Dick Von Rock is een nieuw studioprojectje van Erik Turner (van de Amerikaanse glam-metalband Warrant) en Skyla Talon (Killingbird, Blackburner, Scum Of The Earth, …). Samen maken ze muziek als Dick Von Rock en hun eerste single klinkt alvast veelbelovend.
Deze ‘Dick Von Rock’ is een catchy combinatie van energieke punkrock en de sloganeske heavy metal van pakweg Twisted Sister. Misschien niet super origineel, maar toch onmiddellijk meezingbaar en aanstekelijk.
Er komt nog een volledige EP aan van Dick Von Rock, maar wij vinden het alvast jammer dat dit niet meer zal worden dan een studioprojectje.
https://www.youtube.com/watch?v=ErWUVfXAcKk
Hands in Motion bestaat uit drie percussievirtuozen zijnde Simon Leleu : gespecialiseerd in percussie uit het Midden-Oosten. De instrumenten zijn heel divers en van de meeste had ik nog nooit gehoord zoals de darboeka en de bas-variant de doholla.
Robbe Kiekens groeide op in Afrika en is heel veelzijdig maar zijn hoofdinstrument wordt meer en meer de Midden-Oosterse framedrum. Tenslotte hebben we nog de jonge Brusselaar Falk Schrauwen. Tijdens zijn opleiding aan CODARTS in Rotterdam geraakte hij in de ban van latinpercussie. Dat bracht hem naar o.a. Brazilië en Benin.
Dit gezegd zijnde kan je al vermoeden dat we hier met een percussiegericht album te maken hebben. Ze maken instrumentale muziek, texturen en grooves. Het klinkt heel organisch en werelds. Ze mixen invloeden van over de gehele wereld tot één nieuw geheel.
Bij opener “Masmoudi” waan je je in het Midden-Oosten of in een Noord-Afrikaans land. In elk geval zie ik zand ,stof en eeuwenoude gebouwen voor mij. “Mirindi” lijkt uit de verte naar je toe te sluipen. De drums hebben een trance-effect.
“Echo” doet mij dan weer aan Azië denken. Zo passeren er zeven tracks die als een warm lappendeken je proberen te verwarmen. Het is misschien niet de juiste invalshoek maar de muziek zou niet misstaan in een wellness. In elk geval is alles fijn gemixt en geproduceerd.
Wie houdt van organische muziek en soundscapes moet dit zeker eens checken. Je hoort dat het hier om bedreven muzikanten gaat.
Dit alles is gehuld in mooi en sfeervol artwork, verkrijgbaar op cd en lp.
De song is een eerbetoon aan de enige en onovertroffen troubadour Guido Belcanto. Een mooi uitgangspunt dat onze nieuwsgierigheid opwekt. Het nummer klinkt op het eerste gehoor niet al te serieus maar het steekt verdomd goed ineen.
Ze hebben het in een moderner jasje gestoken en er wordt gezongen zoals Hugo Matthysen destijds met zijn Bomen. Het tempo en de sfeer werd helemaal herwerkt (o.a. rustiger en trager) zodat we hier kunnen spreken van een adaptatie of reconstructie ipv een cover. Het geeft een heel andere dimensie aan het nummer waarmee ook duidelijk wordt dat Guido Belcanto wel degelijk een goede tekst- en songschrijver is.
Tevens is duidelijk dat dit gezelschap ook wel van wanten weet. De track begint easy going, heeft wat wendingen in de midden en een dansbare outro om mee af te sluiten.
Het resultaat is een aangename, gestoorde en moderne uitvoering van een warme, charmevolle song van Guido Belcanto.
Daarnaast hebben W. Pike en zijn Glanzende Guido’s een videoclip in elkaar gedraaid dat wel de moeite waard is om eens te bekijken.
Nederlandstalig/Alternatief
W. Pike en zijn Glanzende Guido’s
Ik Bracht een Bende op de Been -single-videoclip-
https://www.youtube.com/watch?v=2AHccieEdeU
Decline The Fall - Our biggest ambition is to reach a stable way that we living from our music
Decline The Fall’s string of successes since forming in 2015 is merely a glimpse of what the five-piece band has to offer. Following the release of their debut album Our Own Demise, Decline The Fall are ready to explode on the international scene and descend onto the metalcore world with their compelling and refreshing music.
Decline The Fall are Kris Farrugia, Ehren Fenech, John ‘Castiel’ Gatt and Matthew ‘BomBom’ Mercieca but calling them band members doesn’t do them justice, this is a brotherhood. When it was time to step up to the plate, Decline The Fall rose. Collectively the five-piece are a force to be reckoned with and in 2017 showed the world what they are made of.
Unfortunately, the panademic threw a spanner in the works, but the band was not deterred. They are very active on social media, and have a very interesting YouTube channel. https://www.youtube.com/channel/UCr9vS_9LEiJi-ZP6sh6HxzQ
We had a nice chat with John 'Castiel' Gatt about social media and the debut album. We also got a glimpse of the future plans of the band.
Who are Decline The Fall? How did everything start, tell more about yourself?
Decline The Fall started 7 years ago and always been a band that represents ‘’Never Giving Up’’. Our name is Decline The Fall so we want to be an inspiration to those that want to do what they love. We try to speak about subjects that not many people speak about as ‘’Our Own Demise’’ speaks about our perspective in this world especially in Malta ( Where we come from) We moved to Slovenia a year and a half ago, mostly for music and it’s been a lot of fun!
To me it’s not really important what style you playing, but you know when it’ comes to concert promoters and things, the first thing they ask is ‘what style you playing’?
Yes, that’s indeed the biggest problem. To us it doesn’t matter we just play metal you know, but if we had to put it under one style it would be metalcore or numetal-core
As far as music style goes, there are indeed many possibilities But who were your big sources of inspiration?
Most of us are listen to different kind of music. Nu-metal is something I’m inspired by, most of us are inspirited by that too, Especially when we were younger. But we also listen to very heavy music. When it comes to inspirations there is a whole range of bands and music styles that emerge as inspiration but you can hear that in our music.
You debut 'Our Own Demise' came out in middle of this pandemic. Very difficult times, but how important was this debut for your career and did it open some doors?
The problem was that all gigs we would do to promote the album got cancelled. So it was difficult to make it to open doors. We had a plan to go on tour, and things, and then.. well you know how it’s been going the last two years.. At the other hand I’m happy because we had good reviews and response for our debut, so that was nice. But for the rest we could not do much. I just think it would have been so much better if the situation was different.
But it’s not that you been sit back and relax, that’s a good reaction on this difficult times I guess. You are very active on the social media, how important is social media for you? And does it bring you the fame you are aiming for? or the recognition? Especially the YouTube channel is interesting, partly because of the stories behind it, besides the music. A conscious approach? And does it really help? -
It’s the only thing we really could do. We live together here, and well the social media was our only weapon to ensure that we stay in the limelight.. to keep in touch with the fans, to promote the album and things. It kept us busy and motivated to do something with our music as well. Soo yes it does help us to go through this bad times we are living in.
I like that ‘live hangout’ how did you guys come on the idea? It’s like we are hanging out with you guys , and relax and drinking some beer together. Well done. And are there plans for more ‘live hangout’ clips in the future?
Spending some time with the fans, and having a conversation was the idea. We first wanted to do one YouTube clip in that way. We got pretty good reactions on that, so we sure going to do more ‘live hangout’ with the fans on YouTube.
Your debut ‘Our Own Demise’ has been received with praises, both locally and internationally. For me it’s a blast of all kind of emotions, going from anger, to frustration and pain. Is this correct? And is that a conscious choice?
Yes, that is correct. We wanted to let free our emotions of frustrations and anger about what’s happening around us.
And was this pandemic an inspiration for the album?
It is an inspiration for the second album. We finished the first album before the pandemic. But now we are creating the second album due the pandemic, so yes a couple of songs are inspired by that.
So there is a new album coming up? When?
We are not sure about the WHEN yet because we still plan to promote the first album this year. So hopefully next year we’ll have something new for sure.
Did you came out stronger as band true this pandemic as band you think?
Living together during a pandemic has definitely made us stronger. Unfortunately we had to go through a couple of changes in the band but all decisions based on what’s best for the band to keep moving forward
Something else In my opinion this is music you have to hear live, ones on stage the magic really works, right?
We are eagerly waiting to get back on stage because that’s where the magic happens in my opinion. It’s addicting and very satisfying.
We already have live concerts here, with seats and mouth masks, for jazz concerts which I also attend no problem, but with metal (and certainly your metal genre) it is a problem, right?
It’s of course better than nothing. But at metal concerts, you just need the energy between the band on stage and the crowd in front of you. It not working with seats, it’s not the same..
Collectively you guys a force to be reckoned with and in 2017 showed the world what you are made of by playing alongside genre legends like Mayhem, Rotting Christ and, most notably, Lacuna Coil. This was followed by their first invite in 2019 to perform at the well-known Hills of Rock Festival in Plovdiv, Bulgaria with over 50,000 attendees. How important where this tours for you as band?
It's how we got all the experience we have now! By meeting all these legends and people with a lot of experience and stories to share with us We’ve been a fan of Lacuna Coil ever since we were young so for us it was such a great honor to share the stage with them and to have them over at our gig in Romania. Hill of Rock was one of the greatest experiences of our lives so far. They treated us very well and we had such an awesome time! We can’t wait to do it again
Is there something like a true rock scene in your country? If there is, why we don’t about it here? ?
Malta is a small island with the biggest percentage of bands. I think the rock scene is very much alive but we are very limited on how many gigs we can do and how much money we can actually get by just playing metal
Living from you music is possible?
Unfortunately it is not possible at the moment but that’s what we are working on. Even if the band becomes self-sustainable , we’re happy with that.
Recent you bring out a brand new video ‘Sinister’ a real sinister song, is there a story behind this song?
Sinister is our perspective on how people tend to judge one another especially us that look different cause of the style we portray and music we listen to. We created the room in Ehren’s (Drummer) bedroom with garbage bags and spray paint , it was very fun!
Is the new album going in that same direction?
This new album is going to be named ‘’Perspectives’’ and it’s going to be about different perspectives in life from different people that we would want to talk about and not many people tend to do.
Let’s look at the future, what are the future plans for the band? Going on tour hopefully I guess? And maybe in Belgium to?
We have a couple of shows and tours booked this year if they don’t get cancelled due to Covid. Belgium is a place we really want to visit and have shows there but so far we have nothing booked there yet.
What are the ambitions of Decline The Fall next to world domination, something that everyone want this days?
To see as much as possible from the world is one of our greatest ambitions. We love traveling and to share our music with all these beautiful places is a dream
Is there also something like a ‘end goal’ ? or you not busy with that?
We don’t have something like a ‘end goal’, I mean, death is an end goal (haha) I guess. But no we’re not busy with that. We always see what’s the next step.
Is there something more you want to tell our readers?
If you want to know more about the band visit www.declinethefall.com !
Thanks for this nice interview, hope to see you on stage soon, especially in Belgium of course
Bart Peeters & De Ideale Mannen - Always look on the bright side of life
Wat een warm persoon is die Bart Peeters toch . Het doet deugd in deze tijden zo’n man, op weliswaar behouden afstand, dicht bij jou te hebben in dit hobbelig coronaparcours . Vanavond na lange tijd hebben we in zaal , theater terug een full house optreden, met mondmasker, cst ticket zittend in een goed geventileerd Kursaal.
‘De kat zat op de krant’ is het nieuw verschenen album (najaar 2021), dat in de spotlights wordt geplaatst in een goed twee uur durende afwisselende set van z’n uitgebreide oeuvre van stemmige, gevoelige en groovy , ambiance nummers.
Bart Peeters is van alle markten thuis , als zanger/muzikant , entertainer, acteur, presentator, kortom een manusje van alles; dat staat als een paal boven water; zalen , theaters , festivals , wat dan ook, het behoort allemaal tot zijn biotoop . Optimistisch als hyperkinetisch kennen we hem, in een ongeziene muzikale creativiteit en gretigheid . Samen met z’n band , De Ideale Mannen, zorgt hij voor een positieve vibe.
Hij is een rasecht verteller , de nummers worden moeiteloos aan elkaar gebreid door gevatte bindteksten en kwinkslagen. Hij observeert de dagdagelijkse dingen, waar we soms nog te weinig bij stilstaan, en hij pent ze neer in fijngevoelige popsongs , die een kruisbestuiving zijn van stijlen, pop, folk, soul , swing , afro , latin , balkan,, … De brede instrumentatie van z’n getalenteerde muzikanten, naast mans akoestische gitaar, onderstrepen net die brede waaier. En uitwaaien doen we letterlijk op deze muziek , het is genieten, ontspannen, , ontladen . Tja je hebt programma’s van 7 tot 77 jaar , Bart Peeters hier zet dit muzikaal om in zo’n publiek.
Positivisme en melancholie , ze overlappen elkaar voortdurend in de nummers. Hij weet er jou optimaal bij te betrekken. Sjiek. Ook de Nederlandstalige bewerkingen van sommige evergreens (klemtoon op het Franse lied,) , waar hij altijd al sterk is in geweest trouwens , plaatsen zich perfect naast het origineel . Het zijn nummers met een knaldrang gevoel , feestelijk en sfeervol , lichtvoetig.
Je leest, we zijn vol lof van de Bart Peeters’ voorstellingen , terecht , want hij zorgt met z’n band voor die zonnestraaltjes en smileys op ons gezicht.
De muziek raakt , klinkt lieflijk, heeft een solidariteitsgevoel en is een herkenning van allerlei ervaringen. “Je nam je jas” opende de set , eerst Bart op akoestische gitaar , dan komt de viool , de accordeon en het tot slot wordt het verder sober, gemoedelijk omlijst van de andere instrumenten. Het is een song gelinkt aan “Porque te vas” van Jeanette . Het sfeervolle “Genstertje” en “Winterdip is over” volgen . Het zijn meteen drie songs van de laatste plaat , die ritmisch mooi, aangenaam , fris, sfeervol klinken . De conga’s bieden een nog warmer gevoel, het zijn de eerste lenteperikelen. “Poolijs” doet de applausmeter de hoogte ingaan . Door het hotsen-botsen, de springmoves, de gekke bekkentrekken van Bart , de folky tunes en de handclaps van het publiek, is de song de eerste sfeermaker . Ambiance dus. Het publiek veert hier recht na een klein half uur …
Hij duikt opnieuw in die laatste plaat … We krijgen een rits sfeervolle, broeierige nummers . Hij nodigt ons uit op een fijne wandeling aan het “Zilvermeer “, hij doet ons rondkijken en stilstaan hoe mooi de omgeving wel is. “Brombeer” buigt hij om in positive feelings . “Wat een gek ervoor geeft” krijgt deels de ‘into folk’- tunes van The Radios . Ook “Voor de zon weer opkomt” , een verwijzing naar wat zijn grootvader beleefde in de oorlog , krijgt een ontspannende tune mee. We herkennen hier ergens Lennon’s ‘War is over’ … Het is zoals Arno het dezer dagen omschrijft ‘always look on the bright side of life’! “Lepeltjesgewijs” en “Denk je nog aan mij” geven terug die drive , boost en doen iedereen heupwiegen , grooven … in z’n zetel! Schitterend.
Titelsong “De kat zat op de krant” sluit het eerste deel van de set af, op z’n Flying Pickets/De Nieuwe Snaar a capella-gewijs door Bart en De Ideale Mannen. Een innemende boeiende versie.
Het tweede deel laat de songwriter in Bart nog meer los , met goed uitgediept, uitgewerkt materiaal in geluid o.m. “Zelden of nooit” , “Allemaal door jou”, “Dingen die er niet toe doen” en “Wat mag er dan nog wel “. Elk instrument heeft z’n plaatsje hier en onderstreept de brede waaier in het stemmige materiaal . Na het gevoelig , breekbare ‘Dat komt door jou” (Axelle Red cover), wordt het tempo omhoog geschroefd door de gitaarriedels, de percussie, de footsteps, de zwierige viool en de accordeon; “Konijneneten”, “Heist aan zee” en “AAA” , brengt net iedereen veilig samen , de gsm lichtjes fonkelen en de danspasjes in de zetel zijn gemeend . Wat een live beleven!
Na die ambiance touch , tijd voor rust …met “Het groter geheel” , afsluitende song van de nieuwe plaat, de piano zet in en we worden meegevoerd in ons sterrenstelsel op kwetsbaar innemende wijze. Nog eenmaal mogen we uit ons dak gaan op “Brood voor morgenvroeg” en een pakkende Nederlandstalige herbewerking van “Pour que tu m’aimes encore” van Celine Dion, met name “Tot je weer van me houdt”.
Hij is één van die artiesten , die we koesteren . Hij kan nu verder werken aan z’n jubileumconcerten, die in zaal , theater, … op het achterplan waren geraakt in deze coronatijden. Komende zomer zien we ‘em fullforce op de festivals .
Het nieuwe repertoire van ‘De kat zat op de krant’ (je voelt zo de gemoedsrust over je) en zijn classics klinken kleurrijk , zwierig , dynamisch en sfeervol, gevoelig , ingetogen. Het is een luchtige, integere cocktail en een boeiend geheel. Een therapeutisch effect hier wordt verwezenlijkt door die treffende zin ‘Always look on the bright side of life’ , niet?! … Topavond!
Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende
Het werk van Wovenhand als het legendarische 16 Horsepower van Dave Eugene Edwards heeft een generatie muzikanten beïnvloed en geïnspireerd in de hele expansieve lternatieve muziekwereld. Hun geluid is een organisch weefwerk van neo-folk, post-rock, punk, old-time, en alternatieve geluiden. Alles komt samen voor David's soulvolle expressie en constante spirituele zelf-exploratie. Soms droevig en treurig, dan weer opbeurend, Beide bands waren onvergetelijk in geest en geluid.
'Silver Sash' is een nieus album van mans Wovenhand. 'Liefde' dat voel je al bij de eerste song “Temple Timber”, een emotioneel, warme song met z’n kenmerkende intense vocale voordracht. Een klankenwereld , mysterieus, onheilspellend, donker van aard, die innerlijke rust opzoekt … , met een knipoog naar het werk van sing-songwriters als Leonard Cohen en Nick Cave. “Acacia” , “Duat Hawk” en “'Dead Dead Beat” hebben iets duisters en pakkends in zich. “Omaha” en “The lash” krijgen dan in dit specifiek geluid wat meer uptempo’s.
Wovenhand behoudt z’n unieke karakter van droefnis en gedrevenheid op deze plaat. Iets waar we ons met plezier laten in meeslepen …
Tracklist: Temple Timber 03:57 Acacia 03:29 Duat Hawk 03:25 Dead Dead beat 03:27 Omaha 03:51 Sicagnu 02:37 The Lash 04:11 8 Of 9 04:30 Silver Sash 03:24
Sing-songwriting/Rock
Silver Sash
Wovenhand
Eels is hat alterego rond ‘E’, Mark Oliver Everett. Sinds het debuut in 1996, ‘Beautiful Freak’, kregen we al een rits albums , ruim 13 studioalbums. In 2008 publiceerde E zijn veelgeprezen boek ‘Things the Grandchildren Should Know’ en speelde hij de hoofdrol in de bekroonde ‘Parallel Worlds, Parallel Lives’ documentaire over de zoektocht om zijn kwantumfysicus vader, Hugh Everett III, te begrijpen.
Het album ‘Earth To Dora’ uit 2020 kreeg veel lovende kritieken en werd door The Independent omschreven als ‘het lieflijkste album ooit’ en door MOJO en NME bekroond met vier sterren. De nieuwste release 'Extreme Witchcraft ' toont de zoveelste gedaante van ‘E’.
De muziek van EELS staat grotendeels garant voor melancholie en weemoed gedragen door de doorleefde stem van ‘E’ . 'Extreme Wichtcraft' is een lekker dansbare, kleurrijke , zonnige, feestelijke plaat in Eels normen . Het begint met een aanstekelijke “Amateur Hour” en “Good night on Earth”. Hij refereert zelfs aan Elvis Costello, door die muzikale noemer rock-weemoed.
“Learning While I Lose" als “Better Living Through Desperation” laat net dat kenmerkende ‘depri-verlating-somber’ kantje horen.
Twintig jaar na Eels' vierde album ‘Souljacker’ is John Parish terug van de partij als producer (PJ Harvey, Aldous Harding). De frisse, speelse alsook melancho aanpak siert Eels opnieuw.
Tracklist: Amateur Hour 02:32 - Good Night On Earth 03:18 - Strawberries And Popcorn 03:42 - Steam Engine 03:15 - Grandfather Clock Strikes Twelve 03:22 - Stumbling Bee 03:38 - The Magic 03:13 - Better Living Through Desperation 02:31 - So Anyway 03:22 - What It Isn't 03:48 - Learning While I Lose 02:45 - Know You're Right 03:07
Salvation slaagt erin de sfeer en de interacties van een live optreden op plaat uit te brengen . De adrenaline voel je zo aan . Trouwens, we waren er bij toen de band in het voorprogramma stond van The Mission in de Casino, Sint-Niklaas (2020).
Het verslag kun je hier nog eens nalezen. De band speelde sterk , net als de hoofdact.
Dit live beleven is overtuigend, luister maar eens naar de uitvoeringen van “The Answer”, “Ladyfaithe” en “Pain in Rose”. De band interacteert , het publiek reageert enthousiast. De spanning is te snijden op “The Shining” en “All and more” .
Salvation brengt misschien niks nieuws of wereldschokkends, maar ze steken wel de lont aan het vuur, om de boel te doen ontploffen, door hun energieke set. Het is voor ons de ideale ontlading, een gevoel van welbehagen op hun postpunk. Dit live album is een mooie aanvulling en extraatje
De luisteraar heeft nu het laatste woord. Check gerust zelf https://salvation4.bandcamp.com/album/we-gave-you-diamonds-live-at-de-casino-tscd05
Tracklist: The Answer 03:29 Ladyfaithe 03:13 (Clearing Out The) Debris 03:22 Paint It Rose 03:32 The October Hour (Now) 03:37 Puppet Master 02:57 The Shining 04:15 Pearl Necklace 04:36 Payola 03:13 All And More 03:19 Why Lie? 03:52
Postpunk/Rock
We Gave You Diamonds … Live at De Casino
Salvation
Het is haast onmogelijk om binnen het overaanbod aan post-rock gerelateerde bands nog echt ‘iets’ te zien , en toch slagen sommige bands er wel in door de verrassende aanpak. Eentje daarvan is de formatie WANHEDA die met ‘Desert of Real’ er extra pit en intimiteit aan toevoegt.
Volgens info van de band gaat het album over ‘verslaving’: de emotionele strijd die gepaard gaat met onze verslaving aan sociale media, smartphones en technologie, in het bijzonder. Die vertwijfeling, soms woede, en ook frustratie komt naar boven op de meeste songs.
Het snoeiharde “To Kallisti, the most Beautiful” begint op een zachtaardig wijze maar blaast in razend tempo als een wervelstorm alle idyllische plekken in je onderbewust in een oogwenk omver.
Dat is hun aanpak in de instrumentatie , een combinatie van loudness en intimiteit, een indringende chaotische brij, “A Desert Real” is een song die vele kanten opgaat en verschroeiend kan klinken. Je hebt dan een ingetogen dreigende “Noumenon”, met prachtige climaxen . De ene orkaanuitbarsting volgt na de andere. Wat een intensiteit en spanning , op zoek naar rustmomenten. Zoals we ervaren in de ratrace van ons dagdagelijks leven …
Het zijn fantasie prikkelende nummers; emoties die diep raken, zoals op “Phonesis”, “Nothing ever goes away” en het afsluitende “Kallos”.
Een emotionele rollercoaster is de plaat . Wat een postrock fenomeen!
To Kallisti, The Most Beautiful
Akathisia
Lucid Antidote
Dunamis
A Desert of Real
Noumenon
Phronesis
Nothing Ever Goes Away
Arid Antidote
Dogma
Kallos
Postrock
Desert of Real
Wanheda
We citeren even: 'Ambient veteraan Dirk Serries keert terug naar dit expansieve klankuniversum met een nieuw samenwerkingsalbum dat het genre herdefinieert. Samen met altsaxofonist Trösta levert het duo een adembenemend album af, net op tijd om te troosten, te kalmeren en uit te dagen in deze donkere tijden. ‘Island On The Moon’ is een symfonie van harmonie, diepte en nuance. Een troost gedrenkt in melancholie en licht, gemaakt zonder de hulp van computers maar door de handen van twee ambachtelijke muzikanten op respectvol gitaar en saxofoon, en wat outboard effecten' .
De diverse en intense klankentapijtjes van Dirk met een warme sax doen je wegglijden.
Het zijn lange nummers van wel tien tot twaalf minuten. Het zit knap in elkaar. Innerlijke rust, een meditatie met de oerkracht van een vulkaanuitbarsting. Letterlijk ‘een eiland op de maan’.
“Companion” en “Oceanus” passen meteen bij elkaar. Het is de leidraad voor verder .
Het is het totaalpakket dat telt . Een onvergetelijke trip van een sprookjesachtig landschap in een evenwel donker, duister kader, Emoties borrelen op door deze sound.
Trösta vult die duisternis aan met die aanzwellende klank van sax; het klinkt strelend, zalvend, gemoedelijk waarbij men zachtmoedig tegen de geluidsmuur aanbotst .
Sjiek hoe Dirk zich heeft weten te omringen door iemand die zijn ambiente muziek aanvoelt.
Tracklist: Companion 09:59 Oceanus 09:59 Kreep 12:10 Tranquillitatis 10:33
Ambient
Island On The Moon
Dirk Serries and Trösta
Steve Wynn solo - Intiem en Hartverwarmend
Steve Wynn behoort tot de stilaan zeldzaam geworden restanten van de Paisley Underground, een muziekgenre uit Californië dat midden jaren '80 zijn hoogtepunt kende en de sixties psychedelica en garagerock een frisse opknapbeurt gaf.
Een ander exponent, The Long Ryders, schitterde hier enkele jaren geleden nog terwijl Chuck Prophet van Green On Red, die toch ook zijdelings verbonden was met de Paisley Underground, in mei nog langskomt. Maar dé vaandeldrager van die beweging was Steve Wynn's The Dream Syndicate. Net als bij alle andere Paisley bands was hun bestaan eerder van korte duur (1981-1989). In 2012 keerde de groep terug (in 2016 zouden The Long Ryders volgen) en ze bestaan nu reeds langer dan in de oorspronkelijke bezetting.
Maar ook al die jaren daartussen bleef Steve Wynn uitermate bezig zij het solo, met The Miracle 3 of in andere projecten als Danny & Dusty, Gutterball, Smack Dab of The Baseball Project.
Maar hier stond hij dus solo en dat zal gezien de omstandigheden de beste keuze geweest zijn. De immer sympathieke Steve Wynn verscheen bijzonder ontspannen ten tonele met enkel een akoestische gitaar onder de arm waarvan hij de snaren aanvankelijk als percussie instrument gebruikte om er "The days of wine and roses" mee in te zetten. Net als nogal wat anderen, vermoed ik, vind ik de eerste twee platen van The Dream Syndicate nog steeds het beste wat Wynn ooit maakte en is het telkens toch een beetje wachten of hij er nog nummers uit zou brengen. Ik werd meteen op mijn wenken bediend want de eerste twee songs waren de titelnummers van die platen. Zo was hij er meteen vanaf, zou je kunnen denken, maar zo zit Steve Wynn niet in elkaar. Voor ieder concert tovert hij telkens een totaal verschillende setlist uit zijn hoed en het zal dus puur toevallig geweest zijn dat die nummers het eerst de revue passeerden. Er zouden trouwens nog drie songs uit die platen volgen: "That's what you always say", "Tell me when it's over" en "Merrittville"! Je hoort me zeker niet klagen.
De meeste van de gebrachte nummers worden op plaat gekleurd door dominante elektrische gitaren maar bleven hier akoestisch wonderwel overeind, het zegt natuurlijk veel over de kwaliteit van de songs en de kracht van de vertolker. Wynn reeg de parels, kriskras geplukt uit zijn erg omvangrijke oeuvre, aaneen terwijl hij ons tussendoor onderhield met allerhande verhalen en anekdotes.
De opvallend spraakzame Wynn liet zich zelfs ontvallen dat hij in oktober met The Dream Syndicate terugkomt naar De Zwerver. Eén keer mocht het wat meer zijn dan alleen die akoestische gitaar. Tijdens "Black light" maakte hij gebruik van een loop station, een verjaardagscadeau van zijn vriend en Dream Syndicate gitarist Jason Victor, wat met succes voor een voller geluid zorgde. Hij had het, wat mij betreft, wat vaker mogen gebruiken maar ik vermoed dat hij de werking ervan nog niet helemaal onder knie heeft. Hoogtepunt van de avond was misschien wel het wat forser gebrachte "Boston", een Dream Syndicate song uit 1986, over de jonge, na de split van Them, in Boston gestrande Van Morrison. Gezien de reactie van het publiek was ik duidelijk niet de enige met die mening. "Shelley's blues, Pt.2", "Carolyn" en "Amphetamine" waren enkele andere songs die me blij lieten opveren.
En of hij er zin in had? De bisronde bestond uit maar liefst vijf nummers waaronder het van Gutterball opgeduikelde "One by one". Het verrassend talrijk opgekomen publiek mocht genieten van een hartverwarmende set en het is nu al uitkijken naar de komst van The Dream Syndicate!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Rotten Mind - Swedish garagerock band - I don't have a goal with my music, I just have to make music and so I do
The band has a new album called ‘Unflavored’. The review of the album you can read here .
Off course we’ re beside the music also interested in the minds behind the band. A band that could do it well in Belgium because we have pretty much bands who are representative or similar to Rotten Mind. A scene with bands like Equal Idiots, Sons, The Idiots, Dirk etc… So we had a talk with Jacob Arvidsson (guitars and vocals).
First of all: congratulations with your fifth and again superb album. Was it difficult or easy to make this time?
Thank you. It wasn’t either difficult or easy, we just took our time more this time. Both with writing the songs and in the studio. We kinda did the same thing as we always do, but we had a lot more time. And Kristofer, who recorded the album, was much more like a producer than what we’ve had before.
Each band has his own way to make songs, how do you make songs?
It’s usually me or Johan who has an idea, and then we make something out of it together. It could be a riff or a verse and chorus, or basically anything and we kinda jam it until there’s a song. But we’ve also written songs in other ways, like sometimes I have a full song and just show it to the others.
What’s the main goal you want to reach with the music?
I don’t really have a goal or anything like that. It’s just what I do. I have to play music, so I do it. But of course we wanna go places as well. We wanna tour as much as we can, we wanna play fun live shows, we wanna evolve with the music
What do you want it do with the listeners?
It doesn’t really matter to me if they wanna dance to it or if they wanna sit down and listen or whatever. If they like it, that’s cool
I saw you’ve got a new bass player? What’s the story behind and was it easy to find a new one?
The story is that our old bass player quit the band after just 3 shows. I was talking to Liz, our new bass player, about playing together since she moved to Uppsala a couple of years back, but it never happened. When we thought about who was going to play bass, we thought she seemed perfect for it, so we just asked her to join the band right away.
You’re gonna tour mainly in Germany to promote the record. A pity that the band can’t come around here but for the moment i think the band is not well known in our region. Is it difficult this days (with the covid and stuff…) to tour through whole Europe?
It is difficult to plan a tour now. We never know for sure that it’s going to happen, but we are quite certain it’ll be fine this time. We don’t want to postpone this again. And we also have a show booked in Belgium, it’ll be announced soon!
What can we expect at a Rotten Mind performance?
Hopefully a good time! We are trying our best to play as good as we can and I hope that’s good enough.
Are there particular themes you wanna tell us with ‘Unflavored’?
I always try to write about personal stuff. Like, things that matter to me It doesn’t have to be very deep or so but I write about life in general. The song ”Unflavored” for example is just something funny we talked about while we were out drinking. It’s about people who listen to alternative or extreme music that always try to say to other people they have no taste because they don’t like weird music. It’s quite funny if you think about it.
Which words, nouns you wanna post for “Rotten Mind”? I mean i would say: energetic, punk, fun
Oh this is a hard question: Loser punks.
Have you a message for the listeners in Belgium?
See you soon!
Thanks for your time
Echoes of Zoo - In een intens en kleurrijk kader verlaten ze de comfortzone van jazz
Echoes of Zoo bestaat uit muzikanten die van alle markten thuis zijn. Ze brachten vorig jaar nog een knappe schijf uit 'Breakout'. De recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen.
In een gezellig en knusse muziekclub N9, Eeklo, stelden ze de plaat aan het publiek voor. Een warm sfeertje creëerden ze, als het ware een huiskamerconcertje. Een veelbelovende jonge band kwam mee Dishwasher_.
We zagen twee bands die ons omver bliezen. Wat een mooie avond.
De laureaten van Sound Track Oost-Vlaanderen Dishwasher_ (*****) hadden in oktober vorig jaar een eerste single “Home Cinema” uit; ze zijn ondertussen aan een serieuze opmars bezig binnen de 'jazz’ , met heel wat uitstapjes en experimentjes in het genre.
Op de website van N9 staat te lezen: ''Ze breken muren tussen genres af en creëren een geheel eigen sound en stijl. Ze improviseren met elektronica, rock en minimal music en kneden dat tot een uniek, avontuurlijk doch dansbaar geheel.'' We kunnen ons hierin terug vinden.
Wat een virtuositeit en speelsheid van deze drie muzikanten van Dishwasher_. Ze vullen elkander perfect aan; er ontstaat een klankenspectrum, het is een magie die aanvoelt als een ondoordringbare muur. Een boeiend intens, intimistisch en verschroeiend, oorverdovend geluid, dat naar een climax gaat . Een sterk heerlijk samenspel saxofoon, bas en drums. Binnen die jazz scene is dus een nieuwe parel opgestaan, een band om in het oog te houden dus, deze Dishwasher_
Echoes of Zoo - Saxofonist Nathan Daems, gitarist Bart Vervaeck, bassist Lieven Van Pée en drummer Falk Schrauwen. zijn topmuzikanten die diversiteit hoog in het vaandel houden. Met dit project creëert de band een heel uniek geluid. Naast die jazz herken je binnen Echoes of Zoo (*****) ook invloeden van muziek uit het Midden-Oosten gecombineerd met West-Afrikaanse percussie. Maar daar houdt het eigenlijk niet mee op. Op de website wordt hun muziek omschreven als ''psychedelische jazz met een punkattitude''. Ze weten alles zo goed mooi te verenigen! Als het ware één grote wereldbol, wat een magisch geheel …
Echoes of Zoo tekent voor stijlbreuken en lekker improviseren. Een fijne cultuurschok.
Echoes of Zoo baseert zich op de , uitermate gevarieerde, saxofoon van Nathan; hij gebruikt ook nog de Afrikaanse handtrommel om de drums aan te vullen. Het wordt mooi omfloerst door de aanstekelijke bas- en gitaar riedels van Bart en Lieven. Een mooie intensiteit van emotievolle, verschroeiende solo's.
Het extra interessante is dat op sommige momenten de saxofoon en de gitaar als één geheel leken te klinken, alsof ze met elkaar verstrengeld zijn als een Siamese tweeling. De uitstekende percussie van Falk Schrauwen vult aan en zweeft eroverheen .
Een kleurrijke, intense psychedelische (jazz) trip, die de comfortzone van het genre verlaat. Een uitzonderlijke totaalbeleving. Wat een overtuigingskracht.
Organisatie: N9, Eeklo
Wiegedood - We zijn in deze tijden niet perse sterker of zwakker uit gekomen, we zijn nog steeds diezelfde band gebleven als voordien
Wiegedood is een Belgische sludge/doom band die - in de voetsporen van o.m. Amenra - ondertussen zijn stempel heeft gedrukt op het donkere binnen de muziek. Met de trilogie ‘De Doden hebben het goed’ brachten ze een concept uit van top niveau, hun live optredens zijn zelfs nog tien keer zo intensiever.
Tijd om die bladzijde om te slaan en aan een nieuw hoofdstuk te beginnen, met ‘There’s Alwasy Blood at the end of the road’ zullen ze bij sommigen wenkbrauwen doen fronsen. Wij waren onder de indruk van de gedurfde weg die Wiegedood inslaat.
Voer genoeg voor een gezellig gesprek met Levy Seynaeve. Niet alleen de nieuwe schijf kwam aan bod, maar we bleken op veel vlakken op dezelfde golflengte te zitten. Eveneens werden de toekomstplannen uit de doeken gedaan.
Wie Wiegdood is, dat weet iedereen ondertussen ? . De trilogie ‘De Doden Hebben Het Goed’ was een mijlpaal die enorm veel deuren heeft geopend; hadden jullie na die release het gevoel in een zwart gat terecht te komen?
Nee, niet echt. We hebben altijd gezegd , we gaan die drie platen uitbrengen en van daaruit verder werken. Er waren zelfs mensen die dachten dat we gewoon drie platen gingen maken, en daarna stoppen. Op zich is het verfrissend geweest om dat concept achter ons te kunnen laten en een nieuwe bladzijde om te slaan. We zijn dus , na die trilogie, gestart met een leeg blad papier waarop we kunnen tekenen wat we wilden. We zaten dus niet echt in een put of zo, maar kruipen er gewoon uit met die nieuwe plaat..
De trilogie is ook opgedragen aan Florent Pevee. Zijn ziel blijft ook in die nieuwe plaat verder leven?
Het is goed geweest dat we met die drie platen ons verdriet hebben kunnen uitdrukken over dat spijtige overlijden. Het is goed dat we dat hoofdstuk, zonder hem ooit te vergeten uiteraard, hebben kunnen afsluiten na die drie platen en niet blijven herkauwen. En dat we als band naar de toekomst toe kunnen verder werken. Met de nieuwe plaat hebben we dan ook bewust een andere weg in geslagen, met andere muzikale richtingen en andere teksten en dergelijke meer.
Ik kom weer veel uiteenlopende emoties tegen op de nieuwe plaat, ik heb ergens in een interview gelezen dat het vaak gaat over een persoonlijk verhaal, of persoonlijke verhalen liever, de inspiratie geraakt nooit op, werkt dit ook therapeutisch eigenlijk?
Ik vertrek altijd vanuit mijn eigen ervaringen als mens . Het verschil is dat ik met die nieuwe plaat wat af wilde van het triestige en droevige van de vorige twee platen. Niet bij de pakken blijven zitten en, met respect voor het verleden, vooruit kijken dat is de bedoeling met deze nieuwe plaat. Daarom heb ik er bewust een draai aan gegeven, dat je niet moet blijven lijden en terug recht moet kunnen staan en verder doen met je leven. Dat is dus zeker veranderd met die nieuwe plaat ja.
Het is raar om zeggen, maar er zit zelfs een meer feestelijker (tussen haakjes) kantje aan, ook bewust?
Dat is zeker bewust, we wilden de depressieve kant van Wiegedood wat achter ons laten, en de meer positieve kant van onszelf in de schijnwerper plaatsen met die nieuwe schijf. We blijven nog meer het emotionele bespelen, maar het gaat meer naar het epische, het ophemelende toe, i.p.v. te blijven wentelen in een vorm van zelfmedelijden en de negatieve kanten te blijven opzoeken. Dat is zeker bewust de bedoeling geweest van deze nieuwe plaat dus, daarvan afstappen.
Er blijft natuurlijk dat donker kantje, maar ik heb het gevoel dat we ook op dat vlak op dezelfde lijn zitten, ik hou ervan me te wentelen in een soort duisternis die aanvoelt als een deugddoend deken tegen de zware kanten van het leven; is dat bij jou ook zo? Ik voel dat het subtiel zelfs nog meer tot uiting komt op die nieuwe plaat, de positieve kant van de duisternis…
Sowieso zijn we allemaal een beetje buitenbeentjes. Ik ben ook zo opgegroeid eigenlijk, ik had in het middelbare niet echt veel maten. Ik had ook geen voeling met medestudenten met La Costa klakjes en die dingen, dat was mijn ding niet. Na de AC/DC en metal is bij mij punk en hardcore gekomen, en ook dat waren gasten die niet mee waren in wat echt hype was in die periode. Of wat er verwacht wordt van u. Tijdens zo een punk/HC sessie had ik voor het eerst mijn thuis gevonden. We hebben dat binnen de band nog steeds een beetje, dat we ook met het ouder worden niet perse de kudde volgen binnen wat maatschappelijk wordt aanvaard of zo, dus ja.. dat gevoel keert ook nu nog terug in Wiegedood ja.
Op basis van het feit dat veel mensen naar Wiegedood komen kijken, zijn er meer mensen zoals jij (en mij) . Het comfortabel je daarin voelen, en thuis komen in die wereld, er is een publiek voor … Bij bands als Amenra en Oathbreaker bestaat dat gevoel ook…
Dat kracht kunnen putten uit donkere teksten over bijvoorbeeld zelfmoord, En dat het je dan eerder een drive geeft om het anders aan te pakken in het leven. Is een rode draad doorheen onze muziek. Het is dan ook zeer fijn dat je u daar comfortabel kunt in voelen, en leuk te zien en horen dat er wel degelijk een ruim publiek voor is blijkbaar.
Jullie worden in één adem genoemd met o.m. Amenra , maar beschikken over een eigen smoel; dat hebben jullie al voldoende bewezen, hoe zie je dat zelf? Is dat een bewuste keuze eigenlijk de richting van bands als Amenra te volgen?
We hebben zeker niet bewust die weg gevolgd , ik heb dus zelf acht jaar bij Amenra gespeeld, maar ben er gestopt nu. En dat draag je wel mee natuurlijk. Ik heb ook super veel geleerd hoe het is om bij een band te spelen, we zijn trouwens nog steeds heel goede maten gebleven. Hoe je het best aanpakt, en een nuchtere kijk kunt blijven hebben op de zaak. En vooral hoe je dat zelf kunt aanpakken, zonder dat er per se een manager of zo moet aan te pas komen; Amenra was dus zeker een leerschool op dat vlak. Muzikaal is die invloed er uiteraard ook, maar we hebben ons altijd meer als een Death metal band willen profileren. Dus langs de ene kant zijn er wel gelijkenissen, maar langs de andere kant eerder tegengestelde dingen die eerder afwijken van die sound van Amenra. Terwijl bij Amenra het vaak eerder traag en lomp is, gaat het bij Wiegedood eerder de snelle en scherpe kant uit. Dus ja,
Ik wil nog even op de plaat terug komen. Met ‘There’s always blood at the end of the road’ brengen jullie een razend snel album uit, alsof alle frustratie en woede letterlijk worden uitgespuwd, sneller dan ooit. Klopt dit?
Er zit wel wat woede in deze plaat. Het opgesloten zitten tijdens de volledige lockdown heeft daar o.a. voor gezorgd. Het is van de Wereldoorlog gelden dat de mensheid zoiets meemaakt zoals nu, ook al is het niet te vergelijken. Maar er komt veel frustratie naar boven bij veel mensen, ook bij ons, door de omstandigheden waarin we nu leven. Dat komt ook wel tot uiting op deze nieuwe plaat. Op een bepaald moment heb ik het wel naast mij neer gelegd omdat ik het niet per se wilde hebben over die pandemie waarin we nu leven. Het is te zot om te blijven voort borduren op iets dat je toch niet kunt controleren of waar je echt iets kunt aan doen. Er zit dus zeker woede in deze nieuwe plaat, maar eigenlijk in alle muziek die ik tot nu toe al heb gemaakt eigenlijk. Het ligt me gewoon het best, om op die manier te werk te gaan eigenlijk, vertrekken vanuit een zekere woede. Het strookt gewoon meest bij mijn innerlijke zelve, ook al ben ik met het ouder worden wat rustiger geworden. Het is ook een manier om die woede te ventileren, daarover schrijven en zingen.
Dus als ik het goed begrijp heeft deze coronatijden voor inspiratie gezorgd?
Sowieso zeker doordat ik van het ene extreme, ik deed een 300 shows op een jaar en was nooit thuis naar compleet niets meer, in het compleet andere terecht kwam was dat bijzonder confronterend. Dat heeft dus zeker voor inspiratie gezorgd ja. Het is wel niet zo dat die situatie cruciaal was voor deze plaat uit te brengen, maar het feit dat we nu plots thuis zaten heeft zeker gezorgd voor inspiratie.
Met ‘There’s Always Blood at the End of the Road’ gaan jullie vaak de iets meer psychedelische toer op, met een even grote ranzigheid als het vorige drieluik. Klopt dit?
Dat klopt wel ja, ik hou wel van bands in de richting van Captain Beefhart en bands in die richting. Die psychedelische muziek is altijd wel mijn ding geweest. Ook Frank Zappa is een inspiratie, en dat probeerden we er ook in te steken, het absurde en ritme veranderingen aanbrengen op onverwachte momenten. Dus ja zeker een bewuste keuze. Bepaalde dingen die samen komen, weg gaan en weer samen komen, ik vond het wel interessant om daar eens iets mee te doen… een soort uitdaging om dat dus ook binnen metal te verwerken.
Ondanks dat jullie op plaat enorm intens klinken, komt de muziek pas op het podium nog meer tot zijn recht, omver geblazen worden is bij optredens van jullie een understatement; er zijn weinigen die daar echt in slagen of het moet Amenra zijn… Hoe zie je dat zelf? Kun je stellen dat de muziek van Wiegedood live nog beter tot zijn recht komt, en jullie een band zijn die je eerder live moet zien?
Sowieso proberen we op het podium het beste uit die plaat te halen, een soort moment opname. Op plaat is het ook allemaal wat beperkt eigenlijk. We zijn gewoon op ons krachtigste als we live spelen, zonder meer. Live kun je een soort bulldozer zijn die door de zaal raast, op plaat lukt dat gewoon moeilijker. Omdat je het daar niet echt in de hand hebt. We kunnen het alleen maar zo goed en intensief mogelijk doen klinken op plaat, de luisteraar heeft in dat geval zelf veel in handen. Live kun je die nummers gewoon vanuit het buikgevoel brengen, zonder scrupules. Pas dan kunnen we echt ons ding doen.
Wiegedood en Amenra (ook Oathbreaker) hebben eigenlijk de weg vrij gemaakt voor sludge gerichte bands. Is er nu niet een overaanbod van dit soort bands? Wordt het niet wat moeilijker voor jullie om boven dat maaiveld uit te steken dan?
Ik weet het niet goed eigenlijk. Het is altijd aan te moedigen als een muzikant of band muziek wil maken in die richting eigenlijk, daar is op zich totaal geen probleem mee. Voor mij persoonlijk lukt het niet zo vaak dat een band me echt omver blaast, ik ben vrij kritisch ingesteld. Soms lukt het niet van de eerste keer en is het net die derde plaat van een bepaalde band die wel iets los maakt, het is op zich dus zeker niet gemakkelijk om boven dat maaiveld uit te zien voor niemand. Het is langs de andere kant gewoon gemakkelijker dan ooit om muziek te spelen. Je hebt daar zoveel niet meer voor nodig dan vroeger.
Over live optredens gesproken, de release in de AB is uitgesteld in deze coronatijden. Ik ging er normaal ook bij zijn op 23 januari; is er al een nieuwe data bekend?
Nee er is nog geen nieuwe data bekend, helaas. We moeten bekijken met AB wat er mogelijk is, mede omdat nog andere shows zijn uitgesteld ondertussen. Het is moeilijk voor organisaties om echt iets te plannen, gezien de regering constant het geweer van schouder verandert. Het is dus allemaal wat koffiedik kijken.
Het is inderdaad zeer moeilijk voor de cultuursector om iets georganiseerd te krijgen de laatste twee jaar; hoe denk jij persoonlijk hoe de sector dit zal overleven?
Sowieso zullen er sneuvelen, maar ook altijd mensen gemotiveerd blijven om te doen wat ze willen doen en iets op poten te zetten om cultuur beleving levendig te houden. Waaronder wij zelf. Maar als het gedaan is gaan er nieuwe uit de grond gestampt worden, daar ben ik van overtuigd. Het landschap verandert , maar het houdt niet op na deze pandemie zeker niet.
Zijn jullie er sterker uitgekomen (sommige bands hebben de handdoek in de ring gegooid). Is er inspiratie voor nieuw werk?
We zijn er niet per se sterker of zwakker uit gekomen, we zijn nog steeds diezelfde band gebleven als voordien. We zijn nog steeds drie van de beste maten gebleven. Het is zeker vermoeiend en deprimerend om op deze manier, maar op zicht verandert er niets binnen hoe we als vrienden en band in het leven staan. Het is niet de moment om nu plots de handdoek in de ring te gaan gooien eigenlijk. Het is wel zo dat we niet echt konden samen komen en op onze eigen manier verder hebben gewerkt , los van elkaar. Maar we hebben allemaal nog even veel interesse in wat er gebeurt binnen Wiegedood en dat is toch het belangrijkste.
Hoe ziet de toekomst er , ondanks die onzekere tijden, uit voor Wiegedood?
Als alles goed gaat zullen we in maart tien dagen naar Engeland gaan. Daarna staan er heel wat shows in de Baltische landen en Rusland gepland. In april, mei en juni zijn we wat aan het opnieuw boeken van wat is afgelast in januari; we gaan dat wat proberen op te vangen in die periode. Om maar te zeggen, onze nieuwste plaat is al meer dan een jaar geleden opgenomen. we hebben steeds gewacht met releasen tot het beter zou gaan, maar je kunt niet blijven wachten natuurlijk. Want nu is het nog niet zoveel beter ondertussen. Maar goed dat is wat nu op de planning staat, en waarvan we hopen dat het kan doorgaan allemaal.
Zover ik weet zijn jullie naast Wiegedood ook nog met andere projecten bezig (dacht ik); valt het nog te combineren?
Oathbreaker repeteert al bijna twee jaar niet meer echt, ik ben gestopt bij Amenra omdat dit een beetje teveel van het goede werd. Dus persoonlijk concentreer ik me vooral op Wiegedood. Gilles is bezig met zijn solo project Siem Reap , waarmee hij ook een plaat heeft opgenomen die een maand of twee uit is. Daar probeert hij ook wat shows mee te doen, maar op het moment valt alles heel goed te combineren en is het geen probleem. En anders is het de agenda’s samen leggen. In het verleden hebben we bewezen daar redelijk goed in te zijn in agenda’s op elkaar afstellen.
Ambities … Gezien jullie in toch meer ‘extreem metal ‘ vaarwater zitten spreek je sowieso een – ik wik mijn woorden – minder ruim publiek aan. Waardoor je wellicht nooit in een Sportpaleis zal staan zoals een band als Scorpions of ander heavy metal bands; niet dat het jullie ambitie is … Jullie hebben al op Graspop en zo gestaan, en heel wat bereikt . Hoe zie je dat zelf?
Sportpaleis is totaal geen ambitie voor ons. We hebben nu successen geboekt, en ik zou al heel tevreden zijn moesten we de komende tien of twintig jaar datzelfde succesverhaal kunnen behouden. De fans die we nu hebben, behouden, en mensen rondom ons hebben die er echt blijven in geloven is al een ambitie op zich eigenlijk. Voor mij hoeft het niet om in grote zalen te staan. Voor daar echt te geraken moet je vaak jezelf een beetje verloochenen, en dat is zeker niet onze bedoeling integendeel. Ik denk niet dat ik ooit een plaat zal schrijven die commercieel interessant genoeg is om iets te kunnen bereiken, dan schrijf ik ze liever niet omdat dat niet vanuit mezelf komt dan.
Jullie hebben inderdaad voldoende bereikt, en voldoende een stempel gezet op de Belgische Metal. Een mooi parcours trouwens. Maar toch, is er voor Wiegedood een soort ‘einddoel ‘ dat je voor ogen hebt? Iets dat je absoluut nog wil bereiken of ben je daar niet mee bezig?
Niet echt nee, gewoon blijven muziek maken en verder doen zoals we nu bezig zijn, dat is ons voornaamste doel voor nu en de komende jaren. Om te zeggen, deze nieuwe plaat is pas uit en ik ben al aan het nadenken over de volgende plaat. En natuurlijk zoveel mogelijk live spelen met de plaat die nu uitgekomen is. En blijven nieuwe platen maken, waarvan ik na enkele jaren nog steeds heel tevreden kan zijn, dat is ook zo een doel dat ik voor ogen heb. Of dat ja dan nee in de Hardste lijst staat en we voor twee honderd of 1000 man spelen maakt me weinig uit. Moest het wel zijn, dat we voor een ruim publiek kunnen spelen zoveel te beter uiteraard, maar het is zeker geen ambitie of doel om perse voor een heel ruim publiek te spelen, behalve als we kunnen blijven doen wat we nu doen… we gaan dus zeker geen plaat maken om te zorgen dat we meer volk trekken, zeker niet.
Wiegedood is een band die vaak een inspiratie vormt voor jonge beginnende bands en muzikanten, me dunkt; wat is je advies aan die jonge beginnende bands en muzikanten die in je voetsporen zouden willen treden?
Veel spelen, en uw instrument leren beheersen is een must. Wat me ook opvalt, bij sommige jonge bands ze hebben nog geen show gespeeld maar hebben al een manager. Begin met eerst ervaring op te doen, ga het niet direct groots gaan aanpakken. Probeer uw strepen te verdienen en zoveel mogelijk zelf te doen in de eerste plaats. Moet je daardoor in een kraakpand in Polen spelen voor 50 euro? Dat is dan een ervaring die ze je niet meer afnemen. En vooral amuseert u… leg jezelf niet teveel druk op, de rest komt dan wel vanzelf.
Laten we het daarbij houden, heel veel succes met de nieuwe plaat en hopelijk heel snel terug op het podium.. bedankt voor het fijne gesprek
Mólo Sâyat + Chapulines - Een dubbeldik exotisch dansfestijn
De Centrale is gelegen nabij de Dok Zuid in Gent. Het is eerder een industriële omkadering die de warmte en geborgenheid biedt van een knusse theaterzaal. Dat maakt deze locatie een bijzondere plek om te bezoeken. De optredens die daar plaats vinden zijn world-exotisch getint, al dan niet met een verhalenlijn.
De ‘double bill’ Mólo Sâyat + Chapulines deed de temperatuur stijgen op deze anders kille winteravond!
Concerten met zitplaatsen en mondmaskers, het is en blijft toch een beetje raar aanvoelen … Zeker als er zo een band staat te spelen als Chapulines (****) . In hun muziek vind je Cubaanse en Colombiaans-Caraïbische invloeden . De band ontstond op een muzikale reis in het zuiden van Mexico waar de “son jarocho” hun grootste inspiratiebron werd. Het zorgt voor een bond allegaartje zwoele, aanstekelijke klankentapijtjes, waarop je lustig kan dansen maar , op die ingetogen momenten, wegdroomt. De viool, het trompetgeschal en de percussie klinken kleurrijk , gevarieerd en werken in op de heupspieren. Na een tijdje zag je mensen die recht sprongen en zich lieten meevoeren naar mooie Mexicaanse, Colombiaanse, … gebieden ondanks de armoede die er vaak heerst. Net zoals mensen diezelfde armoede van de jaren ’20 van de vorige eeuw trachten te vergeten, door aanstekelijke, dansbare muziek.
Hier brengen ze muziek voor de armen om even de miserie te vergeten. Chapulines benadrukt dit op pakkende wijze in de instrumentatie als in de vocals . Het zijn entertainers die hun publiek een hart onder de riem steken, en hen aanspoort mee te gaan in het verhaal. Ze slagen daar zonder enige moeite in. Een enthousiast onthaal en telkens een daverend applaus volgde. Chapulines kon ruimschoots een uur lang doorspelen, tot niemand meer kon stilzitten op zijn stoel. Sjiek.
We citeren: ‘Mólo Sâyat (****) ontstaat uit de zielsverwantschap tussen de Libanese zanger Pôl Seif en enkele getalenteerde Europese instrumentalisten. De groep verenigt verschillende culturen in haar repertoire, maar de klemtoon ligt op de kustregio van het Middellandse Zeegebied met af en toe een sprong landinwaarts.’
Hun release Hadaeq’ onderstreept dit volmondig. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
Ook live valt het op hoe de band zorgt voor een zachtaardige botsing van verschillende culturen; de enthousiaste frontman – die meermaals zijn dankbaarheid uitspreekt naar de entourage, de organisatie en de opgekomen fans – staat met een brede glimlach op het podium. Hij heeft een warme stem en uitstraling, en laat zich omringen door klasse muzikanten die de cultuur van de Middellandse Zee, de Balkan en de Westerse cultuur , onder meer door de jazz, perfect met elkaar verbindt.
We krijgen een kleurrijk allegaartje van uiteenlopende stijlen waarop stil zitten zo goed als onmogelijk is. De eerder ingetogen momenten zorgen voor een warme gloed. Ook hier genoot het publiek ten volle . Levensvreugde straalde het combo uit , wat op zich het publiek triggerde. Sommigen gaan zelfs tegen het podium aan, met een lichte danspas.
Een dubbeldik exotisch dansfestijn en levensvreugde, dat is wat Mólo Sâyat + Chapulines ons op deze avond aanboden. Het deed verdomd deugd!
Organisatie: De Centrale, Gent ism Zephyrus Records
De Brusselse bassist Michel Vrydag wordt gerespecteerd in de jazz middens. Hij heeft er al een pak projecten opzitten. Op zijn nieuwste project 'Mapping Roots' laat hij zich omringen door twee virtuozen die dezelfde speelsheid en zin in improvisatie hebben, Bram Weijters (Piano) en Daniel Jonkers (drums).
Het dubbelalbum ‘First Daylight’ bevestigt dit. De negen minuten lange song “First Daylight” toont z’n muzikaal gelaat in deze samenwerking, ingetogen als extravert, waarbij de heren elkaar aanvoelen en blindelings vinden in het oneindig improviseren. Lekker loos gaan in een wervelstorm van drums, bas en piano horen we op “Dharma”. Er ontstaat een onaardse magie.
Op elke song worden we aangenaam verrast door die verschillende tempowissels en de wendingen. Avontuur en improvisatie dus. Luister maar eens naar “Tales of thousand Lakes”, “Rising tide” en “Ballade”. Ook de tweede cd is meer dan de moeite op dit vlak, en overtuigt.
Wat een veelzijdigheid op die veertien nummers.
First Daylight
Michel Vrydag Mapping Roots
Unit Records
CD1 1. First Daylight 09:01 2. Dharma 04:57 3. Tales of a Thousand Lakes 13:19 4. La Société du Spectacle 06 :17 5. Rising Tide 05 :15 6. Septentrion 07 :11 7. Ballade A3 07 :27
CD2 1. Les Moutons 06 :03 2. Chant 03 :01 3. Worlds 02 :52 4. Treize 07 :09 5. Bright 04 :19 6. Réminiscence 06:15 7. The Way of The Wizard 05:02
Diederik Nomden is een Nederlandse topper, groot geworden bij The Analogues, waarin hij zijn uitzonderlijk muzikale talent kon tentoon spreiden. Toetsen, gitaar, drums, zang, hij beheerst het allemaal en wel op zo'n geweldige wijze, dat hij één van de beste muzikanten van Nederland is.
Hij speelde ook bij bands als Johan en Daryll-Ann en werkte samen met Jacob de Greeuw. In 2014 begon hij met vier gelijkgestemden The Analogues, een Beatles tribute; wat een wijze hoe ze het aanpakten.
Ook solo liet de man van zich horen. Met ‘Wingman Returns’ wist hij ons te overtuigen in 2019. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
Nu is er de nieuwe plaat 'Parallel Universe'. Nomden bewijst wat een uitzonderlijke parel hij is binnen die wereld.
Songs als “Parallel Universe”, “Tenessee Ride” of “So Long” konden zo van The Beatles zijn in instrumentatie als in de vocals. Op elke song hoor je een veelzijdig muzikant, één die veel gevoel in zijn songs verstopt en niet bang is om zijn comfortzone te verlaten. Emotievolle catchy pop songs dus. Check verder “Happy when it’s raining” en “Wasteland” maar eens. Nomden heeft er een duidelijk patent op. Ze schitteren in eenvoud en doeltreffendheid, het sublieme dat The Beatles beroemd maakte.
Het album wordt afgesloten met het breekbare "No Better Place to Be" , opgedragen aan zijn vader Jan Nomden. Een prachtige, pakkende ode.
Nomden brengt met ‘Parallel Universe’ catchy materiaal op speelse wijze , erg sfeervol , gevoelig en melancholisch van aard.
Sing-Songwriting
Parallel Universe
NOMDEN
Tracklist: Parallel Universe (3:54) Tennessee Ride (3:06) So Long (3:19) Happy When It's Raining (3:32) Miner (3:14) Wastelands (3:03) Piece of the Pie (3:07) Take It or Leave It (3:51) Masquerade (2:14) No Better Place to Be (2:40)
Brazzmatazz bracht met ‘Live At JGG Studio’, een selectie van brassband bangers, een live sessie met vijf gloednieuwe nummers en twee klassiekers. We krijgen een voorproefje van hun energieke steampunk live shows, die drum'n’bass, funk tot Balkan toevoegt , en ja zelfs we horen een piraten lied! Er zijn bijdrages van drie van hun saxofonisten en een verdwaalde trompettist. Een brassband dus , die een sterke groepsinspanning levert. zowel in het schrijven als in het opnemen.
Het werd allemaal vakkundig opgenomen in de Johnny Green Giant Studio en gemixt en gemasterd door geluidstechnicus Jonas Nyaarr (GoTo11).
Het combo verdient een vermelding … Sanne Werkers (leider van de band), Dylan Meersman (trompet), Leen Bervoets (trompet), Miro Demol (trompet), Pieter Verraes (trombone), Jasper Braeckman (trombone), Kwinten Van De Keere (altsax), Bartas Boots (altsax), Bauke Meersman (tenorsax), Stein Nuyts (tenorsax), Mathias Van Severen (baritonsax), Wim Michels (bastuba), Joël Dockx (bastuba), Klaas De Koninck (snaredrum), Jonathan Glorie (basdrum) en Emiliano Della Giovanni (percussie) … Ze zorgen voor een feestelijk gevoel en stemming. Wat een live beleven.
Ze zorgen voor een uniek sfeertje en live ervaren door dit variërend klankentapijt. Alsof je met hen in de zaal staat!
De speelsheid, humor en virtuositeit van het podium, vind je evenzeer op plaat . Dat is hoe een live album echt moet klinken. Missie geslaagd.
Brassmusic/funk/steampunk
Live At JGG Studio
Brazzmatazz
Tracklist: Fistycuffs (Live) 03:12 Clockwork Concerto (Live) 05:48 Up Across And Down (Live) 03:38 Barrage (Live) 05:16 Ocular Phenomena (Live) 06:22 Tiny Tiger (Live) 02:50 Walk The Plank (Live) 05:38
Fred Hersch is een begenadigd piano virtuoos. Op de nieuwste plaat 'Breath by Breath' werkt hij samen met het strijkerskwartet Crosby Street String Quartet. Resulaat: meditatief overtuigend!
Ingetogenheid … “Begin Again” is er meteen eentje die het onderstreept en experiment toelaat. De viool werkt bedwelmend , hypnotiserend. “Awakened Heart” , “Breath by Breath” en “Monkey mind” zijn intiem , dromerig. Een mooi klankentapijt. Een gevoel van stilte overheerst. “Rising, Falling” en “Know that you are” zitten verder in deze richting.
De plaat in z’n geheel beluisteren, is nog het best . Elke song biedt net dat meditatieve aspect, verwezenlijkt door Fred Hersch en zijn muzikanten; dit zijn Drew Gress -contrabas, Jochen Rueckert - drums, en Rogerio Boccato - percussie (op “Mara”) alsook de strijkers van Joyce Hammann - viool , Laura Seaton - viool, Lois Martin - altviool en Jody Redhage Ferber – cello.
Hierin is Fred Hersch een sterk componist , die z’n virtuositeit onderstreept en deze ingetogenheid kadert met z’n gezelschap in nieuwe elementen.
Tracklist: 1 Begin Again 2 Awakened Heart 3 Breath By Breath 4 Monkey Mind 5 Rising, Falling 6 Mara 7 Know That You Are 8 Worldly Winds 9 Pastorale (homage à Robert Schumann)
Piano/Jazz
Fred Hersch
Breath by Breath
Met 'de doden hebben het goed' trilogie had Wiegedood zijn stempel gedrukt op het donkere en grauwe binnen de Belgische muziek, ze spreken daarmee zelfs een heel ruim publiek aan. Na zo een klassieker nieuw werk uitbrengen was een moeilijke opgave. 'There's Always Blood At The End of the road' bevestigt hun muzikaal kunnen binnen die black metal.
Al meteen klinkt het verschroeiend, luid en hard, “FN SCAR 16”; Wiegedood blaast!
Het is een rauwe trip in een duister landschap. Je hoort wel een meer melodieuze insteek in sommige songs.
Het verdriet van hun trilogie willen ze achter zich laten, de bladzijde omdraaien en ietwat ontspannender klinken.
Ze behouden hun donker muzikaal pad. “'Nobless Oblige Richess Oblige” klinkt staalhard. Op de daarop volgende songs “Until it is not” en “Now will always be” krijgen we een waanzinwekkende chaos. “Wade” onderstreept een luguber, ingetogen sfeertje en staat open voor experiment.
“Nuages”, ”Theft and Begging” en het wondermooi afsluitende “Carousel” behouden hun stijl, maar tonen evenzeer een avontuurlijk karakter, o.m. door de uiteenlopende zang , de tempowissels en de melodieuze lijnen.
'There's Always Blood at the end of the road' is op die manier de perfecte opvolger van hun trilogie; hun donkere meer extreme muziek mag gehoord worden.
Tracklist: FN SCAR 16 - And in Old Salamano's Room, The Dog Whimpered Softly - Noblesse Oblige Richesse Oblige - Until It Is Not - Now Will Always Be - Wade - Nuages - Theft and Begging - Carousel
ANOZEL is een band die al van 2017 bezig is, ontstaan op een lege, mistige gemeentecamping in de "Hauts", zoals ze in de Vogezen zeggen. Ambitieus en met een ‘doe-het-zelf geest’, worden emoties, teleurstellingen verwerkt.
We hadden een interview met de band; lees hier .
We spraken vooral over hun release 'Paddy's club' en hun toekomstplannen. Een echte muziekstijl kleven is moeilijk , maar het klinkt alvast Ambient en Post-Rock gerelateerd.
Het meer dan tien minuten lange “Falaise” klinkt erg gevarieerd. Emotie is het sleutelwoord in een weemoedig kader, met een licht in de duisternis.
Algemeen klinkt het donker in dat ambient/postrock genre . De vocals doen een beetje denken aan Nick Cave en Leonard Cohen. Poëtisch, melancholiek op die manier. Nick Cave komt prominent aan bod op ”Mirliflore” en Octobre”.
Ze klinken melodieus , avontuurlijk en eigenzinnig, kruisen de diverse stijlen en durven grensoverschrijdend te zijn . Ze spreken een breed publiek aan. Sommige nummers barsten uit in een wervelwind aan emoties. Het is een boeiende trip dus.
Anozel tast de grenzen af op die manier. En weet ons ermee te overtuigen.
Een band om in het oog te houden dus . In ons interview vertelden ze '' Maybe the next release will be true black metal or jazz/funk/fusion, who knows? We all love and listen to different things" . Benieuwd wat de toekomst muzikaal zal bieden.
Ambient/Post-rock
Paddy's club
Anozel
Tracklist: Falaise 10:36 Mirliflore 04:58 Portugal in my heart forever 02:46 Paddy's Club 05:57 Octobre 03:44
De uit Luik afkomstige saxofonist (improvisator, componist en muzikaal ontdekkingsreiziger) Manuel Hermia is een veelzijdig artiest, die voor zijn nieuwste project 'Freetet' zich laat omringen door enkele muzikanten die zijn gevoel voor improviseren perfect weten aan te voelen. De blazers staan centraal , trompet, trombone en saxofoon meerbepaald, zie maar de line-up Manuel Hermia - saxofoon / Samuel Blaser (CH) - trombone / Jean-Paul Estévienart - trompet / Manolo Cabras - bas / Joao Lobo – drums.
Feitelijk moet je deze plaat in zijn geheel beluisteren. De klankentapijtjes zijn intiem als overstuurd. Een interessant muzikaal pad weliswaar, waarbij die blazerssectie intrigeert en warm aanvoelt in z’n totaliteit. De aanstekelijke baslijnen en de verbluffende drum partijen zijn een meerwaarde. “Hidden Codes” klinkt onheilspellend mooi en fijngevoelig. “Scent of a trio” moet het hebben van die ingetogen, zwoele sax , trombone en trompet. Zachtmoedige drums en bas vullen aan. “Cat and Mouse” kunnen we ook onder deze muzikale noemer plaatsen .
Ze tasten de grenzen af . Manuel Hernia is omringd van muzikanten die de jazz verbreden en het magisch doen klinken. Eigenzinnig , passend , doeltreffend. Het straalt een vrijheidsgevoel uit in deze jazz verwante sound.
Tracklist: Serial Joker 05:41 Schisms 07:46 Ze Theme 05:08 Hidden Codes 05:56 Scent of a trio 05:24 Cat and mouse 04:34 Stuck between those we love 05:37 Here and Now 06:53 Le Temps de Cerises 04:44
ESNS 2022 - The European Music Conference and Showcase Festival online editie 2022
ESNS 2022
2022-01-19 t-m 2022-01-22
Diverse locaties
Groningen
Erik Vandamme en Jérôme Bertrem
ESNS organiseert dit jaar voor de zesendertigste keer het showcasefestival en de muziekconferentie in Groningen. ESNS 2022 (19 - 22 januari 2022) heeft door de coronamaatregelen inmiddels voor de tweede keer grotendeels digitaal moeten plaatsvinden. Wij waren er vier dagen lang ook bij. De optredens duren allemaal gemiddeld tien minuten tot een kwartier, echt een concert kan je het niet noemen. Echter bleek het wel een vierdaagse ontdekkingsreis, doorheen de toekomst van de muziekbusiness in al zijn vormen, geuren en kleuren.
We citeren ook even uit het nieuwsbericht '' ESNS (Eurosonic Noorderslag) ziet nu, meer dan ooit, de noodzaak van het heropenen van de culturele sector en een langetermijnvisie voor haar wederopbouw. Bij de tweede digitale conferentie en festival zag de organisatie de bezoekerscijfers met 25% dalen. Ondanks deze cijfers is de organisatie niet ontevreden. Nederland zit in lockdown, terwijl het grootste deel van Europa gewoon open is, dit laat zien dat ESNS relevante en interessante content maakt. Tegelijk illustreert het dat een groot deel van het publiek moe is van livestreams en behoefte heeft aan een live ervaring".
Ook al is en blijft de gezondheid een eerste prioriteit, de cultuursector snakt na twee jaar naar perspectieven. Ook de bands die spelen op deze editie, en één voor één hun beste beentje voorzetten, verdienen een publiek voor zich.
''ESNS voelt dat er bij iedereen die verbonden is aan het evenement een groot vertrouwen is dat het einde van de pandemie in zicht is. Dit onderstreept de noodzaak van een goed plan voor wederopbouw. Dit werd dan ook gereflecteerd in een groot deel van de panels en keynotes op de conferentie, dat als thema heeft 'Building Back Better, Together'. Juist in deze tijd, waarin mensen werkzaam in de muziekindustrie veel van hun inkomsten zien verdampen, is de functie van een festival en conferentie als ESNS belangrijk om de sector weer op de rails te krijgen. Des te belangrijker is het stimuleren van talent dit jaar, gezien de exportwaarde van de Nederlandse popmuziek met 65% is gedaald, op basis van de exportcijfers van Buma Cultuur."
Laat dit verslag u als lezer een kijkje geven in wat de toekomst ons kan brengen, op voorwaarde dat je die bands de aandacht geeft die ze echt verdienen; ook in deze tijden moeten we samenwerken zodat cultuur en alles daaromheen blijft bestaan…
Ons verslag
dag 1 - woensdag 19 januari 2022
Zeemzoetigheid die niet verveelt, door de experimentele weerhaakjes die verbonden zijn aan de muziek van de Deense formatie Ydegirl (***1/2) het verbinden van een zachtmoedige stem, met een instrumentale aankleding die gaat van dromerig naar buiten de lijntjes kleuren, het bezorgt de avonturier in ons dan ook een eerste adrenalinestoot. De ingetogenheid zorgt dan weer voor gemoedsrust, een gevoel van welbehagen.
Chibi Ichigo( ****) zorgt voor een feestelijke stemming, met een donker en mysterieus kantje. Ze flirt voortdurend met geluidsnormen en doet de trommelvliezen trillen. Ze zorgt er ook voor dat de dansspieren worden aangesproken, en op de meest ingetogen momenten doet ze je wegdromen naar duistere oorden.
De folkpop van Fears (****) geeft een zweverig gevoel, mede door een sprookjesachtige stem. De vocals hebben een hypnotiserende invloed. In zaal had dit gezorgd voor een momentje om even weg zijn van de harde realiteit en te vertoeven in een mooie wereld. Ook thuis gaf ze ons datzelfde gevoel van welbehagen.
May the muse (***1/2) verlegt grenzen binnen de hiphop, en durft buiten de comfortzone te treden door de diep rakende verhalen. Dat is de sterkte. We omarmen dan meteen de bijzonder tot de verbeelding sprekende artieste.
Moeten we onze Belgische trots Naima Joris (*****) nog voorstellen? De veelzijdige multi-instrumentaliste en zangeres met haar bijzondere stem deed ons al naar adem happen. Ze wordt nogal snel in het jazz hokje geduwd, maar verlaat graag die comfortzone door stijlen te integreren en breed te gaan. In een emotievol muzikaal kader, diep rakend, is er de improvisatie en de speelsheid, een verbinding tussen verdriet, pijn met vreugde. There’s a light at the end of the tunnel, kun je zeggen. Dat is net Naima Joris.
Sofie (***) brengt popmuziek met een hoek af, de heren en dame zijn niet alleen opvallend getooid; hun muziek spreekt ook tot de verbeelding, en biedt een feestelijke stemming. Wulpse songs, rechttoe-rechtaan, eenvoudig en niet te veel diepgang. Eenvoudige pop deuntjes dus.
Een experiment in dans, zang en muzikale aankleding. Dat is Anna B Savage (****). ‘Vraagtekenmuziek' staat te lezen in de biografie, dat is niet ver gezocht. Beetje mystiek, mysterieus dus. Anna B Savage verstaat de kunst de muziek filmisch te laten klinken en creëert een bevreemdend gevoel. Een fantasie prikkelend optredentje, dat zijn muzikale geheimen niet volledig prijsgeeft …
"Ze combineert het avant-gardisme van Laurel Halo, Mica Levi en Eartheater met het sensitieve futurisme van Kelela en FKA Twigs" staat te lezen in de biografie van de Franse artieste Sabrina Bellaquel (****) die zich dus niet in een hokje laat murwen, heel subtiel voegt ze daar zelfs een kleine streepje Franse Chanson aan toe. Het is een veelzijdige artieste die met haar vocals en uitstraling de fan siert in intimiteit en extraversie. Wie houdt van avontuur, komt hier aan zijn trekken.
Pitou (****) is een Amsterdams collectief. Het combo heeft een zangeres, die een warme, kristalhelder mooie stem heeft. Een sprookjesachtige wereld gaat open, zachtmoedigheid, intimiteit borrelt op in hun dromerig sfeertje. Ze durven op te bouwen en de registers eens open te trekken, wat tekent voor een flirt met de heupspieren.
Carla Prata (****) is een 21-jarige Angolees-Portugese R&B-artieste, beïnvloed door een amalgaam UK hiphop, afrobeat en hedendaagse R&B. De jonge beloftevolle parel verbindt de old skool fans als de nieuwe lichting. Ze kan het ver schoppen.
Het is meteen duidelijk in de sound van waar het Zweedse vrouwelijk drietal Vero (***) (begeleid door een extra drummer) de mosterd heeft gehaald. De 90s grunge rock linkt ons aan Sleater Kinney, Sonic Youth en Pixies. "Cupid" is een in-your-face nummer met een fijn melodieus refrein. De zachte en snedige zang refereert aan PJ Harvey. "Heather" ging verder op diezelfde rauwheid. Nog beetje meer pit in de set en dan is alles ok …
Binnen de elektronische muziek tast BLEUM (****) de grenzen af, ze klinken aanstekelijk als breekbaar; geen probleem voor het duo die zich goed weet te manifesteren binnen de elektronische muziek.
Sylvie Kreusch (*****) verbindt sensualiteit met gevoeligheid op een zodanig uiteenlopende wijze dat je, eens onder hypnose, niet meer wil terugkeren naar de realiteit. Ze intrigeert door haar veelzijdige vocals. Ze is omringd door muzikanten die perfect op haar en op haar stem zijn afgestemd. Een erotiserende spookachtige wereld opent zich …
Het was even wennen om het Schots punk duo Memes (***1/2) begeleid te zien door opgenomen drumtracks, maar die onwennigheid viel al snel weg in opener "Heavy Night". Ze klinken overtuigend door rake gitaar hooks, strakke baslijnen, drums à la Motörhead en absurde teksten in "J.O.B.S" en "Funny Man". Ok als bandje, maar kon ons toch niet volledig boeien …
We citeren: ''John Francis Flynn is een zanger en multi-instrumentalist wiens werk draait rond traditioneel en folky materiaal uit Ierland. Hij is medeoprichter van de band Skipper's Alley, waarmee hij uitgebreid door Europa en Amerika toerde.'' John Francis Flynn (****) ademt met zijn bijzonder emotionele stem die Ierse traditie uit, vaak kom je in een tranendal terecht, maar vooral zorgen de folky aanvoelende soundscapes ervoor dat je moeilijk kan stil zitten.
De muzikanten van de Zweede superband Amason (***½) hebben reeds ervaring opgedaan in allerlei projecten, o.m. van The Tallest Man on Earth, Miike Snow, Dungen en Lykke Li. Die ervaring is meteen ook te merken op "N.F.B." zonder onorigineel te klinken. Dit nummer heeft iets mee van Arcade Fire, zelfs Kate Bush en al zeker als daar wat vogelzang komt tussen piepen alvorens het geheel los kletterde. Het catchy "Kelly" klinkt dan meer als iets wat Arsenal zou gemaakt hebben. Het publiek (in deze vooropgenomen korte set) was zeer enthousiast en gaf een goede indruk van hoe deze band het live echt vanaf brengt.
Potige indierock en (Franse) disco synths vinden we terug in de sound van het beloftevolle Britse Wet Leg (****½). Een rechttoe-rechtaan karakter, wat we meteen hoorden op "Wet Dream". De frontvrouw zet, zonder scrupules, op de song mannen met ongewenst machogedrag op hun plaats. Op het The Breeders-achtige "Supermarket" wordt de catchiness naar een hoger niveau getild. De afwisseling van hoge en lage zanglijnen, dito gitaarspel maakten van "Oh No" een uiterst gezellig nummer. Mooneye (****) is al een tijdje gekend in het zuidelijke deel van de Lage Landen en verdient zeer zeker een plaatsje op ESNS. Frontman Michiel Libberecht beschikt over een geweldige backing band, en leverde een prachtig drieluik af. In een soort van loods klonk "Blackriver" nog weidser dan we gewoon zijn. De kenmerkende melancho-zang van Libberecht ontplooide zich volledig op "Time to Move Away from Here". Na De Nieuwe Lichting (2019) verdient Mooneye alvast meer. We duimen alvast!
Niet alleen de UK of de USA leveren post-punk acts af, ook Frankrijk exporteert stilaan interessante bands in hetzelfde genre. Zo zijn er de mannen van Unschooling (***) die op ESNS hun muzikaal kunstje onderstreepten. "Wet Sidewalks" volgt met een monotone zangstem, strakke gitaarmelodieën en pulserende bas en drums, naar het voorbeeld van Television en Gang of Four. Melodieuzer ging het er aan toe op "NYE" met een fraaie uiterst originele outro.
Voor de nodige dosis classic rock n' roll moest je bij het Noord-Ierse Dea Matrona (**) zijn. Op "Stamp on it" was hun muzikale kunde sterk, referenties als Wolfmother of Joni Mitchell borrelden op. Het ging dan meer richting Jack White, AC/DC zelfs op "Nobody's Child". "Make You My Star" was een fraaie afsluiter. Helaas voelde het geheel wat onaf aan. Live maken ze ons nieuwsgierig hoe ze zullen evolueren …
Ze zien er misschien uit als een lollige brassband, maar schijn bedriegt … Het Sloveense drietal Pantaloons (***) brengt met drums, saxofoon en sousafoon (familie van de tuba) ska doorspekt met jazz, breakbeat en dubstep. "Komercale" was een rustig opwarmertje terwijl "Kreker" een plezante oorworm was. Onmogelijk om hierbij stil te zitten! Helaas was het van te korte duur en was het dus moeilijk in te schatten of deze act een set lang even aantrekkelijk zou klinken.
De Portugese funk formatie The Black Mamba (**½) heeft al enkele platen uit, alsook interessante tours gespeeld en tekende zelfs voor een deelname aan Eurosong. Via ESNS kregen ze de kans meer fans en geïnteresseerde bookers te overtuigen. "Slow it Down" was een gestage groovy binnenkomer, terwijl ze op "I Want my Money Back" al meteen twee versnellingen hoger speelden. "Rock me Baby" werd met dezelfde behendige strakheid gespeeld, al verloren we wat onze interesse door de soms vlakke lyrics.
De vijf Oostenrijkers van Sharktank (****) brengen een unieke mix van zachte lofi indiepop en rake, ironische raps. Al op opener "Washed Up" voelde die combinatie origineel aan en was het potentieel duidelijk. Bevestigen deden ze met het poppy "Too Much" dat een enig refrein bevatte. Het innemende "For Myself" bleef na hun krachtige performance nog lang nazinderen. Het is zeker en vast uitkijken naar een gig van deze band op Belgische bodem.
De zoveelste punkband, hoor ik je zeggen? Panic Shack (***) is niet zomaar een punkband… De DIY en compromisloze full female band schopt graag met volle overtuiging tegen heilige huisjes. "Baby" klinkt misschien sarcastisch maar in hun overgave neem je ze best maar au sérieux. Nog meer straight into your face klonken ze met "The Ick" die guurder en puurder klonk dan Dreamwife. Het afsluitend dansje gaf het nummer nog meer punch. Op zijn Black Flags of Dead Kennedys speelde het vijftal met "Mannequin Man" een oorworm van jewelste.
Afgaande op de beschrijving mochten we ons met de Duitse Albertina Sarges (*****) verwachten aan avant-gardistische pop beïnvloed door dreampop en post-punk. "Rollercoaster" is al meteen een sterk voorbeeld. Op boeiende wijze zingt ze thema's als feminisme en gender stereotypes, als in "Free Today". Ze is half geschminkt, kijkt het publiek recht aan en betrekt hen er close bij. Twee nummers hebben we gehoord en we waren al verkocht aan de muzikale exploten van deze boeiende artieste.
Surf punk uit de Baltische staat Litouwen van de driekoppige band Shishi (**½). Ze openden met "Istanbul". Ongelofelijk sterk nummer. Op "Na Na Na" waren we echter wat minder geprikkeld; op enkele missers op gitaar na, speelden en zongen ze alledrie heel strak.
Het afsluitende “Mafitishei" maakte het nog goed, al ontbrak hier wat punch en originaliteit.
In een donkere en minimalistische club waren de Spaanse punkers van Podium (****) volledig in hun element. Op z'n IDLES barstte "Céntrate" helemaal los. Ook al zat de frontvrouw er soms naast met haar in het Spaans gezongen vocals, het ontbrak niet aan pure rauwe energie en enthousiasme. "Siempre Mal" leunde meer aan bij de 90s industrial metal à la Ministry. In "La Noche" ontrafelde dit genre verder, en sloot dus een krachtdadige set af met een welgemeende uppercut.
Nog een plaatsje voor enkele Belgen op ESNS 2022 … Het Brusselse Commander Spoon (****) speelt experimentele jazz met hiphop, rock en elektronica. "Jazzclub" had een ongewoon, complex begin maar al snel ging dit naar een boeiend eclectisch geheel dat deed denken aan BADBADNOTGOOD. Op "Belcanto" schakelden ze even terug zonder aan intensiteit in te boeten. In het lekker scheurende "Spoonfield" speelden de vier hun eigen versie van rock. Doeltreffend! Benieuwd wat ze nog meer in petto hebben.
Voor psychrock was je bij A/lpaca (***) aan het juiste adres. Dit Italiaans kwartet brengt met verve vintage kraut- en surfrock, wat meteen in "Beat Club" hoorbaar was. Op "Make it Better" werd de sound nog psychedelischer en leunden ze sterk aan bij King Gizzard and the Lizard Wizard en Ohsees. Het lekker pulserende, splijtende einde doen het beste vermoeden. Sterk potentieel van deze band.
Nog een hoogtepunt van deze eerste ESNS-avond was de zachte neo-soul en folk van Beharie (*****) uit Noorwegen. In een gezellige huiskamersetting bracht hij met vier extra muzikanten een prachtige versie van "Don't Wanna Know". We kregen kippenvel door zijn zang, het fijne gitaarwerk en de mooie balans met de backing vocals. In "Won't You Let Me Go" prikkelde Beharie ons nog meer, ook al was dit opnieuw een andere insteek dan het opgenomen nummer. Zijn frisse, zuivere stem maakte het geheel compleet. We zijn dan ook uiterst benieuwd hoe hij in levende lijve zal klinken.
In een mistige kelder brachten de drie Hongaren van Jazzbois (***) wat verpozing met lo-fi triphop jazz. Zachtjes begonnen ze hun set met "Narctis" waarbij de keyboards op het voorplan kwam. Het trio voerde ons mee in hun zweverige, psychedelische trip, die zachtjes eindigde. Op het afsluitende "Monsun" zette de bassist de toon. In een kletterende, opzwepende passage halfweg, pakten ze uit met hun skills. Deze licht verteerbare jazzact was een fijn tussendoortje!
Een band uit Oostenrijk opnieuw en deze keer met wereldmuziek die allerlei genres integreert
Takeshi's Cashew (***). Zij haalden in het enige langgerekte nummer "Sterndüne" alle invloeden aan. De klassieke opstelling met gitaar, bass en drum werd aangevuld met een djembe, een houten dwarsfluit en een soort van doedelzak. Wat begon als desert blues à la Touareg ontplooide zich verder in opzwepende krautrock. Hier waren we even op wereldreis.
Als een van de afsluiters van de eerste dag was daar de jonge Londenaar Kai Kwasi (***) die met zijn zachte soulstem en dromerige indie tunes ons verwende. We kregen een goede indruk (en dat van zijn 3 bandleden) in het korte, krachtige "Ain't That Just the Way". Iets trager ging het er aan toe in "Jugular" waar zijn zang een prominente rol kreeg. De leuke R&B-outro was ook mooi meegenomen. Ten slotte werd alles uit de kast gehaald op "To Insight a Riot".
De eerste ESNS-avond kwam op zijn eind met een gepast feeëriek electrofeestje door de Franse Irene Dresel (***). Met samples en percussie begon ze haar kleurrijke set, "CHAMBRE 2". Vlot ging ze van new wave naar dance, zachte house en strakke techno. Dresel liet "Je t'aime (edit)" en “Rajadamnern" erop vaardig aansluiten. Opzwepende songs en een act die gepast deze avond ESNS besloten …
Dag 2 - donderdag 20 januari 2022
De popdiva uit Praag Amelie Siba (***1/2) brengt een visueel potje pop/alternatieve muziek met een dansbare twist. Een beduidend emotievolle, gevoelige sound. Op het podium laat ze zich omringen door dansers, die perfect door hun bewegingen die gevoeligheid uitbeelden. Amelie heeft een sterke stem en uitstraling, het is een popartieste en singer-songwriter die perfect de dromerige weemoedige sfeer in haar muziek omkadert met aanstekelijke beats.
De carrière van Travis Birds (****) is pijlsnel de hoogte in sinds 'Coyotes' van 2019, titelsong van de tv ‘La Casa de Papel’. Met de gitaar en haar kristalheldere, breekbare stem doet Travis Birds je wegglijden in gedachte. Een dromerige aanpak. Het Zuiders accent geeft elan aan de sound.
Sana Gari? (***1/2) is een moderne art electro-rockband uit Belgrado, Servië. Het klonk groovy, breekbaar en sprak de dansspieren aan. Culturen werden verbonden.
Aanstekelijke rock muziek uit Zweden krijgen we van Melby (****). De lichte, semi-psychedelische folkpop intrigeert. De muzikale omlijsting is herkenbaar tussen toegankelijkheid in poprock en alternatieve folk. Matilda Wiezells haar vocals zijn betoverend stem. Fijne ontdekking.
Rita Ray (*****) is een jonge singer-songwriter en componist uit Estland, die zich toelegt op blue-eyed soul, klassieke R&B en old-school disco. Ze brengt een meeslepende liveshow met band plus soms het Pärnu City Orchestra voor de symfonische feel. Klassieke muziek, opera - want Rita Ray heeft een stembereik van een operazangeres - soul en pop zijn aan elkaar gewaagd; een veelkleurig geheel. Ze laat een diepe indruk na. Indrukwekkende performance.
De naam zegt het zelf, Funk Shui (****) is een uit Noord-Macedonië band die funkrock speelt. Ze kleuren graag buiten de lijntjes. Ze experimenteren en improviseren graag. Een bijzonder interessante band.
De Portugese formatie Bruno Pernadas (*****) zoekt de grenzen op tussen jazz, wereldmuziek en pop rock. Voegt daar elektronische soundscapes aan toe, en bewijst daardoor een band te zijn die niet alleen van veel markten thuis is, maar ook verschillende zuiderse en westerse culturen met elkaar verbindt.
Feng Suave (****) is een alternatief soulduo uit Amsterdam. De vocale aankleding is breekbaar en krachtig; een zachtmoedige gitaar baant zich een weg in het geluid.
Dromerige rock en soul worden gecombineerd. Live zijn ze begeleid door piano en drums. Een meerwaarde. Mooi.
We citeren: 'Aramboa (****) is het alias van de Weense producer Moritz René Scharf. Vanuit een jazz-achtergrond begon hij als teenager elektronische muziek te produceren.’ Net door de experimentjes, verlaat Aramboa de comfortzone, en komt je terecht in een bont allegaartje die houdt van improvisatie in jazz en aanverwante stijlen; een oneindige speelvijver. Wat een muzikale schoonheid.
The Lounge Society (*****) komt uit West Yorkshire, UK. Ze brengen een potje aanstekelijke, groovy funkende rock. Er is een intrigerende hypnotiserende psychedelische tune Lekker en aangenaam klinkt het.
Onze Belgische trots The Haunted Youth (*****) komt sterk voor de dag met hun hypno-psychpop. Vanaf de eerste song sleuren ze je mee naar een droomwereld door die repetitief opbouwende tunes. We genieten van hun kleurrijke pop, door die lekker verschroeiende drums, keyboard en gitaarriedels.De vocals zijn emotioneel en catchy waardoor een veelkleurige wereld voor je open gaat. Het mysterieus geluidje dat er wordt toegevoegd, is een duidelijke meerwaarde.
Zwitserse acts zijn op deze editie eerder zeldzaam. De vier surfrockers van Annie Taylor (****) speelden met verve. De energie in opener "Telephone" was letterlijk voelbaar. De charismatische frontvrouw imponeerde met haar vocals. Iets meer uptempo en lekker scheurend was "She Loves You No More". Denk maar aan Blondie in punkversie!
Groovy alternative soul en R&B hoorden we bij Hauptman (***). De Sloveen hoort thuis in klassieke jazz. Hij wordt omringd door talentvolle muzikanten. In een korte set brachten ze een medley van "Finished, Not Perfect", "Like a River", "Baby Come Back" en "Sometimes", fraaie gezellige, innemende composities, ondersteund van een warme, zachte zang van Hauptman en de backing vocals.
Combos - Trashpunk uit Noorwegen die niet moet onderdoen in de huidige scene… De trashy gitaar hooks en de beukende bas van Combos (***) zorgen voor adrenalinestoten en een energieke sound. Het moshpittend publiek in deze vooraf opgenomen stream was helemaal mee met de grillen en grappen van Combos. Het sarcastische "Combos for Life" miste zijn doel niet terwijl "Superboy" er eentje was van zelfspot.
Verrassend was de originele mengeling van grunge, nu-metal en funk van de vier Duitsers van Slope (***). De funky intro "I'm Fine" sloeg plots over naar grunge om uiteindelijk met een knallende Rage Against The Machine passage te eindigen. "Truth Machine" borduurde verder op die trashy nu-metal, terwijl de vocals van de frontmannen krachtiger werden.
OK, de lyrics waren niet even boeiend als de sound. "Purple Me" sloot af met een outro die Tom Morello zou bedacht hebben.
De Spaanse Carola Ortiz(*****) heeft al heel wat ervaring opgedaan in haar drie soloplaten en in tal van medewerkingen. Het is een klein mysterie dat ze nog niet gekend is. In een klassieke opstelling van Spaanse instrumenten begonnen Ortiz en haar muzikanten aan een sound van melancholische flamenco, "Ala, Bat! Sí, Adeu". Het nummer wordt in mysterie ondergedompeld en is gekenmerkt van een opzwepende opbouw. Overtuigend!
Het weemoedige "Corro per la nit" heeft een breekbaar stukje en is anders een heel expressief nummer. En verder hadden we hier een sterke performance.
Eén van de weinig Roemeense exportproducten op ESNS-bill, was het duo Balkan Taksim (***), een combinatie van Balkan, folk, psychedelica en electronica grooves. Iets tussen Dave Sanders en Omar Souleyman, maar dan met meer traditionele Balkan roots, o.m. opener "Foia Verde" was wel heel duidelijk. "Anadolka" klonk gezapiger en deed soms wat denken aan Brian Jonestown Massacre. "Zali Zare" bleef boeiend door de traditionele luit die gekleurd werd met een wah-wah pedaal. Goed, maar ook niet meer dan dat …
Het Spaanse Dharmacide (****) speelde strakke, dromerige en opzwepende shoegaze, in de voetsporen van DIIV en in momenten Slowdive, My Bloody Valentine en Beach House. De kenmerkende shoegaze sound was meteen hoorbaar in het strakke "Breezing". De vocals waren soms prevelend in dit geheel, maar overtuigden meer in de hogere en krachtige passages. "Depressed" was een duistere rollercoaster met een weerbarstig einde. Het tedere "Dreams" onderstreepte de weemoed. Interessant bandje dus.
Francis of Delirium (****) is een trio met bandleden die oorspronkelijk geboren zijn in de VS, maar gevormd werden in Luxemburg. De indie rockformatie rond Jana Bahrich klinkt met "In the Funhouse" aanvankelijk als Jimmy Eat World of Sleater Kinney maar evolueerde tot iets unieks. Bahrich' stem leek niet op haar sterkst in "Let It All Go". In vlagen hoorden we Soccer Mommy, Phoebe Bridgers of Lucy Dacus in de afsluiter "I Think I'm Losing". In deze drie nummers konden ze ons vlekkeloos overtuigen van hun potentieel!
Het in Bologna gevormde en nu in Londen gevestigde Qlowski (***) rond het duo Michele Tellarine en Cecilia Corapi, brengt dark post-punk dat scheurt, stoot als zalft en troost. Corapi's dromerige vocals in "A Woman" dompelden het nummer onder in dreampop dan post-punk. Tellarine pakte in "Lotta Continua" uit met een postpunk-achtige stem in analogie van The Sound, Television of Omni. Het nummer kletterde voort tot Corapi 'stem het geheel zoet afsloot. Strak gespeeld en fris klinkend, maar we misten hier en daar nog wat punch of originaliteit.
De epische postrock/metal van het Belgische Pothamus (***) mocht ook aandraven op deze Nederlandse showcase. In een duistere zweem en op z'n slow core's vatten ze "Orath" aan, die uiteindelijk hun enige song op de stream bleek te zijn. Geen erg want in dit nummer gingen ze vlot van postrock naar slowcore tot gothic metal, sludge en dark metal. De diepe, donkere vocals, ruw, diep tot uiterst hoog overladen de song in gepaste dramatiek. Met een knipoog naar Amenra en Wiegedood.
De Fransman Mezerg (****) waagt het om alleen op een podium te staan. Hij gebruikt handen én voeten om op de elektronische instrumenten te spelen. "Groningen" lijkt een ode aan ESNS waar hij rustig tokkelt op zijn synths. Met zijn voeten krijgen we enkele drumbeats terwijl hij verder de keys aanslaat. Wat een intensiteit in spel en uitdrukking! Iets tussen Caribou en LCD Soundsystem maar dan zonder vocals; funk, jazz, acid en techno worden toegevoegd. Hij laat het nummer alle kanten uitgaan om af en toe eens naar de beginmelodie terug te gaan! Fijne ontdekking.
De ervaren Deense band VOLA (***) jongleert met nu-, alternative gothic metal, grunge, hardrock en zelfs trip hop. "Head Mounted Sideways" duurde nog geen zes minuten waarin die waaier aan invloeden aan bod kwam. De sterke vocals bewijzen dat het in het metalgenre niet enkel gaat om loeiharde gitaren, drums of basses. Het strak gespeelde "Straight Lines" met een bijna onnavolgbaar drumritme was opnieuw een uitstekend pronkstuk van de band. In de setting imponeerden verder de lazers en het lichtwerk.
Dag 3 - vrijdag 21 januari 2022
Michael Aldag (***1/2) is een jonge, beloftevolle singer-songwriter die van poprock een sprankelend geheel maakt. Hij verbindt verschillende generaties.Een bijzonder artiest weliswaar. In de paar nummers hoorde ik een klasbak, een talentvol iemand met een sterk charisma. Er zijn nog groeimogelijkheden, maar het potentieel is hier duidelijk.
De Italiaanse art-pop artieste Marta Del Grandi (*****) biedt een sprookjesachtige, mysterieuze sound, die licht en donker kruist; de weemoed straalt en een gemoedsrust daalt over je. De intens mooie vocals, de viool en het bedwelmend klanktapijt hebben over het algemeen overtuigd.
De muziek van Duo Ruut (****) ('Duo Vierkant') komt neer op het raakvlak van twee jonge Estse muzikanten en songwriters sinds 2017. Hun geluid verbindt een enkele Estonian citer met twee opmerkelijke stemmen. In het minimalistisch, intieme kader, straalt het duo enorm veel kracht uit. Een breekbare, zweverige sound. Ze experimenteren graag. De cultuur van Estonia wordt uit de doeken gedaan. Een mooi geheel.
De Franse Singer-songwriter Théo Charaf (****) weet blues met folk te mengen. Stem en gitaar vinden elkaar van weemoed en melancholie. Hij is een begenadigd gitarist met een warme, breekbare stem.
Het Berlijnse duo AVAWAVES (*****), violist Anna Phoebe en pianist Aisling Brouwer, nestelt zich in in filmische vertellingen die een emotionele reis doen opborrelen, lezen we. Het duo verstaat de unieke kunst om traditionele instrumenten (als viool) te binden aan het hedendaags klanktapijt. Zachtmoedigheid en geluidsnormen overschrijdend gedrag kruisen elkaar. Ingetogenheid, groove en mysterie samen in een sprookjesachtige wereld. Een mooi experimenteren. Een getalenteerd duo dat elkaar perfect aanvult.
De Franse muzikanten en zangeres QUINQUIS (*****) zoeken de grenzen van de elektronica muziek op, intiem, donker en mysterieus. De vocals zweven over de sound. Er wordt een meeslepend sfeertje gecreëerd en er zijn mooie experimentjes.
We citeren: ''Voor hun debuut-EP 'Dansu' sloegen de Belgisch-Japanse artiest Aili Maruyama en 'Transistorcake' Orson de handen ineen. Het duo werkte tijdens de lockdown door en produceerde een wonderbaarlijk fris klinkend muziekproject.''Aili (***1/2) brengt intimiteit, beats en dance samen. Een fris en monter geluid is het resultaat. En in dat klankspectrum horen we experimentjes. De vocals spelen ook een voorname rol, ze klinken aanstekelijk als breekbaar.
Singer-songwriter Florence Arman (****) werkte met artiesten als Rhys Lewis, The Kooks, Barns Courtney, G-Flip, Bakermat, Filous en Harry Hudson. Ze heeft een zeemzoete stem en brengt een lichtvoetig, emotievol geluid. Het is een veelbelovende popartieste die op uitgekiende wijze de harten sneller doet slaan. Een dromerig concept, waarbij we ons gewillig lieten meevoeren naar verre, mooie oorden.
We citeren de biografie: ''Discovery Zone (*****) is het alias van muzikant en multimedia-artiest JJ Weihl, tevens oprichter van experimenteel popproject Fenster. Opgevoed in New York en nu gebaseerd in Berlijn, creëert Weihl popmuziek, videocollages, powerpoints en algoritmische kunstexperimenten, die de holografische lijnen en codes van onze realiteit verkennen, en wat het betekent om mens te zijn in verhouding tot cyberspace.'' Door het elektronische vernuft, de tot de verbeelding sprekende beelden en de mooi sprekende stem doet Discovery Zone wat denken aan avant-garde muzikanten of een Berlijnse Diva die op sensuele wijze je hoofd op hol doet slaan. Een hypnotiserende performance. Er is een prachtige wisselwerking tussen beeld, klank en een fantasie prikkelende stem.
De Noorse pop van Hanne Mjøen (****) klinkt toegankelijk, gevoelig. Er is ook een zekere experimenteerdrift. Ze heeft een sprankelende stem en een sterke uitstraling. Een aangename kennismaking.
Joe & the Shitboys (***1/2) is een collectief muzikanten met maatschappij kritische vertellingen. Er is ook een portie humor. Ze stampten lekker om zich heen. Ontspannende en heerlijke set.
De Franse formatie Structures (****) doet het post-punk genre heropleven, Er is die kenmerkende 80s revival met een psychedelische tune, die de sound aanstekelijk, opzwepend maakt. Een donker, vaak grauw verhaal en muzikaal dansbaar. Schitterend!
De Berlijnse formatie Gewalt (****) speelt grauwe, rauwe, razendsnelle noise industrial rock. In de biografie lezen we: '' De façade bestaat uit machinale beats, klikkende gitaren, het geroezemoes, de schoonheid van sonische druk en de absentie van enig licht." Er zijn referenties met Einstürzende Neubauten, Klaus Kinski en ja … Pharrell Williams. Een overtuigende, energieke sound.
Smash Into Pieces (****) zijn alternatieve rockers en kregen de verdiende aandacht door het intense touren en het releasen van zes studioalbums; ze synchroniseren hun muziek met filmische video-episodes. Live delen ze mokerslagen uit, een ondoordringbare geluidsmuur. Smash Into Pieces is één brok energie.
De Nederlandse Brass band Jungle by Night (*****) integreert krautrock en jazz. Ze improviseren graag en maken er een feestelijke boel van, door wilde blazers, lekkere percussie en een gestroomlijnd klanktapijt.
Het Finse viertal Cyan Kicks (***1/2) tekent voor spannende, energieke elektronische rock, met een speels, emotioneel, melancho toontje in de voetsporen van Pvris en Chvrches.
De Italiaanse psychedelische rock van Big Mountain County (****) is iets om live te beleven. Een strakke sound vol adrenalinestoten.
Anushka Chkheidze (*****) is een opkomende Georgische elektronica-producer. Ze dompelt je onder in een ritmisch zalvend EDM /Ambient sfeertje. Intimiteit en ingetogenheid staan voorop. Wat een intensiteit, ‘een reis voor de geest door tijd en ruimte’
Rodeo (***) begonnen in 2014, is beïnvloed door de stonerrock van Kyuss. Ze zijn waarschijnlijk de enige stonerband die zingt in het in Euskara (Baskisch). Origineel in de vocals, maar oud vertrouwd in de sound. Fijne toevoeging uit Spanje.
Het Nederlandse altrocktrio Paceshifters (***1/2) heeft al een sterke live ervaring op de podia en festivals. Een energieke band die refereert aan de 90s. Ze spelen aanstekelijke refreinen en de vocals spreken tot de verbeelding. Hier kunnen we even headbangen met de luchtgitaar in de hand.
"Het concert was een totaalbeleving, de perfecte postmetal sound die verschroeiende mokerslagen uitdeelt, je tegen een geluidsmuur kwakt en die emotioneel raakt. Kortom, een emotionele confrontatie met al onze innerlijke demonen" schreven we over het optreden van onze Belgische trots Psychonaut (*****). Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Psychonaut doet nogal emoties opborrelen in sound en vocals. Saxofonist Dieter Vaganée kan wat rust brengen. Maar wat een wervelstorm… o.m. “The Fall of Consciousness” klinkt verschroeiend, intimistisch. Indrukwekkend.
Het Brusselse kwartet Echt ! (*****) brengt een soort vervormde jazz fusion, met een elektronica 'touch'. De lichtshow op het podium zorgt voor een driedimensionale totaalbeleving, waardoor beeld en klank perfect in elkaar vloeien. Echt! verlegt grenzen binnen de jazz te verleggen, improviseert in hun elektronica en produceert op die manier een onaardse klanktapijt.
De artiest CouCou Chloe (****) afkomstig uit het Franse Nice is medeoprichter van het invloedrijke NUXXE collectief, en met haar opmerkelijke kijk op gedeconstrueerde clubmuziek won ze wereldwijd fans. Ze brengt een futurisme aan klanken waarbij grenzen worden afgetast en verlegd. Coucou Chloe zorgt voor een bevreemdend slot van deze derde ESNS af, met een feestje, waarbij je lekker over de dansvloer zweeft. Een hypnotiserend gevoelig geluid van deze elektronica virtuoze met haar bijzonder tot de verbeelding sprekende stem.
Dag 4 - zaterdag 22 januari 2022
Zonnig, melancholisch en in een majeur toonaard. Dat is het geluid van de 4-koppige indieband Elephant (***1/2). Melancholische popmuziek met een excentriek randje, voor fans van Wilco, Andy Shauf en Big Thief. Zeemzoetigheid hoeft niet te resulteren in een saai of klef allegaartje. Hun songs geven een soort weemoed die je tot rust brengt. Eenvoud en doeltreffend.
Als introductie citeren we even: ''Cero Ismael (****) timmert snel aan de weg in de alternatieve hiphopscene van Nederland. De Amsterdamse artiest maakt soulvolle, poëtische tracks met invloeden uit zowel traditionele als moderne R&B. Zijn debuut EP 'Blue Man' was een melancholische en dromerige aangelegenheid, terwijl Cero's recente singles meer experimenteel en funky klinken, waaronder 'PUBLIK', dat ons leert om euforische momenten te omarmen''. Het interessante aan Cero is dat hij in die brede waaier aan muziekstijlen enorm veel emoties verstopt in zijn muziek, maar ook in zijn stem. Hij kan diverse toonaarden aan in die raps en soul. Binnen die R&B een sterke aanrader dus.
Ze groeide op met ABBA, Tears for Fears, Talk Talk, Fleetwood Mac en The Bee Gees en begon op 16-jarige leeftijd te experimenteren met genres, geluiden en productie. Mazey Haze (*****) combineert deze invloeden met liedjes die haar diepste en donkerste gevoelens verwerken en uitdrukken. Op haar jonge leeftijd lijkt ze een 'oude ziel in een jong lichaam', en dat is een compliment. Hoewel ze haar kristalheldere, breekbare maar ook krachtige stem laat spreken laat Mazey haar omringen door muzikanten die die vocale sterkte alleen maar aansterken, waardoor een onaardse magie ontstaat. Binnen een weemoedige en melancholische omkadering, voert Mazey Haze je weg. En dit met een donker randje, eentje dat echter aanvoelt als dat deken tegen duistere gedachten. Mooi!
MEROL (****) is de Nederlandse zangeres en songwriter Merel Baldé, die in 2018 doorbrak met smashhit “Lekker Met De Meiden”. Ze maakt Nederlandstalige pop met 80's disco-invloeden, op ESNS brengt ze echter nieuwe nummers, want in april komt een nieuwe plaat uit. “Patronen” en “Vol” zijn alvast twee groovy, aanstekelijke, dansbare songs, ook al zit er iets breekbaars en emotioneel in haar vocals. Het speelse karakter is nooit ver weg. Een singer-songwriter die op het gevoel en op de dansspieren inspeelt. Een feestelijke stemming dus. Benieuwd hoe de nieuwe plaat en haar tour ons landje zal intrigeren …
Het Amsterdamse Loupe (***1/2) speelt indierock met een stevige ritmesectie en gitaar, een speelse zang siert de sound. De songs zijn mooi uitgekiend, hebben een zweverig psychedelisch zweverige tune en zijn op die manier weemoedig intiem meeslepend. Op het eind trekt Loupe plots de registers open en is het meer rockend. Verrassend goed!
De Nederlandse folkzangeres Sophie Staat (****) groeide eind jaren '90 op in de voormalige, inmiddels gegentrificeerde volksbuurt de Pijp. Tegenwoordig schrijft ze, samen met compagnon Wieger, over de gevolgen van gentrificatie in Amsterdam. Ze staat garant voor maatschappijkritische songs, die stof tot nadenken zijn. Ze brengt een levenslied over Amsterdam en over de dagdagelijkse dingen uit het leven. Het beklijft en het pakt ons. Meteen willen we het onrecht bestrijden.
Son Mieux (****) is de 7-koppige band die momenteel samenwerkt met singer-songwriter Camiel Meiresonne; trouwens het veelgeprezen eerste album 'Faire de Son Mieux' van 2019 konden ze op de kaart zetten. Ondertussen is er al een tweede plaat uit 'The Mustard Seed', die speels, aanstekelijk, goed klinkt. Op ESNS leverden ze hun visitekaartje af. Hun rock werd in een toegankelijk jasje gestopt.
Beachdog (*****) die in november nog een allereerste 7 inch EP uitbrachten, kondigden nu hun self-titled debuutalbum aan. Het album komt uit eind april, nu momenteel de eerste single “Dog”. De single is er samen met de video, die nu te bekijken is op YouTube Beachdog - Dog (Official Video) - YouTube. Beachdog is een gedreven bandje dat lonkt naar een live-ervaring. Een korte, energieke overtuigende rockset die een ruim publiek kan aanspreken.
Future Husband (****) is de Nederlands-Nigeriaanse singer-songwriter Adura Sulaiman. Na het intens internationaal toeren (met Sofie Winterson en Feng Suave) ligt de focus nu op haar eerste soloproject. Het soulvolle in haar stem, combineert Adura met een aanstekelijke sound. Een intieme en groovy set. Een prachtige combinatie.
Eén van de spannendste nieuwe namen uit de Nederlandse garagepunk is Cloudsurfers (****) en … het klinkt onvoorspelbaar, zweterig, vlammend. Vanaf die eerste song legt de band de lat hoog, alle registers worden opengetrokken. Kort en krachtig. Het klinkt als een denderende bulldozer. We werden letterlijk omver geblazen.
Froukje - De Rotterdamse zangeres is jong, maar heeft zeker wat te vertellen. De debuutsingle “Groter Dan Ik”, over de klimaatcrisis, is erg populair. Froukje (*****) zit op het Notch label. Een doorbraak was er met de EP van 2021 'Licht en Donker', waarbij een andere single viraal ging op Tiktok. De toekomst ziet er rooskleurig uit, maar we wilden weten of ze ook ons kon overtuigen. Het typische Rotterdamse accent en het speelse, sprookjesachtige spreekt tot de verbeelding. Bedwelmend heerlijk! Ze is ook een een klasse entertainer die haar publiek in de stream aanspreekt. Ze heeft een sterke stem en laat zich omringen met muzikanten die haar perfect aanvullen. Liedjes die blijven hangen, en die je prompt kunt meezingen. Kinderlijk onschuldig en zachtmoedig goed, dat is net het mooie aan deze prinses van het levenslied die jong en oud weet te bereiken. Een zachtmoedigheid die we nodig hebben in deze harde wereld…
Als Ghanese jongen in Amsterdam-Zuidoost ontdekte Benjamin Bnnyhunna (*****) Ankomah hoe hij zich kon uitdrukken in de muziek. Er zijn experimentjes met diverse muziekstijlen, en hij flirt - ondersteund door topmuzikanten – tussen intimiteit en extraversie. Het is een veelzijdig artiest die jazz, hiphop, r&b en soul vermengt en in deze stijlen improviseert en experimenteert …
Haags markthuis ontmoet bouwmarktpop. Goldband (*****) levert muziek voor stukadoors en artiesten, voor handelaren en influencers. Je zingt mee met knallers als “Mijn Stad” en “Uber Uber” en je weet gewoon dat je de tekst nooit meer vergeet. Doorgebroken ondanks de pandemie, Goldband heeft meer afgelaste shows gehad dan daadwerkelijke optredens, maar ze bleven opnemen. Ze worden op handen gedragen, dit is het soort muziek waarmee een band als Doe Maar zoveel fans overtuigde… Nederlandstalige muziek die toegankelijk klinkt, met een stevige portie rock. Dat zijn het soort bands die blijvertjes kunnen worden. We genoten met volle teugen van hun hemelse aanstekelijkheid.
De Rotterdamse groep Dragonfruit (***1/2) heeft een liefde voor sample-heavy hiphop en neo-soul; de stuiterende drums van hiphop, de weelderige melodieën van R&B en de energie van club bangers, siert de band. Het debuutalbum 'Gears of the Giant Machine' is nu uit op Super Sonic Jazz Records. De band moet nog wat groeien, maar beschikt over voldoende potentieel en talent om door te breken.
Een ontdekkingstocht hebben we ervaren. Mooi om voeling te houden van wat er leeft en om naar te luisteren …
Organisatie: ESNS
Als er één groepsnaam is waarbij de vlag de lading volledig dekt dan is het wel Endless Boogie. We zouden echter liegen als we beweren dat de band zijn naam niet gestolen heeft, want dat hebben ze namelijk wel gedaan, met name bij John Lee Hooker. De bluesgrootheid maakte in 1971 ‘Endless Boogie’, niet bepaald zijn beste album maar wel eentje die gekenmerkt was door lange jams en eindeloze gitaarriffs. Net datgene waar de band Endless Boogie een patent lijkt op te hebben. Neem nu songs als “The Offender” en “Jim Tully”, twee joekels die boven de 22 minuten uitkomen, met riffs en solo’s die eindeloos door rollen.
Endless Boogie laveren tussen krautrock, space-rock, boogie en blues. De voorbeelden zijn Edgar Broughton Band, Canned Heat en The Rolling Stones op hun vuilst, check de meest ranzige rocker “Bad Call”.
Er valt zelfs een onvervalste streep Sun O))) te bespeuren op de drone-trip “The Incompetent Villains of 1968”. Frontman Paul Major gromt en grolt in het geweldige “Disposable Thumbs” als Captain Beefheart en Billy Gibbons na het verorberen van een dozijn whisky’s, de ranzige gitaren kronkelen en scheuren tot men er bloedende vingers aan overhoudt. “Counterfeiter” is krautrock die klinkt als een jamsessie van Can en Neu! nadat die zwaar aan de psychedelische drugs hebben gezeten. Fameuze plaat.
Kan een groepsnaam ooit beter gekozen zijn ? Deze New Yorkers noemden hun band naar een plaat van wijlen John Lee Hooker en zitten er hier mee patat op. Eindeloze boogie in songs die zonder moeite de 10 minuten grens overschrijden. Lange lellen , prettig gestoorde jams voorzien van geschifte vocals, denk hierbij aan Captain Beefheart of aan een ontspoorde Mick Jagger. Wat dacht u hiervan : 10 songs, 80 minuten !! Moordend slepende brokken als “Executive Focus” en “The mainley vibe”, hypnotische en bezwerende trips met kronkelende gitaren die steeds dieper in uw aderen sluipen. We hebben het de laatste tijd niet veel bands weten doen, met uitzondering van de geweldige Black Mountain dan, of Brightblack Morning Light misschien, maar dan beschouwen deze laatste toch wel als de light versie van Endless Boogie.
Opener “Smoking figs in the yard” is zowat de strafste dirty rocker die we dit jaar al gehoord hebben, de vuilste Stones die in een samenzwering met Captain Beefheart de duivel oproepen en de meest smerige gitaren die van geen wijken willen weten. Endles Boogie bedient zich verder van een soort desert boogie in “Gimme the awesome”, alsof Kyuss zich aan de blues waagt. Op “Steak rock” is een AC/DC riff in de koffiemolen blijven haperen en is dat uitgegroeid tot een sluimerende motherfucker van een song. “Coming down the stair” is Status Quo op hun smerigst en in “Jammin’ with top dollar” wordt Canned Heat’s “fried hockey boogie” nog eens overgedaan maar dan onder invloed van een kilo spacecake en liters Jack Daniels. Wat er met ZZ Top zou gebeurd zijn als die samen met Captain Beefheart drie dagen aan een stuk onophoudelijk aan de drank, drugs en slechte wijven hadden gezeten hoort u op de 16 minuten-lange LSD trip “Low life”, waarin de groep klinkt alsof ze iets voorbij halverwege de song in slaap tuimelen en ondertussen de meest fantastische klanken uit hun gitaren blijven rollen. De zanger gorgelt, kreunt en gromt meer dan ie zingt, stel u min of meer een gedrogeerde brulkikker voor met een voorliefde voor dirty rock’n’roll en mean ass blues. De plaat eindigt met een vlammend “Move back”, zowaar een song van minder dan drie minuten die rockt als de beesten (ratelslangen, pitbulls en hondsdolle bizons).
Geweldige plaat is dit, maar als u niet van lange uitgesponnen geschifte seventies rock en ontspoorde bluesjams houdt dan blijft u hier beter af. Wij daarentegen zijn er compleet zot van.
Jam-rock met songs van rond de 10 minuten en wortels die liggen in de blues en de langharige boogie en rock van de seventies, het lijkt niet meer van deze tijd. Het is nochtans het handelsmerk van het Amerikaanse Endless Boogie, een band die zijn naam niet gestolen heeft. Het gezelschap heeft voor zijn inspiratiebronnen gewoon de laatste 40 jaren genegeerd en keert terug naar bands als Canned Heat, Flaming Groovies, Edgar Broughton Band, Pink Fairies en The Rolling Stones uit de tijd dat die nog volop aan de LSD zaten.
Endless Boogie doet dit nu al 10 jaar en vier platen lang, en ‘Vibe Killer’ is alweer een ferme pot groovy seventies rock. Dit langharig tuig kan als geen ander de gitaren inpluggen en dan eindeloos verder jammen op één riff en een paar akkoorden, steeds op zoek naar de goeie groove, en die weten ze verdomme altijd te vinden. Frontman Paul Major heeft de grom van Captain Beefheart in zijn stem en de spirit van Keith Richards in zijn gitaar. De riffs zijn dirty as hell, de solo’s trekken vaak een eind door en klinken altijd lekker freaky en smerig. Met songs als “High Drag, Hard Doin’” en “Vibe Killer” willen wij gerust heel de nacht over de highway scheuren. In het heerlijke “Back In ‘74” gaat Major, met een vettige riff op de achtergrond, mijmeren over toen hij Kiss zag op het Kite festival. Niet dat wij Kiss fan zijn, maar verdomme, we wouden dat we er bij waren. De song doet ons een beetje denken aan het onvolprezen ‘Southern Rock Opera’ van Drive By Truckers waarin Patterson Hood zijn bewondering voor in zijn geval Lynyrd Skynyrd niet kon wegsteken.
Het jam-gehalte wordt naar het einde toe nog wat breder uitgesmeerd. “Trash Dog” is zo vuil en vunzig als zijn naam doet vermoeden en “Warp, Weft And Pile” is een uitwaaier die goed zou gedijen in de woestijn tussen de Touareg bands als Tinariwen en Tamikrest.
Als u zich wil laten meedrijven met de vibe van deze New Yorkse retro-rockers, dan begeeft u zich best naar Het Bos in Antwerpen op 15/09 of naar Café De Zwerver in Leffinge op 16/09. We zien u daar wel.
‘Full house head’ is een logisch maar ook zinderend vervolg op het splijtende ‘Focus level’ van twee jaar geleden, meer van hetzelfde en even bruisend.
De stomende en kronkelende openingssong “Empty eye” laat er geen twijfel over bestaan, deze plaat staat weer bol van onstuimige rock’n’roll, gekraakte Beefheart vocals en de meest smerige gitaren ten zuiden van Keith Richards en ten noorden van Johnny Thunders.
De pot kolkt maar liefst 76 minuten lang door, en dat in amper acht songs die voldoende de tijd krijgen om onbezonnen uit hun voegen te barsten. U vermoedt al dat er hier weer een ferm potje gejamd wordt, en dat is vooral zo op afsluiter “A life worth living” (maar liefst over de 22 minuten, zelfs Neil Young zou er met zijn Crazy Horse niet zo lang over doen) en de trage gemene gluiperd “Slow creep”. Verder lopen er opgehitste en stuiterende rockbeesten rond in “Tarmac city” en het fel stuiterende “Mighty fine pie”.
Kortom, vettige seventies rock is alom tegenwoordig en de mosterd komt naar goede gewoonte van bands en artiesten als Canned Heat, Rolling Stones (op hun vuilst), Pink Fairies, Velvet Underground, Groundhogs, John Lee Hooker, Jimi Hendrix en een zatte Jim Morrison. Stel u gewoon voor dat al deze ronkende namen aan het jammen slaan in een rokerig kot dat uitpuilt van whisky, bier en kilo’s geestesverruimde middelen. Wat daaruit zou voortvloeien moet een beetje klinken als deze ‘Full house head’, lekker smerig en dirty as hell.
What’s in a name ? Endless Boogie is vernoemd naar een John Lee Hooker album uit de prille seventies, een plaat waarop Hooker en zijn band in een reeks lange songs eindeloos lijken door te jammen op één riff. Het is bijlange niet Hooker’s beste werk, maar het is de blauwdruk voor de sound van deze New Yorkse boogie-rockers. De heren voegen nog wat vette psychedelische rock toe aan het Hooker-geluid en gaan ook nog eens leentje buur spelen bij oude platen van Canned Heat en The Rolling Stones.
Ze laten hun gitaren overuren malen en draaien de volumeknop van hun Marshall versterkers een flinke smak naar rechts. Zo komen zo tot een eigen sound die ze op het podium nog eens fors uitvergroten. Op plaat stijgen de songs al vlotjes boven de 10 minuten uit en live doet het gezelschap er ongegeneerd nog een kloeke guit bovenop.
In anderhalf uur passeren hier nauwelijks een vijftal songs de revue. Bij Endless Boogie ligt de focus vooral op de vuile riffs, de eindeloze solo’s en de trance die daaruit voortvloeit. Een beetje als een ontketende Neil Young & Crazy Horse blijft het viertal minutenlang doorstomen en drijven ze elke song naar een zinderende climax. Het is natuurlijk overkill, maar het werkt, omdat het verdomd stevig klinkt en gewoon blijft overdonderen. Het publiek smult van de gitaarerupties en van de smerige seventies jam-rock. Uitgerekte songs als “The Savagist” en “Smoking Figs In The Yard” kunnen niet lang genoeg duren, Endless Boogie neemt ons mee voor een trip op hun dampende jam-rockstoomtrein en wij hebben het er volledig naar onze zin.
Als u geen voorstander bent van smerige riffs, extreem lange gitaarsolo’s en niet aflatende jams, dan was u vanavond beter thuis gebleven. Of misschien kwam u wel voor Odonis Odonis, een Canadese band die uit een gans ander vaatje tapt met hun donkere claustrofobische industrial, ergens tussen Nine Inch Nails, The Soft Moon en Suicide in. Jawel, Suicide, en dat net op de dag dat we het trieste overlijden vernemen van de pionier van de synth punk Alan Vega. Even slikken is dat, 2016 wordt wel duidelijk het jaar van de overleden rock-iconen. Who’s next ?
Odonis Odonis doet verwoede pogingen om met hun loden beats wat sfeer in de keet te brengen, maar het brengt niet veel zoden aan de dijk (of aan de dokken, we zitten hier tenslotte in Antwerpen). Het publiek, dat duidelijk gekomen is voor de langharige gitaren van Endless Boogie, staat er toch wat verdwaasd naar te kijken. Wat vreemd toch dat men deze twee bands op dezelfde affiche zet.
Organisatie: Het Bos, Antwerpen
Endless Boogie - Geniale gitaarescapades
Endless Boogie
café de Zwerver
Leffinge
2017-09-16
Ollie Nollet
Er zijn weinig groepen met zo’n accuraat gekozen groepsnaam als dit Endless Boogie uit Brooklyn, New York. The Jon Spencer Blues Explosion is er ook zo eentje, maar verder? Endless Boogie werd geboren in 1997 maar had nooit veel ambitie. Het was wachten op een duw in de rug van superfan Stephen Malkmus (Pavement) vooraleer de groep begon te touren en platen op te nemen. En het duurde nog tot in 2013 voor ze ook op mijn radar verschenen. Dat was met hun vierde plaat, ‘Long Island’, die me niet onverdeeld gelukkig maakte. De plaat had zeker ‘iets’ : de ‘boogie’ was prachtig maar het ‘endless’ maakte het soms moeilijk verteerbaar. Dit jaar zag hun vijfde, ‘Vibe killer’, het levenslicht en daarop viel alles plots op zijn plaats. De sound werd verder geperfectioneerd, perfecte timing en sterkere songs. Dat en de euforische reacties over hun optreden vorig jaar in Het Bos zorgden ervoor dat de verwachtingen hooggespannen waren.
Maar meteen werd duidelijk dat die zouden worden ingelost. Endless Boogie begon zowaar met hun sterkste song, “Vibe killer”, dat naadloos overliep “Back in ‘74”, een ander prijsnummer van hun laatste LP. Niet geheel zonder risico maar de band had genoeg sterk materiaal meegebracht om de set, waarin geen enkel zwak moment te bespeuren viel, te vullen. Lange, soms repetitief aandoende, nummers waarin de immer subtiele gitaren van Paul ‘Top Dollar’ Major en Jesper ‘The Governor’ Eklow ons hypnotiseerden. Hierbij hadden ze geen batterij effectpedalen nodig, enkel The Governor trapte af en toe omzichtig op een wah wah pedaal. Maar wat klonken die gitaren toch verfijnd, alsof de snaren met fluwelen vingers gestreeld werden. Daarbij werden ze uitstekend in de rug gedekt door een al even briljante drummer (Harry Druzd) en bassist Marc Razo. Die laatste toonde ons enkel zijn rug. Gesponsord door Levi’s om ons het gekende rode lipje op zijn broek te tonen? Samen zorgden ze voor een unieke, moeilijk te beschrijven sound die nochtans bol lijkt te staan van de herkenningspunten. Iedereen zal er wellicht iets anders in horen maar laat ik toch maar de gedachtenstroom, die ze in mijn hoofd veroorzaakten, reconstrueren. John Lee Hooker, uiteraard, ‘Endless Boogie’ is een elpeetitel van hem. Junior Kimbrough in een rockband? Captain “I’n gonna booglarize you baby”Beefheart (de stem van Top Dollar toonde onmiskenbaar gelijkenissen), Canned Heat, Earth, Grateful Dead,... Veel referenties maar daarmee is hun magisch geluid niet gedefinieerd. Endless Boogie herleidt de blues tot minimalistische trance-verwekkende gitaarescapades met veel oog voor details. Het zijn wegen waar geen enkele andere groep zich waagde.
Toch werden we plots bruusk uit onze gelukzalige roes gewekt toen de vier na zo’n drie kwartier zonder ook maar iets te zeggen het podium verlieten. Consternatie en verwarring alom maar het bleek het slechts om een rookpauze te gaan waarna de draad weer feilloos werd opgepikt.
Alweer een optreden om in de annalen van De Zwerver met dikke stift te noteren...
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Opnieuw een release die ons bereikt via de mensen van Hard Life Promotion is de nieuwe plaat van Enemy Of Reality. Het gaat om een Griekse band die met ‘Arakhne’ aan haar tweede full album toe is. De zogeheten female fronted metal is niet meteen spek voor onze bek maar ‘Arakhne’ is zeker een opvallende plaat. De zeer bombastische, theatrale symfonische metal stuitert alle kanten uit en het lijkt wel alsof we naar de soundtrack van een opera luisteren. Dat ‘Arakhne’ een conceptverhaal vertelt over een Griekse godin die een overmoedige raamweefster verandert in een spin is dus zeker niet toevallig. Nog bijzonder is de meerstemmige zang, we horen twee vrouwelijke stemmen (waarvan die van Chiara Malvestiti van Therion) en er zijn mannellijke grunts. Verder zijn er nog gastbijdrages van Fabio Lione (voorheen Rhapsody Of Fire) en van Jeff Waters (Annihilator).
Soit, deze schijf blijft niet lang in onze platenspeler zitten maar liefhebbers van een potje FFM kunnen dit met gerust gemoed checken!
Op 25 maart komt ‘Jan Juc Moon’ uit, het tiende studioalbum van Xavier Rudd. Na vier jaar is de opvolger van ‘Stormy Boy’ klaar, en of we benieuwd zijn. Opener “I am Eagle” tilt ons didgeridoo-gewijs op naar Xaviers rijkgevulde wereld vol herinneringen. We zweven vijf minuten lang naast de adelaar – je kan hem zelfs horen – en dromen lekker weg bij dit eclectisch nummer. De toon is meteen gezet.
Titeltrack “Jan Juc Moon” is veel rustiger maar al minstens even aangrijpend. De Australische multi-instrumentalist en fervent barefooter toont dat hij veel meer is dan ‘die gast van “Follow the Sun”’. Hij staat al twintig jaar garant voor kwaliteitsvolle muziek met een kritische blik op onze maatschappij. “Stoney Creek” begint met een blaffende hond, waarna Xaviers gitaarspel en zachte stem verder verhalen. Op dit spirituele en hoopvolle nummer herkennen we opnieuw Aboriginalgezangen en fluitend bezingt Xavier de schoonheid van de natuur Down Under: lyrics als “This is home” en “There ain’t no other place I’d rather be” tonen dat hij oprecht verliefd is op zijn thuisland.
Het vierde nummer is “Ball and Chain”, de single die in samenwerking met J-MILLA tot stand kwam. Het vrolijke deuntje breekt de flow van het album en zorgt ervoor dat we weer wat aandachtiger gaan luisteren. Het aanstekelijke refrein zal nog even blijven hangen, de stukjes rap vinden we persoonlijk iets minder geslaagd. Op “We Deserve to Dream” gaat Xavier terug de akoestische toer op. Hij ziet het nummer zelf als een lofdicht, een ode aan kameraadschap en saamhorigheid in een wereld die gek is geworden.
“The Window” gaat op dezelfde stroom verder. Terwijl hij aan dit album werkte, contempleerde hij over alles wat in zijn leven gebeurde. Op een gegeven moment keek hij uit de ruit en waaide er een sterke zuidoostenwind. Het voelde als een wind van verandering, een gevoel dat hij probeerde te vertalen op deze nieuwe plaat. De mondharmonica versterkt het reflexieve karakter van dit ingetogen lied. Op “Slidin Down a Rainbow” brengt Xavier nogmaals de verbondenheid met de aarde en de rechten van de Aboriginals als kernthema’s naar voor. De onopgeloste erfenis van zijn overgrootmoeder van vaderskant, die uit de openbare registers verdween nadat ze uit haar Wiradjuri-gebied naar Melbourne was overgebracht, zal hier ongetwijfeld een rol bij spelen.
Op “Dawn to Dusk” komt de rust terug, Xavier weet als geen ander hoe hij na een harder, ruwer hoogtepunt een zalvende balsem moet aanbrengen. Meer dan tien minuten duurt deze parel van een song. De pandemie heeft hem tijd gegeven. Terwijl hij anders de wereld zou rondtoeren, kon hij nu zijn creativiteit en enthousiasme de vrije loop laten en deze omzetten in een positief, inclusief verhaal. Voor het eerst sinds Spirit Bird (10 jaar geleden) heeft hij ook zelf alles gedaan qua instrumentatie, en hij koos er bewust voor om het geluid van de natuur in zijn puurste vorm te integreren, getuige hiervan het betoverende vogelgezang.
Met “Magic” en “Angel at War” kabbelt de plaat rustig verder, hier hebben we het gevoel dat het misschien net iets te langdradig wordt. Dertien nummers is veel, maar afsluiters “The Calling” en "Joanna" knallen toch weer lekker.
De wind waait krachtig door ‘Jan Juc Moon’. Het is een terugkerend beeld dat opkomt wanneer Xavier Rudd de weidse ruimte en de ontzagwekkende natuurelementen van deze aardbol bezingt. Dit moeten we koesteren voor de komende generaties, zoveel is duidelijk. Hij brengt dan wel zomerse, opzwepende muziek, maar desalniettemin met een belangrijke boodschap.
2vinyl LP
Dank, Xavier, tot op 8 of 9 november in de AB, Brussel !
Ball And Chain (ft. J-MILLA) - YouTube
Nederlands 
Français 
