Cosmic Debris is een nieuwe band uit Nederland. Ondanks de bandnaam en de songtitel van hun nieuwe single zou ik ze eerder bij progressive stoner indelen dan bij de spacerock, maar we zijn hier niet van het hokjesdenken. En deze fijne single heeft ergens halfweg een synth-solo die het geheel wel naar de ruimte lanceert. De vocalen zijn lekker ruw (beetje Lemmy in zijn jonge dagen) en de riffs en baslijnen zijn mooi heavy en knap uitgewerkt. De belangrijkste troef is misschien toch de leuke clip erbij, met een oude Opel Kadett als ruimteschip.
Dit is het soort band waarvoor de term ‘veelbelovend’ uitgevonden werd.
https://www.youtube.com/watch?v=q1DWFV-9F_k&t=3s
Na de oktober release van zijn 'Mockingbird Love' EP en de november release van zijn full-length album 'Pearldiving' (zijn eerste album in negen jaar) kwam er nu zelfs een andere unieke release van de legendarische Schotse muzikant-beeldhouwer Robin Guthrie - de 4-track 'Riviera' EP, een collectie songs , die eerder dit jaar voltooid werden... Robin Guthrie heeft een legendarisch parcours afgelegd, maar blijft niet bij de pakken zitten en bewijst zichzelf heruit te vinden in deze vier songs.
Atmosferische muziek die je terugbrengt naar de essentie van het leven, de eenvoud zie je vaak terug in prachtige schilderijen en kunstwerken. Of in de natuur zelf. Het is moeilijk om dat in woorden of in klanken te omvatten. En toch slaagt Robin Guthrie erin dat te doen. De enige voorwaarde is dat je als luisteraar de ogen sluit en je laat meedrijven in die mooie klanktapijtjes, luister maar eens naar die nummers « Starfish Prime », « 815 », « Revue » en afsluiter « The Empress ». Magisch gewoonweg.
De man is een muzikale kunstschilder ; zijn muziek als schilderijen spreken tot de verbeelding. Ga het bij Guthrie dus niet te ver zoeken, de eenvoud van het leven staat voorop.
"Ik heb deze collectie eerder dit jaar gemaakt toen ik een pauze nam van de opnames van 'Pearldiving'. Ik vond een rode draad tussen een aantal onvoltooide tunes, dat ze vreemd genoeg allemaal geschreven waren aan de zuidkust van een of andere landmassa op het noordelijk halfrond. Ik was aangenaam verrast toen ze allemaal samen op hun plaats vielen en deze sfeer in mijn hoofd vasthielden," zegt Guthrie zelf.
Hij is er met brio in zijn opzet geslaagd van ingetogen , gemoedelijke en eenvoudige soundscapes. Een te koesteren EP !
Tracklist : Starfish Prime 04:26 - 815 02:25 - Revue 03:46 - The Empress 05:46
Cat Dowling schrijft prachtige donkere popsongs. Haar debuutalbum ‘The Believer’ (2013) was een verzameling met low-key beats en lagen sonische geneugten. Haar vocals zijn verstild als gepassioneerd.
‘Animals' verbindt verfijnde popsongs met alternatieve muziek, die de gevoelige snaar raken.
Al vanaf de eerste song “Animals” trekt Cat Dowling, door haar bijzonder dromerige stem, je mee naar een kleurrijke, sprookjesachtige wereld die melancholie en aanstekelijkheid kruist. Het klinkt lichtvoetig en donker.
“All that i can do”, “Trouble” en “Freedom' zijn bedwelmend van aard en weten je te hypnotiseren. In die breekbaarheid en weemoed straalt ze enorm veel kracht uit. Het intieme mooie 'I never knew' onderstreept dit. Gemoedsrust waar nodig. Een overtuigende instrumentatie en magisch klankentapijt. “Let Love Be” is dan ook een mooie afsluiter.
Zonder meer brengt Cat Dowling met Animals een poëtische , lichtjes donkere plaat.
Animals 03:18 All that I can do 03:57 Trouble 03:31 Freedom 02:45 Bullets 03:57 I Wanna Dance 03:03 The Fire 04:28 I Never Knew 03:05 In the Dark 03:38 Is This Love 04:16 Let Love Be 02:59
Joe Vestich is een zanger, songwriter, gitarist en beeldend kunstenaar die in 1986 naar Finland verhuisde. Joe heeft gespeeld met een rits diverse muzikanten in verschillende projecten. Joe is nu bezig met nieuw materiaal en toert uitgebreid als soloartiest, duo en met zijn eigen Joe Vestich Band. Joe's muziek varieert van folk tot country en van rock´n´roll tot rhythm´n´blues.
We hadden eerder een gesprek over zijn nieuwe release 'Steal the Wind' en de invloed die hij heeft gehad, maar ook over de toekomstplannen. Het interview kun je hier nog eens nalezen.
Americana is de noemer, een mix van blues, rock, country en soul. Joe heeft een soulvolle, warme stem die je doet terugdenken aan lange zomeravonden rond het kampvuur. Hij is een verhalenverteller. Een ware troubadour die iedereen kan stil krijgen met zijn verhalen. Songs als “Paradise”, “My darkest dream” en “Steal the wind” hebben een melanchole ondertoon. Soms is het emotioneel beladen en raakt hij een gevoelige snaar als op “The Song will live on' “Razor Red Skies” en het afsluitende “I'm a soldier” zijn er die aanstekelijk klinken en de registers opentrekken .
De aandacht wordt scherp gehouden.op het warme ‘Steal the wind’. In die americana zijn er folk invloeden en ergens herkennen we Bob Dylan in de vocals.
'Steal The Wind' is overtuigend voor wie houdt van americana door z’n aanstekelijke en weemoedige sound.
Tracklist: Paradise - My Darkest Dream - Steal the Wind - Riding Away - The Song Will Live On - Rocket Girl - You're My Dream - She's a Runner - Let Me Kiss Ya Honey – Sometimes - Razor Red Skies - I'm a Soldier
“Parabel” is de eerste single uit het nieuwe album ‘Alder’ van Turpentine Valley. Dat nieuwe album mogen we volgend jaar verwelkomen. Deze single was het eerste nummer dat klaar lag voor deze nieuwe plaat en het enige dat de band eerder al in z’n live setlist opnam.
De band heeft duidelijk een stap voorwaarts gezet. Dit nummer straalt meer rust en vertrouwen uit dan het materiaal van ‘Etch’, waar de band misschien nog wat meer zoekend was, maar toch al heel mooie dingen liet horen. Turpentine Valley heeft voor zichzelf een prima formule gevonden met gelaagde instrumentale postmetal, complexe songopbouw, ijle gitaren en inventieve baslijnen. De break als deze song bijna halfweg is, is een gouden zet. De ‘eruptie’ daarna had misschien nog wat groter, volumineuzer, sneller of luider gekund, maar dat zou dan weer iets te voorspelbaar zijn.
www.turpentinevalley.bandcamp.com/track/parabel
Velvet Mist is een nieuw zijproject van Jonathan Verstrepen (gitarist van metalband Carnation) met Anton Mergaerts. Verstrepen ging daarvoor aan de slag met synths en drumcomputers en dan kom je al snel uit bij gothic rock zoals de Sisters Of Mercy en Star Industry.
“Hollow Eyes” is de eerste single die Velvet Mist loslaat op de wereld en die komt meteen hard en goed binnen. Bovendien zijn de mix en mastering prima en dat zie je eigenlijk maar zelden bij een eerste release van een nieuw project in dit genre. Dat geeft ergens ook aan dat het dit duo menens is en dat lijkt me meer dan terecht. De vocalen van Mergaerts zijn echt spot-on: mooi timbre voor dit genre, juiste ritme, net het juiste evenwicht tussen emotie en onverschilligheid, … Echt een knappe single.
“Hollow Eyes” is de voorbode van de EP ‘Visitation’ die volgt in het voorjaar van 2022. Wij zijn alvast fan.
https://www.youtube.com/watch?v=aJBut6h7NAA
Er beweegt wat in de Belgisch scene van country, americana en bluegrass, met steeds meer goede releases van nieuwe namen. Nog zo’n nieuwkomer is Liselotte Van Dooren. Zij debuteert op haar 49 ste met een country-album. Daarmee hebben we meteen de betekenis van de albumtitel weggegeven.
Het country-plaatje klopt op’49’. In de begeleiding komt al eens een banjo, een accordeon en een fiddle langs, er is “Find My Way” dat uitnodigt voor een line-dance en het album opent met het aanstekelijke “Country Soul”. De andere tracks zijn in de lyrics misschien iets minder country. De klassieke onderwerpen van het genre (eenzaamheid, gebroken harten en andere blues, het nakende onheil van de Heer en de verleidingen van de duivel, het avontuur in de natuur, …) hebben Liselotte en haar team een update gegeven naar het hier en nu. Geen sinecure voor een genre waarin je zo makkelijk op veilig kan spelen door songs uit het verleden te gaan coveren.
Twee songs komen van Dag Luyten en Annick Raedschelders van de Belgische band Dixie Rose en vier songs komen van de Brits-Amerikaanse songschrijfster Kit Hain. Songs van die laatste werden reeds opgenomen door Roger Daltrey en Cher, maar ook door bv. Stan Van Samang, Milow en Barbara Dex. Mooie referenties, maar alleen van die laatste kunnen we stellen dat ze geflirt heeft met countrypop. Het door Vlaanderen miskende album ‘Waiting For A New Moon’ van Dex is misschien wel een goede referentie voor ‘49’: prachtig ingezongen, nummers die perfect passen bij haar stembereik, timbre en volume, prima arrangementen en heel degelijk songmateriaal, … maar misschien ook wat braaf.
Dat ‘te brave’ is misschien het enige puntje van kritiek op ‘49’. Liselotte doet hard haar best om de nummers zo perfect mogelijk te zingen dat de songs soms wat aan emotie verliezen. En laat emotie nu net de corebusiness van de country zijn. Maar onthou vooral de hoogtepunten, zoals “Back To Where I Started”, “Learning To Dance In The Rain” en “A Change Right Now”.
https://www.youtube.com/watch?v=gnw9yVHE9yU&t=5s
De oudere muziekliefhebbers kennen de Australische rockband Midnight Oil zeker nog van hun wereldhit “Beds Are Burning” en van het latere album ‘Blue Sky Mining’. Wel, Midnight Oil is helemaal terug en niet om te teren op hun successen uit het verleden, maar om ons nog eens op onze donder te geven omdat we collectief de wereld naar de verdoemenis aan het helpen zijn.
De nieuwe single “Tarkine” klinkt dan wel heel liefelijk en zachtaardig, de boodschap is wel urgent. Tarkine is de naam van een nog ongerept natuurgebied in het westen van Tasmanië en er zijn plannen om daar meer mijnbouw toe te laten, waarvoor een dam moet gebouwd worden die onherstelbare schade zal toebrengen aan het gebied. Als je dat wil helpen voorkomen, kan je surfen naar
https://www.change.org/p/protect-takayna-tarkine-as-a-world-heritage-area
Midnight Oil - Tarkine (Official Visualizer) - YouTube
Hoe dringend de boodschap van Midnight Oil ook is, daarvoor klinkt deze single toch veel te braaf. Mogelijk wilde de band van Peter Garrett de naïviteit en schoonheid van de ongerepte Tarkine-natuur weerspiegelen, maar voor een dergelijke boodschap lijkt ons een drammerige militante rocksong als “Forgotten Years” of “Beds Are Burning” meer aangewezen.
Net als Liselotte Van Dooren op haar album ‘49’ blijft Ina Rose op haar EP ‘Sound Of Love’ ver weg van de covers en traditionals die nochtans zo voor de hand liggend zijn in country en bluegrass. Beide dames kiezen ervoor een eigen verhaal te vertellen.
Ina Rose is een Belgische die als tiener naar de Verenigde Staten trok en die daar in de ban raakte van Alison Krauss en Dolly Parton. Er zijn slechtere voorbeelden als vertrekpunt. En het vergt toch wat moed om hier in Vlaanderen een carrière van de grond te willen krijgen met countrymuziek. Als kwaliteit uiteindelijk toch komt bovendrijven, dan hoeft Ina Rose zich op lange termijn geen zorgen te maken. De vijf songs op deze EP bulken van de kwaliteit. Songwriting, stemtechniek, arrangementen, empathie, productie, muziek, … welk aspect je ook tegen het licht houdt, het plaatje klopt.
Waar in country klassiek nogal zwaar gehamerd wordt op de gebroken harten, laat Ina Rose ook de liefde spreken (op “Sound of Love”). Het treuren is er natuurlijk wel, op “Dirty Habit” en het heerlijk innemende “Cry With The Storm”. Je proeft het zout van de tranen, maar het wordt niet melodramatisch. Moderne country is een stuk geloofwaardiger dan wat we soms in de jaren ’70 en ’80 te horen kregen.
https://www.youtube.com/watch?v=buySJ_uFw5U
‘Destruction’ is de nieuwe EP van de Duitse cult-EBM-band Armageddan Dildos. ”Destruction”, meer danceable synthwave dan EBM, komt van hun in 2020 uitgebrachte album ‘Dystopia’ en naar goede Alfa Matrix-traditie wordt deze EP gevuld met een pak remixes. Gelukkig niet allemaal van titeltrack ”Destruction”. Die krijgt wel een darkroom-remix van Uwe Kanka van de Dildos zelf. Het darkroom-jasje verschilt niet zo gek veel van het origineel en dat is een beetje een gemiste kans. Wel leuk is de niet-geremixte versie van ”Colder”, een track die niet op ‘Dystopia’ geraakt is, maar die daar zeker een plaatsje op had mogen krijgen.
Heel plezant is de Aiboforcen-remix van ”Ohne Dich”, terwijl de nochtans intrigerende doom & gloom-versie van Messiaen Noir van diezelfde track ons net iets minder kan bekoren. Wat Alien Vampires doet met ”Burn Baby Burn” is interessant en clubby dansbaar. Lights Of Euphoria neemt ”Dance On Dead Bodies” onder handen met een heel dansbare en catchy beat.
Deze EP leert ons vooral dat je maar een goede remix kan maken als je begint met degelijk materiaal. En voor een goede basis kan je altijd terecht bij Armageddon Dildos.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/destruction-ep
New beat werd als genre bij zijn opkomst verguisd door de ‘serieuze’ muziekpers en -liefhebbers, maar internationaal heeft het genre ons land misschien nog meer op de kaart gezet van de new wave, waarin we het als klein landje zeker ook niet slecht deden. New beat is niet dood. Onder de radar worden in ons land nog steeds new beat-tracks opgenomen en uitgebracht. Eén van die acts is Belgica Erotica. Die flirt met iconische new beat-acts als Fatal Error, Erotic Dissidents en Taste Of Sugar.
De eerste release van Belgica Erotica dateert reeds van 2019 en sindsdien komt er regelmatig nieuw werk uit. De jongste single is “Boobs!”, met als digitale B-kant “Slow And Sexy”. Je merkt dat er op deze nieuwe single al een hele weg is afgelegd sinds de debuutsingle “Belgica Erotica” uit 2019. Die was een opeenstapeling van te veel ideeën en ideetjes in één daarvoor veel te korte track. Ook in new beat is doseren belangrijk en dat rendeert op deze “Boobs!” en ook op “Slow And Sexy”. Less kan dus zelfs bij new beat zeker ook more zijn.
Belgica Erotica kiest ervoor om zo dicht mogelijk bij de originelen te blijven. Het lijkt alsof hij exact dezelfde apparatuur gebruikt als eind jaren ’80, begin jaren ’90 gebruikelijk was. De compositie en songopbouw met ritmes die het van elkaar overnemen klinkt heel herkenbaar. De vervormde vocalen en stem-samples zijn dat net zo zeer. Het voelt meteen juist aan en deze ‘Boobs!’ zitten goed in elkaar. Het bijzonder consequente kleurengebruik in het artwork van alle releases reflecteert de zorg die in dit project zit. Het spelen met het erotische gegeven in de songtitels is een leuk extraatje en tegelijk een bijna onuitputtelijke bron.
Van een vleugje humor is nog niemand gestorven en daardoor waren er in het verleden reeds songtitels als “Master Bay Sion” en “Topless On The Moon”. Bij die laatste liet Belgica Erotica nog een paar woordspelingen liggen (“Monokini On The Moon”, “Mooning On The Moon”, …?).
Er zit artistiek nog veel marge op dit project. De mogelijkheden met gasten (zangeres, gitarist, …) en samples, remixes, extended versions, … liggen voor het rapen. Om die te gaan verkennen moet er natuurlijk wel een publiek zijn voor deze neo-new beat. De kans om die te vinden is misschien groter als er ook een fysieke release zou zijn, op vinyl of CD, maar dat is een kip of het ei-discussie. Ondertussen raden we iedereen die deze review tot het einde gelezen heeft alvast aan minstens eens naar de Bandcamp-pagina van Belgica Erotica te surfen.
https://belgicaerotica.bandcamp.com/
Logan Spaceman is het soloproject van multi-instrumentalist Simon Dewaele. Dewaele komt uit Gent maar maakt geen deel uit van Flying Dewaele Brothers. Wel drumt hij bij Beech . Een half jaar geleden richtte hij een leegstaande ruimte in zijn woning in als bescheiden homestudio en begon een Patreon-pagina waarvoor hij maandelijks minstens één nummer afwerkt. Een selectie van deze nummers werd de EP ‘Logan’s Journey’ en die ligt netjes onder de kerstboom te wachten om uitgepakt te worden.
De EP omvat vier nummers. Het begint met “Early Morning” en aan het fluisterende zingen zou je denken dat die homestudio onder de slaapkamer van de kindjes staat of dat Dewaele een heilige schrik heeft opgepakt te worden voor burenlawaai. Zowel in de vocalen als in tempo en songopbouw doet Logan Spaceman’s dreampop mij denken aan SJ Hoffman en dat is wat mij betreft een compliment. De productionele ingrepen bovenop de beperkte bandbezetting zijn beperkt maar zijn er wel altijd boenk op.
“Now I Know” is net als de openingstrack een beetje wazige dreampop. Maar Logan Spaceman heeft toch wel een breder kleurenpallet, leren we op “Hand It To The Man”. Die song is meer upbeat, klinkt vrolijk en argeloos. De afsluiter, “Down We Go”, start met een leuke elektrische gitaarlick, die zuinig nog een paar keer langskomt, maar voorts is het meer fluisterige doom & gloom. Als een warm deken dat je tegelijk ook versmacht. Hier zit Logan Spaceman op het kruispunt van The War On Drugs met het naderende onheil uit Chris Isaak’s beginperiode.
Deze EP blaast ons niet meteen van onze sokken, maar dat zal misschien ook niet het opzet zijn geweest. Maar wij houden wel van deze fuzzy dreampop.
https://www.youtube.com/watch?v=Y99iNdLBhM8
https://www.youtube.com/watch?v=ATxEduhLYJ4
De langverwachte opvolger van Dispel's 1e album ‘LORE’, de ‘Past the Gates’ EP tekent een muzikaal avontuur in Dante's literaire meesterwerk 'De Goddelijke Komedie', of beter bekend als 'Dante's Inferno'. Hier bieden we een voorproefje van een rauwe verhaalvertelling door zang. Tijdens de creatie van hun nieuwe album, verkende Dispel hun muzikaliteit en songwriting; de nummers gingen een eigen leven leiden; een prequel vormend, of misschien een waarschuwing... "Laat alle hoop varen, gij die hier binnengaat.".
De recensie van ‘LORE’ kun je trouwens hier nog eens nalezen .
De sprookjesachtige sfeer, die een donker tintje heeft, voelt comfortabel aan bij een song als “Journey into Limbo”. Dispel onderscheidt zich door die verhaalvertelling; het is een tot de verbeelding sprekende wereld.
De knappe EP prikkelt de fantasie. “Rings of Violence” en “Glasy’s Hersey” doen een beetje denken aan de wondermooie sprookjes van GRIMM, die alle leeftijden aanspreekt.
Op deze wondermooie EP wordt de onschuldige kindsheid van de sprookjeswereld verbonden met een soort grimmigheid .
Het afsluitende “Charon’s Toll” tekent een muzikale wereld uit, en een tot de verbeelding sprekende landschappen. Mooi.
Dit is een pareltje van een EP, die de fantasie prikkelt. Een aanrader.
Tracklist: Journey into Limbo (Darkwave Mix) - 4:39 Rings of Violence (Acoustic) - 3:53 Glasya's Heresy (Darkwave mix) - 5:38 Charon's toll (Feat. Leo Kemenani) - 4:12
Dit is een pracht van een rockplaatje , met referentie naar de 60s en 70s . Al veel gehoord en toch … weet het ons te intrigeren. Rockmusic in z’n meest pure vorm.
Songs als “Drained”, “Heart of Gold” doen ons rock hart sneller slaan door de tempowissels . Hun sound en de adrenalinestoten kunnen gelinkt worden aan de Rolling Stones, The White Stripes , Soul Asylum en The Hives.
Aanstekelijk en meeslepend klinkt het allemaal. “'Modern Fuckers” krijgt een psychedelisch tintje net als het wondermooie “On the run”.
De nummers hebben een hypnotiserende inwerking en zijn verslavend . “Almond Groove” sluit de plaat in het genre perfect af. .
The Burning Balloons hebben duidelijk geluisterd naar de old school rock, maar voegen er een eigentijdse klank aan toe en vindt op die manier verschillende ‘rock’ generaties. Mooi overtuigend!
Anaconda 03:08 Drained 02:25 Heart of Gold 02:07 Modern Fuckers 02:08 On the run 02:18 Round & Round 02:09 Shoot'em all 04:24 Should have walked home 02:15 Cemetery 145 03:47 Crabs 02:55 Kill them with kindness 01:57 Has vist la lluna 03:55 Who owns my breath 03:51 Almond grove 02:16
Na het bejubelde debuut (‘Push Through’) staat DVKES (uit te spreken als Dukes) te trappelen met een nieuwe plaat. De band die over een stevige portie talent beschikt (Humo's Rock Rally, De Nieuwe Lichting 2020 en opgepikt door KEXP) nam producer Micha Volders (Whispering Sons, The Sore Losers) onder de arm voor de tweede langspeler. Volders trok de band uit zijn comfortzone en het resultaat is een eigenzinnige mix van krautrock, psychedelica en vroege elektronica, met indie pur sang!
Naar aanleiding van de release van 'Echoplasm' hadden we een fijn gesprek met zanger/gitarist Joos Houwen, verder ook over de toekomstplannen, invloeden en inspiratiebronnen. Een interview dat je hier nog eens kan nalezen .
Wat DVKES zo interessant maakt is dat ze die kenmerkende krautrock extra weten te kruiden. De mix van allerhande stijlen en het feit dat de band de comfortzone verlaat intrigeert. “Vision & Reshape” klinkt sterk, is groovy en aanstekelijk. Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers), Naomi Symons (Reena Riot) en Ciska Vanhoyland (Mon-o-Phone) bieden extra energie. Mooi.
Op zich zijn de heren volleerde muzikanten en performers die elkaar blindelings vinden in dit wervelend avontuur . Wat een energiebommetjes. Vergelijkingen met bepaalde bands uit de jaren '80 komen ook wel boven drijven, maar met knetterende songs als “Undercover”, “Risk of Rain” en “Sinister” bewijst deze band vooral over een eigen smoel te beschikken. Aanstekelijk materiaal allemaal. Wervelend zelfs. Ze overtuigen met brio.
De plaat smeekt om live gebracht te worden.
Tracklist: Vision & Reshape 03:41 Spread Makebelieve 04:14 Undercover 05:29 Risk of Rain 03:24 Sinister 03:54 Let the kids have fun 04:16 Real people 03:03 Freeze frame 03:26 Heyc come on 03:31 Done with Mercy 02:55
krautrock/psychedelica
Echoplasm
DVKES
De Hongaarse Pagan/Black Metal band BORNHOLM heeft sinds 2000 een indrukwekkend parcours afgelegd, en zijn stempel gedrukt op het genre. Onlangs verscheen 'Apotheosis'.
We hadden nog een interview met zanger/frontman Peter Sallai hier .
Het meest interessante aan deze schijf is hoe de band er perfect in slaagt om typische Black metal elementen te verbinden met epische soundscapes, gedrenkt in een atmosferisch badje. Peter kan vocaal vele toonaarden aan, maar wordt perfect aangevuld door de gitaristen en de drummer, die vlijmscherp kunnen uithalen en je evengoed onderdompelen in een somber sfeertje.
Schitterend hoe ze het boeiend kunnen houden, door de knappe gitaarmelodieën en de wisselende zangpartijen, fel , clean en extreem; de blastbeats zijn een smaakmaker in de mid-tempo songs. “Black Shining Cloaks”, “Spiritual Warfare” en “I am war God” brengen nu een spiritueel totaalbeleven. De openingssong “I Divine” huivert en is spannend van aard.
Dit is black metal met een folklore naslag.
Er heerst verder een doomsy sfeer en een donkere gemoedsrust in een melodieus kader. Wat een intensiteit. Puike plaat dus.
Tracklist: I Divine - My Evangelium - Sky Serpents - The Key to the Shaft of the Abyss - Black Shining Cloaks - Spiritual Warfare - Darkened Grove - To the Fallen - I am War God - Apotheosis - Enthronement
Black Snow In Summer - Zonder platenlabel of boekingskantoor is het moeilijk om speelkansen te krijgen
De Belgische darkwave/minimal elektroband Black Snow In Summer bracht eind 2020 de fijne EP ‘Lost Feelings’ digitaal uit (en kort daarna op vinyl). In de coronaperiode konden ze ondanks alle beperkingen toch enkele gesmaakte concerten geven en daarop werd reeds een nieuw nummer gebracht. Genoeg reden voor Musiczine om een interview af te nemen met oprichter Kurt en zangeres Corina.
De bandnaam Black Snow In Summer speelt mooi met de begrippen ‘zwarte sneeuw zien’ en ‘sneeuw in de zomer’, wat verwijst naar witte zomerbloeiende bloemen. Heb je zelf al zwarte sneeuw gezien?
Kurt: Ik vond de naam gewoon leuk klinken. Zwarte sneeuw in de zomer, veel groter kan het contrast niet zijn. ‘Zwarte sneeuw zien’ wordt gebruikt voor mensen te duiden die het financieel moeilijk hebben, maar daar heb ik persoonlijk geen ervaring mee.
Black Snow In Summer startte in 2013. Hebben jullie daarvoor al muziek gemaakt in andere bands of projecten?
Kurt: Toen ik een jaar of 25 was heb ik met een Yamaha-synth en Cubase wat muziek gemaakt, dit onder de naam A Scapegoat’s Life. Dit was vooral een periode van ‘proberen’ en dingen ‘uittesten’. De nummers van toen waren eigenlijk wat te speels en niet genoeg afgewerkt. Ik heb toen ook enkele optredens gedaan en ben geselecteerd geweest voor Westtalent, dus zo slecht zal het nu ook wel niet geweest zijn. Maar toen kwamen er bouwplannen op mijn pad en wat later werd mijn dochter geboren en er bleef weinig vrije tijd over om me verder met muziek bezig te houden. Ik heb dan ook al m’n materiaal verkocht. Maar jaren later, toen alles in huis wat ‘afgewerkt’ was en met het ouder worden van m’n dochter had ik opnieuw wat meer vrije tijd en heb ik 7 of 8 jaar terug opnieuw een synth (Microkorg Xl), een sampler (Roland Sp 404) en een 8-sporen recorder (Zoom R8) gekocht en ben ik opnieuw begonnen. Wat later kwam er dan nog een Korg Mini Ms 20, Arturia Drumbrute (drumcomputer) en een Roland Gaia Sh01 bij. Ik gebruik dus geen computer bij het maken van de muziek en neem alles op met de achtsporenrecorder.
Corina : Als klein ukje was ik al geïnteresseerd in muziek. Sinterklaas bracht nogal veel muziekinstrumenten, maar het orgeltje was mijn favoriet. Op mijn 18de kreeg ik mijn eerste keyboard. Muziekschool heb ik nooit gevolgd. Ik was eerder autodidact en ging vooral experimenteren. Werk, gezin, kinderen, huisje, tuintje,… zorgden ervoor dat de keyboard in een donker hoekje bleef staan. In 2016, na een burn-out, begon ik opnieuw aan mijn jeugddroom te werken: zangeres worden. En zo ben ik in 2018 bij de band Face Your Fears beland en in 2019 zangeres geworden van Black Snow In Summer.
Welke bands of artiesten hebben jullie geïnspireerd voor Black Snow In Summer?
Kurt: Ik ben vooral geïnspireerd door de artiesten uit de eerste new wave-golf (jaren ’80 dus) als Fad Gadget en Joy Division … maar ook de latere jaren ’90-lichting met Project Pitchfork en Calva Y Nada.
Corina: Ik heb pas op latere leeftijd de gothic-scene leren kennen. Het voelde precies als thuiskomen. De muziek was mijn ding en de mensen waren gelijkgestemden. The Mission, The Beauty Of Gemina, Aeon Sable, Der Klinke ,… dat zijn bands die me zeker kunnen bekoren.
Black Snow In Summer heeft reeds twee releases. Zijn de reacties op ‘Lost Feelings’ anders dan op ‘Shadows At Night’?
Kurt: De CD ‘Shadows At Night’ is van eind 2019 en is ons debuutalbum. De vier nummers van de 12” vinyl ‘Lost feelings’ klinken toch wat ‘fijner’ en meer afgewerkt als ik zelf beide releases vergelijk. De vinyl klinkt toch wat ‘volwassener’ en dat is ook de reactie die ik krijg van anderen. De 12”vinyl is trouwens bijna uitverkocht. Er zijn nog slechts tien stuks beschikbaar. Wie interesse heeft, mag ons contacteren via bandcamp of via onze facebookpagina.
Hoe is de rolverdeling in elkaar bij Black Snow In Summer?
Kurt: Ik maak de muziek. Een afgewerkt nummer laat ik telkens horen aan Corina en dan kan zij zich bezighouden met de tekst en de zang. Ik durf wel eens een kleine tekst of enkele zinnetjes doorsturen die ik hoorde in een film op tv , maar het is aan Corina om dit te gebruiken of niet. Ik laat haar eigenlijk volledig vrij en ik vertrouw haar in haar keuze.
Corina: Omdat ik niet van bij het begin bij de band ben, waren de eerste nummers al voorzien van tekst. Voor de nieuwe nummers mag ik de teksten schrijven. Dat was nieuw voor mij en dus een hele uitdaging. Mijn teksten zijn vooral gebaseerd op eigen ervaringen, dingen die me aanspreken, mensen uit mijn omgeving,…. Bij Face Your Fears (waar ik zing en keyboard speel) zijn we naast heel wat covers ook bezig met eigen werk en daar voorzie ik de nummers ook van tekst.
Heb je er al aan gedacht om er nog een derde bandlid of een gastmuzikant bij te nemen? Wie zou dat mogen zijn?
Kurt: Soms laat er eens iemand weten dat hij ons graag zou vervoegen met zang, gitaar of zelfs drumwerk, maar voorlopig hou ik het liever bij ons twee. Dit werkt goed voor ons dus hou ik het liever zo. Over een gast-zanger of gast-gitarist heb ik eigenlijk nog niet nagedacht. Nu je het zegt, een nummer gezongen door Corina in duet met Ian McCulloch van Echo & The Bunnymen zou wel leuk zijn (grapje).
Kurt, jij houdt van fysieke releases. Ben je zelf een vinyl-liefhebber of verzamelaar?
Kurt: Ik heb zelf zo’n 1.000 CD’s en een tientallen vinyls, allemaal in het wave-genre. Dat gaat van de grotere namen als the Cure en the Sisters Of Mercy tot de kleinere acts als Bakterielle Infektion, Techniques Berlin, … Downloaden doe ik nooit. Ik durf wel eens een sterk nummer delen op facebook, maar dan enkel als ik het nummer thuis zelf ook op vinyl of CD heb. Ik wil de release in mijn handen hebben, voelen, …
Komt er een heruitgave als de eerste EP’s uitverkocht zijn?
Kurt: Ik zou op dit ogenblik zeggen van niet. Wie ons gesteund heeft door onze CD of vinyl te kopen heeft dan één van de originele unieke stuks in zijn collectie. Een heruitgave met bv. enkele nieuwe nummers erbij zou ik wel overwegen, maar identiek dezelfde uitgave zou ik niet doen.
CD en vinyl hebben jullie reeds gehad. De volgende EP komt dan op cassette?
Kurt: Er zijn momenteel nog geen plannen voor een nieuwe uitgave, toch niet voor de komende maanden. Een cassette zou misschien wel leuk zijn. Wie weet …
Zijn er al nummers klaar voor een nieuwe release?
Kurt: Er zijn wel al een drietal nieuwe nummers klaar of in de eindfase, maar er zijn momenteel nog geen plannen om die uit te brengen. Het nummer “Dark” hebben we nog niet uitgebracht maar wel reeds enkele keren live-gebracht tijdens de recentste optredens en de reacties op dit nummer waren wel positief. We hebben geen platenlabel of verdeler, dus bij een release komt heel wat kijken …opnames, hoesontwerp, auteursrechten, persing, enz … Dat vergt wel wat tijd en inspanning.
Bijna een derde van de vinyls zijn verkocht in Duitsland. Nog geen plannen om daar eens een paar concerten te gaan doen?
Kurt: Aanbiedingen om daar eens op te treden zijn er nog niet geweest. Het gaat erom de juiste personen en contacten te hebben. Wat niet is, kan nog komen.
Is er nog meer interesse uit het buitenland dan enkel Duitsland?
Kurt: Dankzij het internet kan ook iemand uit Rusland of Brazilië inderdaad onze muziek ontdekken en beluisteren, maar onze meeste fans en volgers komen wel uit eigen land. In het buitenland ontdekken ze ons doorgaans via bandcamp, soundcloud of onze facebookpagina. We worden ook wel eens gedraaid tijdens een specifiek wave-radioprogramma, zowel in eigen land als het buitenland. En we staan al eens op een digitaal verzamelalbum.
Hebben ze Black Snow In Summer al gevraagd voor Sinner’s Day?
Kurt: We waren gevraagd voor de Sinner’s Day van 2022. Maar onlangs kreeg ik de mededeling dat het editie ’23 zal worden. Ik hoop dat de organisator ons niet vergeet …
Ondanks corona heeft BSIS toch enkele mooie concerten kunnen spelen
Kurt: Het kunnen optreden op zich, dat vind ik leuk. Maar al in de namiddag moeten vertrekken vanuit Wevelgem naar bv. Antwerpen, daar moeten wachten tot je het materiaal kan klaarzetten, dan soundchecken, dan opnieuw te moeten wachten tot de deuren opengaan rond 20u om dan rond 21u te spelen vind ik minder aangenaam. Want enkele uren later is het dan terug de auto in om huiswaarts te keren … Dan ben je vertrokken om 15u in de namiddag en kom je ‘s nachts om 2u thuis. En dan heb je een groot halfuur je muziek gebracht. Die verplaatsing hoort erbij, maar dat vind ik wel de minder-aangename kant aan het optreden. Wat aanbiedingen voor optredens betreft wordt er vaak heel wat beloofd maar het blijft vaak bij beloftes. Het gaat erom de juiste contacten te hebben en zonder platenlabel of boekingskantoor is het echt moeilijk om ergens de kans te krijgen om te mogen spelen. Vele organisaties en uitbaters van concertzaaltjes negeren ons en dit genre van muziek.
Corina: We zijn heel tevreden met de kansen die we tot dusver hebben gekregen. Intussen leerden we ook die kant van het ‘artiestenleven’ kennen. Er komt heel veel bij kijken. Ik probeer me te focussen op de positieve kant: podiumervaring opdoen, een praatje maken met andere artiesten, leuke momenten in de backstage. Het vele wachten, een moeilijke soundcheck, … tja dat neem ik er graag bij.
De viruspandemie heeft al een paar artiesten uit de cold/synthwave-scene geïnspireerd om er nummers over te schrijven. Is dat bij jullie ook?
Corina: Voorlopig heb ik nog geen nummers over ‘covid’ gemaakt of over de impact ervan. Maar dat kan nog. Het onderwerp zal nog wel even actueel blijven.
Heeft de coronacrisis jullie veel parten gespeeld, behalve de gemiste optredens? Opnames uitgesteld?
Kurt: Optredens liggen meestal maanden vooraf vast. We hebben beiden nog ons werk, gezin, familie dus moet er toch wat gepland worden. Dan optredens moeten annuleren, verplaatsen … (soms slechts een tweetal weken vooraf) is natuurlijk niet leuk. Je houdt je agenda vrij voor die dag, het optreden wordt voorbereid en dan krijg je te horen ‘het gaat het niet door’. En dan een nieuwe datum afspreken. Het corona-beestje maakt het ons moeilijk. De opnames van de vorige EP gebeurden tussen twee corona-golven in. Laat ons hopen dat we binnenkort verlost zijn van die corona-toestanden met alle nare gevolgen en maatregelen.
Over (cold)wavebands van na 2000 hoor je wel eens dat die ’20 jaar te laat komen’ en ook wel dat jullie muziek maken voor een ‘uitstervend ras’. Hoe ervaren jullie de interesse bij jongeren?
Kurt: Er is eerlijk gezegd weinig tot geen interesse bij de ‘jongeren’ in dit genre muziek. De mensen die ons beluisteren en naar de optredens komen, dat zijn veertigers en vijftigers.
Corina: Mijn kinderen zijn alvast niet te vinden voor de muziek die hun mama maakt (lol).
Wat mag 2022 brengen voor Black Snow In Summer?
Kurt: Ik vermoed dat we volgend jaar toch opnieuw enkele optredens kunnen doen, en wie weet komen er plannen voor een nieuwe release. Ik zou hierbij nog graag iedereen bedanken die ons reeds gesteund heeft door het kopen van de CD of het vinyl, door ons te draaien in de radioshows, door ons te laten optreden, door wat aandacht te besteden aan ons project dmv besprekingen of zoals hier door een interview. Mensen verliezen soms uit het oog hoeveel vrije tijd en energie we hierin steken (en geld voor de releases).Wat meer respect zou zeker mogen.
Corina: De steun, de aandacht en de appreciatie die we krijgen, dat geeft altijd een enorme boost om er opnieuw tegenaan te gaan. Dus van mij ook een dikke dankjewel aan onze fans en volgers.
https://blacksnowinsummer.bandcamp.com/
Transport Aerian - We moeten, zeker in deze tijden, een balans blijven vinden tussen optredens en online activiteiten, om te tonen aan ons publiek ‘we zijn er voor jullie’. Dat is heel belangrijk
Het Belgisch progressieve rockproject Transport Aerian, bekend van werkjes ‘Darkblue’ (2015) en ‘Therianthrope’ (2017) is terug in een nieuwe line-up en met een nieuw album ‘Skywound’, ook verkrijgbaar in de reeks shows in België en Nederland.
‘Skywound’ is een conceptalbum waarvan de hoofdthema's gericht zijn op de tragedie van een gewoon liefhebbend koppel dat gevangen zit in turbulente gebeurtenissen in de wereld; een wereld die zich voorbereidt op een oorlog en op de rand staat van een wereldwijde catastrofe. De wereldwijde problemen worden aangehaald: politiek, spiritueel vanuit het gezichtsveld van de mens.
Het verhaal over het concept van het album kan over ieder van ons gaan. De recensie kun je hier nog eens nalezen. We hadden, naar aanleiding van deze release, een fijn gesprek met de band, zijnde Hamlet, Stefan Boeykens , Umut Eldem, Paul De Smet. En we polsten ook naar de toekomstplannen, ondanks deze tijden waarin we leven. Een tijd waarin plannen moeilijk is.
Ook al gaat dit interview over de nieuwste release ‘Skywound’, ik wou toch even vragen hoe het de band is vergaan sinds het ontstaan? De hoogte- en dieptepunten? Want jullie zijn toch al sinds ergens 2008 of zo bezig
Hamlet: Dat is een moeilijke vraag, waarvan wat de heren hier aanwezig betreft, ik en Stefan het antwoord kennen. Die erbij was sinds het begin van het project in 2008/2009. Het is altijd een project geweest rond mezelf en Stefan die niet alleen als vaste gitarist, maar ook als co-writer fungeert binnen Transport Aerian. Er waren wel wat optredens en zelfs opnames sinds 2009, maar de echte geboorte van de band tel ik vanaf 2013, toen ik besloot om in de studio te kruipen om de plaat “Bleeding” op te nemen. Toen hadden we een contract met het Amerikaanse platenlabel Melodic Revolution Records, waarmee we nog steeds samen werken.
Sinds dan hebben we ondertussen drie albums en een live album uitgebracht. Het was in eerste instantie niet echt de bedoeling een band te creëren; het was een soort egotrip als je dat zo kunt noemen – ik produceerde alles meestal alleen, af en toe met andere gast-muzikanten. En toen is er wat veranderd: ik heb nog bij een andere progressieve metal band gespeeld die redelijk actief was en ik was positief verrast en gefascineerd door de underground live scene in ons land. Daarmee ben ik in 2019 gestopt en ik wilde Transport Aerian transformeren als het ware. In die mate dat het een live band zou worden, in samenwerking met andere muzikanten. Toen ik op een bepaald moment een advertentie zag staan van een jonge getalenteerde drummer, vond ik dat een goede start en zo is Paul bij ons terecht gekomen. Toen heb ik ook met Umut gesproken, een schitterende pianist die ik al een tijdje ken. Stefan was de allereerste en de enige keuze als een gitarist en hij was gelukkig beschikbaar – sinds Therianthrope in 2017 hadden wij elkaar niet meer gezien. En zo is de bal aan het rollen gegaan en nu zijn we voor het eerst wel een echte band. Toen door Corona uiteindelijk alles werd gesloten, waren er maar twee opties: ofwel de handdoek in de ring gooien want we profileren ons als een live band en wilden eerst een sort van reunion tour doen, ofwel maken we iets samen in band formaat. Dan heb ik het concept album ‘Skywound’ geschreven, waarbij iedereen binnen de band zijn bijdrage heeft geleverd. Dat was voor mij belangrijk. Ik heb dan alles geproduceerd in mijn eigen thuisstudio. En zo is de bal aan het rollen geraakt, voor deze nieuwe plaat. Op dat vlak waren deze coronatijden eerder een zegen dan een vloek, want daardoor hebben we een kwalitatief album op de markt kunnen brengen. Dat is een positief kantje aan deze tijden.
Dus als ik het goed begrijp hebben deze coronatijden eerder gezorgd voor nieuwe ideeën die zijn ontstaan of zo? Of hoe moet ik dat zien?
Stefan: Ik denk dat de drang om samen iets te doen eerder is aangewakkerd in deze tijden. Omdat we gedwongen waren ons thuis terug te trekken, moesten we daar interactief mee omspringen. Het klikt goed tussen ons alle vier. We waren een solide band geworden, waarbij iedereen dezelfde kant uitkeek, en wilden daar absoluut iets mee doen. En dan was dit het alternatief.
Umut: Ik sluit me daarbij aan. We hadden het gevoel dat we iets moesten doen, iets creëren, want dat was in deze huidige situatie de enige optie.
Paul: De meeste bands maken muziek door samen te jammen. Dat ging niet meer, en daardoor hebben veel bands wel die handdoek in de ring gegooid. En wij hebben het dus anders aangepakt.
Hamlet: (lacht) dat bewijst trouwens mijn punt dat samen in een garage jammen geen efficiënte methode om muziek te maken is. Er moet één richting en één concept zijn.
Sommige bands zijn er sterker uit gekomen, andere hebben de stekker uitgetrokken. Jullie zijn er dus sterker uit gekomen uit deze corona tijden als ik het zo hoor? Los daarvan: proficiat met de nieuwe plaat! Het geheel klinkt gevarieerd, avontuurlijk, mysterieus, licht ingetogen, emotievol als gedreven, explosief, waarbij de registers kunnen worden opengetrokken.
Is bewust gekozen voor deze gevarieerde aanpak? En is het niet zo dat je daardoor je publiek beperkt, want dit is muziek voor avonturiers die houden van experimenteren – waar ik ook fan van ben – maar om een ruim publiek aan te spreken lijkt me moeilijker? Sportpaleizen uitverkopen en zo. Zie ik dat verkeerd, of is dat niet de ambitie?
Hamlet: Ja en nee. Muziek maken bestaat niet enkel uit de muziek zelf, maar ook marketing en promotie. De nieuwe manier van muziek maken nu is zo: je maakt een single, een muziek video, je publiceert het en melkt het volledig uit. Dan maak je de volgende. Na een tijdje is het album klaar en duw je al die nummers op een plaat. Dat is een methode die in de pop wereld en ook de rock wereld effectief werkt, ook dankzij streaming. Maar het creëert wel een niche rond concept albums die gemaakt zijn. Er zijn best wel bands die op die manier muziek maken en daar succes mee hebben, maar ook hun publiek aanspreken. De marketing en promotie kant rond muziek maken is, ook bij concept of progressieve muziek, belangrijk. Er toch zijn er voldoende succesvolle bands die ook iets zinnigs willen zeggen – zeker in progressieve of alternatieve rock...
Maar neem ook bijvoorbeeld Lana Del Rey. Ze is een popzangeres, maar haar teksten staan vol met referenties naar literatuur en verschillende culturele gebeurtenissen. Het werkt commercieel, want ze is een pop act die wel op grote podia staat, maar het betekent niet dat er niets in haar muziek zit dat ook het intellectuele of denkende publiek kan aanspreken. Hetzelfde geldt voor sommige grote alternatieve of zelfs progressieve bands, zoals TOOL, Perfect Circle, Radiohead. Ik sluit daarom ook niet uit dat ook een band als Transport Aerian kan doorbreken naar grotere podia.
Stefan: Als ik voor mezelf spreek: voor mij is muziek maken een hobby, ik heb een hoofdactiviteit. Misschien ligt dat voor Paul en Umut anders. Omdat ze meer in de richting van professioneel muziek maken zitten, kan het mogelijk anders zijn. Maar ik kan enkel voor mezelf spreken. Voor mij is het leuk als dat gebeurt: op een groot podium staan. Doordat ik er dus niet vanaf hang, heb ik er geen commerciële of performance verwachtingen over. Het feit dat we kunnen samen spelen en de interactie om samen iets te doen, is voor mij persoonlijk belangrijker. Of we daardoor op een klein of groot podium staan maakt me weinig uit. Uiteraard wil je ermee naar buiten komen; als je traint voor een voetbal match is dat ook met de bedoeling op het veld te staan.
Paul: Ik volg die mening, het is nodig dat je een publiek hebt waaraan je uw muziek kunt tonen. Maar voor mij is het binnen deze band vooral belangrijk te blijven nieuwe muziek maken, dat progressief is. Er zijn naar mijn mening teveel bands die steeds terugkeren naar vroeger, maar eigenlijk is het de bedoeling om vooruit te kijken en vernieuwend te zijn. Dat we daardoor niet in die grote zalen kunnen staan of moeilijker, maakt weinig uit. Muziek maken en uitbrengen, en nieuwe grenzen ontdekken is voor mij het belangrijkste nu.
Umut: Ik sluit me daar ook bij aan. Het is wel belangrijk dat je als muzikant en band kan blijven groeien. Door meer albums en meer optredens, blijven we verdere stappen zetten. Waar dit ons brengt maakt niet uit, we moeten gewoon blijven groeien.
Is het ook niet zo dat je als Belgische band meer beperkt zit? Er zijn voldoende landen waar progressieve metal wel hoge ogen gooit, maar is België niet te klein of moeilijk te vermurwen, waardoor echt doorbreken moeilijker wordt?
Hamlet: Ik zie daar feitelijk drie invalshoeken. België is klein, dat betekent ook dat de podium indeling klein is. Wat wij hier hebben in de underground wereld, is vergelijkbaar met een heel grote stad in de grotere landen. In principe zorgt het ervoor dat je gemakkelijker binnen je eigen landsgrens je publiek kunt bereiken. De andere invalshoek, België is groot binnen typische avant-garde muziek. Univers Zéro is bijvoorbeeld een van de grootste avant-garde bands in de wereld – en ze zijn Belgisch! Dat betekent dat je hier ook een publiek hebt met een open geest naar dit soort muziek toe: het experimentele en mystieke. Maar dan ook: Progressieve rock is niet enkel een genre, maar vooral een beweging. En dat is internationaal, dat bekleedt niet enkel het puur eigen podium. Dat zorgt voor een soort niche die wereldwijd wordt gewaardeerd. En daarop willen we ons, zonder het Belgische podium te negeren, op richten. En eigenlijk: we worden hier beter aanvaard dan ik ooit gedacht had.
Umut: Dat is voor mij net de betekenis van het woordje ‘progressief’: nieuwe ideeën die ontstaan, nieuwe wegen inslaan. Dat is typisch daaraan. En dat is ook de werkwijze voor onze band.
Het leuke aan Transport Aerian is dat jullie bij elke schijf wel weer iets anders verzinnen, een aanpak waardoor jullie het de luisteraar niet gemakkelijk maken. Ik houd net daardoor zoveel van jullie – laat dit duidelijk zijn – maar verlies je daar, naast nieuwe liefhebbers, ook geen fans door? Door steeds anders te schakelen? Is dat geen probleem?
Hamlet: Dat is een schitterende vraag. Kijk, het brengt ons bij het antwoord op de vorige vraag. Voor mij persoonlijk betekent progressieve rock ‘bewegen’. Er zijn bepaalde artiesten die ik vroeger schitterend vond, maar omdat ze hetzelfde decennia lang blijven doen, vind ik hun nieuwste werken persoonlijk iets minder interessant. Er is geen beweging meer. Is dat daarom slechter? Nee, wat kwaliteit betreft zeker niet. Met zulke top muzikanten is slechte muziek maken onmogelijk. Ik denk ook dat, grotendeels, hun doelpubliek – zelfs als het over progressieve rock fans gaat – zulke herhaling van hetzelfde van hun idolen vereisen. Maar, ik vind dat het als progressieve rock band belangrijk is te durven niet te doen wat de fans van het genre van je verwachten. Niet in “het genre” maar wel in “de beweging” blijven dus.
Wat Skywound betreft: het thema bepaalt hoe je schrijft. Met deze nieuwe plaat keren we terug naar de basis van de progressieve rock uit de jaren ’70, maar ook uit de alternatieve rock van de jaren ‘90 en heel wat elementen van hedendaagse progressieve en de zogenoemde Bristol scene. Dat is bewust, want het thema is hoe mensen omgaan met deze turbulente tijden waarin we nog steeds leven, waardoor ze automatisch terugkijken naar de geschiedenis. Er worden vergelijkingen gemaakt. Voor ons is het niet echt het belangrijkste of het publiek het leuk vindt of niet. Voor ons is het belangrijkste dat we kunnen zeggen wat we willen zeggen. Ik kijk ook niet naar welke fans onze muziek niet meer kopen of accepteren. Ik kijk naar wie het wel doet, en ik zie toch dat dit conceptalbum goed aanslaat, als ik de reacties hoor. Maar uiteraard, door te evolueren zal je allicht ergens fans verliezen. Dat is het logische risico dat je neemt. Maar een probleem? Nee, wat mij betreft. Ik zie wel dat we sinds onze release van ‘Skywound’ sterk blijven groeien, o.a. op sociale media of het publiek op de concerten. Als je weet dat we nu meer volgers hebben dan bijvoorbeeld met ‘Theriantrhrope’, nochtans een album vol met grotere namen die meededen, dan denk ik dat we op de juiste weg zitten.
Stefan: ik denk dat we vanuit onze achtergrond zeer gevarieerde muzieksmaken hebben. Vanuit een muzikale opvoeding en veel naar muziek te luisteren. Daardoor komt er iets anders uit dan dat je zelf zou bedenken. Waardoor automatisch dingen veranderen, bij elke nieuwe plaat. Hamlet stuurt ons daar wel in. Maar ook voor onszelf. We maken geen reproductie van een oude song. Zo ga ik een gitaarpartij, die Hamlet heeft opgenomen, op mijn eigen manier doen. Dat is ook fijn dat dit kan; dat geeft ook een ander resultaat en dat is eigenlijk met ons allemaal zo. Het wordt iets anders door er samen aan te werken. Ook in de live set is dat zo, bijvoorbeeld. En die weg zullen we, ook al heb ik geen glazen bol, blijven volgen want dat houdt het ook boeiend. Dus ja, ergens is dat een bewuste keuze..
Paul: Als je kijkt naar iemand als Miles Davis, een van mijn grote idolen , kun je ook zeggen dat hij progressief was omdat hij steeds opnieuw vernieuwend wil zijn. Hij heeft daardoor veel publiek bij gekregen, maar automatisch verlies je ook publiek. Dat is het risico dat je dan moet durven nemen. Maar daarvoor bewonder ik hem net, omdat hij constant iets nieuws probeert. En zolang ook wij dat kunnen doen is dat fantastisch.
Umut: Zoals Stefan zei: het heeft allemaal te maken met onze muzikale doorstromingen. Progressieve muziek moet gewoon iets nieuws zijn, elke keer. Het is niet altijd een goed idee om steeds hetzelfde publiek aan te spreken. Het is goed dat je ook daarin kunt evolueren. We hebben daardoor al succes geboekt, en zijn van plan op deze elan door te gaan.
‘Therianthrope’ was een mijlpaal, een commercieel succes, dat moeilijk te evenaren leek, maar toch slagen jullie er wel in – ook al heb ik al een kritiek gelezen dat de nieuwe plaat niet dat niveau haalt?
Paul: Ik vind dat niet echt kritiek, iedereen heeft zijn eigen mening. Er zijn ook mensen die ‘Skywound’ beter vinden dan ‘Darkblue’. Het gaat gewoon om progressieve muziek creëren. Ik beschouw die review ook niet echt als kritiek, want hij was ook positief over de plaat.
Hamlet: Op de vraag wat is commercieel succes? Kijk dat is driedelig. Ten eerste, zitten er heel veel niveaus tussen een hongerige artiest en de rockster. Ten tweede, heel veel bands die wij beschouwen als succesvol leven niet van hun muziek, ze hebben een job daarnaast. En ten derde - commercieel zijn wat is dat? Zorgt dit voor bekend zijn binnen bepaalde cult circles?
Uiteraard wel.. maar word ik daardoor rijk en moet ik stoppen met mijn gewone job? Nee, zeker niet. En dat wil ik ook trouwens niet doen, mijn job zit immers ook in de culturele sector, gewoon wat breder dan muziek. Dus wat is commercieel...?
Ik dacht dat ‘Therianthrope’ ook een commercieel succes was, of had ik het mis, waardoor het moeilijker was om beter te doen met die derde? Of is dat niet zo?
Hamlet: ‘Darkblue’ was eerder een groot succes dan ‘Therianthrope’, zeker in progressieve rock middens en dat is toch heel wat.. En nee, ik vond het niet moeilijker nu of meer druk bij ‘Skywound’, in tegendeel. Doordat we nu met een schitterende band zitten met Stefan, wat die doet met zijn gitaar dat is overweldigend. En een schitterende drummer als Paul tot een klasse componist als Umut vervolledigen dat plaatje. Daardoor was het nu eerder comfortabeler deze plaat te maken.. en voelden we zeker geen druk ‘om beter te doen dan’. Natuurlijk, als ik heel veel geld op mijn rekening had voor een top studio, zou ik dat wel doen. Maar mijn filosofie is nog steeds, als het geen top studio is waar je zo lang zit als moet om alles te doen zoals je dat precies wil - dan hoeft het niet. Engineer-for-hire zal uiteraard zorgen dat alles transparant en goed klinkt, maar om een gepersonaliseerde productie te maken, moet je samenwerken met het gepaste team, en met het gepaste instrumentarium werken. Dat is al een pak duurder en wat moeilijker te vinden. Dat is pas waar echt een top studio werkt. Andersom, je kan werken met wat je hebt, als je weet wat je wil en wat je precies doet. Gelukkig genoeg ben ik zelf een gecertificeerd geluidsman en heb een kleine homestudio waar ik alles zelf kan doen.
Stefan: Je moet het doen met wat je voor handen hebt. Het is ook heel bevrijdend dat je met een minimum aan apparatuur in je leefruimte thuis iets kunt doen. Met de elektrische gitaar, als de vaatwasser staat te draaien, heb je daar geen last van. Met zang is dat al iets delicater. Technisch kun je zeer ver geraken. Je moet, zoals Hamlet zegt, naar een zeer hoog productie niveau gaan om er een hoorbaar verschil uit te halen. Ik zeg ook niet dat het niet beter kan. Er zijn bands die hun albums opnieuw remasteren, dat is voor een reden. Ik denk echter dat we, aangezien de muziek goed zit bij ons, toch wel op een hoog niveau geraakt zijn.
Iets heel anders. Er staat ook een prachtige samenwerking met Rachel Bauer. Waar en hoe hebben jullie haar gevonden en hoe is die samenwerking verlopen?
Hamlet: Rachel is een essentieel deel van mijn leven en ook een artistieke partner. Ze heeft ook meegewerkt aan de vorige platen en doet soms haar eigen remixen van onze nummers, maar ze wil absoluut niet als extra bandlid erbij komen. Ze leent wel graag haar stem uit. Haar stem past perfect in wat ik wil met mijn muziek. Moest het niet zo zijn, deed ik het met iemand anders. De keuze van een gastmuzikant hangt af van wat je wil zeggen met die gastmuzikant en op dat vlak past haar stem en uitstraling dus perfect binnen onze muziek. Ik kijk altijd naar de interessante en individuele stemmen – puur technische muzikanten interesseren mij immers absoluut niet.
Paul : Ik sluit me daarbij aan, Rachel haar stem past perfect bij de sfeer op het album, ik ken eigenlijk niemand anders die het zo zou kunnen.
Stefan: We staan sowieso open voor muzikale samenwerkingen met anderen. Het is wellicht iets anders, doordat we als band werken met een scala aan klanken, klinkt het misschien anders dan bij vorige platen. Meer als band geluid. Bij ‘Therianthrope’ waren we echt op zoek naar breed gaan, terwijl die gastmuzikanten op hun eigen wijze iets bijbrengen. Als je daarmee op het podium staat, krijg je een andere dynamiek. Het compacte met ons vier op het podium heeft ook zijn charme. Je hebt genoeg rock bands die met een kleine bezetting enorm krachtig klinken. Je hoeft niet met tien op een podium te staan om een “wall of sound” te maken, of juist zeer subtiel te gaan.
Umut: Dat vind ik net het mooie aan ons: omdat we een kleine band zijn, zorg je voor meer kleuren. Maar los daarvan heeft Rachel dat zeer mooi gedaan op deze plaat en ook met vroegere; haar stem past binnen dat concept.
Ik vind jullie muziek trouwens ook zo filmisch en fantasieprikkelend. Zijn er ambities om er iets mee te doen voor film of TV series?
Hamlet: Film is niet mijn sterke kant. Met ‘Skywound’ hebben we een concept album gemaakt dat het een verhaal is, dan is die visuele kant wel interessant. Maar dat is ook een reden waarom we zijn beginnen samenwerken met Hans Boeykens, de broer van Stefan, ook bekend onder de naam Pinda in de Belgische strip wereld. Die grafische beelden kunnen zorgen voor een soort atmosferische totaalbeleving waardoor een link wordt gelegd tussen het abstracte en de concrete kunst om het zo te zeggen. Ik had zeker een idee om een visuele kant toe te voegen aan ‘Skywound’, maar dat zal meer in de richting van stopmotion zijn dan. Ook Umut is bezig met visuele kunsten, dus er zijn zeker mogelijkheden in die richting.
Umut: Ja dat klopt. Ik werk inderdaad met visuele kunst in het kader van mijn doctoraatsonderzoek en dat is een verbinding met wat we hier doen, met onze muziek. De rol van de visuele effecten is om de muziek te versterken. Dat lijkt wel een interessante piste om te doen. Daarin zie ik zeker mogelijkheden.
Paul: Ik dacht niet direct aan film muziek maar ik vind het een interessante vraag, en had er nooit echt over nagedacht. Het kan inderdaad iets interessant worden naar de toekomst, dank voor de inspiratie (lacht).
Stefan: Wat ik wel vind, als muziek die je al kent plots terecht komt in een TV serie of film bijvoorbeeld. Dat er een soort extra dimensie om de hoek komt kijken. Ik hou ook wel van muziek die in de lijn van de film ligt en zo een extra contrast daaraan toevoegt. Ik denk dus dat het zeker de moeite loont om, als de vraag zich stelt, daar iets mee te doen met onze muziek. Zeker en vast.
Hoe waren de algemene reacties op ‘Skywound’ tot nu?
Hamlet: Zeer positief, zowel van magazines, als blogs en wat we merken op de sociale media en zien in de ogen van publiek tijdens live optredens. Ook een goede barometer van hoe goed het album het doet is de niet-zo-legale download sites en torrents – ik doe zoiets zelf uiteraard niet – en ik luister ook geen muziek digitaal. Ik heb alles op de fysieke dragers - maar ik volg wat in deze donkere wereld met onze muziek aan de hand is. Veel artiesten klagen dat het een diefstal van hun kunst is, en feitelijk is het wel zo, maar het is ook gratis promotie en een manier een publiek te bereiken dat anders toch geen muziek gaat of soms zelfs kan kopen. En een goede parameter om naar te kijken als je wil zien hoe veel publiek je bereikt, zonder je project proactief te promoten: als je daar, los van de betalende liefhebbers, veel luisteraars hebt, is dat een goede parameter om te zien of je het goed hebt gedaan of niet.
Stefan: We hebben een paar keer de kans gehad om de nieuwe plaat voor een publiek te spelen. Dat is zeker een goede parameter, omdat je dan een directe reactie krijgt en dat is heel positief geweest. Die bevestiging die je krijgt van iemand die je een schouderklopje geeft, of een mooi lijntje in een review. Dat komt wel binnen.
Paul: Daarom is het goed om zoveel mogelijk live op te treden.
Jullie hebben al een cd release show gehad. Komen er nog live voorstellingen? Het ziet er weer moeilijk uit. Moest het niet lukken, zouden jullie dat vervangen door streaming?
Hamlet: Dat is zeker het plan. Er waren enkele concerten in 2021 die waren afgelast. De planning die we nu liggen hebben, is voor de lente en zomer van 2022. In de hoop dat het dan weer kan. Maar nu is het gewoon onveilig. Ik doe niet mee aan het koor van stemmen die iets roepen zoals “geef onze vrijheid terug!”. Hoe kan je in godsnaam protesten tegen het virus? Het is een pandemie die de hele wereld treft. Uiteraard zouden we graag optreden, maar we zorgen ook voor de gezondheid van onze fanbase! Ik wil niet de reden zijn van iemand zijn gezondheid te beschadigen. Het plan is om dan januari en februari te vullen met o.a. Streaming en dergelijke. Of interviews zoals we nu doen. Maar optredens staan vanaf maart wel al gepland!
Stefan: We kunnen, wat die streaming betreft, kijken of het lukt. We hebben het geluk gehad een radioshow te doen, wat bijzonder leuk was. Als er dingen in die richting op ons afkomen, zou een manier zijn om een beetje dat live gevoel naar de huiskamer te brengen als het ware. Want je hebt die drive om, naast de repetities, je product te kunnen tonen aan het publiek. Liefst live, maar als het zo kan staan we daar voor open.
Umut: We moeten te allen prijzen actief blijven. Of dat nu live is of iets anders, voor ons is dat de belangrijkste drijfveer als band.
Paul: Ik zie niet echt problemen , we blijven actief, via interviews, via links en rechts nog een optreden of ja die streaming waarom niet.. we blijven actief samen, om ons te kunnen tonen aan ons publiek.
Wat die streaming betreft, ik heb er circa 74 gedaan in die periode voor de lichte versoepeling. Ik heb wel gemerkt dat de drempel om iets te ontdekken buiten mijn comfortzone lager ligt. Hebben jullie dat ook ondervonden?
Hamlet: Absoluut. De grote beperking van deze Corona is niet dat optredens worden afgelast; het grote probleem is het plannen van buitenlandse activiteiten. Want een groot deel van ons publiek zit in het buitenland. We moeten daarom een balans blijven vinden tussen optreden, online activiteiten om te tonen aan ons publiek: ‘we zijn er voor jullie!’ Dat is in deze tijden heel belangrijk. Ik denk dat daar die streaming en live radio shows een goed alternatief zouden kunnen vormen. Maar ik hoop dat het niet, zoals sommige voorspellen, nog twee jaar of zo gaat duren.
Wat zijn, naast eventuele concerten, de volgende plannen met de band? Of zijn jullie met andere projecten bezig, nieuwe songs?
Hamlet: Het plan is om alle mogelijke facetten van ‘Skywound’ te tonen, niet alleen wat de muziek betreft, maar ook dieper ingaan op de teksten en het concept. En net dat gaan we dit jaar, en ook volgend jaar nog doen. De muziek zelf is dus leuk, maar het moet ook over het concept gaan. We zijn een ‘concept band’ en zolang dat concept niet volledig is uitgewerkt, en er dus geen nieuw concept uitkomt, zal er ook geen nieuwe plaat uitkomen. De muziek schrijven is geen probleem, dus ergens kan het zelfs snel, maar ik vind dat het concept ‘Skywound’ nu maar voor 20% uitgewerkt is. Er zit nog veel potentieel in wat betreft live optredens, visuals... Zolang dat niet voorbij is, komt er in principe niets nieuw; wat niet wil zeggen als er iets op ons afkomt dat we daar niets mee gaan doen… maar toch…
Paul: Ik denk voordat we echt aan iets nieuws kunnen beginnen dat je dit concept inderdaad eerst moet kunnen afhandelen. Maar voor we met een nieuw album zouden beginnen, zie ik dat wel zitten om eventueel een live album uit te brengen. Dat is ook interessant om oudere songs te leren kennen. Op een andere manier, omdat we met deze volledige band anders klinken. En ook de groep als een live ervaring te laten zien, want we zijn dus wel een live band in de eerste plaats. Sommigen zullen zelfs zeggen, live is beter dan het album, dat is zelfs wat ik het liefst zou horen als het over een live plaat gaat.
Stefan: Ik denk dat die piste iets is waar we kunnen op hopen. We hebben nu al samen gespeeld, dus waarom dit niet in een soort live album gieten? We zijn zoekende en zitten nog niet op het ideaal. Het zou dus zeker leuk zijn om een deel van het materiaal live te brengen, uiteraard met delen van ‘Skywound’, maar de songs van de vorige albums passen daar ook heel goed bij. Ik ben als muziekliefhebber ook wel fan van een live album van groepen die ik graag hoor. Omdat je daar een heel andere visie of drive krijgt, soms wat ruwer of meer doorleefd dan op een studio plaat. Het gelikte van die studio valt weg, maar in de plaats krijg je de emotie van de muziek. Ik kijk daar dus zeker naar uit.
Umut: We hebben een sterke energie op het podium. Daarom zou een live album zeker leuk zijn. Anderzijds ik zie ook dat ‘skywound’ veel meer bevat om te geven, dan wat er nu al is mee gebeurd. Dus daar ligt nog een hele weg open om van alles mee te gaan doen zoals Hamlet zei.
Jullie hebben al heel wat bereikt, ook grenzen verlegs, zijn er na al die grensverleggende muziekstukjes, nog ambities of doelstellingen die je wil bereiken?
Hamlet: je moet daar een onderscheid maken tussen eigen muzikale ambities, en ambities als band.
Als een band moet je proberen een juist publiek te bereiken en overtuigen, en altijd expansief groeien, maar ook niet vergeten waarvoor je samen muziek maakt: zeggen wat je wil zeggen.
Als muzikant moet je wel jouw beperkingen, sterke en zwakke kanten goed kennen om een product eigenlijk te kunnen finaliseren – ik ken immers heel veel muzikanten die nog altijd geen enkel nummer of album uitgebracht hebben. Niet omdat ze geen talent hebben, integendeel – dit zijn meestal heel goede instrumentalisten, maar ze zijn nog altijd op zoek naar de ideale klank, een ideale productie of het ideaal moment. Maar dat ideaal bestaat niet. Zo’n moment komt nooit. Je moet kunnen zeggen: dat is het, stop nu, het product is klaar!
Umut: Er is een balans tussen realistische mogelijkheden en het hebben van dromen. Ik vraag me dan ook af wat mijn mogelijkheden zijn, wat kan ik doen, en daarom is het belangrijk om flexibel te zijn en open-minded te zijn. Zolang wij flexibel blijven, kunnen we als band ook blijven groeien en die dromen nastreven.
Paul: Ik vind dat we onze eerste mijlpaal of doelstelling al hebben bereikt met dit nieuwe album, ik zou niet direct weten wat er nog meer nodig is, behalve dan misschien een nog wat groter publiek bereiken.
Stefan: Het zou inderdaad leuk zijn om hiermee nog wat meer naar buiten te komen. We moeten ook realistisch zijn. We zijn niet het soort band die onmiddellijk elke week drie optredens gaat boeken. Dat is voor ieder van ons moeilijk te combineren. Er zijn nog mogelijkheden: op vlak van interactie kunnen we nog steeds groeien. Het zou heel fijn zijn om dat ook daadwerkelijk te kunnen tonen op het podium. We spelen op elkaar in, maar kunnen dat dan ook bewijzen. Ook dat is een ambitie op zich, om als band daar naar toe te groeien.
Pics homepag @Linde van Syngel
Laat ons daarmee dit gesprek afsluiten. Heel veel succes met de release van deze plaat en de promotie
Emmy d'Arc - Iedereen die bezig is met muziek wil denk ik ‘gehoord’ worden ,ik zie wel waar ik uitkom wat dat betreft. Het zo goed mogelijk doen, dat is mijn ambitie dus
Haar echte naam is Ine Tiolants, ze is nu 25 jaar oud en won de MNM Rising Star in 2018. Sindsdien heeft zij besloten een pseudoniem te gebruiken. Emmy d’Arc is een rijzende ster in het Belgische circuit.
Naar aanleiding van haar recente , zeer persoonlijke EP, hadden we een fijn gesprek met deze jonge talentvolle componiste, die onlangs in het voorprogramma van Gabriel Rios mocht optreden in de AB Brussel.
Het verslag van onze Franse collega’s kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/fr/concerts/item/84234-sur-la-route-des-caraibes-et-de-l-amerique-latine-gabriel-rios.html
Ook in De Casino, Sint-Niklaas liet ze in het voorprogramma van Kids With Buns - http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/82504-kids-with-buns-een-setje-bol-van-melancholie.html - een diepe indruk achter:
Redenen genoeg dus om te polsen naar de toekomstplannen ...
Emmy (of eerder Ine), hoe is alles begonnen? Waarom niet gewoon onder je eigen naam platen blijven uitbrengen? vertel eens wat over jezelf
Oorspronkelijk ben ik wel begonnen onder mijn naam ‘Ine’, maar ben van naam veranderd. Ik wou deze naam heel graag houden, maar dat had niet de beste keuze geweest. De naam was zodanig kort en simpel dat ie niet zo voor de hand liggend is om terug te vinden.? De verwijzing naar Jeanne d’Arc zit daar bij mij wel in. De vrouw en de legende, maar ook het vuur dat daar achter zit , spreekt me aan bij deze historische figuur. Ook de kracht die erachter zit, en dat ze echt vocht voor de dingen waar ze echt in geloofde. Dat sprak me aan.
Hoe zou je je muziekstijl omschrijven, er zit country in, er zit folk in … maar er is zoveel aan de hand bij jou, en vooral die bijzondere stem dat je het niet kan plaatsen (wat ik net zo goed vind trouwens). Hoe zie je het zelf?
Die ‘Country’ plakt men er eerder op de kledingstijl, denk ik. Ik heb ook wel vaak een cover van Johnny Cash gezongen, dat is een andere link. Neem nu de EP die heeft ook nog geen uitgesproken stijl. Ik ben voorlopig eerder nog zoekende. De richting zal bij de volgende release wel duidelijker worden.
Ondertussen heb je al een mooi parcours afgelegd, met o.a. de overwinningen op MNM Rising Star in 2018. Heeft dit bepaalde deuren geopend?
Zoiets winnen was natuurlijk een fijne ‘promo’ actie. Ik heb daardoor ook vooral veel mensen leren kennen. Het was een eerste stap in het wereldje; op dat vlak heeft dit dus wel deuren geopend.
Je hebt ondertussen al enkele knappe singles, en EP’s uitgebracht , een van de recente ‘Reveal’ is een heel persoonlijk verhaal, ben je niet bang teveel van jezelf bloot te geven op die wijze?
Nee, eigenlijk niet, het is niet zo eigenaardig allemaal. Iedereen maakt wel gelijkaardige dingen mee. Als ik de vraag krijg over wat het gaat, zou ik daar niet echt een uitleg over geven. Iedereen kan zich op een of andere manier wel vinden in die persoonlijke verhalen die ik vertel met mijn nummers
Ik vond de EP trouwens vooral een positief kantje bevatten; ondanks het breekbare en intieme straal je enorm veel sterkte uit. Klopt dit?
Dat is vooral leuk om te horen, het is gewoon moeilijk om mezelf daarin te beoordelen eigenlijk. Ik bedoel wel, ondanks dat ik nog jong ben, heb ik de dingen die ik heb meegemaakt en geleerd heb leren omkaderen binnen mijn muziek.
Ook de nieuwste single ‘'It wasn’t you’ is zo een zeer gevoelige en krachtige song, ook hier is dat dus een bewuste weg die je kiest?
Het is gewoon wie ik ben, of dat bewust is laat ik in het midden eigenlijk. Ik ben, , gewoon een gevoelig mens, mijn emoties zwaaien ook vaak van de ene kant naar de andere. J
Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Ik ben wel blij met de reacties ja,. Op mijn facebookpagina en op de fanpage https://www.facebook.com/groups/2013251228943951 het is leuk om zo een trouwe fanbase te hebben . De nummers hebben eveneens een eerste draai gekregen op de radio, dus ja ben wel blij met de reacties en hoop uiteraard op meer van dat in de toekomst.
Wat facebook betreft, daar wil ik even op inpikken. Is sociale media echt zo belangrijk voor jou als artieste? Of als mens? Hoe zie je dat?
Om eerlijk te zijn, als het niet een manier was om mezelf als artieste te promoten zou ik eerlijk gezegd mijn tijd niet op social media willen verdoen, geef ik toe. Ik heb er vorige week nog een nummer over geschreven. Vermoedelijk ben ik in de verkeerde tijd geboren (haha). De zogezegde ‘puntentelling’ met likes en dergelijke dat is niet wie ik ben en waar ik me kan in vinden. Maar als promotie is het zeker een goed hulpmiddel, zonder meer.
Naast die sociale media, is er ook streaming zoals Spotify. Is het in die tijden nog interessant om daadwerkelijk iets uit te brengen eigenlijk?
Vroeger kon je daadwerkelijk iets mee verdienen met cd’s uitbrengen, met die streaming verdien je heel weinig. Nu moet je het als artiest dus vooral van je shows hebben. Het is op zich wel nuttig om het naar de mensen te brengen, waardoor ze je ontdekken en dus daadwerkelijk naar die optredens komen. Om van te leven denk ik dat Spotify dus niet veel uit haalt, maar om uzelf in de kijker te zetten en een ervoor te zorgen dat je publiek je ontdekt, is het zeker een goed medium, eigenlijk dezelfde functie als de sociale media waar we het over hadden.
Hoe heb je trouwens als jonge vrouw deze coronatijden doorstaan en hebben die een impact gehad op uw schrijfproces?
Ik ben begonnen bij de eerste lockdown en dat kwam me niet echt slecht uit., ik ben van nature eerder een huismus, dat helpt ook wel denk ik. J In dat opzicht had ik er dus niet echt veel last van, omdat ik graag op mijn eentje ben en zo. Nu denk ik wel, wat die optredens betreft die niet zijn doorgegaan en zo, hoe het zou zijn gelopen in normale omstandigheden. Op dat vlak is het wel spijtig dat ik niet kon of weinig optreden eigenlijk in die periode. Voor de rest ben ik niet iemand die daar gaat over klagen, want het is voor de hele wereld hetzelfde. Het is wat het is, en we passen ons wel aan en zien wel waar we uitkomen. Het heeft ook helemaal geen invloed gehad op mijn schrijfproces, om daarop in te pikken.
Heb je het gevoel er sterker te zijn uit gekomen uit deze tijden, denk je? Als mens of muzikante/artieste?
Ik ben daardoor nog meer op mezelf dan voordien eigenlijk. Moest corona voorbij zijn, denk ik dat ik nog steeds niet zoveel uit mijn kot zou komen. Ik denk dat deze tijden ervoor hebben gezorgd dat ik me nog meer comfortabel voel in het op mijn eentje zijn, in mijn kot. Laat het ons zo stellen.
Je stond in het voorprogramma van Gabriel Rios in AB, onze Franstalige collega was er enthousiast over, hoe heb je dit concert ervaren en hoe waren de algemene reacties?
AB was wel iets speciaal, het was heel leuk om daar op het podium te mogen staan. Ik had al filmpjes gezien van voorbeelden van mij die daar ooit hebben gespeeld, en dat je daar dan zelf mag staan doet toch iets met een mens. Ancienne Belgique is gewoon een prachtige zaal.
Je hebt ondertussen eigenlijk al zeer mooie optredens kunnen doen, wat waren de hoogtepunten tot nu toe, en waar heb je de mooiste herinneringen aan?
In het voorprogramma van Novastar was een van de leukste en tofste concerten die ik heb gedaan. Maar ik heb feitelijk van elk concert en moment genoten, en ook de dingen die eraan komen zie ik enorm naar uit. Ik heb er zeer veel zin in.
Waar kunnen we u nog live zien en wat zijn de verdere plannen (in zoverre daar plannen kunnen worden gemaakt)?
Ik moet nog enkele voorprogramma’s doen in AB en er staan nog enkele voorprogramma’s voor grotere artiesten op het programma , ook daar kijk ik enorm naar uit
Mooie plannen dus, maar is het niet moeilijk om te plannen. We zitten ondertussen in de vierde golf
Dat is niet altijd even gemakkelijk nee, maar ik denk dat ik nu mijn tijd moet gebruiken om nummers te schrijven.. Net omdat we niet echt kunnen plannen, ga ik die tijd dus gebruiken om nummers klaar te krijgen.
16 nummers? Dus volgend jaar een full album?
Dat hangt er vanaf. Kan even goed eerst een nieuwe EP zijn. Geen idee, we gaan dat nog bekijken hoe we dat praktisch gaan uitwerken verder Ik ben vooral nu gewoon blij met die eerste EP, en nu is het hard werken, op naar de volgende release.
Waar komt je inspiratie vandaan bij zo een schrijfproces eigenlijk?
Het is heel bizar, ik denk dat veel mensen dat hebben. Eerst is er een melodie, dan komen daar klanken op en uiteindelijk worden dat woorden. En uiteindelijk is daar een verhaal uit gekomen, waarvan ik begot niet weet vanwaar dat gekomen is. Maar eigenlijk bewust me afvragen waar dat vandaan komt? Geen idee dus.. het komt gewoon. De link naar iets dat je meemaakt, en dat in mijn hoofd zit .. laat het ons daarbij houden. Gewone dingen uit het dagelijkse leven. Maar het kan ook anders, het varieert en hangt af van het moment!
Wat zijn je ambities en is er een soort doel dat je wil bereiken?
Iedereen die bezig is met muziek wil denk ik ‘gehoord’ worden, tenzij je ’t enkel voor jezelf maakt natuurlijk J Ik zie wel waar ik uitkom wat dat betreft. Ik blijf gewoon verder werken. Het zo goed mogelijk doen, dat is mijn ambitie dus. Ik zie dus wel wat er op mij afkomt.
Als je moest kiezen, sportpaleizen en Rock Werchter headliner zijn of eerder in het kleine clubcircuit naam en faam bereiken, wat geniet je voorkeur?
Om eerlijk te zijn , headliner op Rock Werchter toch. En sportpaleis mag er ook nog bij (haha). Ik ben uiteraard nuchter & realist, maar je vraagt naar mijn voorkeur he. ;-)
En het Buitenland eventueel?
Geen idee eigenlijk, ik probeer er niet teveel mee bezig te zijn, ik heb eerder iets van ‘we zien wel waar we uitkomen’ Zolang ik me amuseer is het ok voor mij. Mezelf blijven dus, dat is al moeilijk genoeg (haha)
Dat is een zeer goede ingesteldheid. Blijf gerust gewoon jezelf, je bent goed bezig. Bedankt voor dit fijne gesprek en hopelijk tot snel op een van de optredens
Recently, we travelled to Ancienne Belgique in Brussels for a special double bill evening with John Also Bennett and Sam Dunscombe. Both performers succeed in creating an intense atmosphere, which prompts images to appear before your retina that stimulate the imagination. Sam Dunscombe also recently released her debut, another disc that appeals to the imagination. Enough food for a fine conversation, we had this interview on a Saturday morning in Berlin, unfortunately not face to face but via ZOOM. You can read the report of this fine gig again here .
Sam, let's start with a standard question, how did everything start, who and what are your sources of inspiration? and how did you end up in that special world of, let's say experimental electronic music?
My first inspirations came from pop music actually. I started playing Clarinet when I was 12 years old. I was always interested in using music and performance as a way of expressing myself. I’m Classical trained, but I found out that Classical music is not the best tool for me. I got into the more experimental music, because it give me a way to try new things out. Mixing and matching the stuff I’m interested in, I find in that possibility in more experimental music. As for Electronics… I have seen some powerful musicians when I was around 18, living in Melbourne (Australia) I really got interested into that sort of music because it had this sort of physical or material power. I wanted to experiment with that and try to understand it. Why the feeling in my body was so strong, for example, even when the sound was very quiet (I’m not necessary talking about noise music, although I make that too). When I started in this area, I stared to play music with people of the same age, and they had a lot stuff like effects pedals, synthesisers, microphones, and mixing tables and things, I not had anything of that. I was in some pop bands that days, and learnt a lot from that experience, that was how I earned my money, but it wasn’t a lot. So I saved up over half a year to buy a computer, and I started to learn computer programming for music, that’s how I start to get with Electronics. I figured if I could learn to program, I didn’t need to buy all the electronic pieces. I’m glad I did start that way because it give me the chance to find out how everything works, to learn about signal processing etc. That’s the way it started.
I wanted to pick in on you say silence into music, I’m very interested in Brian Eno. Like you say, you can make Electronic music or silence. I can hear that in you music to, just like Brian Eno did, you can make the silence in music so strong that it blow you away I see that correct? Is that also how you doing it?
That inspiration for doing it this way come from a few different experiences: playing new music, working with Wandelweiser composers and aesthetics, and also Japanese improvisers when I lived in Tokyo. The rime of Silence is something that you can do in a room. The other one is I have done some field recording. Field recording is particularly interesting in places that feel silent, because really there’s no such thing - the “silence” is a quality of ambience. The stillness you find in such places, I’m very interested… so yes, ideas of stillness, silence, and stasis are very important to me…
It’s not that I can’t put a music style, that’s what I like about you. But How would you describe your musical style by the way? Why Clarinet?
My music style? Running in five directions at the same time is a short and direct description about my music style, I guess. I play things that are pretty much based in free improvisation, both noisey and very quiet. I also make spectral and just intonation music, and using something like acoustic walls. I feel it’s a very stylistic trend in Berlin at the moment, to work with intonation, but my interest comes more from the field of spectralism and also from natural acoustic phenomena you encounter in field recording sometimes, than it does from the tradition of Just Intonation composers. The music I make is just extremely eclectic, and I guess it’s just whatever I’m interested at the time being. And that changes all the time…
I love your music, but is it not true that it’s not easy to bring this in big stadium or something, Not that this is you ambition anyway I guess. But, Doesn't that limit the audience you can reach? A wide audience or radio feedback would be nice,?
That’s a interesting question actually. There is a attitude in experimental music sometimes like ‘fuck the audience’ But I don’t feel that way. One of the things I love is to build an association with the audience. Having feedback, and have the sense of being together in a space where everyone who is there enjoy it, including myself. So the audience is important to me, but I guess it’s the size of that audience doesn’t matter to me. When there are enough people than I’m happy, that can be 200 or 50 or 5. In my 20s I played in some bands, and played for really big crowds. For 2000 people, sometimes 10,000, it’s a very different energy that you get. It’s not that you are more disconnected when there are that many people. But when I play for let’s say 50 people I feel that everyone in the room is included in what happens. But when you have 10 000 you see the people in the front room that dancing and having the time of their lives, you still only really feel a connection to the 50 people directly in front of you, really. But you feel you can’t reach everyone, that is the big different I guess.
Some things I have read at your website. You earned a DMA from UC San Diego in 2018, and works as the archivist to the estate of French-Romanian composer Horatiu Radulescu. Can you tell something more about that?
In the experimental music Horatiu Radulescu was one of the biggest artists during his life, but there is not a lot of his work available at the moment, especially not when I started to work with his music. Some things that are available are more like some acoustic noise music or something, very aggressive. Even when it’s delicate and quiet it has this roughness inside. Maybe not real aggression but intensity. I got interest in his music a long time ago. I decided to make a version of a piece of his music with clarinet. I wanted to put multiple sounds together with masses of similar instruments. If you have 7 clarinets playing multiphonics, the spectra can be very complex, with 20, 30, or more parts. So there is that intensity and relationship to space in his music that triggers me. So when I was making this work, I been contacting his widow (Horatin Radulescu died in 2008). I told her I was working on his music and would like to meet her. We became friends pretty quickly. So now I work to help republish his music, and make it available again. And fixing up old tapes, digitising his materials, and stuff like that. That’s how I got into that job.
Talking about available, it’s not easy to find something of you music either, except on bandcamp, but not at Spotify to give a example?
No, there is an album coming out somewhere in march 2022. On Mode Records. It will be called “Horatiu Radulescu: plasmatic music volume one’’ there are three works on them. One is for 7 clarinets, one is for 42 clarinets and 42 flutes together, and one is a “posthumous duo” with Radulescu, where I remix old tape recordings he made and add a lot of new material on the synthesiser. And well maybe that will end up on Spotify… But yes, in 2022, I think there will be some more stuff coming available!
I look forward to that,. I have read. Also you interested in the multi-dimensional perception of time, which has led to explorations in spectralism, just-intonation, improvisation, the performance of complex-notated repertoire, field recording, audio engineering, and live electronic performance. Can you tell more about this to?
I’m very interested in that moments on a performance when it seems that time stops. That’s a feeling that you get when those then minutes of a song not sound long , but very short. Or sometimes the opposite, a minute stretches out forever. It’s something very special when that happens. Even better is when you feel both long and short at the same time. It would happen in those pieces of music that are two hours long. I got into this by playing long form works by Morton Feldman, Horatiu Radulescu, Pierluigi Billone, and others. There are a number of ways this sense of timelessness can happen - sometime with tuning (“perfect” intonation - although of course that’s kind of impossible - is timeless as there are no markers of temporality in there), this with long duration, or with intense focussed listening at different dynamics, the feeling of being overwhelmed, and so much more. And with new complexity also, there’s a common interest in trying to portray multiple timelines / time scales at the same time (maybe someone like Chikako Morishita or Richard Barrett for example do this). And in field recording you have the experience of displacing times (reliving the past, but listening in a different situation, etc etc).
Well, I was really interested to think about what exactly it might be that tied all of this stuff together, and I realised that what was interesting me about all these different types of work was that it alters your sense of how time passes quite drastically.
Something very interesting to find out. The reason of this interview. You recently released your album ‘Outside Ludlow/Desert Disco, there's a special story behind it (that's something we can also read in the biography) but tell us more about that special trip?
I Lived in California for seven years. I did a lot field recording and camping all around the State. One of my other projects in that direction will be released in the middle of next year, based on a lot of field recordings of California. So in 2018 I was out camping and recording in the desert with my good friend Joe Mariglio. We went to an old mining town, completely abandoned, and not much left. There was once a gold mine, and it was next to the railway and route 66 as well. The gold mine is still full of gold but for some reason company figured out the gold is more valuably when you keep in the ground (haha). It’s strange, they still keep buying and selling it but they just don’t take it out, I do not understand the world sometimes (haha).
But anyway it’s for me a very poetic place because of all this levels you see there. The different times people lived there and basically failed. In the 19the century there were looking for minerals, in the begin 20ths there was the railway, and they had to build a big water tank. You see human activity starting and stopping there over and over again, with these moments of failure repeatedly captured over and over again in time, and then they just kind of disintegrate. You can see that in those places how it happened, and that is very interesting to see; that’s also expressive for the South California project in general. Because that’s something that keeps happening, it’s very likely that a lot of the cities and growth there will die soon in the future, as there’s simply no water there, no way to really sustain life.
But the fact that people keep try and failed was very important to me to create this field recording album. I wanted to make people feel that to. That’s the backstory why I was so excited about this place.
So that’s the backstory. Then as we were camping there, we were walking through the remnants of this town, and then out into the open desert a little. And suddenly I saw tangled around a cactus, this big ball of 1/4” tape. Kind of an unbelievable find for a sound artist! So I immediately grabbed as much as I could - it was in really bad shape, falling apart really, it must have been there for a very long time.
Did you find the owner of those tapes by the way?
No, that would be totally impossible I think. When you look at the LP cover, just on the left of the photo is where we found the tapes. And as you can see there is nothing there but desert. It’s been abandoned for about 40 years now, since that mine shut. I realized it had some Disco music on it, so I think it’s something from about 1978 or something.
I liked the feeling that I was on that trip to, very intensify , little bit scary but specially overwhelming. Is that how you wanted to do this? To make people feel it this way?
That scary feeling is a little bit like what you feel there in that place. It’s not that you are not welcome, but this place just doesn’t care about you or something. It feels like you are irrelevant up there. Just another ant in the desert… It’s like you walk in a forest and been overwhelmed because it beautiful and you feel surrounded, or walk on the beach and see the size of the water and feel a sense of awe and also a sense of lightness or elevation. And in the desert you feel that you are just a little spot on the planet, so small and so fragile. Emotionally I was also impressed by the sadness of this places. Where people just try, and failed, over and over again. That feeling I wanted to bring in my music, and also on stage. And that can be overwhelming or scary for people, but scary is not the right word…
I also had this feeling that this music could be made for a film or TV Series, are there any plans in that direction? Or did you have done it before and want do it again?
I did some soundtracks in collaboration with a few people: a filmmaker called OB de Alessi, together with my band Golden Fur, with my partner Michiko, and also I have done some things by myself in this direction. I think I will be working with people in Seattle next year to make a movie as well. I actually have done several things I suppose, and I’m very interested in the link between sound and image. If you do it right, you can create this feeling in between disconnected and connected, and sort of put the viewer in a strange relationship to space. That’s what I want to do.
That’s something I missed about the wonderful concert, the connection between visuals and music. It would be much more impressive then it was already, with using visuals on a screen I think. It’s maybe something to use in the future on you concerts?
Defiantly, when I take the Field recordings I make some video’s too, just in case. So that’s for sure something I’m interested in. I love the films of James Benning, if you know him. You can find some illegally uploaded on YouTube of his work calling ‘The California trilogy’ it’s a film on different locations all over California (but the quality is very bad, if possible watch it in the cinema or at least on dvd to get the real experience!). One about farming, one about the dessert and one about the city. I see that in 2016 and it was a massive influence doing something myself, what I did on this record. Those visuals it’s like that experience of time I was talking about, in this case I think it comes from the structural limits he placed on himself to make the film. For me personal it’s even sometimes heartbreaking just watching it, and that certainly has to do with the fact that I’ve been there, but more than that it is just so beautiful to see this sort of mosaic of different locations slowly unfolding, so beautifully shot. Soo yes it’s something I’m very interested in.
How where the reactions till now?
Honesty I normally don’t expect anyone to be interest in my work at all. So it was a big surprise for me, all this positive reactions. I love to share it and make it. But I assume that what I’m doing is not interesting for a lot of people. So it’s a very nice surprise that I get some good reviews , or people like you contact me for an interview. Or if someone contacts me and says they enjoyed listening to my music. All these reactions are surprising and touching. The LP sold out on bandcamp pretty soon, so I guess it proves that people are interested in what I’m doing… Particularly this LP has an interesting story, I guess it captures people’s imagination. But I’m just happy to share it.
You live in Berlin, a city that appeals to my personal imagination, is it really such a city that provides inspiration, some of my personal idols like David Bowie have made their most memorable works there?
There is a lot to say about Berlin. For the Germans it’s a place where the people can go to create. It’s a place where the artists and party animals and weirdos will go. There is something magic in the air that is creative and give you energy. Personally I think the reason why it’s so inspiring is that everyone believe the story. People just move here to be creative and productive. The collective belief in this city is proving the prophesy. In a way, I not sure there is something special about Berlin, it just happens to be the place where things going on. Socially they do a lot to support the arts and culture, and generally I feel like it’s a place where you can imagine a new way of living and then actually just do it. It’s one of the only places in the world where you can be a professional artist and survive well, the city supports this, and they are also very supportive to artists with children. Also in this pandemic the city was very supporting there artists. There is a sense of security here for artists, something I never had in Australia for example.
It’s what confuses me the most , when there is a new problem with COVID the first thing they close is culture, very confusing.
Yes, and still businessman get to travel over the world and having fancy dinners in New York.(haha) Look, I think music and Art is a form where people feeling satisfied and happy without consuming too much. Other situations they encourage people to buy things. That capitalism encourages to buy things they don’t need to full that big hole in themselves (haha) and in art and music it’s not a way of real consuming things, that’s why they closed down first, before say a shopping mall with thousands of customers. What art and culture brings is people to make fulfilled and satisfied, and I hope that in the future this can become a important part to continue after this pandemic.
Now we start talking about that subject. like everyone else in this world, you also have been living in this pandemic, how did you survive as person and musician?
I think a lot of people had the same experience. You very quickly get confronted with yourself. All those things you ignored in the past, because you keep being busy. But then you sitting home and been confronted with those thoughts you have ignored because you simply had no time to think about it. It makes you think about your life and relevant everything. There also was a difference between people who had to care of someone (like children or older parents or sick partners etc), and people who living alone. Not sure what experience is more worse then the other. It’ s not a competition because we all had a terrible time. But.. my experience, I have a daughter and she was 2 years old. In the start of the pandemic we lived in a small apartment, we moved to a bigger place. It was so overwhelming to be in a place 24hours for five weeks or something, that I realize I not had time for myself to think anymore. That was the hard part of it…
Did this times give you some more inspiration, or not really?
I started to focus on recording music in that times. But that’s common to other musicians I think. There is in the past 16 months and more, a lot music has been released. More than ever. Also because a lot artists can’t tour anymore. Next to release new music, people get to be more experimental in their own homes. There been some strange records coming out where I like to listen to. For me personally, it gave me the permission to make mistakes, because I did not have to rush for something, and when you take risks you make more mistakes, so in regular life often you don’t take risks. But when you DO take risks you can find something that’s interesting to work with, something you didn’t think about before. That’s the inspiration this pandemic give to me. Allowed me to listen to my own intuition more.
Can you tell some more about other future projects? What are you future plans?
There is been a project I been working on for five or six years now, thirty-three field recordings from South California. Also, I did research and composition into music for use with psychedelic drugs (in psychotherapy), not that I have done this specific therapy (although I have taken psychedelic drugs, and read about them a lot). Honestly I found out the music used by the psychiatrists was pretty terrible. I created something with that, and will bring it to the audience in both an LP, and as a touring project. You don’t have to take the drugs to enjoy it, though, and I hope it’s interesting for everyone! And there is the Radelescu cd coming out. There is a big group with other musicians in Berlin, that’s an ongoing project. That’s one thing good about the pandemic btw. For the first time we were all in the same place because of the lockdown, so you could easy do rehearsals with large groups of people who are usually always touring and moving around. Let us hope it leads to interesting work as well, those cooperations. And of course returning to playing on stage in the ‘normal’ way. A lot is going to happen, but I have no idea when. But nothing ever stops, things keep moving.
One of my last questions, what are you future ambitions is there any end goal ore something you want to achieve?
It’s particularly interesting to think what I am going to do when I finish this work? The Radulescu music I’ve been working on since 2015, the California recordings since 2016. The psychedelic music since 2019/2020… I’ve been working on these projects for many years, and they’re all coming out in 2022. What’s next? I’m a little bit excited to think about what I’m going to do next. What for me important is for me, I just like sharing. One thing I can say about myself is that I never seem to hold one line or direction for very long. Everything changes, and I hope it will keep changing in the future… I love learning and discovering new things, working in different areas. So it’s something that keeps me busy, that question, because at the moment I don’t know what’s next… Maybe I’ll make a pop record! But like I said, it’s the need to keep sharing that keeps me going.
I don’t think you a artist who keep doing the things over and over again 40 years or longer that’s for sure?
When I was a kid, one of my inspirations was Prince. On a certain moment he was stop caring what anyone thought about him. He made some wonderful stuff, and some terrible. But he always tried something new, and invented himself over and over again. I respect that, that’s what I want to do in my life. Also, Something interesting, and pity about Prince, he died too young but the last two last albums he made started to exploring a new direction again, what would have been interesting to see where it brings him.
Soo please become Prince, but please live much longer to…Thanks for this nice conversation, I hope to see you on stage soon again
ANOZEL - We make music for people who wants to listen to music, not only hear it. Nevermind if we play in front of 3 people, if they care, we are happy
ANOZEL is a band formed in October 2017 on an empty and misty municipal campsite in the "Hauts", as they say in the Vosges. With a do-it-yourself spirit, atmospheres with a sticky and enchanting ambition, and an irrational love for balloons, ANOZEL dives in, takes its time, melodic cloud spreading out, destroying every musical limitation, other than material, limply struggling in the exponential maramus of emotions and disappointments. Behind ANOZEL are four personalities, as unique as they are different, as comfortable behind an instrument as they are when it comes to creating a human interaction. "The delicate charm of the misfits of today's world. The band will release a new EP 'Paddy's Club' next year. We quote: PADDY'S CLUB was logically supposed to be released in March 2020, just when that logic no longer made sense. As comes from limitation creativity, ANOZEL has taken the blow of the first incarceration to experiment with the creation of a remote album, isolated together, THE ETERNAL SUNDAY, released in October 2020, putting the release of PADDY'S CLUB in between the release of PADDY'S CLUB. PADDY'S CLUB will be released on 17/01/2022, in Digipack and Digitally on Wild Bless You! Records, label of the FOUNDING Collective OUR OWN GLORIOUS CHAPELS.
On that occasion, and to get to know the band a little better, we had a nice chat with ANOZEL
Who is ANOZEL? How did everything start?
We were all friends, we had a metal band - called ANUNAKI - which was trapping us in the metal aesthetics. We decided to give it an end and restart everything over, with no limits. Anozel was born. The hardest part was to find a name, which was chosen among dozens of ideas. Anozel is the name of a little pass nearby our drummer's city, where the building on the cover is located.
It's hard to put a real style on your music, something I really love by the way, but how would you describe your own style of music?
Well, we were secretly hoping you won’t ask this question ahah! We are unable to describe it either. As said above, we have no limits so the music goes where it goes. Maybe the next release will be true black metal or jazz/funk/fusion, who knows? We all love and listen to different things, but we all agree on post-rock and ambiant things, with bands such as Cult of Luna or Sigur Ros for the most known of them.
In purely vocal terms, I make a link to Leonard Cohen to Nick Cave, which is a compliment, have they been an inspiration or am I wrong?
Thanks for the compliment, because yes Leonard Cohen, and especially nick cave are a huge source of inspiration for our singer Orlando. They are legends! Even if influences are involuntary for the recording of paddy's club, they are definitely there. We'd like to have that sense of poetry, but we think it's a miss. But thanks a lot by the way.
You have been on the road for a few years now. What are the highs and lows so far?
We have many times when seeing each other is difficult, or we also sometimes perform badly, but we usually record each gig in order to discuss how to improve and avoid making the same mistakes. And we are friends first, so it's easier to communicate frankly.
Each disk release is a high moment. But the moment when one of our best friends, Flo, asked us to join his independent label “Wild Bless You! Records” is maybe the strongest moment emotionally speaking. Finally someone who support our music for real.
I recognize something poetic, melancholic, until some songs burst into a whirlwind of emotions; is that the right description of how you want to sound?
A/Exactly. Despite claiming having no limits, one of our guidelines is to make people feel things. We achieve it by putting all of the bad aspects of our respective lives - mostly women issues or bad experiences - in our music. And you can feel it in the way we deal with the concerts. We always design our sets as a whole, a bubble, with no real borders between the song. We lock ourselves in our universe for 45 minutes, and we hope the audience will join us.
You released a record last year in the middle of this COVID pandemic, ''the eternal Sunday'' was this time an inspiration then?
We recorded Paddy's Club in the end of 2019, just before the beginning of this f***ing COVID-19 pandemic. The mastering was taking longer than expected. So, in the meantime we decided to record “The Eternal Sunday” (an unmastered record). We didn't see each other anymore, and we couldn't do anything together. We composed by sharing files. A baseline was set, and each one added a part, sometimes without having listened to the others. As the tracks are in chronological order, you can feel our state of mind changing as the weeks progress.
How did you get through these corona times as people (and musicians) anyway?
Apart of our respective jobs, this corona virus period was a lonely time for each of us, as well as most people. This record "The Eternal Sunday" was the only link we had.
Did you guys doing live streaming in those times? And what is your opinion about this?
We made a «false» one, recorded before release (https://www.youtube.com/watch?v=RZAHLlEZi1Y&t=170s). We made it mostly because we had no really other choice. What we love above everything is to go to cities we don’t know, meet people. Covid changed a lot the way amateur bands work, but what we love above everything is smelling people’s tear and sweat. Livestream might stay a workaround.
Intimacy was a key word on that record ‘The Eternal Sunday’, is that the way you want to go on the record 'Paddy's Club', which comes out in January?
“The sad party” or “the party where none of your friends came” could be the correct definition of this record. The feeling of loneliness, while you can hear your neighbours partying through the wall.
Is there a personal story behind this record? Is it about a club you know?
The building on the picture is the one in which we made everything : composing, recording and mix (only mastering has been done elsewhere, by Antoine from Studio Pandore). At that time, there was not yet heating or running water. It’s a former pub, and there was a semi-legal hostess bar called « Paddy’s Club » inside. So, it was obvious for us to call this album like this.
What are the general expectations and what audience do you want to reach with this?
We make music for people who want to listen to music, not only hear it. Nevermind if we play in front of 3 people, if they cry, we are happy.
Next to recording this new album, what are the future plans? Going on tour?
So far, we have never really toured because every gig is different. There are always new songs or new arrangements, medleys, and it’s sometimes hard to build up because we live quite far from each other, and have busy professional and family lives.
What is your biggest ambition or ‘end goal’ as band and musicians?
Our biggest or ultimate ambition would be to make only music! To be able to support ourselves and the band. Composing, recording, playing, keeping the project alive. On the other hand, we are aware that it would lead us to poverty.
What you prefer, big stadium, or become well known in a circuit of clubs and things?
We haven't had the chance to play in real big halls, but what we prefer are places with personality. Playing in a private house, in a small theater, in the back of a garden...
Can our readers buy you cd’s and stuff from a website, ? please but all the information here?
You can support us on these websites:
http://www.welcometothechapel.com/?fbclid=IwAR05sNSMhuPyAz1KEByFwfPz-YtHpRS3vnL3c90wkSAmrZlHRyS00DmRuP0
https://anozel.bandcamp.com/
Thanks for this nice interview, hope to see you guys on stage next year, and that we get a little bit more ‘normal’ way of living in 2022. Stay safe!
Sam Dunscombe & John Also Bennett - Een totaalbeleving van fantasieprikkelende soundscapes in een sfeervol kader
De AB Salon is gevestigd op de bovenverdieping van de Ancienne Belgique. Ingericht in een soort huiskamer sfeer, gaan er geregeld gratis concerten door. Deze keer kregen we een Double Bill met Sam Dunscombe & John Also Bennett , twee performers die graag experimenteren met elektronische muziek.
Beide zijn multi-instrumentalisten die de elektronische muziek aftasten en het verbinden met dagdagelijkse dingen, die inspiratievol zijn om een filmische totaalbeleving te creëren. Je laten meedrijven in een mooi klankentapijt, en wat je doet vertoeven in een sprookjesachtige en spookachtige omgeving.
John Also Bennett is een Amerikaanse componist, fluitist en synthesist uit Brooklyn, New York die tegenwoordig in Brussel zijn uitvalsbasis heeft. Zijn muziek kan best worden omschreven als avant-garde, atmosferisch en minimalistisch. In 2019 verscheen op Shelter Press, en onder JAB, zijn solo-debuutalbum 'Erg Herbe' waarin hij gebruik maakt van fluiten, micro tonale synthese en veldopnames.
John Also Bennett (****) maakt gebruik van die kenmerkende intimiteit van het ambient genre, en een gemoedsrust heerst. Innerlijk genot ervaren we. Monotoon, inspiratievol klinkt het. Het geeft een hypnotiserende inwerking. Een mystieke wereld met een donker kantje nodigt zich uit . Er wordt geflirt met daglicht en duisternis.
https://johnalsobennett.bandcamp.com/
De in Berlijn residerende Australische Sam Dunscombe (**** ) is een performer-componist die met klarinet, synthesizers, computers en microfoons als tools, en door vrije improvisatie, veldopnames en elektro-akoestische muziek, de multidimensionale perceptie van tijd onderzoekt.
Onlangs verscheen op Oren Ambarchi's Black Truffle-label 'Outside Ludlow/Desert Disco', de eerste grote solo-release van Dunscombe.
Het is een muzikaal werkje toen Sam samen met een vriend de Mojave-woestijn in Californië doorkruiste en toevallig stootte op een wirwar van ¼"-tape die op en rond een cactus was gestrikt. De andere is een veldopname van het gebied buiten de spookstad Ludlow, waar de tape werd gevonden.
Op heel uitgekiende wijze gaat Sam Dunscombe experimenteren met de sfeer die er heerst, wat je in een spookachtige omgeving brengt. Ademloos word je.
De soundscapes die door de AB Salon loeien, drijven je langzaam naar een orgelpunt van waanzin.
https://samdunscombe.bandcamp.com/album/outside-ludlow-desert-disco
De fantasie wordt geprikkeld …, zowel bij de performance van John Also Bennett als bij Sam Dunscombe.
We sloten de ogen, lieten de klanken letterlijk op ons afkomen en gingen gewillig de confrontatie aan met de natuurelementen die zo nauw verbonden zijn met de muziek van beiden, binnen dat sfeervol experiment-rijk kader .
Ieder voelt het aan op zijn eigen manier. Uniek. Maar hoedanook , dit was een avondje van totaalbeleving van fantasieprikkelende soundscapes in een sfeervol kader!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Robbing Millions + Movulango - Eclectische, behendige en sympathieke roversbende
Robbing Millions heeft na de zelfgetitelde debuutplaat in 2016 een bescheiden succes behaald tot buiten Brussel. De jazzy indie cultband rond Brusselaars Lucien Fraipont, heeft ondertussen een metamorfose ondergaan waardoor de sound van de tweede langspeler ‘Holidays Inside’ eclectischer, jazzier, strakker en dromerig klinkt. Nog meer dan de lockdown, was het nieuwe label MGMT Records, van het gelijknamige bekende duo uit New York, de katalysator voor Robbing Millions’ recente release.
Het geluk had Robbing Millions niet aan hun kant, want na de nieuwe beperkingen waren er enkele shows geannuleerd. Gelukkig kon Fraipont en de zijnen toch hun geliefkoosde thuismatch spelen in de Ancienne Belgique.
Maar eerst mocht Movulango een poging wagen om het zittend publiek op te warmen. De jonge Gentenaar heeft tot dusver weinig uitgebracht maar toch verraste hij live met zijn gevarieerde opgenomen arrangementen en zijn sterke gekleurde stem. Met rake moves en een visuele opstelling die heel retro aanvoelde, was het allesbehalve saai om hem aan het werk te zien. De new wave van de jaren 80 waren een duidelijke inspiratiebron terwijl de eigentijdse en persoonlijke Movulango-toetsen voor de frisse originaliteit zorgden. Met uitschieter “Leave”, denk aan een mix van Mac Demarco en Car Seat Headrest, slaagde Movulango in zijn opzet. Laat dat nieuw materiaal maar komen!
De main act had ondanks de beperkingen toch heel wat geïnteresseerden en fans naar de AB kunnen lokken. Uiteraard had Robbing Millions nieuw materiaal om te delen waar ze met “Overdry” meteen aan begonnen. De pulserende synthintro werd handig aangevuld met de behendige gitaarmelodieën van Fraipont. Op het daaropvolgende in het Frans en Engels gezongen “Camera” surften ze verder op de psychedelische 80s-golf. Nog één van de laatste LP was “Family Dinner” waar er een grappig familietafereel met gepaste clichés bezongen werd. Het latino-geïnspireerde “Tiny Tino” klonk aanvankelijk grappig en bijna kinderlijk, maar de hoekige tempowisselingen à la math rock sloegen het publiek met verbluffing. Handig daaraan vastgeknoopt was het oudere “Bigfoot” die dito hoekig klonk. Ook “Wiagw” en “Negative Blonde” kwamen als oldies aan bod.
Charmant aan Fraipont is dat hij zijn Franstalig accent niet wegsteekt en er dus handig gebruik van maakt. Uiteraard zijn de gelijkenissen met Air of Phoenix dan ook niet ver te zoeken. Het gemoedelijke maar toch mysterieuze instrumentele “Dynamic Plants” blonk uit in moodswings en creatieve jazzy melodieën. Tussendoor werden we verder getrakteerd met het gloednieuwe “Doctor”, meer van dezelfde psych synth indie maar dan nog eigenwijzer. “One of a Kind” zat muzikaal zeer complex ineen, maar het viertal bracht die moeiteloos over aan het opgewekte publiek. Het frivole “Have Tea”, met een bedanking voor Fraipont’s mede-acteur in de humoristische videoclip, kwam goed binnen als zoetmaker.
De dolenthousiaste toeschouwers waren duidelijk niet verzadigd. Gelukkig werden we in de encore verwend met het surrealistische “Chewie Chewie” en het geweldige hapklare “In the No Air” waardoor iedereen uit zijn stoel ging om alsnog volop te kunnen genieten.
Robbing Millions bracht met ‘Hollidays Inside’ één van de meest opvallende Belgische releases van dit jaar uit. Ook live heeft Fraipont vele harten gestolen van het (ondanks de maatregelen) zeer enthousiast publiek!
Setlist: Overdry - Camera - Family Dinner - Tiny Tino - Bigfoot - Rapa Nui - WIAGW - Dynamic Plants - Back - (New) Docter - One of a Kind - Have Tea - Negative Blonde - Encore: Chewie Chewie - In the No Air
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
"Dit trio weet, conform aan de eeuwenoude rocktradities, met een eigen visie songs te maken waarbij headbangen en dansen perfect hand in hand gaan. Gevormd eind 2017 in Gent vonden de broers Tom en Tim Leyman met Hannes Cuyvers de perfecte derde broer om hun passie voor afbraakwerken te vertolken in hun herkenbare en compacte sound."
Dit staat te lezen op de vi.be pagina van de Gentse band Ramkot, die ondertussen op de podia hebben bewezen dat ze uit het goede rockhout gesneden zijn.
De band bracht nu een nieuwe plaat uit 'What Exactly Are you Looking For'. Het interview over hun verwachtingen, hoe ze deze coronatijden hebben 'overleefd', de toekomstplannen en de ambities vind je hier .
Hoog tijd om die EP ook onder de loep te nemen.
Een optreden van Ramkot voelt aan als een energiebommetje. De songs komen live tot hun recht. Ook op plaat kun je dit wel zeggen … “Am I Alright Now” is meteen een oerknal, melodieuze rock in z’n pure vorm. Ook “Eye to Eye”, “Fever”, “Go see” zijn knallende nummers en hebben een meezinggehalte.
Kortom , Ramkot blast ons omver. Een verschroeiende, luide, harde aanpak.
Vijf songs, gewoonweg sterk. De EP bewijst dat de band klaar is voor het grote werk.
Tracklist: Am I Alright' 03:16 Eye to Eye 03:09 Fever 03:26 Stevie 02:47 Go See 03:26
Vlaanderen leerde de uit Turnhout afkomstige singer-songwriter Jef Mercelis kennen toen hij in 1992 de finale bereikte van Humo's Rock Rally, met o.m. dEUS, Nemo en The Sideburns, de voorloper van Novastar. Pas vier jaar later bracht hij met zijn band het debuutalbum 'The Hopes & Dreams Of A Drunk Punk' uit. Het album en de live-optredens bereikten een schare trouwe fans, maar niet het grote publiek.
Hij begon zich ook toe te leggen op muziek voor (inter)nationale film- dans- en theaterprojecten. Het tweede album 'Western Union' volgde in 2005. Hij deelde de affiche met John Parish en Mark Eitzel, produceerde albums van Quiet Stars en de in Berlijn wonende Leila Albayaty; hij speelde bij Rudy Trouvé's I H8 Camera.
Eerder dit jaar kwam een debuut single op de markt “Fortune”; de recensie kun je hier nalezen.
Ondertussen kwam ook een nieuw album uit 'White Flemish Trash', fijnzinnig en emotievol van aard.
Er is een overstuurde sound in de nummers, van zachte ballads naar lekker energiek. Ze improviseren , gaan buiten de comfortzone en durven experimenteren. Avontuurlijk dus. Luister maar eens naar “Fortune” en “White Flemish Trash” . "No Future” klinkt rauw en zachtmoedig. Het meesterlijke “Low Motion” en de knetterende afsluiter “Extremandura” zijn een visueel totaal beleven.
De emotie drijft boven in de sound en Mercelis ontpopt zich als een ware crooner. Hij onderscheidt zich in een veelzijdige aanpak, die ons enorm overtuigt.
Fortune 3:36 Headlights 3:54 Lucky 2:58 Sparrows 3:54 The Great Maurice 5:49 U-Turn 3:40 White Flemish Trash 4:51 No Future 6:31 Low Motion 5:19 Extremadura 4:51
Naüru is een Gent-based band die sfeervolle popmuziek brengt met een alternatief randje. Deze 5-koppige band ontstaan tijdens de Covid19 pandemie, bracht nu een EP uit.
In een dromerig, sprookjesachtig kader worden we al meteen verwend door “Daydream”, lekker door de atmosferische soundscapes. Aanstekelijk en ingetogen , ondersteund van emotievolle , gevoelige vocals.
Die trend horen we verder op “Lonely”, “Don't know what it’s like” en het afsluitende “Summer in Spring”, die zelfs een jazzy tune heeft.
We horen een band die met 'Lonely' een kwalitatief fijne EP uitbrengt, gekenmerkt van positieve poppy vibes, surplus een knipoog naar de dreampop.
De EP ontroert en weet ons in te pakken.
Tracklist: Daydream 04:50 Lonely 04:18 Don't what it's like 04:02 Summer in spring 04:14
The Otherness is een Argentijnse rock band. Gotta Go", "Few To Stew" en "No Tokens" waren opmerkzame singles. In onze recensie schreven we "Lekker rockend, maar die ook een emotionele impact hebben en overeind blijven staan. Het is opvallend hoe deze band er in slaagt om de brug te slaan tussen de Westerse cultuur en de typisch Latijns-Amerikaanse" .
De band wist via e-mail, ons te vertellen over het ontstaan van de band, de definitie van rock muziek, hoe je omgaat met gelijk welke crisis, alsook de toekomstplannen hier .
'LMIRL (Let's meet in real life)’ laat een mooie boodschap na, vol positieve energie … Soms wat bizar , gezien de plaat soms gaat over de donkere, grauwe zijde van het leven. We horen aanstekelijke riffs op het zomers getinte “Few for the stew”; ze grasduinen in het genre en voegen er een Latijns-Amerikaanse tint aan toe waardoor alles fris en monter klinkt.
Het donkere, grauwe en het lichtvoetige, rockende horen we op 'LMIRL', wat siert.
The Otherness stoomt als een sneltrein, en geeft een goed gevoel vanbinnen, ondanks de donkere tune. Dat is net die positieve energie!
“She feels the soul” en “The roundabout” hebben een livekarakter. Het werkt in op de rockmassa in ons lichaam. “Fix and fuss”, “Your carnival” en het afsluitende “Gotta Go” zijn catchy van aard.
Het verleden wordt overbrugd in hun sound, en verbindt de Westerse met de Latijns-Amerikaanse cultuur. Sterk overtuigend.
Tracklist: Few for the Stew 02:46 Fix and Fuss 03:01 She Feels the Soul 02:44 Feedback Calling 02:20 Bit of Fun 02:36 Give That Face 02:57 Quarter to Nine 02:27 The Roundabout 02:19 Your Carnival 02:56 I Bet He Knows 02:48 Isn't It Amusing 03:16 Gotta Go 03:50
Aeveris is het project rond enkele muzikanten die hun sporen hebben verdiend in uiteenlopende bands. We hadden een gesprek met zanger Louis Soenens van Fields of Troy, en citeren: "Tijdens de pandemie zag ik een projectje passeren van enkele oude vrienden van mij. Waar ik indertijd mijn eerste zang ervaringen heb bij opgedaan. Dat was toen Horizons uit Oostende. Ik las dat een deel ervan met een nieuw project was, en een zanger zochten. In eerste instantie ben ik gewoon uit curiositeit de tracks eens beginnen overlopen, die ze online hadden gezet. En dat interesseerde me wel. Het project heet Aeveris en in November lanceerden we een eerste single. De bezetting bestaat uit leden van Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen en Horizons. In September kwamen ze voor het eerst met de naam naar buiten."
Het volledige interview kun je hier nog eens nalezen .
Ondertussen kwam een eerste single op de markt “Shapeless”. De muzikanten zijn talenten in de instrumentatie als qua vocals. Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld.
Erg emotievol allemaal, frustratie, pijn, woede …, het komt aan bod in deze single. In vuur en vlam! Een verbluffende wervelstorm. We voelen de adrenaline .
Wat een overtuigende debuut single.
Ohja, Aeveris speelt in 2022 enkele Try-out concerten , o.m. op 25 februari in de Snuffel Hostel.
https://www.youtube.com/watch?v=z79wBtyib0k
De hardcore-metal van Converge is doorgaans een lawaaierige en schreeuwerige pot herrie waarmee je een heel leger kan op stang jagen. Hun platen zijn stuk voor stuk bikkelharde noten om te kraken, maar wie volhoudt ontdekt dat er toch regelmatig wel enige nuance tussen de striemende heibel sluipt, al is die soms wel ver te zoeken.
Na al die jaren lijkt Converge op ‘Bloodmoon: I’ het perfecte evenwicht te hebben gevonden tussen meedogenloos geraas en een soort donkere en meeslepende schoonheid, en dat is niet in het minst te danken aan de duistere deerne Chelsea Wolfe. Ook Cave In zanger Steve Brodsky zorgt voor extra animo en diversiteit op dit album. Hier hebben we dus te maken met een bijzondere en uiterst geslaagde samenwerking die even heftig en beklijvend als verrassend is. Dat zoiets kan werken werd recent nog aangetoond door die andere godin van de nacht, Emma Ruth Rundle, die met de sinistere black-metal creeps van Thou het bloedstollende album ‘May Our Chambers Be Full’ inblikte.
De mysterieuze Chelsea Wolfe houdt wel van zulke uitdagingen, op haar platen waart er trouwens altijd gestaag een flinke hap doom-metal of een walm van onheilspellende noise rond, en ook met haar zijprojectje Mrs Piss briest en knalt ze dat geen naam heeft.
Chelsea Wolfe weet het lawaai van Converge in de juiste banen te lijden. Ze slaagt erin om Converge intenser dan ooit te doen klinken, ook al is de razernij soms een flink stuk ingetoomd. Converge komt op terreinen waar ze nog nooit geweest zijn maar waar er wel chemie in de lucht hangt.
Opener “Blood Moon” is een loodzware sluipmoordenaar die baadt in een giftig wijnvat, de duistere stem van Chelsea Wolfe duelleert met de oerschreeuw van Converge zanger Jacob Bennan, een vocale tweestrijd die vonken veroorzaakt. “Viscera Of Men” is epische metal die naar de sterren reikt en “Coil” is gothic-rock, maar dan aan de goede kant van de balans (aan de andere kant zitten hemeltergende gedrochten als Within Temtation of Nightwish). “Flower Moon” is zowaar een grunge-song die op de betere platen van Alice In Chains had kunnen staan. “Scorpion’s Sting” is een welkom melancholisch rustpunt die gedragen wordt door de zweverige stem van Chelsea Wolfe. Ook het fraaie “Crimson Stone” bevindt zich in die schemerzone tussen pracht en geweld en afsluiter “Blood Dawn” laat zich beluisteren als de ultieme offerdienst die de demonen terug tot rust moet brengen.
Fenomenale plaat!
De muziek van Myrddin klinkt intens, is complex als hartstochtelijk ritmisch als diep emotioneel. Hij beheerst de compás van de flamenco volledig, wat hem de vrijheid geeft om te converseren met elementen uit de jazz of de klassieke muziek. Zijn vingervlugheid lijkt soms buitenaards, maar wie de tijd neemt om intens naar zijn muziek te luisteren, vindt al snel een wereld van pure emotie, schoonheid en rust.
Na vijf albums en talloze concerten bewijst Myrddin dat grote flamencovirtuozen niet per se uit Spanje hoeven te komen. Op de prille leeftijd van elf jaar leerde zijn vader hem klarinet spelen in jazz en gipsy swing stijl; hij werd deel van het familieorkest en deed zijn eerste ervaringen op het podium op. Een klassieke melodie op gitaar bracht hem ertoe zijn vader te vragen naar de grondbeginselen van de flamencogitaar .
Vrij snel daarna leek Myrddin klaar voor het echte werk en trok hij naar Andalusië om les te krijgen van Manolo Sanlucar en Gerardo Núñez. Het stimuleerde hem te componeren in zijn eigen unieke taal, diep geworteld in de pure flamencotraditie maar verrijkt met een onbegrensde creativiteit.
Met 'Monstruos Y Duendes Vol.3: Médyn' tast hij de grenzen van minimalisme af, en bewandelt hij een ingetogen pad. Die Flamengo sound drijft je naar de mooiste oorden. De aanstekelijke riedels raken. Hij gaat intiem te werk en elk nieuw muzikaal hoofdstuk ontroert. Op zijn virtuositeit staat geen grenzen. Knap allemaal!
Met best lange songs als “Médyn” dat afklokt op bijna twintig minuten, krijgt een hypnotiserende inwerking , hij trekt de (Flamenco) registers open, of doet je wegglijden in diepe gedachte. De sound is dus diep geworteld in de Flamenco traditie; er tekent zich een wondermooie , magische sprookjesachtige wereld. Sjiek!
Médyn 19:03 Djura 05:46 Kundalini 12:17 Marmorera 10:01
Minimalisme/Klassiek/Flamenco
Monstruos y Duendes Vol. 3: Médyn
Myrddin
Julien Firmin is de creatie van Michael De Busscher, die via zijn alter ego een inkijk geeft in zijn muzikaal verhaal. Een Gentse muzikant die zich geen hypes aantrekt , maar op zijn eigen elan een mengeling van blues en alt pop brengt.
De muzikale intermezzo's en de vocals zijn overtuigend. Zijn titelloos debuut dateert van 2018 en was veelbelovend. Dit bracht hem op talrijke podia in binnen- en buitenland. De nieuwe muziek is met full band live ingespeeld, in schril contrast met de debuutplaat. Het muzikaal verhaal van Michael heeft geen limieten meer. Een grenzeloze vrijheid.
We hadden een interview bij het uitbrengen van de nieuwe plaat, ‘Hands Out The Samples’, lees hier
Hoog tijd om de plaat onder de loep te nemen. De plaat is van een bijzonder kaliber . Radiohead is een van de bands die opborrelt. De stem van Michael leunt aan bij Thom Yorke, ook Jeff Buckley is een ijkpunt. Een 90s referentie hier mag zijn.
"I Want You Dead" en "Hold My Love" zijn echter twee songs waarop Julien Firmin een eigen smoel heeft, Eigenwijs.
De afwisseling, de verrassende wendingen, de (lichte) experimentjes en de emotievolle sound maken het allemaal spannend. Julien Firmin gaat ingenieus tewerk, Hij laat zich omringen door klasse muzikanten.
De catchy en opzwepende gitaarriedels geven een adrenalinestoot. De instrumentatie heeft een sterke impact, meer dan op het titelloos project dat eerder een solo plaat is. “Blue Sky” koesteren we!
Op 'Hands Out The Samples' hoor je een hechte band, ideaal op elkaar ingespeeld. Het zorgt voor magie. De eigentijdse sound siert.
De plaat is eerder een EP, met (maar) zeven nummers in een speelduur onder het halfuur.
Tracklist: Hanging on 03:56 Wait 05:05 I want you dead 03:16 Bird 03:47 Hold My Love 04:39 Samples 04:17 Blue sky 03:52
Nederlands 
Français 
