Een band die zalen vult en op Werchter staat enkel op basis van veel views op Youtube: Cigarettes after sex doet het: ze hebben enkel twee EP’s uit, eentje uit 2012 en een andere uit 2015. Hun debuutplaat komt pas in juni uit, maar ze doen nu al een Europese tour die hun naar Le Grand Mix bracht.
Cigarettes after sex komen uit Texas, maar werken nu al een tijdje vanuit New York. De muziek van deze band is droompop, verstilde, minimalistische gitaarmuziek . Frontman Greg Gonzalez zingt met een hogere stem dan zijn normale spreekstem. De band begon heel rustig aan zijn optreden, en dit zou eigenlijk heel de set zo blijven. Het was dus een uurtje wegdromen, maar voor ons mochten er eigenlijk net iets meer dynamiek en weerhaakjes zijn. Bands als Daughter, Mazzy Star en Low smokkelen meer feedback en tempowisselingen in hun nummers, wat dit betreft sloot Cigarettes meer aan bij de slowcore van Spain, of de eersteling van The XX. De muziek werd ondersteund met zwart-wit filmbeelden van onder meer Irène Jacob, de actrice die vooral bekend werd in de films van de Poolse regisseur Krzysztof Kieslowski. De band onderscheidde zich met aan aantal opvallende covers: “Starry eyes” van Roky Erickson en vooral een kaalgestript “Keep on loving you” van REO Speedwagon.
Uitkijken wordt het dus naar die nieuwe plaat in juni, we zijn benieuwd of deze band overeind gaat blijven in The Barn op Werchter, donderdag 29 juni om 3 uur zullen we het weten.
Setlist K. - Starry Eyes (Roky Erickson cover) -I'm a Firefighter - Sunsetz-Dreaming of You - Flash- Nothing's gonna hurt you baby - Keep on loving you (REO Speedwagon cover)-Apocalypse -Affection
Bis: Please don't cry -Opera house
Organisatie : Grand Mix, Tourcoing
Als laatste halte van zijn Europese tournee passeerde de Britse rijzende ster Rag’n’Bone Man gisterenavond langs de Ancienne Belgique met als voorprogramma de jazz-zangeres Betti, een landgenote van hem. De langverwachte tournee bevatte een tiental uitverkochte optredens maar gelukkig kon één van onze beren er nog bij zijn. Het was vooral hopen dat hij al zijn geweldige nummers, en dan vooral singles “Human” en “Skin”, ook live goed kon overbrengen naar het publiek. Dat deed hij vast en zeker.
Na haar optreden was het voor iedereen duidelijk waarom de vrijwel onbekende Betti in het voorprogramma van Rag’n’Bone Man speelde: haar prachtige stem doet vrijwel onmiddellijk denken aan de hoogdagen van de Jazz in de jaren 30′. De eerste nummers begonnen nogal rustig; brave jazznummers die het publiek wel een beetje wisten te bekoren en Betti zelf die aan haar microfoon gekluisterd stond. Maar dan verraste ze iedereen met meer dansbare, met soul doordrenkte nummers en ging ze ook zelf aan het dansen. Dat miste zijn effect niet op het publiek, dat na enkele van die nummers ook niet meer stil kon blijven staan. Daarna besloot ze een rustmoment in te lassen met een geweldige, vertraagde cover van “Toxic” van Britney Spears. Om af te sluiten liet ze ons al genieten van de vrolijke single “Daydreams”, die deze zomer zal worden gereleased. Met momenten deed ze ons denken aan een reïncarnatie van Amy Winehouse en de reactie van het publiek sprak dan ook boekdelen. Dit is een heuse ster in wording, echt een waardig voorprogramma voor eender welke topartiest.
Nu het publiek volledig opgewarmd was, was het tijd voor de grote ster van de avond, de man waar iedereen op wachtte: Rag’n’Bone Man. Het optreden begon met het op-en-top bluesnummer “St. James” op een podium dat slechts een meter lang was, de rest werd namelijk afgedekt door een groot doek waarop ‘Rag’n’Bone Man’ geprojecteerd werd. Met enkel zijn aangename, rauwe stemgeluid en een gitaar kreeg hij het publiek volledig stil. Daarop volgde een nieuwer nummer, “Wolves”. Tijdens dit nummer zagen we dankzij lichtflitsen schaduwen van de band verschijnen en erna viel het doek naar beneden en werd een prachtig portret van de Britse ster onthuld. Het publiek kon volledig losgaan op “Ego”, ook van zijn debuutalbum ‘Human’, waarin hij bewijst dat hij behalve prachtig zingen ook nog eens kan rappen, iets wat het publiek erg smaakte.
Al vanaf het eerste nummer viel het enorm op hoe hij opging in zijn nummers en ze allemaal stuk voor stuk met veel passie zong en heerste over alles en iedereen. Tussen de nummers door veranderde hij in een verlegen jongeman, waarbij we regelmatig blozende wangen konden opmerken. Hij bracht opvallend veel nummers van zijn eerste en tevens enige album, hoewel hij met vier EP’s ook veel ander materiaal had dat hij kon spelen. Toch koos hij ook voor het vierde nummer een song van ‘Human’, het funky “Your Way”, dat hij samen met Jamie Lidell geschreven heeft en waarop het publiek nogmaals volledig uit de bol kon gaan. Zelf lachte hij er mee dat hij eigenlijk zoveel droevige liedjes heeft en bij elk lied had hij wel een kort woordje uitleg over voor de fans. Hij vervolgde met het droevig liedje “The Fire”, enkel te beluisteren op de Deluxe Edition van ‘Human’.
Het trage, eenvoudige nummer dat erop volgde, “Perfume”, schreef hij over het gelijknamige boek (‘Het Parfum’ van Patrick Süskind), en wederom lachte hij met het feit dat hij zoveel droevige songs heeft. Zijn meest recente single “Skin” werd met zoveel gevoel gebracht dat het publiek niet anders kon dan meer dan een minuut lang juichen en applaudisseren, wat voor de zoveelste keer een blos op de wangen toverde van deze grote vriendelijke reus, overweldigd door de uitbundige reactie van het publiek. Zowel dat nummer als “Grace”, dat erop volgde, zorgde bij vele fans voor tranen in de ogen. Nog een hoogtepunt van het optreden was “Life In Her Yet” dat duchtig meegezongen werd door de fans, die in tegenstelling tot Rag’n’Bone Man de hoge noten niet echt konden halen, iets wat hij schijnbaar zonder moeite deed. In het rijtje van topnummers van zijn debuutalbum staat “Odetta” zeker ook tussen de favorieten. Een nummer dat over de dochter van een vriend ging, wist hij ons te vertellen.
Het vrolijke “As You Are” bracht iedereen aan het dansen en dat bleef het publiek dan ook doen tijdens het funky “Fade to Nothing”, dat voor de gelegenheid een drum’n’bass-achtige outro kreeg.
Ook zijn oudere nummers hebben een hoog hitgehalte, en dat bewees hij nogmaals met “Guilty”, van de EP ‘Wolves’ (2014). Ook hier werd er stevig gedanst, en niet enkel door de aanwezige beer. Op het absolute hoogtepunt van de show moesten we wachten tot het veertiende nummer. De eerste track op zijn debuutalbum, zijn eerste single én de titeltrack van zijn debuut, “Human”, werd meegebruld door zowel fans van het eerste uur als nieuwere fans. Jong en oud lieten zich volledig gaan op het nummer dat zó schitterend gebracht was dat we ons soms afvroegen of deze man wel van deze planeet komt.
Om af te sluiten bracht hij ons zijn a capella nummer “Die Easy”, waarna hij het podium verliet. Na lang geschreeuw van het publiek kwam hij ons toch nog het epische nummer “Bitter End” brengen. Gelukkig was ook dit nog niet het einde van het optreden. Hij vroeg het publiek namelijk nog om een ‘hell yeah’, waarna hij afsloot met het oudere nummer “Hellyeah” (origineel samen gezongen met Vince Staples) dat duchtig meegezongen werd door het publiek.
Setlist: St. James – Wolves – Ego - Your Way - The Fire - Lay My Body Down – Perfume – Skin – Grace - Life In Her Yet – Odetta - As You Are - Fade To Nothing – Guilty – Human – Acapella - Bitter End - Hell Yeah
I.s.m. Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Terror - Hardcore feestje in MOD
Terror
Muziekodroom
Hasselt
2017-04-14
Masja De Rijcke
Afgelopen vrijdag waren we te gast in Muziekodroom voor het zwaardere werk. Deze keer kwamen de hardcore gitaren aan bod. Een volledige avond werd gevuld met snoeiharde bands die zich van hun zwaarste kant lieten zien en toeschouwers die hun beste ‘mosh’ moves bovenhaalden. Gezweet hebben we!
Oorspronkelijk waren we hier te gast voor onze helden van Terror. Een band die ongetwijfeld extreem bekend is in het genre en die we eerder al meerdere keren aan het werk hebben gezien op de Cannibal Stage van Dour en in de Shelter op Pukkelpop. Maar we werden hier van nog 4 andere bands voorzien. Er vonden zich diezelfde dag wel nog enkele wijzigingen in het schema plaats. Zo werd Wolf Down vervangen door 2 andere bands, Easy Money en Guilt Trip.
De band die de aftrap van deze gepeperde avond mocht geven was STAB, een heavy hardcoreband uit Kortrijk. Al om 19u30 mocht de groep z’n gitaarsluizen open zetten. Dit vroege uurtje zorgde voor een minder gevulde zaal maar niet voor een minder enthousiast publiek. Enkele professionele moshers begaven zich in het midden van de zaal en zetten tijdens dit showtje een heuse vertoning neer. Ondertussen was deze West-Vlaamse band potten aan het breken met hun hevige tracks en het beestachtig stemgeluid van vocalist Jeroen Theys.
Het Duitse hardcore collectief Wolf Down werd gecancelled en vervangen door maar liefst twee nieuwe bands. Easy Money en Guilt Trip mochten hun plaats innemen. De bands vergezelden elkaar op het podium en zorgden beiden voor een bomexplosie van jewelste. Beide bands brachten hun debuut uit in 2015/2016 en wisten nu al een mooie plaats in Muziekodroom te versieren.
Higher Power, een hardcore band uit de UK was ook aanwezig op dit heftig partijtje en wist al eveneens de hevigie gitaren stevig in brand te steken.
Na deze eerste 3 bands waren we reeds klaargestoomd voor het hoogtepunt van de avond, TERROR. Deze band heeft al enkele albums op de wereld gezet en veroverde al veel harten met ‘Keepers of the Faith’. Op 24 maart 2017 werd hun nieuwe single “Kill Em Off” gereleased en op 28 mei zetten zij een nieuwe EP op de wereld ‘The Walls Will Fall’. Zanger, of vocalist in ieder geval, Scott Vogel wist het onstuimige zootje weer zodanig op te hitsen en de grote zaal van de MOD volledig om te toveren in een gewelddadige moshpit die de volledige ruimte wist in te nemen. Het stevig gitaar geweld kon je tot kilometers ver horen weerklinken en het massief percussiespel van Nick Jett liet ook niets aan de wensen van het uiterst beweeglijke publiek over.
Op het podium was een stagedive wedstrijd aan de gang waardoor de ene na de andere het podium opklom en meteen daarna terug het publiek in dook.
Kortom, een stevig hardcore feestje !
Org: Heartbreaktunes ism Muziekodroom, Hasselt
Bij velen zal de naam Niels Delvaux uit Landen allicht (nog) geen belletje doen rinkelen maar spreek over ‘Delvis’ en heel wat muziekliefhebbers zullen ongetwijfeld al weten over wie het gaat. De sympathieke teddybeer met zijn fantastische funky, soulvolle stem bracht afgelopen vrijdag zijn orkest mee naar Sint-Niklaas om er een aangenaam en warm concert te geven. De zanger timmert al enkele jaren onvermoeid en in eigen stijl aan zijn carrière en blijkt daar nu toch stilaan de vruchten van te plukken. Een eerste bescheiden succes uit 2013 met het nummer “Tell me” werd onlangs overtroffen met de hit ”Come my way”, een heel aanstekelijk nummer dat sinds eind vorig jaar al veel terechte radio airplay kreeg en nu stilaan ook wordt opgepikt in onze buurlanden.
Een voorprogramma was er niet en de zaal was ook niet helemaal volgelopen maar dat mocht de sfeer alvast niet bederven. Tot vervelends toe werd Delvis al vergeleken met een zeer beminnelijke teddybeer, een gewone gast van bij ons met hoog knuffelgehalte maar bovenal met een heel aangename en buitengewoon groovy stem. In de Casino was dat niet anders! Delvis liet zich op het podium bijstaan door een 7-koppige (opmerkelijk jonge) band waarvan de backing vocaliste meteen letterlijk in het oog sprong, al waren de 6 andere collega’s ook stuk voor stuk ‘knappe’ muzikanten. Zijn mix van pop, funk, soul en wat lichte jazz invloeden ligt meteen goed in het oor en de setlist is een evenwichtige mengeling van eigen nummers en covers uit het brede genre.
Meest herkenbare songs zijn de Nina Simone cover “Ain’t got no, i got life”, het leuke eigen “Tell me” en het nummer “Mama”, opgedragen aan zijn eigen moeder en de mama van de jarige toetsenist Laurens die blijkbaar in de zaal aanwezig is!
Aan Delvis is geen groot danser verloren gegaan maar daar kraait geen haan naar gezien zijn stemgeluid dat ruimschoots compenseert. Nu eens zacht en warm, dan sexy en boordevol funky vibes en heel af en toe een knappe en forse uithaal : de Vlaamse soulboy tovert met sprekend gemak diverse timbres uit zijn strot en blend al die geluiden tot een heel smaakvolle groovy cocktail. Sporadisch neemt hij ook zelf de gitaar ter hand, maar het is toch vooral met zijn stemgeluid dat hij het publiek weet aan te zetten tot een meewiegende respons. Zeker wanneer naar het einde van het optreden het ijzersterke en dansbare “Come my way” wordt ingezet en het up-tempo nummer de temperatuur in de zaal nog een paar graden doet stijgen. Na 11 nummers wordt het concert afgesloten met een laatste feelgood deuntje waar zelfs wat ‘latin’ invloeden in te horen zijn.
De frontman neemt daarna uitgebreid de tijd om zijn band aan het publiek voor te stellen en besluit daarna om solo een koppel bisnummers te brengen met enkel gitaar en backing vocals als ondersteuning.
Afsluiter “What a wonderfull world” van Sam Cooke maakt een ingetogen einde aan een knap concert. Delvis heeft met zijn unieke stem een bijzondere troef in huis en gaat allicht een mooie carrière tegemoet. Nu nog een eerste CD uitbrengen (wordt dit jaar verwacht!) en op het podium af en toe wat meer ‘ballen’ of punch tonen en het komt allemaal prima in orde met onze Niels!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
More Music 2017- Marble sounds/ J.Bernardt (Jong) Belgisch Talent
More Music 2017
Concertgebouw
Brugge
2017-04-14
Elien De Cock
Het More Music festival in Brugge dat doorgaat van 12 tot 15 april staat garant voor een prachtige samensmelting van een klassiekere sfeer en hedendaagse muziek. Het festival brengt jong en oud samen om verschillende kunststijlen te ontdekken, met succes! Een mooie versmelting!
Voor ons begon de avond met een voor ons niet onbekende band, Marble Sounds. Ditmaal wel bijgestaan door het Casco Phil ensemble. De combinatie van de twee past perfect binnen het concept van het festival, het klassieke ensemble samen met een indie band op één podium was zeker en vast een meerwaarde. Het concert werd al meteen geopend met een nummer uit hun nieuwste plaat, “Present continuous”. Dit nummer begon heel ingetogen, waarna telkens meer instrumenten/muzikanten het nummer lieten openbloeien. Ook de zangeres, Renée Sys, was met haar engelenstem van de partij. Gedurende het concert kregen we zo goed als de volledige plaat, ‘Tautou”, te horen. De aanwezigheid van het ensemble, zorgde doorheen het concert voor een extra dimensie aan de plaat. De diepgang die het ensemble creëerde in de live uitvoering kwam nog beter over dan op plaat en zorgde geregeld voor kippenvelmomenten. Het contrast tussen de ‘breekbare’ momenten en de eerder ‘explosieve’ uitspattingen was een mooi schouwspel om te aanhoren. Dit alles werd ondersteund door prachtige visuals gebaseerd op het artwork van ‘Tautou’.
Uiteraard kregen we ook een aantal ‘klassiekers’ te horen zoals “Leave a light on”, “A new Breeze” en “Sky High”.
Marble Sounds is duidelijk gegroeid in hun totaalconcept, het volledige plaatje klopt. Voor mijn part mogen ze altijd optreden met een ensemble!
Set list: Present Continuous- These paintings never dry- The first try- Sky High- Slide- No One Ever Gave Us The Right- A New Breeze- Ten Seconds To Count Down- The Ins and Outs- K.V.-Intro+ Leave a Light on- Tout et Partout- How It’s Going To End--- If you Stay- Evenings
We wachten al met veel enthousiasme op de plaat van J. Bernardt (16 juni 2017) (zie pics homepag). Eindelijk, horen we sommige mensen zuchten. Maar na dit optreden kunnen we alvast zeggen dat het wachten beloond zal worden. De muziekstijl van het alter ego van Jinte Deprez ligt (mijlenver) van wat hij doet bij Balthazar. Een unieke, stevige beat gecombineerd met een sexy (dans)groove en zoals we wel gewend zijn van hem, sterke vocale prestaties. Het is even wennen aan de nieuwe muzikale richting, maar ondanks de onbekende nummers was het publiek meteen mee en werd hier en daar zelfs lustig met de heupen geschud. Ondanks dat ze maar met drie op het podium staan hebben we nooit het gevoel dat we iets misten. De live gecreërde loops, het R&B drumgeluid van Klaas De Somer aangevuld met originele Synth sounds van Adriaan Van de Velde resulteerde in een zeer gewaagde maar succesvolle sound. Dit smaakt naar meer!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/marble-sounds-14-04-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernardt-14-04-2017/
Organisatie Cactus Club, Brugge (ikv More Music)
Voorprogramma Elephant and Castle moest zelf nog wat opwarmen voordat ze ook de zaal een graadje warmer konden maken. De zang klonk in het eerste nummer niet altijd toonvast en zou voor de rest van de avond wat balanceren tussen flauw en sterk. Hun lome cover van BRNS’ “My Head Is Into You” werd overgoten met electrobeats en zo ging de subtiliteit van het origineel wat verloren. De band schuwde de dramatiek niet en koppelde harde beats aan The xx-gitaartjes. Het publiek was alvast enthousiast, al wisten ze onze aandacht toch niet helemaal te trekken.
Clock Opera sloot hun tour af in de Rotonde van de Botanique en het leek aanvankelijk of deze toch in hun kleren was gekropen. Ondanks de stevige opener “Closer” merkten we hier en daar sporen van vermoeidheid op. Frontman Guy Connelly’s stem klonk niet meteen toonvast en ook de bassist leek wat op automatische piloot te spelen. Maar gelukkig hadden hun nummers genoeg energie en won de band gaandeweg aan kracht. Single “Changeling” bouwde mooi op en dankzij hun muziek gooide de band de vermoeidheid van zich af.
De Londense band had ook een nieuw album voor te stellen. ‘Venn’ bleef haast onopgemerkt bij zijn release, ondanks de sterke singles “Changeling” en “Whippoorwill”. Was de band na hun geweldig debuut in de vergetelheid geraakt? Haakten fans af na bijna vijf jaar radiostilte? Het antwoord blijven we u schuldig. Wel kunnen we zeggen dat wie de moeite nam om ‘Venn’ te beluisteren, meer dan genoeg redenen vindt om Clock Opera te blijven volgen. De band startte dan ook meteen met vijf nieuwe nummers aan het begin van hun set en het publiek bleef aandachtig en enthousiast luisteren. Ook op het podium werd je steeds herinnerd aan hun nieuw album dankzij slim gebruik van het artwork als podiumbekleding.
Halverwege de set vroeg frontman Connelly wie er de band drie jaar geleden ook al aan eens het werk zag in de Botanique. Ongeveer de helft van het publiek stak hun hand op. Hij grapte ook dat de band sinds Brexit op zoek is naar een nieuwe thuis en deze misschien wel in Brussel kon vinden. Het publiek antwoorde volmondig ‘Ja!’. Waarna hij “Once And For All” opdroeg aan alle ‘old friends’ in het publiek. Toch zongen ook haast alle ‘new friends’ mee en kregen we een eerste euforische geluksuitbarsting. De band genoot duidelijk zelf van het enthousiasme en kon niet anders dan energiek mee te dansen.
“A Piece of String” kreeg een speelse intro met percussie op potjes en deksels, op “11th Hour” werd de band plots een beetje politiek. Connelly had het over ‘the power of crowds’ en stelde dat het al vijf jaar oude nummer nu actueler dan ooit was. De nummers van hun debuutplaat hadden ook nog niets aan energie en catchyness ingeboet. Het leek zelfs of Clock Opera op hun nieuwe plaat matuurder en volwassener klinkt. Alsof ze in die vijf jaar tussen hun eerste en tweede plaat alle naïeve en kleurrijke nummers ingeruild hebben voor een volwassen geluid. Clock Opera 2.0 klonk ietsje donkerder en serieuzer, maar ook die stijl zat hen als gegoten.
Was het publiek al helemaal mee met Clock Opera’s optreden, dan deed de band er op het einde van hun set nog een schepje boven op. “Move To The Mountains” werd volgens Connelly voor het eerst in drie jaar live gespeeld en het publiek danste dankbaar mee. Het hoopgevende pianosampletje bood tegenwicht aan de iets donkere, nieuwe nummers. Vooral de nummers uit hun briljante ‘Ways To Forget’ kregen de meeste handen op elkaar. “The Lost Buoys” groeide uit tot een ware meezinger en op afsluiter “Belonings” werd traag opgebouwd naar de extase. Als op het einde die vette baslijn, gierende gitaren en achtergrondkoortjes samenvallen, ontplofte het nummer als een euforiebom.
Ook met hun enige toegift “Lesson No. 7”, misschien wel hun beste nummer, bewees Clock Opera in de Rotonde dat ze het lange wachten waard zijn.
Met twee platen onder de arm en een rist aan energieke nummers wisten ze oude en nieuwe fans te plezieren. Hun nieuwe plaat ‘Venn’ mag dan niet het niveau van ‘Ways To Forget’ halen, toch kwamen de nieuwe nummers live veel beter uit de verf. Connelly beloofde dat ze deze keer veel sneller zullen terugkeren naar België en wij kunnen alleen maar hopen dat hij en de band hun woord houden.
Setlist: Closer – Changeling – Dervish - Hear My Prayer - In Memory - Once and For All - A Piece of String - 11th Hour - Cat’s Eye - Ready Or Not - Move To The Mountains – Whippoorwill - The Lost Buoys – Belongings
Bis: Lesson No. 7
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Brutus – Hard & Fenomenaal
Brutus – The Guru Guru
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-04-13
Wim Guillemyn
The Guru Guru – Brutus : Deze avond stonden er twee Belgische bands in de Balzaal die beiden recent een goed onthaald album hebben uitgebracht.
Lees de review van Brutus ook op http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/cdreviews/brutus/burst/.
Daarnaast staan ze ook beiden bekend om hun energieke en begeesterende optredens. Als beginnende muzikant zou je ze eens aan het werk moeten zien om te weten wat er zoal leeft in de Belgische underground scene. En om te weten dat er nog iets anders van kwaliteit in de rock scene gemaakt wordt dan wat je hoort op Studio Brussel. Mocht ik nu 16 jaar zijn, wat helaas al lang niet meer is, dan zou ik na het zien van deze bands waarschijnlijk beslissen om ook een band op te richten.
The Guru Guru opende de avond met hun noise en psycho rock. Energiek en hyperkinetisch. Een afwisseling tussen ouder en nieuw werk. De backlights versterkten de georkestreerde waanzin en de muziek werd ondersteund door een uitstekende basspeler. De zanger was als vanouds lichtjes hypnotiserend. Mocht je een syndroom op zijn gedrag moeten plakken dan zal het wel één of ander psychiatrisch ziektebeeld zijn. The Guru Guru warmde het publiek voldoende op voor de hoofdact.
Brutus is een trio, waarvan de drumster ook zingt en bijgestaan wordt door een gitarist en bassist. Ook Brutus speelt een soort noise rock, straalt energie en waanzin uit maar ze hebben een geheel andere stijl en persoonlijkheid.
De lichten gingen uit en we kregen vijf minuten ambient te horen vooraleer het optreden echt begon. Het was meteen een rollercoaster. Het temperament en de intensiteit van de muziek was immens. Bij momenten denk je dat Stefanie Mannaerts haar drum aan flarden zal slaan en op andere momenten streelt ze hem bijna. Zo ook haar zang of moeten we zeggen geschreeuw? Maar dan geschreeuw van een ongelofelijke schoonheid. Of we nu razernij kregen a la “Bye Julia”, “Bird” en “Child” of de meer ingetogener tracks zoals “Liliane” en “Dancing On The Face Of A Panther” het bleef beklijvend en intens.
De climax kwam eraan met één van de pareltjes uit hun album ‘Burst’: “All Alone”. Moshpit en crowdsurf taferelen alom. We kregen daarna nog een track en één toegift vooraleer we de nacht werden ingestuurd op de tonen van “E Viva Espana”, een nummer geschreven door Leo Caerts (de opa van Stefanie Mannaerts).
Mijn god, wat een adembenemende trip kregen we hier voorgeschoteld!
Organisatie: Democrazy, Gent
‘Boordevol verwachtingen’. Zo kunnen we de sfeer die in de volgelopen Rotonde hangt het best omschrijven. Als na de bassist, de toetsenist en de drummer ook de gebroeders Waeyenbergh het podium betreden, oogst het duo meteen veel applaus. Het mag duidelijk zijn, dit wordt een thuismatch voor de broers uit Oudergem. Maar wel ééntje waarvan het belang niet onderschat kan worden. Ze kunnen alvast rekenen op de steun van een heel leger fans die uitgerust zijn met pancartes en opschriften waarmee ze meermaals de groep aanvuren. En of ze er zin in hebben! Nog voor de eerste noot gelost is, zet de zanger/gitarist, al enkele danspasjes in. Wild Shelter is aan de beurt!
Nadat de groep in 2015 al de EP ‘All Is Bright’ loste, stelt de groep vanavond hun eerste album aan het publiek voor. Het is dus afwachten of ze het pad van dromerige indiepop verder bewandelt of vernieuwende elementen aan hun songs toevoegen. De single “Feel The Way You Do” doet ons alvast het beste hopen en leunt dicht aan bij werk van andere Brussels-based indieband Recorders.
Openen doet de groep met een contradictie. Daar waar wij ‘I Don’t Wanna Be Here’ uit Alex’ mond opvangen, lijkt ons dat hij niets liever wil dan de Rotonde in vuur en vlam zetten. De band is in het begin nogal onwennig en staat nerveus te acteren al doet Alex er alles aan om de stress uit zijn lijf te dansen. Na ‘Time” lijkt de tijd gekomen om een dankwoordje te richten aan het opgekomen publiek. Fijntjes voegt de zanger er nog aan toe dat het nieuwe album na het optreden beschikbaar is voor verkoop. Hij doet er nog een schepje bovenop door na het volgende nummer een T-shirt met het logo van dat album in het publiek te gooien waarbij de rekbaarheid van het shirt een eerste maal getest wordt. In gedachten hopen we dat de Brusselse groep uit even rekbaar materiaal is opgebouwd als de stof van hun shirts.
Nadien volgt een iets sferischer en dromeriger nummer waarbij de strofes ‘We don’t need to talk’ en ‘Come on and let’s get high’ weinig verbeelding behoeven. De zanger tracht met fluisterende stem het publiek naar hogere sferen te brengen. Toch gaat het publiek pas voor een eerste keer spontaan over tot ritmisch handgeklap tijdens het volgende synthgedreven nummer “Trust”. Het nummer mondt uit in een collectieve ‘Héé Hooo Héé Hoo’ en even wanen we ons in één of andere voetbaltempel in plaats van de Rotonde. Een eerste ijkpunt lijkt gezet en de groep weet een zeker momentum te creëren.
Naar het (vroegtijdige) einde toe nemen de gitaren weer de bovenhand en na een ruim uur duikt de groep een eerste keer de coulissen in.
De bisronde wordt geopend met het nummer “Horizon” waarbij Alex de elektrische gitaar inruilt voor een akoestische. Daar waar tijdens de beginfase van het optreden de zaal niet altijd even stil is, weet de groep het publiek nu wel muisstil te krijgen. Het inspireert enkele koppeltjes om dichter tegen elkaar aan te kruipen. Als gouwe ouwe “Memories” te voorschijn komt, schrikt het publiek weer wakker en verleidt menig luisteraar tot danspasjes. Na een langgerekt applaus verdwijnt de groep vreemd genoeg een tweede maal van het podium.
Al is het van korte duur want al snel rent energieke Alex huppelpasgewijs het podium op voor de tweede bisronde. We ervaren wel een bevreemdend moment als nadien rapper Dynamic? overgaat tot een rapnummer en Alex zijn coolste rapmoves bovenhaalt. Het Brusselse publiek lijkt hier niet moeilijk over te doen en slaat het achterover als zoete brij. Tot slot tovert de groep een ander wit konijn, Gordon Delacroix, tevoorschijn en even moeten we de gedachte aan een goochelshow onderdrukken. Toch hoeft het niet te verbazen want Delacroix, gekend als zanger van het iets bekendere Recorders, sleutelde mee aan de nieuwste plaat van Wild Shelter. Samen zetten ze het slotakkoord van de avond neer met single “Feel The Way You Do” waarbij het publiek nu helemaal aan het dansen gaat.
Samengevat was deze beer getuige van een beloftevolle Brusselse band waarbij er momenten van symbiose werden gecreëerd tussen de zang, gitaar en synths. Toch wist de band de aandacht van het publiek gedurende het hele optreden niet altijd vast te houden. Een ander werkpuntje is wat ons betreft de uitspraak in het Engels. Ook zouden we de groep willen toefluisteren het pad der hiphopmuziek links te laten liggen en verder te plaveien aan de weg der dromerige indiepop.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wild-shelter-12-04-2017/
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Soulwax – Nite Versions in een new white suit
Soulwax
Ancienne Belgique
Brussel
2017-04-12
Johan Meurisse
Vorig jaar stonden ze daar plots weer op de podia en kregen we op Pukkelpop een voorproefje met wat de twee Dewaele Brothers mee bezig waren … ’Transient Program for drums and machinery’ was het idee , werd een nummer en was de aanzet tot een nieuwe plaat ‘From DeeWee’ en kon de voorjaarstour op gang trekken. Soulwax werd de meest besproken return. Een ware hype ervaarden we in ons landje, met in een wip twee uitverkochte concerten . Ook in het buitenland zijn ze enorm gerespecteerd , getuige de succesvolle tour (zie ook review Aéronef, Lille http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/review-concerts/soulwax/soulwax-from-deewee-to-stage/).
De retroSoulwax is definitief opgeborgen, de gitaren op het achterplan geduwd . Ze waren al in allerlei gedaantes te zien . Ze houden nu het midden tussen hun 2 Many DJ’s werk en de Soulwax Nite Versions . Hun liefde voor eightieswave , krautrock verweven ze in een punkfunk concept , wat een (unieke) potpourri oplevert van elektronica, elektro, newbeat breakbeats en neurotische trance. Intrigerend! Een berg elektronica , een diepe bas en drie drumkits zwepen de boel op, waarrond Stephen’s vervormde vocals zweven .
De podiumopstelling springt in het oog , met z’n zevenen waren ze , ‘the men in white suits’, de immense drumkits, de elektronica , de oude synths , de bassen en een microfoon.
Bevriende muzikanten uit verschillende contreien die elkaar vinden, slagwerker Igor Cavalera (Sepultura) , Victoria Smith (Jamie T, M.I.A.) , Blake Davies (Turbowolf ) staan in een halve cirkel tegenover elkaar te drummen en te meppen . En dan op het achterplan, heb je nog de wederhelft van Cavalera, Laima Leyton, en Stefaan van Leuven, al van in ‘t begin bij Soulwax betrokken .
Met de broers , die rechtover elkaar staan in de elektronica, brengen ze verschillende generaties electrolovers samen en gaan ze diep, chillend, rauw, schurend , dreunend en knallend. De nummers worden live wat herwerkt , lopen over elkaar en door elkaar . Hyperkinetische keys en gortdroge drums . Wat een samenspel die de electrocultuur samenbalt . Kraftwerk , LCD Soundsystem zijn voorname pijlers . Met het oog op de concertreeks van Kraftwerk kon je al meteen in hun web worden verweven van repetitieve, warrige , hoekige trance ritmes op “Conditions of a shared belief”, de prachtsingle “Missing wires” en “Transient program …”, hun credo.
Een revue van Fad Gadget , Suicide, het oude Human League , Front 242, Liaisons dangereuses , B-Art, The Art Of Noise en Depeche Mode flitst door het hoofd . (Aan)Stekelige, hitsige ritmes en bigbeats eisten in de set een plaatsje , op nummers “Krack”, “Is it always binary” , “My tired eyes” en “Do you want to get into trouble”. De set evolueerde, sprak meer de dansspieren aan , werd uitbundiger en deed de temperatuur in de AB stijgen . De percussieve salvo’s op “The singer has become a deejay” overdonderden. Letterlijk creëerden ze een dansfeestje. “NY Excuse” werd unieke electrorock die de zaal deed ontploffen en het metalen geraamte aan de drums onder spanning bracht.
In hun bis ervaarden we een eerbetoon aan Telex door die weerkerende, subtiele, koele geluidjes; maar dan rolden alle keyboards, elektronische beats en percussiegeweld in een hectische, chaotische precisie en gekte over ons heen met een “E talking” en “Miserable girl”.
Schitterend!
De plaat werd op een dag in de nieuwe DeeWee studio in Gent opgenomen , vanavond werd in één track het nieuwe werk , met enkele oude pareltjes tussen de oren gedropt . Na de opwarming , de muzikale strijd om dan in een volle finale Greg-oriaans te eindigen . Iedereen verbaasd en onder de indruk. Soulwax is klaar voor de festivalzomer!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soulwax-12-04-2017/
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation
Rust On The Rails - American Aussie Roots
Rust On The Rails
café De Zwerver
Leffinge
2017-04-12
Ollie Nollet
Nog voor we een noot hadden gehoord werden we meteen al uitvoerig bedankt voor ‘supporting live music’ waarna Rust On The Rails zijn tanden zette in een avondvullend programma van maar liefst bijna twee uur.
Had daar niet wat in gesnoeid kunnen worden? Zeer zeker, trouwens de groepen die een volle twee uur kunnen boeien zijn een zeldzaam goed, maar het eindresultaat was toch overwegend positief. Slechts een paar keer liep het bijna mis en kwamen ze akelig dicht in de buurt van compleet foute Amerikaanse stadionacts wat dan vooral de schuld was van de gezwollen zang van Cody Beebe. Eddie Vedder zal hem wellicht niet vreemd zijn.
Maar de sound die ze wisten te creëren bleek toch behoorlijk inventief. Lekker swampy en gestut door een, net niet te, heavy klinkende ritmesectie. Zowel bassist Eric Miller als drummer Chris Lucier waren verbluffend sterk aanwezig en hadden duidelijk roots in de grunge. De band heeft trouwens Seattle als thuisbasis. En dan was er nog de wonderlijke Blake Noble die met zijn didgeridoo en een, niet zelden, als percussie-instrument gebruikte akoestische gitaar voor een vreemd broeierig sfeertje zorgde die soms deed denken aan 16 Horsepower.
Midden in de set mocht hij plots zijn eigen ding doen, eerst solo daarna met de hulp van de drummer, en werd ons duidelijk waarom Rust On The Rails hun muziek omschrijft als ‘American Aussie Roots’. Noble, een uitgeweken Australiër, initieerde ons in de fascinerende wereld van de didgeridoo en bracht vervolgens enkele van de aboriginals geleende nummers waarbij hij al zijn duivels ontbond op zijn twaalfsnarige gitaar, een ding dat ternauwernood bij elkaar gehouden werd met zwarte tape.
Na dit indrukwekkend intermezzo zorgde Rust On The Rails nog voor een dampende en foutloze finale waarbij enkele instrumenten driftig van eigenaar wisselden. Oh , en dan vergeet ik nog te melden dat de verloofde van de drummer, net overgevlogen uit Seattle, ook een (erg funky klinkend) nummer had mogen kwelen. Sympathiek, maar zeker niet meer dan dat.
Mooie set maar mits wat kortwieken had het zeker nog beter gekund.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Michael Chapman & Steve Gunn - Virtuoso’s on stage, maar mag het iets meer zijn?
Michael Chapman & Steve Gunn
Vooruit (Theaterzaal)
Gent
2017-04-12
Sam De Rijcke
Laat ons even toe om u uit te leggen waarom wij, na het ondergaan een tweetal uurtjes virtuoze en verfijnde akoestische gitaarmagie, vanavond toch met een gevoel van ontgoocheling die fraaie Theaterzaal van de Gentse Vooruit zijn buiten gewandeld.
De Engelse jarenlang onderschatte folkrock-veteraan Michael Chapman heeft na een carrière van 50 jaar en een slordige 25 albums eindelijk zijn welverdiende erkenning gekregen met het album ‘50’, een juweeltje die wereldwijd terecht met lof werd overladen. De plaat is zo sterk is omdat de prachtige akoestische folksongs van Michael Chapman op de achtergrond uiterst knap ondersteund worden door de heerlijke elektrische gitaarpartijen van … jawel Steve Gunn, de jonge gitaargod die ook de productie van ‘50’ heeft verzorgd.
Als beide heren dezelfde affiche delen dan zou je toch op zijn minst verwachten dat ze voor enkele songs samen op het podium staan. Helaas, vandaag kregen we gewoon een uurtje Michael Chapman netjes gevolgd door een uurtje Steve Gunn. Hadden de twee klasbakken zoveel respect voor elkaar dat ze niet in mekaars vaarwater wilden zitten ? Geen idee, maar wij vonden het vooral een gemiste kans.
Begrijp ons niet verkeerd, de fraaie en bezielde songs van Michael Chapman bleven wel duidelijk overeind in hun uitgeklede versies, en zijn fingerpicking werk was bij vlagen wonderlijk, maar hoe mooi zou het niet geklonken hebben als Steve Gun de songs van enige omlijsting had voorzien met zijn fraaie doch niet opdringerige elektrische gitaar, zoals hij dat zo magistraal doet op ‘50’.
De sympathieke Chapman wist ons wel te entertainen met een handvol knappe songs die opgeluisterd werden met virtuoos gitaarwerk, zoals onder meer een fantastisch “Memphis In Winter” dat hier niets aan intensiteit moest inboeten. Een begenadigd zanger is Chapman zeker niet, maar hij klonk wel doorleefd en eerlijk, met een stem die volledig in functie stond van de integriteit van de songs. Het vakwerk van Chapman deed ons bij vlagen denken aan Tony Joe White of JJ Cale, en dat zijn natuurlijk niet van de minsten.
Ook tijdens de set van Steve Gunn (zie pics homepag) vonden wij het maar al te jammer dat er in heinde en verre geen elektrische gitaar te bespeuren was. Gunn is met name een gitarist van het slag Kurt Vile (waarmee hij nog samen heeft gespeeld), Tom Verlaine, Adam Granduciel (The War On Drugs), Chris Forsyth, Cian Nugent en onze eigen Bert Dockx, stuk voor stuk instrumentalisten die prachtige dingen doen met een elektrische gitaar zonder dat ze daar zo nodig een batterij powerakkoorden moeten uit halen. Het is net dat fraaie elektrische gitaarwerk, die van het recente ‘Eyes On The Line’ zo een geweldig plaatje maakt, dat we hier misten. Dus bleven wij wederom een beetje op onze honger zitten omdat Steve Gunn bij het uitkleden van zijn songs toch een paar essentiële componenten moest afleggen.
Jazeker, bloedjes van songs als “Ancient Jules”, “Way Out Weather” en “Old Strange” waren ook in hun sobere akoestische versie niet kapot te krijgen en moesten niets van hun innerlijke pracht prijsgeven, maar er ontbrak toch wat variatie en diversiteit in de hele act. Bovendien presenteerde een ietwat schuchtere Steve Gunn zich nu ook niet bepaald als een spraakwaterval en gaf hij zelfs een beetje een verveelde indruk. Hoewel hij met de nodige toewijding zijn songs bracht, liep ook zijn stem niet over van de intonatiewisselingen. Maar dat hij een verdomd aardig potje akoestische gitaar kan spelen, daar bestond geen twijfel over.
Zowel Michael Chapman als Steve Gunn lieten vanavond de songs voor zich spreken. Fair enough, maar soms mag het iets meer zijn.
Organisatie: Vooruit, Gent
Voor nieuwe gitaarbandjes moet je in de Witloof Bar zijn. LvL Up, een viertal uit Brooklyn, is één van de nieuwste aanwinsten van het legendarische Sub Pop records, dat dus verder kijkt dan het nNordwesten van de States. Sub Pop tekende deze week ook een andere band uit dezelfde scene, Frankie Cosmos, de band van Greta Kline, de dochter van acteur Kevin Kline (‘A fish called Wanda’). LvL Up bracht dus vorig jaar hun derde album uit op Sub Pop, ‘Return to love’, een indiegitaarplaat die in hetzelfde vaarwater zit van Car Seat Headrest en Alex G.: ‘ indiepop met stevige gitaren opgefleurd met keyboards en heel sterk puttend uit de indierock van de jaren negentig’.
Live is LVL up een stuk ruwer en recht door zee, de tierlantijntjes op keyboard ontbreken en de ritmesectie gaat voor maximum volume en een gruizig geluid. Het eerste kwartier moesten deze jongens op stoom komen, de zang was dikwijls wel erg onvast en brute kracht overheerste op subtiliteit. Opvallend is ook dat de bassist en de twee gitaristen om beurten de zang op zich nemen en dat ze ook alle drie de nummers schrijven. Na een nummer of vier kwamen ze er door, de leadgitarist toverde verzonken gitaarsolo’s uit zijn hand die moesten opboksen tegen het geweld van de ritmegitaar, drums en bas, en zo kreeg je een geluid dat ergens bij Dinosaur Jr. uitkwam.
LvL up liet van dan af ook zijn meer poppy kant horen, denk aan de powerpop van Weezer en je komt in de buurt. Die pop werd wel verzopen in een stevig laagje feedback, en ze grepen ook naar de kleurpotloden uit de trukendoos van Yo La Tengo: gitaarflarden die plots wegvallen en dan weer opduiken.
Zoals we gewoon zijn in de Witloof Bar was het na drie kwartier gedaan, zodat we om negen uur al weer buiten stonden en nog de tweede helft van de Champions League konden meevolgen …
Setlist: Annie’s a witch – Blur -Angel from space - Spirit was – Pain - Hoodwink’d -Third eye-The closing door - Five men on the ridge - Big snow - I feel extra natural –I - Hidden driver
Organisatie: Botanique, Brussel
Blaudzun aka Johannes Sigmund is een sing/songwriter die we in het hart dragen . Hij kan het materiaal sober , innemend als volmondig georkestreerd presenteren . Hij zorgt voor knap gearrangeerde songs en geeft er een gevoelige, emotievolle tune aan. Er is een (terechte) link met Arcade Fire , maar hij heeft een eigen invalshoek .
Blaudzun staat niet stil , na twee gerespecteerde albums ‘Heavy flowers’ en ‘Promises of no one’s land’. “Flame in my head” , “Elephants” , “Hollow people” en natuurlijk “Promises of no one ’s land” zelf zijn een handvol singles die in het geheugen gebreiteld staan .
Hij is een muzikaal kunstenaar , wikt , weegt en brengt spannend broeierige , innemende songs . Hij ging eerder nog een artistiek geslaagde samenwerking aan met de Utrechtse producer David Douglas in ‘Haty Haty’ .
Hij werkt nu een nieuw concept uit van drie ‘Jupiter’s’ met een aantal bandleden . Binnen het jaar krijgen we drie albums , waarvan de eerste ons nu alvast overtuigt . Zijn basis van popsongs , die je meteen je in beroering brengen , springen er hier niet meteen uit , maar per beluistering wint deze plaat . Zeker de variatie , ze zijn geleest op pakkend pianospel als op een breed instrumentarium ; je komt dan uit op ballads als “Don’t waste the shadow”, de titelsong “Jupiter” als het bredere “Between a kiss and a sorry goodbye” . Er is een voelbare spanning en intensiteit in “Out of mind” , “Echo heartache” en “Rotterdam”. Het geheel wordt gekenmerkt door een zekere directheid en minder subtiliteit en finesse . Hoeft ook niet , het toont de diversiteit van Blaudzun aan , en maakt ons nieuwsgierig voor het volgend materiaal. Blaudzun is een talenrijk , begenadigd sing/songwriter en is met de juiste mensen omringd sterk materiaal af te leveren . Uitkijken naar de andere (drops of) ‘Jupiter’ …
Devandra Banhart is ontegensprekelijk verbonden aan dromerige, psychedelische indiefolk . Door de jaren brengt en speelt hij een freewheel van leuke , ontspannende ‘peace & love’ hippe songs , die samenhangend als verwarrend klinken . De eigenzinnige indiefolkzanger varieert maar al te graag , maar laat nu nog meer elektronica tunes de vrije loop. Vervreemdende geluidjes en Oosterse motiefjes banen zich een weg in het sfeervol , chillend materiaal , sobere elegant als aangenaam zoet .
Onthaasting blijft een centraal gegeven in Banhart’s materiaal , wat tekent voor rustig voortkabbelende songs , droomfolk met een alternatief (elektronica) kleurtje, relaxt, fris in een ‘big smile’ concept.
De vier lieftallige, bevallige dames van Warpaint uit LA komen op de proppen met hun derde cd ‘Heads up’ , die hun twee vorige samenbalt in heupwiegende prikkelingen. Jawel , er is meer elektronica in hun indiechillende popsound en alle vier nemen ze nu vocaal een voorhoede positie in. “New song” en “Above control” brengen radiovriendelijkheid en clubbeats tesamen. Bizar genoeg ontbreekt de respons.
De plaat zit nochtans goed in elkaar , er is meer variatie en er is een meer extraverte uitstraling . Warpaint zorgt voor een belangvolle, toegevoegde waarde in de dromerige, sferische , zweverige indiepopscene ; mistige psychedelica , postpunk , shoewave en galm zijn verweven, en ergens worden op die manier oudgedienden Cranes , Cocteau Twins, Belly en huidige bands als Beach House gelinkt; ook de 80s new-wave liefhebber zetten ze naar hun hand. Dampende funk heeft ook z’n ingang gevonden, die verwijst naar Luscious Jackson , de onvolprezen 90ies female band . Die verschillende invalshoeken geven kleur en elan aan het materiaal en tekenen voor een bedwelmend , chillend , aangenaam , leuk , prikkelend geluid; de rinkelende gitaarmotiefjes , de spannende basstunes, de pastelachtige elektronicagrooves , de zalvende, opzwepende drums en de fluisterende , indringende zangpartijen maakt Warpaint sterk!
Al hotsend , golvend draven we doorheen de plaat . “White out” geeft de toon aan en “Today dear” , met een semi-akoestische inslag sluit overtuigend de plaat af . Dit is een boeiende plaat met aangename , groovy, dansbare , dromerige insteeks!
The Kompressor Experiment is een Zwitsers kwartet dat grossiert in instrumentale prog metal, stoner en post-rock. De muziek klinkt groovy, soms seventies en op andere momenten dan weer eerder modern. We krijgen wel telkens een vet en dik geluid met episch en psychedelisch klinkende gitaren. Daarnaast veel afwisseling in de ritmes en grooves. Vijf tracks staan er op’“Douze’ waarvan de opener “Eat Yer Brownie” net geen vijf minuten lang is en waarvan “Bronko” dan weer een dik kwartier duurt. “Hog In The Fog” kan mij enorm bekoren vanwege de intro dat wat op de gitaarstijl van de Belgische band A Brand lijkt. Maar daarnaast bevat de track prettige ritmes, synth en songuitwerkingen.
Wie van prog metal houdt, die bovendien niet alledaags klinkt, moet dit zeker eens een kans geven.
Deathcore is niet iedereen gegeven om te beluisteren. Voor een aantal onder jullie zal dit gewoon als tering herrie omschreven worden. Maar je hebt tering herrie én tering herrie. Ook dit genre kent goede releases waarvan de herrie op een uiterst fijne manier de wijde (onder)wereld wordt ingejaagd. Een voorbeeldje hiervan is Blackest Sunset (uit Mons afkomstig) die zoals de naam al doet vermoeden niet meteen de vrolijkste bende is. Hun muziek straalt verdoemenis, aftakeling, wanhoop en nihilisme uit. Maar ze slagen hier wel op hun debuut erin om dit te kanaliseren in potige en brute songs. Een fijne ritmesectie doet hier zijn werk. Nu en dan krijgen we melodieus gitaarwerk over de hakkende ritme gitaren. De vocals zijn grommend en schreeuwend alsof het einde van de wereld nabij is.
‘Kingdom of Sorrow’ klinkt zoals de titel zelf: zwaar en naar de verdoemenis. Blackest Sunset gaat er prat op om ons een niet-ideologisch, niet-politiek en niet-religieus standpunt op het bestaan te leveren. Het is een fijn debuut maar ik vrees enkel geschikt voor de liefhebbers van het genre.
Dit is het derde album van Chantal Acda en werd geproduceerd door Phil Brown (ondermeer bekend voor zijn werk met Talk Talk, Mark Hollis en Bob Marley). Ze omschrijft haar album als een ode aan contact, verbinding en bewustzijn. Opener “Fighting Back” is een heerlijk meedrijvende popsong met een mooi muzikaal themaatje. Het opzet doet mij wat aan Gotye denken. Een aantal songs zijn eerder singer-songwriter van stijl met telkens een laagje synths of galmende gitaarlijnen op de achtergrond om wat sfeer toe te voegen aan de songs. Suzanne Vega deed dit ook op enkele van haar platen (‘99.9F’, ‘Days of Open Hands’, ...). Net als die laatst genoemde heeft Acda ook een zachte en aangename stem om naar te luisteren. Er is voor elke song veel aandacht aan details besteed waardoor er telkens veel te ontdekken valt. De ene keer komt ze met mooie percussie af (“Bounce Back”), een andere keer zijn het de synths op de achtergrond (“Endless”) of een gitaarriffje (“Our Memories”) die het nummer cachet geven.
Chantal Acda heeft gewoonweg een prachtige en warm klinkende plaat gemaakt. Met oog voor detail, melodie en sfeer. Het is een beetje een luisterplaat geworden die zich langzaam in je systeem nestelt als je er wat tijd voor neemt.
Schijnbaar uit het niets komt er zo nu en dan een pareltje naar boven. Dat is het geval met deze release van Low Land Home. ‘Underspoken’ bevat vijf tracks. Tracks die je in het ruime indie genre kan onderbrengen. Allen met een volwassen, organisch en donker geluid. Je wordt er niet meteen vrolijk van maar tussen het zware gemoed ontdek je ook warmte en mooie harmonieën. Als ik vergelijkingen moet geven dan denk ik aan een mengeling van The XX, Absynthe Minded, Nick Cave, The National en dergelijke bands. “Underspoken” is, samen met “I Know”, verreweg het meest opzwepende nummer uit de EP. De violen en de piano gaan, net als de samenzang tussen Jo Geboers en Jolien Bové, mooi samen. Verstilde pracht vinden we dan weer terug in “All This Time”. Een nummer dat minimaal is opgebouwd maar dat een maximale return aan impact biedt. De piano uit “It Might” lijkt een opname uit vervlogen tijden te zijn. Zo authentiek en antiek klinkt hij. De zorgvuldig afgewogen percussie doet de rest en trekt samen met de viool het nummer naar een hoger level. “Chemistry” sluit dit pareltje van eigen bodem af. Het klinkt alsof ze er al altijd geweest zijn. Geproduceerd door Pieter-Jan Decraene (Rhinos Are People Too). De violen zijn van de hand van Patricia Vanneste (Balthazar). Terecht werden ze genomineerd door Studio Brussel voor De Nieuwe Lichting 2017. Een band waar we heel waarschijnlijk nog meer gaan van horen.
Paasmaandag viel dit jaar, uitzonderlijk, een week voor Pasen! Althans voor heel wat (hard)rockliefhebbers die op maandag 10 april afzakten naar de AB te Brussel om de Zweedse band Ghost live aan het werk te zien. De Popestar Tour 2017 bracht Zijne Pauselijke Hoogheid Papa Emeritus III en diens 5 bijhorende (nieuwe) Nameless Ghouls immers, na 6 jaar, nog eens naar onze hoofdstad. Het concert liet een verpletterende indruk na en stond in schril contrast met de anonieme doortocht van een beginnend Ghost in 2011 als support van oa. In Flames en Trivium.
Sinds het ontstaan in 2008 en het verschijnen van debuutplaat ‘Opus Eponymous’ in 2010 heeft de band een hele weg afgelegd en wist men heel doordacht en vastberaden een grote en verdiende naambekendheid op te bouwen. De opvallende verschijning en stage act van frontman Papa Emeritus en bijhorende outfits van de ‘onherkenbare’ muzikanten of Nameless Ghouls bleken een strategisch schot in de roos. De meest recente full CD ‘Meliora’ uit 2015 onderstreepte nogmaals het enorme muzikaal talent en potentieel van dit heerschap en deed hen terecht aankloppen bij de top van het hedendaagse (hard)rock en metalgenre.
Na hun geslaagde optreden vorig jaar op Graspop waren de verwachtingen in een volgelopen AB logischerwijs hoog gespannen. Opvallend was de zeer diverse samenstelling van het publiek : van ‘oude’ (of beter gezegd ‘traditionele’) hardrockers van 45+ tot jonge metalfreaks en zelfs koppels met kleine kids (geschilderd als Papa Emeritus). Het bewijs dat Ghost muziek maakt die een heel breed spectrum van rockliefhebbers aanspreekt.
Voor de eigenlijke aanvang van het concert werd alvast de juiste sfeer opgeroepen met een portie liturgische muziek en klerikale koorzangen. Rond 20u45 was het tijd voor het echte werk en zette Ghost hun luidruchtige hoogmis in met het fantastische “Square Hammer” van de recente EP ‘Popestar’ onmiddellijk gevolgd door een 2de kopstoot van formaat met “From the Pinnacle to the Pit”.
Het geluid zat van bij het begin snor, de belichting was top, podium knap aangekleed (sfeervol maar zonder al te veel bombast), publiek uitgelaten en frontman Papa Emeritus, in soutane en met pauselijke mijter, en plein forme. Kortom een indrukwekkend ‘geestenbal’ was meesterlijk ingezet! Herkenbare orgeltonen zetten het machtige “Secular Haze” in. De ‘nieuwe’ Nameless Ghouls (de oude werden onlangs aan de deur gezet door het pauselijke opperhoofd himself, met een rechtzaak en heel wat moddergooien als gevolg) bleken eens temeer topmuzikanten te zijn, reeds perfect op elkaar ingespeeld en schijnbaar moeiteloos passend in het unieke muzikale ‘concept’ dat Ghost toch wel is.
De set was een heerlijke mix van oudere nummers en van parels van het album ‘Meliora’ dat bij verschijning unaniem positief werd onthaald en voor de grote doorbraak van de band zorgde. Intussen is het trouwens ongeduldig uitkijken naar een opvolger die in het najaar van 2017 wordt verwacht, al kon de EP ‘Popestar’ met een paar opmerkelijke covers voorlopig voor enig soelaas zorgen.
Een fenomenale versie van “Con Clavi Con Dio” passeerde ondertussen de revue, gekruid met extra wierook. Papa Emeritus was zeer spraakzaam en gaf blijk van enige geografische kennis van ons land alsook van de meest gekende inlandse biersoorten. Terwijl “Body and Blood” op het publiek werd losgelaten trakteerden 2 Sisters of Sin het frontrow publiek op hosties zolang het ‘ass grabbing’ maar achterwege werd gelaten.
Iets over halfweg was het tijd voor een eerste hoogtepunt en zorgde “Cirice” voor een onvervalst kippenvel moment, net als het epische “Year Zero” dat vocaal ondersteund werd door een enthousiaste menigte. Het bleek slechts het begin van een overweldigende en lang uitgesponnen climax die bestond uit de heilige drievuldigheid “He is”, “Absolution” en “Mummy Dust” van ‘Meliora’. Stuk voor stuk typische en beklijvende Ghostnummers, zeer herkenbare, veelzijdige klassiekers in wording met bravoure gebracht en gesmaakt door een publiek dat ruimer gaat dan enkel maar rock en metalfans. De band maakte zijn status van hedendaagse topper probleemloos waar en bevestigde zonder twijfel de geknipte opvolgers te kunnen zijn voor menige bands en grootmeesters uit het genre die stilaan aan hun pensioen beginnen denken.
Ook tijdens het slotoffensief werd er geen moment gas teruggenomen en bleef de muzikale satanskerk gewoon op volle toeren draaien. Gelukkig bleven de fans al even onvermoeid en ongeremd reageren zodat de band met veel plezier en energie een laatste keer loos ging met “Ghuleh/Zombie Queen”, dat aanvankelijk rustig start maar naderhand uitbarst in alweer een krachtig staaltje moderne rock’n’metal.
Tot slot sloot het strak gespeelde “Ritual” de knappe set af en richtte Papa Emeritus een laatste keer het woord tot zijn volgelingen. Na een resem dankbetuigingen nodigde hij alle fans uit tot het nastreven van een ‘vrouwelijk’ orgasme en beweerde hij dat het allerlaatste nummer “Monstrance Clock” een ideale manier was om dit te begeleiden en thuis verder te zetten. Het nummer werd uit volle borst meegebruld door alle aanwezigen en maakte een memorabel einde aan een schitterend concert! AB came together as one for Lucifer’s son!
Wat mij betreft 1 van de beste zaalconcerten sinds lang in het hardere segment. Op alle vlakken verbazend knap georkestreerd en zowel technisch als muzikaal foutloos gebracht. Enige toelaatbare vorm van kritiek is misschien dat Papa Emeritus geen wereldstem heeft maar daar maalt absoluut niemand om gezien zijn verbluffende (en verhullende) act en podiumprésence.
Wie zich anno 2017 nog afvraagt wat ‘the next big thing’ is in het landschap van hardrock en metal kan maar beter deze band checken, voor zover dit nog niet gebeurd is! Zeker weten dat dit gezelschap helemaal gaat doorstoten naar de hoogste top! Net als Gojira trouwens! Maar wie ben ik om daarover te oordelen?
Yours truly, ghostwriter van dienst…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ghost-10-04-2017/
Org: Live Nation
BRDCST - Empusae - Consouling sounds presents … in het teken van Empusae
BRDCST - Consouling sounds presents
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-04-09
Erik Vandamme
BRDCST: Consouling Sounds presents …
Je hebt artiesten, muziekstijlen en bands die vermoedelijk nooit echt zullen doorstoten naar een ruim publiek. Sportpaleizen uitverkopen, of headliner zijn op één of ander groot festival, zit er eveneens niet in. Echter binnen de alternatieve muziekwereld worden diezelfde artiesten tot muziekstijlen, op handen gedragen. Het zijn dikwijls die bands en artiesten die je doorgaans tegenkomt op labels als Consouling Sounds. Consouling Sounds zijn dan ook veel meer dan enkel een label, ze blijken een vanuit een grote passie voor het alternatieve donkere muziekgebeuren, over een glazen bol te beschikken. En daardoor onontgonnen parels binnen die 'underground' kansen te geven om zich te profileren in deze toch wel harde muziekwereld. Via het interessante evenement BRDCST werd op zondag 9 april in Ancienne Belgique een Consouling Sounds avond gepresenteerd. Een avond die eigenlijk vooral in het teken stond van de release van ‘Lueur’. De nieuwste plaat van Empusae. Het programmaboekje omschrijft ‘'Ogentroost/ Lueur: a Tragedy in 6 acts’. Dit verwijst naar een dichtbundel uit 1647 van Constantijn Huygens. Op het scherm verschijnt telkens een andere tekst, die daar eveneens naar verwijst. Bovendien spelen elk van de artiesten op deze avond hun eigen rol binnen het optreden van Empusae, die deze bijzondere avond dan ook mag afsluiten.
Ons verslag
A-Sun Amissa: Drone/Ambient klanken omgeven door walmen van melancholie
Het collectief A-Sun Amissa bestaat uit verschillende uiteenlopende artiesten binnen de wereld van Dark Jazz, Drones tot Ambient. Op het podium - althans de muzikanten stonden gewoon op de grond net voor het publiek te spelen - artiesten te zien en horen die elk op hun eigen wijze drone/ambient naar voor brachten. Telkens omgeven door walmen van pure melancholie. A-Sun Amissa stonden met drie op het podium. Een saxofonist in het midden, die uit zijn instrument betoverende klanken naar voor bracht, die ons een krop in de keel bezorgen. Gerugsteund door een gitaar , dat bovendien dienst deed als 'all-round' instrument, en al even magisch mooie klarinet tot keyboard klanken. Daarbovenop bracht ook Colin H. Van Eeckhout een vocale inbreng binnen het geheel. Een inbreng die voorwaar kan gezien worden als de ultieme kers op de taart. Door deze wonderbaarlijke kruisbestuivingen leek het dan ook alsof we gingen zweven, ver boven de wolken. Een gevoel dat we op deze avond nog wel meer zouden meemaken.
Het extra leuke aan elk van de optredens. Die duurden vaak amper een half uur, en omvatten soms maar één song. Echter was het telkens opnieuw een onvergetelijk mooi moment, waarbij we werden bedwelmd tot aangenaam verrast. Bij A-Sun Amissa was het, wat ons betreft, de magisch mooie Saxofoon die wat centraal leek te staan binnen het geheel. En bovendien dit optreden uniek maakt binnen het aanbod op deze avond. De zogenaamde Dark Jazz zat dus vooral verborgen in die kruisbestuiving tussen blaasinstrumenten met een streep gitaar en piano klanken. A-Sun Amissa brengen binnenkort een nieuw album uit The Gatherer. http://consouling.be/album/sun-amissa-gatherer/ En ook dat is iets om nu al naar uit te zien.
BARST & Karen Willems: Een kruisbestuiving tussen intensieve drones en een indrukwekkend drumcollectief
Bart Desmet (BARST) is een veelzijdige artiest, die ons door middel van zijn indrukwekkende muzikale arrangementen al meerdere keren koude rillingen heeft bezorgd. Hij laat zich bovendien vaak omringen door al even begenadigde artiesten. Karen Willems speelt niet zomaar drums, ze 'leeft' dat instrument als het ware. Deze unieke kruisbestuiving, zorgde voor een half uur puur genieten. Niet alleen lijken beide elkaar blindelings te vinden. De manier waarop ze hun instrumenten bespelen, in opperste concentratie, kunnen we niet anders omschrijven als onaards.
Echter het meest in het oog springende is dus die kruisbestuiving tussen intensieve drones en gitaar geluiden met dat indrukwekkende drumcollectief.
Bart bespeelt zijn gitaar met zoveel overgave, dat het wel lijkt alsof hij ver verwijderd is van de realiteit om zich heen. Intensieve 'drone' klanken, bedwelmen je en verdoven je ziel. Als in een soort trance, neerzittende of met zijn gitaar boven het hoofd, lijkt Bart zijn demonen te bestrijden en uiteindelijk te overwinnen. In dit ultieme gevecht gerugsteund door de drumpartijen van Karen. Deze jongedame speelt, zoals we aangaven, niet zomaar drums. Ze 'leeft' dat instrument als het ware. De ene keer is het door snelle en meedogenloze harde mokerslagen uit te delen. Om later subtiel de cimbalen te bewerken, waardoor dit klinkt als het zachtjes tikken van hagelbolletjes op het vensterraam. Bovendien gebruikt ze niet enkel drumstokken, nee er staan allerlei attributen bij dat al even indrukwekkend uitziende drumstel. Die allemaal gebruikt worden om een percussie geluid naar voor te brengen, dat alle aspecten, in een brede omkadering, van het instrument 'drums' samenvat binnen een magisch geheel.
Echter het meest in het oog springende is dus die kruisbestuiving tussen intensieve drones en gitaar geluiden met dat indrukwekkende drumcollectief. Waardoor we als luisteraar worden ondergedompeld in een al even intensief bad, waarbij een lach en een traan elkaar blindelings vinden. Net zoals Karen en Bart dat schijnbaar ook doen. Van een krop in de keel, tot hartverscheurend onze ziel doormidden snijden. BARST & Karen Willems spreken uiteenlopende emoties aan. En laten ons na een half uur pure intensiviteit, totaal verweesd achter.
Treha Sektori: Voodoo magie, in klank en beeld
Treha Sektori , omschreven als donkere, bevreemdende Ambient. Ze zijn afkomstig uit Parijs, en brachten in 2009 hun debuut Sorieh op de markt. Opvolger Endessiah kwam uit in 2012. Treha Sektori is het soloproject van Dehn Sora. Wat we voorgeschoteld krijgen zijn duistere, betoverende klanken die je prompt koude rillingen bezorgen tot angstaanvallen. Met daarbovenop al even beklijvende beelden op het scherm. Waarbij een mysterieuze man, met een hoofddeksel in de vorm van een dierlijk skelet, lijkt de graven in de aarde. Waarna hij een skelet van een kat opgraaft en dat boven zijn hoofd houdt.
Dehn Sora ontbond in Ancienne Belgique zijn Duivelse demonen, door een rituele samensmelting aan te bieden tussen beeld en klank. Waardoor we werden gedreven naar de onderwereld, en de vuurtongen van de hel onze voeten voelden likken. Prompt wordt een soort voodoo magie boven gehaald, die we terugvinden bij bijvoorbeeld Afrikaanse stammen. In 2016 bracht Treha Sektori een nieuwe plaat op de markt: Acermeh. Waarop die voodoo elementen ook terug te vinden zijn. In Ancienne Belgique zorgde dit voor een beklemmend gevoel vanbinnen. De samenvoeging van Drones met pure ambient zorgde inderdaad voor een heel vreemd sfeertje. In het verleden vonden we dat het daarbij wat de monotone kant uitging. Echter, net door die al even bevreemdend aanvoelende beelden op het scherm, werden we deze keer als het ware gehypnotiseerd en in een diepe trance gebracht. Een trance waaruit ontsnappen onmogelijk bleek te zijn.
Medemateriaal ( An Opera by Lab.oratorium//Innerwoud + Astrid Stockman)
Tijd voor puur muziektheater. Onder de muzikale begeleiding van Innerwoud, een artiest die met zijn contrabas ons al meerdere keren diep heeft kunnen ontroeren. Hierbij gerugsteund door de vocale inbreng van twee sopranen. Die bovendien indrukwekkende, tot de verbeelding sprekende dansen uitvoeren. Voelden we ons plots in een Opera terechtkomen. We citeren de uiteenzetting op de website van Astrid Stockman: Geïntrigeerd door de figuur van Medea, voeren de jonge makers van lab.oratorium aan de hand van het gedicht ‘Verkommenes Ufer I Medeamaterial I Landschaft mit Argonauten’ van Heiner Müller (1929-1995) een onderzoek naar onze geglobaliseerde wereld waarin iedereen non-stop onder druk staat om de eigen grenzen te verleggen.
Bron: http://www.astridstockman.be/evenement/medeamaterial/
Dans, muziek en tragedie zitten zodanig in elkaar verweven, dat we prompt koude rillingen over onze rug voelen lopen, en zelfs een traan wegpinken.
Dit resulteert in een dramatisch spel waarbij grenzen worden verlegd tussen pijn, woede, angst en vertwijfeling. De Griekse Tragedie, waarover Medea gaat, wordt uitvoerig uit de doeken gedaan. Echter binnen de hedendaagse tijdsgeest, met een knipoog naar het originele verhaal. Dans, muziek en tragedie zitten zodanig in elkaar verweven, dat we prompt koude rillingen over onze rug voelen lopen, en zelfs een traan wegpinken. De muzikale omlijsting, die Innerwoud naar voor brengt, past perfect in dat aangeboden plaatje. Bovendien is er de vocale omlijsting door de sopranen, die je ziel als het ware doormidden klieft en je hart doen bloeden. Het warme, lange applaus dat dit gezelschap na deze voorstelling mocht ontvangen was het bewijs dat niet alleen wij, maar iedereen die dit wonderbaarlijk schouwspel meemaakte in Ancienne Belgique hierdoor heel diep werd geraakt.
CHVE: een deugddoende trip doorheen de meest donkere kant van onze duistere ziel
Dat Colin H. Van Eekhoudt een artiest is wiens muzikale uitspattingen geen grenzen lijkt te kennen, weten we ondertussen. Met zijn project CHVE liet hij op Dunk!festival, vorig jaar, al een heel andere zijde van zichzelf zien en horen. Zijn laatste solo album Rasa is weer zo een meesterwerk, dat onze donkere ziel eerder tot rust en kalmte brengt. Door middel van een draailier, beelden van een aanwakkerend vuurtje op het scherm en zijn toch wel heel bijzondere stem. Weet Colin ons weer te bedwelmen en in diepe ontroering te brengen.
Ook live blijkt de samensmelting tussen muziek, beeld en vocale aankleding ons datzelfde gevoel van immense gemoedsrust te geven.
Binnen de donkere waas zien we inderdaad een lichtpunt, in de vorm van dat aanwakkerend vuur.
Omgeven door een donker waas, zien we een lichtpunt in de verte. Ons hart bonkt onophoudelijk op het ritme van de subtiele percussie, we blazen de laatste adem uit. En dan rust... complete, onaardse rust die we geen plaats kunnen geven. Schreven we over Rasa. Ook live blijkt de samensmelting tussen muziek, beeld en vocale aankleding ons datzelfde gevoel van immense gemoedsrust te geven. Binnen de donkere waas zien we inderdaad een lichtpunt, in de vorm van dat aanwakkerend vuur.
Daar waar Colin bij AmenRa zijn angst uitschreeuwt, doet zijn vocale inbreng bij dit solo project je telkens naar adem happen en bezorgt je een ware krop in de keel. Tijdens de performance van CHVE belanden we in een duistere tot beklemmende atmosfeer. Zoals leven en dood vaak heel dicht bij elkaar liggen, zo weet CHVE een sfeer te scheppen schipperend tussen beide aspecten. Met als visueel beeld dat aanwakkerend vuur, en een intensieve vocale en instrumentale omlijsting die recht doorheen je hart boort. Bezorgt CHVE ons weer een deugddoende trip doorheen de meest donkere kant van onze duistere ziel.
Empusae: "with a little help from my friends''
We gaven het in het begin van dit verslag al aan. In grote mate stond alles op deze avond in het teken van de release van Empusae ‘Lueur’. Empusae, is het muzikale alter ego van Nicolas Van Meirhaeghe (Sal-Ocin). Naast zelf een begenadigde artiest en sympathiek mens, te zijn. Laat Nicolas zich omringen door een rits van bevriende muzikanten. Die zijn muziek zowaar naar een nog hogere dimensie weten door te stuwen. In samenwerking met Dehn Sora, BjØrn Lescouhier, Tokyo Oyo, Tom De Doncker, Colin H. van Eeckhout en Bart Desmet. Bracht Empusae een hartverscheurende performance, die niet zomaar recht door ons hart boorde. Nee, ons hart werd gewoon in duizend stukken geslagen. Uiteraard is dat de verdienste van Nicolas zelf. Die als multi-instrumentalist de gave bezit om net die klanken naar voor te brengen, waardoor je heel diep wordt geraakt. Eerder werden we nog maar eens meegevoerd naar een onaards mooie, donkere wereld. Waardoor de realiteit om ons heen prompt werd vergeten.
Gerugsteund door de adembenemende viool klanken die Tokyo oyo naar voor bracht. Het streepje intensieve percussie en klokkenspel van Dehn Sora en Bjorn Lescouhier. De vocale kruisbestuiving van enerzijds Colin H. Van Eeckhout en anderzijds Tom De Doncker. En de verdovende gitaar/drones van Bart Desmet. Werd dit de gedroomde afsluiter, van een heel geslaagde avond. Empusae legde de lat vanaf het begin heel hoog. Bovendien steekt Nicolas en zijn vrienden enorm veel variatie in de set. Oorverdovende klanken, die je trommelvliezen dreigen te doen scheuren, werden gecombineerd met intimistische tot hartverwarmende klanken. Waarbij de haren op onze armen kwamen recht te staan, van puur innerlijk genot.
Klinken de twee songs op ‘Lueur’ al indrukwekkend, dan worden live zowaar nog meer grenzen verlegd. Met een beetje hulp van de vele vrienden in de muziekwereld, werd hier uiteindelijk een performance neergezet die niet zomaar aan de ribben bleef kleven. Eerder werden we nog maar eens meegevoerd naar een onaards mooie, donkere wereld. Waardoor de realiteit om ons heen prompt werd vergeten. Elk van de aantredende artiesten zat in even diepe innerlijke concentratie hun ding te doen, dan het publiek dat ademloos dit wonderbaarlijk schouwspel aanschouwde. Het hartverwarmende applaus dat Nicolas en zijn vrienden ten deel viel, was zeker en vast meer dan verdiend. Als ultieme kers op de taart, om deze heel bijzondere avond af te sluiten, kon dit wel tellen.
Met dank aan Snoozecontrol - Erik Vandamme - http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST festival)
Het is ondertussen al 20 jaar geleden dat Grandaddy de neus aan het venster kwam steken met het lo-fi indie-pareltje ‘Under The Western Freeway’, een plaat die hen meteen geliefd maakte in het indie wereldje. Drie jaar later kwamen ze met een tweede meesterwerkje opzetten ‘The Sophtware Slump’, een huzarenstukje die ze later niet meer zouden kunnen evenaren, ook al waren ‘Sumday’ (2003) en ‘Just Like The Fambly Cat’ (2006) zeer verdienstelijke plaatjes. Daarna hield Grandaddy het jammerlijk voor bekeken. Tot nu dus.
Frontman Jason Lytle maakte ondertussen wel twee fijne soloplaatjes, maar wij zijn maar al te blij dat hij op vandaag zijn ouwe makkers terug heeft bijeen geroepen en daar het voortreffelijke ‘Last Place’ mee heeft ingeblikt, een plaat waarin de draad terug wordt opgenomen en die typische sympathieke Grandaddy sound nieuw leven wordt ingeblazen.
Uit die nieuwe plaat werd vanavond gegrepen naar fijne juweeltjes als “Way We Won’t”, “The Boat Is In The Barn”, “I Don’t Wanna Live Here Anymore” en “Evermore”, allemaal bijzonder fijne songs die hier schitterden tussen een resem onvervalste klassiekers. En die klassiekers, die stuk voor stuk nog niks van hun pluimen verloren waren, kwamen tot onze grote vreugde grotendeels uit die twee fameuze albums uit 1997 en 2000.
De jarenlange stilte heeft Grandaddy blijkbaar goed gedaan, want de herboren band kwam bijzonder fris en levendig uit de hoek. De songs klonken strak en soms best wel stevig, met de gitaar van Jim Fairchild in een glansrol. Natuurlijk was het fantastische “AM 180”, met dat heerlijke speelse orgeldeuntje, een absoluut hoogtepunt, samen met “Laughing Stock”, “Hewlett’s Daughter”…. en eigenlijk alle anderen, want zowat alles was prachtig vanavond. Maar laat ons toch niet vergeten om het kippenvelmoment “He’s Simple, He’s Dumb, He’s The Pilot” de hemel in te prijzen, want dit was van een onaardse pracht en schoonheid. Dit heuse Grandaddy-monument was, afgaande op de applausmeter, de uitgesproken winnaar van de avond. Doch het enthousiasme van het publiek loog er heel de avond niet om, Grandaddy werd hier na elke song op luid gejuich onthaald, en dat hadden ze volledig aan hun sterke performance en onsterfelijke songs te danken.
Als ultieme punch liet Grandaddy als bis een fel en onstuimig “Summer Here Kids” op het publiek los, een levendige afsluiter van een prachtconcertje waar we maar één bemerking op hadden : Te kort ! Amper een uur en een kwart. Grandaddy had ons hier vermaakt met een dozijn prachtsongs, maar evenveel waren er in de kast blijven liggen. Maar goed , overdaad schaadt, laten we dus positief blijven en tevreden zijn met al dat fraais die Grandaddy ons wel presenteerde.
Grandaddy was uitermate fantastisch ! Ze zijn wel degelijk terug.
Organisatie: Aéronef, Lille
BRDCST - Forest Swords - dreigende electro met beeldende visuals
BRDCST - Forest Swords
Ancienne Belgique
Brussel
2017-04-08
Charlotte Heyvaert
Het is zaterdag. De vierde en voorlaatste dag van Ancienne Belgique’s indoor voorjaarsfestival BRDCST is aangebroken. De AB koos voor dit festival enkele centrale gasten die voluit gaan voor muzikale vernieuwing uit. Gastheer van dienst vanavond is Forest Swords. Britse producer Matthew Barnes kreeg carte blanche om een avond alle zalen van de AB te bezetten en zo word de avond ‘a BRDCST curated night by Forest Swords’ gedoopt. Wij namen een kijkje in de AB Box waar Oliver Coates en vooral ook Forest Swords zelf kwam spelen.
Oliver Coates wekte bij iedere nieuwe binnensijpelende toeschouwer dezelfde gelaatsuitdrukkingen op: verbazing gevolgd door twee dichtgeknepen ogen om zich beter te concentreren op de visuals. Coates, vergezeld van een cello en elektronische apparatuur, bevindt zich namelijk voor een reuzegroot scherm waarop we een virtuele wereld zien afspelen. Met de hulp van virtueel kunstenaar Lawrence Lek creëert Oliver Coates een extra dimensie bij zijn mix van deep house en klassieke strijkers. We bevinden ons in een 3D-wereld die net zo goed de computerwereld van de Sims zou kunnen zijn, maar dan de versie waarin de hele bevolking verhuisde naar Mars en wij moederziel alleen overbleven. Terwijl een virtuele tram ons langsheen verlaten, futuristische gebouwen spoort, worden we opgezogen door een soundtrack van minimalistische dance. Dat de cellist klassiek geschoold is, maakt het geheel nog verbazingwekkender. Zijn waaier aan geluid gaat van strakke elektronica tot experimenteel klassiek. Met London Contemporary Orchestra werkte hij al mee aan Radiohead’s ‘A Moon Shaped Pool’. Van deze jongeman gaan we nog horen, zoveel is zeker.
Tijd voor de helden van de avond: Forest Swords. Op het podium doemen twee figuren op uit het duister voor een zaalvullend scherm waarop we opnieuw spectaculaire visuals te zien krijgen. Matthew Barnes, vergezeld van een bassist, begeeft zich in een zwart-witte wereld met abstracte, dansende figuren. Het duo stuurt mysterieuze klanken op ons af en pompt dreigende dreunen de zaal in. Ook Forest Swords’ gekende visuals van prachtige natuurbeelden zijn weer van de partij. Het publiek mag meteen kennis maken met het aankomend album Compassion. Daarin maakt Barnes gebruik van de elementen der natuur. In “Knife Edge”, horen we een wervelwind ruisen over serene golven, terwijl in “The Highest Flood” vuurvliegjes dansen op de verknipte koorzang. De orkestrale elementen op het nieuwe album verbreden nog meer de elektronische horizon.
De live-kracht waarmee Forest Swords zich van zijn plaat onderscheidt, ligt vooral in de pompende bassen die dwars doorheen je lijf daveren en de noise-effecten die Barnes uit zijn vingers en machines tovert. Zijn zoektocht doorheen frustratie en humaniteit zorgt voor een samenspel van verleden en toekomst. We worden vergooid met galmende stemmen, toegevoegde samples en trager ontplooiende nummers. Het maakt het geheel een stuk dansbaarder zoals ook het extra sterk aangedikte “Miarches” waarvoor Barnes zelfs even zijn gitaar ter hand neemt.
“The Highest Flood” baant zich met zijn dreigende ondertoon dan weer een weg doorheen klotsend water. Snijdende synths mengen zich met diepe bassen in een exotische melodie. Ook de meeslepende hyperballade “Arms Out”, mist zijn euforisch, cinematische effect niet. “Thor’s stone” stuurt ons met de slag van een vlootaanvoerder doorheen een kolkende zee. Na enkele nieuwe nummers volgt een naadloze overgang in “Ljoss”, afkomstig uit zijn laatste album ‘Engravings’. De successingle schiet ook deze keer raak. De virtuele beelden gaan van paters tot melkwegen. Oosterse dansers houden ons in bedwang op het perfect uitgevoerde “The Weight Of Gold”. Onderbreken doet Barnes de set nooit, alleen even om de AB tot een van zijn meest favoriete concertzalen ter wereld te kronen.
Forest Swords brengt een dreigende set die steeds de bergbeklimming naar een climax neemt, maar nooit echt de top haalt. Een uitstekend staaltje elektronica dat ingetogen binnendrong maar nooit explodeerde. De sensationele visuals liftten Forest naar een bredere kosmos al zou het geheel nog beter tot zijn recht komen in de Club of een vunzige dubkelder. De live surplus zat hem vooral in de details. Wij hoorden een meer dan degelijke set maar misten schurende danslijven.
Forest Swords’ nieuwe album Compassion komt uit via Ninja Tune en kan je beluisteren vanaf 5 mei.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST festival)
Als je het Sportpaleis te groot vindt om de laatste intieme Nick Cave mee te maken, moest je vanavond in de Botanique zijn voor het Canadese Timber Timbre. Dit viertal uit Montréal, kwam hun zesde plaat ‘Sincerely, future pollution’ voorstellen, een muzikale aanklacht tegen het huidige tijdsgewricht met zijn fake news en populisme. Qua thematiek zitten ze dus aan te schuren tegen Father John Misty, muzikaal gaan ze hun eigen unieke weg en mengen ze traditie met keyboards en drumcomputers in een eenentwintigste herinterpretatie van klassieke filmmuziek doorspekt met bluesy rock ‘n roll met een zwart tintje.
Frontman Kirk Taylor ziet er uit als een kalende, besnorde boekhouder, Nick Cave dus zonder toupet, maar is daar niet minder rock’n’roll om. De band begon vanavond met het titelnummer van de nieuwe plaat, een grootstadsblues die gestaag opbouwde om uit te monden in een stevige gitaaruitbarsting. “Sewer blues” ging op dezelfde weg verder, met fiftiesgitaar met veel twang en een kapot orgelgeluid dat uit de keyboards van Mathieu Charbonneau werd getoverd. Vintage jaren tachtig Nick Cave dus, en dat vonden we niet erg. De live versies van de nieuwe nummers waren een stuk potiger, en leunden zo veel meer aan bij de vorige plaat ‘Hot Dreams’. De band durft ook vernieuwen, “Velvet gloves and spit” was een Johnny Cash-klassieker met elektronische drumbeats en clavecimbel klanken.
Zanger Kirk Taylor en Simon Trottier wisselden om beurten tussen gitaar en bas. We vermoeden dat veel nummers op de bas geschreven worden bij Timber Timbre, want die baslijntjes dragen de nummers echt wel. De band nam even gas terug in “Hot dreams”, een slow gedragen door de bariton van Taylor, een light-versie van de sigaarklank van Stuart Staples, en ging op dat elan door op “Western questions”, Sukia meets Richard Hawley, met veel reverb en delay op de gitaar. Van dan af werd het geluid donkerder en filmischer, een psycho-billy soundtrack voor een film noir: surfgitaren en spookachtige orgeltjes en veel effect op de microfoon van Taylor.
Timber Timbre was het perfecte orkest voor een fifties cultfilm marathon, jammer dat er vanavond geen popcorn te krijgen was in de Botanique.
Setlist: Sincerely, future pollution - Sewer blues - Velvet gloves and spit - Moment - Hot dreams - Western questions - Curtains?! - Until the night is over - Black water- Grifting -Blue nuit - Do I have power - Beat the drum slowly - Trouble comes knocking
Bis:Les Egouts - Woman
Organisatie: Botanique, Brussel
Soulwax - From Deewee To Stage
Soulwax
Aéronef
Lille
2017-04-07
Sam De Rijcke
Dat Soulwax terug is, zullen we geweten hebben. Het lijkt er op alsof de media kost wat kost de band extra moet pushen met het oog op de komende festivalzomer. Er moet precies een nieuwe hype worden gecreëerd, want de Belgische pers is wel héél euforisch over de nieuwe plaat ‘From Deewee’. Wij zijn iets meer terughoudend, het album is meer dan OK, bij momenten zeer verfrissend zelfs, maar echt vernieuwend ? Niets van, eigenlijk zitten we hier met een retro plaat die nadrukkelijk teruggrijpt naar de synths van Kraftwerk, Depeche Mode en …ja, zelfs Tangerine Dream. De broertjes Dewaele hebben er ook heel wat extracten uit de DFA stal van LCD Soundsystem in gedropt, het bandje van hun maatje James Murphy.
Wat we de plaat wel moeten toegeven, is dat ze vrij consistent klinkt er nagenoeg de ganse rit de spanning in houdt zonder dat daarbij echt over de rooie wordt gegaan.
Dat is ook het concept dat Soulwax naar het podium probeerde te brengen, een goed uitgedokterde trip maar geen uitbundig feestje. Zij die naar hier waren gekomen om met Soulwax eens goed uit de bol te gaan , kwamen wat bedrogen uit. Diegene die de nieuwe plaat in levende lijve wilden ondergaan kwamen wel mooi aan hun trekken. ‘From Deewee’ bleek ook live moeiteloos overeind te blijven, hoewel er hier en daar nog wat aan de uitvoering mocht geschaafd worden.
Soulwax hield het immers strak en kleurde maar sporadisch buiten de lijntjes die ze met ‘From Deewee’ hadden uitgezet, maar ze pakten wel uit met maar liefst drie drummers. Een formidabele zet en een absolute meerwaarde die het ganse optreden lang extra kleur gaf aan de wat klinische sound van het album. Met name “Missing Wires”, “Is It Always Binary” en het groovy “Do You Wanna Get Into Trouble” kregen met al dat drumwerk een flinke boost. Ook “Masterplanned” en “Transient Programs For drums And Machinery” leken ons blijvertjes, maar het zou niet mis zijn mochten die iets meer buiten hun oevers kunnen treden.
Hoe knap en fris die nieuwe songs ook mochten klinken, toch hadden we het gevoel dat Soulwax zichzelf met dit nieuwe opzet een beetje te veel in een strak keurslijf had gewrongen. De anders zo avontuurlijke broertjes Dewaele hielden zich te zeer aan de plaatversies, hoewel wij de indruk hadden dat een handvol van die nieuwe songs in hun live uitvoering nog aardig wat groeipotentieel in zich hebben, en dan wel richting dansvloer. Het was aan de ene kant genieten van de frisheid van het nieuwe materiaal en tegelijkertijd was het stiekem verlangen naar ‘From Deewee, Nite Versions’.
Het was duidelijk dat het publiek zich best wel kon inleven in de nieuwe ‘Deewee’-sound, maar het dak ging er pas echt af met die songs waarin Soulwax als vanouds nog eens echt loos ging. Middenin de ‘From Deewee’ songs had “Krack” al een eerste keer het vuur aan de lont gestoken en op het einde kwamen krakers als “NY Excuse” en “E Talking” doen waarvoor ze gemaakt waren, namelijk de boel op zijn kop zetten.
Een blij terugzien met The Men In Suits. Na vanavond zijn wij er trouwens van overtuigd dat een set als deze nog hopen sterker en uitbundiger kan worden, eens alle remmingen overboord zijn gegooid en de beats nog wat zijn aangewakkerd. Want hiermee kan Soulwax nog alle kanten uit. Het ziet er dus goed uit voor de festivals.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de AB, Brussel , 12 april 2017
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soulwax-12-04-2017/
Organisatie: Aéronef, Lille
BRDCST - Run The Jewels - Driftige hiphop zorgt voor vet feest!
BRDCST - Run The Jewels
Ancienne Belgique
Brussel
2017-04-06
Masja De Rijcke
Hiphop heeft z’n opmars in deze tijden en ook in België komen de liefhebbers flink aan hun trekken. Onze nationale hiphoppers en rappers/rapsters als Coely, Stikstof en Zwangere Guy doen het zeer goed en ook de muziekwedstrijden lopen er van over dezer dagen. Om die reden was het voor ons dan ook geen verrassing dat Run The Jewels voor een volledig uitverkochte AB mocht spelen.
Run The Jewels bracht als voorprogramma The Gaslamp Killer mee. Deze Amerikaanse Dj vermengde live op podium de vetste hiphopschijven met de zwaarste elektronische beats. Tijdens de zomerfestivals is deze man z’n agenda ook steeds goed gevuld en terecht, want The Gaslamp Killer man kan zonder twijfel een stevig feest doen losbarsten.
Toen we eind december 2016 net klaar waren met ons muzieklijstje van Beste albums van 2016, kwam ineens Run The Jewels met hun derde album op de proppen. We konden ons lijstje meteen opnieuw beginnen opmaken want deze klepper mocht er zeker niet op ontbreken. Deze opzwepende gangstermuziek bracht ons meteen in de juiste vibes. Stilstaan was dus geen optie meer want de onstuimige beats en attitude werden in de zaal hevig rondgegooid. Run The Jewels is ongetwijfeld het beste rapduo dat we live al aan het werk gezien hebben. De show was rijkelijk gevuld met tracks uit hun laatste album waaronder “Down” (featuring Joi), ‘”Talk To Me”, “Hey Kids”, “Stay Gold” en nog enkele andere kleppers .
Maar ook eerdere albums werden mee in de strijd gegooid. Gelukkig maar! want de vuile tongen in “Love Again” en het gelijknamige nummer “Run The Jewels” mochten voor ons niet in het spektakel ontbreken.
Deze driftige vertoning was een mooie en dansbare samenvatting van de drie schitterende albums die live met brute power door onze aderen werden gepompt.
We vonden het goed, sterker nog, we hebben er enorm van genoten en we hebben heel hard gedanst !
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST festival)
BRDCST – The Lemon Twigs – Onschuld en Onstuimigheid van 2 broers
BRDCST - The Lemon Twigs, Vanishing Twin
Ancienne Begique (AB Club)
Brussel
2017-04-06
Johan Meurisse
De jonge gasten van het NY-se The Lemon Twigs van de broers Brian (19) en Michael (17) D’Addario absorberen de muziekgeschiedenis van de jaren zestig , zeventig en tachtig op hun plaat ‘Do Hollywood’. Live klonk het rommelig , als een potje ongeregeld .
In de sound flitsten The Beatles , The Kinks , The Rolling Stones, T-Rex , David Bowie , Queen tot meer recent The Posies en zelfs The Scabs aan ons voorbij. De twee broers zijn talentrijke multi-instrumentalisten, wisselen probleemloos van instrument , zijn enthousiasmerend , hebben hun invloeden en putten uit verschillende vaatjes.
Beiden kwamen op het voorplan. De set was verdeeld in twee stukken en pijnlijk bleek dat ze maar erg matige zangers zijn. De puike songstructuur – opbouw ving het rommelig concept, als een pleister op de wonde, op.
Een eerste sfeervol, gelaagd deel van ingetogen nostalgie kregen we met de jongste Brian op gitaar en keys . Het wondermooie , uitbundige “I wanna prove to you” opende de set, een pareltje op plaat , live door de vocale zwakte wat ontkracht . De sixties zaten diep geworteld , de psychedelica drong in “Haroomato” door, de onschuld was groot op een song als “Why didn’t you say that” en “These words” intrigeerde door de huppelende ritmiek en 70s orgel. “How lucky I am” kon worden geplukt uit de James Dean – Marilyn Monroe (hit)stal , van leren jackets tot breed opwaaierende witte rokken. Een ‘kauwgomballenpop’ nummer . Soul, funk, garage dwarrelden door de nummers; spijtig genoeg ontstemde de zang de sierlijke melodieën .
Broer Michael kwam in de spotlights. Hij verliet de drums en gorde de gitaar om; het tempo werd plots fors verhoogd , strak, snedig en punky klonk het nu allemaal . Als een bezetene ging hij tekeer en gaf hij de songs een frontale punch , de snaren gespannen en de melodie hobbelig, ontspoord. De sound ging muzikaal als vocaal uit de bocht. Het stak niet tegen , het gaf net dat ietsje meer glamrock , ruig- onstuimigheid en ongecontroleerde chaos in de tempowissels van “Night song” , “Baby baby”, “As long as we’re together” en “A great snake”.
De twee zitten vol muzikale ideeën , die verder uitgewerkt worden in 2017, “Queen of my school” was er zo eentje die dicht aan de nineties klopte van The Posies van Ken Stringfellow en Jon Auer , de twee sing/songwriters die ook al de muziekgeschiedenis samenpersten.
Het dwarse van de twee broers kwam samen in een kort, leuk concertje van onschuldige pop en onstuimige rock die uit de bocht kon gaan of mooi versmelten …
Vanishing Twin , één van de supports , kreeg op BRDCST voldoende ruimte zich te profileren De groepsnaam huivert door een verdwenen tweeling syndroom in de baarmoeder. Muzikaal putten ze uit een ander vaatje . Het kwintet uit Londen puurt op flower power, retropsychedelica en maakt de link met 90s grootheden Stereolab, Transglobal Underground , Loop Guru en het hedendaagse Goat . We tekenden voor een veilig, ontspannend , chilly zweverig gevoel , wat net het contrast maakt met hun groepsnaam. We hadden een tribal van heel veel instrumenten ; door de flutes , melodica , keys, viool kregen ze een verslavende werking en wakkerden ze een hypnotiserende trance aan. Songs werden mooi uitgediept en uitgesponnen .
Vanishing Twin verveelde geen moment, de sound borrelde , twinkelde door de ritmes en klonk fris, sprankelend . Een mooie ontdekking .
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST festival)
Aan de vooravond van hun passage in de Botanique heeft Pallbearer (Arkansas, USA) het geweldige ‘Heartless’ uitgebracht, een album dat zich met zijn logge kracht al enkele dagen in ons brein heeft vast geankerd. De band komt de plaat voorstellen in de sfeervolle Rotonde waar ze een zwaar, duister en mistig geluidsgordijn optrekken. Pallbearer heeft zijn biotoop in de donkere krochten van doom-metal en ook de groepsnaam, vrij vertaald ‘lijkdrager’, laat weinig vrolijke deuntjes vermoeden. Pallbearer doet het slow en heavy, de massieve slepende metal klinkt bij momenten loeihard maar er kan ook regelmatig naar adem gehapt worden via verstilde passages en glasheldere gitaarbeekjes.
Pallbearer blinkt uit in overwegend lange solide songs waarin een emotionele diepgang ontluikt van achter die stevige geluidsmuur. De grondvesten zijn vervaardigd volgens de aloude Black Sabbath formule, maar Pallbearer heeft in een geheel eigen stijl daarop een mooi complex van uitgedokterde songs gebouwd. “Dancing In Madness” is zo een parel van het zuiverste water waar glooiende gitaren verbroederen met zware riffs en ijle vocals. De song loopt vlotjes boven de 10 minutengrens, en het is elke seconde genieten. Nog zo een majestueuze knaller is het ruigere meesterstuk “Worlds Apart” uit hun vorige plaat ‘Foundations Of Burden ‘. Ook deze fenomenale motherfucker van een song scheurt een eind weg tot ie tot ver boven de wolken uitstijgt. Een trance oproepen noemen wij dat dan, en dat lijkt hier aardig te lukken want die intense zwaargebouwde Pallbearer-sound gedijt prima in de heerlijke Rotonde, een prachtzaaltje waar de bandleden vol lof over zijn. Vandaar dat ze hier wellicht één van hun beste concerten tot op heden weten te brengen.
Zoals vaak bij dit soort bands moet ook Pallbearer het niet van een verschroeiend tempo hebben, maar eerder van rijzige en krachtige bulldozers van songs die zich ergens tussen nevel en duisternis bevinden en daarbij een bijzonder verslavende werking veroorzaken. Geen oeverloos trash-geweld, wel een overwegend heavy geluid die vaak door merg en been snijdt en waarin fijne nuances zijn uitgewerkt. We denken spontaan aan Sleep, Windhand of Earth, maar soms ook aan Metallica die door hun psychiater bewust op downers zijn gezet (het gitaarintermezzo in “Thorn” bijvoorbeeld lijkt te zijn weggelopen uit zo een typische Metallica ballad en ook “Lie Of Survival” heeft in de tragere passages van ‘The Black Album’ zitten graaien).
Een wondermooi en flink uitgesponnen “A Plea For Understanding” weet de gevoelige post-metal snaar te raken, terwijl de bronstige afsluiter “Foreigner” (de oudste song van de avond) de heaviness terug aanwakkert en er in een apocalyptische bui nog een flinke snok aan geeft. Een uitvoerige mokerslag die kan tellen als krachtige afsluiter van een avondje verbluffend stevige en uitgedokterde doom-metal.
Doe uzelf een plezier en schaf hun laatste pronkstuk ‘Heartless’ aan. Wij hebben hier alvast een fraai vinyl-exemplaar op de kop getikt en dat door de voltallige band laten signeren op die prachtige binnensleeve. Een lekker vinyltje, toch nog altijd veel straffer dan die verdomde Spotify, nietwaar ?
Pallbearer is op 23/04 nog te bewonderen op Roadburn, een festival die hen op het lijf geschreven is.
Organisatie: Botanique, Brussel
Dumb numbers is het muzikaal project van filmmaker Adam Harding uit LA. Hij kan nogal op wat mensen beroep doen . Voor zijn eerste plaat stond David Lynch in voor het hoesontwerp en hier hebben we een aardige lijst van artiesten uit de indiegrunge scene. Lou Barlow en Murph van Dinosaur Jr, David Yow (The Jesus Lizard), Dale Crover (Melvins), Marco Falli (Fatso Jetson) , Bobb Bruno (Best coast) en Alexander Hacke van Einstürzende Neubauten.
Muzikaal hebben we een bezwerende sound van acht nummers , gedrenkt in retropsychedelica, grunge en stoner dat ritmisch als tegendraads klinkt . Wie er zingt is niet echt duidelijk , hoeft ook niet ; de songs zitten aardig in elkaar.
We krijgen een resem broeierige , krachtige songs als sfeervol stemmig, geestesverruimend materiaal in een donker , hallucinant decor . Met deze artiesten en Harding kan het niks anders dan fun zijn, leuk trippen en vertoeven dus op deze plaat.
Ze zijn één van de revelaties en zijn megapopulair geworden op korte tijd in ons landje . Hun titelloze EP leidde het al in . Bazart staat garant voor radiovriendelijke pop , dromerig, aanstekelijke indie , met r&b en hiphopmotiefjes. Voeg nog de emotievolle, zalvende Nederlandstalige zang van Mathieu Terryn toe en het voelt, zit goed..
Faces on tv en Warhola zijn door de andere groepsleden verbonden met Bazart.
De popelektronische songs banen zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en doen de jonge meisjesharten sneller slaan . Ze hebben een handvol popnummers uit als “Chaos”, “Tunnels”, “Nacht” en de doorbraaksingle “Goud”.…
De bombast is nog net ingekapseld en dat onderscheidt hen van grote broer Oscar & The Wolf, ontegensprekelijk gelinkt aan Bazart. De Nederlandstalige pop klinkt smaakvol en groot(s).
Na de vroegere Clouseau(mania) heeft het jonge publieke zijn ‘new favourite’. De Bazartmania is een gegeven waarbij het debuut alvast in hun geheugen gegrift zal staan vol tienerherinneringen …
Terry is een jong kwartet uit Melbourne en heeft op dit plaatje tien korte songs uit . We klokken af op een goede twintig minuten . Het zijn lekker , doorrammende lofi indie/ garagepopnummers. Nonchalant en catchy klinken ze . Ze hebben een gevatte minimalistische en aanstekelijke aanpak, een verdwaalde blazer vult aan en de jongen – meisje zang zet z’n toon.
De songs nestelen zich in je hoofd en vliegen aan je voorbij. Meer moet dat soms niet zijn om een leuk , overtuigend plaatje uit te brengen …
Nederlands 
Français 
