De poppunkers van Green Day van Billy Joe Armstrong hebben de flop van ‘Uno/Dos/Tré’ van vier jaar terug kunnen doorspoelen . Ze staan er nu opnieuw met een ouderwets goede rockende plaat , die power en pop met elkaar kruist. De nummers klinken fris, vitaal , jeugdig en ontspannend. Een maatschappijkritische ondertoon durft te schuilen in het materiaal en de catchy hooks , refreinen doen het nog steeds. “Somewhere now”, “Bang bang” , “Still breathing”, “Youngblood”, “Too dumb to die” zijn de uptempo makers op de plaat .
Gewoon rocken met z’n drie , niet meer , niet minder. Af en toe wordt gas teruggenomen en krijgen we enkele dromerige , sfeervolle songs . Het innemende , akoestische “Ordinary world” sluit de cd af .
Angry young men zijn het door de jaren niet meer , het zijn hitschrijvers die erin slagen jong en oud bij elkaar te brengen.
Angström - The echoes of my mournful song - Geniaal knoppenwerk
Een knoppenman en een misthoorn van een stem. Het ideale en tegelijk geniale recept van Tom Moons en Gudrun Roos om de luisteraar in hun utopisch wereldje te brengen en niet meer los te laten. Men schrijft terecht dat dit duo nog potten zal breken. Deze triphop jazz pop ruikt naar Bjork, Goldfrap, Roisin Murphin, Hooverphonic enzovoorts. En toch klinken ze heel origineel.
“Inhale” opent met een heel strakke beat en de synths brengen je meteen naar hogere sferen. Tom en Gudrun gaan als het ware in duel met hun verschillende muzikale achtergronden (elektronica en jazz). Met “Obsessed” raak je al snel geobsedeerd door de zeemzoete melodieën en zanglijnen , versierd met de nodige effecten en klanktapijten. Titelsong “The echoes of my mournful song” heeft het dan eerder van een rock en popachtig gitaarrifje en barst van het hitpotentieel.
Heel de schijf borduurt verder op dit elan met als absoluut hoogtepunt het beklijvende “Pills”. Heerlijke effecten en dubbele stemmen blazen je serieus van je sokkel.
Angstrôm zien we graag spelen op Gentjazz, Pukkelpop en Cactus. Je leest het goed: veelzijdigheid troef.
Info - www.blueearmusic.be
De uit Boston afkomstige Pixies lieten een kleine tien jaar terug van zich horen en stelden hun eerste platen opnieuw voor . Het spelplezier , de belangstelling , de reünie werd zo positief ervaren dat er in 2014 een nieuwe plaat kwam ‘Indie Cindy’ .
In de originele bezetting trok men terug op tour , maar zangeres/bassiste Kim Deal zag een nieuw album niet meer zitten en ze werd vervangen door Paz Lenchantin (die we kennen van A Perfect Circle van James Maynard Keenan van Tool en Zwan van Billy Corgan) . Een waardige opvolgster , die nog wat zoekende was tijdens de tour toen, maar nu volledig haar gang kan gaan ; op ‘Head carrier’ is de door haar gezongen ballade “All I think about now is” een veelbelovend bedankje aan Deal . Mooi .
De plaat is al bij al een charmante plaat , we hebben hier oerdegelijke broeierige , aanstekelijke , sfeervolle poprock , met een melancho trekje . Niet meer , niet minder . Het vuur van hun succesperiode 87 – 93 zit er niet meer in , ook niet in de livegigs .
“Classic masher”, “Baals’s back” , “Um chagga lagga” en de titelsong zijn ouderwetse Pixies songs , waar we van houden. Het zijn net die songs die de gezegende heren op leeftijd nog af en toe een venijnig speldenprikje en explosie toedienen . Op die manier brengen ze nog alle leeftijden samen .
Toegegeven , tijdsgenoten Dinosaur Jr , Thurston Moore , Swans leggen ons nog steeds het vuur aan de schenen , Pixies doen het nu op een gezapiger tempo .
Goede plaat , dat wel , Pixies staan garant om zich nog eens uit te leven , te genieten en oude herinneringen te koesteren.
Beach slang draait rond een veertiger die z’n jeugdigheid nog niet heeft verloren en klinkt als een jonge wolf. De uit Philadelphia afkomstige formatie rond James Alex Snyder mag dan al een hobbelig parcours achter de rug hebben in personeelsbezetting , de muziek zit goed elkaar en is situeren binnen de indiegrungepunk. Tien songs in een dertigtal minuten. Ergens waait hier de wind van ‘good oldies’ Husker Du (Bob Mould) , Wipers (Greg Sage), Replacements (Paul Westerberg ) en Built to Spil (Doug Martsch).
Hij weet die invloeden te integreren in een reeks meeslepende , uptempo nummers, met die kenmerkende gruizige ondertoon . Ze komen ook terecht in de buurt van Blood Red Shoes in die aanpak. “Art damage” , “Punks in a disco bar”, “Wasted daze of youth” en “Young hearts” zijn pareltjes die een broeierige opbouw en emo-intensiteit hebben . Af en toe zet hij er met z’n band vaart achter ; het korte , snedige “Atom bomb” geeft letterlijk een krater gevoel.
Beach Slang heeft een fascinerende, spetterende plaat uit!
Al een kleine zeven jaar zijn ze bezig , het Texaanse trio True Widow, twee heren en een dame, die hun sound omschrijven als ‘stone gaze’ , waar indie , shoegaze , doom , psychedelica , stoner , metal in een wonderschone duisternis worden gedropt . Een boeiende trip creëren ze door een lome , slepende , repetitieve , opbouwende, aanstekelijke ritmiek en geluidslandschappen . De lagen worden op elkaar gestapeld. De vocals van Dan Philips en Nikki Estill wisselen elkaar af of vullen aan en graven zich een weg in die intens broeierige sound, die dreigend , dromerig , emotievol klinkt.
Hun slowcore pop is afgelijnder, toegankelijker dan het ouder materiaal , en in de uur durende trip , krijgen we maar liefst tien songs . “Back shedder” is een prachtige opener , die het spel van gitaar , bas , drums triggert en op elkaar afstemt . Het trio durft hier wel eens een versnelling hoger gaan , “Sante” en “Grey erasure” zijn feller, gedrevener.
True Widow staat nog steeds garant voor een intrigerende, adembenemende trip !
Ze staan geboekstaafd als één van de populairste groepen uit de elektronische muziekgeschiedenis, en dinsdagavond hadden ze een afspraak met hun fans in een al maanden uitverkocht Sportpaleis. We hebben het uiteraard over Depeche Mode, ooit nog bijna weggehoond toen ze als one hit wonder in de jaren tachtig van vorige eeuw voor de eerste maal de affiche van Torhout-Werchter sierden. De tijden zijn (gelukkig) veranderd…
Antwerpen was de Belgische halte van de ‘Global Spirit’-wereldtournee die de band momenteel onderneemt, naar aanleiding van hun veertiende studioalbum ‘Spirit’ dat in maart van dit jaar het levenslicht zag. We betwijfelen echter of iedereen in de zaal de nieuwe nummers die gespeeld werden, zoals opener “Going backwards”, het poppy dansriedeltje “So much love” of “Poison heart”, al gehoord had op voorhand. Met uitzondering wellicht van de single “Where’s the revolution”, die zeker de potentie in zich draagt om uit te groeien tot een toekomstige klassieker in het oeuvre van DM. Misschien besefte de band zelf ook wel dat de meeste bezoekers niet echt zaten te wachten op materiaal uit hun meest recente platen, en dat weerspiegelde zich dan ook in de setlist van dit optreden.
Een optreden dat ons om meerdere redenen zal bijblijven trouwens. Dat het dinsdag de 55ste verjaardag van zanger Dave Gahan was, werd door zijn mede-bandleden (special voor de weinige toeschouwers die er nog niet van op de hoogte waren) geëerd door een obligaat ‘Happy birthday’ in te zetten. Gahan zelf genoot vanzelfsprekend van de extra aandacht, en als volleerd volksmenner had hij er weinig moeite mee om de fans te doen meezingen en -dansen. Zijn gekende pirouettes waren ook weer van de partij, maar voor het overige moet ons toch van het hart dat de zanger (net als de andere bandleden trouwens) weinig communicatief was vanavond en bijvoorbeeld ook opvallend weinig gebruik maakte van de uitloopbrug voor het podium. Bij momenten bekroop ons zowaar een ‘automatische piloot’-gevoel en leek het alsof Depeche Mode hier een verplicht nummertje stond af te werken…
Van de eerste, wisselvallige helft van de show - waarin niet toevallig ook het merendeel van het recente songmateriaal geconcentreerd zat - onthouden we vooral goeie versies van “Barrel of a gun”, “A pain that I’m used to” en vooral “In your room”.
Daarna nam gitarist Martin Gore gedurende twee knappe, ingetogen songs de hoofdrol over van Dave: “Home” en vooral de akoestische versie van “A question of lust” konden ons meer dan bekoren. Iets later schakelde de groep dan weer een versnelling hoger en kregen ze (eindelijk) gans de zaal mee, met bekende nummers als “Wrong”, “Everything counts” en “Stripped”. En met publieksfavorieten “Enjoy the silence” en “Never let me down again” werkten ze naar een voorspelbare maar gesmaakte climax toe.
In het eerste bisnummer, het mooie “Somebody”, mocht Martin weerom schitteren. En na “Walking in my shoes” bewees Dave dan weer dat hij in staat is om op een respectvolle manier “Heroes” van David Bowie live te zingen zonder uit de bocht te gaan. Niet evident.
Met “I feel you” en “Personal Jesus” kwamen we vervolgens aan het eind van een goed optreden, maar… het had iets meer mogen zijn in ruil voor de ticketprijzen die tegenwoordig voor dit soort massaconcerten gangbaar zijn.
We zijn misschien verwend na al enkele keren Depeche Mode gezien te hebben in het verleden, maar van een groep die al zo lang meedraait op dit niveau mag je toch verwachten dat ze wat minder routineus, wat verrassender en wat vernieuwender uit de hoek komen. Of niet soms?
Met dank aan Darkentries www.darkentries.be
http://bit.ly/2pVNnXB
Organisatie: Live Nation
We hebben het al meermaals geprobeerd, maar neen, wij zijn niet into hip hop. Verwijt ons gerust dat we oogkleppen op hebben, het kan ons geen moer schelen, maar hip hop is niets voor ons. Als er één genre is waarop de uitdrukking ‘dertien in een dozijn’ van toepassing is, dan is het dit wel. Hip hop artiesten sloven zich met zijn allen uit om er zo stoer mogelijk uit te zien, zetten om de haverklap hun goorste bek op en brullen er vaak idiote teksten uit waarbij the bitches en the nigga’s met een dozijn per minuut de deur uitvliegen. Maar een keertje origineel uit de hoek komen, dat is iets te veel gevraagd. De formule is immers al jaren dezelfde. Men zoekt (of jat) gewoon een vette beat (maar nu ook weer niet te vet want de hitparade lonkt), men verzint een hitgevoelig refreintje en een paar vunzige raps, men haalt er een aantrekkelijk kontschuddend mulatvrouwtje bij die voor de geile achtergrondvocals zorgt, en klaar is kees. Wat het hem ook altijd doet zijn special guests met klinkende namen, het maakt niet uit wat die sukkels op de plaat komen uitvreten, als hun naam maar in de credits staat. Kassa!
Wij laten ons echter niet vangen. Als de uitvoerders nu Drake, Kendrick Lamar of Kanye West heten, voor ons is het allemaal eenheidsworst met een boze blik.
Pas als de hip hop echt gevaarlijk wordt en verstrengeld geraakt met de meest urgente hardcore, dan schieten wij terug wakker. Enter Ho99099, een bende pitbulls die zowel de platen van Public Enemy en NWA als deze van Black Flag, Ministry, Bad Brains en Minor Threat in hun kast hebben staan. Hip hop is hier niet het doel, maar wel het middel om de agressie er uit te spuwen. Bij Ho9909 voel je dat dit geen pose is, maar dat die gasten echt kwaad zijn. Het is er hen niet om te doen om de spierballen, bitches en tattoo’s te showen, maar wel om het kot in de fik te steken.
Ho99o9 begeeft zich in dezelfde onfraaie achterbuurten als Show Me The Body en Death Grips, maar daar waar Death Grips meer een chaos creëert van loodzware beats en gortige raps, gaat Ho99o9 het nog wat dieper in een hardcore underground zoeken. Dingen als “Street Power”, “Sub-Zero”, “City Rejects” en “New Jersey Devil” zijn regelrechte straight-in-your-face-hardcore splinterbommen die snakken naar uitzinnige moshpits. “Face Tatt” en “Bleed War” zijn ontspoorde industrial tracks waar hoge vlammen uit komen, Nine Inch Nails op 1000 Volt. En wanneer de heren zich echt eens vastbijten in de de hip hop, dan hangt er klaar bloed aan hun tanden. “War Is Hell”, “Moneymachine”, “Splash”, “Hydrolics” en “United States Of Horror” zijn bijzonder heavy en moordzuchtige hip hop tracks, gebouwd op loodzware beats, dreunende bassen en raps die rechtstreeks naar de ballen mikken. De meeste rappers houden het bij blaffen, Ho99o9 bijt.
‘United States of Horror’ is een gedynamiteerde kruisbestuiving van hip hop en hardcore, een staatsgevaarlijke beenharde kopstoot ! Very punk, als je ‘t ons vraagt.
Labadoux 5-6-7 mei 2017 – Is en Blijft een Heerlijk Festival!
Labadoux 2017
Festivalterrein
Ingelmunster
2017-05-10
Filip Gheysen
Elk jaar opnieuw is de affiche van Lx spaarzaam voorzien van bekende namen (1 à 2 per dag). Voor het gros van de optredende groepen zijn we aangewezen op de puike website voor meer info. Naast de gebruikelijke uitleg en duiding vindt er telkens een filmpje en de links naar de Facebookpagina’s. Wie geen zin of tijd heeft om zijn huiswerk voor te bereiden kan met gerust hart in de drie tenten op ontdekkingsreis gaan. Het is intussen een traditie dat ons heel wat aangename verrassingen te wachten staan. Het ruime aanbod varieert van blues over folk naar luisterliedjes of drinkliederen om mee te brullen!
Kortom iedereen vindt er zijn gading… als je tenminste openstaat voor iets nieuws, voor iets anders.
dag 1 - vrijdag 5 mei 2017
Met plezier zakten we het eerste weekend van mei weer af naar dit kleine maar gezellige festival langs het kanaal Roeselare-Leie. Vrijdagavond werd al dikwijls bezongen als het zalige begin van een weekend. Dit werd een warme vrijdagavond vol muziek, op een gezellige Vlaamse weide, ver van alle kommer en kwel die onze wereld de jongste jaren teistert. Dezelfde drie ouwe trouwe tenten stonden klaar als drie dikke gezellige tantes die ons met open armen verwelkomen en dan met ons meeluisteren naar de muziek die uit de vier windstreken kwam aangewaaid naar de Wantebrug. Daaraan bengelde een kingsize varken dat ons herinnerde aan een elpee uit de late 70ies...
Lance Canales & The Flood
Als we op vrijdagavond opnieuw de ons zo bekende concerttent betreden is het er nog zeer kalm. Een ruige bluesstem die ons meteen aan Tom Waits doet denken, klinkt boven de hoofden van een rustig publiek. Zanger-gitarist Lance Canales doet zijn ding gesteund door een bassist en een drummer: ‘The Flood’. Uit de reader op de website van Lx vernemen we dat hij een kind is van ‘The American Dream’: opgegroeid in een arbeidersgezin waar het moeilijk is om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen tot hij de gitaar van zijn zus aanslaat, en een beter leven wenkt. Intussen kunnen we met volle teugen genieten van de authentieke drie-akkoorden rootsmuziek. Nu eens een stomende ritmische blues uit de swamps, dan weer een trage donkere song over een verlopen leven. Dankbaar verklaart hij ons dat hij het publiek niet zomaar als vanzelfsprekend vindt. Het is zijn eerste keer in België en de blues fanaten (of zijn het jongelui die vastbesloten zijn geen minuut kostbare tijd te verliezen?) worden bedankt en meteen gepromoveerd tot zijn eerste fans. In 2013 zette hij het gedicht van Woody Guthrie ‘Plane Crash at Los Gatos: Deportee’ op muziek. Die song brengt hij ook hier op een doorleefde manier. Het verhaal over de Mexicaanse fruitplukkers die in de 40ies van de vorige eeuw omkomen in een vliegtuigcrash doet danken aan de vele ontheemden die ook in onze eeuw ongelukkig aan hun einde komen. Deze song werd dikwijls gecoverd, wat voor Canales meteen een doorbraak betekende. Door zijn moeilijk verleden werd Canales tot een muzikant met een boodschap gekneed. Een mooi begin van het weekend, al had hij later op de avond mogen starten. Maar iemand moet de kop eraf bijten, nietwaar...
Finvarra
Intussen wordt het de hoogste tijd om de opener in de pubtent te zien. Finvarra bestaat uit vijf Nederlanders, elk met een eigen muzikale achtergrond. Na de blues uit de grote tent worden we ondergedompeld in Europese folk, zowel uit het noorden als het zuiden. We horen een eigen nummer van de zangers, geschreven in het Deens. Het klinkt heel authentiek en even komt Värtinäa ons te binnen schieten, maar dat waren Finse meisjes. Ook het instrument dat de zangeres hanteert lijkt wel een museumstuk: met de linkerhand trekt ze de blaasbalg van een orgeltje dicht terwijl ze met de rechterhand het klavier bespeelt. Even later dartelen de eerste dansers al door de tent op de tonen van een gypsytune uit de Balkan. We citeren opnieuw de website van Lx: Finvarra brengt Keltische verhalen en dompelt ze onder in een heerlijk oriëntaals sausje. In ieder geval een lekker hapje om het festival in de pubtent te openen!
Daithi Rua
Het is een LuXeprobleem dat je op dit festival kan/moet kiezen uit drie verschillende tenten. Terwijl Finvarra nog het beste van zichzelf geeft, trekken we al onder de Wantebrug door naar de clubtent. Daar zet een Gentse Ier de avond in vuur en vlam. Het is altijd weer hartverwarmend te zien hoe één man (of vrouw) slechts gewapend met een akoestische gitaar een hele tent in vervoering kan brengen. Akkoord, de clubtent is niet veel meer dan 50 m² groot maar ons fototoestel kan er maar nét bij als Daithi Rua zijn Ierse tongval door de boxen laat schallen. Een grote schare trouwe fans is de eerste stoelen komen bezetten om te luisteren naar deze adopted son of Flanders (zoals hij zichzelf noemt). In een bevallig mengsel van Nederlands en Engels zingt hij “a song about a meisje…” dat hij in Geraardsbergen in de regen ontmoette. “Iedereen die ik ken in België is hier aanwezig” grapt hij, maar Eva De Roovere en de leden van Kadril (om maar enkele artiesten te noemen waarmee hij al samen speelde en componeerde) zijn toch nergens te bekennen...
Hij rijgt de ene parel na de ander op zijn zes snaren. Of het nu gaat over een soldaat uit de eerste wereldoorlog die opstaat uit zijn graf of een meezinger begeleid door ritmisch handgeklap, hij bespeelt alle emoties uit een mensenleven. Verrassend is bv. “een liedje voor Doel” waarin hij van leer trekt tegen de grenzeloze landhonger van onze grootste haven: “The Schelde will flow backwards before we leave”. Later die avond ontmoeten we hem backstage. Hij is de sympathie zelve. Als we hem vragen of de vergelijking met Luka Bloom ergens op slaat, blijkt dit helemaal niet zo gek te zijn. Ze komen uit dezelfde streek en ze speelden ook al diverse keren samen. Dathi Rua is Luka Bloom maar dan zonder haar! We kijken al uit naar een volgend optreden van deze bard!
Daan
Dan wordt het tijd voor de eerste headliner van de avond. In de concerttent zijn de stoelen verwijderd: Er wordt veel volk verwacht en de tent krijgt dan ook zijn volle capaciteit te slikken voor het muzikale project van singer- songwriter Daniël Stuyven. De vraag is nog of we elektronische dansmuziek krijgen of een sobere gitaar met piano? Het wordt een mengsel van beide. Op Canvas zagen we al de docu waarin Daan en fotograaf Peter De Bruyne negen dagen door Spanje trokken. Weg van de bewoonde wereld gingen ze op zoek naar het niets. In november volgde het album met de toepasselijke titel ‘Nada’ (ook een anagram van …?). De reis heeft een diepe indruk nagelaten op de artiest. Nadat hij als een echt podiumbeest het publiek eerst in zijn leren jekker doorheen enkele stevige gitaarriffs sleurde, zet hij even later de zonnebril af en vertelt over een Spaans dorpje dat in de tijd van het regime van Franco met de grond gelijk gemaakt werd. Het Spaanse landschap was een inspiratiebron van formaat en werd als opnamestudio gebruikt wat -gelukkig voor ons- resulteerde in enkele machtige songs. De vrouwelijke backingvocals komen van achter het drumstel. daar zit niemand minder dan de bevallige Isolde Lasoen. Met “Icon” en “Exes” neemt deze Vlaamse singer-songwriter afscheid. Maar de avond is nog jong voor de festivalgangers!
Nele needs a holiday
Opnieuw wordt het tijd om de clubtent op te zoeken. Op het podium staan zeven -op het eerste zicht brave- meisjes. Ondeugend is echter het minste wat we kunnen zeggen! Met “Mijne soutien zakt af...” oogst de zangeres Nele Van den Broeck succes in de zaal van de niet-meer-zo-nuchtere-festivalganger en unisono afkeuring van haar groepsleden: “Meer Nele toch!”. Ze heeft echter een stem als een klok en charisma om de Wantebrug te overspannen. In een soort Engels dat ons herinnert aan Gruppo Sportivo en met veel Shalala in het koortje, dat dan weer aan de Ronettes doet denken, bezingt ze de tragedies van het dagelijks leven zoals verliefd zijn op iemand die al een lief heeft: “Er is liefde genoeg in de wereld voor iedereen, alleen de distributie is een probleem.” Op het eerste zicht lijkt het een zotte boel en een bont allegaartje maar er wordt gemusiceerd op hoog niveau, de timing in de bindteksten van Nele is perfect en de clubtent geniet met volle teugen van deze fijne mix van humor mat knappe songs. Het imago van een bimbo is echter maar schijn want studies drama in Gent, Duits en Spaans in Brussel en muziekproductie in Londen maken van haar een wereldburger en ze treden dan ook op in heel Europa! Nele vertrouwt ons toe: “Er zijn hier heel wat jongens die mij willen binnen doen… en dat snap ik”. Tegelijk krijgen dezelfde jongens de goede raad op hun tellen te passen want de moderne technologie heeft voor haar geen problemen: “I Love You But I Google Other People!” We hebben ons rot geamuseerd en het mocht gerust een avondvullende show geweest zijn!
Les Barbeaux
Voor we afsluiten in de grote tent met de Levellers gaan we nog even de sfeer opsnuiven van zomerse, Franse markten. In de pubtent zorgt deze vrolijke bende voor de muzikale ambiance.
Na 10 jaar rondzwerven brengt Les Barbeaux in maart zijn zesde cd uit en Lx krijgt de Belgische première! Net op het moment dat we voor het podium staan, mogen we getuige zijn van een paringsdans tussen de viool en de accordeon. Het publiek is al goed gelanceerd en deint mee op de zuiderse cocktail van folk en ska, gemengd met een rocky rum en overgoten met een zonnig mediterraan likeur, afgewerkt met een vrolijke noten à la Negresses Vertes. Was het maar al echt zomer én vakantie…
Levellers
Lx is er zelf trots op: The Levellers en Ingelmunster, dat matcht! Net zoals enkele jaren geleden zorgen ze opnieuw voor een laaiend muzikaal vuurwerk. De enthousiaste band uit Brighton vierde vorig jaar nog het 25-jarig jubileum van hun tweede album ‘Levelling the Land’ en brachten dit album opnieuw uit. Meteen de start van hun nieuwe Europese tournee. Is het folk of is het punk? Een vraag die de die-hard fans zich in geen geval stellen. Met “Liberty Song” steken ze meteen het vuur aan de lont die recht naar de voornoemde fans vooraan in de zaal loopt. Daar ontploft meteen de bom en het duurde niet lang voor één van de heethoofden over de reling gekieperd wordt en door de security langszij wordt afgevoerd. Bassist Jeremy Cunningham met zijn lange dreadlocks en violist Jon Sevink spelen een spelletje “overlopen” aan beide uiteinden van het podium. Een gegeven dat de fotografen alleen maar kunnen toejuichen! Intussen bladeren zangers Mark Chadwick en Simon Friend door het uitgebreide repertoire. Voor de echte fans de ene hit na de andere, maar zelfs voor het gelegenheidspubliek zaten er gekende nummers tussen zoals “One Way”. Charlie Heather op drums en Matt Savage op keyboards begeleidden op hun beurt met verve het beklijvende “Another Man’s Cause”. Nog een een anti-oorlogssong die op deze vrijdagavond voor kippenvel zorgde. Na de WO1 van Daithi Rua zijn het nu de Falklands, nog altijd een trauma voor de Britten. Zelfs de koppigste haedbangers werden hier toch evens stil van.
dag 2 - zaterdag 6 mei 2017
“What a beautiful day” is deze zaterdag! In een aangenaam lentezonnetje wordt de weide tussen de tenten omgetoverd in een ‘peloeze/terras’ zoals ook op de programmablaadjes staat. Het is genieten voor zowel gezinnen met jonge kinderen of verliefde paartjes (met kinderen in gedachten) als voor oma’s en opa’s. Schotse doedelzakken gevuld met Vlaamse adem schetteren over het terrein. FIELD MARSHAL HAIG’S OWN PIPES & DRUMS, een doedelzakband die ontstond november 2013 als gevolg van het vijfde Passchendaele Remembrance Concert treedt op als herdenkingsband.
Wat later zien we een vreemd duo zitten dat zich ‘Trio Trottoir’ noemt. Twee accordeons met een schoolbordje erbij dat meldt: “3. da zie je gie! Speel met ons mee!” Regelmatig kiest een festivalganger één van de instrumenten die op het gras rond gezaaid liggen en even kan je zelf de ster van de dag zijn!
Het wordt een jaarlijkse traditie dat we wegens familiale verplichtingen een stuk van het programma moeten missen. Bij voorbaat onze verontschuldigingen voor het gaatje dat we weer moeten laten vallen!
Emian
Vandaag staan de zijflappen van de grote tent al wijd open om frisse lucht binnen te laten. Dansers op blote voeten werken zich al in het zweet. Op het podium staat Emian, een groep die ontstond in de winter van 2011 in Italië om een uitweg te zoeken uit ons hedendaagse, haastige leven. Met Keltische verhalen en Noord- Europese of Mediterrane volksmelodieën willen ze de luisteraar terug doen "thuis komen". Een harp op het podium schept altijd een speciale sfeer. Elk jaar zien we dit machtige instrument wel bij één of ander groep op de podia van Lx! Daarnaast is een fluitist op één been een bekend fenomeen voor liefhebbers van het genre. We hoeven geen illuster voorbeeld te geven! Het sympathieke viertal speelt leuke Pagan Folk (zoals ze dit zelf noemen). De dag is goed ingezet en het drukke programma roept ons alweer naar de clubtent!
Me In The Clouds
Daar zit een meisje met een piano. Een bekend concept dat de jongste decennia enkele heel grote namen opleverde. Hanne Nuyttens uit buurgemeente Hulste zingt over de kleine en de grote dingen uit het leven: " I write silly songs and then sing them as if they are serious." zegt ze zelf. De krachtige stem van deze “sweet girl” doet ons direct denken aan Alanis Morisette. Ze brengt haar Engelstalige teksten, die niet altijd even “sweet” zijn, met veel overtuigingskracht: “If you break my heart, I might break all your bones…”. Na een tweetal nummers springen enkele jonge gasten op het podium dat ze meteen weer moeten verlaten. “Sorry jongens, nog ééntje...” verzoekt de jonge singer-songwriter hen. Nog even laten de gitarist, bassist en drummer haar solo aan het werk, maar dan leveren ze stevig werk af. Nu eens rockend , dan weer op een reggae ritme begeleiden ze de zangeres die eigen nummers over de liefde zingt “maar allemaal negatief” zo zegt ze zelf. En het kan ons echt bekoren als ze in de voetsporen treedt van Hannelore Bedert met een nummer in haar eigen West-Vlaamse taal: “Trek junne plan”. Wat ons betreft hoeft dat Engels niet zo nodig, maar we zijn wij om te oordelen! We zijn zeker dat Hanne in de wolken haar plan zal trekken!
Aidreann
Deze jonge groep ontstond in 2011 met Debbie Lambregts op op Vlaamse doedelzak, viool en gitaar en Lode Buscan op draailier. Meteen kennen we de klankkleur van deze groep die garant staat voor stomende balfolk. Alleen waren de dansers zo vroeg op de middag blijkbaar nog niet wakker. Een jig van Hilke Bauweraerts op diatonische accordeon wordt op handgeklap onthaald. In een nummer over “Dolly de muis” hoorde je deze pizzicato trippelen over de snaren van Anneleen Brabants op altviool. Het was genieten van de opgewekte sfeer in de pubtent. De vijf doorgewinterde muzikanten brachten een afgewerkt geheel op de basgrooves van Koen Poppe op basgitaar. Misschien hadden ze wat meer danspubliek gewenst. Een volgende keer beter, misschien wat later op de dag?
Reymer
Rond 16u wordt het tijd voor dit artistieke project van creatieve duizendpoot Tine Reymer. We kennen haar reeds uit het Vlaamse film- en tv-landschap en als zangeres bij verschillende groepen. Nu wordt ze omringd door topmuzikanten zoals Tom Pintens. Zijn gitaarspel wordt overal gewaardeerd, ook bij het Zesde Metaal. Achter haar klavier brengt Reymer songs over kwetsbaarheid, over de liefde, over verlies,...Voor de tweede keer dit weekend (na Nele Holiday) krijgen we de vraag voorgeschoteld waarom we getrouwd zijn met uitgerekend dié mens naast ons. Haar zangstijl hoort echt thuis in de sfeer van armericana: met glijdende toonladders op één klank en een stem die soms “breekt” zingt ze nummers met een breed scala aan gevoelens. Ze gunde ons ook een kijkje in haar garderobe met meer dan twintig paar schoenen: “Wat moet je daarmee doen als je in je graf ligt?” vraagt ze zich af. Een persoonlijke bekentenis om het nummer “These Boots” aan te kondigen. Ze kon ons zeker bekoren met haar persoonlijke versie van “Nebraska” van Bruce Springsteen die ze zelf begeleidde op een citer. Misschien nog geen “klinkende” naam in het Vlaamse muzieklandschap, maar op dit festival zeker een voltreffer van eigen bodem!
Andrew Mill & four-fingered fre
Het duo Andrew Mill & Four Fingered Fre is ‘geboren’ op de Gentse Feesten . Andrew speelt op zijn gitaar een heel gamma dansmelodieën uit zijn thuisland Schotland.. Met de heerlijke riedels van Fre Vandaele op tin whistle of doedelzak, maakt dit duo het mooie weer in Schotland en omstreken! Ze kletsen tussen de nummers door in het Engels tot Fre zich in het Vlaams tot het publiek richt. Deze taalmix vind je ook terug in hun muzikale eigen werk en knappe songs met titels als “Lieve’s Jig” of “Nele’s reel”. Andrew Mill kondigt het nummer “Albatross” aan als “atheistic gospelsong”. Dan bezingt hij het Schotse landschap met zijn warme bariton: “I have no home, just grey sky…”. Wanneer Fre de tin whistle inruilt voor de doedelzak, waarschuwt de Schot ons om voor onze trommelvliezen te zorgen. Aan de ingang kan iedereen een soort gummi oordopjes krijgen. “ If you have those yellow things to put in your ears, now’s the time.” Alweer was de clubtent een micro-universum geworden waarin een kleine groep melomanen meegevoerd werd op de golven van humor en muziek. Beluister eens het verhaal van de duif en de grasmaaier: een liaison die al net zo vreemd in de oren klinkt als een Edinburgher en een Gentenaar die samen musiceren. Gelukkig loopt het voor de muzikanten beter af!
Wim Claeys en zijn schuune bende
Aan de naam alleen al hoor je het: Wim Claeys is een Gentenaar. Hij begon zijn rijk gevulde muzikale carrière als trekzakspeler van Ambrozijn, Olla Vogala en als dé entertainer bij uitstek. In de pubtent heeft hij het publiek meteen op zijn hand. Als je Gent een beetje uitspeelt tegenover de West-Vlamingen, krijg je de lachers wel op je hand. Met een blazerssectie die klinkt als een halve fanfare en een gitarist die de kans krijgt zijn solo te plaatsen swingt de hele tent als een t*t. De geest van Walter De Buck is nooit ver weg. Claeys eert de vader van de Gentse Feesten en brengt nu en dan een nummer van hem. Blijkbaar was hij het ook die Claeys aanraadde: "Gij zou wa meer moeten zingen, gij". Dat liet Wim zich geen twee keer zeggen. Hij gaat grasduinen in oude volksliedjes. De ‘Schuune Bende’ is bv. een verwijzing naar de soldaten die de eerste wereldoorlog mee maakten. Maar ook een hedendaags probleem zoals een snelweg die door een woonwijk wordt getrokken levert een moderne protestsong op met de strijkstok te paard op de snaren . Wim Claeys is niet voor één gat te vangen. Dit volkse optreden smaakt naar meer. Misschien nog eens een herneming van zijn theatervoorstelling “IJzer”?
Tommy & the Wildflowers
Na een verplichte pauze komen we terug aan de Wantebrug als Tommy and the Wildflowers de pubtent op zijn kop aan het zetten is. Terwijl we nog langs het kabbelende water van het kanaal stappen herkennen we al van ver “Make It Wit Chu”. Toch nog even snel kijken of Queens Of The Stone Age hier niet geprogrammeerd waren? Maar het is gewoon Bruggeling Tommy Vlaeminck. die met zijn Wildflowers een fantastische West-Vlaamse versie van dit nummer door het tentzeil heen blaast! Een naam om te onthouden voor een ‘volgende keer beter’, als we over meer tijd beschikken!
Axelle Red
Op zaterdag krijgen we Axelle Red als tweede binnenlandse klasbak in de concerttent. Ze begint haar tournee met haar nieuwste plaat ‘Acoustic’ in Labadoux. Heel wat fans hebben deze kans niet gemist. Er is bijna geen doorkomen aan om een glimp op te vangen van het podium! Meteen heeft de rasartieste het publiek in haar ban. Ze geeft zich voor de volle 100% en speelt alsof het haar laatste optreden is. In ruil krijgt ze er een dankbaar publiek voor terug dat luistert, meezingt of -klapt. Na de opener “Si tu savais” vertelt ze over haar West-Vlaamse roots (met een Ieperse grootmoeder). Alsof dat een must is, belooft ze beter West-Vlaams te leren… Dan slaagt ze erin om een mannen- en vrouwenkoor uit de zaal te destilleren om met een “Oooh yeah” te antwoorden op de vraag “Qu’est-ce qu’on peut faire” in het funky “Le monde tourne mal”. Ze wordt geruggesteund door een band topmuzikanten met o.a. niemand minder dan Wigbert van Lierde op gitaar! Samen spelen zij een jazzy versie van “Je t’attends”. De gitarist en de zangeres zijn samen meer twee muzikanten! Als ambassadeur van Unicef en voorvechter in Afrika heeft ze al één en ander gezien in het zwarte continent. Het nummer “Présidente” gaat over de armsten die toch nog altijd een lichtpuntje in het duister zien. Zelfs de kletskousen achter in de tent doen er even het zwijgen toe. Ze blikt ook terug naar 1995 toen ze voor het eerst in Nashville was voor “A tâtons”. “We zijn nog niets veranderd” stelt ze de fans van het eerste uur gerust… Op het einde van het optreden geeft ze ons ook een idee van haar eigen grote voorbeelden: Carole King inspireerde haar met “You’ve got a friend” om zelf “Sister” te schrijven. Eerlijk gezegd: we kwamen tot het inzicht dat we een memorabel optreden hadden gezien waarvoor we zelf -domweg- de verplaatsing niet hadden gemaakt. Gelukkig was ons deze vergissing bespaard!
The Black Tartan Clan
Voor we aan het sluitstuk van de zaterdagavond beginnen, gaan we nog even bekijken hoe The Black Tartan Clan in de pubtent de pan uitswingt. We zien een Belgische band, vermomd als Schotten met blote torso’s (en tartan rokken!) die heavy metal gitaren combineren met doedelzakken die niet moeten onderdoen voor het elektronische volume! Dit is nu Keltische Indiefolk! Voor de headbangers voor het podium is het allemaal eender: als het maar ritme er maar is en als je maar stevig kan headbangen! Voor de clan op het podium is het ook genieten want als de zanger merkt dat de tent er niet genoeg van krijgt, zegt hij in een soort Aalsts: “Zoelang as zaai dànsen, doen waai oek voojs!”
Big One 'The European Pink Floyd Show'
We hadden tijdens de week al het varken gemerkt dat opgehangen was aan de bogen van de Wantebrug. En vrijdag, bij het eerste optreden in de concerttent, viel ons al het cirkelvormige projectiedoek op. Zoiets hadden we al gezien op de grote markt van Tienen toen David Gilmour op 27 juli 2016 toen die een soort ‘voorprogramma’ van Suikerrock speelde. Al was dat scherm wel ietsje groter dan dat op Lx. Maar zoals Big One werd aangekondigd: we mochten niet op zoek gaan “naar de vijf verschillen”, maar gewoon genieten van de prachtige songs van een legendarische groep. Dat dit een buitenbeentje is voor de affiche van 2017 is het minste wat kan gezegd worden. De verwachtingen zijn hooggespannen en een geladen stilte hangt in de grote tent als op het donkere podium al de eerste tonen weerklinken van “Shine On You Crazy Diamond”. Een nummer dat een eerbetoon was aan Syd Barett, groepslid van het eerste uur. Hij kwam niet in club 27 terecht maar deemsterde stilletjes weg door drugsmisbruik... Meteen brengt de bezwerende muziek van Claudio Pigarelli en Stefano Righetti op keyboards de zaal in vervoering. Dit klinkt toch wel heel erg als het origineel!
Op het cirkelscherm verschijnen zelfs de psychedelische beelden die we al zagen bij Gilmour. Het is ons een raadsel hoe ze dit als tributegroep ook voor elkaar kregen. Maar dat speelt dan ook geen enkele rol: het geheel staat er en het wérkt! Zonder pauze of inleiding volgt het tweede nummer. Het klinkt ons direct vertrouwd in de oren als iets uit de oertijd van Pink Floyd maar de titel ontgaat ons even. Achteraf merken we thuis vinylsgewijs: het was “Astronomy Dominé”, één van de vele Syd Barett composities op hun eerste plaat. Niet alleen de gitaren klinken als het origineel maar ook de stemmen van Leonardo de Muzio (Lead Guitar) en Luigi Tabarini (bas) zijn levensecht. Dan wordt toch even in een Zuid-Europees Engels “Division Bell” aangekondigd. Daarna volgt “Sheep” uit Animals. Zo kunnen we naar hartelust switchen tussen de ‘antieke’ en de ‘modernere’ Floyd.
En dan gebeurt wat misschien onvermijdelijk was: we krijgen vlak na elkaar een reeks nummers die als trage, brede en vooral lànge rivieren voortkabbelen. Later hoorden we dat de mensen met het minste geduld de tent toen al verlieten. Zelf houden we vol maar toch kriebelt het verlangen naar ander en bekender werk. Maar wij hebben het niet voor het zeggen en de band is geen jukebox! Dan volgt toch “Another Brick in The Wall” en zien we de klauwhamers voorbij marcheren op het scherm. Als de basgitarist “One of these days” inzet, gaat het haar op onze armen weer even rechtstaan. Met “Breathe” en “On The Run” maakt de groep een mooie keuze uit ‘Dark Side Of The Moon’.
Intussen zijn ze anderhalf uur bezig en menig festivalganger heeft al anderhalve dag op de teller. Voor ons is het mooi geweest. Stilletjes verlaten we de tent en helemaal alleen in het donker langs het kanaal is het toch nog genieten van “Time” terwijl we onder de sterrenhemel huiswaarts te keren.
dag 3 - zondag 8 mei 2017
Gisteren begon de zomer, vandaag is die alweer voorbij. ‘t Scheelt een veste, is nu wel letterlijk op te vatten! Vandaag kijken we uit naar de Vlamingen van de dag: Ertebrekers natuurlijk maar ook Berlaen die we al goed kennen van Radio 1. Traditioneel kan iedereen op zondag voor een prikje naar Lx komen. Elk jaar komen er dan ook veel last minutes binnen. Waarschijnlijk zal het koude weer dit maal wel roet in het eten gooien. In ieder geval is de zomerse terrasjessfeer van gisteren ver te zoeken! De tentflappen zijn weer dicht geritst en de verwarmingstoestellen draaien op volle toeren!
Folgazan
We beginnen onze zondag in de concerttent al om 13u met een thuismatch want Folgazan heeft Ingelmunsterse roots. Twee zangeressen wisselen elkaar in heerlijke songs en vullen elkaar perfect aan, voortgestuwd door een rist prima muzikanten. Met Yves Bondue oogstten ze succes met hun programma rond Wereldoorlog I. Nu mogen we genieten van hun nieuwe cd met Nederlandstalige liedjes. Thema’s zijn bv. verslaving en depressie; in de titelsong “Zee zonder zout” wordt de hoop bezongen ”zijn kus smaakt zout”. Ook relaties worden uitgeplozen, blijkbaar herkennen een aantal mensen in het publiek zich in de vraag “Is het nu aan of niet?” Dan vernemen we dat de groep niet compleet is; de violiste heeft zich ziek gemeld. Dat hadden we nog niet gemerkt want de muzikanten zijn perfect op elkaar ingespeeld! Opnieuw blijkt Lx over het perfecte publiek te beschikken om mee te zingen. Achteraf staan dankbare fans klaar met gelukwensen en met de nodige euro’s om de cd aan te schaffen.
Slow Lee
Het kleine podium van de clubtent staat weer eivol met de 7-koppige Brugse band rond singer songwriter Korneel Muylle. Zijn unieke stem doet ons soms denken aan Bon Iver. Hij schrijft knappe songs zoals “Make it” over werkloosheid, ondersteund door het klanktapijt van organist en gitarist. De uitstekende band speelt een afwisselende set met evenwichtig uitgebouwde nummers. Zo blijven de backing vocals niet achteraan staan maar gaan ook in duet met de zanger. Op West-Vlaamse bodem blijft het talent als paddenstoelen uit de grond schieten!
Anxo Lorenzo
Een virtuoos op alles waarmee je kan fluiten, dat is Anxo Lorenzo. De opener van hun set in de concerttent is meteen een snelheidswedstrijd tussen doedelzak en de snaren! Buiten adem kondigt hij vervolgens een nummer uit Galicië aan: ze nemen wat gas terug en spelen een typische jig+reel combinatie die we kennen uit de Keltische traditie van het noorden. Hieruit blijkt nogmaals de culturele verbondenheid tussen het noorden van Europa en Noord-Spanje. Dan verwelkomt Anxo een Brusselse doedelzakspeler uit die aldaar in het Centre Galicien de Bruxelles het instrument leerde bespelen. Ook de elektronica heeft voor de groep geen geheimen. De violist neemt pizzicato motiefjes op die in een loop worden afgespeeld tot hij een heel klanktapijt heeft geweven. Daarop borduurt hij zijn eigen compositie.
En terwijl de Spanjaarden als afsluiter voor de dansers in de tent nog enkele polka’s spelen, maakt de CONFRÉRIE DES MUCHARDS DE ST-DRUON zich buiten op de pelouze klaar om hun Vlaamse en Henegouwse ‘muzelzakken’ ook leven in te blazen. Het oude muziekinstrument is nog altijd springlevend!
Little Kim & The Alley Apple 3
In de pubtent mogen we alweer een pareltje gaan ontdekken. Met een stem als een helder klaterend bergbeekje dompelt Little Kim ons onder in een mix van Americana, Country blues en Western Swing. Anne De Meulemeester heeft een groot stembereik maar worstelt net zoals wel meer zangeressen met een stem die ‘s ochtends niet mee wil. (Ze dankt het medicijn Medrol voor de bewezen diensten.) Opnieuw zien en horen we hoe ‘oude muziek’ eeuwig jong kan blijven: de jazzklank van Gibson gitaar herinnert aan Les Paul. We vernemen dat ze inderdaad vintage instrumenten bespelen: de contrabas 1800 roept ook een 40ies - 50ies sfeer op. Bezoek hun website en je wordt ondergedompeld in een nostalgische sfeer. Dat ze niet aan proefstuk toe zijn is duidelijk te horen! Ze hebben dan ook al heel wat optredens achter de rug, waaronder een tournee met niemand minder dan Guido Belcanto. Nog een groep op onze wenslijst van avondvullende optredens!
Pocahontas
Over deze editie van Lx hangt de schaduw van heel wat grootheden die er nooit zullen optreden. Na Pink Floyd in de concerttent is het de beurt aan niemand minder dan Neil Young die in de clubtent een muzikale ode krijgt van Pocahontas. Deze Antwerpenaars klinken als echte Canadezen en hadden hun eerste optreden in 2013. De naam van de groep verwijst niet naar het nummer over de bekende Indiaanse maar naar de tourbus waarmee Young slechts korte tijd kon touren. In geen tijd weten ze een gezellige sfeer te scheppen. De nummers van Neil Young worden ingeleid en geduid als in een docu op Canvas terwijl nu en dan één van de groepsleden wordt voorgesteld met de nodige inside jokes. “We zeggen Bill tegen Fred omdat hij op Buffalo Bill gelijkt”. Blijkt dan dat gitarist Bill het jongste bandlid is en dat hij eventjes mandoline en banjo leerde spelen in enkele weken tijd. Als we in de buurt van de tent komen, herkennen meteen “Ohio”. Veel coverbands hebben meer kans op falen dan op slagen, vooral als je een reus als Neil Young wil eren! Deze uitzondering bevestigt de regel. De unieke zang van Dok (Mark Arts) en Ellen Aerts brengt het beste oeuvre van de Canadees die vanop een foto aan de zijkant van het podium goedkeurend toekijkt: integer en teder. Ook hier zochten we niet naar “de 5 verschillen”, maar lieten we ons meeslepen met de muziek van de “Old Man” die we in ons “Heart of Gold” dragen.
April Verch Band
In de concerttent zagen we de Canadese April Verch. Ik vermoed dat ouwe Neil, die aan de andere kant van de brug door Pocahontas geëerd werd, hier ook wel pap van zou lusten. We leken terug in een 19de eeuws houthakkerskamp terecht gekomen en werden vergast op Noord- Amerikaanse rootsmuziek. Verch combineert moeiteloos vioolwerk met stepdance en zang. Wie dit eens wil proeven kan op hun website terecht! Ze kreeg het tapdansen en het viool spelen met de paplepel binnen. Heel vroeg besliste ze al om haar hele leven met muziek door te gaan. Geflankeerd door een “upright bass” en een gitaar huppelt ze door haar homeland, de vallei van Ottawa, en door het American Songbook van de Rocky Mountains tot aan de Appalachen. Deze grote naam in het noorden van Noord-Amerika met heel wat titels op haar palmares tourt ook door heel Europa. Ze houdt de band met haar verleden levendig en weet die ook over te brengen naar Vlaanderen al is dat verleden voor de meesten hier ver van hun bed.
Berlaen
Berlaen, de net-niet-West-Vlaming uit Zulte is voor de radio 1 luisteraars zeker geen onbekende. Hij brengt nummers in het sappige dialect dat tegen het Waregems aanleunt. Met zelfrelativerende oneliners confronteert hij de pubtent: “Wie peist er dat ie speciaal is?” waarop hij “Speciaal” zingt: “Oje peist daje speciaal zijt, teure ton bie de reste in de reke stoan!”. De drank is dan al enkele uren rijkelijk aan het vloeien en de volgende vraag wordt door velen volmondig bevestigd: “Zijn der hier echte venten die telkens beloven aan ulder vrouwe: ‘t ga niet te late zijn...”. waarop ze lik op stuk kregen: “Dit is dus een liedje voor hun vrouw…” Hij kent de streek ook goed “Ier in de midden” situeert hij halfweg tussen Roeselare en Wielsbeke. “Langs het kanaal in Ingelmunster of de Leie in Zulte vind je de man die zijn gevoelens niet kan uiten, zoals de neger aan de Mississippi: “Z'hé mij zoeu g'had...” Ook deze keer mag het publiek meedoen: “Meezingen the next level: klappen en fluiten!” De sfeer zit er ongelooflijk goed in en dan komt Hanneke Oosterlynck (Folgazan) een nummer meezingen. Na een lesje Zults “Ik ben nie schui van ui” komt ze nog een tweede keer. Waar het naartoe gaat met de carrière van deze nieuwe ster aan het Vlaamse firmament kunnen we zelf niet voorspellen: Oe ver est nog? Zoe’me nie beter were noar uis goan? Nee, Berlaen! Zeker nie were noar uis… blijven gaan!
Ertebrekers
Traditioneel sluit Lx af met een kaskraker van eigen bodem. Na illustere voorgangers als De Mens, Urbanus of Flip Kowlier (!) in de voorbije edities is de eer nu aan Ertebrekers! Flip Kowlier, Peter Lesage en rapper Jeffrey Bearelle uit Ingelmunster (alias Jeffrey Jefferson) spelen een heuse thuismatch en dat zorgt ongetwijfeld voor vonken!
Terwijl de spots nog uit zijn en het podium leeg, weerklinkt de zwoele stem van Maaike Cafmeyer in de zaal. Nee, ze is er niet in hoogsteigen persoon (dat was vorig jaar met Bevergem Live) maar we horen het stuk parlando uit “De zji”, hun eerste hit van vorige zomer. Het nummer zelf horen we later op de avond maar dan zonder Maaike. Goed gevonden, want zo’n studioplaat live nabootsen lukt toch niet echt en nu is het een mooie gimmick om mee te starten.
Flip Kowlier en Peter Lesage (Gabriel Rios) hebben reeds hun sporen verdiend in de Vlaamse muziekscène. Jeffrey Bearelle ‘rapte' in het Engels maar samen schrijven ze enkele nummers in het West- Vlaams en meteen veroveren ze de ether en de Vlaamse podia! Met volle goeste swingt en zingt de hele concerttent mee. Kowlier en Jeffrey bespelen de massa in hun eigen streektaal en het is duidelijk dat er op deze zondag geen misboekjes moeten uitgedeeld worden in de tent: het volk kent zijn teksten en het trio moet geen moeite doen om een koor samen te stellen. Ze schetsen de zomersfeer met “Frisco!’ en “Schatje ga je mijne rugge nog ne keer smouten?” en iedereen zit aan “De zji”. Nog een laatste meezingmoment van dit weekend met “Eva Mendes” en het zit er weer op voor dit jaar.
Labadoux is er weer in geslaagd om een programma samen te stellen waar elkéén zijn gading in vindt. We hebben weer enkele onbekende pareltjes ontdekt en kijken al uit naar volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labadoux-2017/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Jeugdliefdes zijn er om te koesteren . The Cranberries is er zo eentje van die midden de jaren 90 hun succesvolste periode hadden met een rits grootse hits die in het geheugen gegrift staan als “Linger”, “Zombie” , “Ode to my family” en “Salvation”. Ze zij niet godvergeten na al die jaren , integendeel een uitverkocht KC liet zich anderhalf uur lang onderdompelen in die onschuldige, gevoelige droompop. Vanavond stond het vrouwelijk leeuwendeel van het publiek in de spotlights ; zij konden hun (muzikale) herinneringen van twintig jaar delen in een evenwichtige set van het Ierse ensemble . Jawel , The Cranberries hebben de smaak opnieuw te pakken …
De band rond de broers Hogan (Michael en songschrijver Noel) , drummer Fergal Lawler en de frêle zangeres Dolores O’Riodan vonden elkaar terug , na bijna tien jaar ; in 2010 . Het drieluik ‘Everybody else is doing it’ , ‘No need to argue’ en ‘To the faithful departed’ drukten hun stempel op de lichting emotievolle droompop , gaven female bands een boost en deden de meisjesharten sneller slaan.
Na de positieve response op de reünie volgde een matige nieuwe plaat, ‘Roses’ (2012). En kijk een goede vijf jaar later wordt de muzikale microbe opnieuw gevoed, met een akoestisch album , ‘Something else’, het gekende singlemateriaal is in een sobere omlijsting, met strijkers; als toemaatje horen we een drietal nieuwe songs, waaronder het beloftevolle ingetogen “Why” , die in de bis werd gespeeld.
Niet wereldvreemd wat ze nu doen met hun materiaal, de goed in het gehoor liggende droompopsongs hebben altijd een orkestrale inslag gehad.
Vanavond kregen we ze in deze versie te horen , wat meer aangedikt door (semi) akoestische, elektrische gitaren, keys en een strijkerskwartet, deels uit ons eigen landje, en bepaald door die kenmerkende fragiele, hoge en gevoelige vocals van O’Riordan . Na al die jaren is haar stem nu toonvaster en geeft ze de songs een hogere emo waarde . De gelatenheid die ze vroeger uitstraalde , heeft plaats gemaakt voor openheid , amicaliteit en hartelijkheid .
Een sterke set speelden ze en iedereen genoot ten volle. De warme respons was een hart onder de riem en deed de band uitermate deugd .
De eerste songs “Analyse” en “Animal instinct” van het latere werk, ‘Wake up en smell the coffee” (01) en ‘Bury the hatchet’ (99) , waren geen evidente keuze , maar band en publiek vonden elkaar meteen. De eerste herkenning kwam met de daaropvolgende reeks , het sfeervolle , dromerige “Linger” , het poprockende “Just my imagination” en het innemende , breekbare “Ode to my family”. We merkten dat dat haar vocals de nummers ondersteunen en dragen . De meezingbare refreinen en het handjeszwaaien zorgden voor een samenhorigheidsgevoel .
Ze wisselden mooi af in introverte – extraverte pop . Op die manier laveerde je van “Conduct”, “Can’t be with you” , “Ridiculous thoughts” naar “Free to decide” en “Salvation”. Het zijn warm aandoenlijk songs , punch en gevoeligheid waren in elkaar verweven .
Het publiek kreeg z’n favorieten te horen , aangevuld met sfeervolle pareltjes , die soms net iets minder beklijfden. Nostalgie spookte ons door het hoofd en dan kon de obligate hitsingle als het broeierige “Zombie” niet ontbreken, na al die jaren nog altijd een meesterlijk nummer in popwave middens .
Het KC werd in de bijhorende tracks als huiskamer ingericht; naast het nieuwe “Why”, kregen we overtuigende versies van “The glory” , “Rupture” en “You & me”. De volumeknop ging tot slot open op het afsluitende “Dreams” , The Cranberries gingen gretig te werk en rockten nog eens stevig.
The Cranberries zijn van onder het stof gehaald en speelden een overtuigende set. De jeugdige onschuld en -zonde hebben plaats gemaakt voor volwassenheid en evenwicht. Mooi toch?! …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-cranberries-08-05-2017/
Organisatie : Live Nation
Wie zin had om te dansen, te shaken en te grooven, moest aanwezig zijn in de Ancienne Belgique , Brussel, waar de hipste kerel van het moment een show van jewelste speelde. We hebben het uiteraard over Anderson .Paak, die zonder enige moeite, de zaal negentig minuten lang wist te entertainen. We werden letterlijk van begin tot einde omver geblazen. Zonder twijfel één van de beste shows van het jaar.
De zaal is zo goed als vol wanneer de lichten uitgaan en de band het podium opkomt. Zowat de ganse zaal gaat volledig uit de bol wanneer de toetsenist het publiek aanspreekt en vraagt om Anderson .Paak met een overweldigend applaus te verwelkomen. En ja hoor, vanuit de rook verschijnt Anderson .Paak met een big smile op z’n gezicht. Hij groet het publiek en het feestje kan officieel van start gaan.
We zagen al vaak optredens die van start gingen met een klepper, maar toen hadden we deze man duidelijk nog niet live gezien. Met “Come Down” gaat de festiviteit van start en de meeste mensen hun benen beginnen automatisch mee te bewegen op de beats van de muziek. De mensen die op het balkon staan, kunnen zichzelf amper inhouden en hangen nu al half naar beneden, de sfeer zit duidelijk meteen op en top.
Het eerste nummer komt tot z’n einde en op dat moment beslist de band om de intro van “The Next Episode” van Dr. Dre in te zetten. Net wanneer de drop eraan komt, gaat de band over naar “The Waters” en even is er een blijk van ontgoocheling, maar die maakt al snel plaats voor euforie en bewondering. We zijn nog maar enkele minuten ver, maar Anderson .Paak heeft nu al de harten van iedereen in de zaal gestolen.
Na enkele nummers is het zover, de charmante zanger ruilt zijn microstatief in voor zijn drumstel. Laat ons dan ook maar meteen eerlijk zijn, als er één iets is waar onze mond van openvalt, is het het feit dat Anderson .Paak het drummen en het zingen feilloos met elkaar kan combineren, doe het hem maar na. De Ancienne Belgique is ondertussen omgetoverd tot een danstempel, waarin er een onbeschrijfelijke sfeer heerst.
Anderson .Paak verwent z’n fans vanavond met nummers van zowel z’n eerste plaat ‘Venice’, alsook van z’n tweede album ‘Malibu’, iets wat de fans duidelijk kunnen appreciëren, aangezien ze ieder nummer van begin tot einde meebrullen. Het hoogtepunt van de avond is wanneer “The Bird” en “Am I Wrong” vlotjes na elkaar worden gespeeld. Alles klinkt gewoon heel erg smooth, al is ‘sexy’ misschien wel nog een geschikter woord om het concert van vanavond mee te vergelijken.
De reguliere set wordt afgesloten met “Luh You”, een nummer dat terug te vinden is op z’n eerste album ‘Venice’. De band verlaat onder een magistraal applaus de zaal, maar komt al snel terug, aangezien het applaus gewoon maar blijft doorgaan. Het optreden was tot zover enorm intens en heftig, maar de bisnummers “Milk & Honey” en “Drugs” overtreffen dit nog maar eens en zorgen ervoor dat de zaal voor de laatste keer ontploft.
We waren vanavond getuige van een artiest die al heel groot lijkt te zijn, maar eigenlijk nog maar aan het begin van z’n carrière staat. Anderson .Paak speelde een sublieme show, waar we eigenlijk niets op aan te merken hebben. Een volledige avond werden we overmeesterd door een man die duidelijk weet waar hij mee bezig is, de wereld veroveren, dat is duidelijk.
Setlist: Come Down - Next Episode Intro - The Waters - Glowed Up - Season/Carry Me - Put Me Thru - Heart Don’t Stand A Chance - Bigger/Dang - Room In Here - Without You - Might Be - Miss Right - The Bird - Am I Wrong - Lite Weight - Silicon Valley - Miss That Whip – Suede - Luh You
Bis: Milk & Honey – Drugs- Dreamer
Organisatie: Live Nation
The Devils - Brutale kaakslag
The Devils
Pit’s
Kortrijk
2017-05-07
Ollie Nollet
Openers van dienst waren Josy & The Pony uit Charleroi en omstreken. Dit project dat nogal eens van naam durft te veranderen en de zegen geniet van het geprezen Rockerill Records bestaat uit het gemaskerde zangeresje, Josette Ponette en The Poneymen, zijnde vier vreemde wezens half mens half pony, waarbij twee valsspelers die gewoon een masker over hun hoofd hadden getrokken. Het vreemde gezelschap begon met een paar knappe en stevige instrumentals, powersurf die soms deed denken aan Man Or Astroman en voorzien was van een mespuntje Morricone. Daarna voegde de niet altijd even gelukkige zang van Josy daar nog een element yé-yé aan toe. Josy, die ons toesprak in een hilarisch schoolnederlands bleek een en al ontwapenende charme maar haar gekweel begon me na een tijdje toch op de zenuwen te werken (daar kon zelfs haar cover van “Surfin’ USA” niets aan verhelpen) terwijl ze me ook nog eens in verlegenheid bracht door ongegeneerd en kortgerokt vlak naast me op de toog te gaan staan. Maar de momenten dat ze zich terugtrok achter haar orgel kwam telkens de onmiskenbare klasse van deze band, met twee excellente gitaristen in de rangen, bovendrijven zoals tijdens de verrassende uitsmijter, die zowaar aan Sonic Youth refereerde.
The Devils, niet te verwarren met het pre Duran Duran groepje van Nick Rhodes en Stephen Duffy, zijn een blasfemisch rock-‘n-roll duo uit Napels dat zijn naam vond bij de gelijknamige B-film van Kurt Russel. Duidelijk worstelend met het katholicisme loopt Gianni Vessella erbij als een priester terwijl Erica Toraldo zich kleedt als een non. Maar de nonnen die ik heb gekend frequenteerden toch duidelijk een andere kleermaker.
Dergelijke knap gevonden gimmicks overschaduwen meestal het muzikale of, erger nog, verdoezelen het gebrek daaraan maar dat was hier allerminst het geval.
Hun doortocht in de Pit’s kwam aan als een brutale kaakslag en zal niet licht vergeten worden. Niet voor niets vonden The Devils dan ook onderdak bij Voodoo Rhythm Records en was Jim Diamond (ex Dirtbombs) bereid hun plaatje, ‘Sin, you sinners’ te producen.
Razende punk en furieuze trash rock-‘n-roll wisten de gemoederen danig te verhitten. Ultrakorte nummers die ons geen adempauze gunden met een als een bezetene drummende Toraldo, een gitaar die het equivalent had van een bende losgeslagen buffels en verheven lyrics die tierend het café in werden gekatapulteerd. Die dolgedraaide razernij verhinderde niet dat die explosieve songs wel degelijk knap in elkaar zaten terwijl die moordende riffs me af en toe deden denken aan The White Stripes, getroffen door een vlaag van complete zinsverbijstering.
Kortom, een welgekomen shot adrenaline van een duo dat feilloos op elkaar is ingespeeld, zodanig zelfs dat het hoofd van Vessella een paar keer volledig onder Erica’s habijt verdween.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Zij die er niet bij waren in het Sportpaleis hebben geluk. Stan is aan het touren geslagen, en Vlaanderen zal het geweten hebben. In zaal Brielpoort, Deinze, met een perfecte organisatie van Basketvrienden Hansbeke, fonkelde Stan als ‘een ster’. 1800 man beaamden wat we al wisten : onze Stan is ne groten. Daar heb je geen Sportpaleis voor nodig.
Brielpoort Deinze. Ooit wieg van groten in wording, nu , terug na al die jaren, ontvangstzaal van gevestigde waarden. En laat Stan Van Samang nu net in deze categorie behoren.
Klein begonnen, schuchtere stappen, een hit en de trein was vertrokken… Een trein vol ervaring. Experiëntie, bedrevenheid, timing, samen met z’n eigen buikgevoel en passionele gedrevenheid. Opgedaan in de grote zalen, met als eindexamen het Sportpaleis.
Met Stan speel je op veilig. Je weet wat hij gaat zingen, je weet hij gaat zeggen, je kent z’n moves. En je weet ook : telkens genieten. Niemand die z’n fans zo aanvoelt als Stan. “ Stanneke is van ons”, is er niet zomaar gekomen.
En dat voelde je direct bij de openers “Simple life” en “Junebug”. “Deinze, doen jullie mee?” En Deinze zou een volledige avond meedoen… “Candy” en “Watcha gonna do” deden de turbo pas echt aanslaan. Als trouwe fan zit je op het verhaal van het laatste pintje te wachten, en dat kwam er dan ook met “One for the road”, gevolgd door “Poison”.
“Stan is 1 van ons”, en Stakke neemt dat altijd letterlijk tijdens “Second hand life”. Stan ging, en … Stan verdween… Zweet brak uit bij de security-crew. No worries guys! Even ‘selfie-time’ met de fans…
Nu iedereen opgepompt was, ging het in en rotvaart door met “The load”, “Explode”, “Hang on”, “Sirens”, “Rush” en “Ghosts”. Gelukkig werd er met “Summerbreeze” en “Goeiemorgen” even een adempauze ingelast. Het hemd van Stan was dan al doorweekt. Om te eindigen met “Scars”. Traditiegetrouw wordt er afgesloten met “I didn’t know” en … “Een ster”.
De Brielpoort had van z’n ‘mini-Sportpaleis experience’ geproefd, en werd vriendelijk uitgenodigd om op vrijdag 8/12/2017 de schare fans te vervoegen @ het Sportpaleis. Betere reclame kan je na zo’n avond niet maken. Het is en blijft een belevenis om Stan live aan het werk te zien. Alleen jammer dat niet iedereen te overtuigen is. Maar de inhaalbeweging is ingezet met deze tour.
Nog vermelden dat, naar gewoonte, UDO het voorprogramma verzorgde. UDO is de ideale sidekick en is een beetje de ‘benchmark’ qua teamspeler. De ideale opwarmer , maar eigenlijk te goed voor alleen maar een voorprogramma. Er zit potentieel genoeg in om een Lotto- of Ethias Arena te vullen.
Leen Dendievel, die in Deinze aanwezig was ivm een signeersessie voor haar boek ‘HARD’, legde alles vast met de smartphone, en zag dat het goed was.
Vlaanderen, here we come!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stan-van-samang-06-05-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/udo-06-05-2017/
Organisatie: Basketvrienden Hansbeke ism Live Entertainment
Gonjasufi smeet ons op de grond, raapte ons op, vertroetelde ons en schudde ons daarna weer door elkaar. Rauwe ongezouten punk in een leren hiphop jas, of andersom, dat maak je zelf uit. Voor hem gereserveerd was de Orangerie in de Botanique te Brussel. Geen slechte keuze voor muziek die alle ruimte kan gebruiken die het nodig heeft. Een concert waarop België zes jaar moest wachten.
Gonjasufi (Somach Ecks) opende oren en ogen met zijn debuut ‘A Sufi And A Killer’ in 2008. Ook het label Warp kreeg hem in het vizier. Na collaboraties met Flying Lotus en The Gaslamp Killer was het tijd om zelf in het alternatieve hip-hop bootje te stappen. Nochtans bracht dit met zijn stem en stijl een volledig nieuw geheel teweeg. Flying Lotus zelf noemde Gonjasufi’s stem al een keer ‘timeless, incredible filth’ en ja, dat mag als een compliment gezien worden. Zijn laatste ‘Callus’ (2016) en daarvan de mixtape ‘Mandela Effect‘ (2017) gaan zelfs nog verder op deze stijl.
Lowdjo stond als voorprogramma zelfzeker en ontspannen achter zijn draaitafels. Met een etnisch ensemble langspeelplaten onder de arm was hij goed voorzien ons voor te bereiden op de hoofdact. Zo sleepte hij er een Franse chanson door op een Afrikaanse conga-beat, mixte hij zijn eigen visie doorheen die van Gonjasufi’s en bracht hij een wel hele ruige versie van Ol’ Dirty Bastards’ “Baby I Like it Raw”. Sublieme overgangen tegenover onvoorspelbare electronica waren voor wie vroeg gekomen was een flinke extra in het programma.
Klokslag tien uur staan er twee mannen hybride machines te bedienen voor een, ondertussen, goed gevulde Orangerie. Het duo SKRAPEZ —Jon Calzo (aka Tenshun) en David Lampley (aka Psychopop) staan al sinds jaar en dag achter Gonjasufi en zijn ook mede verantwoordelijk voor hoe zijn beats ‘punk’ krijgen. Choatische, maar juist georkestreerde beats krijgen een dekentje van soundscapes en maken van de zaal eventjes een kraakpand vol breakcore adorerende mensen. Ze krijgen tien minuten vrij spel en weten onze blikken direct in de juiste richting te krijgen en dat terwijl er visueel nog niet echt iets gebeurd. Dat verandert snel wanneer Gonjasufi in een ongeziene nonchalance het podium op komt draven onder luid geroep van het publiek. Hij opent een eerder geplaatst koffertje en begint van daaruit consequent één toon te spelen die lijkt op een voorbij razende auto. Die nonchalante houding komt overeen met zijn bijdrage aan het geheel en geeft SKRAPEZ de tijd af te bouwen naar het concert waarvoor we gekomen zijn.
Ecks microfoon staat permanent ingesteld op een lichte ruis en een aanwezige echo. Zijn eerste woorden ‘1, 2, 1, 2, 1 to the motherfucking 2’ lijken aan te geven dat hij vergeten soundchecken is. Afwisselend met wat strofes uit “Maniac Depressant” zweept hij het publiek op met Yeah’s, walvisgeluiden en boze uitroepen. En het werkt. De eerste echte inzet is het nummer “Klowds” dat ons op Indische wijze nostalgisch terug brengt naar het debuut in 2008. De goed bebaarde Ecks staat aangekleed in zeven lagen merchandise, inclusief cowboyhoed en zonnebril, alles van zichzelf te geven. Op nummers met meer hip hop is hij de stoere gangster en de grungie punk nummers maken van hem een oncontroleerbare zweetmachine. Dit laatste is in combinatie met zijn zeven lagen kledij natuurlijk een ramp, waardoor hij na elke overgang een kledingstuk uitdoet, uitwringt en zijn kostbare vocht deelt met het publiek.
We zijn een uur ver in het concert als pareltje “Ancestors” voorbij komt. Ecks laat nog even blijken dat hij wel degelijk al die gitaarsamples zelf heeft ingespeeld en visualiseert dit op zijn luchtgitaar. Smartphones de lucht in en alles begint de vorm te krijgen van een popconcert van Justin Bieber. Dit gaat niet door voor de artiest en hij gooit er direct het nieuwe “Devils” in. Harde pulserende beats met luide grunge gitaren vullen onze oren terwijl we mogen kijken hoe Ecks letterlijk feedback uit zijn monitoren knuffelt.
Ondanks de ‘Callus Tour’ zit er geen echte lijn in zijn concert. Muziek vergaat niet en dus ook zijn liefde niet voor zijn creaties. Heel Gonjasufi’s rugzak wordt op ons geleegd en zorgt voor een dynamisch en divers concert.
Gonjasufi speelt constant in op het publiek zonder zijn functie als zanger te verliezen. Hij heeft doorheen het concert bijna permanent iemands handje vast en deelt zijn water met de fans ondanks dat hij het duidelijk zelf het meest nodig heeft. Hij verliest zichzelf zo in zijn eigen muziek dat dit aanstekelijk werkt. Dit zorgt ervoor dat er in het publiek halverwege het concert ook bezwete truien en T-shirts worden uitgetrokken. De grens tussen je hoofd knikken en elkaar verslaan in een moshpit wordt steeds kleiner waardoor er een onbegrijpelijk unieke ervaring lijkt te ontstaan. Dit is dan ook exact wat een Gonjasufi concert moet zijn. Smerige chaos delen in een emotie-afhankelijke sfeer. ‘Defeat your mind with your heart’ roept hij profetisch onze richting uit, maar dat gaat natuurlijk ook gepaard met een goedgeplaatste ‘Fuck the police!!’
Als we dan toch één puntje van kritiek moeten noemen, vinden we dat de introductie via SKRAPEZ iets korter had gemogen, maar dat is geen streng verwijt.
Gonjasufi speelt ons eigenlijk gewoon helemaal plat in de grote zaal van de Botanique, Brussel en daar mogen we hem met de lange speeltijd (1,5 uur!) zeer dankbaar voor zijn. Gonjasufi heeft ons laten weten dat hij alweer bezig is aan nieuwe muziek. We hopen dus snel weer van hem te horen en dan twee uur aan een stuk uit ons dak te gaan.
Setlist (ongeveer): Maniac Depressant – Klowds - Nikels Dimes - When I Die - Kowboyz & Indians – Sheep - Afrikan Spaceship - Rubber band – Ancestors – Devils - Demon Child - Krishna Punk - She’s Gone - Grease Monkey
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Thor & Friends - Thor en zijn vriendinnen
Thor Harris
4AD
Diksmuide
2017-05-05
Nick Nyffels
Soms blikken we eens in het ruime Musiczine archief terug, en dit schreven we in 2012 over het optreden van Swans op Sonic City: “Thor Harris stond in zijn blote, harige, gespierde bast te drummen, als een woeste Wiki de Viking. Dat de man in het gewone leven timmerman is, was er aan te zien, hoe hij in de ultralange nummers van Swans, op zijn percussie bleef meppen en doorgaan, bewees dat de man over een serieuze fysieke conditie beschikt. Het moet geleden zijn van de passage van Joey Castillo bij Queens of the Stone Age, dat ik nog zo een beest van een drummer gezien heb.”
Die Thor Harris, speelt ondertussen niet meer bij Swans, en stond vanavond in de 4AD als Thor & Friends. We wisten dat we geen noise of drones moesten verwachten, maar wat het dan wel zou worden, daar hadden we het raden naar. Soms is het beter om op voorhand niet te veel te youtuben, en het nieuwe werk van een artiest gewoon op je af te laten komen.
Thor zijn Friends bleken vriendinnen te zijn, drie dames, waarvan twee percussionistes, en een accordeoniste. Met de eerste twee had hij ook zijn debuutplaat opgenomen. We kennen niet zo veel van percussie, dus we moeten het antwoord schuldig blijven of er nu marimba’s, vibrafoons of xylofoons op het podium stonden, maar in ieder geval waren het deze percussie-instrumenten die de sound van Thor & Friends bepalen. Dit werd aangevuld met minimale, impressionistische accordeon en bandoneon-toetsen. Het optreden begon met natuurgeluiden, en toen waren we vertrokken voor een meeslepende, instrumentale set waarin drie muzikanten op percussie door hun samenspel boventonen en subtiele variaties in melodie en tempo creërden.
Thor & Friends zijn duidelijk beïnvloed door het repetitieve minimalisme van Steve Reich, maar evengoed hoorden we er Indonesische gamelanmuziek en een beetje van Tortoise en zelfs Gotan Project in. De basisinstrumentatie werd door Thor en zijn meiden verder aangevuld met crotales (The Low Anthem gebruikte die ook), triangel, melodica en klarinet, en voorprogramma Pol Isaac vulde de klankkleur nog aan op toetsen. Het effect van al die ritmiek was dat je als toeschouwer in een meditatieve, dromende toestand kwam, en dus was dit een heel geslaagd optreden omdat het je helemaal mee in het moment en de muziek nam.
Het muzikale equivalent van een yoga-sessie, zo kon je nog het best deze set van Thor & Friends samenvatten: iets helemaal anders dus dan de duivelsuitdrijving bij Swans.
Pol Isaac mocht het voorprogramma doen. Pol was vroeger muzikant bij Ozark Henry, en bracht hier geslaagde, maar weinig vernieuwende ambient, waarin klank en beeld mooi samengingen. We waren heel tevreden dat hij er geen noise doordraaide, wat de meeste elektronica-artiesten tegenwoordig nodig vinden.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
De reden waarom wij naar Gent trokken was die pas verschenen fantastische nieuwe plaat ‘Just Say No To The Psycho Right-Wing Capitalist Fascist Industrial Death Machine’, een bonte mengeling van zinderende noise, vinnige post-punk en geestrijke psychedelica. Dit zou live wel eens vonken kunnen geven.
Helaas, de heren van GNOD, hier voor de gelegenheid tot een trio herleid, hadden er voor gekozen om zich vanavond te beperken tot een elektro-set gevuld met drones, ruis en ultrasonische geluidsgolven. Hier stond geen band maar wel een drone-ensemble op het podium. Hadden wij even pech.
We konden het misschien geweten hebben, GNOD staat er immers voor bekend dat ze onvoorspelbaar zijn, en daar is dus jammer genoeg geen woord van gelogen. Dit was inderdaad onvoorspelbaar, doch ook onuitstaanbaar.
De intentie van GNOD was waarschijnlijk om het publiek geleidelijk aan in een trance te brengen met bedwelmende elektronica. Kan best zijn, maar met de chaotische en ongenietbare prestatie van vanavond lukte dit aan geen kanten. Wat bij het publiek tot een bezwerend effect moest resulteren draaide uit op verbijstering en irritatie.
De drie individuen, die elkaar overigens geen blik gunden, stonden in werkelijkheid dan ook maar wat inspiratieloos aan diverse knoppen te prutsen en haalden hoegenaamd geen verslavende ritmes of intrigerende beats uit hun elektrobakken.
Gevolg, een ongemakkelijke en ongeregelde geluidsbrij die al vrij snel danig op de zenuwen werkte. En dit was niet alleen bij ons het geval, na een half uur van die tergende heibel had al meer dan de helft van het publiek de zaal verlaten. Wij ook trouwens. Geen idee dus hoeveel toeschouwers deze geseling tot het bittere einde hebben uitgezeten, maar we hebben zo een vermoeden dat het er maar een tiental kunnen geweest zijn. De rokersruimte buiten was immers na verloop van tijd dubbel zo druk bevolkt als de concertzaal. De heren hebben tijdens de ganse set ook niet één keer van achter hun rookgordijn opgekeken, het zal dus aardig schrikken geweest zijn toen ze bij het terug aanfloepen van de lichten merkten dat er nog één man en een paardenkop in de zaal aanwezig waren.
We zullen GNOD’s quasi ondraaglijke vertoning dan maar catalogeren als kunst, zeker. Wanneer een zogenaamd artistiek collectief ontoegankelijke bullshit aan een onthutst publiek presenteert, is het begrip ‘kunst’ altijd wel een uitleg waar een organisatie mee wegkomt, zeker wanneer het een genootschap betreft die zichzelf recentelijk tot ‘kunstinstelling’ heeft uitgeroepen. Weet u, het is niet de schuld van de artiest, maar wel van het publiek dat er weer niets van begrepen heeft.
Mensen betalen voor deze rotzooi, daar zou men toch even mogen bij stilstaan. Dat de leden van GNOD de ontembare drift hebben om wat te experimenteren en wat te zitten klooien met allerhande elektronica, dat is hun volste recht. Maar dat doen ze dan beter in hun huiskamerstudio, en niet voor een betalend publiek dat met hoge verwachtingen naar hier gekomen is nadat de band nog maar pas een uitstekend album heeft uitgebracht.
Had de organisatie op voorhand aangekondigd dat GNOD zich hier zou beperken tot een elektro-set in plaats een live optreden, dan hadden wij ons de moeite bespaard om ons te verplaatsen naar een stad waar men tegenwoordig alles in het werk stelt om de automobilisten het leven zuur te maken.
Wij voelden ons serieus bekocht, en wij waren heus niet de enigen.
Organisatie: Vooruit, Gent
Spinvis - Muziek op z’n puurst
Spinvis
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-05-04
Thibault Vander Donkt
Gisteren trokken we naar de AB om er onze favoriete Nederlander Erik De Jong, beter bekend als Spinvis, aan het werk te zien. Het concert was hopeloos uitverkocht en iedereen die aanwezig was, leek er enorm veel zin in te hebben. Spinvis wist ons vanaf de eerste minuut te betoveren met zijn ontroerende woordkunst, iets wat voor vele artiesten niet zo evident is. We waren getuige van een uniek optreden, dat alle verwachtingen inloste.
Wanneer de band het podium opkomt, staat de AB Box al helemaal vol enthousiaste fans. Meer dan terecht ook wel, als je weet dat het ondertussen toch een tijdje geleden was dat de band nog eens in België kwam spelen. Het openingsnummer van de avond is “Oostende” en wordt op magistrale wijze gebracht. We horen enkel Erik die zichzelf begeleidt met zijn gitaar. Het publiek durft zich amper te verroeren en kijkt met heel wat bewondering toe hoe Erik de zaal in enkele seconden voor zich weet te winnen.
De opvolger van het sterke openingsnummer is het nieuwe “Artis”, een nummer dat terug te vinden is op de nieuwe plaat ‘Trein Vuur Dageraad’. Wat ons opvalt, is dat niet alleen oude nummers, maar ook nieuwe nummers, super goed worden onthaald bij het publiek. Zowel “Bagadrager” als “De Kleine Symfonie” worden meegezongen en achteraf voorzien van een waanzinnig applaus, iets wat de band duidelijk kan appreciëren.
De mensen in de zaal zijn doorgaans heel erg stil en fluisteren woord per woord mee met hun favoriete zanger. De nummers die vanavond worden gebracht, komen ook gewoon heel oprecht over, waardoor het op vele momenten weet te ontroeren. Net op de momenten waarop het een tikkeltje teveel ontroert, speelt Spinvis een opgewekt nummer, zodat je automatisch een lach op je gezicht krijgt, denk hierbij aan “Ik Wil Alleen Maar Zwemmen” of “Ronnie Knipt Z’n Haar”.
Erik De Jong is niet alleen een songschrijver, hij is ook een poëet. Dit kun je duidelijk horen aan zijn lyrics. Vanavond bewijst hij het nog eens extra aan de hand van zijn bindteksten, die een verhaallijn vormen tussen de opeenvolgende nummers. Vaak balanceert Erik De Jong op het randje tussen poëzie en theatertekst. Spinvis draait uiteraard niet enkel en alleen rond frontman Erik De Jong. De band bestaat uit een aantal muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn en zich geen enkele technische fout permitteren. Het gaat hier duidelijk om een enorm straffe liveband.
Het hoogtepunt van de avond is wanneer Erik het intieme en enorm ontroerende “De Grote Zon” inzet, een song die heel simpel wordt gebracht met Erik en zijn gitaar in de hoofdrol. De woorden die hij uitspreekt raken ons tot in het diepste van ons hart, waardoor onze mond letterlijk openvalt en we de woordenbetovering gewoon moeten ondergaan. Wat een magisch moment. “Trein Vuur Dageraad”, het beste nummer van het nieuwe album, is hier de perfecte opvolger voor. Dit is muziek op zijn puurst.
De band verdwijnt van het podium, maar aangezien het publiek niet van plan is om te stoppen met applaudisseren, keren ze al snel terug. Als eerste bisnummer speelt Erik samen met Saartje het wondermooie “Wat Blijft”, een nieuw nummer. Als allerlaatste lied, kiest Spinvis voor het aanstekelijke “Kom Terug”, een nummer dat misschien wel in de top tien beste Nederlandstalige nummers geclassificeerd mag worden. Wat een afsluiter.
Spinvis speelde een adembenemende show voor jong en oud die op geen enkel moment wist te vervelen. Erik De Jong imponeerde van begin tot einde en zorgt ervoor dat iedere toeschouwer die hier vanavond aanwezig was, met een lach op z’n gezicht richting huiswaarts gaat. Erik De Jong, bedankt voor dit moment.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Daniël ‘Daan’ Stuyven, tegen wil en dank is en blijft hij het enfant terrible van de Belgische muziekscène. Soms begrepen, maar nog vaker onbegrepen. Een artiest die nog steeds scoort en één van de weinige Vlaamse rockiconen die mag en kan zeggen dat hij in de grote concertzaal van de Vooruit mag staan. Daan is Daan, en maakt het zichzelf en zijn publiek niet gemakkelijk. Menig artiest zou voor een greatest hits-set gaan. Niet hij, wel bracht hij (weliswaar in een compleet andere volgorde) integraal zijn laatste album ‘Nada’, aangevuld met zes bisnummers (en zelfs niet eens de gekendste). “Het is keer iets anders”, mompelde Daan toen hij het podium verliet. Anders is het minste wat je kan zeggen, het gaat nu eenmaal over Daan Stuyven!
Er is al veel geschreven over ‘Nada’, maar voor wie het nog niet zou weten, de laatste plaat is er één waarop Daan teruggrijpt naar de essentie: muziek maken. Eventjes had Daan genoeg van het rock ’n rollcircus en snapte als geen ander dat de hobby van toen bijna een pure industrie was geworden. Gedegouteerd trok hij zich terug van dit alles en het was tijdens een trip naar Catalonië met fotograaf Peter De Bruyne dat de muzikant zichzelf herontdekte, en een nieuwe Daan was geboren, zowel op plaat als op muzikaal vlak.
Reeds van in het begin van zijn carrière speelde Daan graag met uitdagende rock ’n roll-poses. Dat was in Gent niet anders, zo zou hij pas in de helft van zijn set zou hij zijn zwarte zonnebril afzetten of liet hij zich in pure Iggy Pop-stijl neervallen. Weinig contact met het publiek, af en toe eens een “Bonsoir” mompelend, maar meer moest niet. Muziek hoeft geen bindteksten, zeker niet wanneer het ingestudeerde promopraat is. Daan was Daan, zelfzeker en dat was zoals steeds bij hem te nemen of te laten. Wij namen het graag, want wat de zanger-gitarist bracht was betoverend.
De set werd geopend met het instrumentale “Fermavida”. Daan op zijn donkerst, het leken wel bijna drones te zijn. Intieme luisterliedjes over opgekropte gevoelens, dingen des levens (zoals “Friend” die hij op zijn eigen tedere wijze aan zijn bandleden opdroeg). Wel gebracht met een rock ’n roll-sfeer, maar mijlenver weg van de new wave-invloeden die van hem bijna twee decennia terug een ster maakten. Wie dit had gehoopt om te horen, kon zich maar beter naar de bar reppen en wachten tot het slotlied “Bala Perdida” uit de boxen knalde. Plotseling werd Daan, geholpen door drumster Isolde Lasoen, een Italo Disco-ster. Aan decadentie geen gebrek, evenmin aan talent.
En dat was het dan. Daan verliet het podium, maar hij kwam terug. Die zes bisnummers weet je wel. Geen “Victory”, “Housewife “ of “The Player”. De keuze zegde genoeg, deze artiest houdt misschien wel van zijn vroegere werk, maar Nada is een ommekeer, en dus moet je niet meer naar de golden oldies teruggrijpen.
De bisronde werd op gang getrokken door “Brand New Truth” uit ‘Manhay’, de start voor de oude dingen zoals Daan ze zelf omschreef, werd hiermee gegeven. “Decisions” volgde, en daarna “La Vraie Decadence”, een song die Stuyven ten voete uit beschrijft.
Het merendeel van het publiek had het intussen door dat er slechts drie songs nog zouden volgen, de meester had het immers alvorens te beginnen het aantal zelf aangegeven.
Eigenzinnig, maar met klasse bracht hij “Everglades”, “Icon” en “Exes”. Het publiek werd naar huis gestuurd met een vreugdesprong van de meester zelf. Vol eerbied wierp hij een kus toe naar zijn publiek. Daan stond er, maar ook een kerel die alleen maar naar zijn eigen stem in zijn hoofd wil luisteren. Zo hebben we ze graag, gewoon omdat zoiets vaak tot genialiteit leidt.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent
“Het is al bijna 25 jaar geleden dat we gestopt zijn met Derek & The Dirt en toch word ik daar nog steeds op aangesproken. Het moet zijn dat we met die band toch iets betekend hebben. Regelmatig kwam de vraag of we een reünie wilden doen, o.a. van muziekcafé Manuscript in Oostende. Toen ik gitarist Pim de Wolf daarover aansprak, hadden we alle twee hetzelfde idee. Als we het nog willen doen, dan moeten we niet lang meer wachten”, vertelt Dirk Dhaenens.
Het eerste reünieconcert van Derek & The Dirt zit er inmiddels op, in het Manuscript in Oostende uiteraard. Er komen er nog twee: eentje eind deze maand in cultureel centrum Ghybe in Poperinge en een in juni in de Charlatan in Gent. Voor beide optredens zijn nog slechts een paar tickets beschikbaar. “Dat geeft ons de moed om hiermee door te gaan. Het waren natuurlijk vooral onze fans van vroeger die in Oostende opdaagden, maar als je dan hoort dat sommige mensen vanuit Antwerpen en Limburg voor dat concert naar Oostende gereisd zijn, dan geeft dat toch een warm gevoel. Er bestaat nog een publiek voor onze gitaarrock”, weet Dirk.
Voor wie jonger is dan 40 doen we nog even kort de geschiedenis van Derek & The Dirt uit de doeken. De Gentse band veroverde in 1989 Vlaanderen met zijn debuutalbum en de hit “Oh By The Way”. Daarna werden ze getekend bij EMI en brachten ze nog drie albums uit: ‘Love’s Exaltation’, het akoestische ‘Fourplay’ en ‘Insanity’. Ze speelden op de belangrijkste Vlaamse festivals en in de grotere zalen. ‘Insanity’ betekende in 1993 de zwanezang van de band. Een deel van de band ging door als Weez!, maar daarna scheidden de wegen van de tandem Dhaenens-de Wolf. Maar ze bleven elkaar tegenkomen. Dirk ging o.m. door als duo met Yves Meersschaert, die er op het einde van Derek & The Dirt bij was gekomen met zijn Hammond. Pim ging bij Thou aan de slag, waarmee hij op de podia van Pukkelpop en Rock Werchter en af en toe in Nederland speelde, en werkte nadien vooral achter de schermen. Recent doet hij de geluidsmix voor de optredens van Arno, wat hij voordien al deed voor o.m. Das Pop.”
Nieuw materiaal
“Waar we het meteen over eens waren toen ik en Pim besloten om Derek & The Dirt nieuw leven in te blazen, was dat het meer moest zijn dan het opwarmen van de oude nummers. Uiteraard spelen we nog steeds een aantal oude nummers die we koesteren. “Run”, “Rosie”, “Simenon Girl”, “Oh By The Way” en “Love’s Exaltation” staan opnieuw op de setlist. Ook onze cover van “The Letter” van The Box Tops is er weer bij. En we sluiten net als vroeger af met “Stealin’ From Rock ’n Roll”. Maar we willen er geen nostalgietrip van maken. De uitdaging bestond er voor ons in dat we het publiek tonen dat we in die 25 jaar muzikaal gegroeid zijn. Ik schrijf nu betere teksten en Pim bedenkt nog vettere riffs en arrangementen. Daarom hebben we nieuwe nummers als “Old Fear” en “Butterfly” geschreven en ingeoefend. De ‘honger’ om weer samen te spelen is groot en we stellen vast dat we nu muzikaal verder staan dan vroeger. Het is voor mij, na een lange periode van akoestische optredens en duetten, verfrissend om weer met een hele band te werken. Ik speel wel vaker met een eigen band, supertoffe muzikanten, maar dat zijn eerder jazzcats. Nu met Pim is het toch een tandje rock & roll bij, of zeg maar een gebit.”
Oude en nieuwe Dirt
Nieuw materiaal maken betekent dus ook dat er een complete band moet staan. Het trio Dirk, Pim en Yves werd daarom aangevuld met drummer Frederik Van den Berghe (bekend van o.m. Arno, Admiral Freebee en The Whodads) en bassist Philippe De Vuyst (Les Truttes, Waldorf). “Bij de eerste repetitie, toen Pim zijn gitaar aansloeg, voelde het meteen weer vertrouwd aan. Ook bij dat eerste reünieoptreden in Oostende voelde ik weer die energie en het volume van een echte rockband. Zo was het vroeger en zo moet het ook nu zijn”, weet Dirk.
2018
Of dat nieuwe materiaal ook zal uitgebracht worden, is een ander verhaal. “Die drie reünieoptredens zijn een succes, maar ik wil toch niet voorbarig gaan uitdragen dat we opnieuw vertrokken zijn zoals vroeger. We zien wel hoeveel aanvragen voor optredens er binnenkomen en hoeveel we er ook effectief kunnen doen. Want nog vóór er sprake was van deze reünie stond iedereens agenda al goed vol tot het einde van dit jaar, bij mij ook met tal van soloprojecten en samenwerkingen (Dylanjazz, Stevo & Derek, Derek & Maria, Place Musette, Derek & Renaud, …). En Pim is eveneens een drukbezet man, om nog niet te spreken van de rest van The Dirt. Als alles meezit, zal de Derek & The Dirt-trein waarschijnlijk pas in 2018 opnieuw op snelheid komen.”
Thé Lau
Is het niet vervelend dat je op een carrière van pakweg 30 jaar vooral op één hit aangesproken wordt? “ De “Oh By The Way” van 1989 vind ik nog altijd niet ons sterkste opname van vroeger, maar wel een goed nummer, en we spelen er nu een licht aangepaste versie van, maar het was tot onze verrassing blijkbaar het juiste nummer op het juiste moment. Die single heeft voor ons heel wat deuren geopend en het is de aanzet geweest om al die jaren een muzikantenleven te kunnen leiden.”
“Bijna betekende die single ook onze doorbraak in Engeland. Een presentatrice van Radio One van de BBC had op vakantie in België dat nummer gehoord op de radio en wou het uitbrengen in de UK. Het enige probleem was dat die single met meer dan vijf minuten wat te lang was. Dus hebben we Thé Lau, de producer van ons eerste album, terug naar Gent gehaald om een versie van drie minuten van “Oh By The Way” te maken. Die korte versie is ook effectief gemaakt, maar door een financiële kwestie met de uitgeverij is die nooit uitgebracht”, stelt Dirk.
Het contact met Thé Lau is wel gebleven tot kort voor zijn overlijden. “Toen hij de producer was van ons album, was hij nog niet doorgebroken met The Scene. Hij werkte met ons aan de opnames en omdat wij als beginnende band geen budget hadden voor een hotel, sliep hij ’s nachts bij mij thuis in Asper. Dat schept een band. De daaropvolgende jaren speelde Derek & The Dirt vaak op dezelfde festivals als The Scene en ook bij zijn latere solo-optredens heb ik hem nog regelmatig ontmoet. Een fijne man”, herinnert Dirk zich.
Buitenland
Het buitenland veroveren was indertijd niet evident voor een band als Derek & The Dirt. “Er was die gemiste kans via Radio One en “Love’s Exaltation” is op de soundtrack van een Italiaanse film geraakt, wat een toevalstreffer was. Nederland had mogelijk geweest. We speelden met Derek & The Dirt o.m. in Goes, Tilburg, Uden en Den Bosch, maar omdat de platenmaatschappij toen niet mee aan de kar trok, geraakten we niet in de grotere zalen en op de juiste festivals”, blikt hij terug.
Wie Derek & The Dirt 2.0 live aan het werk wil zien, bestelt best snel tickets voor Poperinge of Gent.
De data van de daaropvolgende concerten vind je op www.derek.be
King Creosote is het alter ego van Kenny Anderson, uit Schotland . Muzikaal te situeren binnen de sound van Noah & The Whale en And Monsters & Men . In z’n totaliteit past de sound binnen het plaatje van intens broeierige, spannende melodieuze folkrock , in finesse en subtiliteit uitgewerkt.
Er zijn een rits sfeervolle nummers als “Faux call”, “Betelgeuse” en “Love life”, die lieflijk ontroeren. Een handvol songs onderscheiden zich , opener “You just want” en bijkomende track “The long fade” zijn boven de zeven minuten en intrigeren door de repetitieve , opbouwende ritmiek , de lichte galm en de (dromerige) geluidjes . “Peter rabbit tea” is een kinderliedje en “Surface” is er dan eentje, die overstijgt door de doedelzakgeluidjes . De vrouwelijke vocals vullen mooi aan.
We krijgen een sterk album door diepgang in de melodie en een sterke spanningsopbouw. Eerlijk gezegd, overtuigend wat deze artiest brengt, die hier bij ons nog geen enkele respons heeft verkregen …
Uit Nottingham debuteert de 28 jarige Neo Jessica Joshua aka Nao . Een uur lang hotsen we op de grooves van een reeks verslavende popsongs . Invloeden uit de P-Funk, soul , r&b met elektronica, drum’n’bass , dubstep en diepe basstunes worden geïntegreerd en maken de sound uitermate boeiend . Prince, George Clinton, Chic, Chaka Khan , Erykah Badu, FKA Twigs en Burial borrelen op .
Mura Masa klopte zelfs bij haar aan en “Firefly” werd een bescheiden hitje . Haar stem kan alle richtingen uitgaan, zacht zalvend , laag , diep , piepend, hoog . Op het album wisselt ze in uptempo en rustige nummers , zijn er een paar interessante samenwerkingen met Abhi Dijon, A.K. Paul en vinden we een handvol pareltjes in het genre als “Get to know ya”, “Inhale exhale” , “Adore you” , “Bad blood” en “Fool to love”.
Dit is dampende muziek die zonnige oorden opzoekt , tot de verbeelding spreekt en de dansspieren durft te prikkelen .
God Damn is een duo uit Wolverhampton en komt aandraven in de voetsporen van Royal Blood, Death from above 1979 en Japandraoids . Tja, we zitten hier dus met een energiek duo die een rits songs op bedreven , felle wijze brengt. De tempowissels maken er een boeiend geheel van , een strak , snedige sound is het, geïnjecteerd van een dosis noise . Het lijkt erop dat ze de hulp inriepen van Ty Segall. “Violence” is een pareltje. Af en toe wordt gas terug genomen , en met een song als “Oh no” klinkt het duo poppier en sfeervoller . Het kan, mag, het geeft het duo meer body en volwassenheid . Fijn plaatje.
Toen ik deze release in mijn handen kreeg moest ik erover denken dat An Pierlé toch al een tijdje meedraait sedert ze enige bekendheid verwierf met haar cover “Are Friends Electric?” van Tubeway Army. En inderdaad die cover dateert al van 1996. Time flies…
‘Cluster’ is, enkele samenwerkingen en soundtracks buiten beschouwing gelaten, haar zevende album en komt vrij snel na ‘Arches’. Net zoals op’“Arches’ staat het kerkorgel terug vrij centraal in haar muziek. Maar ze overheerst nooit. Ook de percussie is hier heel goed uitgewerkt. En haar instrumentaria staat ten dienste van de song.
Het is dus een soort vervolg geworden op ‘Arches’. Opener “Golden Dawn” is ook de eerste single uit ‘Cluster’. Een sfeervol, warm en gevoelig nummer. Met de nodige melancholie in de stem. Met een mooi refrein dat het nummer naar een hoger niveau trekt. “Huntifix” brengt weemoed, moedeloosheid en pijn. Het album heeft een vrij traag tempo en laat de nummers geduldig openbloeien zoals in “We Gravitate” of “Sovereign” waar je denkt dat ze helemaal zal stilvallen. Het is alsof een paard een koets trekt en ten einde zijn krachten is. “Road To Nowhere” is geen cover van Talking Heads maar is een zwaarmoedig en intens nummer geworden. Wel mooi uitgewerkt.
In totaal telt ‘Cluster’ acht songs. Afsluiter “Monkey” is vrij hoog gezongen en is de meest speelse track uit het album. Maar vergis u niet want lichtvoetig wordt het niet.
‘Cluster’ is een volwassen, gevoelig en vrij donker album waarmee ze nog eens haar kunnen bevestigd. Een klein pareltje dat vooral luistermuziek bevat en dat vrij ver van haar debuutsingle “Are Friends Electric” staat.
Het Nederlandse Mayra Orchestra is in België nog een nobele onbekende. Je zou deze band kunnen omschrijven als een kruising tussen Tori Amos en (de vroege) Genesis of tussen Within Temptation en Enya. Verwacht bij deze prog-pop geen overdaad aan elektrische gitaren. Die zijn hier ingeruild voor violen, een hoorn, een trombone en een harp.
‘Oracle’ is reeds het tweede album van Maartje Dekker en Christiaan Bruin, de spilfiguren in Mayra Orchestra. In 2013 maakten ze reeds ‘World Of Wonder’. Met ‘Oracle’ gaan ze verder op de ingeslagen weg: dromerige en mooi in laagjes opgebouwde popmuziek met een paar new age-elementen. Het verhaal gaat deze keer over het mysterieuze figuurtje Tahti dat op zoek gaat naar het paradijs dat het in zijn/haar dromen heeft gezien. Elk nummer is een deel van het verhaal, maar evengoed een verhaal op zich. Dankzij het knappe artwork kan je je ook een beeld vormen van de protagonisten in het verhaal.
Bij de eerste nummers, van “A New Skin” tot “Into Your Heart”, ligt de nadruk op lichtvoetige pop met de nadruk op klassieke instrumenten. Vanaf “Edge Of The World” wordt de sfeer dreigender en donkerder, met meer drums en – dan toch – af en toe eens een elektrische gitaar op de voorgrond. Dit deel levert de meeste kleppers op: “Rulers” is prog van de zuiverste soort en in “The Other Side” zit een bijna tastbare droefheid. Andere hoogtepunten zijn het bitterzoete “Everything In Its Place” en “Stormhorses”.
Dit ‘Oracle’ is een mooi opgebouwd paradijsje met de krachtige stem van Maartje Dekker als middelpunt. Voor prog-pop bestaat misschien nog geen groot publiek, maar als één band hierin verandering kan brengen, dan wel Mayra Orchestra.
https://www.facebook.com/MayraOrchestra/?fref=ts
The Dirty Denims timmeren in hun thuisland Nederland al meer dan zeven jaar aan de weg met hun happy hardrock. Dat bracht hen al op de podia van o.a. Zwarte Cross, Bospop, Huntenpop, Nirwana Tuinfeest en Monsters of Mariaheide. Ze speelden al regelmatig als support-act voor Golden Earring en stonden al in het voorprogramma van Slash, Steel Panther en The Datsuns. In België geraakten The Dirty Denims nog niet verder dan passages op Akkerpop in Meer en Sjock in Gierle. Daar zal binnenkort verandering in komen, want met een aanstekelijke EP onder de arm komen ze ook aan onze deur kloppen.
The Dirty Denims hebben vorig jaar een pauze genomen. Bassiste Ashley Seleski had rugklachten en drummer Thomas Spauwen was op wereldreis. In de tussentijd gingen zangeres Mirjam Sieben en gitarist Jeroen Teunis op pad als de DC/Denims om covers van AC/DC te spelen. En dat hoor je terug in de EP ‘Back With A Bang!’, die samen met een later dit jaar te verschijnen EP een geheel moet gaan vormen.
The Dirty Denims haalden voor hun happy hardrock eerder al de mosterd bij de band van Angus en Malcolm Young, maar na een jaar AC/DC-covers sijpelt de invloed van de Australiërs nog wat meer door bij deze Nederlandse band. De intro van “Money Back Guarantee” lijkt verdacht op die van Hells Bells, maar dan zonder de klokken. In “Make Us Look Good” zit een riff die doet denken aan die van Thunderstruck. En de gitaarsolo op de helft van “Can’t Get Enough Of Rock & Roll” lijkt zo uit de mouw geschud van Angus. Maar dat is zeker geen verwijt. Muzikanten moeten spelen wat ze graag spelen en moeten niet ten koste van alles een nieuw geluid willen brengen. Zolang het geen platte kopie is, is er geen wet die verbiedt dat je muziek maakt in de stijl van je idolen. The Dirty Denims slagen erin de muziek van hun idolen een eigen gezicht te geven. Behalve AC/DC hoor je op deze EP nog vage echo’s van The Runaways, Cheap Trick, The Romantics, The J. Geils Band of The Donnas.
Het is niet zo makkelijk om er een paar nummers uit te halen die uitstijgen boven de rest. “Money Back Guarantee” en titeltrack “Back With A Bang” dan maar. “Make Us Look Good” is een olijke ode aan de concertfotografen, een doelgroep die de meeste bands over het hoofd zien of er zich vooral aan ergeren. Ook al zijn ze aan het werk en staan ze daarvoor soms even in de weg van het publiek, ook concertfotografen hebben recht op een schouderklopje.
Dit soort happy hardrock is samen met glam- en sleaze-rock aan een opmars bezig in Europa, met behalve The Dirty Denims ook nog bands als Crazy Lixx, WildHeart en Cellulite Star. En waarom ook niet. Van deze EP wordt elke luisteraar instant vrolijk. Scheurende gitaren, een ritme dat je meteen in een vrolijke stemming brengt, een refrein dat je lekker kan meebrullen, wat wil een mens nog meer. The Dirty Denims zijn ideaal materiaal voor een zweterige zaal of een zonovergoten festivalpodium. Laat Part 2 maar komen!
Info - http://www.thedirtydenims.nl
Mocht u iemand zijn die zijn metal liever loodzwaar dan snel heeft, die een allesverpletterende tank verkiest boven een flitsende sportwagen en die de gure winter graag doorkomt met lijvige platen van Windhand, Neurosis en Electric Wizard, … dan is Pallbearer een band naar uw hart. ‘Heartless’ is het derde album van dit viertal uit Arkansas, en het is hun meest dynamische en avontuurlijke tot op heden.
‘Heartless’ schittert met harmonieuze sludge-metal waarbij de vocals niet geschreeuwd of gebruld maar effectief gezongen worden, ’t is eens iets anders. Let wel, dit is nergens melig en dit is hoegenaamd geen plaat om uw salonfeestjes mee op te fleuren. Pallbearer klinkt nog steeds zwaar en gevaarlijk, al is er sedert het al even fantastische ‘Foundations Of Burden’ wat meer melodie en variatie in hun doom-metal geslopen. De sound is geëvolueerd maar de brute kracht van zijn voorgangers is daarbij niet achterwege gebleven. De bulldozer dendert nog steeds gestaag door maar het toerental wordt al eens teruggeschroefd en verstilde passages komen de kop opsteken.
‘Heartless’ is met name een dik uur lekker wegdromen met de beste slow-motion metal verpakt in 7 indrukwekkende knoerten van songs.
In een krachtige maar genuanceerde buffelstoot als “Thorns” wordt de logge sound afgewisseld met enkele rustige Metallica extracten en zelfs Tool komt hier geregeld boven de horizon stijgen. Ook “Lie Of Survival” komt uit de startblokken als een kippenvalballad van Metallica, waarop iets verder de logge riffs komen aanrukken en vervolgens de leadgitaren heerlijk over het eerder aangerichte slagveld glijden.
Het pronkstuk is echter het elf minuten lange “Dancing In Madness”, met een intro die als het ware van Pink Floyd kon zijn en een vervolg waarin zware riffs en glooiende leadgitaren door zwaar moerassig gebied trekken terwijl de dichte mist onverbiddelijk blijft hangen. Ook afsluiter “A Plea For Understanding” is zo een wonderlijke trein der traagheid, een langgerekte trip op halve snelheid doorheen een dor en onherbergzaam landschap. Een song waarin forse kracht en finesse het perfect met elkaar kunnen vinden, en dat is eigenlijk heel de plaat zo.
Geen idee wat dit album met u doet, maar ‘Heartless’ heeft bij ons in ieder geval een verslavende werking op brein en ledematen. Hoe meer we de plaat opzetten, hoe sterker ze ons in de oren klinkt en hoe dieper ze onze hersenpan binnendringt. Pallbearer heeft een onvervalste klassieker afgeleverd.
‘Berdreyminn’ is een nieuwe stap in de evolutie van Solstafir. Waren de eerste albums een mengeling van metal en postrock met toen zelfs wat blackmetal, dan brengt de IJslandse band vandaag een nieuw geluid met mysterieuze melodieën, psychedelische uitbarstingen en een onderstroom van classic en hard rock. De muzikale verwijzingen naar de metal die ze eerder brachten, zijn nog slechts subtiel aanwezig.
Maar Sólstafir is nog altijd geen AC/DC geworden. Ook deze rock- od postmetalvariant van Sólstafir is dooraderd met het donkere en mystieke van de IJslandse cultuur. De sneeuwlandschappen en de zwarte kusten worden bijna tastbaar in tracks als “Isafold” en “Hula”. Om de emoties van de songs ten volle te kunnen naar voor brengen, werden de genregrenzen volledig genegeerd. “Nárós” had muzikaal van De Brassers kunnen zijn en past in het doemdenkende muzikale straatje van de jaren ’80 waar ook bv. Preoccupations (het vroegere Viet Cong) al eens naar teruggrijpt.
Melancholie voert vaak de boventoon, zoals in “Hvít Sæng”, dat donker en duister begint en dan openbloeit tot – dan toch - een echte metaltrack, of in “Dýrafjörður”. Hier staat Sólstafir wel mijlenver van wat ze op vorige albums brachten. Soms neigen de songs zelfs naar luisterpop.
‘Berdreyminn’ is de weerslag van het zoeken naar een nieuwe richting en dat op zich verdient al respect. Dat die nieuwe richting nog niet altijd even goed uit de verf komt, zullen de fans erbij moeten nemen.
Als deze IJslanders nog enkele albums mogen maken, zal het telkens nog duidelijker worden waar de weg van Sólstafir naartoe leidt en zal op dit album misschien teruggekeken worden als het kompas waarmee de lijnen werden uitgezet.
Als elke zoekende band een pareltje als ‘Berdreyminn’ zou afleveren, …
Velen, vooral uit de zwarte scene, zullen Dirk Da Davo kennen als de medeoprichter van het onlangs ter ziele gegane The Neon Judgement. De EP is de opvolger van ‘Where Even Angels Fall’ uit 1986. Het heeft dus wat tijd gekost… Maar sedert het stoppen van The Neon Judgement heeft Dirk dus inspiratie en tijd gewonnen. Hij heeft ook hiernaast nog een project opgestart: 3DFLY, een samenwerking met ene Make Makena.
Is de ep erg verwant aan The Neon Judgement? In feite niet. Natuurlijk hoor je wel dat Dirk Da Davo in deze band zijn aandeel heeft gehad maar voor deze EP heeft hij er toch zijn eigen ding van gemaakt zijnde: dansbare electro. Het staat iets dichter bij zijn ander project Neon Electronics. Vooral de track “The Brave” dat vrij donker klinkt. Opener “Go Slo” is wat lichter en speelser. Het heeft ook een vrij catchy refrein. “Cold Heart” is een aangename track dat allerlei wave en electro invloeden bevat. “Deny It” begint haast als een Human League-track en is een sterk en catchy nummer. Daarnaast heeft Dirk Da Davo voor interessante lyrics gezorgd die de EP de logische titel ‘Protest’ heeft meegegeven.
Dirk Da Davo bewijst met ‘Protest’ dat er nog leven na The Neon Judgement is. Een fijne EP.
Wat is er veranderd met het nieuwe album ‘In Mind’? Om te beginnen was er het vertrek van lead gitarist en singer/songwriter Matt Mondanile die zijn focus meer op zijn band Ducktails wil houden. Heeft dit vertrek een invloed gehad op hun geluid en hun songs? In feite niet echt. Het typische geluid van Real Estate is gebleven. Nieuwkomer Lynch legt wel subtiel zijn stempel op het gitaarwerk maar het ligt in het verlengde van wat de band al jaren deed. Goed nieuws dus voor diegene die hen al langere tijd volgen.
We krijgen 11 indierock/pop songs bestaande uit fijn gitaar- en baswerk, ondersteunende drums en een dromerige zang van Martin Courtney. Fijne songs zijn afsluiter “Saturday” vanwege zijn iets andere opbouw, het door Alex Bleeker gezongen “Diamond Eyes”, “Serve The Song”, “Stained Glass” en opener “Darling” die als single werd gekozen. Het album werd geproduceerd door Cole M.G.N.
‘In Mind’ doet mij soms een beetje denken aan hun puike album ‘Days’ uit 2011. Het haalt bijna hetzelfde niveau. ‘In Mind’ bestaat deels uit songwerk dat we kennen als typisch Real Estate en daarnaast is er ook nog ruimte om in een aantal songs op een subtiele wijze wat andere elementen in te steken. Dat houdt het album boeiend maar zorgt er ook voor dat er een soort van tweespalt in het album zit.
‘In Mind’ is weliswaar geen meesterwerk geworden maar wel een aardige en aangename indie-plaat die ik persoonlijk hoger inschat dan hun voorganger ‘Atlas’.
Groezrock 2017 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – Bijt van zich af!
Groezrock 2017
Festivalterrein
Meerhout
2017-04-29 + 30
Hans De Lee & Jens Heyerick
Vorig jaar zat het echt niet mee voor Groezrock. De weergoden lieten het toen totaal afweten en dat zette een behoorlijke domper op die editie. Dit jaar waren de eerste geruchten ook niet zo bijster positief : een (noodgedwongen) kleiner terrein, bijgevolg een podium minder, een iets bescheidener affiche, minder snel op gang komende voorverkoop en ‘vreemde eend’ Deftones als headliner van een overwegend punkrock gericht festival…Velen hadden vragen of waren vooraf eerder sceptisch bij aanvang van het eerste grote event van het festivalseizoen.
Maar kijk, intussen kunnen we alweer terugblikken op een zeer geslaagde editie van Groezrock 2017, was al dat scepticisme gelukkig overbodig en hadden afwezigen zoals meestal ferm ongelijk! Het weer zat behoorlijk mee en de bands gaven één voor één het beste van zichzelf zodat niemand ooit het gevoel had dat het om een ‘medium’ versie ging, integendeel! Het festival leek ‘gezelliger’ dan ooit door de compacte opstelling. Daarenboven waren de headliners werkelijk top, het publiek enthousiast en de organisatie vrijwel vlekkeloos.
Speciale vermelding ook voor de vele bands uit eigen land die op de affiche prijkten (dank u wel programmator!) en die unaniem aan de verwachtingen voldeden en op heel wat bijval konden rekenen. Ondermeer sterk live werk van Brutus en Oathbreaker, maar eveneens knap van F.O.D., Moments, Cocaine Piss… om zo vroeg op de dag al het volle pond te geven en België op de punkrockkaart te zetten.
dag 1 – zaterdag 29 april 2017 - dag 1 van een meer dan geslaagde ‘medium size’ versie van Groezrock, als opener van een veelbelovend festivalseizoen.
Aangekomen op het festival besloot ik het einde van the Flatliners mee te pikken op de Monster Energy stage. Met hun Punk/Rock wisten ze al redelijk wat volk op de been te brengen, catchy meezingers zijn het zeker en vast als je het publiek hoorde. Ook al is het niet echt mijn ‘genre’ toch maakten ze er een feestje van en wisten ze mij te overtuigen ; jammer genoeg dat ik ze niet van het begin kon gaan bekijken. (Jens)
Op naar de Watch Out stage waar Cocaïne Piss van start zou gaan, ik had ze al vorige zomer op Ieperfest gezien en toen vond ik er niets aan en jammer genoeg was het deze keer niet anders, gewoon te plat. Dus besloot ik nog vlug naar de Back To Basics stage te gaan om Skyharbor aan het werk te zien. Ook dit is niet wat je zou verwachten op Groezrock maar ze hebben mij aardig verrast. Hun indian progressive rock/metal pakte je echt in, al vond ik dat je de zanger sommige momenten moeilijk hoorde (lag dit aan hem of aan het geluid). Maar echt wel een schot in de roos. (Jens)
Als startschot mochten we Trade Wind (US) aanschouwen op de , een project van Jesse Barnett (zanger van Stick To Your Guns) en Tom Williams (gitarist van Stray From The Path). Het was de eerste doortocht van de band in België (zelfs Europa) aangezien een eerder gepland optreden een paar maand terug in Antwerpen (Kavka) op het laatste ogenblik werd afgelast. De heren spelen een vrij gewaagde mengeling van hardcore, (punk)rock en ‘alternative’, hetgeen resulteert in een apart geluid dat af en toe wat naar Deftones neigt en heel wat anders klinkt dan de bands waarin de leden afzonderlijk nog spelen. De korte set van zo’n 30 minuten bestond hoofdzakelijk uit nummers van debuut CD ‘You make everything disappear’ Vooral opener “Lowest Form” en de songs “Tatiana (Miss you so much)”, “I hope i don’t wake up” en afsluiter “Fixed Blade” staken er bovenuit en bewezen de klasse en de veelzijdigheid van de muzikanten en zeker van frontman Jesse, die afwisselend heel ingetogen en dan bij momenten heel fel uit de hoek kwam met zijn krachtige en loepzuivere stem. Hopelijk komt er een vervolg op die eerste CD en kunnen de bandleden alles blijven combineren met hun andere activiteiten want deze formatie heeft heel wat potentieel. (Hans)
Op het zelfde moment begon Clowns aan hun show. Vorig jaar waren ze al eens te gast en ook dit jaar mochten de mannen en vrouw van de punkers uit Melbourne, Australië afzakken naar Meerhout. Met hun harde punk brachten ze de Back To Basics tent naar hogere sferen. De ene na de andere die als een bezetene van het podium in het publiek sprong, alsook de zanger en gitarist lieten zich verleiden om eens het publiek van dichtbij te zien. Snel gitaarwerk, lekker ritme en een stevige stem. Het is niet de volgende mainstream band, maar ze brengen het op hun manier. De toon was gezet na dit geslaagd feestje! (Jens)
Oathbreaker, lid van de church of ra, was te gast op het Back To Basics stage. Had eerlijk gezegd van deze band nog nooit gehoord maar omdat ze van eigen bodem komen besloot ik ze maar eens te gaan checken en ik heb er geen spijt van gehad. Van begin tot eind nemen ze je mee in een trance. Er ging een melancholische/duistere (atmo)sfeer in de tent en een zangeres die haar longen uit haar lijf schreeuwde, maakte van deze show een perfect tussendoortje . Misschien niet de band dat je zou verwachten maar onze landgenoten lieten zich zeker en vast gelden! (Jens)
Op de Monster Energy stage maakten The Menzingers hun opwachting in de grootste Groezrocktent van het terrein, die intussen voor goed 2/3 gevuld was. Het heerschap uit Scranton (Pennsylvania) staat bekend om zijn melodieuze, lekker in het oor liggende punkrock en bracht begin dit jaar de CD ‘After the party’ uit, de 5de worp sinds het ontstaan in 2006. Van bij de start zijn alle ingrediënten aanwezig voor een good old punkrockparty. De uitgelaten fans reageren bijzonder positief op nummers als “ I don’t wanna be an asshole anymore” en “Mexican Guitars”. De stemmen van Gregg en Tom vullen elkaar wondermooi aan. De éne met een heerlijk rauw, korrelig en doorleefd timbre, de andere met meer clean en zuiver geluid. De set is een aanéénschakeling van rechttoe rechtaan punkrocksongs die zonder veel poespas maar met des te meer overgave en plezier worden gebracht. “The Obituaries” is een waar hoogtepunt en lokt een massaal meezingmoment uit bij de dansende menigte vooraan het podium. De band heeft de laatste jaren duidelijk aan populariteit gewonnen en de speelvreugde spat van de 4 muzikanten hun gezicht. Naar het einde van de set worden nog een paar pareltjes (“Lookers”, “Gates” en “In remission”) bovengehaald die het feestje onverminderd verderzetten en deze editie van Groezrock voor het eerst helemaal op volle toeren brengt. Top optreden! Volgende keer gerust een paar trappen hoger op de affiche aub! (Hans)
Jammer genoeg kon Turning Point door gezondheidsproblemen van de drummer, gelukkig had de organisatie een vervanger gevonden met de naam Brutality Will Prevail. De Back To Basics stage was aardig vol gelopen voor de mannen uit de UK. De band brengt brutale hardcore aangenaam om te luisteren en voor de meeste de kans om weer eens gek te doen op het podium en in de moshpit, mede dankzij de energieke zanger die het publiek wist op te zwepen. Maar ik vond het op sommige momenten toch iets te plat. (Jens)
Nu was het de beurt aan de oudgedienden van Strike Anywhere om met hun potige en geëngageerde punkrock het muzikale vuur op het hoofdpodium verder aan te wakkeren. Frontman Thomas Barnett, met zijn typische blonde dreadlocks, deed een verwoede poging om met snelle en snedige songs minstens evengoed te doen als de voorgaande band maar helaas bleven de nummers iets minder lang hangen en was het enthousiasme bij het publiek beduidend minder (met uitzondering van de die hard fans op de eerste rij natuurlijk). Het is al van 2009 geleden dat Strike Anywhere nog een CD uitbracht (Iron Front) en in de set zaten dan ook nog eens een aantal nummers van de nieuwe schijf die (eindelijk) later op het jaar zal uitkomen. Hierdoor was de herkenbaarheid van de playlist voor sommigen heel beperkt en dat had toch zijn invloed op de ambiance in de tent. Naar het einde van de set werden de ‘beste’ nummers bovengehaald en toen steeg de temperatuur toch aanzienlijk en kwamen de fans echt in hun element.
De zanger van Anti-Flag kwam zelfs een potje meebrullen en sympathieke sprinkhaan Barnett ging zich wat later ook dapper onder de fans mengen. De song ‘Dead Hours’ was alvast mijn persoonlijke favoriet! Verdienstelijk optreden zonder meer, maar zeker geen memorabel concert of hoogvlieger van dit festival. (Hans)
Tijd voor een portie onversneden en ultra stevige oldschool hardcore op de ‘Back to basics’ stage waar Cro-Mags (weliswaar zonder Harley Flanagan) uit New York City rond 17u30 de tent moeiteloos inpakte. De band bestaat al meer dan 30 jaar en alhoewel de heren zelf er natuurlijk geen 30 meer uitzien hebben ze nauwelijks ingeboet aan intensiteit en energie op het podium! Wat een vettige sound was met dat! “Street Justice” (van album ‘The Age of Quarrel’) knalde aan topsnelheid uit de speakers en ontlokte een waar stage-dive festijn. Het tragere en loggere “Seekers of the truth” van hetzelfde album klonk al even verschroeiend. (Hans)
Het hoofdpodium werd klaargezet voor The Bouncing Souls, een bende punkrockers uit New Jersey die bijna 30 kaarsjes mogen uitblazen. Van uitblazen was echter allerminst sprake bij aanvang van het optreden! Van meet af aan de beuk erin moet de band gedacht hebben , want “That song” was een stevige binnenkomer en zette meteen de toon voor een knaloptreden van het vrolijke 4-tal. Oudere nummers werden vakkundig afgewisseld met werk uit de meest recente en sterke CD ‘Simplicity’ (2016) en dit resulteerde in een heel gesmaakte set die als een sneltrein voorbij trok en geen minuut verveelde. “Driving all night”, “Writing on the wall” en “East Coast fuck you!” werden vol overgave gebracht en kenden veel reactie bij de fans.
Hoogtepunten waren “Lean on Sheena” waarbij de zanger het publiek ging begroeten en op het einde “Gone” dat massaal werd meegebruld. Echt een feelgood optreden van de Bouncing veteranen, die al een eeuwigheid tot de (sub) top van de punkrockscene behoren en daar gerust nog een hele poos mogen blijven. (Hans)
Waar moet ik beginnen bij deze band? De Duitsers van Wolf Down kregen de kans om de Watch Out stage te slopen en die kans grepen ze met beide handen. Een stem om u tegen te zeggen. De harde en zieke stem van de zanger, harde beatdown en teksten om over na te denken vormen de perfecte formule voor violent dancing en stage dives, maar ook voor de liefhebbers van het zwaardere werk. Tussen hun nummers kwamen ze op tegen racisme, fascisme en dierenrechten. Nummers als “The Fortress”, “Incite” en “Stray From The Path” waren enkele nummers dat de band meenam om vriend en vijand te overtuigen van hun kunnen. Dit was de één van de beste bands van de dag, ik koop alleen een cd als ik de band live ook goed vind dus dit was nu zeker niet anders. (Jens)
Nog voor Stick To Your Guns het podium betrad stond de tent al helemaal volgepropt en was het vrij snel duidelijk dat deze heren uit Orange County (California) met de jaren immens populair waren geworden en bij elke nieuwe CD heel wat hardcore liefhebbers wisten te overtuigen van hun sound. Na een funny intro die me aan Status Quo deed denken, betrad Jesse Barnett en zijn gevolg het podium en solliciteerden ze meteen naar de ‘energieprijs van het jaar’. Van een uppercut gesproken! De frontman nodigde onmiddellijk alle fans op het podium uit en moedigde het stagediven meermaals aan. Het gevolg kan je al raden : een fantastisch en broeierig hardcore feestje zonder vergelijk met tonnen energie en stuk voor stuk keiharde hardcore songs die ondanks de intensiteit toch steeds opvallen omwille van hun herkenbaar en soms zelfs catchy refrein, het handelsmerk van STYG, samen met de geniale stem van Jesse. Onbegonnen werk om de meest memorabele momenten van het concert op te sommen aangezien het een aanéénschakeling was van sterke songs die voornamelijk werden geput uit de 2 meest recentste full cd’s van de band : ‘Diamond’ en ‘Disobedient’. Wat te denken van pareltjes als “What choice did you gave us”, “We still believe”, “Diamond”, “Nothing you can do to me” en “Amber”. Pure klasse en live een ware beleving! Afgesloten werd er met het vurige “Against them all”.
Tussen de nummers door had de frontman naar gewoonte zijn uitgesproken boodschap tegen nazisme, fascisme ed. uitgespuwd en zijn afkeer voor nationalisme opnieuw duidelijk laten merken. Jammer dat het nummer “Left you behind” deze keer de set niet haalde maar dat doet verder geen afbreuk aan het voor de rest schitterend optreden. Velen kijken alvast uit naar een nieuwe full CD van dit stel kwaliteitsvol ongeregeld. (Hans)
Aangezien ik de Watch Out stage niet vroeger kon verlaten kwam ik even later toe in de Monster Energy tent, waar de gasten van Underoath al aan hun set bezig waren. De tent was aardig gevuld voor hun ‘Rebirth’. Wat me opviel was het enthousiasme van de band die het podium opklom en bespeelde. Duidelijk deugd gehad van een pauze en klaar om weer te knallen. Hun catchy emo/post/metalcore kan niemand stil laten staan kijken naar hun show. De cleane stem van de zanger was leuk om aan te horen. Nummers als “In Regards To Myself”, “Writings on The Wall”, “Reinventing Your Exit” en “Breathing In a New Mentality” passeerden de revue. Voor mij was dit zeker en vast een geslaagde ‘comeback’. (Jens)
In Hearts Wake zoals ze zelf zeiden uit Byron Bay, Australië (net als Parkway Drive) mochten als laatste de Watch Out stage bestijgen. Dit is de tweede band van deze dag die voor mij alles oversteeg (samen met Wolf Down). Stevige metalcore (er moet toch iets in dat water daar zitten in Australië). Lekkere breakdowns, melodische en knallend gitaarwerk en een stem om u tegen te zeggen. Wel wat raar dat er niet zo veel volk warm was gelopen voor deze band, misschien hadden de mannen van Anti-Flag er iets mee te maken. Maar voor de liefhebbers van metalcore was deze band een zeker en vast een aanrader. Op hun setlist stonden onder ander “Refuge”, “Earthwalker” en “Warcry” waar iedereen zich even een Spartaan waande. Voor sfeer en gezelligheid een dikke 10! (Jens)
Rond 23u30 was het de beurt aan de oude (en tevens old school) punkers van Anti-Flag uit Pittsburgh. Ook deze band gaat al bijna 3 decennia mee en denkt voorlopig nog helemaal niet aan stoppen. Het typische handelsmerk van Justin Sane (vocals en gitaar) en Pat Thetic (drums), de 2 originele bandleden die nog deel uit maken van de huidige line-up, zijn de omgekeerde Amerikaanse vlag op het podium en hun zeer kritische houding tegenover kapitalisme, nationalisme, teveel overheidinmenging enz. In de eerste helft van de set zaten een aantal songs die zonder omwegen krachtig naar deze houding verwezen en die voor een paar strepen echte ouderwetse punk zorgden op Groezrock. “Die for the government” en “Fuck police brutality” waren hiervan het sprekend bewijs. Misschien wat kort door de bocht maar soms deed deze Anti-Flag me een beetje denken aan The Dead Kennedys… (Hans)
Aangezien we om 00u00 stipt aan de main stage werden verwacht voor Deftones, moesten we helaas de punkparty van Anti-Flag vroegtijdig verlaten. Via fans die het ganse optreden bleven toekijken hoorden we dat de set later werd gekruid met enkele dankbare covers van ondermeer “Ramones” en “The Clash”. Zalig!
Over de afsluiter van de dag waren de meningen vooraf nogal verdeeld. Sommigen vonden Deftones helemaal geen geschikte band voor Groezrock wegens te alternatief en te weinig punkrock en/of hardcore roots. Andere vonden net dat een topband als deze juist wel op het festival hoort omdat het enerzijds pioniers zijn in het hardere genre en anderzijds omdat ze het muzikale spectrum van Groezrock op slag immens zouden verbreden.
Dat de band zelf zich niets aantrok van deze tweespalt en meteen van jetje gaf , bewijst de manier waarop ondermeer frontman Chino Moreno er letterlijk heel fel invloog en daarbij zelfs zijn voet brak! De brulboei van dienst voelde meteen dat hij zichzelf ernstig had pijn gedaan maar ging toch gezwind verder op adrenaline en muzikale vitaminen en maakte knap het concert vol. Later zou blijken dat de voet inderdaad gebroken was en werd op doktersadvies het concert in Duitsland, de dag na Groezrock, afgelast.
Het optreden zelf was voorzien van een heel coole en perfect afgestelde lichtshow. Knap! Het geluid daarentegen stond bij aanvang werkelijk loeihard. Te hard volgens sommigen. Vooraan het podium waren de basgeluiden zelfs zodanig luid en kloppend dat menige fans wijselijk het midden van de tent opzochten op zoek naar een meer genietbaar volume.
Deftones zijn al sinds 1988 bezig en kenden vooral in de jaren 90’ een heldenstatus met de fantastische CD’s ‘Adrenaline’, ‘Around the Fur’ en het meesterwerk ‘White Pony’ (uit 2000). Daarna volgden nog een resem andere platen, van zeer wisselend niveau, waarvan ‘Gore’ uit 2016 het laatste wapenfeit is. Deze laatste CD werd algemeen vrij goed onthaald en zette de typische Deftones sound weer eens extra in de verf. Ondermeer het titelnummer “Gore” haalde de set in Meerhout.
Zoals reeds opgemerkt zat Chino Moreno in bloedvorm en dat wil zeggen : broek onder de kont, van hot naar her hossen op het podium en ondertussen moeiteloos met zijn stem overschakelen van krijsen naar fluisteren, van brullen naar ‘zingen’ en omgekeerd.
Alhoewel de hoofdtent niet volledig gevuld was en het (al beetje vermoeide?) publiek aanvankelijk vrij tam reageerde, kwam er toch heel wat animo wanneer de band besloot een hele resem nummers uit de eerder genoemde 3 eerste CD’s te spelen. “Elite” en “Korea” zaten vooraan de setlist maar “Digital Bath”, “Change (in the house of flies)” en “Be quiet and drive” volgden elkaar in moordtempo tijdens de tweede helft van het optreden en brachten band en publiek helemaal op kruissnelheid om dan eindelijk over te gaan tot het absolute hoogtepunt met het ongeëvenaarde en fantastische “My own summer”. (Hans)
Al bij al een uiterst geslaagde eerste dag van het festival met een boeiende en zeer verscheiden line-up en met een waardige afsluiter! De zon was intussen al lang huiswaarts gekeerd en het was een behoorlijk koude nacht maar de (bij schatting) 10.000 bezoekers konden tevreden de festivalweide verlaten.
dag 2 – zondag 30 april 2017 - De 2de dag bracht meer zon en meer volk op de been. Benieuwd of op de diverse podia even goede kwaliteit te horen zou zijn als op dag 1 …
Dag 2 was aangebroken, de eerste band waar ik naar ging kijken was Bent Life (dit kreeg ik als tip van iemand die ik tegenkwam); die mochten de Watch Out stage bestijgen. Het eerste wat mij opviel was de zanger , wat een beest en wat een stem. Vanaf het begin zat de vlam in de/hun pijp. Hun steenharde hardcore ging door merg en been. Had eerlijk gezegd nog nooit van deze band en hoop deze nog eens te zijn in de toekomst. (Jens)
Op naar de Monster Energy stage waar de Canadezen van Belvedere al lekker een feestje aan het bouwen waren. Met hun snelle (skate)punk/rock brachten ze een lekker sfeertje in de tent. Aan de reactie van het publiek zie je dat ze echt geliefd zijn. Nu ze sinds 2011 weer op de been zijn zie je hun enthousiasme en gelukkig lieten ze Meerhout niet links liggen. (Jens)
Brutus is de zoveelste band van eigen bodem. Met aan de drums en zang de lieftallige Stefanie Mannaerts. Met hun mix van punk/rock/sludge zijn ze echt wel uniek, ik denk dat ze niet echt in een vakje passen. Brutus is gewoon Brutus. Een aangename show voor de sterke opkomst. Meermaals bedankte ze iedereen om te komen kijken en kon ze zo te zien niet geloven dat de tent tot buiten gevuld was. De nummers “Horde”, “All Along” en “Dancing On The Face Of A Panther” weerklonken in de tent. Een meer dan een geslaagde show. (Jens)
Met Zebrahead stond al meteen een band op de Monster Energy stage met tonnen ervaring, een pak catchy en genietbare punkrocksongs en 5 gekke Amerikanen die complexloos van start gingen en van bij de aanvang verwoede pogingen deden om het publiek onmiddellijk mee te krijgen. De vraag om met z’n allen te gaan zitten en vervolgens recht te veren en rond te springen is misschien niet bijster origineel maar werkt meestal wel heel goed. Zo ook bij opener “Save your breath” (van de laatste CD ‘Walk the plank’ uit 2015), gevolgd door “Hell Yeah” en het uiterst poppy “Call your friends” dat een eerste circle pit uitlokte en zonder schroom door iedereen werd meegezongen.
Nadat zanger Ali eerst de mensen van security wat pestte door te zorgen voor een resem crowdsurfers werd het pittige “Rescue me” ingezet en riep de band op tot een heuse wall of death.
Doorheen de set was er altijd wel wat te beleven tijdens en tussen de nummers : de frontman die in het publiek vertoeft, 2 fans op het podium, af en toe een snuifje rap/hiphop/ska inbrengen…Kortom een aanstekelijk en pur sang Amerikaans pretpunk feestje. Afsluiter “Anthem” was de ontbrekende kers op de taart van een (te) korte set. Vreemd dat het nummer “Playmate of the year” niet werd gespeeld, het nummer dat zorgde voor de commerciële doorbraak van Zebrahead en in het jaar 2000 heel wat radio airplay kreeg! Allicht zijn ze het nummer zodanig moe gespeeld dat het deze keer de beperkte setlist niet haalde. (Hans)
Wat een contrast met No Turning Back uit Nederland op de Back to basics stage. De vette hardcore die zij brachten was ongemeen hard, zonder compromissen en met om de haverklap lekkere tempowissels. De heren vieren hun 20-jarig bestaan dit jaar, hebben een nieuwe CD uit ‘No Time to Waste’ en deelden concerttickets uit aan de meest ‘zieke’ mannelijke en vrouwelijke stagedive van het concert op Groezrock! Het is eens iets anders om het publiek te motiveren wat te bewegen al was dat in dit geval echt niet nodig. Het nummer “In your maze” vatte het best de set van No Turning Back samen : kort, krachtig en moddervet! Al had in your face misschien nog een betere omschrijving geweest. (Hans)
In de Monster Energy stage mocht Ignite direct beginnen spelen; dit was niet voor de eerste keer dat ze hier op het podium mochten verschijnen. Zoli Teglas en de zijne brachten in 2016 ‘A War Against You’ uit en draaien nu weer overuren. De tent was helemaal volgelopen om nummers van hun nieuwe album te horen “Nothing Can Stop Me”, “This Is A War” en “Where I’m From”. Maar ook hun klassiekers mochten niet ontbreken. Bijna iedere aanwezige schreeuwde zijn longen uit op nummers als “Bleeding”, “Veteran”, “Fear Is Our Tradition” en “A Place Called Hope”. De band had het publiek helemaal in hun macht en liet hun cover van U2 “Sunday Bloody Sunday” dan ook niet thuis. En dan was er nog het moment wanneer hij een vrouw had leren kennen ‘Ellen’, deze dame vecht tegen haar slepende ziekte en toen ze Zoli achter een show wat beter leerde kennen en zei dat ze voor ze zou sterven zeker nog 1 keer de band aan het werk wou zien, werden ze ‘beste vrienden’. Voor de mensen te steunen met de zelfde ziekte bedacht ze het project ‘Shave For Better Days’, dat research naar hersen(tumoren) onderzoek ondersteunt. En dan werd het toepasselijke nummer “Live For Better Days” ingezet. Echt een dijk van een show! (Jens)
No Turning Back werd opgevolgd door de langgenoten van Undeclinable Ambuscade. Deze band maakte vooral furore tussen eind jaren 90’ en 2001. Ze stonden ondermeer reeds 3 keer op Groezrock maar ook op Pukkelpop, Pinkpop, Dynamo en in het voorprogramma van Bad Religion en andere punkrock grootheden. In 2009 was hun liedje helemaal uitgezongen maar dit jaar werd beslist om (tijdelijk) terug heerlijk het podium op te klimmen in een poging om de gloriedagen van vroeger nog eens dunnetjes over te doen. Al hadden ze nooit durven dromen dat de korte reünietour zo’n succes zou worden.
In de goed gevulde tent speelden ze bijna een thuismatch aangezien heel wat Nederlanders vóór het podium stonden om hun oude punkrock helden nog eens aan het werk te zien. De band klonk na al die jaren nog fris en energiek en hun melodieuze punkrock deed bij wijlen denken aan een Engelstalige versie van De Heideroosjes. Zelfs de stem van zanger Jasper vertoonde gelijkenissen met die van Marco Roelofs. Ondermeer “Love Story” werd uit volle borst meegezongen door het publiek en de cover van “Sound of Silence” was een fijne afleiding met heerlijke ska-invloeden. Hartstikke leuk optreden van een veelzijdige band! Alvast uitkijken naar Brakrock in Duffel (begin augustus) waar ze ook op de affiche prijken. (Hans)
Op het zelfde moment op de Watch Out stage waren de mannen van Incendiary klaar om van jetje te geven (ook dit was een tip van dezelfde persoon die mij Bent Life aanraadde). Wat mij wel opviel was dat er niet echt veel volk stond. Hun metalcore met een vleugje NYhardcore bracht toch wel iets unieks op de wei. Lekker opzwepende breaks en een stem om u tegen te zeggen (beetje als de zanger van Rage Against The Machine). O.a. “Zeitgeist”, “Survival”, “Snake” en “Primitive Rage’”werden op ons losgelaten. (Jens)
Het werd stilaan tijd voor een legendarische band uit het punkrockgenre : het machtige Pennywise! Toegegeven, hun topjaren liggen misschien al een tijdje achter ons en hun laatste CD’s halen bijlange niet meer het niveau van weleer maar Jim, Fletcher, Byron en Randy blijven er live wel voor gaan en kunnen nog steeds rekenen op een ongemeen grote schare trouwe fans die van elk optreden een welbekend feest maken.
De band toert deze zomer met het concept om integraal de ijzersterke CD ‘About Time’ uit 1995 te brengen, aangevuld met een paar onvermijdelijke klassiekers. De nummers van de bewuste CD klinken nog altijd relevant en hedendaags en frontman Jim Lindberg declameert zoals steeds de teksten in zijn gekende, vrij ‘militante’ stijl. Uitschieters zijn zoals verwacht “Perfect people”, “Every single day” en “Same old story”, 3 echte klassiekers van de groep uit California (Hermosa Beach). “Try” werd opgedragen aan overleden spitsbroeder en bassist/mede oprichter Jason Thirsk. De ‘About Time’ episode werd afgesloten met het sterke “Killing Time” en daarna was het tijd voor een ‘best of’ kwartiertje. Aanvankelijk werd er met het publiek nog wat heen en weer gezeverd om te bepalen van welke band ze een cover moesten spelen (Black Flag? Misfits? Bad Religion? Fugazi? Circle Jerks?). Uiteindelijk werd het een degelijke versie van ‘Do what you want’ van Bad Religion … maar het was voor de fans vooral wachten op de voorspelbare doch altijd vermakelijke apotheose die werd ingezet met het nummer “Pennywise” en daarna overging in het goddelijke trio “Fuck Authority”, “Society” en “Bro Hymn”. De manier waarop deze nummers keer op keer worden onthaald door het publiek met de talloze circle pits en massale sing along bezorgen nog steeds kippevel aan menig punkrockliefhebber. Het was deze keer niet anders! Hoe voorspelbaar elk concerteinde van de band ook is, het blijft een intense beleving! Hopelijk doen ze het feestje nog eens moeiteloos over op de Lokerse Feesten begin augustus, maar daar twijfelen we niet aan. (Hans)
Eindelijk was het zover, tijd voor de afsluiter van Groezrock 2017. Ze waren vorige zomer te gast op de Lokerse Feesten en daarvoor in de AB in Brussel en nu was Groezrock de laatste show van Parkway Drive hun ‘Unbreakable’ tour. De lichten gingen uit en Jeff Ling zette de tonen van “Wild Eyes” in van hun album ‘Atlas’.
Direct was het publiek mee, het beloofde een spetterende show te worden. Direct gevolgd door het nummer “Carrion”. Als je zou denken dat Winston Mccall na hun tournee(s) enig verval zou tonen dan had je het goed mis. Zijn stem was gewoon fenomenaal. Daarna volgden “Dedicated” en het catchy nummer “Vice Grip” van hun laatste album ‘IRE’. En de energie tussen het publiek en Winston is altijd positief. Steeds lachend en dankbaar voor wat er gebeurt juist voor hem. Toen hij nogmaals benadrukte dat hij meer crowdsurfers wou, begint hij met “Karma” gevolgd door “Sleepwalker” , beiden van het album ‘Deep Blue.
Ook de show met de vlammenwerpers en lichten was echt super vet om te aanzien. Daarna volgde nog “Dark Days” en “Destroyer”. En wat was ik blij dat ze nog eens het nummer “Boneyards” speelden, van ‘Horizon’ net als “Idols and Anchors” dat werd gespeeld na het ‘rustige’ nummer “Writings On The Wall”.
Of Winston een mama’s kindje is dat laat ik in het midden, wel speciaal was het feit dat zijn moeder voor de eerste keer een show van haar zoon kwam bekijken buiten Australië en dit op het prachtige Groezrock!
Volgende nummer was een covertje van Rage Against the Machine “Bulls On Parade”. Met “Swing” als laatste nummer. Tussen het nummer in een drum solo van Ben Gordon, die op een soort rad zat die hem enkele keren ondersteboven liet hangen. Waarna ze het nummer afwerkten en letterlijk en figuurlijk eindigden met een knal. Het licht ging uit, waarna er al redelijk wat mensen de tent gingen verlaten.
De band kwam terug het podium op en voegden de nummers “Crushed” en “Bottomfeeder” aan hun setlist toe, waarna iedereen besefte dat Groezrock 2017 er spijtig genoeg opzat (behalve voor wie nog naar de afterparty ging gaan).
Als band is Parkway Drive over de jaren gegroeid , die elk metal/hardcore festival zou kunnen afsluiten. De show en nieuwe cd bevestigen dit en hopelijk blijven ze nog enkele jaren verder doen. (Jens)
Ook dag 2 was meer dan geslaagd. We hoorden enkele onbekende bands, old school bands en artiests van eigen bodem die het echt meer dan goed deden. Er was meer zon, meer volk dan de vorige dag. Het festivalterrein was dit jaar misschien wat kleiner maar daarom niet minder gezellig, zeker door de foodtrucks , het bier dorpen de ontbijt tent; ook het feit dat je nu niet moest kiezen tussen een show op het hoofdpodium en een andere show in een tent.
Het was een geslaagde editie en voor wie dacht dat het niet zo ging zijn en thuis bleef, ‘you got wrong’!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2017/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Roots & Roses Festival 2017 - De la pancetta, de la bière, et une pièce de rock ‘n roll
Roots & Roses Festival 2017
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2017-05-01
Dieter Nyffels en Nick Nyffels
Tijd weer voor het jaarlijkse treffen voor alles wat rock ‘n roll-gewijs buiten de lijntjes kleurt op een mooie 1 mei. Tijd dus ook om je nog eens in die zwartlederen broek te persen, je haar in een nieuw kleurtje te zetten en die bakkebaarden te trimmen en vooral ook terug te oefenen hoe je kwaad of übercool uit je ogen kijkt. Roots & Roses is nu al jaren een vrijhaven voor psychobilly, rootsrock en trashfolk. Je weet vaak niet waar ze het uithalen, maar het bestaat blijkbaar allemaal echt. Roots & Roses is een vrijhaven om je lagere instincten eens helemaal uit te leven en dat doe je dan maar.
Powersolo uit Denemarken stond vroeg geprogrammeerd maar veranderde de tent meteen in een zweterig hol, waar u nooit meer kan en ook niet wil uit weggeraken. De band moet zoiets als psychobilly trash spelen, en zelfs als je niet weet wat dat moet voorstellen, daagt toch het vermoeden dat het smerig moet zijn. We werden niet ontgoocheld. Naast de venijnige sound van de band, die ook kan overgaan in slepende filmmuziek van de dreigender soort, denk aan Barry Adamson, kregen we visueel ook nog best wat kinky stuff van het freaky broederduo waar toch op zijn minst één hoek af is. Rode spandex en matrozenpetten, u weet wel waar het heen gaat.
Het was nerveus en het was spannend en ze tekenden voor de beste bindteksten van de dag, met een zanger die zijn plezier om het publiek wat op te naaien niet kon wegsteken om dan weer over te gaan in broeierige jams die zo weggelopen zijn uit een David Lynch-film.
Het is Scandinavisch, en daar loopt inderdaad raar volk rond, maar het had de kwaliteiten van de meest verknipte muziek uit de Deep South, en wie kan dat tenslotte zeggen?
In de grotere Roots tent was het vervolgens de beurt aan Jake Labotz : deze Chet Baker look-alike uit Chicago, was de volgende act op het Roots podium. Labotz, negenveertig, heeft een hobbelig maar divers parcours achter de rug, van jonge crimineel naar punker, straatzanger, daarna in de leer gegaan bij oude Chicago bluesmannen, drugsverslaafde in LA, om uiteindelijk af te kicken en blueszanger en acteur te worden in onder meer films van Steve Buscemi.
La Botz stond hier met een trio, hijzelf op akoestische gitaar, en maakte niet echt een overtuigende indruk: de songs kabbelden wat weg, het was pas toen het tempo omhoog ging dat het beter werd. De festivalsetting in een luidruchtige tent was niet de ideale biotoop voor deze bluesman. Wellicht komt hij veel beter tot zijn recht in een intieme zaal.
Terug naar de Roses tent voor een bijzonder aangename kennismaking met The Pine Box Boys. Deze Amerikaanse hillbillies hebben hun eigen genre uitgevonden: horrorbilly, dit is bluegrass en country met horror en murderballads als voornaamste thema. Denk aan Nick Cave’s ‘murder ballads’ in een countryjasje, of aan Johnny Cash, en je komt aardig in de buurt. Ze stonden met zes op het podium, de zanger was de trotse bezitter van een lange sik en de banjo’s zorgden voor een heel typisch geluid. Een echte festivalband, die terecht een luid applaus van het publiek kreeg. Mighty fine, zoals ze zelf zeiden.
De volgende band leek wel weggelopen van een metalfestival: de geföhnde hairmetalkoppen van The Fuzztones spelen echter pure garagerock met het spookachtige orgeltje dat zo kenmerkend is voor hun sound. Frontman Rudi Potrudi is 64 ondertussen, en begon zijn carriére in de CBGB-scene in New York eind jaren zeventig, begin jaren tachtig. In 2006 maakten The Fuzztones een cover-album van The Sonics, een van de headliners van dit festival, Potrudi liet ook duidelijk zijn waardering blijken voor die godfathers van de garagerock. The Fuzztones speelden een overtuigende set, met veel show en bravoure, de drummer ging even op zijn drumstel staan, maar de publieksrespons bleef een beetje onder mijn verwachtingen.
The Experimental Tropic Blues Band is het Waalse antwoord op Triggerfinger, maar dan smeriger en ruiger. Deze Luikse band etaleerde een vormpeil waar ze bij Standard de Liège enkel kunnen van dromen: heftig, brutaal en recht op doel af. Opvallen deed vooral de langharigste van de twee gitaristen, die helemaal loos ging, soms psychedelisch, soms rauw. Experimental Tropic Blues Band is nog niet zo bekend in Vlaanderen als Cocaine Piss, maar is even brutaal. Dit is garagerock voor Mötorhead-fans.
Roots and Roses programmeert altijd kwaliteit: naarmate de avond vordert, weet je dat de bands almaar beter worden. Dit was zeker het geval bij Pokey Lafarge, de podiumnaam waaronder de 33-jarige Andrew Heissler al sinds 2006 opereert. Lafarge zoekt het in de jaren dertig en veertig, maar met een moderne twist, zodat het nooit als een vintage-act aanvoelt. Een heel eigen stijl dus, met invloeden uit jazz, swing, country en blues. Lafarge heeft een stem als een klok en sterke nummers. Zijn zevenkoppige band kleurt de klank in met blazers, staande bas en zelfs een klarinet. Eigenlijk mag deze band een ruimere erkenning krijgen buiten het Americana en Roots-circuit: er zijn veel raakvlakken met Calexico, als je de Mexicaanse invloed wegdenkt. Pokey Lafarge zou zeker niet misstaan op de meer mainstream-festivals, ze zijn een echte festivalband die voor veel sfeer zorgen.
Enter the Sonics. De ultieme garageband die al zo lang mee gaan, dat ze ouder dan uw grootvader zijn, maar wat een energie! Dit is rock ’n roll zoals die gespeeld hoort te worden en als je het lijstje van bands bekijkt die deze band als invloed noemen weet je waarom, reden waarom ze ook wel als punkrockband avant la lettre worden gezien. Van The Fall over Nirvana tot The Flaming Lips zien hen als voorbeeld en als je hen live ziet weet je waarom. Het klinkt vuil, het is oerendhard, en het stopt niet. De energie die ze uitstralen lijkt zonder meer nog dezelfde als toen ze pakweg 50 jaar geleden begonnen maar je vraagt je toch af hoe het in die tijd in de clubs in de Verenigde Staten geweest moet zijn.
In al die tijd heeft de band wel heel wat gedaanteverwisselingen gekend, maar de huidige bezetting bestaat uit een hoop meer dan krasse bejaarden waar de intussen meerdere jongere generaties nog heel wat van kunnen leren. De manier waarop saxofonist Rob Lind de band leidt doet eerder aan een bigband denken, maar ze zijn op een leeftijd gekomen dat ze zich denk ik vooral willen amuseren en zich voor de rest niet te veel aantrekken. Bijzonder onder de indruk was ik van bassist Freddie Dennis, die ook als vocalist zijn ziel uit zijn lijf staat te schreeuwen, alsof hij nog altijd die gast van 17 is voor wie muziek alles is en er ook nooit meer zal komen. De nummers passeerden als een wervelwind en u zal me vergeven als ik de titels niet ken maar het waren mokerslagen die opgingen in een groot pandemonium dat hoogtepunten kende als “Strychnine” en een laaiendhete versie van “Louie Louie”. Het was teringherrie zoals je die niet vaak meer hoort, en het publiek stond dan ook stevig zijn mojo te shaken, waarbij niet weinig bier verspild werd. Dit is de manier waarop je oud wil worden.
The Paladins mochten Roots & Roses 2017 afsluiten. Dit Californisch trio ontstond in de jaren tachtig in de rockabilly scene maar schoof geleidelijk op richting bluesrock. Logisch dus dat ze deze zomer al voor de derde keer op Blues Peer geprogrammeerd staan. The Paladins begon inderdaad met door surf-rock geinspireerde rockabilly, maar gingen dan vrij snel over naar bluesrock. Voor de bluesliefhebbers was dit echt genieten. Politieke boodschappen hebben ze niet, maar niet te min brachten ze toch een nummer over de commercialisatie van drinkwater, wat een belangrijk politiek thema is in het woestijnachtige zuidwesten van de VS. Ze komen uit dezelfde scene als Los Lobos, maar de Latino-invloeden zijn veel minder aanwezig.
The Paladins waren een zeer geslaagde afsluiter van Roots & Roses, dat er altijd in slaagt om zijn affiche te vullen met niet zo bekende maar steengoeie bands uit het wijde roots-genre, of het nu garagerock, rockabilly, country, bluegrass of blues is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roots-roses-2017/
Organisatie: Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Om het begin van het weekend te vieren mogen we al eens speciaal doen. Daarom leek het ons niet meer dan gepast om STUFF. , een van 's lands meest eigenzinnige, unieke en innoverende bands, te gaan bekijken tijdens het Ha'fest in Gent. Zeggen dat STUFF. speciaal is, is op zijn zachtst gezegd een understatement. De Gents/Antwerpse band liet na hun debuut STUFF. een diepe indruk achter die alleen maar gevolgd kan worden met hoge verwachtingen voor hun tweede album ‘Old Dreams New Planets’. Dat aan die hoge verwachtingen werd voldaan, is één iets, maar de intieme, futuristische reis waarin het publiek werd meegenomen had niemand kunnen voorzien.
Al bij het binnenkomen van de Handelsbeurs werd de gezellige en intieme toon van de avond gezet. In de foyer stonden jong en oud met elkaar te keuvelen met Duvels en wijntjes in de hand terwijl verderop een pianist onder begeleidend slagwerk opgewekte melodietjes speelde.
Het voorprogramma Hiele startte de avond misschien net iets té hard, de concertzaal werd meteen al volgepompt met donkere beats die deden denken aan Aphex Twin. De set van Hiele was zeker niet slecht maar zou misschien meer succes hebben als afsluiter van de avond. Het publiek was in het begin niet echt overtuigd, al kon de dj rond het midden van de set wat aarzelende danspasjes en positieve respons uit het publiek lokken.
De zaal is al wat warmer geworden en er wordt nog snel naar de bar gelopen voor STUFF. begint. Wanneer de lichten doven, komt de band op terwijl de woorden 'Once upon a time' herhaaldelijk door de zaal galmt. De band zet op met het nummer "Delta" en krijgt het publiek al van het eerste moment mee. Het nauwgezette samenspel van de vijf heeft iets hypnotiserend. Mensen proberen mee te bewegen op het wisselende ritme dat drummer Lander Gyselinck uit zijn drum tovert en verschillende geïntrigeerde blikken zijn gericht op Andrew Claes, die de meest onverwachte tonen uit zijn digitale saxofoon blaast.
Geleidelijk aan vindt iedereen in het publiek zijn eigen manier om op de muziek te bewegen en lichten verschillende gezichten op wanneer "Strata" begint. Een nummer met een heldere maar melancholische melodie die tegelijkertijd erg dansbaar blijkt te zijn. Het publiek raakt meer en meer onder de indruk tot de band zelf ook opmerkt hoe aandachtig er geluisterd wordt. Lander Gyselinck neemt op een gegeven moment de microfoon vast en beschrijft het moment als 'dreigend intiem'.
STUFF. gebruikt tijdens het concert iedere seconde ten volle en laat ook niets aan het toeval over. Alle noten en iedere drumslag, hoe willekeurig ze ook lijken, spelen perfect op elkaar in. De band laat zelden een stilte vallen tussen de nummers en weet de aandacht van het publiek constant vast te houden. Met momenten wordt er zelfs ruimte gemaakt voor wat improvisatie die net zo goed als nieuwe nummers konden gebruikt worden. De nummers van het nieuwe album werden door het publiek telkens gretig en positief onthaald, daarvan was een langgerekte juichkreet van iemand in de zaal een overtuigend bewijs.
Kortom, STUFF. in de Handelsbeurs was een optreden om u tegen te zeggen. ‘Old Dreams New Planets’ werd warm onthaald door het publiek en na afloop zagen we ook niets anders dan tevreden mensen. Het voorprogramma Hiele deed het zeker niet slecht, maar hadden wij liever gezien als afsluiter om nog eens helemaal op los te kunnen gaan. Na de AB gisteren ,kan je STUFF. nog zien op 12 mei in de Singel in Antwerpen, tijdens Gent Jazz en Pukkelpop.
Setlist: Delta - Early Bird – Spinning – Strata – Slug – Cowboys – Axlotl – Fulina – Knuts – Vault – Hopkins
Bis: Java
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Handelsbeurs, Gent (ikv Ha’fest)
Nederlands 
Français 
