De naam Jim Davies zal misschien niet direct een belletje doen rinkelen, maar hij speelde gitaar op de singles “Firestarter” en “Breathe” van The Prodigy. Daarna deed hij nog mee met Pitchshifter en tal van andere projecten. Deze ‘Prey Later’ is zijn tweede solo-album als producer (en ook nog gitarist).
Er staan op dit album een paar stompers die inzake aanpak en energie herinneren aan The Prodigy. EDM met een flinke dosis industrial, redelijk donker ook.
De vocale hulp komt o.m. van Tut Tut Child, zijn echtgenote Abbie Aisleen en van Jamie Mathias, de bassist van Bullet For My Valentine. Twee nummers werden gemixed door Empirion. Dat komen en gaan van vocalisten en de diversiteit aan subgenres bovenop de twee Empirion-mixes maken van ‘Prey Later’ een heel nerveus album, maar dat kan dit genre van electro/EDM wel hebben.
De beste tracks op dit album zijn zonder meer “Hit The Reset” en “Choose Your Poison”, de twee Empirion-mixes die op een album van The Prodigy hadden kunnen staan, het slepende, dreigende, apocalyptische “Prey Later” en het duistere “The Killing Way”.

https://jimdavies.bandcamp.com/album/prey-later

Deep Purple kent iedereen natuurlijk van “Child In Time” of “Smoke On The Water”, zogenaamde onsterfelijke classic-rocksongs die al decennialang genadeloos door onze strot geramd worden tot we er indigestie van krijgen. Deep Purple is echter ook verantwoordelijk voor pareltjes als “Lazy”, “Highway Star”, “Mistreated, “Hard Lovin Man”, “Flight Of The Rat”, “Burn” of “Fireball”, stuk voor stuk songs die rauwer, intenser en potiger klinken dan die belegen klassiekers. Dat is natuurlijk allemaal al lang geleden, want Deep Purple is in feite al jarenlang dood maar ze weten het zelf nog niet. De dood is met name ingetreden bij het definitieve vertrek van de geniale maar helaas ook onhandelbare Ritchie Blackmore. De enige vermeldenswaardige stuiptrekking die Purple zonder Blackmore nadien nog heeft ingeblikt is ‘Bananas’ (2003).
De koppigaards houden zichzelf tot op vandaag nog kunstmatig in leven -het zijn volhouders, dat moeten we hen dan wel toegeven- met als vervanger Steve Morse, een dertien-in-een-dozijn gitarist die telkenmale meent een rits overbodige guitar-hero-clichés uit de kast te moeten halen terwijl niemand daar om gevraagd heeft.
Dead Purple (nee, geen drukfout) vindt nu dat de tijd rijp is om een hoop all time classic-rock songs te gaan coveren. Alsof daar iemand zit op te wachten. Wie kan er nu in hemelsnaam iets aanvangen met de zoveelste versie van “White Room”, ook weer zo een song die we net een keertje te veel gehoord hebben. Bovendien is de abominabele Purple versie dan ook nog eens een regelrechte blamage voor Cream. Ook aan Peter Green’s “Oh Well” voegen ze niets toe, of het moet een lepel smakeloze stroop zijn. En zo gaat dat de hele plaat door. Als afsluiter komt Dead Purple dan nog eens af met “Caught In Te Act”, een zogeheten rockmedley, ook iets wat dateert uit de prehistorie en nooit meer opgegraven had mogen worden. Onder meer Led Zeppelin, Spencer Davis Group en Booker T & The MG’s worden hier schaamteloos verkracht.
Grootste pijnpunt op dit covervehikel is echter zanger Ian Gillan, ooit een gedreven hard-rock giller die alle toonaarden aankon, nu een eentonige brompot wiens stem elke vorm van animo is kwijtgeraakt. Een mens zou haast compassie krijgen met de arme man, zeker nadat we nog eens ‘Machine Head’, ‘Made In Japan’ of ‘In Rock’ achter de kiezen hebben gedraaid.
De oudjes zullen hiermee waarschijnlijk wel de tijd van leven hebben gehad, maar konden ze dit echt niet gewoon binnen de muren van de studio houden?
Dit is de meest tenenkrommende plaat van het jaar.

Crashdiët is terug met een nieuwe single. Deze sleaze/glamrockband is vooral bekend vanwege de steeds wisselende samenstelling, ondanks hun status en succes. Het zesde album waarvoor ze nu in de studio zitten en dat in 2022 uitkomt, zal misschien het eerste album van deze band zijn met dezelfde zanger als het vorige album.
Het proevertje heet “No Man’s Land” en deze single laat het beste verhopen. Dit overstijgt de glam en sleaze en heeft catchy elementen van Crashdiët’s landgenoten als Europe en Sabaton. Het ritme, de aanstekelijke vibe, de meezingbaarheid, … Het lijkt een makkelijke formule, maar enkel als alles juist zit werkt ze ook en dat is hier het geval. Voor de liefhebbers van klassieke hardrock is dit gesneden koek.
https://www.youtube.com/watch?v=eidua-3li_Q&t=4s

‘Red Light’ is de tweede single van Silent Flag, het nieuwe project van Dirk Vreys (Zombikini, A Slice Of Life, the OcsCURE) en net als bij de vorige single (“Enter The Batcave”) krijgt hij hierop bijstand van zijn Franse So What?-maatje Yannick Rault (Photon, This Grey City, Closed Mouth…).
De nieuwe single is opnieuw een sterk staaltje dark wave, met een boodschap aan de bevolking. Dat het misschien wel even genoeg is geweest. Het rode licht van de songtitel verwijst naar allerlei signalen inzake politiek, klimaat, corona, migratie en Vreys roept ons op om die signalen niet langer te negeren (te blijven slapen). Wat we dan wel moeten doen, vertelt hij er niet bij.
In zijn analyse en zeker ook muzikaal leunt deze “Red Light” aan bij “Different World”, het jongste album van Enzo Kreft. Al voegt Silent Flag wel nog wat gitaren toe aan de synths en zitten ze toch in een ander muzikaal universum. Geen remixes deze keer, hoewel dat bij “Enter The Batcave” soms toch wel een meerwaarde was.
Na twee singles wordt stilaan duidelijk waar Silent Flag naartoe gaat. En voor die richting kunnen wij enkel groen licht geven.
https://www.youtube.com/watch?v=t_PXfOxEDQI&t=3s

Beachdog is de nieuwe band van David Achter de Molen, de zanger van het vroegere John Coffey. Met die punk/hardcoreband stond hij wereldwijd op festivalpodia, maar dat is verleden tijd. Op de eerste single van Beachdog horen we vooral grunge. En goede grunge zelfs. Volgens het boekje en met meer emotie dan de meeste neo-grungers. De zang doet mij in de intro van “Crawl In Pieces” zelfs meteen denken aan Eddie Vedder op ‘Ten’.  Het refrein mist wat meezingbaarheid en je blijft wat zoeken waar deze track nou precies over gaat, maar wel een sterke single.
Het B-kantje van deze 7” is andere koek. “Milk” ruikt nog hard naar de militante hardcore van John Coffey, met halfweg misschien een subtiele Soundgarden-toets en – meer naar het einde toe – de intense noise van pakweg It It Anita.

https://snowstar.bandcamp.com/album/crawl-in-pieces-7

Osees - Het gaat vooruit in de Vooruit

Er zijn zo van die bands waar een mens niet genoeg kan van krijgen. Wie een roodgloeiende band als Osees al eens eerder aan het werk gezien heeft , is er gegarandeerd de volgende keer terug bij, want dit is een rollercoaster waar je steeds terug in wil zitten.
De band heeft ondertussen al een omvangrijke backcatalogue bij mekaar geschreven, dus is er heel wat voorraad om uit te putten, en wat we vanavond op ons bord krijgen is om van te smullen en compleet uit de bol te gaan.
Met een weerzinwekkend tempo jagen onze geliefkoosde garage-rockers zowat 22 kolkende songs door de Vooruit. Psychedelische waanzin, striemende punk of briesende trashmetal, bij Osees kan het allemaal. En dit voortgestuwd door twee ontketende drummers en de immer driftige frontman John Dwyer.
Een hoop klassiekers zijn natuurlijk van de partij, zoals een weergaloos “The Dream”, een stomend “Toe Cutter/Thumb Buster”, een uiterst heavy “Withered Hand”, een riffmonster “Ticklish Warrior” of de lange jam “Sticky Hulks”, een zogeheten -nou ja- rustpunt.
Het gaat waanzinnig snel en bij momenten loeiend hard, check geflipte songs als “Terminal Jape”, “Electric War”, “Scramble Suit II” en “Animated Violence”, regelrechte trashmetal met een hoek af. Of “Dreary Nonsense”, “The Fizz” en “Heartworm”, gewoon pure punk in speedmodus.

Explosiviteit is een handelsmerk, een niet aflatende rotvaart is het middel, een losgeslagen en overenthousiast publiek is het resultaat.
Osees is een wervelwind die zijn gelijke niet kent.

Organisatie: Democrazy, Gent

Deeper - Diepe, potige en toch originele post-punk

De muzikale bron van post-punk lijkt de voorbije jaren met de exploten van DIIV, Omni, Ought, Preoccupations, Fontaines D.C., Shame en onnoemelijk veel andere bands, onuitputtelijk. Toch bleek Deeper met tweede LP ‘Auto-Pain’ over genoeg originaliteit te beschikken om opgemerkt te worden. Originaliteit die je afgelopen maandag in de Botanique live kon horen en voelen.

Diep in de kelder van de Botanique was het aanvankelijk ongeduldig wachten op de intrede van het viertal. Al meteen in “Warm” maakten ze duidelijk dat ze de elektronische toetsen (synths en drumpads) niet schuwen. Deze opener leek over de pandemie te gaan waar we helaas nog allemaal in verzeild zijn (Is this the cure you believe in / Or just another crossed line?).  De bedrukte sfeer werd echter met gemak omgegooid en goedgemaakt met “Run” en “Pink Showers” die het publiek duidelijk kon bekoren.
In contrast tot de spaarzame bindteksten, lieten ze de muziek spreken voor wat die is. De heerlijke herhalingen in “Willing” hield het publiek aandachtig geboeid. terwijl de tempowisselingen in “4U” ons allemaal verrasten. UItschieters van de set waren het grimmige maar catchy “Esoteric” en de nog hoekigere “This Heat” waar het woeste gezang van Nic Gohl de gelijkenis met Brandon Flowers voor de geest haalde. In “Lake Song” is het quasi onmogelijk om ook de gelijkenis met een mini Robert Smith te ontkennen.
Terug introspectiever was het in “Helena’s Flowers” en afsluiter “The Knife” waar met de beukende outro het concert passend werd mee afgerond. Een nieuw nummer als bis deed de band als toegift voor het onverzadigd publiek.

In nog geen uur liet Deeper ons toe om diep in haar ziel te kijken. De originaliteit van het viertal werkte al goed op plaat en dit kwam ook goed tot zijn recht met deze stevige en potige passage.

Setlist
Warm - Run - Pink Showers - Willing - 4U - Esoteric - Build a Bridge - This Heat - Taxi - Lake song - V.M.C. - Helena's flowers - The Knife - (nieuw nummer)

Organisatie: Botanique, Brussel

Carmina Burana - Prima Carmina Burana

O Fortuna! Wat een geluk! Misschien klinkt het wat raar in deze corona-tijden, waar het lot ons niet zo goed gezind lijkt, maar toch voelen we ons vereerd dat we naar een prachtige uitvoering van ‘Carmina Burana’ mochten kijken en luisteren. Het gebeurt niet veel dat er zo’n grootse enscenering is met een live symfonisch orkest, solisten en dans, in totaal zo’n 150 artiesten!
De Nederlandse choreograaf Gerard Mosterd maakte er een mooi geheel van voor Prima Donna Events in de concertzaal van het Kursaal in Oostende, ter ere van de 125e verjaardag van componist Carl Orff. Ook Gent, Antwerpen, Brugge en Hasselt kregen de voorstelling al over de vloer.
Orff selecteerde in 1935 een aantal liederen uit het middeleeuwse handschrift Carmina Burana (‘liederen uit Beuern’) en schreef er eigen muziek bij. Ook mensen met weinig klassieke ervaring kunnen zeker genieten van het monumentale werk, zeker zoals hier in combinatie met video, licht en dans, bij momenten heel modern of alleszins tijdloos aandoend.
Deze uitvoering koos voor een ingetogen en stille start, met het koor dat opkwam met de handen voor elkaars ogen, waarna de percussie en de onmiddellijk indrukwekkende start van ‘O Fortuna’ ons nog meer dan anders kippenvel bezorgden. Iedereen kent dat koorstuk wel, je moet maar eens googelen als je twijfelt. Het is muziek die door je heengaat, en die je moet voelen in plaats van begrijpen, wat sowieso natuurlijk moeilijk is met de Latijnse en Middelhoogduitse teksten.

Testosteron
De eerste liederen kunnen worden gebundeld in het thema ‘lente/zomer’ en dat deel stond vol van de contrasten. De bijna naakte dansers gingen van zombie-achtige moves probleemloos over naar sierlijke liefdestaferelen, bijgestaan door het sterke koor, dat door hun zwarte outfit en gestileerde bewegingen ook bijdroeg tot de sfeer. Die sfeer ging van grauw en gruwelijk naar fleurig en warm. Twee hoofddansers in het zwart speelden een boeiend spel van afstoten en aantrekken. Soms werd geprojecteerd op de drie podiumdelen, maar die bewogen soms wat te pas en te onpas.
In het tweede deel kwam de bariton heel sterk naar voren. Zwalpend zong hij drank- en gokliederen, en toen de mannelijke dansers, de bariton en het mannenkoor samen op het podium stonden, vloog het testosteron de zaal in. Gelukkig droegen we mondmaskers.
Een mooie apotheose vormde zich in het derde deel, waarin ook een schattig kinderkoor, een sopraan en een tenor de kracht van de liefde bezongen. De ijle tonen van de sopraan gingen soms onmerkbaar over in de stilte of in een instrument en soms wist je niet meer of je nu gewoon vibraties hoorde of eigenlijke klanken. Een mooi samenspel tussen dans, zang en instrumenten, al zaten die in de concertbak en kon je ze niet zien. Toen de stilte dan viel vóór de reprise van “O Fortuna”, was iedereen verwonderd dat de cirkel toen al bijna rond was. De tijd, een mooi motief doorheen het stuk, was even blijven stilstaan.

Staande ovatie
De staande ovatie op het eind was dan ook meer dan terecht. Orff beeldde het leven uit als een soort rad van fortuin. Gelukkig lag dat symbool er hier niet te dik op, en werd het slechts subtiel door de dansers uitgebeeld. Soms heb je geluk en de dag erna kan het weer slecht gaan. Belangrijk is dan ook om de momenten van fortuinlijk genot te omarmen, want het kan vlug gedaan zijn. Dat hebben we intussen wel geleerd, niet?

Neem gerust een kijkje naar de pics @Christine Stroobandt
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/kursaal-oostende/carmina-burana-22-11-2021.html
Organisatie: Primadonna events (ism Kursaal, Oostende)

Rhea - Rocknrollers pur sang

Rhea schopt het ver. De fantastische Gentse band kun je nu bewonderen in een uitverkochte AB Box. De finalisten van de Nieuwe Lichting 2016 spelen rechttoe-rechtaan, harde rock and roll, zonder al te veel franjes ,toeters of bellen. Des te meer gitaren en drums. Pur sang dus! Het genre slaat aan, en ze veroverden onlangs met “Rather be nothing” de eerste plaats in de fameuze StuBru Afrekening.
Vanavond waren ze goed, supergoed. Dit vijftal heeft alles om het te maken.

Een complexloze, gedreven zanger en tevens songwriter Jorge Van den Sande bespeelde het publiek, zweepte het op en  liet het genieten. Gitarist Guillaume Lamont , die me wat deed denken aan Slash of de frontman van Wolfmother, headbangde met zijn wapperende gekrulde manen als een volleerd hardrocker en kreeg de zaal moeiteloos mee. In contrast stond daar de andere gitarist Hannes Cuyvers, rustig en héél nauwkeurig zijn werk te doen met oog voor detail en techniek . Een opvallende tegenstelling die eigenlijk uitermate paste in het groepsplaatje.
In het begin was het wat aarzelend , maar zodra het vat bekende nummers werd opengetrokken, te beginnen met “Stuck in the middle” , was er geen houden meer aan. De groep raasde doorheen het repertoire, en het ging erin als zoetenkoek bij het publiek. Van enig amateurisme was hier geen sprake. Retestrakke nummers volgden elkaar in hoog tempo op. Dat was verdomme genieten!
Halverwege kregen we zowaar een cover te verwerken van Eminem, “The Real slame shady”. Jorge bracht het er goed van af als rockrapper en de band had dit nummer kunstig omgetoverd tot een rocknummer. Hoed af.
Bij “Baby I’m sorry” haalde Jorge er nog zelfs twee mooie achtergrondzangeressen bij waarmee hij samen het nummer op intieme wijze inzette. Halverwege het nummer , met het invallen van de andere groepsleden , werd van dit korte pad afgeweken en kregen we de RHEA zoals we ze kennen, met overtuigend bas-, gitaar- en drumwerk, naar de eindmeet spurten. Wat een jolijt.
Na  “Rather be nothing “namen ze een korte adempauze om daarna voor een laatste maal het podium te bestormen en  definitief af te sluiten met het beestige nummer “Shut up & take my money”. Rockfeest in het kwadraat.

Het is duidelijk dat deze heren héél goed naar Royal Blood hebben geluisterd, maar het stoort niet want door hun enthousiasme , kunde en volle overgave was dit vijf kwartier meegenieten van een héél goeie Belgische rockband  die de essentie van een meeslepend, begeesterend en spannend tot op het eind optreden, héél goed beheerst en  weet te brengen. Hopelijk razen ze op deze manier verder.

Rhea werd voorafgegaan door niet één maar twee voorprogramma’s. De eerste groep The 925 misten we helaas wegens de verkeerschaos in Brussel als gevolg van de Coronabetoging die dag.
Het tweede voorprogramma Oproer was een verrassing voor ons. Ook een vijftal afkomstig uit Aalst en Gent wist ons absoluut overeind te houden. Ze spelen een mix van muziekstijlen gaande van alternative over hiphop en indie. Gitaren en synthesizers bepalen de hoofdmoot in hun nummers en vullen mekaar op harde en/of melancholische wijze aan. En met een charismatische, uiterst beweeglijke frontman, die over een uitstekende stem beschikte, werd dit half uurtje terecht gesmaakt.

Setlist Rhea : Ready to rumble, Couldn’t care less, Stuck in the middle, Silver lines, Anything to love you, Never out of sight, Something good, Slim shady, Under my skin, Eyes on you, Screaming, If only, Baby I’m sorry, Rather be nothing, Shut up & take my money

… Dankjewel aan het management van Rhea (ism de AB) voor deze avond  …

Neem gerust een kijkje naar de pics @Tessa Feys

http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/rhea-21-11-2021.html

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Molchat Doma - Een Black Celebration uit Wit-Rusland

40 jaar na datum worden post-punk, new wave en synthpop omarmd door een nieuwe generatie die er haar eigen twist aan geeft. Zeker in Oost-Europa zijn deze genres altijd populair gebleven, omdat ze een uitweg bieden aan het grauwe bestaan van de prefab woonblokken.
Uit die wereld komt Molchat Doma, een drietal uit Minsk, Wit-Rusland. Dankzij de sociale media zijn die op heel korte tijd doorgebroken in West-Europa, wat niet voor de hand liggend is, want alle nummers zijn in het Russisch en de bandleden spreken geen woord Engels.
Na hun tweede plaat 4Etazhi4 (2018) brachten ze in volle lockdown hun derde plaat uit, ‘Monument’ (2020). De band gebruikt op hun platenhoezen een beeldtaal die brutalistische Oostblokarchitectuur combineert met surrealisme.

De Orangerie was uitverkocht, en hier en daar vingen we Oost-Europese klanken op, dus de Russische diaspora was alvast present. Verder een gevarieerd en jong publiek, het was niet zo dat enkel de goth-fans afgezakt waren naar de Botanique.
Molchat Doma begon er aan met “Kletka” even na negen, en het viel meteen op dat de nummers een ander jasje gekregen hadden: terwijl de klank op plaat steunt op keyboards en drumcomputers die schatplichtig zijn aan Depeche Mode en zelfs The Human League, werd dit live vertaald naar een droge postpunk-bas en  de ‘water’ gitaarklank die zo kenmerkend is voor The Cure ten tijde van ‘Pornography’.
Pavel Kozlov produceerde die klank trouwens op een Flying V-gitaar, die je eerder met foute hairmetal dan met new wave associeert. Waarover Egor Shkutko, frontman met kenmerkende druipsnor zong, hadden we het raden omdat onze Russische woordenschat zich beperkt tot een vijftal woorden, maar het klonk in ieder geval sfeervol en melancholisch. De man vertelde ons ook niet waarover hij zong, zijn bindtekst beperkte zich tot een beleefd ‘Spaziba’.
Molchat Doma pikt niet alleen uit de vroege jaren tachtig met de Linn drum die monotoon maar verdomd dansbaar klonk, maar ook de jaren negentig passeerden met filterbankklanken uit de Belgische newbeat en techno. In die zin lijkt Molchat Doma een beetje op onze The Haunted Youth, die ook een sound van een vorige generatie heruitvinden.
De Wit-Russen zetten ons even op het verkeerde been, we dachten dat ze “A forest” van The Cure zouden coveren, maar ze hadden enkel de baslijn gepikt in hun eigen “Tansevat”.
Het laatste halfuur werd het meer dansbaar, je zou kunnen zeggen dat de band transformeerde van Joy Division naar New Order met nummers als “Diskoteka”, “Na dne” en bis en tevens bekendste nummer “Sudno”, dat door het publiek joelend onthaald werd.

Een sterk slot van een sfeervol maar ook best energiek optreden, een ‘Black Celebration’ waarmee bewezen werd dat inspiratie overal tot bloei kan komen, zelfs uit de meest onverwachte plaatsen zoals het naargeestige Minsk.

Setlist: Intro/ Kletka/ Zvozdy/ Lyudi Hadoyeli/Toska/ Otveta net/ Udalil tvoy nomer/ YA Ne Kommunist / Obrechen/ Leningradskiy blues/ Lyubit' i vypolnyat/Doma molchat/ Volny/ Kryshi/Utonut’/Tishina/ Tantsevat'/ Ne smeshno/Diskoteka/ Na Dne
Bis : Sudno (Boris Rizhiy)

Organisatie: Botanique, Brussel