In navolging van zijn album ‘Having Fun’, dat door pers en fans heel goed onthaald werd, heeft Pauwel De Meyer de nieuwe digitale EP ‘Witches’ uitgebracht op Bandcamp en binnenkort op alle digitale platformen. De uitgave viel samen met zijn tournee door Duitsland en de UK.
‘Witches’ is volgens Pauwel De Meyer een schetsboekje met bevindingen over de stad en de dingen die hij daar doet. Het is een terugkijk op jeugd en verval. De nummers zijn kort en eenvoudig. De teksten zijn koortsdromen. Alles werd opgenomen in de kelder van De Meyer met een minimale bezetting. Hij moest ze opnemen vooraleer hij echt aan een nieuw album kon beginnen.
“There’s No Wrong In Settling Down” is zoals de andere drie nummers kort, akoestisch, ongekunsteld en ingespeeld met een warm, bijna tastbaar gitaargeluid. In tegenstelling tot de andere tracks heeft deze een nerveuze finale die vaagweg wat verwijst naar “The End” van The Doors.
Titeltrack “Witches” zou een leuke aanzet voor een rocknummer kunnen zijn. Benieuwd hoe dit nummer zal klinken als het helemaal aangekleed is, met een volle bandbezetting en mooie arrangementen, zoals De Meyer het zo voortreffelijk deed op ‘Having Fun’.
Op “Heartbreaker” verkent De Meyer voorzichtig de blues en geeft er zijn eigen draai aan. Afsluiter “Molly” is veruit de vrolijkste song op deze EP. Het is de enige track die nagenoeg de hele band laat horen en er is zelfs al een begin van een mooi arrangement uitgewerkt. “Molly” heeft veel potentieel om een radiovriendelijk rocknummer te worden in de stijl van pakweg Bear’s Den, maar met een song die afklokt op ruim minder dan twee minuten heeft De Meyer wel nog wat werk.
‘Witches’ is een mooi schetsboek. Hopelijk zien we deze vier pareltjes volledig uitgewerkt terug op dat volgende album.
https://pauweldemeyer.bandcamp.com/album/witches
Kunnen ze ook in Mexico degelijke deathmetal maken? Wie daaraan twijfelt, kan zich ‘Matter Without Form, Body Without Soul’ van Ghölem aanschaffen, met daarop tien old-school deathmetal-pareltjes.
Ghölem serveert zijn death snedig en hondsbrutaal: een spervuur van complexe gitaarhoogstandjes en daarover een strakke drum, een onopvallende diepe bas en een nog diepere grunt. Denk aan Death, Carcass, Pestilence, Cancer of het oude werk van Sepultura.
Mexico had in de jaren ’90 van vorige eeuw reeds een bloeiende deathmetal-scene. Ook de leden van Ghölem hebben al een lange staat van dienst bij tal van ander bands en dat hoor je ook. Talent wordt op dit album gecombineerd met vakkennis.
Op ‘Matter Without Form, Body Without Soul’ laat Ghölem geen steken vallen. Deze band heeft niet bezuinigd op leuke riffs en weet op elk nummer te boeien. Hoogtepunten zijn o.m. “Sell Me My Forgiveness” (prachtige intro en een sympathieke ontsporing naar het einde toe), “Veil”, “Implode” (ook al met schitterend gitaarwerk en bij momenten tot ver buiten de lijntjes van de deathmetal), het heerlijke “Advent” en de single “Hearts and Souls”. Van dat laatste nummer vind je makkelijk de lyric video op YouTube.
Het is nog maar het eerste album van deze band en ze hebben nog geen label gevonden, maar als kwaliteit een garantie is, staat voor Ghölem de poort naar internationaal succes wagenwijd open.
https://www.facebook.com/gholemcurse/?fref=ts
Het Nederlandse trio Bartek speelt fuzzrock. Niet meteen het populairste genre vandaag, maar ze zijn er wel heel goed in. Ze spelen op hun debuutalbum ‘Bartek’ eigenlijk gewoon catchy rock en pop, maar dan hard en snel.
Opener “Holland” zet je als luisteraar even op het verkeerde been met een slome stoner-track, maar daarna barst het rock- en fuzzfeest helemaal los met ”22”, “Nothing” en “Someday”. Een beetje snelle garagerock zoals The Paranoiacs indertijd, maar dan met nog een flinke dosis fuzz. Vergelijkingen liggen niet voor de hand. Fu Manchu en Truckfighters komen in de buurt, maar dan slordiger en snediger. Of The Dandy Warhols, maar dan sneller en harder. Dichter in de buurt komen bands als Honeyblood, The Glücks en The Wands, maar die zijn zelf maar weinig bekend.
“Heavy” is, zoals de naam al laat vermoeden, een zware en trage stoner-track zoals “Holland”, maar dan met nog een extra psychedelische toets in de finale. Dit is Bartek in zijn minst catchy vorm, maar het is anderzijds een mooi contrast met de andere, heel snelle songs als “Numb” en “The Slime”. Dan weet je weer hoe snel die wel zijn. Afsluiter “Sunken Eyes” is een klein meesterwerkje dat laat vermoeden dat deze band ook heel complexe songs met mooie arrangementen in zich heeft.
Bartek’s keiharde pop is uitermate geschikt voor broeierige feesttenten en duistere cafés.
https://nl-nl.facebook.com/bartekholland/
Vader – Poolse bulldozer death metal!
Immolation + Vader
Kreun
Kortrijk
2017-04-04
Frederik Lambrecht
Death metal, een muziekkeuze in het leven en een muziekstijl die ook ettelijke bands in zijn macht heeft die het woord van death metal verspreiden...maar niet iedere band is hetzelfde qua intensiteit en spijtig genoeg uitvoering, waardoor je nog altijd een onderscheiding hebt tussen de diverse bands, gelukkig maar! En voor ondergetekende blijven oude death metal bands zijn favoriet, dus was ik uitermate tevreden om op een doordeweekse dinsdag 2 vette bands aan het werkte mogen zien in Kortrijk.
Er was nergens een bordje ‘uitverkocht – sold out’ te bespeuren dus was het niet bepaald drummen in de zaal met uitstekende klank. Maar waren de bands in puike doen?
Wel, openen doen we met de Amerikaanse band Immolation die nog maar recent hun laatst plaat hadden uitgebracht getiteld ‘Atonement’. En zoals verwacht werden een reeks nummers uit deze laatste album ten tonele gebracht waaronder opener “The Distorting Ligh”, “Destructive Currents” en “When the Jackal Comes”. Direct werd duidelijk dat deze plaat meer melodie bevat dan hun oudere platen, want toen nummer “Immolation” van hun debuutplaat uit de strot van Ross Dolan kwamen en uit de trommels en snaren van de andere bandleden, ging het toch een tandje meer rechttoe, rechtaan. Uit album ‘Close to a World Below’ werd het razende “Higher Coward” gebracht en werden de fans ook getrakteerd op titelnummer “Majesty and Decay” van het gelijknamig album. Grappig om zien was hoe gitarist Robert Vigna zijn gitaar ter hand nam alsof hij gemaakt was van gloeiend staal. Een showbeest pur sang dus haha. Wat ook opviel was dat drummer Steve Shalaty soms enkele steekjes liet vallen en dat zijn voetenwerk niet correct afgesteld stond, waardoor dit voor sommigen wel als enerverend kon beschouwd worden. Gelukkig kon ik daar persoonlijk afstand van nemen en vond ik het een geslaagde show!
Vooral de klanken van de frontman/bassist waren een verheerlijking voor het oor, vette beurt!
Het begon al enkele graden warmer te worden en dan moest het beste nog komen met oudgedienden Vader die reeds meedraaien sinds 1983. De stem van Peter is een groot handelsmerk van deze death metal band, alsook de enorme hoeveelheid thrash die in hun muziek verweven zit. De beginsample werd afgespeeld en toen werd onmiddellijk de deur ingetrapt voor 1 uur durend vakmanschap. Alles zat goed ineen en ze hadden klaarblijkelijk toegeleefd naar deze avond want het vuur zat erin kan ik bevestigen! Hun laatste plaat dateert van eind 2016 met supernummers “Angels of Steel” en “Prayer to the God of War” die de boel deed ontploffen vooraan het podium. Reeds 13 albums staan al op hun conto en de beste tracks stonden op de setlist waaronder “Decapitated Saints”. Er werd weinig gecommuniceerd, maar des te meer nummers gespeeld zoals het hoort. Topnummers die mij het meest bekoorden (want alles werd op hoog niveau gebracht’ was ongetwijfeld “ Wings”, het nummer die mij als eerste binnenschiet wanneer de naam Vader ter sprake wordt gebracht en het machtige “This is the War” van het Necropolis album.
Spijtig genoeg was 1 uur te kort, want wat had ik toch zo graag “Black to the Blind” op hun setlist zien verschijnen deze avond. Soit, het amusement leed er niet onder en graag zou ik toevoegen dat bij beide hoofdacts deze avond (5RAND & Monument of Mysanthropy buiten beschouwing gelaten want door het vroege startuur gemist) de lichtshow subliem was, iets wat weinig onder de aandacht gebracht wordt. Er was ook 1 foutje te bespeuren bij de PA, want Immolation zat de eerste seconden van hun aftrap zonder klank, maar dit werd rap rechtgezet.
Concluderen kan ik dus dat death metal op een dinsdagavond in de Kreun een boost geeft om de week verder te zetten en dat dit voor herhaling vatbaar is. Immolation heeft alvast bevestigd dat ze in september terug in België zullen vertoeven, hopelijk duurt het ook niet te lang eer we de Poolse bulldozer Vader terug mogen verwelkomen! I had a blast!
Organisatie: Fee The Fire (ism Wilde Westen, Kortrijk)
Klaar voor ‘some honey dripping love, made in Belgium’? Delv!s staat helemaal voor je klaar en wil dat je je bekken zachtjes los schudt, dansend of op andere manieren. En daarna vraagt hij op zeer lieve en beleefde manier of het lekker was. In 2013 nog een flinke hit met “Tell me”, dit jaar een veelbelovende oogst met het heerlijk strakke “Come my way” en zijn eerste EP ‘No ending’ op komst. Een hele tijd al timmert de Landense Niels Delvaux gestaag aan zijn soultraincarrière, maar 2017 kan wel eens een ‘grand cru’ jaar worden voor hem.
Het publiek wordt eerst richting wiegen gemasseerd door het Gentse BLOW Trio. Drie mannen met zwarte hoodie en een half wit masker op, ze kunnen zo mee het filmscherm op als randpersonages voor een Scary Movie-sequel. Met twee tenorsaxen en een drumstel en zonder een woord , creëren ze een combi van dance en dubstep. Aangenaam om zien en horen, misschien net iets te veel gimmick.
Enter the dragon on stage, ofwel Delv!s die als een onvervalste knuffelbeer minzaam het publiek doet glimlachen. Met zijn achten zijn ze in totaal op het podium, inclusief twee blazers en een beminnelijke en opvallende achtergrondzangeres. Een mooi, zomers en warm geheel, met soms een iets te nadrukkelijke drum in de mix. Delv!s brengt een hartveroverende set : geen grootse dingen, wel 100% plezier met “Mama”, de Nina Simone cover “Ain’t got no, I got life” en zijn twee aanstekers “Tell me” en “Come my way”. Zijn stem is een onverwoestbare dijk, ook al vertelt hij op het einde van de show dat hij een verkoudheid onder de leden heeft, maar werkelijk niemand in de zaal merkt het op. Een hete brok testosteron is hij niet op het podium : wel een verademing om te zien, hoe hij zeer karakteristiek rondhobbelt op het podium en soms naar zijn zij grijpt, even denkend dat hij pijn in zijn milt heeft. Er komt geen overdadig machogedrag aan te pas bij Delv!s, hij fluistert liever subtiel mooie liefdeswoorden en neemt er graag de tijd voor. En dat doet hij met verve, voor hem mag het woord love wel duizend keer helder gezongen worden.
Eindigen doet hij helemaal alleen, met “What a wonderful world” van Sam Cooke. Delv!s houdt van de stemmen van de grote funk- en soulzangers, en hij staat er moeiteloos naast.
Of hij het internationaal al dan niet maakt, is eigenlijk van geen tel. Weet gewoon dat Vlaanderen voortaan een echte, ambachtelijke soulzanger in huis heeft, en dat zijn optredens je een liefdevol en gloedvol gevoel zullen geven.
Organisatie: Democrazy, Gent
Warhaus - Van de tropische jungle naar verlaten Brusselse straten
Warhaus – Dijf Sanders
Ancienne Belgique
Brussel
2017-03-31
Birgit Coucke
Geen review van Warhaus, J. Bernardt of Zimmerman gaat voorbij of je leest wel een verwijzing naar Balthazar. Het kan ook niet anders want de zijprojecten van de Balthazarfrontmannen en bassist zijn niet alleen qua personeel maar ook qua sound onlosmakelijk met elkaar verbonden. Na een eerste passage in oktober vorig jaar mochten Maarten Devoldere en zijn Warhaus-kompanen deze keer de grote zaal Ancienne Belgique vullen. En met succes: het concert was volledig uitverkocht.
Opvallen: dat is wat een voorprogramma moet doen. Met een grote backdrop deed Dijf Sanders (bekend van Teddiedrum, The Violent Husbands en van zichzelf) het meteen. Zijn psychedelische sounds werden ondersteund door een spel van licht, schaduwen en bewegende projecties. De weinige gelukkigen die al aanwezig waren in de AB waanden zich spontaan in de jungle onder begeleiding van de natuurgeluiden en chille vibes. Door verschillende soorten slagwerk en een xylofoon kreeg je een waar Tarzan-gevoel. Dijf wist het publiek best wel op te warmen en gaf het roer over aan Warhaus met opvallende woorden. ‘Ik ga nog één liedje spelen voor Warhaus komt en jullie hoofdjes kapot gaan… van prettigheid’.
Eerlijk? Onze hoofdjes gingen niet kapot, maar het was wel prettig. Wie zich nog steeds in de door Dijf Sanders’ gecreëerde tropische sferen bevond werd daar netjes weg gehaald door Warhaus. Met een minder bekend en behoorlijk zwoel “Control” werd de zaal dan ook volledig onder controle gebracht. Doorheen de show werden de reeds bekende nummers van zijn debuut ‘We Fucked a Flame into Being’ afgewisseld met nieuw materiaal. Het viel op dat de Balthazar-sound minder doorklonk in het nieuw materiaal. Een goed teken, lijkt ons, want dit is misschien het bewijs dat Warhaus zijn draai gevonden heeft in zijn solo-zijtak en dat we alleen nog maar vernieuwende nummers kunnen verwachten.
Warhaus vond al meteen zijn eigen stempel en bouwt nu verder aan hun oeuvre. Het schalende geluid van een krakkemikkige trompet speelde een sleutelrol in het hele verhaal, netjes samengaand met hier en daar een schrille gitaar (vooral in het instrumentale “Beaches”). Zo creëerde Warhaus een duistere sfeer van een rustige wandeling in verlaten straten, gedreven door duistere gedachten en een tikkeltje wanderlust.
Het leek alsof “Machinery” in een iets lager tempo gebracht werd dan de studioversie, maar de charmes van het lied gingen allesbehalve verloren. Vooral in dit nummer kon het ondersteunende stemgeluid van vriendin Sylvie Kreusch ons wel bekoren. Haar elegante bewegingen (het oog wil ook wat) maakten het helemaal af. Warhaus wordt vaak vergeleken met Gainsbourg en Birkin, en op het podium voel je ook dat Warhaus de liefdesbaby is van Devoldere en Kreusch. De begeerte en verlangen spat uit ieder nummer.
Maarten Devoldere waagde op het einde ook een gokje. Hij sloot de set af met het nieuwe “Mad World” en dat bleek verbazend goed uit te pakken. Als het bordje ‘uitverkocht’ nog niet duidelijk genoeg was, dan was de manier waarop het publiek de nieuwe nummers in de armen sloot wel een duidelijk teken van liefde. Bijna vanzelfsprekend eindigde deze avond met het mooie “BXL”.
Zijn liefde voor de stad was duidelijk te horen en werd dan ook overgedragen aan het publiek, dat het op zijn beurt even later ging gaan verspreiden in de –inmiddels donkere- straten van Brussel op een mooie lenteavond.
Setlist: Control/The Good Lie/Beaches/Against the Rich/Stanger/Memory/Machinery/Here I Stand/I’m Not Him/Mad World//Bruxelles//
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warhaus-31-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dijf-sanders-31-03-2017/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Bazart gooit mantel der Belofte definitief af – Bazart - Kleinkunst in Coldplay-gehalte
Bazart
Lotto Arena
Antwerpen
2017-03-31
Gerrit Van De Vijver
Geen grotere booming business dan Bazart voor het ogenblik. Was het een stock-aandeel op de Beurs, de dividenden zouden fameus zijn. Een uitgekiende planning. Eerst 2 EP's, dan pas CD. Kleinere zalen, de AB, en dan nu de Lotto Arena. Ze hadden al Arena-ervaring opgedaan, als voorprogramma van Oscar and The Wolf in 2015. Het Sportpaleis is al aangekondigd…
‘Perfect’ op schema. Vandaag was School is Cool hun voorprogramma … Was de ‘perfecte opwarmer’! Had dit vorig jaar andersom geweest, je had het normaal gevonden.
Dan toch. Bazart , de stap naar de ‘grote’ zaal. Van zelfonderschatting gesproken. Op amper een dag uitverkocht. Dan maar vlug overwogen om een 2de te plannen. De indie-pop band, met door Mathieu clever zelfgeschreven teksten , die iedereen aanspreken of toch zeker doet nadenken. Samen met doordringende synthesizers en elektro-sound, en je hebt een ideale cocktail van kleinkunst, maar dan in Coldplay-gehalte.
Mathieu is sowieso een crowdpleaser, die met z'n bambi-ogen menig hart doet smelten. De eeuwig verguisde witte sokken weer cool en ‘wareable’ maken, is hiervan het grootste bewijs!
Bizar. Het contrast tussen cd en een live-optreden. Daar waar menigeen de cd een beetje te soft vindt, is hun live-performance één groot feest! Alle hits werden gebracht, waaronder 4 nieuwe, en telkens leek het als het ware het Vlaams zangfestival. En het publiek kent z'n pappenheimers. Daar waar het vooral niet moet, laten ze Mathieu z'n stem overheersen. Met de combinatie van timbre, timing en dans bespeelt hij het publiek perfect. Daar waar je denkt dat ze uit hun dak gingen, was er net nog die stap extra.
Geestig ook. Bij de cover "Sterrenstof" van de Jeugd Van Tegenwoordig, vond Mathieu het nodig om te vermelden : " oh ja, dit nummer was niet van ons…"
Dit alles werd nog meer ondersteund door een wervelende, perfect uitgeschreven lichtshow. In symbiose met de rookmachines en laserinstallaties, benadrukten ze perfect de passende sfeer van het desbetreffende liedje. Alle hits werden gebracht, met als afsluiters “Echo'” en 'Goud'.
Geen nummer dat het optreden van Bazart@ LottoArena zo beschrijft als deze song. Citaten legio:
Geen kans, er is geen kans op nog twijfel
Meevalt, als het meevalt op het einde
Oh geloof mij, elk feest duurt hier oneindig
Ik zie goud aan de rand van de zon
Oh liever snel naar de hel dan traag naar de hemel
En dan staat er nog een vol Sportpaleis op de planning….
Wat gaat dat geven…?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/school-is-cool-31-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bazart-31-03-2017/
Organisatie: Live Nation
Donderdag 30 maart diende zich aan als een zalige lentedag. Een mens heeft dan al snel eens de behoefte om 's avonds een terrasje te doen met een lekker potje gerstenat voor zijn neus. En als je dit dan nog eens kan combineren met een optreden van de Tedeschi Trucks Band? Er zijn minder leuke dingen in het leven ...
Het Koninklijk Circus in Brussel was vanavond the place to be voor elk zichzelf respecterend liefhebber van kwaliteitsvolle blues, rock, soul met funk- en jazzinvloeden. De Tedeschi Trucks band is dan ook van het beste wat er op dit muziekvlak heden ten dage rondloopt.
Susan Tedeschi (zang, gitaar) en Derek Trucks (gitaar) waren beiden succesvol met hun respectievelijke bands (The Susan Tedeschi Band en The Derek Trucks Band) en deden de nodige ervaring op door te touren in het voorprogramma van o.a. The Allman Brothers Band, John Mellencamp, en The Rolling Stones om er maar een paar te noemen. Derek zelf was 15 jaar vast bandlid van The Allman Brothers Band en maakte eveneens deel uit van de vaste begeleidingsband van Eric Clapton.
Beiden vonden elkaar niet enkel privé (het koppel is al meerder jaren gehuwd), ook muzikaal werd een eigen nestje gebouwd: The Susan Tedeschi Band en The Derek Trucks Band versmolten tot de Tedeschi Trucks Band.
In 2011 kwam het debuut (‘Relevator’) uit en won meteen de Grammy voor beste Blues album. Een jaartje later was er al een livealbum onder de naam van ‘Everybody’s Talking' waarbij nummers van debuut afgewisseld werden met covers. In 2013 zag 'Made Up Mind' het levenslicht. Stuk voor stuk kwaliteitsplaten en daar hoeft het vorig jaar verschenen 3de studioalbum 'Let Me Get By' zeker niet voor onder te doen! Een hele sterke, prima geproduceerde schijf is dit en geeft aan dat de 12-koppige band een nog hechter groepsgevoel toont dat op de vorige platen. Recentelijk werd een 2e live album op ons losgelaten '‘Live From The Fox Oakland’ en deze wordt nu ten volle gepromoot.
Maar terug naar 't Koninklijk Circus nu. Voor ondergetekende een eerste kennismaking (zowel met zaal als met live optreden van de band) en die was uitermate positief!
Gedurende 2 uur (voordien was er aangegeven dat het concert in 2 delen zou opgesplitst worden, maar dat bleek niet het geval te zijn) werd een nagenoeg uitverkochte zaal getrakteerd op voortreffelijke uitvoeringen van eigen nummers en diverse covers.
Om 20u15 betrad het 12-koppig ensemble de bühne. Een mooie overzichtelijke opstelling, met op links toetsenist / fluitist Kofi Burbridge en bassist Timothy Lefebvre, achterin het immense dubbele drumstel van Tyler Greenwell en JJ Johnson, op rechts achter vinden we de backing vocalisten Mike Mattison, Mark Rivers en Alecia Chakour , op rechtsvoor de blazerssectie met Kebbi Williams op sax, Ephraim Owens op trompet en Elizabeth Lea op trombone. Susan Tedeschi en gitarist Derek Trucks nemen hun plaats middenvoor in.
Geopend werd er met een beklijvende versie van de bluesy beuker “Made Up Mind” met stuwende gitaarriff van Derek. Susan is meteen goed bij stem en al snel is er een eerste interactie (en dit zou niet voor het laatst zijn) tussen Derek en de andere bandleden. Heerlijke opener! Ingeleid door een Oosters klinkend slidegitaarpartijtje krijgen we vervolgens een prima versie van “Laugh About It” - dat afkomstig is van hun meest recente studioalbum - te horen, wondermooi gedragen door de hese, soulvolle stem van La Tedeschi en daarbij subtiel ondersteund door het blazerstrio.
Band en publiek raken stilaan opgewarmd en wanneer we een stomende versie krijgen van “Keep On Growing” (Eric Clapton- cover) gaat het dak er een eerste keer af in het Circque Royale. Midden in het nummer trekt Derek een eerste keer serieus van leer, meesterlijk bijgestaan door de dubbele ritmesectie van de heren Greenwell en Johnson. Wow, wat een versie … Men had het nummer evengoed tot 'keep on glowing' kunnen omdopen!
Een tweede cover volgde en dit werd een wondermooie hommage aan de vorig jaar overleden Canadese folksinger en songwriter Leonard Cohen. ”Bird on a Wire” werd door Susan zo hemelsmooi ten tonele gebracht, dat Cohen van bovenaf wel moest goedkeurend knipogen. Wederom een waar kippenvelmoment. Het zoete "Don't Drift Away" laat ons vervolgens zachtjes wegdromen. Nadien mocht ook Mike Mattison zijn soulkunsten etaleren op het broeierige funky "Don't Miss Me When I'm Gone".
Een lang uitgesponnen versie van “Idle Wind” werd vooreerst heel mooi ingeleid door de dwarsfluit van Kofi Burbridge en gaandeweg het nummer mocht elk van de topmuzikanten (want dat zijn ze wel degelijk) het beste in zichzelf boven halen. Tedeschi en Trucks mogen dan wel de speerpunten van de band zijn, ieder bandlid krijgt wel degelijk zijn 'moment de gloire'. De hoogtepunten zijn stilaan niet meer te tellen...
Nadien mag Susan nog eens - enkel bijgestaan door bass, drum en keyboards - een semi-akoestische versie van "Angel From Montgomery” brengen (ooit nog een hit geweest voor Bonnie Raitt). Opnieuw komen de haartjes op onze armen recht van deze prachtige vertolking. De mooie fluittonen van Burbridge en de van soul doordronken stem van Tedeschi spannen de kroon. Susan mag zelfs een hele reeks telefoonboeken na elkaar zingen, zelfs dan blijf je nog onder de indruk.
De rest van de band vervoegt zich opnieuw en het jazzy “Right On time” sleurt ons vervolgens helemaal mee naar vooroorlogse cabarettijden. Mike Mattison neemt opnieuw de leadzang voor zijn rekening en vooral de blazerssectie zorgen ervoor dat dit nummer heel aanstekelijk werkt op deze zwoele lenteavond.
Tijd om te bekomen is er nauwelijks want een nieuwe Oosters klinkende intro loerde al om de hoek waarna een majestueuze versie van “Midnight In Harlem” volgde met aansluitend “Don't Let Me Slide” eveneens van het Grammy bekroonde debuut 'Revelator'. Derek is terdege de beste slide-gitarist die momenteel op de aardkloot rondhuppelt. Maar vrouwlief moet zeker niet onderdoen en liet zien dat ze naast een vocal powerhouse ook een begenadigd gitariste is. Dat mocht ze demonstreren op het navolgende “I Pity The Fool”. De power en de passie liepen er zo vanaf!
Natuurlijk is de avond niet compleet zonder een afrondend toegift en onder de noemer van het heerlijke bluesy “I Want More” liet de band zich nog eens volledig gaan en gaf het publiek waar voor zijn geld.
Of je nu komt voor de hese, passie- en soulvolle vocalen, de onvolprezen gitaarskills van Herr Trucks of het bigband concept compleet met blazers, keys, fluit en backingvocalisten: er was voor ieder wat wils te beleven!
Roll on next time TTD, you bet we want more!
Organisatie: Gracia Live
Soms heeft een mens een duwtje nodig om zijn bucket list op tijd en stond wat in te korten. Neem nu bijvoorbeeld de New Yorkse cultband Swans: al jaren stond het gezelschap rond de avantgardistische noise guru Michael Gira op ons lijstje ‘must see bands’, maar het duurde uiteindelijk tot de aankondiging ‘final Belgian clubshow’ om ondergetekende over de streep te trekken. Aanleiding van dit alles is de vorig jaar op Gira’s eigen Young God label verschenen ‘The Glowing Man’, een fraaie dubbelaar die volgens de man zelf wel eens -sommige flauwe woordspelingen laat je gewoon niet liggen- de zwanenzang van Swans zou kunnen betekenen.
De Gentse Democrazy kreeg de eer om die bewuste laatste clubshow op vaderlandse bodem in goede banen te leiden, te beginnen bij het zoeken naar een gepaste lokatie. Het werd voor ons een maiden trip naar de Kompass Club, een voormalig fabriekspand op een boogscheut van de Ghelamco arena dat in no-time een begrip is geworden bij techno hipsters. Geen nood, het pand bleek polyvalent genoeg om ook een echte live band te huisvesten: de betonnen akoestiek, de schaarse verlichting en de kille beschimmelde muren vormden vanavond het gedroomde decor voor Gira en zijn vijf huurlingen om 2.5 (lees: twee en een half) uur lang onze pijngrens af te tasten. Toegegeven, we zijn wel wat gewend sinds Kyuss (Pukkelpop ’95) en My Bloody Valentine (Pukkelpop ‘09), maar het vriendelijke ‘Protect your ears’ advies van de organisatie sla je bij een band als Swans maar beter niet in de wind.
We treffen Gira vanavond in een goedgemutste bui. Het hoeft niet eens te verbazen dat de 63-jarige frontman zich onmiddellijk thuis bleek te voelen in de industriële kaalheid van de Kompass Club. De ranke Amerikaan zag er door zijn lange platgestreken grijze haren en wazige blik op oneindig overigens een beetje uit als het soort zonderlinge pervert die je liever niet ziet opduiken aan de schoolpoort van zoon- of dochterlief. Het droeg allemaal bij tot de gespannen en bijwijlen ronduit beangstigende sfeer die in de lucht hing toen opener “The Knot” tergend traag en meesterlijk subtiel werd ingezet. Wat begon met een eenzame regendruppel en een zuchtje wind eindigde in een alles en iedereen verpletterende tsunami van dissonante noise en monumentale sludge. Fans van Godspeed You! Black Emperor en Pelican hadden hier ongetwijfeld een ferme kluif aan, maar dan met dit verschil dat Swans aritmisch, amelodieus én abnormaal luid uit de hoek kwam.
Gira kan je dan wel bezwaarlijk een uitzonderlijke zanger noemen -elke boeddhistische monnik kan immers even klaaglijk mediteren als de goddeloze Amerikaan-, de man heeft wél de juiste papieren als het op dirigeren aan komt. Met subtiele vingerbewegingen, een halve armslag of een vurige blik laat hij zijn stormtroepen keer op keer ver boven zich uit stijgen. Alleen de rol van lap-steel maestro Christoph Hahn in dat orkest leek ons niet geheel duidelijk. Met een instrument dat het moet hebben van subtiliteit, kwam de man nooit echt in het stuk voor, in tegenstelling tot de dodelijk efficiënte mokerslagen van Phil Puleo, de kosmische ambient drone synth van nieuwkomer Paul Wallfisch, de brutale stormram bas van Christopher Pravdica en de Stoïcijnse gitaaruithalen van Swans-van-het-eerste-uur Norman Westberg.
We zijn een klein uur ver in de set en er staat ... euh reeds één nummer op de teller. Toch slaat de verveling nooit toe: Swans live heeft immers veel weg van één langgerekte hypnose trip waar tijdsbesef tot louter een banaliteit wordt gedegradeerd. Ook opvallend is dat jong en oud schouder aan schouder de trance ondergaan. Sinds het eerste Swans wapenfeit ‘Filth’ uit ’83 lijkt Gira dus elke daaropvolgende generatie aan te spreken, zelfs al beperkt de huidige tour zich in essentie tot materiaal uit de jongste twee albums en een handvol onuitgebrachte songs. Wij zijn vooral fan van de meest recente worp ‘The Glowing Man’, waaruit “Cloud Of Forgetting” en “Cloud of Unknowing” worden geplukt. De pastorale neofolk die zo sterk primeert op die plaat is live weliswaar ver te zoeken. In de Kompass Club is immers enkel plaats voor een elektrische storm waarbij de decibels erg kwistig in het rond worden gestrooid. Het titelnummer van het jongste Swans opus vormt de apocalyptische afsluiter waarbij de groep nogmaals bewijst heer en meester te zijn in hard-zacht contrasten.
Zes nummers in 150 minuten: de eindbalans klinkt saai en langdradig maar het tegendeel is waar. Opper-sjamaan Gira en zijn gedwee in de pas lopend gevolg namen op niets minder dan indrukwekkende manier (voorlopig) afscheid van de Belgische clubscene. Voor wie nog plaats heeft op zijn of haar bucket list is er nog een laatste herkansing: boek eind mei een weekendje Zottegem en doe er maar meteen een ticket voor het Dunk! festival bij.
Organisatie: Democrazy, Gent
De NYse avantgarde noisemasters Swans van goeroe Michael Gira zijn herrezen in 2009 en vonden duidelijk een tweede adem. Een nieuw avontuur werd opgestart, die een fysieke, spirituele ervaring vormen in vier platen, ‘My father will guide me up a rope in the sky’, ‘The seer’, ‘To be kind’ en het onlangs verschenen ‘The glowing man’ , die in deze redelijk stabiele bezetting een mooi slotstuk is .
Met twee zijn ze nog van de originele bezetting , Norman Westberg (gitarist van het eerste uur) en Gira dus . Ze vonden elkaar terug en samen met vier à vijf andere leden zien we een ontketende band met een stootkracht als in de eerste jaren.
Het is muziek van uitersten, een catharsis, die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve ritmes.
Dit is terug een dubbelaar , met opnames van 12, 21, 25, 29 minuten zelfs , een hypnotiserende kracht in steeds langere, steeds meer uitdijende , steeds meer dwingende nummers , een evenwichtsoefening tussen subtiliteit, finesse en effects , noise . Het is een totaal concept waar je van de ene in de andere intense ervaring en beleving wordt gedropt onder die bariton preek, zang van Gira ; vrouwelijke backing vocals worden toegevoegd .
Het is een trein die op gang komt , steeds sneller gaat, of al meteen een snelle vaart heeft , niet meer kan stoppen en uit de bocht dreigt te gaan of gaat .
Gira is de dirigent , hij begeleidt, leidt de anderen in deze unieke trip die je moet ondergaan; ‘een pain & suffering’ die de plaat en elk optreden tot grootse hoogtes doet stijgen en iets unieks maakt in de stijl van Sunn O))) en Einstürzende Neubauten. Ze gaan naar de oerkracht van geluid.
De sound staat centraal . in het eerste deel overtuigen ze met “Cloud of unknowing” . Ze komen nog sterker voor de dag in deel II , feller, verbetener , snediger qua opbouw en intensiteit. De titelsong is hier het hoogtepunt.
Swans staat voor gecontroleerde chaos , een carrousel van melodie en ontsporing , een kakafonie , hectisch , gestructureerd , die bitterzoet, bezwerend , weerzinwekkend , hard(t) verscheurend; intrigerend , spannend, beklijvend, opwindend, energiek en explosief klinkt . Een spel op uitputting . Al dertig jaar een buitenbeentje . Benieuwd wat de toekomst nu zal brengen ...
Warhaus is één van de projecten gegroeid uit één van de Balthazar frontmannen, Maarten Devoldere . We zijn sterk onder de indruk van dit debuut dat een sensueel prikkelende donkere sound laat horen, ergens tussen Balthazar in natuurlijk en verder een klemtoon op Cave door de hakkende ritmes , de grauwe zeg (brabbel) zang dito vocals. Ook Cohen – Gainsbourg kijken hier om de hoek. De gitaarticks , het getokkel , de indringende huiverende sobere elektronica en de zwoel , smachtende backing vocals van vriendin Sylvia Kreusch van het intussen opgedoekte A soldier’s heart hebben hun invloed . We zien zo haar erotiserende danspasjes maken.
We ervaren een Moulin rouge sfeertje , eentje met desastreuse gevolgen. “Against the rich” en “Beaches” meten zich meteen met de singles “The good lie” en “Memory” en de rest moet niet onderdoen , zelfs de bijna instrumentale track niet .
Het zijn beklijvende tracks , die door hun eenvoud , opbouw , ritmiek verslavend inwerken . Meesterlijk debuut !
Al meer dan tien jaar zijn ze bezig , het bandje rond de Londenaar Finn Andrews. Ze debuteerden met ‘The runaway found’ en met ‘Nux vomica’ braken ze door . We krijgen broeierige rootsrock in een meeslepende emotionaliteit en intimiteit, een sfeervolle , bezwerende aanpak die door de jaren is bewaard gebleven .
In de voetsporen van die platen horen we intens broeierige songs , die durven uit te barsten en te ontladen , spanningsboog op spanningsboog , met een donkere , grimmige tune. Een frisse wind is er alvast met rapper /producer El-P door subtiel ingepaste geluidseffecten, elektronica en krautrock , die zich een plaatsje opeisen. We horen Cave in “King of chrome” en “Swimming with the crocodiles” biedt door de slides een link naar Black Keys. “Here come the dead” en “In the blood” zijn sterkhouders door de kenmerkende hobbelige gitaarmotiefjes en getormenteerde zang . The Veils slagen er dus in ons in te palmen .
“So Long”: haast iedereen zal deze song wel kennen. Zelfs de mensen die naar Radio Nostalgie luisteren. Maar Fischer-Z had meerdere singles die het goed deden: “Marliese”, “Berlin”, … Het typische stemgeluid en de teksten die je deden nadenken. In de jaren 80 en 90 waren John Watts en zijn kornuiten bovendien graag en veel geziene gasten op menig Vlaams Festival. Het succes verdween in het nieuwe millennium maar John Watts deed dapper en eigenzinnig voort. Hij bracht albums onder eigen naam uit, stak Fischer-Z songs in een nieuw jasje, bleef optreden… Vorig jaar bracht hij nog ‘This is My Universe’ uit onder de naam Fischer-Z maar eigenlijk klonk dit vooral als een John Watts album.
‘Building Bridges’ gaat eigenlijk verder waar Fischer-Z eind vorige eeuw stopte. Namelijk met het maken van pop/rock songs met de typische Fischer-Z elementen: catchy refrein, falset stem die weliswaar niet zo hoog meer gaat als twintig jaar geleden (de leeftijd weet je wel), fijne gitaarlijntjes… Opener “Damascus Disco” is meteen raak. Een geweldige song die ons meeneemt naar de tijd van ‘Red Skies Over Paradise’ en ‘Going Deaf For a Living’. “WildWildWild” is ook zo’n leuke rocker en op “Umbrella” neemt hij een paraplu als thema. Typisch Watts. “Invite Me To Your Party” is een niet mis te verstane uitnodiging.
‘Building Bridges’ bevat 11 songs die tussen twee en drie minuten lang zijn. Ze zijn catchy en bevatten de nodige rock ’n’roll opwinding.
Dit is allerminst een tamme terugkeer van een jaren 80 en 90 icoon die wat wil teren op zijn naam. Met dit album staat Fischer-Z terug waar ze ons verlieten. Welkom terug!
Live te zien op W-festival , Amougies tijdens het weekend 18- 20 aug (20-08) en op 14-11 De Roma, A’pen …
De Gentse band Rhea behaalde de finale van de Nieuwe Lichting 2016 en een plaatsje in Humo’s Rock Rally. Rhea bestaat voor een deel uit oud-leden van Black Tolex en gitarist Guillaume Lamont van Jacle Bow. Dit vijftal maakt moderne old-school rock.
De single “Change” klinkt iets meer poppy dan hun nummers op de EP ‘Intoxicating’ maar ze blijft wel de typische gitaarriffs over de track uitstrooien. De melodieën in de song bezitten een oorworm gehalte. Een nummer dat zeker potentie heeft en geschikt is om wat airplay op de radio te krijgen.
Wie na beluistering nog niet genoeg heeft van Rhea moet beslist hun vorige EP eens uitproberen. ‘Intoxicating’ bevat 3 tracks en ze hebben intussen alle drie de playlist op Studio Brussel gehaald. “Everything You Need” klinkt een beetje als The Van Jets, Black Box Rebellion en The Black Keys. En voor “Something Good” en “Never Out Of Sight” kan je dat eigenlijk ook zeggen. Wie hiervan houdt moet dit zeker eens beluisteren.
Elke week komen er talloze releases binnengewaaid. Het is dan ook zaak om er de relevante en de boeiendste uit te halen. Deze EP van het Antwerpse collectief Whyes viel op tussen de andere releases. Whyes brengt heel dansbare en catchy indiepop met wat funky en eighties synth -elementen. Het ene moment klinkt hun muziek richting Goose uit en op andere momenten klinkt ze dan weer meer naar de kitsch pop van MGMT en gelijkaardige bands. Het is heel vrolijke en opgewekte danspop dat ideaal past bij de ontluikende lente. De band bestaat nog maar twee jaar maar haalde reeds de finale van ‘De Zes 2015’ en met de song “Mercury” haalden ze de Nieuwe Lichting van 2016. Hun nieuwe single “Sometimes” is zopas geselecteerd voor de Nieuwe Lichting 2017. Daarnaast staan er nog drie tracks op de EP die eveneens weten te overtuigen. “Ilugo” sluit de EP af met een mooie lounge-achtige outro.
Ik ben dan nog ook enthousiast over deze EP die ongetwijfeld een smile op velen hun gezicht zal weten te toveren. Ik kom er in elk geval welgezind door.
Gabriel Scar is het project achter Gunther Huyghe. De scar uit de naam slaat op het litteken dat hij overhield aan een valpartij uit zijn wielrennersperiode. ‘Oceans of Sound’ bevat 13 tracks die typisch als pop rock omschreven kunnen worden. Meestal uptempo met hier en daar een rustiger nummer. Van die rustiger nummers is “Lacrimosa” ,een duet met Ivy Cavana, een aardige ballad geworden. Alles klinkt goed maar de productie zou nog wat straffer mogen. Nu klinkt alles wat eenvormig en braafjes. Ook de zang kon hier en daar wat beter gemixt zijn. Voor de rest vrij klassieke pop-rock songs zoals bv The Scabs ze ooit maakten, maar dan wel van een iets ander van niveau en stijl. Alles klinkt radio vriendelijk en de refreinen zijn vrij catchy. “Beacon of Your Green Eyes” komt twee maal voor op dit album. In een rock en in een akoestische uitvoering. Beiden hebben hun waarde maar de zang in de akoestische versie spreekt mij meer aan.
‘Oceans of Sound’ is geen meesterwerk maar een degelijk product met hier en daar een heel aardige compositie. Met een betere productie zou het album nog wat meer diepgang kunnen hebben. Iets om te onthouden voor hun volgende release.
‘Coaster’ is het debuut van Coyote Melon uit Gent. De zoveelste uitstekende release van een Belgische band. We denken daarbij aan de recentste pareltjes van o.a. Nebrovski, Brutus, The Guru Guru, A Supernaut…
Coyote Melon maakt perfecte indierock. Catchy melodieën, strakke riffjes en pompende ritmes zorgen ervoor dat ze muziek maken waaruit vroeg of laat een knaller moet komen. Met ‘Coaster’ zitten ze er alvast al heel dicht bij. Hun muziek gaat de ene keer de richting van The Van Jets uit en de andere keer van Cake. Om maar enkele namen te noemen die hen wat moeten situeren op het muzikaal universum. Vijf songs die allen aan de eerder genoemde elementen voldoen en met een aangename zangstem waarmee Jeroen De Gussem veel kanten uit kan. De titelsong is een geschikte single. “Designated Driver” bevat een fijne ritmesectie. “Suspicious” is een heerlijke catchy en soulvolle song met een prachtig refrein. Zou het eventueel goed kunnen doen in bv. de Afrekening.
Ik kan dan ook maar alleen enthousiast zijn over ‘Coaster’ en zeggen dat je deze zeker eens moet beluisteren. Fris, springerig en catchy. Wat wil je nog meer met de lente voor de deur? Coyote Melon: een naam waar we ongetwijfeld nog meer gaan van horen.
‘Night Becomes Light’, het vierde studio-album van de Ierse poprockband Delorentos, werd reeds in 2014 uitgebracht in Ierland en de UK, maar ter ondersteuning van een tournee in de Benelux werd een heruitgave gemaakt die zopas verscheen op Gentlemen Recordings en Mass Market Recordings.
Delorentos bestaat sinds 2005 en is in eigen land heel populair met zijn catchy indiepop. Hun sprankelend en dromerig gitaarwerk doet soms denken aan Balthazar, Air Traffic, Arcade Fire en het recente werk van U2. De singles “Show Me Love” en het heel meezingbare “Forget The Numbers” scoorden hoog in de Ierse hitlijsten. Het viertal weet duidelijk hoe ze een pakkend nummer moeten schrijven en hoe ze een leuke melodie moeten spelen. De vonk slaat niet altijd meteen over bij de eerste luisterbeurt, maar als je de nummers een tweede keer hoort, herken je ze meteen als waren het klassiekers.
Er staat nog wel meer radiovriendelijk hitpotentieel op dit album. “Home Again” moet zeker de fans van Bear’s Den, Ed Sheeran of Elbow weten te bekoren. Met “Everybody Else Get Wet” spreken ze ook de iets alternatievere poprockfans aan.
Doorgaans zijn de nummers op ‘Night Becomes Light’ een beetje braaf, maar wel catchy. Een mooi voorbeeld daarvan is het lekker melancholische “I Will Not Go”. De titel van “Fits (Too Drunk To Drive)” doet je hopen dat Delorentos toch eens buiten de lijntjes gaat kleuren en eens een rechttoe-rechtaan rocknummer gaat brengen, maar die verwachting wordt niet ingelost. Ook dat nummer kabbelt vrolijk voorbij.
‘Night Becomes Light’ is een hapklare brok voor wie houdt van dromerige, melancholische poprock. Als ze op de radio gespeeld worden, krijg je ze gegarandeerd niet meer uit je hoofd.
Bazart - Try-out @Kreun – Klaargestoomd voor het Grote Podium!
Bazart
Kreun
Kortrijk
2017-03-28
Thorben Meurisse
Bazart deed op 28 maart een try-out in de Kreun (Org: Wilde Westen) ter voorbereiding van hun uitverkochte concerten in de Lotto Arena het komend weekend. En ja hoor, de tickets voor deze try-out vlogen ook de deur uit. Amper 5 minuten waren nodig om de zaal uit te verkopen.
Het concert zelf kwam, na het gegil van enkele meisjes toen Mathieu het podium beklom, rustig op gang met “Census”. Wanneer “Nacht” ingezet werd, dat luidkeels meegezongen werd door het publiek, begon het feest erin te komen.
Het optreden bood afwisseling van hun minder bekende en bekende nummers van de debuutplaat ‘Echo’ en de eerder verschenen titelloze EP. Op die manier speelden ze zo goed als hun volledig repertoire, met daar bovenop nog 4 nieuwe singles en een cover van “Sterrenstof”. En wie dacht dat stilstaan een optie was bij dit concert was eraan voor de moeite want de talloze elektronische beats deden de temperatuur in de zaal stijgen waardoor zelf Mathieu vermeldde dat hij het warm kreeg. Afsluiten deed men met “Echo” en “Goud”, waarbij het feest beëindigd werd met een hoogtepunt.
Bazart is Hot en helemaal klaar om de Lotto Arena klein te krijgen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van één van hun set in de Lotte Arena, Antwerpen
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bazart-31-03-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Met nieuwe plaat ‘Night People’ liet You Me At Six hun gekende poppunk definitief achter zich en trokken ze voluit de kaart van de meer voor radioplay geschikte poprock. Dat album kwamen ze gisterenavond voorstellen in de AB met hun gelijknamige Europese tournee. Het voelde wat vreemd om de eerder zo ruige mannen poppy riffjes te zien spelen, maar geslaagd was het wel.
Het grote publiek moet nog arriveren wanneer The Amazons de avond openen. Het wordt meteen duidelijk dat de mannen uit Reading zich willen bewijzen wanneer ze de spits afbijten met het hitgevoelige “Stay With Me”. Dat het een veelbelovende gitaarband is, bevestigen ze met snoeiharde songs als “Black Magic” en “Little Something”. Afsluiten doen ze wel met een sisser. Bij de voorlaatste song verliezen ze even de aandacht van het publiek en is de stem van frontman Matt Thomson niet altijd even toonvast. Met de quote ‘This song’s for everyone who loves a kebab or two’ zetten ze hun laatste song “Junk Food Forever” in. Deze is catchy maar vooral heel oppervlakkig maar dat maakt ons niet veel meer uit, we waren immers al opgewarmd na de eerste helft van hun set. The Amazons is veelbelovend maar er is duidelijk nog groeimarge.
Het verwachte grote publiek blijft uit en de zaal vult zich vooral met opgehitste tienermeisjes en een handjevol oudere fans. Dat de zaal niet half gevuld geraakt, maakt het publiek weinig uit, het wordt namelijk snel duidelijk dat de band uit Surrey een heel dedicated fanbase heeft en dat ze afgezakt zijn naar de AB om een feestje te bouwen.
Openen doet You Me At Six met titelsong “Night People” van de nieuwe plaat. Het voelt alsof de deur naar de backstage, die The Amazons achter zich dicht trokken, met brute kracht opengestampt wordt. Het tempo ligt hoog en we gaan in één slag verder naar de hit “Underdog” en een duidelijke fan’s favorite “Loverboy”. Bij die laatste song is de punkrockachtergrond van de band duidelijk op te merken en missen we ondanks de fans die zich volledig laten gaan toch wat overtuiging die bij een krachtige song als deze zou moeten horen.
Via “Stay With Me” en “The Swarm” komen we bij “Spell It Out” terecht waar het tempo eindelijk even vertraagt. Zowel de fans als de muzikanten nemen even de tijd om te ademen. Veel tijd krijgen ze echter niet want het tempo wordt met “Bite My Tongue” vrijwel meteen terug de hoogte in gejaagd. Deze song werd opgenomen in samenwerking met Oli Sykes en frontman Josh Franceschi neemt hier dan ook het ietwat schreeuwerige gedeelte voor zijn rekening. Dit blijkt toch even te hoog gegrepen en mist weer wat overtuiging.
We zijn een halfuur ver wanneer de band de eerste keer het publiek begroet en even ademruimte neemt.
Hierna gaat het moordende tempo verder met “Swear” en “Fresh Start Fever”. Bij die laatste hopen we dat de band snel de daad bij het woord voert want na het instampen van de deur aan het begin van de set missen we nog steeds kracht. Bij “Heavy Soul” horen we heel duidelijk dat de band met hun nieuwste album voor meer radiogezinde poprock gaat. Dan vindt frontman Josh wel de tijd om de band even rust te gunnen en aan ‘audience participation’ te doen. Het publiek is uitzinnig en de hele zaal gaat de grond op om vervolgens recht te springen op de tonen van “Reckless”.
Met “No One Does It Better” en “Cold Night” ligt het tempo nu toch even wat lager en neemt de band een rustige aanloop naar het einde van de show. “Brand New” en “Take On The World” kunnen ons eindelijk warm maken. Waar we voordien eerder twijfelden of deze band Bastille on steroids wilde zijn, vinden we hun opzet nu toch eerder wel geslaagd. You Me At Six verlaat het podium onder luid gezang van de fans. Wanneer ze na een kleine plaspauze het podium terug betreden en ze het publiek uitgebreid bedanken, zingen de fans ongestoord verder en is het even niet te merken dat de zaal maar voor één vierde gevuld is.
Gitarist Chris Miller zet “Lived A Lie” in en wij zijn getuige van een sterke comeback. De band lijkt een dosis verse kracht gevonden te hebben en speelt de pannen van het dak. Bij “Give” voelen we dat er emotie in de muziek gestoken wordt en het publiek is ook mee, al was het publiek eigenlijk de hele avond even uitbundig. Geloofwaardig afsluiten doen ze met een stevige extended versie van “Room To Breath” en goed nieuws voor de fans. “There might be some new music sooner than you think.”
Na een twijfelend begin kwam naar het einde van de avond toe de kracht in de muziek eindelijk naar boven. De mannen van You Me At Six weten hoe ze hun fans moeten entertainen maar om het grotere publiek te overtuigen missen ze nog wat punch. Wij mochten alvast merken dat die punch er ergens diep vanbinnen wel inzit, alleen moet hij er op de goeie momenten uitkomen.
Met dank aan Dansende Beren http://www.densendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/you-me-at-six-27-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-amazons-26-03-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Blaudzun – Pop op z’n ‘Drops of Jupiter’
Blaudzun + Hulder
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-03-26
Didier Becu
Democrazy, al decennia de organisatie bij uitstek die aan jonge bands de kans heeft om zich te tonen aan een groot publiek. De gelukkigen van de avond waren Hulder die hun vette Britpop mochten etaleren voor een volgelopen Vooruit, want jawel die Nederlander met zijn vreemde kapsel is behoorlijk populair in Vlaanderen.
Er is al heel wat inkt gevloeid over de bizarre danspasjes van Nick Benoy. Hoewel de jonge zanger een carrière als danser maar beter schrapt, zie je een kerel aan het werk met goesting en één die vooral gelooft in wat hij doet. Het klinkt simpel en vrij logisch, maar niets is zo erg als een band die schrikt heeft van zichzelf.
Hulder (geen dialect, gewoon een mythisch wezen uit de Scandinavische mythologie, dat denken we toch) heeft daar geen last van. Een set van een zevental songs die iets gemeen hebben: ze klinken verdomme lekker catchy! Van een band die in het zelfde jaar finalist werd van De Nieuwe Lichting, Jonge Wolven en De Beloften hadden we nu ook niet minder verwacht.
Hulder is Britpop maar met een vuil tintje, of hoe Oasis en Led Zeppelin in een Gents collectief worden samengevat! En kijk, als een jonge band het in zijn hoofd haalt om “The Killing Moon” van Echo & The Bunnymen te coveren, kunnen we alleen maar zeggen dat ze een goede smaak hebben. Ga ze maar eens bekijken als je ze ergens op een podium treft, Hulder zou het wel eens kunnen maken.
Na het gitaargeweld van Hulder was het wat wennen aan Blaudzun. Toegegeven, de volle Balzaal was naar Gent afgezakt om de Arnhemse Johannes Sigmond te zien, toch was er een contrast. Spontaniteit week voor een show waarin alles tot in de puntjes uitgekiend was. Toen we een paar uurtjes voor het optreden een gesprek hadden met de Nederlandse ster (want dat is hij!) drukte hij ons op het hart dat hij pop enorm belangrijk vindt, ook al verpakt hij dat op een andere manier. Dat bleek zonder meer op het podium. De meeste songs kwamen uit zijn trilogie ‘Jupiter’ waarvan de eerste twee delen zijn uitgebracht, en het derde op het einde van het jaar moet verschijnen.
Blaudzun wordt vaak omschreven als een singersongwriter, maar dat is hij geenszins. Met een volle band (Blaudzun is terecht trots op zijn nieuwe aanwinst drumster Linda van Leeuwen) en een hele resem instrumenten (van blazers tot een accordeon) is hij niet die eenzame man achter een microfoon.
Een band die uiterst goed op elkaar is ingespeeld. Net iets te, want hoewel je de Nederlanders op geen fout kan betrappen, lijkt alles net iets te ingestudeerd. Maar wat wil je van een artiest die in eigen land, en nu ook in Duitsland, het mooie weer in de hitparade maakt? Muziek zonder gevaar, zo lang het haar maar goed zit.
Niet dat Johannes Sigmond zich hier ook maar iets moet van aantrekken, want sinds “Promises Of No Man’s Land” grijsgedraaid werd op de radio, eet het publiek nog steeds uit zijn hand. Bij het minste verzoek gaan de handjes in lucht, en Blaudzun is het soort artiest die daar met volle teugen van geniet en iedere spot van de zaal gebruikt om in de belangstelling te staan, zelfs al moet hij daarvoor een rondje in de concertzaal rennen. Laat ons duidelijk zijn, Blaudzun doet wat hij zegt, hij maakt popliedjes en wie daar op zoek was kreeg ze twee uur lang.
Met daznk aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent
Zimmerman – Klasse naast Balthazar!
Zimmerman + Dvkes
Biekorf
Brugge
2017-03-25
Didier Becu
We gebruiken niet graag clichés, zeker niet als de band in kwestie er net geen gebruik van maakt! Maar het moet worden gezegd, hoe meer we Dvkes aan het werk zien, des te lekker het lijkt te lopen. Dat is natuurlijk ook wel ergens normaal omdat de songs goed ingespeeld raken, toch komt dit voornamelijk omdat het viertal zeer goed het evenwicht heeft gevonden tussen meefluitbare indiepop en psychedelische krautrock zonder dat het ontoegankelijk wordt.
Dvkes is zo’n band die een glimlach op je gezicht tovert. Net zoals een maandje geleden in Gent, mocht Dvkes ook in Brugge het voorprogramma van Zimmerman zijn. En jawel net zoals in de concertzaal van de Vooruit verzocht Joos ook deze keer het publiek om dichter te komen.
Bang zijn hoeft niet, het enige wat kan gebeuren is dat Joos over je voeten struikelt als hij tijdens “The Boy Who Cries Wolf” van het podium springt. Nog hoger zijn de kansen van verslaafdheid, want songs als “Mockingbird” of “Untie Your Hands” krijg je niet zo maar uit je hoofd! Niet dat dit moet. Als we toch moeten klagen, daarvoor zijn we nu eenmaal Belgen, mocht de set best wat langer, maar dat is nu eenmaal het kruis dat boven het hoofd van iedere support act hangt.
Zimmerman, ook niet bepaald een onbekende op onze pagina’s. Samen met toetsenist Senne Guns, drummer Laurens Billiet en eigenlijk ook een beetje Noémie Wolfs, het muzikale project van Simon Casiers. Soms een beetje te veel omschreven als een hobbyproject, want Zimmerman is zo veel meer dan het bandje van de Balthazar-bassist.
Dat hoor je in de songs, maar ook op de manier waarop het wordt gebracht, want de glunderende blik van Simon na afloop verraadt dat hij apetrots op zijn composities is en de respons van het publiek daarop, en dat mag! Laat je ook niet te veel misleiden door de naam (Zimmerman is Dylans echte naam). Wellicht staan alle platen van nonkel Bob in Simons collectie, maar Zimmerman is niet alweer zo’n poging van iemand die denkt folk te hebben heruitgevonden.
Neen, Zimmerman staat voor venijnige indiepop waarvan een mensenhart week wordt. Luister naar “Hard To Pretend” en merk hoe hard het is om niet de tranen over je wangen te laten vloeien. Menselijke emoties verpakt in bijtende songs. Hoewel Simon het netjes houdt, hoor je ook een verbetenheid. We hebben echt niet kunnen tellen hoeveel keer het fuck-woord in zijn teksten voorkomt, maar het was tamelijk veel, wel een middelvinger in de vorm van songs die je hart doorboren.
“I Don’t Want It That Bad” (die titel alleen!), “Liar” of “Someday Maybe”… allemaal stuk voor stuk songs die je raken. En wat opvalt is dat Zimmerman een band is! Zelfs Noémie Wolfs hoort daar een beetje bij. Simon lacht als hij haar als special guest aankondigt, no surprises om het in Radiohead-taal te zeggen, iedere Zimmerman-fan weet dat ze het podium bestijgt eens “You Won My Heart” aan de beurt is.
Zimmerman overtuigde nog maar eens in Brugge. Je was er niet? Ga dan naar Opwijk (21 april) en Kortrijk (8 juni) en word nog eens verliefd, het is toch lente!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Sophia – Intens bedreven!
Sophia + Heisa
Handelsbeurs
Gent
2017-03-24
Didier Becu
Nog maar twee jaar bezig, vrij obscuur (dat verandert hoor!) en toch al in De Handelsbeurs mogen openen voor het monument dat Sophia heet. Het overkwam Heisa. We hebben al heel wat bands in hun broek zien pissen van angst die aan zo’n missie beginnen, want het moet worden gezegd dat Sophiafans over vrij kritische muziekfans beschikt, maar deze drie jonge gasten uit Hoeselt hadden daar geen probleem mee.
Zanger Jacques tovert allerlei vreemde effecten aan zijn micro, het basgeluid van Jacques is uiterst strak, en terwijl we toch met bloemen gooien: het is lang geleden dat we nog zo’n straffe drummer als Jonathan Frederix bezig zagen. Gevoel voor timing en ritme heet zoiets. De muziek is een potpourri van alles, en dat gaat van Led Zeppelin tot Tool. Of eigenlijk de hele rockgeschiedenis. Eigenzinnig, zoals we het tegenwoordig graag in dat land hebben, maar wel verduiveld goed! De gesprekken die we nadien in de foyer opvingen gingen van ‘straf’ tot ‘zeer speciaal’. Waarschijnlijk besefte Heisa gisteren dat ze op een podium stonden dat ze nog wel eens zullen betreden. Wij zijn in ieder geval zeker van wel!
Met Bert Vliegen, Jesse Maes en Sander Verstraete wordt het Sophia-collectief met de minuut Vlaamser. Vrij verwonderlijk is dat natuurlijk allemaal niet, want Robin heeft altijd een zeer speciale band met ons landje gehad en kon zich in De Handelsbeurs bijvoorbeeld nog perfect herinneren hoe hij ooit tijdens de Gentse Feesten in de goot van de Kinky Star was beland.
Sophia is al een tijdje op toer met het vorig jaar verschenen album , ‘As We Make Our Way-Unknown Harbours’, maar de fans hebben er nog altijd niet genoeg van (kan ook niet!). De goed gemutste frontzanger had er veel zin in, en jammer dat het optreden om elf uur moest stoppen, anders zou de set nog langer dan twee uur hebben geduurd!
Het is ondertussen een traditie geworden dat Sophia zijn set start met het overweldigende “Resisting”, een mooiere kans voor Jesse bestaat er niet om te tonen dat hij zich helemaal wil laten gaan. Verdrinken (en er nog blij om zijn!) in een zee van oorverdovende shoegazegitaren, een geluid dat je herinnert aan het feit dat Robin ooit deel uitmaakte van The God Machine. Destijds nauwelijks opgemerkt, maar daarna uitgegroeid tot de cultband ‘par excellence’! Toen Robin in de ogen keek van één van zijn trouwste fans, herinnerde hij zich dat hij aan de kerel een God Machine-tape had beloofd, maar die was vergeten. Jammer voor de man, wel een prachtbewijs dat Robin voor zijn fans leeft.
Aan iedere song kleeft er wel een brok melancholie. De dood, geen thuis hebben, de verloren liefde, de hoop, de innerlijke demonen…het zit allemaal netjes in Sophia verwerkt. Niet alleen de emoties wisselen af, ook de songs doen dat. Robin mag je gerust als één van de belangrijkste shoegazepioniers noemen, maar hij is ook de troubadour die je hart breekt. Muzikale dromen vol liefde, maar evengoed angst om vergeten te worden.
De songs van Sophia zijn op zijn zachtst uitgedrukt zwaarmoedig, om niet te zeggen zwartgallig, maar net op het moment dat de deur zonder genade dichtklapt, haalt de band je uit de droeve duisternis en toont ze je het licht, hoewel de treurwilgen nooit helemaal uit het Sophia-beeld raken.
Voor de fans was het concert bijna pure routine, maar wel routine die je nooit beu raakt. De vrees dat na zeven jaar pauze Robin er de brui aan zou geven werd gisteren nog maar eens weggeveegd.
Sophia is misschien een groep met fans in wiens haren je al wat grijze lokken kan zien, het blijft nog steeds één van de beste bands op deze aardbol. En in diezelfde foyer was er geen mens die dat tegensprak…
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs, Gent)
Vrijdagavond 21u: een afgeladen Lotto Arena is helemaal klaar voor de Schotse soulzangeres Emeli Sandé. Het podium oogt eenvoudig, een dambordpatroon op de vloer verraadt de link met haar nieuwe album ‘Long Live the Angels’. De opener van dit nieuwe album is meteen ook de opener van haar show. “Selah” zingt de popzangeres nog vanachter een doek, maar bij “Heaven”, het debuut waar het voor Sandé allemaal mee begon, ontwapent ze zichzelf én het publiek.
Al van in het begin is het duidelijk dat Emeli Sandé helemaal kiest voor eenvoud. De zangeres heeft geen nood aan geforceerde kledingwissels, ingewikkelde danspasjes of hoogtechnologische lasershows om de sfeer van het concert te beïnvloeden. Sobere achtergrondbeelden en de puurheid van haar stem regeren anderhalf uur, een keuze die haar geen windeieren legt.
Sandé vervolgt met “Wonder”, een hit van producer Naughty Boy waarin zij de vocals voor haar rekening nam. Het is diezelfde producer die de eer had om zowel aan haar eerste als aan haar tweede album mee te werken. Sandé springt overigens graag op de kar met bekende producers. Naast Naughty Boy en David Guetta verzorgde ze ook de lyrics van “Free” van Rudimental. Dit nummer kwam na het rustige “Tenderly” niet echt tot zijn recht en ging bij momenten zelfs vervelen. ’t Is pas na “Give Me Something” dat Sandé terug tempo in haar set bracht met “Just a Little Bit Longer”. Luid applaus volgde echter pas na “My Kind of Love”.
Na “Every Single Little Piece’ is het duidelijk dat Sandé heel wat liefdesverdriet te verwerken heeft op haar nieuwe album. Tijdens “Hurts” legt ze zoveel gevoel in haar nummer, dat de ganse zaal zichtbaar met haar meevoelt en geniet van haar prachtige stem. Als ze na “Breathing Underwater” haar eigen favoriete nummer “Happen” mag zingen, worden we bijna tot tranen toe bewogen. Het vuurwerk op de achtergrond liegt er niet om. Wat. Een. Stem.
Wie daar nog niet stil van geworden was, dan wel met de akoestische versie van “Beneath Your Beautiful”. Niet “Labrinth” op tape, maar de gitarist van dienst nam de vocals voor zijn rekening. Het publiek antwoordde dankbaar met luid applaus, ongetwijfeld een hoogtepunt van de avond. Daarna ging Sandé zelf volledig solo op de piano voor “Clown”. Geen backing vocals, geen andere instrumenten, enkel een piano en een prachtige stem. Voor “Somebody” blijft Sandé nog even op de piano, met “Babe” en “Highs & Lows” kiest Sandé opnieuw voor wat ritme in de playlist. Tijdens die laatste krijgen de backings hun gloriemoment en met hun pasjes krijgen ze de zaal zelfs mee aan het dansen.
Eindigen doet Emeli Sandé in schoonheid met “Next to Me”. Met het bisnummer “Read All About It” krijgt de zangeres terecht een staande ovatie. Haar tweede album is nog lang niet zo succesvol als haar eerste, maar met de show van vanavond bewijst ze wel dat ze nog altijd een plaats waard is aan de top. ‘Less is more’, van ons mag Emeli Sandé nog lang meegaan.
Organisatie: Live Nation
J. Bernardt - ‘Calm down’ was geen optie
J. Bernardt – Pomrad
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-03-24
Cis Vliegen
Jinte Deprez, beter bekend als de co-frontman van de Belgische band Balthazar, staat vanavond in de AB Club met zijn nieuw project J. Bernardt. Een nieuw muzikaal verhaal waar hij in het genre treedt van artiesten als Chet Faker en Ry X. Jinte krijgt hierbij de hulp van Adriaan Van de Velde en Klaas De Somer, ook gekend als bandleden van Pomrad.
J. Bernardt had aan één radiohit genoeg om de hele Club uit te verkopen en plande als kers op de taart zelfs een show in de grote zaal. Over succes gesproken en dat als je nog niet eens een album uit hebt!
Het voorprogramma wordt verzorgd door Pomrad, een driekoppige band die 80’s funk ter plaatse opnieuw uitvindt. Het retro hemd van frontman en geboren entertainer, Adriaan Van de Velde, past dan ook helemaal binnen het disco-funk plaatje. Pomrad brengt een energieke show waar de ritmes van alle instrumenten continu een verrassende wending nemen. Een top voorprogramma die goed dient als opwarmer, én ook de moeite is om te gaan kijken.
Het concert opent met een zachte synth-sound van Adriaan Van de Velde en een chill drum ritme van Klaas De Somer. Deze combinatie lokt Jinte op het podium die inpikt met zijn stem. Een opbouwende intro die ze plots moeten hernemen omdat er ergens een kabeltje niet ingestoken is. Hup, poging 2 en daar klinkt niet veel later de bass die zowel mijn dansbare vriend als vijand is voor de rest van de avond. Deze staat gewoon oorverdovend hard. Zeer onaangenaam aangezien de kwaliteit van de muziek in mijn oren daalt. Dit gezegd zijnde, hebben we de enkele puntjes van mogelijke kritiek al opgesomd.
J. Bernardt heeft misschien nog geen album maar weet het publiek te boeien met zijn onbekende nummers. Ze klinken direct ‘catchy’ en zeer dansbaar. Maar ook de uitstraling van Jinte speelt zeker een rol. Hij neemt het voortouw en boeit op een leuke simpele manier. Enkel op het einde doet hij even zot door het publiek in te stormen en achteraan de club op een tafel te klimmen terwijl hij blijft zingen. Werkelijk een zalig moment!
Een ander hoogtepunt is de hit waarmee het allemaal begon “Calm Down”. In plaats van kalmte schoot het publiek echt wakker en behoudt deze euforie tot het einde van de show. Ook een groot compliment aan J. Bernardt voor de manier waarop ze hun nummers live brengen. Zo spelen ze geen klakkeloze kopieën van het originele, maar geven ze er telkens een extra ‘touch’ aan.
Ondanks het kleine gamma aan songs heeft J. Bernardt toch een uur gespeeld en een uur geboeid! Ik vermoed dat een groot deel van het publiek dat er vanavond bij was, er in oktober - in de grote zaal - ook zal zijn en dat raad ik ook aan. Jinte, Adriaan en Klaas brachten voor een eerste show als headliner in België een top prestatie!
Setlist: On Fire, Lapse Of Reason, Ooh, Calm Down, India/The Question, Running Days, Interlude/High Low, Wicked Streets, The Other Man; Biss: My Own Game
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernardt-24-03-2017/
organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Peter Doherty - Verslag van een bewogen avond
Peter Doherty
Théâtre Sébastopol
Lille
23-03-2017
Emile Dekeyser
Een last-minute beslissing leidde ons vanavond naar Peter Doherty in Théâtre Sébastopol. Dat je met Pete nooit weet wat er zal gebeuren, bespraken we al uitvoerig in de recensie van het Koninklijk Circus veertien dagen terug (http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/review-concerts/peter-doherty/peter-doherty-van-circus-naar-solo-artiest/ ). Toen kwamen zijn ouders mee op het podium, of Peter Sr. en Jackie deze vertoning van zoonlief Peter hadden willen aanschouwen is nog maar de vraag.
Veelbelovend begon de avond alvast niet. Toen we alvorens binnen te gaan nog een sigaret rookten en het ouderwetse theater van buitenaf wat verkenden, passeerden er om de haverklap roadies die een opdracht hadden meegekregen. “I need some paracetamol, Pete’s got a headache”, hoorden we een James Hetfield look-a-like zeggen. Toen Pete een vijftal minuten later de bus uitstapte, leek het ons sterk dat hij überhaupt niet wist waar hij was.
Eénmaal op het podium was daar echter bitter weinig van te merken. Opener “I Don’t Love Anyone” klonk verrassend scherp en toonvast. Het publiek in de all seater venue kreeg hij echter niet op de been, de Fransozen bleven braafjes in hun stoel zitten. In “Last Of The English Roses” ging hij een volledige outro op de grond liggen. “I’ve got a blinding headache” zei hij na afloop van het nummer. Wat volgde leek een gevecht met zichzelf, en zich aan het publiek optrekken lukte ook al niet. Was het een makke vertoning omdat het publiek bleef zitten, of bleef het publiek zitten door de makke vertoning?
“Down For The Outing”, “Weed Smokers Dream”, “You’re My Waterloo”, het klonk allemaal wel goed, maar echt op gang kwam het nooit, het mistte scherpte, des couilles. Met “Hell To Pay at The Gates of Heaven” leek dat wel eventjes te lukken, en “Albion” stuurde het optreden de goede weg in… maar dat was buiten Pete gerekend. Nog een laatste maal zwaaide hij achteloos en strompelde hij richting coulissen.
Eventjes op adem komen, denk je dan. Een emmer water in zijn gezicht gooien. Een flinke dosis paracetamol of wat hij ook maar verlangt, toedienen. Maar Pete kwam niet meer terug. Links werd zijn naam gescandeerd, rechts was er boegeroep. Of hoe hij uiteindelijk toch nog het publiek op de been kreeg.
Vervolgens werd het hallucinant. Bassist Drew McConnell kwam het podium op en legde in perfect Frans uit dat we Pete niet meer zouden terugzien. “Il a de la fièvre”, klonk het. Ze stelden voor om toch nog een laatste nummer te spelen: “Nous on va jouer, et vous pouvez chanter”. Binnen de 10 seconden werd de micro overgenomen, en ging er van de zanger-ad-interim meer energie uit dan van Pete gedurende heel het optreden. Toen plots quasi heel het publiek op het podium stond, was het feest compleet. Of toch quasi compleet, zo zonder Pete. Veel beterschap. En bedankt voor mijn 15 minutes of fame, daar op dat podium.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/peter-doherty-23-03-2017/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Op die manier combineert ze de sobere als bredere omlijsting; “All the birds” , “All I need” , “Sea organ”, “Circle song” en “fFull moon” passen in dit concept en tonen de ietwat rijkere gelaagdheid . De intimiteit , gevoeligheid wordt behouden in de andere songs .
Jawel , Lou Rhodes komt aandraven met een sterke plaat door die fijne , afwisselende insteeks, die persoonlijk aanvoelen.
Dinsoaur Jr , peetvaders van de grunge, al bezig van 83, zijn aan de zoveelste jeugd toe . Tien jaar terug gaven ze al een indrukwekkende comeback, de aanzet om met regelmaat een nieuwe plaat uit te brengen . Jay Mascis is er met z’n twee kompanen van het eerste uur Murph en Lou Barlow.
We zijn toe aan de vierde plaat nu , die de vorige , het stemmige ‘I bet on the sky’ wat op het achterplan duwt. We hebben een Dinosaur zoals het moet , ‘business like usual’ , rauw, gruizig , brommend , grollend , ronkend , explosief , steeds met een hoge emo/melancho-waarde. De late 80s - 90s grunge is puur , echt, rauw. De sound primeert, magie hangt in de lucht. Dinosaur op z’n best , speels , spontaan in ervaring en kunde. Ruimte is er opnieuw voor het gitaarwerk en de bijhorende (gierende) solo’s; gebed in een gepaste dosis noise/feedback, wat we horen op “I walk for miles” en “Lost all day”.
De formule is en blijft na al die jaren fris en werkt nog even aanstekelijk . “Going down” en “Tiny” brengen ons meteen in de juiste stemming . Mooi. Af en toe klinkt het ietwat gepolijst, maar de elf songs rocken , zijn compact, uiterst genietbaar en de gevoeligheid raakt . Twee zijn er van Barlow , het snedige “Love is” en “Left/right” , die de cd besluit en ergens de lofi van Sebadoh oproept. De drie spelen nog even scherp. Sterk wat ze presteren . Dinosaur Jr is dus nog niet afgeschreven hoor
Ryley Walker is een getalenteerd sing/songwriter die met het nieuwe album ‘Golden sings that have sung’ hier definitief kan doorbreken. We hebben te maken met acht spannende, intens broeierige songs die weemoed , melancholie, kracht en doorzetting in het dagdagelijks leven kruisen . Regen en zonneschijn, opklaring en miezerigheid vinden elkaar . In no-time heeft hij een cultstatus verworven . Muzikaal graait hij in de kunde van het songschrijven, folk , psychedelica , jazz, postrock en rootsamericana . Songs die kernachtig zijn of de kans krijgen te ademen en mooi uitgesponnen worden.
Het talent uit Chicago bracht eerder ‘Primrose green’ uit. Nick Drake , Van Morrison , Tim Buckley en bands als The Doors , Grateful dead, Jefferson airplane en Wilco zijn voorname inspiratiebronnen. Leroy Bach hielp mee , die werkte aan ‘Yankee Hotel Foxtrot’ van Wilco.
In de nummers ervaren we ook ergens een connectie met ons Melanie de Biasio in sound en verwoordingen van die oude, grauwe industrie en leuke plekjes in Charleroi.
De donkere zegzang van Walker vindt zijn weg in het spaarzame, sobere spel van piano; gitaar als het bredere instrumentarium, dat hypnotiserend inwerkt. De jaren 70 zijn geworteld in de sing/songwriter en worden omgebogen in hedendaags bedwelmend materiaal.
Het regent interessante releases bij het Zweedse label Lövely Records. Eerst kregen we de voortreffelijke nieuwste van Nightmen in onze handen en nu is er de release van Rotten Mind. Deze band ligt wat in het verlengde van Nightmen: namelijk korte, krachtige en catchy songs. Maar dan wel in hun eigen stijl. Waar Nightmen in hun garagerock de nadruk op rock ’n roll leggen krijgen we hier eerder punk en rock elementen. Het is een fijne combinatie dat maakt dat we hier een album krijgen dat vrij toegankelijk is, een rotvaart heeft en bij momenten best poppy klinkt.
‘Rotten Mind’ klinkt fris, vrank en vrijuit. De tien songs zijn in een wip voorbij. Nummers die ik kan aanraden: “Dark Intentions”, “Still Searching”, “Safer Place” en de single “This I Can’t See”. Maar eigenlijk staat er geen enkele zwak nummer op dit album. Rotten Mind dat is wat je moet onthouden. Checken dus.
Toen ik de hoes van de nieuwste worp van Insanity Alert in mijn handen kreeg , deed die mij denken aan de covers van bands uit de jaren 80 zoals daar waren D.R.I., The Exploited, M.O.D., Agnostic Front… De stijl van de tekeningen stralen anarchie en onvrede uit. Het zijn precies tekeningen van een lusteloos puber die zich zit te vervelen in de klas. Muzikaal sluiten deze Oostenrijkers ook aan bij bands zoals Nuclear Assault, D.R.I., vroege Suicidal Tendencies etc… Een combinatie van trash, hardcore en punk. De songs zijn kort en krachtig en met de nodige ironie (“Why Is David Guetta Still Alive?”) en andere staaltjes van observaties (“Desinfector” of “Life’s Too Short For Longboards”). De teksten tonen een vorm van nihilisme en de songs zoeven in een rotvaart voorbij. De songs zitten vakkundig in elkaar en de overgangen en ritmewissels zijn dit eveneens. Dat maakt dat het een album lang te beluisteren blijft. Iets wat bij iets minder begaafde bands wel eens het probleem is wanneer je vijftien maal ongeveer hetzelfde over je heen krijgt. Hier dus niet zo. De refreinen zijn, typisch voor het genre, vrij goed meezingbaar. Het gitaarwerk snedig.
Dit is hun tweede album en ligt helemaal in het verlengde van hun debuut uit 2015. Op dit vlak alvast geen verrassingen. ‘Moshburger’ is een album dat weet te beklijven. Ben je een liefhebber van de crossover uit de jaren 80 en hou je van de hierboven eerder genoemde bands dan zal je hier zeker en vast plezier aan beleven.
Nederlands 
Français 
