to Forever”. De bandleden van 4EVER brengen een dynamiek, een jeugdige energie en frisheid in de muziek. De 4EVER band bestaat uit Jeremiah Collier op drums, Beka Gachiashvili op piano en keyboards, Colin Cook op gitaar, Emilio Modeste op saxofoon en natuurlijk Stanley op akoestische en elektrische bas.
Ze tekenen voor een opwindend optreden, waarbij hun instrumenten onder spanning staan. Stanley’s verbluffende baslijnen staan centraal. De instrumentatie van de anderen wordt evenzeer in de spotlight geplaatst … Drum beest Jeremiah Collier overdonderde, het publiek ging compleet uit zijn dak, hij streelde zijn cimbalen, zalfde de oorschelpen, of sloeg zijn drumvellen gor, hij ging als een wildeman tekeer, waardoor de grond onder onze voeten trilde.
Veelzijdigheid troef dus …Ook in het gitaar spel van Colin Cook die ons koude rillingen bezorgde met zijn waanzinnige gitaarriedels, ondersteund van de groovende sax en de pianotunes. En Stanley zelf speelt op zijn bas perfect en uitgebalanceerd. Een knap zingende zangeres Natasha Agrama met haar soulvolle stem, siert in deze prachtige sound. Ze bracht een sublieme versie van “You're everything” van Chick Corea.
Deze reeks optredens zijn een ode aan gevallen vrienden als een Chick Corea en de in 2021 overleden legendarische keyboard virtuoos George Duke. Wat een ingenieuze werkwijze van deze band.
“No mystery” was één van de hoogtepunten in deze set, waarbij Clarke ingetogen als alles uit de kast haalt op z’n contrabas. De muzikanten kunnen er gretig op inpikken, o.m. de tweede solo van drummer Collier. Hilarisch.
Los van al die technische perfectie, is het dus vooral de speelse manier waarop deze muzikanten intrigeren. Het publiek ondergaat.
De band kreeg een staande ovatie. Het was de aanzet naar een spannende finale waarbij de band, inclusief Natasha Agrama, nog eens ten volle gingen. Een wervelende set.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dunk!festival 2023 - Postrock in al z’n moves - Een intens totaalbeleven
Dunk!festival 2023
VierNulVier (Vooruit)
Gent
2023-05-18 t-m 2023-05-20
Jasper Vanassche en Erik Vandamme
Postrock in al z’n moves.. dat is Dunk!. Drie dagen lang was het, in alle vriendschap een verenigen en een muzikale ontdekkingsreis, die tekende voor een overweldigend, magisch totaalbeleven. Een overzicht.
dag 1 - donderdag 18 mei 2023 - Postrock-industrial kronkels
Godflesh was een beetje een vreemde eend in de bijt op een postrock festival, of zeg maar een vreemde eend die bijt. Met hun agressieve industrial-metal scheurden ze de grote zaal aan flarden. Misschien iets te hard en te frontaal voor de vele post-rock liefhebbers in de zaal, maar wel een welkome afwisseling op een festival waar een beetje te veel in dezelfde vijver gevist wordt.
Am Fost La Munte Si Mi A Placut is een Roemeense post rock band die enthousiast onthaald werd door een volle Balzaal, hun sound was best genietbaar maar wij konden ons niet ontdoen van het gedacht dat dit het soort post-rock band van dertien in een dozijn was. Best OK, maar we hebben het allemaal wel al eens eerder gehoord.
Het Belgische Motek, dat na vele jaren nog eens op een podium stond, wist de Domzaal bij momenten muisstil te krijgen. Ze begeesterden het publiek met hun innemende songs en quasi volledig instrumentale sound. Wij weten het, een thuismatch zorgt altijd voor extra aandacht en sfeer, maar die verdienden ze echt wel met zo een sterke set. Laat dit niet zomaar een éénmalige reünie zijn, maar wel een nieuw begin.
Een briljant einde van de avond met alweer een bruisende instrumentale band God Is An Astronaut. Post rock die al eens naar metal neigde, met de neus richting Russian Circles en Maybeshewill. Hemelse sound, bij momenten stomend en loeiend, elders dan weer wiegend en zalvend, één van de betere post-rock bands van het moment. Dit was anderhalf uur begeestering.
(dank aan Sam De Rijcke)
dag 2 - vrijdag 19 mei 2023 - Een Verbluffende Reis Door Muzikale Genres (Jasper Vanassche)
De tweede dag van het DUNK Festival bood een breed scala aan muzikale stijlen en indrukwekkende optredens. Het was een dag vol intensiteit, emotie en ontdekking, waarbij zowel gevestigde namen als opkomende talenten het publiek wisten te betoveren met hun artistieke kunsten. Het speelveld van de post-rock is veel breder dan de meesten denken, dat is bij dezen weer bewezen.
Het podium was er één van een diverse line-up van boeiende artiesten.
De dag begon met Nordic Giants, een mysterieus duo dat zowel in hun muziek als visuele presentatie sterk leunt op cinematische composities. Ze speelden veel nummers van hun nieuwste album ‘Symbiosis’, waarin neoklassieke introspectie de boventoon voerde. De films die ze tijdens hun optreden vertoonden, zoals “Faceless" en "Illuminate", versterkten de sfeer van mysterie en meeslependheid.
Daarna was het de beurt aan Glaston., een Zwitsers kwartet dat melodische, kalme en soms gedurfde muziek bracht. Met piano als leidraad namen ze ons mee op een golvende stroom tussen eb en vloed. Ze hopen op een definitieve doorbraak met de release van hun album ‘I Am Whole’ en dat wordt alsmaar waarschijnlijker, zeker omdat ze ook na hun optreden sympathiek genoeg waren om kennis te maken met het publiek onder het genot van een pintje.
Het hoogtepunt van de dag was het langverwachte optreden van Maybeshewill, de band die in 2015 uit elkaar ging maar in 2020 weer bij elkaar kwam. Ze worden beschouwd als de architecten van de moderne postrock en hun set was energiek en zorgvuldig uitgebalanceerd. Ze schuwden metal- en punkriffs niet en brachten een dwingende performance die deed denken aan een orgie van King Gizzard, Explosions in the Sky en The Mars Volta. Het album ‘No Feeling is Final’ concurreert zelfs met het beste werk van 65daysofstatic. De muziek was rijkelijk ingekleurd met een breed scala aan gitaren, drums, toetsen, strijkers en zelfs blazers. Hoewel ritmisch soms complex, bleef het lied altijd centraal staan doorheen hun set en zo konden ook de strengste criticasters overtuigen.
Jose Tomas Molina bracht jazzinvloeden in de theaterzaal met zijn hypnotische soundscapes, uitgevoerd op virtuoze wijze op de piano. Deze Chileense multi-instrumentalist wist het publiek te betoveren met zijn muzikale kunsten. Vervolgens ruimde de piano plaats voor de gitaar en was het tijd voor een dosis harde doom van Morgensoll, een band uit Jakarta, Indonesië. Met hun donderende geluid vulden ze de Domzaal en lieten ze de VierNulVier schudden op zijn grondvesten. Le Temps Du Loup miste daarentegen wat melodie. Het Spaanse trio heeft nog maar net ‘Leteo’ uit, hun derde album bij dunk!records, afwachten welke weg ze verder in hun carrière inslaan.
And So I Watch You From Afar uit Belfast bracht een set met veel nummers van hun album ‘The Endless Shimmering’. Het was verrassend dat ze niet veel materiaal speelden vanop hun laatste worp ‘Jettison’, maar desondanks wisten ze met hun energetische riffs, creatieve melodieën en goed opgebouwde songs het publiek te boeien. De set werd nergens saai of voorspelbaar, iets wat vaak een valkuil is in dit genre. Er was ook ruimte voor interactie met het publiek toen een jongen uit de moshpit werd gehaald en mocht meespelen op het podium. Dit zorgde voor een bijzonder moment en toonde de connectie tussen de band en hun fans. Grappig trouwens dat de ene gitarist een voetbalshort droeg, terwijl de andere een T-shirt droeg van Amenra.
A.A. Williams, een Britse artieste die het alt-rock muzieklandschap verkent, bracht krachtige composities ten gehore. Haar explosieve nummers zoals "Evaporate", "Control" en "Melt" verdienden zeker een eervolle vermelding. Caspian, met hun baslijnen en autotune-stem die deden denken aan Daft Punk, raakten een gevoelige snaar met hun opbouwende muziek. Ze speelden veel nummers van hun album ‘On Circles’, waaronder "The Bluebird", "Wildblood", "Flowers of Light" en "Arcs of Command". Het publiek werd meegenomen op een sonische reis.
Het Contemporary Noise Ensemble bracht post-jazz met elektronische invloeden. Hun agressieve en futuristische geluid zorgde voor een interessante mix en maakte hen een vrolijke Poolse duo een ideale tip voor het Gent Jazz festival. Huracan, een Gentse band die bekend staat om hun strakke muziek, sloot de avond af. Ze speelden nummers van hun lovend ontvangen album ‘We Are Very Happy’. Hun nummers, waaronder "Bruises" met zijn punk-energie, intense riffs en dynamische drums, deden denken aan die andere Belgische top-band Brutus, maar dan iets zwaarder. Ze speelden ook een nieuw nummer genaamd "The Reverend" voor het eerst live, wat zorgde voor een laatste kippenvelmomenten.
dag 3 - zaterdag 20 mei 2023 - Een overweldigend totaalbeleven (Erik Vandamme)
Dunk!festival was voor mij persoonlijk een ontdekking van jewelste, we blikken terug naar 2007/2008 … Na Slint in de Ancienne Belgique, in 2007, heeft de postrock microbe me gepakt. In de zoektocht van dit genre botsten we op het interessante, magische festival Dunk!festival, in de Bevergemse Vijvers, Zottegem. We zijn tien jaar na elkaar blijven gaan naar een festival waar we ons geborgen en verbonden voelden. Niet alleen door de muziek, maar ook door de bijzonder gemoedelijke sfeer, die het festival zo uniek maakt.
De doorgroei naar een outdoor festival, met concerten in het bos deden er nog een schepje bovenop. Wat een totaalbeleving.
Toen het festival, na de corona periode en een streaming editie in 2021, verhuisde naar VierNulVier (Vooruit), Gent, ervaarden we wat scepticisme. De 'magie' was een beetje weg, hier herrees een zoveelste indoor festival. Maar de prachtige locatie in al z’n aspecten spreekt tot de verbeelding, en dat heelt (spijtig wel, de vele trappen) .
We stellen nu vast dat die magie van toen er nog steeds is, het heeft alleen een andere vorm aangenomen. Dat is natuurlijk de verdienste van een super sympathieke organisatie , alles was tot de puntjes uitgewerkt om het de bezoeker zo aangenaam mogelijk te maken en de bands op het podium speelden een intense set. En er is de gemoedelijke, amicale sfeer, die ons allen verbindt.
Verslag van een boeiende dag …
Opvallend veel bands uit Australië op deze editie van Dunk!festival. Eén daarvan was Solkyri (***1/2) die een typische postrock set spelen, zonder echt iets toe te voegen. Interessant waren de drums, subliem van aard en tot de verbeelding sprekend. In een gezapig sfeertje, kreeg de doorsnee postrock liefhebber zijn eerste adrenalinestoot te verwerken.
Op naar de Balzaal … Svntax Error (****) zoekt de sfeervolle, bedwelmende sound van de postrock op, die een hypnotiserende invloed heeft. Er werd soms heel lichtjes geflirt met de geluidsnormen. Die intensiteit zorgt voor een oorverdovende totaalbeleving waardoor je compleet 'zen' de zaal verlaat.
‘Zen’ werden we ook van GGGOLDDD (*****) die op z’n beurt voor een occulte totaalbeleving zorgde, in grote mate door de act van frontvrouw Milena Eva; als een bosnimf zalft ze zacht strelend je ziel, om dan te veranderen in een demonisch wezen dat je hart uitrukt en je ziel doet branden in de Hel. Dynamiek door haar vocals en haar bewegingen. Contrasten tussen licht en duisternis. De instrumentatie is dreigend, ingetogen, spannend. Intimiteit als een poel van verderf. Een complete band stond hier.
Minpunt steeds, de overlappingen , waarbij je keuzes moet maken …We besloten dan zowel het optreden van Use Knife in de Domzaal als Muschroom Giant in de Balzaal mee te pikken. Use Knife (****) is geen onbekende, toen we de band zagen optreden op Sonic City festival vorig jaar schreven we:''Stef Heeren, Kwinten Mordijck en Saif Al-Qaissy halen, verstopt achter doorzichtige doeken waarop mooie beelden verschenen, alles uit de kast om de aanwezigen te bedwelmen met een audiovisueel totaalspektakel." Binnen het intieme kadering in de Domzaal kwam die beleving nog meer tot zijn recht in duistere klank en lichtgevende beelden. We werden meegezogen in dit muzikaal verhaal. Wat een magie tussen licht en donker, een ingetogen schoonheid en een oorverdovend lawaai.
Mushroom Giant (***1/2) maakt evenzeer gebruik van klank en beeld. De intense riffs en de drums zorgen voor rillingen. Niet dat ze direct het genre postrock een andere dimensie geven, maar met de beelden, werkt het geheel hypnotiserend; een totaalbeleving dus. We genoten, lekker headbangend, van dit spel van klank en beeld. Een kleurrijk ‘postrock’paradijs!
EF (*****) is een Zweedse formatie, die al meer dan vijftien jaar bezig is. De groep uit Göteborg lastte sinds 2018 een pauze in. En zijn dus nu terug … van eigenlijk nooit echt weg te zijn geweest. We zagen de band in 2011 en 2014 op Dunk!festival en werden twee keer compleet van onze sokken geblazen. De liefde voor EF is nooit voorbij gegaan, en ook nu in 2023 bezorgde de Zweedse postrock grootmeester ons koude rillingen. Het intense, kleurrijke klankentapijt brengt ons naar een sprookjesachtige wereld; de sound is fantasieprikkelend met tot de verbeelding sprekende wezens uit het sprookjesbos. De instrumentatie en de subtiele vocals overtuigden enorm. EF klonk groots.
Terug naar de Balzaal en de Domzaal voor twee acts. We hadden vóór het optreden een gesprek aan de merchandiser met SEIMS (****) uit Australië, een zeer sympathieke band die typische postrock speelt, en met de beelden op het scherm de zintuigen prikkelen. Een beleving van zalven en slaan, er zijn ingetogen, hartverwarmende soundscapes, en er zijn expressieve sounds, die alle registers opentrekken, en je in een wervelstorm doen belanden. Je wordt lekker door elkaar geschud.
De Duitse band [ b o l t ] (*****) tapt in de Domzaal uit een heel ander vaatje, en kan oorverdovend uit de hoek komen. Wat een noise. [ b o l t ] tekent voor een bijzonder donkere, grauwe wereld, de waanzin nabij.
'Intensiteit in het kwadraat', schreven we over het optreden van We Lost The Sea (*****) in de concertzaal. De band verkent wegen van intense stiltes én oorverdovende klanken, die de muren doen trillen.
In hun sound schuilt enorm wat emotie, sommige songs broos pakkend, andere als mokerslagen, stevig en hard. De sublieme lichtshow was terecht een overtuigend toemaatje.
We besloten ook even de Theaterzaal te bezoeken voor het duo Hauschka & Angermann (*****). In zijn vele experimenten heeft Hauschka (artiestennaam van Volker Bertelmann) de afgelopen drie decennia een revolutie ontketend in de neoklassieke muziek. De multi-instrumentalist is een klankentovenaar. Bertelmann brengt de Duitse percussionist Kai Angermann mee naar Dunk!. Een man die met percussie de grenzen van experiment aftast.
Beide improviseren en tasten de grenzen af. Een klankenpatroon in een paradijselijke omgeving binnen elektronische muziek en percussie. De staande ovatie was dan ook terecht!
Op naar de afsluiter vanavond MONO (****). De Japanse formatie zijn meesters in oorverdovende postrock met Midden-Oosterse sounds. Iets wat je hier niet elke dag tegen komt. De confrontatie van verschillende culturen intrigeert, de opbouw van een ondoordringbare muur van riffs en klanken, doen de oorschelpen trillen. Verschroeiend als de heetste lava van een vulkaan, doet MONO de temperatuur tot een kookpunt stijgen. MONO bouwt zijn geluidsmuur op, explodeert en brengt rust. Het kenmerkend Japans geluidje zorgt voor dat ietsje meer. MONO zorgt voor een overweldigend gevoel.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Dunk!festival 2023 - three days of Postrock
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4872-dunk-festival-2023.html
Organisatiez: Dunk!festival + VIERNULVIER (Vooruit), Gent
Jef Neve - Het ideale muzikale recept tussen klassiek, soul en jazz
We citeren: ''Een goeie fles wijn, lekker eten, onder vrienden, wat kaarslicht erbij, kortom gezelligheid en alles wat het leven de moeite waard maakt, dát is ‘That Old Feeling’. Met dit nieuwe album laten Jef Neve en zijn band naast eigen werk ook bekende en minder bekende songs op je los; van Damien Rice tot Marvin Gaye en Paul Simon.''
Jef Neve kwam in een volgelopen Ha Concerts in Gent deze plaat voorstellen, met een ritmesectie die op speelse wijze zijn virtuositeit aanvult, surplus vocals die de warmte van soul linken aan de jazz van de jaren '40.
Na een instrumentale intro van improvisatie en virtuositeit, worden bij het wondermooie ‘That old feeling’ alle registers opengetrokken . Een kleurrijk palet laat zich ontdekken . Er is o.m. de prachtige soulstem van Monique Harcum en er is een verbluffende versie van “Here comes the rain again”, waarbij de stem van Sam Merrick je doet genieten in de regen.
Jef zelf is een bijzonder piano virtuoos die voortdurend eigen grenzen verlegt; en hij laat zich verdomd goed omringen. We waren onder de indruk van de blazers, trompet, saxofoon en trombone, die zorgden voor de groove. Met het drumwerk van Jens Bouttery en de fijnzinnige baslijntjes van Nathan Wouters erbij, (die op het eind van de set met een warme solo wist te ontroeren), kregen we een sterk samenspel en magisch beleven.
Bijna twee uur lang Jef Neve en zijn band ons te intrigeren, hij dirigeert zijn band en plaatst iedereen zachtmoedig in de schijnwerpers. Er ontstaat een soort jamsessie tussen de muzikanten en de vocalisten. De speelsheid en de improvisatie maken de set, o.a. op het eind tussen Jef en drummer Jens, tot hilariteit van het publiek en de band zelf. In de bis ronde kunnen de zangers een duet brengen, waarvan het speelse er van af spat.
Er is de brug tussen diverse stijlen, klassiek , soul en jazz, alsook naar meerdere decennia toe, van de jazz van de jaren '50, naar de soul over pop en klassiek, tot zelfs naar de jaren '20; moeiteloos gaat het over.
Een meer dan geslaagde avond, iedereen was onder de indruk van deze trip vol variaties en decennia heen …
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Bij het uitkomen van hun gelijknamig debuut was ik wel onder de indruk van donkere, eerder logge en diepe Doom metal. Bovendien hadden ze ook wel melodieuze stukken in hun muziek.
Intussen is dit toch al 9 jaar geleden en is dit hun vierde album. Bij deze vierkoppige Amerikaanse band uit North-Carolina krijgen we op ‘Chthonic’ terug het vertrouwde geluid waar ze sinds 2014 om bekend staan. Dat zijn lange, donkere lappen muziek met daarbij een getormenteerde stem die rechtstreeks uit één of andere grafkelder komt. Het soort muziek dat, wanneer je door een donkere periode gaat, je zal herkennen maar je niet meteen zal opvrolijken. Nou, ik kan dat wel smaken en dit album evenzeer.
Tevens zijn er ook wel melodieuzere passages zoals de intro op “Petroglyph” met zijn gitaarmelodietje of de instrumentale interlude “Chthonic” waarin ze de toon en het thema van de plaat neerzetten. “Passage” is voor mij het boeiendste stuk dat ze hier hebben neergezet: donker, zwaar en met veel variatie in alle geledingen. Voor mij het piece-de-resistance van de plaat.
Vijf tracks lang nemen ze je bij je nekvel. De intro en outro zijn samen goed voor tien minuten en de drie tracks ertussen draaien allen rond de tien minuten maar het voelt niet als tien minuten aan.
Een aanrader in zijn genre! Met een mooie cover van de Oekraïense kunstenaar Vladislav Cadaversky.
Doom/Death Funeral metal
Chthonic
Mesmur
Nile On Wax is een trio dat in bepaalde kringen wel bekend is en terecht ook, want ze brengen hoogstaande en smaakvolle muziek. Als we de naam van de violiste noemen dan zal bij het breder publiek wel hier en daar een frank of een euro vallen. Catherine Graindorge kwam een tijdje geleden wel vaker in de media vanwege haar samenwerking met Iggy Pop. Daarnaast heeft ze ook al met o.a. Nick Cave, John Parish etc…
Daarnaast mogen we bassist David Christophe en drummer Elie Rabinovitch zeker niet vergeten. Met ‘After Heaven’ zijn ze aan hun eerste album voor hun nieuwe label, nadat ze al drie albums op Dépot 214 uitbrachten. En ze hebben hun start bij Tonzonen Records niet gemist.
Opener “In Heaven” verzoent een beetje elementen uit verschillende stijlen om tot een homogeen en sterk opgebouwd stuk muziek te komen : het klinkt soms filmisch, Oosters en bij momenten naar de post-rock van Explosions in the Sky. En dat geldt meteen voor al de tracks op dit rijk gekleurd en klinkend album. Een pareltje om te ontdekken. Ik kan natuurlijk nog talloze vergelijkingen maken en met superlatieven gooien maar je moet het vooral zelf ontdekken en je laten meenemen in hun boeiende wereld.
Jazz, Epische soundscapes, post-rock
After Heaven
Nile On Wax
De periode dat Smashing Pumpkins een toonaangevende gitaargroep was ligt ondertussen al 3 decennia achter ons, maar de overmoedigheid van Billy Corgan kent nog steeds geen grenzen. Destijds maakten de Pumpkins, als opvolger van het onovertroffen ‘Siamese Dream’, het epische ‘Mellon Collie and The Infinite Sadness’, een ambitieuze dubbelaar die als klassieker de geschiedenis in ging maar die wel al duidelijk de eerste symptomen van bombast en hoogdravendheid vertoonde. Daarna kon ‘Adore’ nog net door de beugel, maar de pompeuze en inferieure albums die er op volgden, inclusief de recente comeback platen ‘Shiny and Oh So Bright” en ‘Cyr’, hebben er definitief voor gezorgd dat wij de Pumpkins al lang niet meer serieus nemen. Met het vehikel ‘Atum’ zullen ze ons alleszins niet van gedacht doen veranderen.
Je zou denken dat Smashing Pumpkins, nu ze in hun originele line up herenigd zijn, zouden teruggrijpen naar de bruisende gitaarrock van hun betere dagen, maar niets is minder waar. Ze leggen het er hier immers nog wat dikker op, de pathos wordt in volle containers aangevoerd. ‘Atum’ is een drievoudig album geworden dat aangekondigd wordt als een rockopera. Hier houden we al de adem in, het begrip rockopera werd eind jaren 60 in het leven geroepen door bands als The Pretty Things en vooral The Who, die er trouwens bijzonder goed mee wegkwamen met kleppers als ‘Tommy’ en ‘Quadrophenia’. Maar sinds ‘Bat Out Of Hell’ Van Meat Loaf ervaren wij de term rockopera eerder als een verschrikking dan als een verademing, en het gedrocht ‘Atum’ bevestigt dat alleen maar.
De rockers zijn pompeus, de ballads zijn stroperig, de gezwollen sound komt te pas en te onpas naar boven en het kale opperhoofd Billy Corgan waant zich meermaals in de hemel, zijn eigen hemel wel te verstaan, waar hij zelf de plak zwaait. De songs halen nergens het niveau van de Pumpkins hun hoogdagen en met de regelmaat van de klok verzandt het hele zootje in het soort pathetische synthrock die ook hoogtij viert op de laatste wansmakelijke platen van het al even diep gezakte Muse. Wij moeten ook regelmatig aan het meest weerzinwekkende werk van Depeche Mode denken. Dit kan toch allemaal niet de bedoeling geweest zijn, menen wij dan.
Maar met Billy Corgan, wiens ego hoger reikt dan de Mount Everest, weet je nooit, het is was waarschijnlijk wel zo bedoeld. We kunnen ons ook niet van de indruk ontdoen dat dit album Corgan’s visitekaartje is en dat de inspraak van de overige groepsleden herleid is tot het absolute nulpunt.
Met een beetje goeie wil selecteren we uit deze drie pafferige brokken misschien één deftige plaat. Laat het ons op een EP houden, eentje die dan nog maar op zijn best de stempel ‘middelmatig’ kan meekrijgen. Daarop de tracks “Empires”, “Beguiled”, “In Lieu Of Failure”, “That Witch Animates The Spirit” en “Harmageddon”, de enige songs die ergens nog een zweem van dat originele pompende Pumpkins bloed in zich hebben.
Als u zich toch geroepen voelt om deze zogenaamde rockopera in één ruk uit te zitten, dan wensen wij u veel sterkte toe. Inmiddels zetten wij nog eens ‘Siamese Dream’ op om de pijn wat te verzachten.
Polyphia - Masters at work op gitaar
De gitaarliefhebbers kwamen optimaal aan hun trekken met het fenomeen Polyphia. Deze instrumentale progressieve rockband uit Plano, Texas, werd opgericht in 2010, en heeft intussen een ruim parcours afgelegd. Naast de knappe, overtuigende platen vol oorgasme, spelen ze live elke zaal of club gewoon plat.
De band bracht onlangs een nieuwe schijf uit 'Remember That You Will Die! ' en is daarmee op tour doorheen Europa.
In een uitverkochte Trix ontstond een gitaarrockend feest, met alle mosh, crowdsurf en wall of deaths er bovenop.
Johan Lenox (***) opende met een bevreemdend mooie set, waarbij vooral een zwevende viool intrigeerde in een sfeervol kader, in instrumentatie als in de vocals. Johan Lenox deed zijn best om het publiek te hypnotiseren, zoals dat kan met psychedelische muziek, maar helaas zat er nog te weinig muzikaal venijn in om de aandacht te behouden. De GSM lichtjes omhoog steken, zorgden voor een magische, mooie sfeer. De band had een charismatische uitstraling.
Kortom, door het theatrale en de orkestratie ervaarden we deels een spannende visuele totaalbeleving.
Polyphia (*****) op zijn beurt intrigeert door de complexiteit in hun gitaarspel. Masters at work in de instrumentatie en in dit spel! De band toont instrumentaal zoveel speelvreugde, dat je geen vocale inbreng nodig hebt. Het geluid in de Trix was perfect en het kwam hun gitaar virtuositeit ten goede. Wat een gedrevenheid.
Naarmate de set vorderde, reageerde het publiek uitzinniger. In het eerste kwartier kwam men op dreef, het prachtige “Goose” palmde iets later het publiek volledig in. Polyphia kon alle registers opentrekken. Wat volgde was een rollercoaster aan mokerslagen op “All Falls Apart” “The Worst” en “Playing God”.
De Amerikaanse grootmeesters overtuigden in hoogstaande technische bagage en in het etaleren van tonnen spelplezier. Kippenvelmomenten, lekker headbangen, luchtgitaar spelen, en de stevige mokerslagen waren een finesse.
Wat een verbluffende instrumentale performance. Gaandeweg had de security meer werk met het opvangen van crowdsurfers, en ontstonden er moshpits. Er werd zelfs opgeroepen tot een heuse wall of Death. Iets wat we doorgaans meemaken op een ruig metal optreden. Hier spraken en schreeuwden de gitaren. Met “Euphoria” werd de avond letterlijk euforisch besloten.
De pakkende composities, de complexe riffs en een uniek geluid, tekenen hier een band ‘hors categorie’. Polyphia zijn masters at work op de gitaren. Klasse!
Setlist: Genesis //Neurotica //O.D. // Goose // 40oz // Icronic // Champagne //All Falls Apart //Drown //The Worst //Reverie //The Audacity //Playing God Encore: G.O.A.T. //96 Quite Bitter Beings (CKY cover) //Euphoria
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Polyphia
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4868-polyphia-15-05-2023.html
Johan Lenox
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4867-johan-lenox-15-05-2023.html
Organisatie: Trix, Antwerpen
Sabaton - Samen met het Belgische publiek gegroeid tot een absolute headliner!
Sabaton toert door Europa met ‘The Tour To End All Tours’, genoemd naar het album ‘The War To End All Wars’. Er is niks profetisch aan de naam van de tour. Na deze volgen er nog vele. En maar goed ook, want deze band heeft hard gewerkt om te staan waar ze nu staan en waar ze straks zullen staan. Op deze tournee bracht Sabaton twee supports mee: Lordi en Babymetal.
Lordi won het Songfestival voor Finland in 2006 met “Hard Rock Hallelujah” en in Antwerpen speelden ze op de avond dat de Duitse heavymetalband Lord Of The Lost dat Eurovision-exploot nog eens probeerde over te doen. Hun “Blood & Glitter” eindigde evenwel roemloos als laatste.
Lordi had moeite om in 2006 het Eurosong-succes te verzilveren naar een internationale carrière. Heel wat metalheads keken meewarig naar dat Eurosong-gegeven en haalden de schouders op. Nochtans is deze band live best leuk en is hun hardrock bij momenten best catchy, als je voorbij de groteske verkleedparty als monsters kijkt. Mr Lordi had zelfs een paar woorden/zinnen Nederlands geleerd om het publiek in het Sportpaleis te plezieren.
Met de set met de helft oud werk als “Would You Love A Monsterman?” en “Who’s Your Daddy?” en de helft songs uit het recente album ‘Screem Writers Guild’ oogstte Lordi makkelijk enthousiast applaus op het middenplein. De applausmeter ging serieus de hoogte in toen de set werd afgesloten met “Hard Rock Hallelujah”. Net als veel mensen in het publiek zijn we blij dat we Lordi eindelijk eens live gezien hebben en willen we ons vooroordeel in de positieve zin bijsturen. Lordi is geen superband met een lange reeks fantastische songs, maar voor een leuke avond zorgen ze wel.
Babymetal was de vreemde eend in de bijt. Deze Japanse metal-, zang- en dansgroep wordt al eens aangekondigd als de ‘toekomst’ van de metal, omdat ze heel wat jonge en Aziatische fans naar het metalgenre als geheel kunnen loodsen.
Qua concept en ook muzikaal staat dit niet zo heel ver van pakweg Ghost: een anonieme, gemaskerde begeleidingsband, die heel catchy en melodieuze metal brengt en dan frontpersonages die vasthouden aan een thema.
Live draait alles rond het synchroon dansen van de frontdames in een spectaculaire lichtshow, meer dan rond het zingen of de muziek. Aanvoerster Su-metal had net als Mr Lordi enkele woorden in het Nederlands ingestudeerd.
In de lyrics moet je geen grote of zware thema’s verwachten. Eén van de nummers in Antwerpen was “Gimme Chocolate!”. Dat is overigens niet zo ongewoon voor Japan. De Japanse punkband Shonen Knife scoorde daar een dikke hit met “Hot Chocolate”. Don’t mess with Japanese girls and their chocolate!
Babymetal wordt vaak snel weggezet als de metal-variant van K-pop of K3, maar wat als het hen nou eens lukt om een jong publiek te lokken en dat die tieners daarna alsnog Slayer, Aborted en Carcass gaan ontdekken? Hoe mooi zou dat wel niet zijn?
Wij schrijven dit leuke trio niet zomaar af, maar vermoeden dat hun show beter overkomt in een grote club als de AB (waar ze al eens stonden) dan op een zomerfestival of als support van Sabaton.
In het Sportpaleis reageerde het middenplein beleefd enthousiast, zo zijn wij Belgen nu eenmaal denk ik dan, maar aan de merch-stand gingen de shirts van Babymetal niet in grote aantallen over de toonbank.
De lopende tournee brengt Sabaton naar 21 steden in 14 landen. Voor de Zweden is het hun grootste en meest spectaculaire show tot nu toe in de grootste arena's van Europa, en daar komen vele decor-stukken, acteurs en een paar kledingwissels aan te pas. Op het podium stonden uitkijktorens van waarop de gitaristen konden soleren, het drumstel zat in een tank met een lange loop en de rand van het podium lag bezaaid met zandzakken en prikkeldraad. De acteurs waren leuk, maar voegen enkel iets toe voor wie de onderwerpen van de songs niet kent. Bij twee rustige nummers begon het zeep te sneeuwen en er was vooral heel veel rook en vuur. De gasprijzen zijn in Europa duidelijk gezakt naar een ‘betaalbaar’ niveau.
Sabaton werd al opgericht in 1999 en mag dus volgend jaar zijn 25-jarige bestaan vieren. Dat is best lang voor een metalband en heel wat fans zijn al benieuwd hoe de Zweden dat zullen vieren. Van de oorspronkelijke band zijn nog Joakim Brodén (zanger) en Pär Sundström (basgitaar) aan boord. Joakim en Pär blijven het herhalen: België was het eerste land buiten Zweden waar Sabaton succes oogstte en daarom heeft ons landje een speciaal plaatsje in het hart van de twee Zweden, en van de later toegetreden bandleden.
De relatie tussen Sabaton en België leest als een Disney-sprookje: in 2006 stond Sabaton in de Biebob als support van DragonForce en nog maar een jaar later stonden ze al op Graspop. Op de middag als openingsband in één van de tenten, maar toch. Vandaar ging het in grofweg 15 jaar crescendo naar headliner op Graspop en in het Sportpaleis, met bijna elk jaar een passage in ons land. Ze speelden op andere festivals (Lokerse Feesten en Alcatraz) en in andere zalen (AB, De Mast in Torhout), maar in grote lijnen houdt de Zweedse band vast aan tradities: Antwerpen en Graspop.
Voor wie Sabaton al even niet meer live gezien heeft: de vroegere intro met de integrale “The Final Countdown” van Europe, dat doen ze niet meer. In de plaats kregen we in het Sportpaleis de gesproken intro van “Sun Tzu Says”. Het eerste nummer was het oudje “Ghost Divison” en ook het nog oudere “Into The Fire” zat nog vooraan in de set. Joakim vertelde dat ze bij Sabaton onderzoek doen naar wat de fans live willen horen en dat zijn de snellere tracks en de oudere tracks. Daar was dan toch weinig van te merken in de set in Antwerpen, met vooral recent werk, van het album ‘The War To End All Wars’ en van een reeks EP’s, en best wel wat ‘trage’ nummers. Maar dus geen publieksfavorieten als “Attero Dominatus” of “The Art Of War”. Wel leuk was de Motörhead-cover “1916”.
Sabaton schreef al heel wat nummers met een rechtstreekse of onrechtstreekse verwijzing naar oorlogen in België, maar voor deze tournee stond geen daarvan op de oorspronkelijke setlist. “Race To The Sea”, over het onder water zetten van de IJzervlakte in WO I, werd speciaal voor ons land toegevoegd aan de set. Een mooi compliment voor ons land, want Sabaton past niet in elk land zijn setlist aan met een nummer over een lokale veldslag, al hadden een paar fans vooraf gerekend op “The Price Of A Mile”.
De fans schreeuwden tussen de songs door om “Swedish Pagans” en werden met dat nummer beloond in de bisronde, naast “To Hell & Back” en de Sabaton signature song “Primo Victoria”.
De hanekam van Joakim wordt elk jaar wat dunner en zijn buik wat dikker, maar voorts zit er nog niet veel sleet op de formule van Sabaton. Over elk nieuw album kan je zeggen dat het een kopie is van het vorige, maar de lijst met aan te snijden onderwerpen zal nooit volledig afgevinkt zijn.
En zolang deze Zweden elk jaar een reden vinden om hier te komen spelen, zullen de Belgen massaal komen kijken en luisteren.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Filip Van der Linden
Lordi
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4864-lordi-13-05-2023.html?ltemid=0
Babymetal
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4866-babymetal-13-05-2023.html?ltemid=0
Sabaton
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4865-sabaton-13-05-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Biebob
Channel Zero - 30 Years of F** rock'n'roll!
Uitstel is geen afstel … na al die jaren … Het feestje moest in 2020 doorgaan, maar door de coronapandemie werd het telkens uitgesteld. Enfin, nu was het dan eindelijk zover.
Channel Zero verkocht drie keer de AB compleet uit, en bewees nog steeds een ijzersterke band te zijn, '30 Years of F** rock'n'roll' waarop geen sleet of routine te noteren was. De band speelt strak, is gedreven en heeft oog voor zijn fans, die ze letterlijk opzoeken.
Als een horde jonge wolven, deden ze de AB bijna twee uur lang op z’n grondvesten daveren, met o.m. hits als “Black Fuel” of “Suck My Energy”.
Mikey Doling (naast Channel Zero vroeger ook nog bij SNOT en Soulfly) verzamelde een ploeg uit Vlaanderen en Wallonië rond zich met o.m. Jari De Roover (So We Collide), Quentin Cornet (Firedown), Sebastiaan Verhoeven (Hell City, waarvoor Doling nog producer was) en Charles Degolia (drumtech van Channel Zero). Aangevuld met zanger Aaron Nordstrom, van onder andere Gemini Syndrome, vormen ze samen de metal band Woyote (****).
Tonnen ervaring hier van muzikant tot entertainer. De band klonk energiek, strak, en zorgde voor heel wat sfeer. De spraakzame frontman heeft een stem als een klok, en port het publiek voortdurend aan, balancerend tussen speelsheid en technisch vernuft. Ze lieten een sterke indruk na, met voldoende muzikale uppercuts om het lont aan het vat te steken.
Channel Zero (*****) is een ander verhaal en tekende voor het ultieme verjaardagsfeest, met alles erop en eraan. In eerste instantie kwamen Mikey en Franky De Smet-Van Damme vooraan het podium; de rode doek was nog niet open … Franky hield een mooie speech om zijn dankbaarheid uit te drukken. Ze eerden ook hun gevallen vrienden met een korte, ingetogen, pakkende versie van “Angel”. Kippenvelmoment …
Het doek ging omhoog en de set wed ingezet met een verschroeiende “No Light (at the End of the tunnel)”; we vertrokken voor een bijna twee uur durende rock-'n-roll rollercoaster. Emoties en het leven vieren …
De eerste schuchtere moshpits ontstonden al vrij vroeg in de set, “Fools Parade” was meteen een voltreffer. Er waren de verbluffende gitaarriffs van Depree-Doling, de verschroeiende bas van Tino De Martino en het drumwerk van Seven, die als een beest tekeer ging op zijn drumstel, de ene mokerslag na de andere, alsof hij zijn persoonlijke demonen moest overwinnen. In een drum solo , later op de avond, haalde hij alles uit de kast om te bewijzen wat voor een uitzonderlijk en gedreven drummer hij wel is. Het beest in hem, kwam meerdere keren tot leven, een extra 'punch into the face', wat Channel Zero zo bijzonder maakt.
Franky van zijn kant profileert zich als een ware volksmenner; hij spurt van de ene naar de andere kant van het podium, en laat geen moment over om zijn publiek te betrekken in deze feestelijke trip. Op “Bad to the Bones” wandelt hij gewoon doorheen de zaal, tot op de tribunes om mensen te knuffelen, kinderen op zijn arm te nemen, enz; een klasse entertainer.
Genoeg hoogtepunten trouwens en een langgerekte aaneenschakeling van hoogtepunten dus.
We onthouden een verbluffende “Heroin”en “Help” - dat door tweeduizend kelen werd meegebruld. Indrukwekkend. “Dark Passenger” was een mokerslag ‘in the face’, door die drum solo’s.
Afsluiten deed de band met “Suck My Energy”, wat zorgde voor een moshpit die de AB op zijn grondvesten deed daveren; “Black Fuel” werd de kers op de taart.
In 2021 hadden we nog een fijn gesprek met Franky De Smet-Van Damme: "Een momentum is belangrijk, dus zolang die er komen blijven we gewoon doorgaan op deze weg.", vertelde hij ons op de vraag of er na al die jaren nog ambities zijn.
En ook “Als je bij voorbaat zegt dat je die berg niet kunt beklimmen, ga je inderdaad nooit boven geraken. Durf dus risico's nemen, binnen je mogelijkheden''.
Na dertig jaar gaat Channel Zero nog steeds voluit voor goud, en durven ze risico's nemen.
Channel Zero tekende voor het ultieme metal feestje voor jong, oud en alles tussenin. Na dertig jaar nog steeds een toonaangevende Belgische metal band!
Setlist: Angel //No Light (At the End of Their Tunnel) //Tales of Worship //Repetition //Chrome Dome //Fool's Parade //Dashboard Devils //Heroin //Call on Me //Mastermind //Bad to the Bone //Help //Unsafe //Drum solo //Dark Passenger //Ammunition //Hot Summer //Suck My Energy //Black Fuel
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set met Destroy Humanity op 11 mei 2023 @Romain Ballez
Channel Zero
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4828-channel-zero-11-05-2023.html
Destroy Humanity
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4829-destroy-humanity-11-05-2023.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Paul Weller - I’m Still a mod
“I’m still a mod, I’ll always be a mod, you can bury me a mod.”, Weller kwam met verve zijn lijfspreuk verdedigen in de fantastische Roma. Nou ja, verdedigen, die gast steekt er gewoon torenhoog boven uit, mocht er iets zijn wat concurrentie kan genoemd worden. De Roma viert haar 20 en PW zijn 65.
Wellers ellenlange oeuvre (27 platen met The Jam, The Style Council en Solo) demonstreert steevast het belang om jezelf en je artistieke input trouw te blijven, los van alle succes of gebrek eraan. Nieuw werk is er weliswaar al een hele tijd niet, wel een soort best of (‘Will of the people’) met wat demo’s en onuitgegeven stuff inbegrepen. De Paul gaat dus voor een viering van zijn veertig jarige carrière. Uit zijn imposante cataloog pikt Zijne Modheid er 28 nummers uit, zonder te moeten afvallen in handjeklap en commercieel gezeik. Hij weet zich naar gewoonte te omringen met stuk voor stuk topmuzikanten die op zich ruilbaar zijn, behalve dan kompaan en partner in crime Stevie Cradock op zijn Gibson ES-339 die gretig verder borduurt op de zalige intro’s die Weller zal geven..
Opener “Cosmic Fringes” legt meteen de lat heel hoog die niet meer zal verlagen. Meteen valt het stampende van de ritmesectie op met als percussie een dubbele drumset. Neem dan nog eens een perfect uitgebalanceerde sound en de machtige akoestiek van De Roma erbij en je bent klaar voor twee uur perfectie.
De passie en stoom wordt verder opgedreven in “From The Floorboards”. Fans van de Style Council komen aan hun trekken met uiteraard perfect uitgebalanceerde en beklijvende versies van “My Ever Changing Moods”, “Headstart for Happiness”, en wat verder “Shout to the Top” en “It’s a very Deep Sea”.
Jammers zullen wel wat op hun honger blijven zitten hebben met alleen “Start”. De 23 andere kanjers komen uit zijn solowerk. Vooral “On Sunset” , “Saturns Pattern”, “Peacock Suit”, “The Changingman” en “Porceain Gods” blijven hangen. U ziet, diversiteit troef.
Zijne Eigenzinnigheid laat het obligate “Wild Wood” vallen, en dat is niet eens erg te noemen in zo’n gevarieerde set. Naast “Rockets” krijgen we het intieme “You do Something To Me” en het minder evidente “Be Happy Children”, voorgeschoteld in de bisronde.
Weet dat Paul Weller niet de grootste communicator met het publiek is, maar naar zijn normen was PW in een milde empathische bui door zich gemeend te verontschuldigen dat hij het Nederlands mist, door her en der toch een nummer aan te kondigen, maar vooral het publiek en de Roma hartelijk te bedanken voor de tweedaagse passage die hij mocht meemaken. De muzikaal meest toegewijde Britpopper mag gerust nog enkele decennia doordrammen. Blijf jezelf uitdagen, Paul Weller.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de l’Aéronef, Lille op 11 mei 2023 @Ludovic Vandenweghe
Paul Weller
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4831-paul-weller-11-05-2023.html?ltemid=0
Maxwell Farrington & Le SuperHomard
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4830-maxwell-farrington-le-superhomard-11-05-2021.html?ltemid=0
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Psychonaut - Groei naar absolute top
Wij mogen in ons kleine landje best trots zijn op onze eigen kweek. Ook binnen de metalscene hebben we verschillende parels van ronduit internationale allure. Neem nu Psychonaut. De Mechelse post metal band groeit naar de absolute top. Na hun zinderend debuut 'Unfold the God man' brachten ze recent 'Violate Consensus Reality' uit, die inslaat als een bom.
Ook live is de band op deze korte tijd serieus gegroeid, dat merkten we nog vorige week op het festival Headbangers Ball Fest op
Review "Bij de vorige passage van de Belgische postmetalband Psychonaut op Headbanger's Balls, in 2021, ging het publiek al helemaal uit de bol en dat werd op deze editie nog eens overgedaan met nog meer mensen in de zaal. Meer dan 600 oude en nieuwe fans stonden schouder aan schouder te genieten. Dat maakt van dit trio de eigenlijke hoofdact in Izegem, want dit deed geen van de buitenlandse bands hen nog na die avond."
Het publiek houdt van Psychonaut, da’s duidelijk. In een overvolle de Casino zet de band de puntjes op de 'I' en doet, puur emotioneel, de muren daveren.
Opener was het duo Doodseskader (****) die ons onderdompelde in een badje van pure duisternis in muzikaal een bevreemdend aanvoelend kader.
Na een wat moeizame start, werd langzaam maar zeker de registers open getrokken, alsook de duistere poort naar de Hel. Doodseskader klinkt dan niet gewoon oorverdovend, het duo hypnotiseert, bedwelmt, en laat je vertoeven in de meest donkere, waanzinnige gedachten. Door de mooie beelden op het scherm, kreeg je bovendien een visuele totaalbeleving die het plaatje compleet maken. Tim De Gieter vierde zijn verjaardag, en werd extra in de bloemetjes gezet
Veel interactie was er wel niet, maar Tim drukte zijn dankbaarheid uit naar het publiek en entourage uit. Muzikaal put Doodseskader uit een occult aanvoelende postmetalsound. Een intense sound die je compleet zen maakt. Een confrontatie met je demonen. Wat een muzikale trip.
Ook Psychonaut (*****) verstaat die kunst je te confronteren met je innerlijke zelf. De band had evenzeer een wat moeizame start, maar eens op dreef, was er geen houden meer aan. Veel woorden werden er niet aan vuil gemaakt, het trio liet vooral de muziek voor zich spreken.
Een uit de Hel geputte sound met verschroeiende riffs en mokerslagen van drums deed de grond daveren; de dubbele vocals zorgden voor de ultieme doodsteek.
Pyschonaut sleept je mee en kan ongemeend hard zijn. De band is nog sterker geworden, gezien die riffs, drums en vocals nog nooit zo’n diepe grooves hebben gemaakt; wat een tempo, de uppercuts volgden elkaar op. “The Fall of Consciousness” was de ultieme klepper. Het materiaal heeft nogal een grote impact.
In een intiem moment bezorgt Stefan De Graef ons evenveel kippenvel, of ergens anders, wanneer de beide stemmen van Stefan en Thomas Michiels versmelten.
Er volgde na de regulaire set geen bisnummer, maar dat hoefde niet. De manier waarop ze de opbouwden naar die ultieme climax, hoeft geen aanvulling.
Psychonaut is uitgegroeid tot een sterk geoliede machine, die zijn publiek moeiteloos inpakt. Ingenieus overtuigende, verbluffende set.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Trix, Antwerpen 8 april 2023 @Romain Ballez
alsook de liveset in De Kreun, Kortrijk, eerder het jaar
Psychonaut, Takh, Trix, Antwerpen op 8 april 2023 - Pics (musiczine.net)
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Grant Lee Philips - Eerste klasoptreden
Honderden recensenten wereldwijd beschouwen Grant Lee Philips als een van de beste performers in zijn genre die op deze aardkloot rondlopen. En dat doet hij ook met verbazend gemak op zijn dooie eentje in de Schakel, Waregem. We hadden het genoegen om zijn eerste concert in een nieuwe soloconcertreeks te beleven. Just me and my guitar. Hij spreekt met in spontaniteit groeiende oneliners het kennerspubliek aan, gespeend van de prachtige zelfrelativerende humor. Zo gaat hij er prat op dat een van zijn songs een tijdje dé soundtrack was in Beavis and Buthead.
GLP brengt nieuw werk en grasduint door ouder werk. Met de glimlach en met zijn akoestische gitaar. Wat kan die man spelen! Met een immense cataloog in zijn rugzak begint GLP gelijklopend en naar het einde toe gevarieerder aan een set die al je aandacht opslorpt waarbij je liefst de deurbel uitschakelt en je telefoon afzet. Zo geniet je van een hele reeks tekstuele en muzikale subtiliteiten. Het is precies alsof je naar een overzichtstentoonstelling van je favoriete schilder gaat en her en der een onverwacht werkje ziet hangen dat er zowaar nog beter uitspringt.
“In Sudden Place” uit het nieuwe ‘All You Can Dream’ beschrijft hij de brand in de Notre Dame zoals dingen die er altijd zijn geweest. (Shit happens all the time). Kippenvel troef bij een weergaloze versie van “Mona Lisa” uit ‘Virginia Creeper’.
Met zijn gekende nonchalance kondigt Onze Sympathiekheid zijn “Fuzzy” aan en stilt zo de zaal tot je een speld kan horen vallen.
Grote zelfreflectie verpakt in intieme momenten die hij met volle overgave deelt met het enthousiaste publiek. Jammer dat we maar één luisterbeurt kregen.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Labadoux 2023 - 5 t-m 7 mei 2023 - Labadoux in een nieuw jasje, heerlijk genietbaar festival!
Labadoux 2023
Festivalterrein
Ingelmunster
2023-05-05 t-m 2023-05-07
Els Gheysen en Filip Gheysen
Regelmatig staken we de Wantebrug over, op weg naar de overkant van het kanaal. En de jongste weken merkten we het al snel: de grote tent stond dichter bij de talud dan vorige jaren. De bedoeling hiervan werd ons snel duidelijk: de VIPS kunnen nog naar de VIPtent achter de concerttent, maar worden gescheiden van de artiesten.
Enige tijd later verscheen een kleine broertje van die concerttent aan de andere kant van de brug, ook met rode en blauwe banden die eindigen in zo’n scherpe punten. Nog altijd doet zo’n tent ons denken aan de middeleeuwse exemplaren die werden opgezet om een stad te belegeren…Uiteraard gaat het er in Ingelmunster vreedzamer aan toe. Die tweede tent werd de BARBARAK gedoopt. En nee, het is geen vervanger van de PUBTENT zaliger! De BARBARAK was het warme nest voor een hele resem DJ’s die elk hun eigen ding mochten doen: reggae of dub, alles kon! En vóór die tent was het blijkbaar gezellig toeven met een drankje op een bankje. Nee, wij zijn er niet binnen geweest… Er was al een ruim aanbod aan live artiesten want verderop stond nog zo’n witte rechthoekige CLUBtent waar de ‘kleinere’ namen mochten optreden.
Zo pendelden we heen en weer van de CONCERT- naar de CLUBTENT. Samen met een goed volgepakt publiek.
dag 1 - vrijdag 5 mei 2023
Kids With Buns - Op 8 mei 2022 zagen we Marie van Uytvanck en Amber Piddington al op Labadoux in de clubtent. Toen was er geen doorkomen aan en we bleven we luisteren van op een afstand Dit jaar mochten ze de aftrap geven van het weekend in de grote concerttent! Niet het meest dankbare moment om meteen een volle tent te lokken, maar uiteraard zijn de fans al present! De jonge dames spelen met overgave en onze indruk klopt waarschijnlijk met de werkelijkheid: ze voelen zich vrijer op het podium en jagen het vuur uit hun gitaren. Er moet hen ook iets van het hart (eindelijk mag het gezegd worden): in de herfst komt hun debuutplaat uit! Hoerastemming in de tent!
En zoals we vorig jaar reeds zeiden: de lage stemmen, de donkere songs passen bij een donkere winteravond. Maar Labadoux wordt geprogrammeerd in de lente, ook in dit jaar-zonder-echte-lente. In ieder geval hebben de meiden progressie gemaakt, niet alleen wat betreft het podium en de tent, maar ook in hun attitude op het podium. ‘Kids’ worden groot! (Veranderen ze dan van groepsnaam…?)
Oriana Ikomo - Voor een 25-jarige beschikt de Brusselse Oriana Ikoma (Koninklijk Conservatorium Gent) al over een zeer krachtige stem die ze als een muziekinstrument gebruikt. Als één van de finalisten van De Nieuwe Lichting 2023, kon zij niet ontbreken op de affiche van dit jaar. Ze wordt ondersteund door een prima band: Uit de keyboards van Alan Van Rompuy (jazzpiano aan het Conservatorium van Antwerpen) klinken experimentele geluiden terwijl de background zangeressen zorgen voor een klanktapijt waarop Ikoma haar melodieën kan uitrollen. Als je denkt dat ze plots aan het rappen slaat, blijkt dat we een tape met een Engels fragment uit film of interview horen. Ook dat maakt deel uit van de songs die geworteld zijn in jazz, soul of RnB. Met een vervorming van haar stem klinkt ze als een robot. Toch iets voor de liefhebbers! Check haar eerste single “YOU” (2021) maar eens op je favoriete stream.
Voor wie benieuwd is: Op 8 juni staat ze ook in de 4AD in Diksmuide.
Ruben Block - Op zaterdag 21 augustus 2021 had Ruben Block al een afspraak op Labadoux. Maar dan één van het korte type: na twee songs werden artiest en publiek letterlijk weggespoeld in een bijbels onweer. Vandaag was het tijd om revanche te nemen.
Meteen speelt Block een resem songs waaronder “Big Hole” van zijn band Triggerfinger. Even lijkt het erop dat we alleen muziek zonder aankondiging gaan krijgen tot hij verklaart: “We speelden eerst enkele songs zonder onderbreking om te zien of de weergoden dit keer geen roet in het eten komen gooien”. Nu we weer dicht bij elkaar onder een tentzeil mogen genieten van muziek, is dat gevaar wel miniem geworden!
We hebben een volle tent mensen die het Triggerfinger werk enorm appreciëren. Maar Block speelt ook veel eigen werk uit zijn solo-album. Daarover meldt hij: “Niets is solo! Aan het album waaruit deze songs komen werken veel mensen mee die goed zijn in wat ze doen.” We gaan geen titels opsommen maar het is een feit dat Block niet alleen een fantastische zanger is maar ook een uitmuntend gitarist en een performer die de fotografen machtige actiefoto's bezorgt!
Een buitenbeentje in de setlist is “Niets is voor altijd”, een beklijvende cover van een nummer van Madou uit de vroege 80ies dat door de originele uitvoerder Vera Coomans het voorbije jaar een make-over kreeg. Dit nummer, waarin een sterke vrouw opkomt voor haar rechten tegenover de onderdrukking van haar man, kreeg een harde hakkende gitaarbegeleiding die er perfect bij past. Je moet duidelijk geen vrouw zijn om deze song geloofwaardig te brengen!
Compro Oro - Bij Compro Oro (‘Koop goud’ in het Spaans) kan je niet naast frontman Wim Segers kijken die met vibrafoon en keyboards op het voorplan treedt. Met zijn rode trommelstokken goochelt hij acrobatische melodieën uit de buizen van zijn instrument. Hij kon het achterneefje zijn van Ruben Gonzalez van de Buena Vista Social Club want hun muziek druipt van de Cubaanse rum! Ook Ry Cooder komt even om de hoek kijken als uit de pedal steel van Bart Vervaeck instrumentale landschappen klinken die zo uit de film ‘Paris Texas’ lijken te komen met daarboven een jazzy vibrafoon.
Tussendoor maakt Segers met een kwinkslag reclame voor hun winkeltje na het optreden: nadat hij bijna verdronk toen hij tijdens de coronatijd een avontuurlijke tocht deed met een kajak, schreef hij de song “Kayak”. "Maar ik ben er nog, een reden te meer om onze plaat te kopen!" In deze instrumental speelt hij een catchy refrein op de synthesizer.
Een band die zeker een omweg waard is, bijvoorbeeld op 28 mei tijdens het Brussels Jazzweekend.
Heather Nova - Met Heather Nova programmeert Lx één van de grote artiesten van rond de vorige eeuwwisseling. Deze ijzersterke singer-songwriter staat helemaal alleen, gewapend met haar akoestische gitaar op het podium. De frêle dame pakt het publiek in met haar ontwapenende glimlach en hoe ze vertelt “how great it is to be in Belgium on this nice festival”.
Met “Storm” krijgt de storm die donderdagnacht onze streek teisterde een plaats in de playlist van deze set. In “Heart and Shoulder” haalt ze de hoogste noten. Wij kenden slechts de radiohits die de voorbije decennia regelmatig de revue passeerden, maar het moge duidelijk zijn dat hier een grote dame aan het werk is. “I Wanna Be Your Light” is een nummer over scheiding in de goede zin: when a breakup breaks you open to let the good come in… Een hart onder de riem voor wie hetzelfde meemaakte.
Uit het coveralbum dat ze opnam tijdens de pandemie speelt ze “Fireproof” van The National en “Here Comes your man” van de Pixies. een nummer uit de 80ies toen ze nog op de artschool zat. Het wordt een mooie versie met de akoestische gitaar en het breekbare en toch sterke stemgeluid.
Aan de toetsen brengt ze een medley van nummers die in elkaar overvloeien: haar eigen “Winterblue” en “ I've been waiting for a girl like you”van Foreigner. Moet kunnen…
Met “Rewild Me” brengt ze een pleidooi om terug connectie te maken met de natuur. Een boodschap die ze weet over te brengen op een muisstil publiek (de laatste rijen niet meegerekend). En dan komt voor minstens één persoon in de tent het hoogtepunt van het weekend, misschien wel van het hele jaar als ze samen met Heather Nova op het podium de tweede stem mag zingen in “London rain”. Het duurt even voor ze op het podium raakt maar ze brengt het er voortreffelijk van af en oogst meteen een ovatie. Een mooi en ontroerend moment voor iedereen in de tent!
Tankus The Henge - Het contrast kan niet groter zijn dan met deze zeskoppige band uit Londen in de Clubtent. De zanger staat zowel op als voor zijn piano en gaat tekeer op het kleine podium als een waterduivel in een glas Guinness. De blazers denderen als een stoomtrein door het tentzeil. Nu we, opnieuw thuis, in alle rust even checken op Spotify klinkt een song als “Last Night in New Orleans” nogal braafjes, terwijl ze live een hete broeierige sfeer oproepen!
Opnieuw brengt Lx zijn machtige reputatie in de praktijk: je krijgt bands te zien en te horen die vooraf nobele onbekenden zijn maar die je niet meer zal vergeten, eens je ze gezien hebt!
Flip Kowlier - De West-Vlaming is lang niet aan zijn eerste passage op Labadoux. Was hij er de voorbije jaren nog als Ertebreker, we herinneren ons ook nog dat hij er bij was, een tiental jaar geleden als zichzelf! Zou hij het zelf nog weten? We vermoeden van niet, als we mogen geloven wat hij zingt in “Vergeten” uit zijn jongste album ‘Vrijdag’: Kzoe ne ke jinne dag willen zonder dak alles vergete… (Voor wie de grapjes hoort in de muziek: dit nummer eindigt met de piano akkoorden van “GLORIA”).
In de voorbije decennia heeft Flip een songbook bijeen geskrevn dat van A tot Z gekend is bij de West-Vlamingen, veel te uitgebreid voor één optreden. “Angelo & Angelique” wordt begeleid met dwarsfluitklanken uit de keyboards. “Dunderdagnacht” en “El mundo Kapoto” zijn de perfecte feestnummers en “Directeur” wordt door de hele tent luidkeels meegezongen: "Wuk est er mie gebeurd...?"
Flip kan lukraak plukken uit zijn eigen jukebox: “In de fik”, “Jezus”, “t zit een bjistje” ... Alles wordt meegezongen, gebruld geneuried. Rapper Detox Danny komt eens ook om het hoekje kijken. Kowlier is in zijn element en speelt een soort muzikale tennis met het publiek.
Het refrein van "Ne welgemeende" wordt meegebruld en halfweg houdt Kowlier de leiband even strak: "Zijn jullie er klaar voor...? Ge moet het zeker zijn hé...!" Als een echte volksmenner speelt hij ook dit spel met “Min Moaten”: de zaal krijgt het compliment ‘zo goed’ te zingen, dus speelt de groep eens heel slecht. En dan is het bijna 1 uur geworden, "We moeten stil zijn voor de gebeurs... Roep eens de groeten van Flip..." . Het publiek speelt het spelletje mee.
Terloops vermeldt hij dat dit het laatste nummer was, waarop boe-geroep klinkt, wat bij Kowlier niet in goede aarde valt: "Aja! Gaan we awoe roepen omdat dit het laatste nummer was?" Toch komt er nog een extraatje als beloning: "Mo ba nin..".
We verlaten de tent onder de volle maan over een uitgestorven festivalterrein want in de tent gaat het feestje verder. Kan je iets negaties zeggen over de eerste festivaldag op Labadoux? “Mo ba neeg!” Was het slecht weer,zoals voorspeld? “Mo ba nint!” Zien we er tegenop om morgen terug te keren? “Mo ba nim!”
dag 2 - zaterdag 6 mei 2023
KOBE & BENJAMIN SERCU - De familie Sercu is geworteld in de West-Vlaamse klei en heeft vertakkingen in alle mogelijke artistieke ‘branches’! Kobe zagen we al met ondersteunend gitaarspel bij Bart Cafmeyer en zijn jongste broer Benjamin schreef en regisseerde deze winter nog het toneelstuk ‘Zeem’. In de Clubtent zingt hij een prachtige tweede stem of begeleidt hij zijn broer Kobe op accordeon of mondharmonica. De bekendste broer Matthias was er niet bij; volgens Kobe was hij naar de kroning in Engeland. Een derde broer op de scène is Sam op bas. De groep wordt vervolledigd met toetsen en drums.
Kobe brengt eigen werk over o.a. eigen kinderen "Kiendje" of covers zoals "Mirror" dat nu "Speegel" getiteld is. Ballades op een reggae- of walsritme over een verloren "Woar zie'j gie nu?" of gevonden liefde "Vannacht" worden afgewisseld met humoristische teksten:”We zijn blie! Tis zaterdag! Tis schoon were! Tis Kobe Sercu!” Het West-Vlaams dat 45 jaar geleden nog verguisd en verbannen werd en 25 jaar geleden door “Gerrit Callewaert uut Boavekove” opnieuw op de kaart werd gezet, beleeft nu zijn hoogtijdagen zowel op TV als in de muziek!
De Sercu’s debuteerden op het festival, dit keer nog in de kleine clubtent. Maar er bestaat een traditie op Lx dat je (soms binnen het jaar) promoveert naar de concerttent. Daar kijken wij alvast naar uit! Dit is een perfecte opener!
BRUTTI DI FOSCO - Zoals elk jaar kunnen wij op Labadoux rekenen op een portie powerfolk. De tijd dat folk niet elektrisch mocht versterkt worden ligt reeds lang achter ons. Dit keer krijgen we een stel jonge Italiaanse honden dat wat dolt met elektrische gitaren: metal met een Keltisch sausje geserveerd door een doedelzak. Dit is nog altijd één van de luidste instrumenten: de speler van dienst rent draadloos op het podium rond om met de gitaristen te baltsen. We krijgen fragmenten van covers: “What is love, Don't Hurt me” van Haddaway en iets van Wham (als het maar bekend klinkt). We worden naar YouTube verwezen voor verder luisterplezier. Dat hebben we gedaan en het eerste wat we vinden is “Luce” dat in een prachtig natuurdecor is opgenomen. Allen daarheen dus, dan zie je dat Fosco blijkbaar de bijnaam is van frontman Lorenzo Carducci (zang en cornemuse).
VIS À VIS - Met Vis à Vis toont de Brusselse muzikante in tijden van overprikkeling, gaat ze op zoek naar haar ware zelf in een turbulente, chaotische wereld. Chloë vermengt, met de hulp van producer Thomas Jillings (Linus, Ottla) en mixers Willem Malfliet (Woolvs) en Aram Santy, zachte, analoge synths en een saxofoon met meer opzwepende, elektronische beats. De live band bestaat uit Tim Caramin (Glints, 2 Times Nothing), Kobe Dupont (Geppetto & The Whales), Lenny Steigerwald (Aligaga) en Arnaud Guichard (Serendip Quartet).
Het geduld van de Clubtentgangers wordt op de proef gesteld met een uitgelopen soundcheck tot de frontvrouw schuchter aankondigt: we komen uit Brussel en Antwerpen en we zijn op vakantie in Ingelmunster. Die frêle dame heeft wel een krachtige stem die ten volle tot haar recht komt op het volle soundtapijt dat de band weeft. Op de site van Lx leren we dat Chloë Nols geïnspireerd wordt door een toenemende ervaring met psychische kwetsbaarheid en hoogsensitiviteit. De decibels die de live band produceert hebben hierop eerder een heilzaam effect. Tim Caramin (Glints, 2 Times Nothing), Kobe Dupont (Geppetto & The Whales), Lenny Steigerwald (Aligaga) en Arnaud Guichard (Serendip Quartet) geven het beste van zichzelf!
Maar de programmatie van Lx stuurt ons na een veel te korte tijd terug naar de Concerttent waar een andere frontvrouw het beste van zichzelf zal geven … ISOLDE LASOEN - Isolde Lasoen is al jaren aan de weg aan het timmeren, in de eerste plaats met haar drumsticks achter frontmannen zoals Daan maar gaandeweg heeft ze (gelukkig maar!) ook haar stem ontdekt.
We vliegen er meteen in met de radiohit “Oh Dear”, titelsong van de nieuwe plaat waarin de marimba een prominente plaats inneemt. Na een dromerige intro op toetsen komt de song echt op gang met een mooi duet tussen bas en percussie. De stem van Isolde zweeft boven die klanken als een leeuwerik die het zomerse uitspansel bestormt.
“Douce Mélancolie” (samenzang met gitarist) vat perfect de sfeer van de nieuwe langspeler samen: die typische nostalgie van de Franse film uit de 70ies; lange hete zomers, verbleekte warme kleuren en eindeloze vrije tijd waarmee verveelde jonge lui geen weg weten ... “tendre nostalgie, le beau temps après la pluie, le bonheur d’être triste”.
“Capricorn Avenue” is een instrumental met veel percussie en gitaarklanken à la Isaac Hayes. Het zou ons niet verbazen als dit nummer ooit opduikt in de soundtrack van een film, samen met “Bed and Breakfast”, een nummer op een walsritme met een vrolijk gefluit als enige lyrics. En “Batterie” ten slotte lijkt al verfilmd te zijn met Daan als hoofdacteur die parlando zingt naar het voorbeeld van Alain Delon bij Dalida uit (inderdaad) 1973.
Dan krijgen we een vergeten classic van Aphrodite’s Child met de onlangs gestorven Vangelis: “The Four Horsemen”. Deze cultclassic: is al bekend als radiohit van Isolde uit 2021, maar je moet het live horen om de rillingen te voelen. Na de stomende outro volgt een minimalistische intro van “Ghosting”. Het publiek blijft stil verder luisteren, volledig in de ban van de uitgebalanceerde set.
JOHN BLEK - Wie een volledig optreden meepikt in de Concerttent heeft niet veel tijd meer over voor de Clubtent. In tijden van digitaal TV-kijken waarbij je het ene opneemt terwijl je het andere bekijkt, is het soms frustrerend dat je geen twee optredens tegelijk kan volgen.
Eens je in de tent staat overspoelt je weer de magie van een live optreden! Singer-songwriter John Blek pakt met zijn doorleefde stem en de emotie die hij in zijn muziek weet te leggen, iedereen die luistert, helemaal in.
Op de site van Lx wordt hij vergeleken met Luka Bloom: “Een meesterverteller en een verbluffende fingerpicking-gitarist.” Meteen snappen we wat bedoeld wordt: Hij kondigt een song aan over een jonge landloper die op straat sterft. Berichten in de pers betuigen verontwaardiging om het failliet van de welvaartstaat, tot uiteindelijk blijkt dat de jongeman een keuze had en naar huis kon. Hij bleef op straat leven uit vrije keuze en aanvaardde de ultieme consequenties van de complete vrijheid. John Blek brengt een ode… Daarna heeft hij een duet waarbij hij beide stemmen vertolkt “uit economische overwegingen, dat is method acting” grapt hij. De man heeft een machtige stem en inderdaad prachtig gitaarspel! Hij was al te gast in Lendelede bij Oorzaak en toen waren we ook verhinderd. We onthouden zijn naam en gaan ooit nog een volledig optreden zien! Erewoord!
STEVE HARLEY & COCKNEY REBEL - Bij Labadoux zijn ze nooit bang om ‘’oude namen’ te programmeren (sommigen zouden het durven ‘vergane glorie’ noemen). Steve Harley kleurt onze muzikale herinneringen al 50 jaar met leuke popsongs die de radio nog altijd graag uitzendt, maar ook met progressieve rock die we met wat meer moeite moesten ontdekken.
Als het optreden nog maar goed en wel op gang is en een groot deel van het publiek nog niet weet wat ze mogen verwachten, probeert de frontman al een meezingmoment op gang te trekken. Dat is nog wat te vroeg, eerst moeten ze nog wat opgewarmd worden. Daarna komt meteen “Judy Teen”, een hit uit de vroege 70ies die de fanclub van Meau waarschijnlijk nog nooit gehoord heeft, maar wel nostalgisch is voor de zestigers onder ons!
Steve komt niet van zijn barkruk af maar heeft nog altijd lenige stembanden en weinig moeite met de hoge noten! Hij bedenkt: “Het festival bestaat 33 jaar en ik ben al 50 jaar bezig... What kept you so long?” Dan volgt een nummer over de rockgroep die altijd onderweg is...
Ook “Mr. Raffles (Man it was mean)” is één van die ingewikkelde popsongs waarbij je er drie krijgt voor de prijs van één. Verandering van ritme en melodie en dan terugschakelen naar de intro, het kon allemaal in de 70ies en nu klinkt het nog altijd leuk!
Vóór de pandemie blikte Harley een nieuw album in met vooral covers, naar eigen zeggen: nooit kunnen promoten, het is 3 jaar oud maar nog altijd zijn ‘nieuw’ album. Hij contacteerde alle songwriters maar Mick en Keith van “You’re Out Of Time” gaven niet thuis, in tegenstelling tot andere songwriters … Op oude songs zoals “Mr. Soft” komt de viool dan weer goed van pas! Hij zag ook eigen werk ook gecoverd door bv Rod Stewart op zijn voorlaatste plaat, wat een grote eer is.
Op het einde krijgen we nog wat uitleg over zijn doorbraak met “Sebastian”: een symfonisch nummer dat niet op de BBC maar wel in Belgium op één stond,en dat is hij niet vergeten! Onlangs haalde dit nummer nog plaats 48 in de Classics Top 1000 van radio 1. Het bombastische nummer werd zeer goed gebracht met de beperkte bezetting. Natuurlijk zijn er nu synths die heel wat klassiek geschoolde muzikanten kunnen vervangen. En als je de originele plaat niet nauwgezet vergelijkt met een liveversie, dan kan je niet klagen!
En wat werd er gevraagd als toemaatje? Uiteraard “Make me Smile” "Ken ik niet, we spelen iets anders..." . Wat hij uiteraard niet deed, de rakker! Het was een fijn weerzien!
GUY DAVIS - Met Guy Davis krijgen we onze portie blues op Lx. We denken toch even terug aan Tim -Tiny Legs- De Graeve die we in de Clubtent verschillende keren aan het werk zagen. Hij was bijna de hofleverancier van echte blues aan dit festival! Volgende week is hij precies een jaar geleden overleden bij zijn derde levertransplantatie op amper 43-jarige leeftijd. ‘Only the good die young’ …
Maar Guy Davis vult deze leemte op met gitaren en banjo. Hij brengt de Clubtent in de sfeer van de Southern States met bv. "Boom Boom” (John Lee Hooker) dat naadloos overvloeit in “Baby Please Don't go” (blues-standard die een rock-standard werd). Als de gitaar niet precies doet wat hij wenst, schakelt hij over naar de banjo. We krijgen nog een uitleg over pudding: “You hit the pudding with a spoon...” , en dan moet hij trillen.”I once ate a pudding in Engeland. Big mistake!” Je kan met Engelse pudding blijkbaar een muur bouwen! Ga op Spotify eens op zoek naar “Shaky Pudding” van Davis. Geniet van de fingerpickin’ banjo en beluister de tekst.
Net zoals veel bluesnummers weet je niet of het over een dessertje gaat dan wel over iets dat je dubbelzinnig moet opnemen. Alweer een zalig presentje van Lx, geserveerd met een roosje tussen de snaren!
STARSAILOR - De Britse popgroep Starsailor met frontman James Walsh begint brengt met “Poor Misguided Fool” meteen één van de bekendste nummers die je normaal als toegift verwacht. Geen slecht idee want het is al een poos geleden sinds hun laatste grote hit. Zo geven ze meteen antwoord op de vraag die sommigen zich misschien stellen: “Star-wie??”
Zanger Walsh brengt de nummers met hart en ziel en lijkt ons de vriendelijke ideale schoonzoon. Toch krijgen we van hem het eerste stukje kritiek op wat vandaag in het UK gaande is: “It's great to be away from England today!” King Charles zal er wel niet wakker van liggen…We herinneren ons nog “Some of us”, een nummer dat intussen al 20 jaar oud is. Hij beweert dat ze een beetje in een vacuum terecht gekomen zijn “after the set of the great Steve Harley, we do our best…” Ze zijn duidelijk ook fan!
Met “Come together” krijgen we een geïnspireerde cover (ja, van The Beatles). Het koor in de tent neemt automatisch over, mooi meegenomen.
Halfweg het optreden wordt al naar “Four to the floor” gevraagd, maar als een goede papa tegen zijn ongeduldige kinderen, belooft Walsh dit voor het einde van het optreden. Iedereen tevreden!
ALICE FRANCIS - “Alice Francis is de koningin van de Neo-swing”. Zo staat het op de site van Lx. Voor ons lijkt ze de reïncarnatie van Josephine Baker in haar glinsterende jurk: een flamboyante verschijning waaraan alles swingt wat los of vast zit. De vierkoppige band zorgt voor een mix van vooroorlogse swing met electrobeats, niets voor niets staat er een laptop bij de gitarist!. Haar stemgeluid is krachtig en we kunnen de site van Lx bijtreden, waar ze vergelijken met grootheden als Billie Holiday of Eartha Kitt!
Soms lijkt het een muziekquiz voor specialisten als je in een minder bekend nummer plots “Hi Di hi Di hi, Hi Di hi Di ho” herkent uit … Ja waar komt dit ook alweer uit? ja, uit “Minnie the Moocher” van Cab Calloway.
Alweer zo’n zalig zotte band die naar hartelust pikt en mixt uit de muziekgeschiedenis!
HOOVERPHONIC - Bij de start van het optreden vertelt Alex de anekdote van een 20-jarige journalist die over het vorige optreden schreef dat de eerste nummers onbekend waren. Die nummers waren ook ongeveer 20 jaar oud… Tot zover de waarde van een mening!
"Om maar te zeggen dat we deze avond niets dan hits gaan serveren!", beloofde hij. Geike schitterde als een ster. We trappen een open deur in als we zeggen dat ze een prachtige stem heeft en een gracieuze verschijning is. Vestimentair viel er ook wel iets te beleven: de knalroze jas van nepbont die een veelkleurig broekpak verhulde, mocht na enkele nummers uit. Een spionkop van bronstige fans begon "Geike! Geike!" te scanderen. Geamuseerd glimlachte ze maar of ze dit amusant zou blijven vinden, viel nog te bezien.
Zoals beloofd kwamen de hits eraan en ze waren echt een liveplaat waardig! (Zouden er op Lx al liveplaten opgenomen zijn?)
Een uitschieter was de sobere versie van “Vinegar and Salt” met alleen pianobegeleiding. Hierbij toch ook een pluim voor de prachtige belichting met op Geike en de pianist elk één spot!
Op het einde gaf Alex nog wat duiding bij de samples in "2 Wicky" (Isaac Hayes) en "Sometimes" (Walker brothers) “Kent er iemand één nummer van the Walker brothers?” Hij stelde de vraag waarschijnlijk in het bijzonder aan de nog altijd luidruchtige spionkop. En of ze nog eens stil wilden luisteren naar het laatste nummer. wat ze gelukkig ook deden…
FEROCIOUS DOG - Na een symfonische intro die ook in een stadion zou passen, bestormen 6 Engelsen het podium met de muziek direct in vijfde versnelling. Op de dansvloer is er voor een fotograaf geen doorkomen aan. Het enthousiaste publiek dat we ons nog herinneren van de pubtent zaliger heeft hier weer een onderkomen gevonden. Lx schrijft op de website: "Ze delen het verlangen om te communiceren via de klanken van hun perfect dansbare songs. Enorm meeslepende tunes die iedereen laten dansen!" We zien het voor onze ogen gebeuren. Folk(rock) is terug van nooit echt weg geweest!
NOON - Met Noon krijgen we een Bretoense groep die het traditionele geluid van doedelzakken mixt met elektronische muziek. Het klinkt voor ons als slagroom op frieten of mayonaise op een taart…Toch weten de doedelzakken het publiek te veroveren dat waarschijnlijk hiervoor speciaal nog eens naar de concerttent gekomen is. Het aantal toeschouwers dat bij Hooverphonic stond is waarschijnlijk gevierendeeld en daar zal het gevorderde uur ook wel iets mee te maken hebben.
Voor ons mag het iets meer Alan Stivell en wat minder Avicii zijn, maar net zoals bij de 20-jarige journalist die naar Hooverphonic kwam… dit is maar één mening …
dag 3 - zondag 6 mei 2023
BOOM’N VAN DE WEIRELD - Onder een grijze wolkenhemel start de festivalzondag in de concerttent met Boom’n van de Weireld. Een ferme blazerssectie aangevuld met accordeon, gitaar en slagwerk produceert een Balkangeluid met West-Vlaamse teksten. Ze spelen vrolijke nummers over het leven en geven hier graag hun eigen mening over.
Zelfs op dit vroege middaguur is er al heel wat volk in de tent en die lusten deze cocktail wel! Opnieuw is dit een schot in de West-Vlaamse roos! Ik vraag me af hoe de toeschouwers van buiten onze provincie dit smaken want het is niet allemaal West-Vlaams dat we horen vóór het podium en op de weide. Dat iets dat we volgend jaar eens gaan uitzoeken want de keuze van de groepen zal dan niet anders gekleurd zijn dan dit jaar.
De Boom’n eindigen met het vooruitzicht op een gedeelde frisse pint (natuurlijk door het publiek te betalen) om dan te genieten van een mooie festivalzomer tot ... “L'été sera passé”! En hij moet nog beginnen… We hopen met hen op dit mooie vooruitzicht!
MEAU - Meau is een jonge Nederlandse twintiger uit de provincie Noord-Holland. Ze wordt beïnvloed door o.a. Eefje de Visser, Maaike Ouboter, Bon Iver en Spinvis. Waarschijnlijk is zij één van de eerste artiesten die als songwriter uit haar cocon kwam midden in de periode van de pandemie. Haar eersteling ‘KALMTE’ werd in 2020 dan ook dankzij een radiostation bij een ruimer publiek bekend gemaakt. Optreden kon pas in 2021. Geen gemakkelijke start!
Meteen vallen de harde G en de Gooise R op (in West-Vlaanderen is het onderscheid precies tegenovergesteld). Het is sterker dan onszelf, maar dit is al een eerste hindernis die onze Vlaamse oren moeten nemen.
De muziek komt beter binnen: De begeleidende band speelt uitmuntend en ook Meau zingt perfect! En de teksten... Die gaan over wat een twintiger bezig houdt. "Ouder" gaat (waarschijnlijk) over haar herinnering aan zichzelf als jong kind zonder zorgen in tegenstelling tot de jongvolwassene die ze nu is: “Vijf jaar, vlecht in het haar, bevrijd (...) Ze had geen zorgen, had geen pijn (...) Nu lig ik nachtenlang te denken of dat ik jou wel heb verdiend” .
Volwassen worden in deze turbulente tijden, het zal geen sinecure zijn. Een mens op pensioenleeftijd zou op den duur blij zijn dat hij al zo oud is! Als ze “Dat heb jij gedaan” brengt, blijkt een koor van jonge meisjes in de tent te staan die elk woord kunnen meezingen. Meer dan 66 miljoen luisteraars op Spotify liegen er niet om! Ze was ook heel blij te melden dat ze binnen 2 dagen haar debuutalbum krijgt. De liefhebbers zijn bij deze verwittigd!
ROSA BUTSI - Rosa Butsi, op de website van Lx aangekondigd als een artieste die haar muzikale genen en haar artiestennaam van haar Hongaarse oma erfde, blijkt de groepsnaam van een duo te zijn dat de zangeres vormt met een jonge bassiste. De 10 snaren weven prachtige jazzy gitaarcomposities die gesmaakt worden in de kleine clubtent. "We hadden niet gedacht dat jullie met zoveel zouden zijn", klinkt het oprecht. "Er is nu niks anders ", hoor ik de sarcastische uitleg achteraan in de tent (want de Concerttent wordt momenteel klaar gezet voor Marble Sounds). Gelukkig raakt die opmerking niet tot op het podium.
Opnieuw zien we een jonge vrouw aan de micro, maar met totaal andere muziek dan Meau... Minder mainstream maar met minstens evenveel klasse!
Deze programmatie is iets waarin een klein festival groot kan zijn: programmeer zowel de Spotifymiljonairs als zij die onder de 100.000 luisteraars blijven. Je leert nieuwe namen kennen en wie weet vullen zij binnen afzienbare tijd ook grote tenten en/of grote zalen!
MARBLE SOUNDS - Al meer dan 10 jaar blijft Pieter Van Dessel zichzelf muzikaal uitdagen, en op zijn vijfde album doet hij dat niet door grenzen te verleggen, maar net door dieper tot in de kern van Marble Sounds door te dringen. Met enkele zelfspelende piano’s, een paar goedgeplaatste strijkers en hier en daar zelfs een Bulgaars koor, tast Marble Sounds de grenzen af van de essentie van hun sound. Zo homogeen als ‘Marble Sounds’ klínkt, zo heterogeen zijn de verhalen die je in de songs trekken.
Marble Sounds trekt geen bomvolle tent, maar het publiek luistert aandachtig naar de songs. En al hebben ze geen jukebox vol hits zoals Hooverphonic op zaterdag of Kowlier op vrijdag, we krijgen toch ook ‘waar voor ons geld’: frontman Pieter Van Dessel, zanger en pianist, laat zich -naast een tweede toetsenman- bijstaan door de klassieke rockbezetting met gitaar, bas en drums maar daarnaast ook door een al even klassiek strijkkwartet en last but not least door zangeres Renée Sys.
De nieuwe nummers uit de vijfde plaat worden afgewisseld met ouder werk: als “You Can Leave The Light On” wordt ingezet, weerklinkt er een herkenningsapplaus. Deze eerste hit scoort nog altijd hoge ogen. Het was genieten van elke muzieknoot! Het strijkkwartet brengt een rijke sound in de popnummers en getalenteerd pianist Van Dessel is ook nog eens gezegend met een warme stem die prachtig blendt met die van Sys.
Geen hapklare pop die zoetjes binnen gaat maar wel heterogene songs met een rijke sound waarop je eerst wat moet kauwen vooraleer je ze kan slikken!
Als we in alle bescheidenheid een tip mogen geven: zet het strijkkwartet op stoelen vooraan op het podium in plaats van in de hoek in het donker. De zangeres kan dan naast de keyboards op een verhoog schitteren. Het publiek krijgt nog meer muziek te zién en de fotografen onder ons kunnen hun hart ophalen bij de aanblik van oude houten instrumenten!
RUMBARISTAS - Met Rumbaristas haalt Labadoux weer een bijzondere formatie in hun Clubtent. We zien een Belgisch-Spaans-Italiaans kleurrijk gezelschap dat in het Spaans zingt maar het publiek in het Nederlands bedankt. De zitbankjes in de eerste helft van de tent zijn opgeruimd en er wordt naar hartelust gedanst op de muziek met roots en invloeden uit zowel de Zuid-als Centraal-Europese muziek. De Latijns-Amerikaanse ‘rumba met koffiesmaak’ zorgt voor een opzwepende sfeer waar heel wat mensen naar snakken na een koele lente!
BUURMAN - Na een zeer geslaagde doortocht in 2022 op het podium van de Clubtent, mogen ze op vraag van velen het podium in de concerttent inpalmen. Labadoux programmeert democratisch!
Geert Verdickt is een warme mens. Hij maakt een nieuwe plaat ‘Buurman is Vuurman’ met tien songs die elk hun ontstaansgeschiedenis hebben. Één ervan is “In de oog van de orkaan”, gemaakt voor de minste der minsten (een seingever bij de koers die voor een pistolet en een drankbon zijn vrije tijd opoffert en als hij een fout maakt, met alle zonden van Egypte beladen wordt). Een mooi gebaar maar vooral een krachtig signaal in tijden van sociale media waar het maar al te gemakkelijk is om iemand af te kraken..
Verdickt belooft ons ‘Versgebakken buurmanbroodjes en oude buurmanpateekes’, zoals “Pas 18”, ook een nummer over jongeren die volwassen worden, ”Als de nacht valt, hou me dan vast”.
De groep speelt met de klassieke bezetting van gitaren, toetsen en drums maar nu en dan komt een blazerssectie enkele nummers verrijken, waarna ze weer discreet achter de coulissen verdwijnen. Ook de begeleidingsgroep volgt hen en laat Verdickt solo achter voor “Elk einde is een nieuw begin”, een nummer over het moment waarop wij allen moeten afscheid nemen van wie ons lief is... De tent luistert ademloos, alleen achteraan verstommen de gesprekken niet. Maar als voor hen een afscheid komt, zullen ze dit nummer misschien ook ontdekken.
Ook bij Buurman mag er gecoverd worden: opnieuw treden de blazers aan bij “Ring Of Fire” van Johnny Cash. Een nummer dat past bij de zon die stilaan de tent in avondvuur zet!
L’CHAIM - De banken uit het eerste deel van de clubtent moesten niet meer teruggezet worden. Niet alleen omdat we aan het laatste optreden gekomen zijn, maar met de aanstekelijke ritmes van L'Chaim kan je ook moeilijk blijven stilstaan! Met een diverse mix aan muzikanten uit Nederland, Syrië, Turkije en Italië kan het ook niet anders. Opnieuw zijn de dansers present! Blazers, accordeon en viool produceren geluiden die je kan associëren met een "Camel with Goosepumps" om maar één titel van hun nummers te noemen. Deze band doet gegarandeerd elk feest slagen! Wie drie dagen in de Clubtent bleef kamperen kreeg zeker waar voor zijn geld! Voor ons allemaal nieuwe namen maar wel een perfecte scouting van wie verantwoordelijk is voor de programmatie op LX!
LAÏS - Waar is de tijd toen we voor 900 Belgische frank een dag naar het Folkfestival van Dranouter trokken en dan naar de nieuwe revelatie Laïs gingen kijken en luisteren: drie jonge meisjes die eeuwenoude teksten nieuw leven inbliezen met zelf bedachte melodieën. De tijd heeft niet stil gestaan en nu gaan Jorunn en Nathalie voortaan als duo verder. De dames hebben een schare rasmuzikanten rond zich: multi-instrumentalist Björn Eriksson en partner van Nathalie en zangeres (even multi op allerlei instrumenten) Esther Lybeert (The Antler King, ex Hooverphonic) die soms als derde stem fungeert. Daarnaast staat ook Tom Theuns, die we in het verleden nog zagen bij Ambrozijn. Hij schreef “Ik geniet” voor Laïs. Het Reuzenlied dat we als kinderen nog op school leerden, kwam bij Laïs in 2022 op de plaat met de titel “Orion” en klinkt al bekend in de oren want ook op de radio was dit regelmatig te horen!
Uit dezelfde plaat spelen ze ook “Als ik in de lente sterf”: eerst horen we Nathalie solo en tijdens de instrumentale brug transformeren beide zangeressen als het ware in draaiende derwishen… Het optreden is zowel een lust voor het oor als voor het oog! Een nummer van meer dan tien jaren geleden klinkt nog altijd even fris en ondeugend: “Marie Madeleine n'avait pas quinze ans, Qu'elle en avait bien quatre amants”.
Violiste Lybeert vormt met de frontvrouwen een trio en samen zingen ze a Capella Pools lied dat ze (naar eigen zeggen) zelf niet begrijpen, net zoals de vele Polen die op ‘t Smidje al gedanst hebben zonder er iets van te begrijpen! Ze gaan a capella verder met de drie mannen in het Franse nummer “Belle” (Donne moi un baiser). De a capella sessie wordt besloten met een middeleeuwse ballade begeleid op een handorgel.
Wannes Van de Velde werd nog eens geëerd met een cover van “Pieter Breughel in Brussel”, één van zijn mooiste verhalen op muziek dat al dateert uit de vroege 70ies. We krijgen een machtige versie met hartslag op de basdrum en een slepende melodie op elektrische viool en gitaar. Dit lied uit de oude doos past perfect op hun setlist!
Tom Theuns komt even in vervoering als het strijklicht van de ondergaande zon laag door de open tent naar binnen komt. Tijd om met “'t Smidje” de dansers op de been te brengen. Meteen ontstaat een boombal met honderden dansers die met “Le loup, le renard et la belette” nog wat extra danspasjes kunnen plaatsen.
Een mooi besluit van een mooi weekend!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4835-labadoux-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Uncle Acid & The Deadbeats - De meest gruizige stonerrock
Het Zweedse Gaupa zet de toon voor vanavond, hier heersen de rauwe seventies. Flowerpower in een stonerbad, met een zangeres die Grace Slick van haar troon tracht te stoten.
Black Sabbath, Jethro Tull en Deep Purple in een stonerfolk badje, zo klinkt het Canadese Blood Ceremony. Zangeres Alia O’Brien kan een aardig stukje dwarsfluit te spelen, een instrument dat doorgaans maar weinig beroerd wordt in het zwaardere genre maar hier perfect op zijn plaats is. Het geeft een extra schwung aan de sound die daarmee natuurlijk refereert naar de de progfolkrock van Jethro Tull, hoe kan het ook anders. Maar dit is zeker geen copycat, het gaat er ook een stuk harder aan toe. Aangenaam retro vertier.
We hadden stilletjes gehoopt dat Uncle Acid & The Deadbeats met nieuw werk zouden komen aandraven, het laatste album ‘Wasteland’ dateert ondertussen al van 2018, maar wat dat betreft bleven we op onze honger zitten. Geen probleem echter, Uncle Acid raapt een superbe selectie uit hun back catalogue bijeen en is vanavond zonder meer zinderend en scherp als een leger meedogenloze scheermesjes.
Geen band die zo een gruizige stonersound kan neerzetten als deze jongens. Hun zompige en vuile riffs werken immer verslavend en de solo’s kerven diep in ons vel.
Uncle Acid poot een ziedende wall of sound neer die de ganse set met het kookpunt flirt. De songs volharden in intensiteit, de spanning houdt constant aan en de psychedelica hunkert naar de strafste paddo’s. Heel even wordt er wat gas teruggenomen met het innemende “Slow Death” dat gaandeweg uitgroeit tot een absoluut hoogtepunt, mede dankzij een fenomenale gitaarsolo.
Verder bruist en scheurt de band geweldig door met ongure lappen stonerrock als “Mt Abraxas”, “Pusher Lane”, “Melody Lane” en natuurlijk “I’ll Cut You Down”, dat de Cactus Club helemaal in lichtelaaie zet.
Rauw, hard, bijzonder snedig en uitermate hypnotiserend, Uncle Acid ten voeten uit.
Organisatie: MCLX ism Cactus Club, Brugge
Les Nuits Botanique 2023 - David Eugene Edwards - Imperial Triumphant - Wat een pakkende intensiteit
Les Nuits Botanique 2023
Botanique (Orangerie/Rotonde)
Brussel
2023-05-07
Erik Vandamme
Wat een pakkende intensiteit vanavond in de Orangerie en in Rotonde op Les Nuits Botanique. Het was een continu balanceren tussen licht en duisternis en tussen oorverdovend en zachtmoedigheid.
In de Orangerie traden Sam De Nef en David Eugene Edwards op terwijl in de Rotonde Neptunian Maximalism en Imperial Triumphant . Een confronterende trip.
Enkel gitaar en stem, en in een sobere verlichting, mocht Sam De Nef (****) de Orangerie ontroeren. Weemoed borrelt op. De man heeft een zachte, warme stem en is een (poëtisch) verhalenverteller, die ons doorheen de set loodst op gezapige wijze, met een kwinkslag.
We voelen ons comfortabel bij Sam De Nef, gezeten in een donker bos rondom het kampvuur. Iedereen genoot van deze intense trip.
Hij stelde ook een nieuwe song voor “Smile”. Hij is een begenadigd sing-songschrijver, vertelt persoonlijke verhalen en raakt de gevoelige snaar, een balanceren tussen lichtvoetigheid en pure duisternis.
Eén van dé ontdekkingen op Les Nuits Bota, paar jaar terug, was de formatie Neptunian Maximalism (****1/2). Ze traden toen aan in het voorprogramma van Emptiness in de Orangerie. We schreven toen: ''Ze improviseren met klankentapijtjes, door percussie en gitaar in elkaar te laten vloeien, of die net elkaar tegenwerken. De groovy sax doet je wegzweven.
Een breed opengetrokken sound en ingetogen momenten is het uitgangspunt”.
Toen stonden ze met een voltallige band op het podium, nu met drie. De basis van dit collectief, saxofonist, Jean Jacques Duerinckx gitarist/zanger Guillaume Cazalet, aangevuld met de Indische tablas speler Sattar Khan.
Neptunian Maximalism houdt van improvisatie en experiment. De drie tenoren verstaan echter de unieke kunst om putten van een Hel te laten open gaan, zonder je echt angst te bezorgen, een donkere gemoedsrust tegen die duistere gedachte. Mooi in een kring, zorgen ze voor een donkere walm van intense rust. De sax gaat soms de hoogte in en gitaarriedels trillen, terwijl bevreemdende vocals je doen rillen van genot tot pure angst; in een dreigend kader heerst een ingetogenheid, die tekent voor een spirituele, magische set.
De Orangerie stond overvol voor David Eugene Edwards (****) , die op zijn eentje met z’n gitaar en intrigerende stem, in een sobere verlichting, een ware profeet, verhalenverteller is. Op poëtisch wijze, zorgt hij net voor dat uniek sfeertje rond het kampvuur, in een wereld van weemoed en verlating. Er heerst iets mystieks, iets mysterieus, iets donkers en iets ongrijpbaars. Iedereen is meegezogen in deze wereld, benadrukt door zijn uitstraling en vocals door zijn stem.
Interactief is hij wel niet, soms wel spijtig, maar hij laat de muziek en z’n teksten voor zich spreken. De sound huivert, is dreigend als zalvend als warm, en zoekt zich een weg te raken.
Bij Imperial Triumphant (*****) is er ook dat donker, dreigend kantje, door het oorverdovend klankentapijt. De gemaskerde muzikanten zorgen voor verschroeiende gitaarriedels en knallende drum salvo's die de Rotonde op zijn grondvesten doet daveren.
De vocals huiveren. Het zijn als demonische wezens, die het publiek letterlijk opzoeken, o.m. de gitarist die door de zaal griezelig om zich heen kijkt en de gitaarlicks trillen. De lege flesjes water nam hij , die de snaren raken.
Een occulte cocktail, een verschroeiende set dus, luidkeels, die de poorten van de Hel openmaakt.
Los van die duistere sfeer, steekt de band er voldoende humor en zelfrelativering in; een deugdzame angst …
Saxofonist JJ Deurinxckx van Neptuinan Maximalism mag op het einde van de regulaire set met zijn snerpende sax klank, nog wat donkerte toevoegen.
Indrukwekkend, grensverleggend en geen voer voor tere zieltjes, wel voor ons die houden van zwelgen in de put van diepe duisternis.
Neem gerust een kijkje naar de pics (Orangerie) @Wim Heirbaut
David Eugene Edwards (homepag)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4823-david-eugene-edwards-07-05-2023.html?Itemid=0
Sam De Nef
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4822-sam-de-nef-07-05-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique)
Headbanger’s Balls Fest 2023 - Een affiche die verwachtingen schept en een festival dat elke belofte invult
Headbanger’s Balls Fest 2023
De Leest
Izegem
2023-05-06
Filip Van der Linden
Het Vlaamse metalfestivalseizoen wordt traditioneel geopend door Headbanger’s Balls in Izegem. Er zijn nog een paar kleinere organisaties die in ongeveer dezelfde periode iets organiseren, zoals het herboren Gullgems Metal Fest, maar Izegem kan toch beschouwd worden als het sein om opnieuw in groten getale naar metal te gaan luisteren.
Of deze editie zonder (volgens sommigen) ‘zuivere’ metalbands nog wel het etiket metalfestival opgekleefd krijgt, daarover was niet iedereen het eens. Maar in de festivalnaam zit geen ‘metal’, wel ‘headbangen’ en die belofte werd zeker waargemaakt. En als een festival uitverkocht is en als na afloop iedereen tevreden naar huis gaat, dan hebben alle criticasters gewoon ongelijk.
Voor deze tiende editie werd opnieuw heel breed en divers geprogrammeerd, waarbij het duidelijk is dat de organisatie goed de vinger aan de pols houdt van welke bands ‘hot’ of ‘not’ zijn. Misschien had er ook nog een band van de nieuwe Belgische thrash-golf bijgekund en Gnome werd op het festival vaak genoemd als band die daar niet zou misstaan. Wat niet was, kan nog komen.
Openingsact Arson stond collectief met pak, ondervest en das op het podium, iets wat we al eerder zagen bij Triggerfinger, The Godfathers en The Hives. Maar dit Gentse vijftal neemt die aanpak naar een hoger level door ook nog eens het podium heel huiselijk aan te kleden, met ouderwetse lampenkappen, een vloertapijt als backdrop en een houten toog met ober. En die over serveert niet enkel drankjes aan de band, maar ook aan iedereen die op dat vroege uur al voor het podium staat.
Arson mixt hardrock, rock ’n roll, punk, southern rock en hardcore en valt inzake energie te vergelijken met Kvelertak en The Hives.
De band werd opgericht met leden van verschillende Gentse metal- en screamobands. De set in Izegem bestond voor de helft uit tracks van het nieuwe album ‘All In, All Sin’, aangevuld met enkele tracks van de EP ‘Let’s Start A Fire’. Muzikaal en visueel klopt het plaatje: stoere poses, veel contact zoeken met het publiek, loeiende gitaren en bakken, bakken energie.
Vanuit Brussel kwam My Diligence de blijde boodschap verkondigen met zijn moderne doom, met psychedelische toetsen. My Diligence mag later dit jaar nog aantreden op Alcatraz, wat erop wijst dat de organisatoren van Headbanger’s Balls dat goed ingeschat hebben. Zo moeilijk is dat overigens niet als je weet dat die van het superpopulaire Gojira fan zijn van deze drie Brusselaars. Deze band bracht al één EP en drie albums uit met vorig jaar nog het fantastische ‘The Matter, Form And Power’. Dat werd bijna integraal en in de album-volgorde gebracht. Enkel werd op het einde nog “Resentful” van het vorige album (‘Sun Rose’) toegevoegd. De interactie met het publiek bleef beperkt tot een beleefd ‘dankuwel’ na elk enthousiast applaus.
Voor Bear waren we gewaarschuwd. Stilaan begint het buitenland overstag te gaan voor deze Belgische band. Bear-gitarist James Falck kijkt vast met goede herinneringen terug naar de Headbanger’s Balls-editie van 2021 toen hij in Izegem zowat zijn live-debuut maakte met Cobra The Impaler. Voor die band was dat het vuur aan de lont naar een Europese doorbraak. Of dat ook voor Bear lukt, valt nog te bezien.
Muzikaal is Bear moeilijk voor één gat te vangen, maar de invloeden van genres met ‘core’ in de naam zijn sterker aanwezig dan genres met ‘metal’. Bear is explosief en energiek, hyperkinetisch zelfs. De bandleden rennen op het podium alsof ze dringend aan de Rilatine moeten en ze springen overal op en af. James gaat zelfs een stukje gitaar spelen middenin de zaal, maar het publiek duikt eerder weg dan dat ze hem aanvuren. Op het einde van de set slaan de gitarist en bassist met hun eigen instrument het drumstel aan diggelen. Vernielzucht op het podium bestaat al bijna net zo lang als de rock ’n roll zelve. Daar kijken we niet meer van op. Het is vooral jammer dat net dat hetgene is waar na de set aan de toog van De Leest over gepraat werd, en niet over al die voorzetten die door het publiek niet binnengekopt werden.
Bij de vorige passage van de Belgische postmetalband Psychonaut op Headbanger’s Balls, in 2021, ging het publiek al helemaal uit de bol en dat werd op deze editie nog eens overgedaan met nog meer mensen in de zaal. Meer dan 600 oude en nieuwe fans stonden schouder aan schouder te genieten. Dat maakt van dit trio de eigenlijke hoofdact in Izegem, want dit deed geen van de buitenlandse bands hen nog na die avond. De set in Izegem bestond hoofdzakelijk uit tracks van het nieuwe album ‘Violate Consensus Reality’, aangevuld met enkele oudere tracks en met publiekslieveling “The Fall Of Consciousness” opgespaard voor de finale. Mooi dat een Belgische band dit voor elkaar krijgt. Niemand zal er rouwig om zijn als Psychonaut naar één van de volgende edities van Headbanger’s Balls komt. Na Dyscordia en Thurisaz in de begindagen kan Izegem zo misschien opnieuw aanknopen met de traditie van een ‘huisband’
Na het Belgische luik werd de internationale schotel opgediend. De Zweedse stonerrockband Lowrider is een cultband die maar sporadisch optredens doet. In 2000 brachten deze Zweden hun fel bejubelde debuutalbum ‘Ode To Io’ uit, om bijna meteen daarna de stekker er uit te trekken. Meer dan tien jaar bleef het volledig stil rond de band, waarna een voorzichtige comeback ingezet werd met sporadische concerten. In 2017 stonden ze op Desertfest in Antwerpen. In 2019 verscheen eindelijk het tweede album, ‘Refractions’. Na de coronapauze stond Lowrider in 2022 met een straffe show op Hellfest. Pelle Andersson vulde in Izegem de band aan met zijn Hammond.
Er stond bij Lowrider minder volk voor het podium dan bij Psychonaut, maar op de eerste rijen werd wel net zo enthousiast gereageerd aan het begin en einde van elke track. Heel wat Belgische en een handvol buitenlandse fans waren speciaal voor deze band naar Izegem afgezakt en zij werden beloond met een heel strakke en loepzuiver gespeelde set. In het begin van de set moest er nog wat gemorreld worden aan de mix, maar tegen dat “Into The Wild” ingezet werd, was alles loepzuiver. “Texas” hielden de Zweden eigenlijk achter de hand als mogelijke toegift, maar omdat een tiental mensen in het publiek erom schreeuwde, kreeg die track al in de reguliere set een plek.
De Griekse melodic/gothic blackmetalband Rotting Christ stond in 2018 als headliner op Headbanger’s Balls en dit jaar kwam frontman Sakis Tolis met zijn soloproject. Heel wat Rotting Christ-fans dus op de eerste rijen voor het podium en die werden in de bindteksten uitgebreid bedankt voor hun loyauteit. In de coronaperiode dacht Tolis na over zijn eerderedepressie en op zijn solo-album ‘Among The Fires Of Hell’ leverde dat zowel donkere als hoopgevende gedachten op. Op dat album recycleert hij ook wat riffs en lyrics van Rotting Christ, maar als geheel klinkt dat album veel toegankelijker en melodieuzer dan het werk van Rotting Christ. Op het album speelde Sakis Tolis bijna alles zelf in (gitaar, bas en keyboards). Fotis Benardo van o.m. Septicflesh en Firewind deed de drums en de mix. Voor de liveband van Sakis Tolis heeft Benardo nog twee van zijn bandmaatjes uit SixForNine meegebracht en ondanks dat dit nog maar hun tweede optreden samen was, stond de band goed gedrild op het podium van De Leest. Het Sakis Tolis-album werd integraal gebracht, aangevuld met een cover van Daemonia Nymphe en twee tracks van Rotting Christ. Zowel op het album als live voel je dat dit een soloproject is en niet een band waarin elk lid zijn inbreng heeft. Op 13 mei staat Rotting Christ op het podium van het Durbuy Rock Fest en ik vermoed dat de fans daar nog meer plezier aan zullen beleven. Maar wie weet groeit dit soloproject uit tot een vaste waarde en dan zijn er toch enkele honderden mensen die toch maar mooi kunnen zeggen dat ze het tweede concert ooit van Sakis Tolis hebben bijgewoond.
Headliner King Buffalo was de tweede stonerrockband op de affiche. Voor sommigen een verrassende naam als headliner voor Headbanger’s Balls, maar wel een mooie afsluiter. Izegem vormde voor het Amerikaanse trio de aanloop naar een tournee die deze band ook brengt naar de Desertfesten van Berlijn, Londen en Antwerpen en naar zomerfestivals als Copenhell, Hellfest en Ripplefest. We mogen hopen dat hun geluidsman op die tournee alerter is dan in Izegem, want het leek alsof hij de enige was in De Leest die niet doorhad dat het geluid van de drums niet goed afgesteld stond. Maar zelfs dat went en voor de meeste fans was dat maar een kleine ergernis. De focus ligt bij King Buffalo toch nog iets meer op gitaar en bas.
Hun set in Izegem was een mash-up van hun covid-album-trilogie ‘Acheron’, ‘The Burden Of Restlessness’ en ‘Regenerator’, met nog één oudere track als extraatje (“Centurion” van de EP ‘Repeater’).
Headbanger’s Balls Fest maakte zijn reputatie opnieuw helemaal waar: een affiche die uitdaagt en verwachtingen schept en die elke belofte waarmaakt.
Organisatie: Headbanger’s Balls Fest
Hard-Ons - Complete miscast
Het semi-legendarische Hard-Ons zorgde ervoor dat het Sold Out bordje nog eens triomfantelijk in de lucht gestoken kon worden. Deze veteranen uit Sydney zijn duidelijk nog erg populair in de Pit's maar eerst mochten we nog kennismaken met Roda Lits uit Antwerpen. Gelukkig maar.
De vier van Roda Lits begonnen eraan met een lap heftige punkrock. Later zakte het tempo wat en kregen we vuile garagerock gestut door erg aanstekelijke gitaren. Schatplichtig aan de sixties maar toch met beide voeten in het heden. Dit klonk fris en strak en deed me soms denken aan Kookaburra. Ze smokkelden ook een obscure cover in hun set, wat altijd leuk is. Enig speurwerk leerde me dat het om "I'm in Pittsburgh (and it's raining)" ging, een single uit 1966 van The Outcasts. Niet de Noord-Ierse punkgroep maar een vergeten band uit San Antonio die midden jaren zestig een vijftal singles maakte die in 1995 gebundeld werden op een compilatie. Roda Lits bracht in 2018 het album ‘Common specimen’ uit op Belly Button Records, ik denk dat het tijd is om hier een vervolg aan te breien.
Hard-Ons is al sinds 1982 actief, met een korte onderbreking tussen 1994 en 1997, en heeft in al die jaren een stevige live-reputatie opgebouwd, maar die heeft nu toch een flinke deuk gekregen. En dat had alles te maken met hun nieuwe frontman. Die zag eruit als een verlepte Rod Stewart en klonk als Alex Harvey (die van The Sensational Alex Harvey Band) met acute keelpijn. Ik ga niet beweren dat de man niet kon zingen -ik ben trouwens een grote fan van Alex Harvey- maar zijn stem paste totaal niet bij hetgeen waar de Hard-Ons voor staan en dat is voor mij nog steeds ranzige punkrock.
Zowat twee jaar geleden werd de samenwerking met zanger van het eerste uur, Keish de Silva, beëindigd nadat die laatste beschuldigd werd van seksueel wangedrag. Dat mocht eigenlijk geen al te groot probleem zijn want tussen 2001 en 2016 was hij er ook al niet bij en toen nam gitarist Blackie (Peter Black) de vocals voor zijn rekening. Zo zag ik ze ook tweemaal in de Pit's (2011 en 2014).
Waarom er nu een nieuwe man werd aangetrokken blijft een raadsel, terwijl de keuze voor Tim Rogers een nog groter raadsel is. Rogers was jarenlang (zo'n 30 jaar) en waarschijnlijk nog steeds de frontman van You Am I, een nogal saaie powerpopband, hoewel hun eerste platen, die geproduced werden door Lee Ranaldo, misschien wel enige bestaansreden hebben en ze het schopten tot in het voorprogramma van The Who en The Rolling Stones. Bijna niet te geloven dat hij hier nu in een punkhol als de Pit's stond, molenwiekend als een drenkeling en zijn korte broek telkens net niet afstekend. Met zijn dreinende stem leek hij ook het tempo uit de nummers te halen en liet hij de groep af en toe verzanden in belegen glamrock. Nochtans leken de overige groepsleden even enthousiast als altijd: bassist Ray Ahn die niet kon zwijgen over zijn adoratie voor The Kids, de zich flink in het zweet meppende drummer Murray Ruse en Blackie die me opnieuw wist te bekoren met zijn erg gevarieerde gitaarspel waarmee hij een ganse waaier aan stijlen etaleerde.
Ondanks die pijnlijke aanwezigheid van Tim Rogers vielen er toch nog enkele mooie momenten te noteren, zoals afsluiter "Suck 'n' swallow", maar die waren er toch te schaars om mijn gemoed wat op te beuren.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Avril Lavigne - Het ouder materiaal waren de sterkhouders!
Derde keer goede keer … door de coronapandemie werd het concert telkens uitgesteld. Voor de Canadese Avril Lavigne konden de kaartjes uiteindelijk vanonder het stof worden gehaald. Dat was ook het geval voor de kledij van de aanwezigen, die voor één keer geen spijt kregen dat die netkousen en bijpassende rokjes door de jaren heen onderaan in de kast waren blijven liggen.
Vergis je niet, ook mannen waren aanwezig, misschien een verplicht nummer als chauffeur maar OK, anders kon je haar ook zien als je jeugdliefde.
Avril wist zich begin de jaren 2000 te profileren als meer dan de ideale schoondochter. Al snel werd duidelijk waar deze jonge dame voor stond, ze kon een stevig potje tegen de schenen stampen en de middenvinger werd wel eens opgestoken. Een ‘Bad Reputation’ … wat ze er graag bijnam.
De toon was gezet vanavond. We werden in de mood gebracht met wat filmmateriaal. Na de lange intro, die het eerste nummer bleek te zijn, was ze daar, precies zoals we het ons nog herinnerden van in haar beginperiode, twintig jaar later weliswaar … met die rebelse look.
Ohja, we zouden het vergeten, een nieuw album ‘Love Sux’, het zevende ondertussen, is verschenen, waarbij de titel niet mis te verstaan is. "Bite Me, “I'm a Mess”, “Love it when you hate me” en “Love Sux” zelf, zijn nu niet meteen de songs die horen bij een vlekkeloze relatie. Geen van deze nummers zal het vroegere succes evenaren.
"Complicated” van 2002, was het eerste speerpunt van de set. Wat volgde was een wervelwind, die wat in kracht is afgenomen, maar muzikaal hadden we een plaatselijk onweer die voor storm op zee kon zorgen met golven die konden inslaan; het waren dus de grote hits zoals "Girlfriend” en “Sk8er Boi", die samen met "I'm with you", de derde single uit dat fantastische jaar 2002 voor Avril Lavigne, die live, na twintig jaar, de sterkhouders waren.
Een cover van The Spice Girls, “Wannebe” hoorde hier op z'n zachtst gezegd niet thuis. Daar kon de Amerikaanse Phem, die het voorprogramma verzorgde niets aan veranderen. En drummen, dat is de job van de drummer, als je begrijpt wat ik bedoel.
Met behulp van wat vocale tape bleef Avril Lavigne overeind waarbij we de hoogtepunten onthouden. Het zal de grote hits van vroeger zijn. Ze heeft zich een weg gebaand in de melodieuze poppunk en is in het geheugen geprent als een vrouwelijke punksestatie van de jaren 2000. Weigeren om oud of ouder te worden is niet eens zo slecht idee, denken we dan, "Here's to Never Growing Up" was het laatste nummer van een te korte set die amper 75 minuten duurde.
Het gevoel om twintig jaar terug in de tijd te gaan is soms confronterend maar het is tegelijk een prettig weerzien en horen met wat ons muzikaal pad heeft gekruist. Voor wie het niet echt heeft voor Avril Lavigne, kreeg toch een voelbare schop onder de kont!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Avril Lavigne
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4821-avril-lavigne-04-05-2023.html
Phem
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4820-phem-04-05-2023.html
Organisatie: Live Nation
G.U.S.T. heeft een nieuwe single en het is een banger! “Run ‘Till I Die” loopt over van testosteron, jeugdige branie en energie op een net iets te hoog wattage.
Denk aan een mix van Electric Six, The Hives, Cowboys & Aliens en Monster Magnet. Aan de lyrics en het vocale geluid kan misschien nog wat langer gesleuteld worden, maar op zich zijn dit geen belemmeringen voor de catchyness van deze single.
G.U.S.T. zet zich met deze single netjes in de slipstream van andere jonge, rockende beloftes als Ramkot, Black Leather Jacket, Lector. en the Heavy Heavy.
Het Nederlandse punkduo The Mono Kids heeft na een eerste EP met drie nummers van enkele maanden geleden alweer een nieuwe track uit.
Dit hitsige nummer klinkt opnieuw ‘lower than fi’: rammelende punkrock met een pittig tempo en een paar kleine weerhaakjes. Inzake dynamiek en lyrics doet dit mij wat denken aan “Alec Eiffel” van de Pixies, maar dan zonder de vette productie die zo kenmerkend was voor de Pixies en zonder de bas van Kim Deal.
Een puike single. The Mono Kids are on a roll!
https://themonokids.bandcamp.com/track/happy-ending
Cleopatra Records verzamelde 11 van zijn bands om elk een cover op te nemen van the Cure. Een beetje zoals Alfa Matrix dat binnenkort zijn tweede tribute-album uitbrengt voor dezelfde Britse band. Er zijn natuurlijk verschillen. Bij Alfa Matrix komen ook minder bekende Cure-songs aan bod, terwijl Cleopatra kiest voor de bekendste singles.
Wat opvalt bij Cleopatra Records is dat ze niet voor de bekendste bands van het label gegaan zijn, enkel The KVB en Pink Turns Blue deden meteen een belletje rinkelen, maar wel voor bands die nog een duwtje in de rug kunnen gebruiken op hun weg naar succes. Die bands hebben er ook best wat tijd en moeite in gestoken. Ze gaan aan de haal met ritme en melodie, maar het blijft wel telkens herkenbaar.
Als we het kaf van het koren moeten scheiden, dan zetten we Velvet Condom (“Just Like Heaven”), Buzz Kull (“Fascination Street”), The KVB (“Lullaby”), Demob Happy (“Pictures Of You”) en Minuit Machine (“Lovesong”) bij het koren en Soviet Soviet (“In Between Days”) , Pink Turns Blue (“Boys Don’t Cry”) en This Cold Night (“Close To Me”) bij het kaf. Op wat Crying Vessel doet met “Friday I’m In Love zouden gevangenisstraffen moeten staan. De rest zweeft er wat tussenin.
Leuk tribute-album. Een paar goeie nieuwe interpretaties. Maar we onthouden hier vooral: nobody plays the Cure like The Cure.
Just Like Heaven - A Tribute To The Cure
Various Artists
Cleopatra Records
https://cleopatrarecords.bandcamp.com/album/just-like-heaven-a-tribute-to-the-cure-2
Het Belgische gothrockduo Lovelorn Dolls heeft een leuke cover uitgebracht van “Lullaby” van The Cure.
De song krijgt muzikaal een soort van Marilyn Manson-jasje aangemeten, met minder gitaar en met vrouwelijke vocalen die soms tegelijk lieflijk en dreigend zijn. De basis en de algemene vibe van het origineel blijven overeind, hoewel die van Lovelorn Dolls er toch met de vuile voeten door gaan. Fantastisch dat deze band niet bezwijkt onder het vaak eindeloze respect dat veel andere artiesten hebben voor een band als the Cure, waardoor ze maar weinig durven veranderen aan de songs.
Lovelorn Dolls is één van de vele bands op het Alfa Matrix-label en deze cover van “Lullaby” is één van de 27 tracks van het tribute album ‘A Strange Play 2’ van Alfa Matrix en het nieuwe zusterlabel Spleen+. Lovelorn Dolls deed in 2014 overigens ook al mee op ‘A STrange Play 1’ van deze tribute-reeks. Op deel 2 staan voorts nog The Cure-covers door onder meer Star Industry, The Ultimate Dreamers, The Breath Of Life, Armageddon Dildos, Implant, Digital Factor en Lights AM. Dat tribute-album komt uit op 23 juni.
Bij de Lullaby-cover door Lovelorn Dolls hoort een leuke video. Die kan je bekijken via https://spleenplus.bandcamp.com/track/lullaby
Predatory Void is het nieuwe project van Lennart Bossu (Amenra, Living Gate, Oathbreaker). Andere bandleden zijn zangeres Lina R. (Cross Bringer), bassist en tweede stem Tim De Gieter (Amenra, Doodseskader), gitarist Thijs De Cloedt (Cobra The Impaler, Aborted) en drummer Vincent Verstrepen (Carnation). Dat is een interessante lijst van usual suspects, maar het is toch vooral Bossu die de grote lijnen uitzet en de anderen die hier en daar bijkleuren.
‘Seven Keys To The Discomfort Of Being’ is hun debuutalbum dat zomaar bij Century Media Records van Sony Music uitgebracht wordt. Dat Predatory Void zo labelgenoot wordt van Arch Enemy en At The Gates duidt erop dat de ambitie hoger ligt dan die van een interessant zijprojectje. Dat de band zijn live-debuut in het buitenland maakte, wijst eveneens in die richting.
Van de ambitie terug naar de muziek. Zangeres Lina is een aangename ontdekking. Niet enkel stem-technisch haalt ze hier een mooi niveau, ze legt er telkens ook een authentieke emotie in. De anderen halen netjes het hoge niveau dat we van hen verwachten.
Muzikaal is dit album moeilijk te duiden. De band en het label geven geen duidelijke genre-refereties en na drie tracks had ik evenveel genres opgeschreven als opnieuw doorstreept: post, atmosferisch, doom, death, black, sludge, extreme, … Het zit er allemaal wel wat in, maar misschien niet genoeg om het er als genre op te kleven.
Inzake structuur en songopbouw heeft het album een paar luisterbeurten nodig om duidelijk te maken wat bij welke track hoort. Vooral inzake structuur is dit album een moeras waarin je wegzinkt. De nummers hebben weinig coherentie of eigen gezicht, hoewel er met veel overgave en op hoog niveau muziek gespeeld wordt. Ook na een paar luisterbeurten lijkt dit nog steeds een collage van ‘interessante’ riffs en muzikale bewegingen.
Eén van de betere tracks van dit album is “The Well Within”: ongecontroleerd furieus aan de start, dan een louterende sludge-passage en de belofte van een gestage opbouw naar een eruptie, die er ook komt, om daarna opnieuw in een leegte te vallen. Knap gedaan. Nog een mooie is “Funerary Vision”.
Aan ambitie en inzet geen gebrek. Maar het gaat alle kanten op met deze “Seven Keys …”. Misschien waren 2 of 3 keys al genoeg geweest.
Nederlands 
Français 
