School Is Cool - Van fragiele emotie naar euforie
School Is Cool & Leonore
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-04-28
Stien Verdick
De avond van 28 april 2017 in de AB werd duidelijk opgedeeld in twee delen. Heel fragiel begon het met voorprogramma Leonore, die ons meenam met klassieke zang in haar gevoelige songs. Hierna liet School Is Cool de avond knallen en toverde de Ancienne Belgique Club om in een danszaal. Een avond in balans, waar ieders emoties eens aan bod kwamen.
Leonore kwam op en ging in stilte de gitaren stemmen. De zenuwen dropen er vanaf, maar waren snel weggeëbd. Enkel zangeres Chloë Nols en gitarist Kobe konden zich wagen aan het optreden, de andere drie bandleden geraakten er niet doordat het een last minute concert was. Klassieke zang en gitaargetokkel zetten meteen de toon van het optreden. Het werd een emotioneel half uur met fragiele songs die ons raakten. Het tweede lied stond in contrast met de rest van de setlist. “I just wanna make you dance, put you into trance”, het zouden de lyrics kunnen zijn van een popnummer met een sterke beat. De gitaar bracht hier meer swung. Het was een mooi intiem optreden, maar de volgende keer zien we ze toch ook wel eens graag met de hele groep!
School Is Cool begon met het nieuwe “Run Run Run Run Run” en zo volgden er nog vele nieuwe nummers van de plaat ‘Good News’, die in het najaar uitkomt. Meteen smijten ze de energiebommen in de strijd en we vergeven dat zanger Johannes een joggingbroek draagt, want School Is Cool is topsport! Bij instrumentele stukken beweegt hij vrij over het podium zonder dat de micro hem nog tegenhoudt en wat zo mooi is bij School Is Cool is dat je gewoon ziet dat het een hechte groep is. Ze weten allemaal precies waar de nummers voor staan, de emoties van de hele groep passen altijd perfect bij het nummer en door zo goed te weten waarvoor ze staan, brengen ze dat ook over op het publiek. Het is een groep met één gemeenschappelijke vibe.
Het publiek is heel blij dat meezingers “In Want Of Something” en “If So” al snel gespeeld worden. “AK-47” wordt overspoeld door emotie. Dan vraagt Johannes of we een beetje geduld hebben voor de hits komen, op zo’n toon dat het publiek moet lachen. Meer nieuwe nummers komen eraan. “Eigenlijk ook hits”, stelt Hanne van achter de keyboards ons gerust. En toen kwam het heel intens en gevoelig “I’m Not Fine”, waarbij de hele zaal het verdriet voelde. “I’m not alright. I haven’t been for a long time”, enkel die stem laat de emotie al voelen. Met de drum en de sambabal, School Is Cool heeft geen trage hoge nootjes nodig om het gevoel over te brengen. Johannes bracht hier ook zijn eerste live gitaarsolo ooit en dat mag hij zeker vaker doen!
De nieuwe “Whirled Music” en “Underrated” laten het publiek terug wat bewegen. Met hit “Wide-Eyed & Wild-Eyed” wordt veel meegezongen en “Warpaint” wordt met een groot applaus en gejuich ontvangen. Er wordt meegebokst op de “ha! ha!” zonder dat School Is Cool het moet vragen, duidelijk veel fans van de eerste cd in de zaal. Met het nieuwe “Bad Behaviour”, waarin gezongen wordt dat dat de natuur van de mens is, wordt de sfeer weer ingetogen. “Fight Of The Century” heeft het leukste instrumentele stuk van korte deuntjes en daarna moet School Is Cool toch even uitpuffen. Het is de hardste work-out die je jezelf kan geven en het is al lang geleden dat ze zo lang live hebben gespeeld.
De AB Club verandert in een gelukzalige sterrenhemel bij “Trophy Wall” waarbij de zaal luidkeels ingaat op de vraag om mee te zingen. En dan komen de hits “The World Is Gonna End Tonight” en “New Kids In Town” nog waarbij letterlijk niemand nog stilstaat. De zaal veert als een springkasteel en de kinderen springen gelukzalig rond. Afgesloten wordt met “Honeybee”, waarmee Johannes scoorde bij het VTM-programma ‘Liefde Voor Muziek’. Belle Perez vond zijn cover mooi en dat vonden wij ook. Kom snel terug, School Is Cool, we springen graag opnieuw mee.
Setlist: Run Run Run Run Run - In Want Of Something - If So - AK-47 - I’m Not Fine - Whirled Music – Underrated - Wide-Eyed & Wild-Eyed – Warpaint – Entertainment - Bad Behaviour - Fight Of The Century - Trophy Wall - The World Is Gonna End Tonight - New Kids In Town - Black Dog Panting – HoneyBee
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Afgezien van een enkele single was Dasher voor ons een nobele onbekende en wisten we niet precies wat te verwachten toen de leden met een hele boel reverb aan hun set begonnen. De frontvrouw die drumt en zingt, mepte zich direct prominent naar de voorgrond. Op zo’n manier zelfs dat een deel van haar drumstel het op een bepaald moment begaf. Ze schreeuwde vanuit de diepste krochten van haar longen en maakte daarmee behoorlijk veel indruk. Toen ze middenin de set het publiek toesprak, leek ze al behoorlijk buiten adem, maar dat belette haar niet om in de tweede helft olijk door te schreeuwen. De rest van de band stond op het ritme mee te schudden terwijl ze met haar ogen over de grond te staren. Dasher bracht een intense set vol noisy post-punk dat het midden hield tussen Savages, Preoccupations en de soundtrack voor een satanisch ritueel. We kunnen enkel concluderen dat het als voorprogramma zeker geslaagd was.
Als er een band is die indie-rock in een voetbalstadion zou kunnen brengen is het wel Japandroids. Het duo brengt meezingbare garage rock vol weidse akkoorden waarbij ze het ene anthem na het andere op het publiek afvuren. Het halfrond van de Rotonde kan ook goed dienst doen als arena, wat King en Prowse gisteren bij momenten konden bewijzen. Het was bijna vijf jaar geleden dat Japandroids nog eens in België speelde en gisteren excuseerden ze zich daar zelfs een paar maal voor. Het publiek leek het hen al vrij vlug te vergeven.
Als intro hadden ze een sjofele lichtshow voorzien met een onverstaanbaar bandje erover. De toegevoegde waarde hiervan bleef een mysterie, maar toen ze direct daarna rechttoe- rechtaan rocksongs begonnen te spelen, maalden we daar verder niet meer over. Hun eerste nummer was “Near The Wild Heart of Life”, de leadsingle en titeltrack van hun laatste album. Brian King nam direct de pose aan die hij voor het grootste deel van het concert zou aanhouden, met zijn ogen even stijf dichtgeknepen als zijn mond wijd opengesperd was. Aanvankelijk leek het alsof hij soms naast de micro zong, waardoor zijn stem soms erg zwak uitviel. Achteraf bleek het tevens aan technische problemen te liggen, de micro moest halverwege dan ook vervangen worden.
De zang bleef gisteravond toch het grootste pijnpunt. Het kwam misschien doordat we nog onder de indruk waren van het stemgeluid van Kylee Kimbrough van Dasher. De zangprestaties van zowel King als Prowse (die voornamelijk backing vocals en meezingkoortjes verzorgde) konden ons allesbehalve wegblazen. Dat terwijl hun straffe en rauwe vocalen een belangrijk element zijn in het succes van de band.
Ondanks dat er op hun recentste plaat enkele uitstekende nummers staan, die bovendien voor de hoogtepunten van het optreden zorgden (“In a Body Like a Grave”!) bleek het publiek vooral gekomen om nog eens van hun oudere nummers te genieten. We kunnen ze niet volledig ongelijk geven, want met die nummers is ook niets mis. Het publiek werd pas voor de eerste keer echt wakker toen “Wet Hair” vanop hun debuut passeerde. Het was dan ook enkel op oudere nummers zoals “Young Heart Speak Fire”, dat een select groepje vooraan het enthousiaste hoofdschudden verruilde voor een robbertje tegen elkaar opbotsen. Dat terwijl Japandroids’ nieuwste ook nog wel hoop nummers heeft die geschikt zijn voor dat soort ongein.
Variatie staat helaas niet in hun woordenboek en na meer dan een uur begint zich dat wel een beetje te wreken. Zo herhaalden ze het trucje om een nummer af te ronden, enkele seconden te stoppen en het dan doodleuk te hervatten iets te veel. Gelukkig kunnen de heren een aantal uitstekende songs uit hun mouw schudden en zijn ze ook perfect op elkaar ingespeeld. De chemie tussen de twee laat niet te wensen over. Bij het laatste en meest meezingbare nummer, “The House That Heaven Built”, belandde King bovenop de basdrum van Prowse.
Japandroids is een erg sterke band die ons bij momenten volledig mee had, maar omvergeblazen waren we niet. Dasher daarentegen gaan we wel zeker nog eens verder opzoeken.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Als opener van de avond kregen we Schaduwland voorgeschoteld. Schaduwland bestaat uit synths, gitaar, zang en drum. Daarmee schilderen ze een geheel eigen muzieklandschap op het podium. Intimistisch en breekbaar. Bij momenten vrij hoog gezongen en ik onthou vooral de mooie afsluitende song.
Hydrogen Sea is het geesteskind van het koppel Birsen Uçar en Pieterjan Seaux. De één maakt de muziek, de ander schrijft de teksten. Live worden ze bijgestaan door een drummer. Vorig jaar was er hun uitstekend debuut album ‘In Dreams’. Benieuwd hoe ze dit live gingen brengen trokken we naar De Kreun toe.
Op het podium merkten we een leuke opstelling van drum en synths met koorden als afsluiting er omheen. Het had een theatraal en stijlvolle uitstraling. Er werd gestart met “Gentle Doubler”. Met enkel zang en achtergrondzang op band. Een backlight versterkte het theatrale effect nog wat. Bij de tweede song hadden ze wat problemen met de micro waardoor ze met twee valse starts te kampen hadden. Daarna waren ze goed vertrokken.
Na een rijtje songs merk je dat Hydrogen Sea twee soorten songs heeft. De dansbaardere liedjes (zoals “Worry” en “Beating Heart” ) en de wat ingetogener songs (zoals “If The Stars…”of “Voyager”). Live komt dit verschil nog meer tot uiting door de manier waarop de songs worden ingekleed. Op de zang valt niets af te dingen. Birsen heeft een geweldige stem op het podium. De synths porden bij momenten het publiek tot bewegen en dansen toe. Echt ontploffen deed de zaal niet maar met afsluiter “Wear Out” kwam het er bijna van. Er kwam nog één bisnummer met hun tweetjes gebracht op gitaar en zang. Een ingetogen afsluit van de avond.
Organisatie: Wilde Westen , Kortrijk
Terwijl een nieuwe lichting Belgische noise bands tegenwoordig het mooie weer maken (Brutus, It It It Anita, Hypochhristmutreefuzz, The Guru Guru,…) is er ook nog wel plaats voor een regelrechte shoegaze band. Hoewel het genre de laatste tijd een beetje platgetreden is, snijdt het Gentse The Mary Hart Attack op hun albumdebuut ‘The Falling Sun’ zonder scrupules en met enige stijl doorheen een stel onvervalste en potente shoegaze-songs met alles erop en eraan : stofzuigergitaren, distortion, feedback, een psychedelische touch en vocals die daar vanuit een wazige achtergrond trachten overheen te komen.
Natuurlijk komen My Bloody Valentine en The Jesus And Mary Chain serieus om de hoek loeren, maar wij horen vooral A Place To Bury Strangers in sterke songs als “Death Comes With Your Eyes”, “Starlight”, “Who Used To Be Me” en “This Room” (een rariteitje waarin de ijskar langzaam komt aangereden om dan plots zwaar uit de bocht te scheuren).
Andere favorieten zijn “Spiders”, dat inzet als een My Bloody Valentine pastiche maar dan open bloeit met een indrukwekkende gitaarsolo, en “All Wrong No Bliss”, een groovy psychedelische track die een spacy trip onderneemt.
Ze hebben er het warm water niet mee uitgevonden, maar met ‘Falling Sun’ weet The Mary Hart Attack zich stevig te huisvesten in een genre dat nog lang niet dood is.
Een fijne verzameling van poppy punkrocksongs, dat is het hoofdrecept van ‘Dram-o-Rama’, de nieuwe plaat van Altitude uit A’pen. Met heerlijke tracks zoals opener “Clincher”, het snedige “25”, “Bullseye Launch The Trash” en “Reality Check” is deze schijf verplicht voer voor fans van melodieuze punkbands zoals Greenday, NoFX, Bad Religion, Blink 182 en Sum 41. Het Antwerpse viertal stapt daarnaast met graagte muzikale zijpaden in , getuige het bijzondere “Can – Interlude” dat refereert naar Bridge Nine-band Crime In Stereo of de wereldsong “We Once Played a Show Next To Hayley Williams (Showering)” dat de vergelijking weerstaat met posthardcorebands als Polar Bear Club en Make Do And Mend. Altitude heeft met andere woorden klasse te koop, zelf ontdekken kan via https://www.facebook.com/Altitude1234/ .
Het is lang geleden dat een Vlaamse band zo schaamteloos durfde te rocken als High Hi op hun debuutalbum ‘Hindrance’. Zelf wil dit trio het geen rock noemen, maar ‘dark pop’ of ook wel ‘eclectische pop met een randje shoegaze’, om de hokjesdenkers te ontlopen. Toch mag u gerust aannemen dat High Hi de beste Belgische rockplaat van het jaar gemaakt heeft. Voorlopig toch.
Zangeres Anne-Sophie Ooghe haalt op bijna elk nummer een donkere en weemoedige riff uit haar gitaar die haar heldere en herkenbare stem krachtig ondersteunt. Haar gitaarspel en vooral de bas van Koen Weverbergh schuren bovendien sterk aan tegen een jaren ’80-sound. Zo pikt High Hi voor u de lekkerste kersen uit de recente muziekgeschiedenis: baslijnen en drumwerk die behalve naar de new waveperiode ook teruggrijpen naar de sludge-metal en noise van het begin van de eeuw, een gitaarsound uit de jaren ’90 met echo’s naar de jaren ‘80 en een stemgeluid dat we vooral de voorbije jaren zagen opduiken, oa. bij Savages en Florence & The Machine. Die laatste referentie weegt het zwaarst door op “Islands Full Of Gold”, een track die eerder al op de in eigen beheer uitgebrachte EP van High Hi stond. Ook toen was dat een uitblinker en op dit eerste volledige album is dat niet anders. Deze track kan zeker hoge ogen gooien op Studio Brussel en de band zo op de kaart zetten. Letterlijk Full Of Gold.
Maar High Hi is veel meer dan dat. Andere nummers hinten naar Throwing Muses (“Magnify”), Sugar (“Vultures” en “Break/Brake”), the Cure (“Obvious”), Savages of late Talk Talk (“Fear of Snow”), the Cranberries (“Raise”), King Hiss (“Baseball Fights”), Triggerfinger (“Hindrance”) en zelfs de punkpop van Blondie “(No Idea”).
Voor u met al die veelal ‘oude’, maar vooral heterogene referenties begint te denken dat deze band alle richtingen tegelijk uitgaat: het resultaat van het kruisen van al die bloedlijnen heeft een schitterende, homogene baby opgeleverd. Een baby die eindelijk de gitaarversterker weer op 10 durft zetten voor een popliedje. Bedankt daarvoor, High Hi.
In het zog van enkele beloftevolle Belgische releases van bands zoals Brutus, Whyes, Delta Crash en Hypochristmutreefuzz komt ook The Guru Guru met een rake release op de proppen. Ze maken een soort van noise rock of borderline rock zoals ze het zelf omschrijven. Dat houdt in dat hun muziek nogal hypnotisch, bezwerend en intens kan zijn. Zanger Tom Adriaenssens onderstreept dit nog eens op het podium. Gelukkig bevat hun muziek ook genoeg melodie en cacthy refreinen om in ons hoofd te blijven hangen. Na een split-ep met de vrienden van Brutus is er nu dus hun debuut full album.
Ze openen het album met “Making Waves” middels een soulvolle gezongen intro om dan echt uit de startblokken te schieten. Het is een goed verteerbare song geworden dat natuurlijk de nodige psychotische trekjes bevat. Een aantal songs bevatten een hoog gehalte aan gekte en twist and turns. Ik denk dan aan “We Had Been Drinkin’ Bad Stuff”, “BB I Can” of “Sleepy”. Andere songs zijn dan eerder noise of alternative rock zoals het claustrofobische “Back Door”, het ingetogen “Singultus” en het acht minuten durende “The Sun Is Number One”.
Met ‘Pchew’ hebben ze een evenwichtig en meer dan degelijk album gemaakt. Deze hyperactieve bende moet je zeker eens live aan het werk zien. Hun nummers komen dan nog meer tot hun recht. Lees ook de review van hun optreden in de Vooruit: http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/review-concerts/brutus/brutus-hard-fenomenaal/
Artaud Seth is een bezig baasje. Heel snel naar elkaar kregen we het drieluik van N.E.O. Zijn nevenproject dat hij samen met Ashley Davour (Whispers In The Shadow) runt. Dit houdt hem niet tegen om zijn voormalige band Garden of Delight van onder het stof te halen en nieuwe releases met The Merciful Nuns uit te brengen. Gelukkig boet dit niets in aan de kwaliteit ervan.
Hun nieuwste release ‘A-U-M IX’ heeft wel wat invloeden gemeen uit zijn recentste samenwerkingen met Davour. Zo klinkt ‘A-U-M IX’ iets meer spacy en bevat hij iets meer synths dan “Thelema” en “Meteora”.
Verder is het zo dat elk album gewoon een klein beetje verder evolueert. De sound en de stijl wordt met elke release meer gestyleerder en puurder. Luister maar eens naar hun eerste album ‘Lib.1’ dat toch meer klonk als een voortzetting van Garden of Delight. Iets wat je van ‘A-U-M IX’ niet meer kan zeggen. Zoals steeds is alles rond het album mooi afgewerkt: hoesjes, symboliek, foto’s, merchandise… Het titelnummer dat het album opent is een langgerekte en haast tantrische intro. Songs zoals “Eternal Decay” en “Cremation” zijn uitstekende rockers. Het piece-de-resistance is toch wel het 11 minuten durende epos “Lost Chord Of The Sun”. Bezwerend, mooie opbouw, brommende baslijnen en prachtige synthsounds.
Op muzikaal vlak lijkt ‘A-U-M IX’ mij één van hun beste albums tot nu toe. Voorwaarde is dat je van de grafkelderstem van Artaud houdt. Maar voor de rest is dit een gothrock album van hoog niveau.
Sommige platen zijn een eeuwig leven als cultklassieker beschoren, nooit hebben zij van enig commercieel succes mogen proeven maar tot in het oneindige worden ze aanbeden door een select kransje liefhebbers. ‘The Texas-Jerusalem Crossroads’ van Lift To Experience is zo een plaat. Het is ook het enige album dat ooit door dit Texaanse trio werd gemaakt, ondertussen al 16 jaar geleden, en het is een parel van het zuiverste water.
Op vandaag komt ‘The Texas-Jerusalem Crossroads’ in een geremasterde versie terug op ons af. De plaat is door Mute Records/Pias terug opgevist en werd voor deze heruitgave in een fraai nieuw hoesje verpakt. De nieuwe release is gelukkig gespaard gebleven van overbodige bonus tracks, alternatieve versies of wat dan ook. Een chef d’oeuvre als dit behoeft geen extraatjes.
Op zich vonden wij trouwens niet dat er iets mis was met het origineel, maar dankzij deze remixing of remastering (wat dat dan ook moge inhouden) komt dit miskende meesterwerk terug in de schijnwerpers te staan, en dat is een bijzonder goede zaak.
‘The Texas-Jerusalem Crossroads’ is een prachtige symbiose van het desolate gitaargeluid en de bezielde vocals van frontman Josh T Pearson, een domineeszoon uit het diepe Zuiden van de States. Pearson predikt de songs op een begeesterende toon ergens tussen Jim Morrison, Jeff Buckley en Dave Eugene Edwards. De gitaar dwaalt sporadisch rond in shoegaze-land en manifesteert zich elders als een voorbode van een soort woestijn-post-rock die het pad geëffend heeft voor bands als Explosions In The Sky en Mono. “These Are Days”, dat minuten uitloopt via een leegbloedende gitaar, is dan weer pure Sonic Youth. Maar hoezeer wij het elders ook mogen gaan zoeken, dit album onderscheidt zich vooral door een eigen geluid, een mysterieuze en intrigerende sound die nergens zijn gelijke kent.
Gitaarnoise wordt vaak afgewisseld met verstilde pracht, maar altijd gaat het ergens naar toe, al is het een eind buiten de horizon. Bovenal schitteren hier overwegend lange songs die als ratelslangen doorheen het barre woestijnland sluipen en op gepaste momenten fataal naar hun prooi uitpakken, check het fenomenale “With Crippled Wings” dat 10 minuten lang zalft en stenigt tegelijkertijd.
‘The Texas-Jerusalem Crossroads’ is vooral een plaat die zijn luisteraars meesleept op een innemende road trip doorheen het diepe Zuiden van de States en daarbij nogal wat bizarre verhalen en ervaringen op zijn pad tegenkomt. Een unieke trip, dat was het 16 jaar geleden ook al, maar weinigen hadden dat toen door. Laat ons hopen dat de plaat met deze heruitgave nu wel de erkenning krijgt die ze verdient.
“Komt er hier een tournee van ?” horen wij u al luidop denken. In zijn korte bestaan heeft Lift To Experience immers niet zo gek veel op het podium gestaan. Wij hebben de band toch één keer mogen meemaken op een onmogelijk vroeg uur in een halflege Marquee-tent op Pukkelpop. Daar mochten wij de magie van dit trio even aan den lijve ondervinden, en dat is iets wat een mens niet vergeet. Het duurde maar een halfuurtje, in hun geval goed voor amper een viertal tracks, en dat was natuurlijk veel te kort om ‘The Texas-Jerusalem Crossroads’ in vol ornaat te bewonderen.
Wij snakken dus nu meer dan ooit naar een integrale live uitvoering van dit meesterstuk. Er is een waterkansje, in de States heeft de heruitgave van ‘The Texas-Jerusalem Crossrads’ al tot enkele reünieconcerten geleid. Lift To Experience mocht zelfs aantreden op het befaamde SXSW, een festival waar doorgaans jonge en nieuwe bands worden opgevoerd, maar hier ging het dus duidelijk om het herontdekken van een band die veel te lang onder de radar is gebleven.
In Europa blijft het voorlopig beperkt tot één geplande showcase ergens in juni in Engeland. Doch wij blijven vooral hopen.
De programmator van Muziekcentrum Trix in Antwerpen mag zich in de handen wrijven. Met twee warm-up shows van de Franse toppers Phoenix kunnen we de wisselbeker van meest exclusieve concert van het jaar in de vitrine kast van de Antwerpse zaal stallen (Alt-J in De Kreun is een dichte tweede). Want een band die vier jaar geleden nog de weide van Rock Werchter en Dour plat speelde, nu aan het werk zien in de gezellige maar veel te kleine zaal, is op zijn zachts gezegd speciaal. De band bleek alvast meer dan klaar om binnenkort de grote zalen te veroveren!
No nonsense, geen zever: zo begon Phoenix aan hun tweede opwarmertje in Antwerpen. Een kort streepje klassieke muziek begeleidde de band op het podium waar de Fransozen meteen een nieuw nummer in de zaal knalden. Wie zich afvroeg of de band nieuwe nummers zou spelen, had al meteen zijn antwoord. “Ti Amo” klonk als een liefdeszang aan het publiek, al was het wellicht geschreven voor de vrouw van frontman Thomas Mars, Sofia Coppola. En er hing nog meer romantiek in de lucht. Ook andere nieuwe nummers “Lovelife” en “Role Model” baadden in de Parijse liefdessfeer.
Niet enkel het publiek, maar vooral ook de band had er zin in en huppelde als jonge veulens het podium op. De bandleden wisselden schalkse blikken en genoten zichtbaar van het enthousiaste publiek. Even leek het zelfs of Phoenix niet meer dezelfde band was die vier jaar geleden op Rock Werchter stond en dat we naar een klein onbekend bandje stonden te kijken. Ontdaan van alle sterallures (de band begon wel tien minuutjes te laat) kregen we Phoenix in zijn puurste vorm te zien. Als we dan ook nog worden weggeblazen, doet dat het beste vermoeden voor hun headlineshow op Dour deze zomer.
Met “Lasso” ving Phoenix de aandacht en “Entertainment” bracht exact wat de titel beloofde. Andere woordmopjes laten we voorlopig achterwege. Dus we schrijven niet dat de band als een niet nader genoemde vogel uit zijn as herrees, maar wel dat Phoenix nooit helemaal weg was. Zowat alle nummers uit het Grammy winnende Wolfgang Amadeus Phoenix stonden nog steeds in ons geheugen gegrift. De teksten waren misschien wat roestig, toch zat elke beat en gitaarmotiefje in ons motorisch geheugen. Dat de hoogtepunten dan ook uit die plaat kwamen, was niet meer dan logisch. Met de hattrick “Lisztomania”, “Armistice” en “Rome” net voor het einde bewees de band wat iedereen al zeker wist. De springerige gitaartjes in “Lisztomania” kregen iedereen in beweging en de kippevelsynths op “Rome” brachten een kleurrijke apotheose nog voor de set ten einde was.
Daarvoor toonde de Fransen zich ook al meesters in de mash-up. “Trying To Be Cool” en “Drakkar Noir” werden zorgvuldig aan elkaar geplakt. Het meest indrukwekkende knip- en plakwerk hoorden we op “Sunskrupt!”, een geweldig meeslepende mix van “Love Like A Sunset Pt. I & II” en “Bankrupt”. Het atmosferisch begin liep over in een electrobeat die deed denken aan Soulwax. Door de liefdevolle outro en de warme oranje belichting waanden we ons eventjes echt bij een zonsondergang. Bij afsluiter “If I Ever Feel Better / Funky Squaredance” hoorden we dan weer een vette knipoog naar die andere wereldberoemde Franse artiesten, Daft Punk.
“We’ve been waiting for this moment for four years,” biechtte frontman Thomas Mars op aan het begin van de bisronde. Samen met gitarist Christian Mazzalai bracht hij een verstilde versie van “Comedown” dat verassend emotioneel en aangrijpend was. Mars was duidelijk onder de indruk en na een zinderend “1901” ging hij iedereen persoonlijk gaan bedanken in het publiek. Dat zijn microfoon bleef steken tussen de steunpilaren van Trix kon hem even worst wezen. Op de tonen van het nieuwe “Ti Amo” (dat al bij een tweede luisterbeurt heel bekend in de oren klonk) baande hij zich een weg door het publiek en overlaadde hij ze met “Thank you’s”.
De vraag was dus niet “Was Phoenix goed?”, maar wel “Hoe goed was Phoenix?”. Na twee opwarmertjes in Trix kunnen we er het label ‘Zeer goed’ op kleven. De pauze heeft de band duidelijk deugd gedaan en het leek alsof ze met hernieuwde moed en energie op het podium stonden. Het geluid zat goed, de nieuwe nummers klonken lekker en de fans zijn hen duidelijk nog niet vergeten. Phoenix is meer dan klaar voor een nieuwe tour, een nieuwe plaat en 2017.
Op 15 juli speelt Phoenix op Dour Festival.
Setlist: Ti Amo – Lasso – Entertainment - S.O.S. In Bel Air – Lovelife – Girlfriend - Long Distance Call - Role Model - Sunskrupt! (Love Like A Sunset Pt. I & II + Bankrupt) - J-Boy - Trying To Be Cool/Drakkar Noir – Lisztomania – Armistice – Rome - If I Ever Feel Better/Funky Squaredance
Bis: Comedown – 1901 - Ti Amo Di Piu (Reprise)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen
Goh, het zal zo’n 13-14 jaar geleden zijn dat Iron Maiden nog eens een zaalshow speelde in België, en als je er niet rap bij was om een ticket te bemachtigen (al dan niet staand of zittend) dan mocht je het vergeten, want dit concert was in een mum van tijd uitverkocht. Enkelen zullen alsnog een gat in de lucht gesprongen hebben want enkele dagen voor het uitverkochte Sportpaleis bleken enkele tickets opnieuw op de markt gebracht. Musiczine was present en na diverse malen deze Britse heavy metal band tijdens het festivalseizoen aan het werk te zien, waaronder dus ettelijke malen op Graspop, was ook ik benieuwd hoe ze het ervan brachten zonder gras en/of modder onder de voeten en met een dak boven mijn hoofd.
En jawel, zoals al herhaaldelijk ondervonden (en geloof me, ik was zeker niet alleen), bleek dat er nog altijd niemand iets blijkt gevonden te hebben om het geluid van het Sportpaleis van Antwerpen naar een hoger niveau te krikken. Bruce Dickinson mocht nog zo goed zijn best doen, zijn stem kwam niet goed uit de verf, de gitaren klonken bij momenten minder spectaculair door en dat helaas allemaal door het zaalgeluid. Maar deze metalgiganten lieten het niet aan hun hart komen en na de gekende intro (“Doctor Doctor”) sprong Bruce het podium op onder de tonen van “If Eternity Should Fail”, openingsnummer van hun laatste studioplaat getiteld ‘The Book of Souls’. Ja, qua showelement was het podium omgetoverd in een maya landschap en tijdens specifieke songs werd nog wat extra gedaan, maar later meer hierover.
Voor de mensen die Iron Maiden tijdens hun ‘The Book of Souls’ tour gevolgd hebben bleek dat er in feite niet zoveel veranderd was op de setlist, en dat er helaas ook veel nummers grondig gemist werden. Ikzelf had persoonlijk toch nog enkele hitjes willen horen, maar spijtig genoeg bleef ik op mijn honger zitten. Oké, aandacht voor het nieuwe album is het doel en dus werden nummers “Speed of Light”, “Death or Glory” (een meezinger van formaat ), “The Red and the Black” (topnummer) en verrassing “The Great Unknown” door de band met verve uitgevoerd ondanks de klankproblemen. Terugkeren in de tijd werd gedaan door onder meer “Wrathchild” vanonder het stof te halen, het prachtige “Powerslave” en het naar een ballade neigende “Children of the Damned” aan de hongerige wolven in de zaal te voederen. Het kippenvelmoment was zonder twijfel het meekwijlen van “Fear of the Dark” die de zaal in 1 grote karaokebar omtoverde en het moment dat Bruce als springend over de monitors, de Britse vlag in de lucht zwierde op de tonen van “The Trooper”. Eddie mag nooit ontbreken tijdens een show van Iron Maiden en bij zijn eerste intrede tijdens titelnummer ‘the Book of Souls’ was hij gewaad in een maya-outfit en ging hij een ‘gevecht’ aan met de bandleden totdat de frontman zonder verpinken zijn hart uit zijn borstkast rukte. Zijn tweede intrede was trouwens tijdens hitje “Iron Maiden” waarbij hij over het podium goedkeurend knikte.
Qua bisronde wist ik al wat te verwachten en dus ging ik gewillig mee headbangen tijdens “The Number of the Beast”, onderging ik de speech omtrent samenhorigheid waarna “Blood Brothers” (met de zaligmakende gitaarpartijen) werd ingezet om vervolgens opnieuw kippenvel te krijgen tijdens afsluiter “Wasted Years”.
Als die hard fan van Maiden was ik toch ietwat teleurgesteld dat er weinig vernieuwing in de setlist te ontdekken viel, was ik wederom teleurgesteld door het zaalgeluid van het Sportpaleis, maar was ik ook dankbaar dat Iron Maiden ons Belgenland had gekozen om hun kunstjes te tonen en dat ik er zoals gewoonlijk bij was om ze te verwelkomen. De zaal begon leeg te lopen op de tonen van “Always Look on the Bright Side of Life” en hiermee werd de openingsshow van deze tour in Antwerpen afgesloten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/iron-maiden-22-04-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/shinedown-22-04-2017/
Organisatie: Live Nation
‘Terug van lang weg geweest?’ ... ‘Waarom nu deze come-back plaat?’ Het zijn openingsvragen die Stef Kamil Carlens ter gelegenheid van zijn net verschenen solo debuut ‘Stuck In The Status Quo’ dezer dagen met tegen zin op zijn bord krijgt. Feit is dat de introverte Antwerpenaar (?!) in al die jaren sinds A Beatband, dEUS, Kiss My Jazz, Moondog Jr., Zita Swoon en Zita Swoon Group wel gewoon muziek is blijven maken, alleen leende de format van zijn soundtracks bij recente dans/theatervoorstellingen er zich niet echt toe om veel airplay te halen.
Maar nu is er dus opnieuw een reguliere liedjesplaat, en ter opwarming voor de bijhorende tour proberen Carlens en zijn nieuwe begeleidingsgroep de resterende kinderziektes te overwinnen in een reeks try-out concerten. Dat er nog wat gesleuteld zou moet worden aan de chemie tussen de frontman en zijn vier kompanen hebben we afgelopen vrijdag in de Brugse Magdalenazaal trouwens amper gemerkt. In tegendeel, het was uitgerekend de geroutineerde Antwerpenaar zelf die aanvankelijk nog wat moest wennen aan de nieuwe realiteit feit dat de spotlights in deze tour volledig op hem zijn gericht. Maar het moet gezegd, Carlens deed zijn best om aan het publiek duidelijk te maken wie of wat hem inspireerde tijdens het maken van die eerste solo schijf. Een paar jaar sleutelen in zijn dooie eentje leverde uiteindelijk een schamele acht songs en 35 minuten luisterplezier op, maar in vluchtige tijden als deze lijkt dat alleen maar een voordeel.
Het gros van de nieuwste schijf stond in Brugge op de setlist, te beginnen met de melancholische album afsluiter “Going Home” die jammer genoeg wat spankracht mistte door de afwezigheid van de hier bijna onlosmakelijk verbonden strijkers. De groep kwam prompt een pak beter uit de verf tijdens de catchy nieuwe single “Empty World”, een erg persoonlijk eerbetoon aan wijlen boezemvriendin Yasmine waar Carlens grossierde op slide gitaar en de rest van de band werd voortgestuwd door de jazzy contrabas van ex-Dez Mona sterkhouder Nicolas Rombouts. Het juk van de ongemakkelijkheid viel definitief af toen tijdens het van Zita Swoon Group geleende “Rumble Factories” Carlens op z’n dooie gemakje een eenmansorkest installeerde. Eerst blikte hij een gitaarrifje in op tapeloop om vervolgens op een cajón (een Peruaanse drum box in de vorm van een rechtopstaande houten kist) te kruipen, een voetbas te bedienen en een mini marimba binnen handbereik te houden. Eén en ander resulteerde in een eclectische, ja zelfs psychedelische trip die bevrijdend leek te werken voor groep en publiek: Carlens voelde zich vanaf nu duidelijk een pak beter in zijn sas, waarop een aantal extraverte fans geregeld van zich lieten horen.
Over fans gesproken, een groot deel ervan leek oud genoeg om Carlens nog als jonge snaak te hebben gekend bij Moondog Jr. ten tijde van het klassieke debuut ‘Everyday I Wear A Greasy Black Feather On My Hat’ (’95). Twee nummers uit die wat vergeten schijf haalden de set in Brugge. Tijdens het ingetogen “Ice Guitars” stak Carlens zijn bewondering voor de hypnotiserende woestijnblues van Tinariwen niet onder stoelen of banken, wat zorgde voor een vreemd transcendent sfeertje. Ook “Jo’s Wine Song” is een bluessong, maar dan van het kaliber dat enkel komt bovendrijven als blijkt dat het tellen van lege wijnflessen geen probaat middel is tegen mannelijke eenzaamheid.
Ook in try-out modus hadden Carlens & co een aantal crowdpleasers achter de hand gehouden in Brugge. “Hot Hotter Hottest”, een behoorlijk lichtvoetige Zita Swoon single die we nooit echt hebben kunnen pruimen, kreeg een funky blues makeover die dringend eens op plaat moet worden gezet. Ook dat andere radiohitje “Thinking About You All The Time” klonk ineens urgenter en zou niet eens misstaan op de jongste plaat waarvan de resterende prijsbeesten netjes werden opgespaard tot aan de finale en de encores. De eerste single “The Journey Will Be Long” is nu al de titel Belpop classic waardig, ook al hangt een weemoedig fluisterende Carlens in dat nummer een weinig fraai doch pijnlijk accuraat beeld op van de mensheid. Ook live was er geen ontkomen aan de tristesse, maar de engelenstem van harpiste Alma Auer werkte als zalf op een wonde.
Na de crescendo gaande slideblues uppercut “I’m Going Away” trok Carlens tot slot wederom de intimistische kaart. Met de keuze van het autobiografische begrafenislied “After I’m Gone” en een innemende interpretatie van Morphine’s “The Night” als afsluiters profileerde Stef Kamil Carlens zich ineens als een gevoelige troubadour met een open blik op zijn eigen sterfelijkheid.
Tijd om te rouwen is er nog niet, we gunnen de Antwerpenaar graag nog een paar decennia om zichzelf telkens opnieuw te blijven heruitvinden.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Sproetjes en rood vonkend krulhaar. Jonge twintiger en überbritish. Glasheldere stem en zeer ontwapenend. Maak kennis met zangeres-pianiste Frances, maak plaats voor haar warme klanken over de toonladders van mixed emotions bij een liefdesrelatie. Bijster origineel is ze niet, des te warmer als dekentje om je in op te rollen wel.
Je al eens afgevraagd hoe extra aantrekkelijk een optreden als publiek zou zijn vanuit een heerlijk warm bed vol kussens? Bij het concert van Frances in de sfeervolle AB Club komt die gedachte naar boven drijven. Eind september vorig jaar nog als voorprogramma van Bastille for Life in de Ancienne Belgique, nu in een no time uitverkochte Club. In 2016 had ze een kleine zegeronde met haar uiterst meezingbare “Don’t worry about me”. Nu kan ze met haar debuutalbum ‘Things I’ve never said’ aan de slag. Geen band rond haar, enkel haar eigen begeleiding op de piano. Het geheel doet je niet direct swingen : de mainstream ballades fungeren perfect als vehikel voor de audities van ‘The Voice’ om te tonen hoe groot het bereik van een stem is. Haar liedjes zijn bijna één voor één inwisselbaar. Maar waar uniciteit ontbreekt, heeft Frances warmte, charme en vakmanschap ten overvloede, en wil je er graag op je gemak bij liggen om naar te luisteren.
Na een kort welkomstwoordje trapt ze af met “Grow”. Direct valt haar mooie en zeer heldere stem op, zeker in het refrein waar het titelwoord in vier opéénvolgende noten naar omhoog wordt gezongen. Perfecte oefening voor de stembanden, en aangenaam om horen. Bij “Let is out” is er even een karaokemoment voor het publiek waar een toonladder mee kan gezongen worden als begeleiding. Ieder liedje – “Cloud nine”, “Borrowed times”, “Under our feet”, “Say it again”, “The last word” – wordt afgewisseld door een grappige anekdote over het leven als ‘zangeres on the road’. Willekeurig doet het denken aan Rowlf the dog van The Muppet Show, en dit is zeker een positieve vergelijking. Grappig en ironisch, inspelend op wat het publiek roept , krijg je voor hetzelfde geld een kleine portie stand up comedy erbovenop.
Als een bal voor een open doel eindigt ze met “Don’t worry about me”. Eventjes verwonderd dat ze door haar korte set heen geraasd is – ze klokt haar optreden op exact drie kwartier af – start ze haar hitsingle zonder begeleiding. Enkel stem, maar wat voor één. Door het zeer intieme karakter en haar transparante stem valt de schoonheid van haar teksten op. En die draaien quasi allemaal om hetzelfde : het moment dat een liefdesrelatie zijn magie verliest en twijfel en realiteitsbesef hun intrede doen.
Respect voor haar taalgebruik, het getuigt van talent om dit in elk liedje telkens met een nieuwe beeldspraak duidelijk en éénvoudig te verwoorden.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De zoetgevooisde , melancholiche electropop van het uit Izegem afkomstige Waar Is Ken? wordt sterk ontvangen .In een goedgevulde AB Club kwam het kwintet z’n tweede cd ‘Rafelrand’ voorstellen, die het twee jaar eerder verschenen ‘Dwaaltuin’ opvolgt . Een pak elektronische apparatuur , keys , een diepe bas , een verdwaalde blazer bepalen een pastelachtig klankenspectrum , dat warm , teder klinkt .Toon Bosschaert is de man achter de knoppen die het raamwerk aflevert . De dromerige , breekbare zang van Marlies Dorme en de grommende fluister/zegzang van Geerwin Vandekerckhove geven zeggingskracht .
Een impressionistisch kader trekken ze op, een speciale, mysterieuze droomwereld creëren ze door subtiele , spaarzame geluidjes , grooves en vibes . Fris en zacht klinkt het. Het zijn schone liedjes die een relaxte , aangename , chillende aanpak induceren en verdwalen in een roes.
Waar Is Ken? heeft ergens een link met andere Nederlandstalige woordenkunstenaars en -wonders als Madou , Wim De Creane, Boerenzonen Op Speed, De Mens , Bart Peeters, Luc De Vos als Neerlands Hoop, MAM, Spinvis en de muzikale elektronica moves van Air en de semi-akoestische inslag van Lemon .
De band krijgt een sterke airplay op Radio 1 , maar verdient dat ietsje meer . Ook al straalt de groepsnaam een ‘je cherche donc je suis’-attitude uit, ook de visuals doen dit door hun Pacman doolhof . De single “Woordenstroom” toont dit aan, ondersteunt de sobere als brede aanpak en wordt gedragen door de afwisselende zangpartijen. Het nummer krijgt nog wat meer elan door de vocoderzang van Geerwin , die op z’n beurt Peter Frampton oproept. Net ervoor opende “Stadstuin” , reikte ons de hand met hun sfeervolle , aangename electropop.
In de vijfenveertig minuten durende set , ervaarden we een verbondenheid en bleven de songs tussen de oren hangen. . Het nieuwe album heeft een paar wonderbare singles als het dansbare “Chique” dat ‘fantastique’ klinkt door de aanstekelijke, dansbare ritmes en het intiem ingetogen “Hemelwater” dat door Marlies op piano/keys zo goed als alleen werd gezongen en gespeeld.
Waar Is Ken? flirt met stijlen , “Banksky” is eentje met de poëtische raps van Brihang; en op het opbouwende , variërende “Atlas” hoor je world/afro reggae met Eduard Buadee , die dit jaar met (het terug opgehoeste) Skyblasters hun 30 jaar jubileum viert. Schitterend ! Letterlijk had je een ontluikend lente gevoel , verwondering waar de donkere dagen uitgewuifd worden; je geniet van de kleine dingen , de natuur die stilaan wakker wordt. Een soort onthaasting met sobere , elegante songs die zich een weg banen en dwarrelen als blaadjes rond, over ons heen , “Wonderling” , “Wimperzoen” , “Mirakelmaker” en “Sluimerdans” klonken als een trukendoos in klank en woord! Oudjes “Komaf met Kafka” en ‘Badpak zijn die andere twinkelende , extraverte songs, die de dansspieren aanspreken .
Tot slot kregen we met “Grasgewijs” een erg mooie afsluiter die de ingehouden als groovy kant van de band verbond .
Een handvol concerten zijn voorzien . De zoektocht naar Ken omarmt gelijkgestemden in de AB Club en is ‘Fantastisch’ op z’n Eva De Roovere . Een must-see!
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Cocaine Piss - Alice in Punk-Wonderland
Cocaine Piss – Mind rays
Cactus Club
Brugge
2017-04-20
Louis Follebout
Deze veelbelovende punkavond mag geopend worden door de heren van Mind Rays. De Gentse nachtuilen vonden het nog te licht buiten, dus werd de show een kwartier later aangevangen, maar dit werd direct goedgemaakt door de eerste noten van het voorprogramma. Hard en luid. Dit vat het eerste nummer, en in alle eerlijkheid de hele set, perfect samen. De harde gitaren en perfecte drumritmes worden hard gesmaakt door het publiek. De Brugse punkers kunnen onmogelijk stilstaan op de sublieme gitaarriffs en oorverdovende drums.
Het Gentse viertal breekt sinds 2013 menig Europese podia af en dat is in Brugge niet minder. Als de grote boze wolf blaast frontman Sis het podium omver alsof het een stenen huis was. De onversneden vocals zijn in perfecte harmonie, zelf wanneer Sis de micro vol in de mond neemt, met monsterlijke geluiden als gevolg. Tijdens het laatste nummer hebben ze zelf geen podium meer nodig en de frontman trekt het publiek in en op commando van de enorm getalenteerde drummer gaat Brugge nog één maal volledig los. Genoeg opgewarmd, laat Cocaine Piss maar komen!
Wanneer frontvrouw Aurélie Poppins het podium opkomt denk je niet meteen aan een losgeslagen punkfenomeen, maar eerder een lieve Alice die op pad gaat in haar Wonderland. Deze droom wordt meteen aan diggelen geslagen met het eerste nummer “Piñacolalove”. Wanneer je dacht het voorprogramma hard was, think again want Cocaine piss doet daar een serieuze schep bovenop. Een nummer van de Luikenaars duurt gemiddeld anderhalve minuut en misschien maar goed ook, want op sommige momenten zou je kunnen denken dat de schattige zangeres gewoon dood neervalt van de inspanning. Als een dartele, licht gedrogeerde gazelle dwarrelt ze op het podium terwijl ze geluiden produceert die je in de verste verte niet zou associëren als je haar ziet. Eerlijkheidshalve moet er wel een kanttekening gemaakt worden. De vocals zijn niet voor iedereen weggelegd. ‘You love it or your hate it’, maar gelukkig dacht het voltallige Brugse publiek 'WE LOVE IT', want na 10 minuten in de show werden de eerste moshkes geplaceerd. Er werd zelfs gekoprold. U hoort het goed, gekoprold. Voor de enkelingen die toch geen fan waren van de zanglijnen, waren er nog steeds de heerlijke ritmesecties waar Cocaine Piss altijd op kan terugvallen. De riffs zijn onverbiddelijk en sleuren je hoe dan ook mee in de sfeer van psychedelische punktrip in Wonderland.
Na 10 minuten kwam er een onverwachte gast bij in het publiek namelijk de frontvrouw zelf. Als een nymfomane ging ze het publiek rond op zoek naar haar volgend slachtoffer. Met verrassend sensuele bewegingen trok ze iedereen mee en het feest kon beginnen. Er werd gedanst, gesprongen, gemosht. Frontvrouw Aurélie had het zodanig naar haar zin dat ze besloot om voor de rest van de set tussen het publiek te blijven. Het is eens iets anders, maar het zorgde aangename gespannen sfeer in het publiek. Niemand kon haar volgende stap voorspellen en dat maakte dit optreden zo speciaal, maar zij was niet de enige onvoorspelbare. Tijdens het nummer “Ugly face on” zag een fan zijn kans en nam de microfoon over. Het publiek werd verrast door een goedklinkend gebrul en vond dit blijkbaar niet erg. Het was misschien een mooie afwisseling op het hoge getier.
Kortom, een punkavond zoals het hoort: harde muziek, getalenteerde muzikanten en haast onverstaande vocals.
Setlist Mindrays
1. RETREAT 2. STILL & ALL 3. TRESPASS 4. MORE OR LESS 5. LIKE FLIES 6. THE ROPES 7. DEMUIE 8. WE SEE 9. SUNBREAK 10. NO PROTOCOL 11. RADIATE 12. FOLLOW SUIT 13. TAKE FOREVER 14. CREEK
Setlist Cocaine Piss
1. PIÑACOLALOVE 2. SEX WEIRDOS 3. FTS 4. HAPPINESS 5. TREEHOUSE 6. PLASTIC PLANTS 7. PIGEON 8. COSMIC BULLSHIT 9. BLACK SPEEDO 10. SHIY PANTS 11.ELEGANCE 12. UGLY FACE ON 13. THIS IS NO FASHION SHOW 14. INCEST 15. THE PLAYER WITHOUT A TEAM 16. THE DANCER
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cocaine-piss-20-04-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mind-rays-20-04-2017/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Voor een vijftiger die ooit dacht (of althans hoopte) dat de wereld ooit wel de goede richting zou uitgaan zijn het vandaag meer dan harde tijden. Voorbeelden bij de vleet, een frontpagina van de krant meer dan genoeg om te beseffen dat het idealisme van toen (als dat al bestond) niet meer dan restanten vol angst en ellende voorstelt.
Tot spijt van wie het benijdt, hield Stijn Meuris de afgelopen maanden niet zijn mond, niet dat hij dat vroeger deed. Gewoon omdat iemand het moest doen. Daarom schuimde Meuris de Belgische zalen af met zijn uitverkochte ‘Tirades’. Niet omdat hij zich plots als een Geert Hoste zag (neen, gelukkig niet!), wel omdat er in hem nog dat klein stukje hoop zit dat hem toefluistert dat de mens zichzelf nog wil redden van de kapitalistische apocalypse die van zijn medemens niet meer dan een cijfer uit statistieken maakt.
‘Vigilant’, het lievelingswoord van de Antwerpse burgemeester (dixit Meuris) is het muzikale vervolg op zijn tirade. Meuris klonk nooit zo verbitterd, nijdig en melancholisch als voorheen.
‘Vigilant’ is tegelijkertijd ook een muzikale bevrijding voor Stijn Meuris. Eerlijk is het geenszins, maar het Limburgse rockicoon snapt zelf maar al te goed dat hij zijn songs niet meer hoeft te schrijven voor de radiojongens. Mensen vallen toch dood of vervallen in razernij, en dus kun je lekker je eigen gang gaan. Of zoals Stijn het in de AB Club zelf stelde: “het zijn songs waarvan wij vinden dat ze de ideale singlekeuzes zijn”.
José James moest zijn concert in de grote zaal annuleren, en daarom (alweer dixit Meuris) hadden we het kot van de AB voor ons alleen. Een concertzaal waar zeer veel over te vertellen valt (zelfs over de wc’s), al was het maar een plaats waar Meuris bijna jaarlijks heel zijn carrière lang stond/staat. We hebben het over het podium natuurlijk…
Steeds zichzelf bewijzend, hoewel het gisteren meer dan ooit op het betere luister(rock)lied met een sympathieke middelvinger leek. Beter dat dan je sherry drinken en ondanks de wereldbrand pretenderen dat er niets aan de hand is, niet waar mijnheer Meuris?
De vraag was hoe Stijn de zwaarmoedigheid van zijn laatste plaat op een podium zou brengen. Simpel, en effectief! Geruggesteund door bassist Bart Van Lierde (de enige die het oeuvre van Slayer akoestisch kan spelen, alweer dixit Meuris), gitarist (soms pianist) Dave Hubrechts, drummer Antoni Foscez en Kris Delacourt gewoon zichzelf wezen.
Stijn begon op veilig, “Als ik ’s nachts door Veerle rijd”, één van die vele Noordkaap-songs waar een normale mens het koud (of zo je het wil) warm van krijgt. Na Noordkaap, kwam Monza, gewoon omdat deze periode te goed is om te vergeten. “Naar Men Zegt” werd de tweede song uit een set van (!) 22 (LUISTER)liedjes.
Zo wat alles uit ‘Vigilant’ werd gespeeld, behalve het imposante “Maraboet” of de gezellige rocker “Als Lemmingen”. Wel “Truckstop”, al was het maar omdat Limburg niets anders dan lange steenwegen heeft (ondertussen weet je wie het gezegd heeft), “Fonkeling” (omdat het één van de weinig mooie woorden is), “Oud-Links” (al was het maar omdat het, slik, waar is) en “Vigilant”, een song die minstens even nijdig klinkt als “Gigant”…en dat zeggen we niet eens omdat de schrijfwijze van de woorden bijna identiek is.
Stijn zorgde tevens voor de crowdpleasers, de disco expresso van het onweerstaanbare “Bimbo Van Het Jaar” (nooit gedacht dat Stijn van Italo Disco hield), het altijd even mooie “Panamarenko” en “Van God Los” dat uitmondde in een eerbetoon aan zijne purperen hoogheid door er op een ongebruikelijke, grappige en uiteraard op Meuris-achtige wijze de ‘woo-hoo’s’ van “Purple Rain” aan te breien.
Het hoogtepunt was wat ons betreft op “Vigilant” na (we houden nu eenmaal van mannen die hun ziel uitkotsen, gewoon omdat kots je ziel wit wast) samen met een (op de tekst na) onherkenbare, meer aangrijpende versie van “In De Rij Voor Soep”. Zo waar beter dan het origineel.
Meuris balanceerde in Brussel uitstekend tussen ervaren entertainer en (her)boren anarchist, iemand die koos tussen durf (‘Programma 96’ en ‘Omerta’) en toegeving zoals met een megafoon door de zaal rennen met de afsluiter “Ik Hou Van U”. Al was het maar om de mensen er op te wijzen dat je ‘Vigilant’ kan kopen, doen!
Met dank aan Luminousdah.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op de vorige platen van Tom Krell , het alter ego van How to dress well, kregen we een gelaagd indie geluid , omgeven van r&b, postdubstep , trippop en orkestratie , in een evenwichtig geheel van akoestische en elektronische arrangementen. Zijn karakteristieke , licht galmende falsetto stem geeft zeggingskracht. Zijn emotionele leefwereld wordt verhaald, ook op de nieuwe plaat , die muzikaal wordt verwoordt in compacte , dromerige , mooi uitgediepte songs , vanuit verschillende invalshoeken . Er is nagedacht en het materiaal zit subtiel in elkaar en heeft een (glossy) randje. Minder weird en beduidend toegankelijker . Het onderstreept zijn productionele eigenzinnigheid en persoonlijkheid . ‘Care’ , het werkt helend goed!
Twaalf songs in nog geen vijfendertig minuten , leuk dus, dit betekent dat het aangenaam , relaxt wordt gehouden door die twinkelende gitaarakkoorden, dromerige, groovy tunes , huppelende drumritmes en de kenmerkende rock’n’roll sound.
We ervaren wel dat de elektronica wat meer ingang vindt in de nummers . Allah-Las zet iets verder van wat vroeger populair was en best niet vergeten wordt.
Het is al snel gegaan voor het jonge Britse Bastille . De band heeft nog maar twee platen uit en is in die paar jaar uitgegroeid tot een supergroep. Ze hebben hét met hun toegankelijke, melodieuze synthpop en sterke live reputatie . Die live reputatie is eerlijk gezegd sterker dan het plaatwerk . Ze hebben hét door hun betrokkenheid , enthousiasme en uitstraling die tekenen voor samenhorigheid en positivisme .
“Pompei” , “Things we lost in the fire” , “Laura Palmer” en de titelsong “Bad blood” werden vier classics , op de tweede is dit met “Good grief” en “Warmth” . “Power”, “Send them off!” en “Snakes” bengelen er nog wat aan . Het ander materiaal is meer van hetzelfde en moet het meer hebben van een stevige boost .
De songs zijn onschuldig en bereiken een breed publiek door de kleurrijke, bombastische sound , toegegeven, nergens te zeemzoeterig of kitscherig. Kauwgomballenpop, met Coldplay allures, die uiterst gezellig, warm aandoenlijk klinkt .
Bastille brengt muziek en ontspanning met een zeker entertainment en happy feelings gehalte.
Dit Londens trio heeft met ‘Is This How It Starts?’ een uiterst goed in het gehoor liggend en dansbaar album in elkaar geknutseld. Na de korte instrumentale opener van het album krijgen we met “You Are Real” een song met een oorwormpje in het refrein en waarvan je zin krijgen om te bewegen. Zo ook voor tracks zoals “Dancing With The Other Girls” of “I’ll Do Anything”. “10AM” is een ingetogen en melancholische track die klinkt als een jaren-80 popsong. Theme Park verrast ons met een helder en levendig geluidstapijt, dansbare ritmes en een arsenaal aan synthsounds.
Het is een album geworden over opgroeien, de wereld in perspectief zien en over het verschil tussen het leven in realiteit en online. Voor wie geen behoefte heeft aan hun boodschap blijven er 12 leuke en pakkende popsongs over; waar het plezierig naar luisteren is.
Wie hen ook eens live wil zien kan hen gaan bekijken in september in België en Nederland (Paradiso). Verkrijgbaar in de meest gangbare muziekdragers en met als bonus een live-cd.
De Bruggelingen van Smashing Birds wonnen zowel de publieks- als de juryprijs van Red Rock Rally in Brugge en in 2016 hadden ze de fijne single “We’ re Just Animals” uit. De single “Time” moet hun nieuwe EP’No More Revolutions’ op gang trekken. Beide nummers zijn dus terug te vinden op deze EP. “Time” is een dromerige en zweverige track met fijne synths, mooi drumwerk en gevoelig gitaarwerk. De zang zit geheel in de lijn van de song. Een mooie single. “Breaking Waves” bevat nogal wat vintage klinkend synthwerk en is wederom een catchy track dat alle elementen voor een goede radiosong bevat. Op “When We Freeze” krijgen we leuk baswerk en rinkelende gitaarriffjes. Ook hier een perfecte indiepop song.
De EP werd geproduceerd door Reinhard Vanbergen (Bekend van o.a. Das Pop, School is Cool, Deus…). En dat is er een beetje aan te horen. Het is te zeggen dat ze muziek maken die past, qua stijl, in het rijtje van eerder genoemde bands.
Smashing Birds presenteren vier geslaagde songs op hun debuut-EP. Ze klinken allen catchy en zijn geschikt radiomateriaal. Het zou mij niet verwonderen als we nog van hen gaan horen in de toekomst.
Metal/Prog/Noise
Ironborn (EP)
Ironborn
Eigen Beheer/Hard Life Promotion
2017-04-20
Wim Guillemyn en Filip Van Der Linden
Ironborn zag het levenslicht als een coverband maar ze overstegen dat niveau al vlug. Er werden al snel eigen nummers in hun set opgenomen. Het DNA van deze bestaan bestaat grotendeels uit ex-leden van Baremouth.
Op deze EP laten ze ons kennismaken met zes tracks. Zes tracks heavy metal in de stijl van Metallica, Pantera, Megadeth… Het moet gezegd: ze klinken heel krachtig en toch melodieus. Uitstekend voorbeeld is “Never Again” dat catchy en gevat klinkt. “Drifting Away” en “Your Downfall” bevatten nog iets meer trash in de gitaarpartijen. “Dawn of Destiny” is een korte en fijne instrumental. “The Curse” begint met degelijk bas- en drumwerk om de song in te leiden. Afsluiter “Rock and Roll is Dead” is een waardig eerbetoon aan de overleden Lemmy Kilmister van Motörhead.
Ironborn heeft een meer dan degelijk debuut uit dat het beste doet verhopen voor de toekomst. (review Wim)
Het Waregemse Ironborn brengt op zijn eerste EP klassieke heavy metal in de stijl van Iron Maiden, Accept en Iced Earth. Die keuze verdient respect, want in dit genre zijn het bijna per definitie enkel de oude bands die nog massaal publiek en kopers kunnen overtuigen. Als nieuwkomer krijg je geen cadeaus. Het is ook niet eenvoudig om nog origineel uit de hoek te komen, want de voorbije veertig jaar is zowat elk akkoord, elke riff en elk onderwerp voor een song al minstens een paar keer eerder gebruikt. Toch waagt dit vijftal zijn kans en dat doen ze met verve.
Met opener “Drifting Away” zet Ironborn de luisteraar even op het verkeerde been met een paar grunts. Dat is niet representatief voor de rest. De cleane vocals van Tom Hugelier maken dat in hetzelfde nummer meer dan goed. Een leuke ontdekking is dat. Ook de andere leden van Ironborn moeten in kwaliteit niet onderdoen.
Ironborn begon als coverband en dat hoor je ook: de band weet wat zal werken op een podium. Ze brengen hun muziek met veel oog voor detail en met veel speelplezier. Het hele plaatje klopt.
“Never Again” heeft een heel catchy refrein en een paar pakkende gitaarsolo’s. “Your Downfall” heeft één van de mooiste intro’s van het jaar en ook de rest van het nummer nodigt uit tot headbangen en luchtgitaar spelen. Het instrumentale “Dawn of Destiny” is klassieker van opbouw en melodie en leunt meer aan bij wat Iron Maiden doet. “The Curse” schurkt dan weer aan tegen Judas Priest en Pantera.
Ironborn sluit deze EP af met “Rock ’n Roll Is Dead”, een ode aan Lemmy Kilmister. Geen cover, wel een track die in elke noot Motörhead ademt. Deze EP van Ironborn is voer voor fans Iron Maiden, Iced Earth, Metallica en Judas Priest.
Info http://ironborn.webnode.be (review Filip)
Geen erg als je nog niet van Supergenius hebt gehoord maar misschien zal je bij het lezen van de cd sleeve wel enkele namen herkennen van bands als Oathbreaker, Wiegedood, Rise and Fall of Beecher. Muzikaal moet je ze echter eerder linken aan bands zoals The Lemonheads, The Teenage Fanclub, Husker Dü of zelfs Dinosaur Jr. Alternatieve rock die wat gruizig klinkt en snakt naar aandacht. Ze lijken recht uit de jaren 90 te komen alhoewel deze muzikanten toen waarschijnlijk nog in korte broek en pamper rondliepen.
Op de cover kijkt een oude man je indringend aan; maar mispak je niet want de muziek klinkt voor en door jonge honden. “Charmer” kan mij enorm bekoren vanwege de zang en het gitaarwerk. Op “Watch The Water” gaan ze nog een versnelling hoger spelen en dat komt hen goed af. Ik hou wel van de uitstraling en de mentaliteit op het album. Het lijkt alsof alles er een beetje op gesmeten werd maar de songs zitten wel clever in elkaar en er is aandacht besteed aan het totaal geluid. Op “Their Designs” gaan ze de rustige toer op. De song bevat aardig gitaarwerk en is goed opgebouwd. En zo gaat dit album in een rotvaart door tot aan afsluiter “A Serious Case of Imposter Syndrome”.
‘Supertired’ werd in De Kreun te Kortrijk opgenomen, bevat 10 songs en is ook verkrijgbaar op gekleurde vinyl. Wie houdt van alternatieve rock dat lijkt uit de jaren 90 te komen, heeft aan deze schijf een goede koop.
Record - Hypertension Records and 9000 Records (by Consouling Sounds)
De Nederlandse Ramona Verkerk brengt het debuutalbum van haar band Ramona uit bij het Belgische Starman Records. Ze laat zich begeleiden door een reeks Vlaamse dames: Hanne Torfs van School Is Cool, Juno Kerstens van Mira, Anke Verslype van Roxie Horse en Naima Joris van Isbells. Voor de arrangementen kreeg ze hulp van Annelies Van Dinter van Echo Beatty. Zo kan je al ongeveer inschatten welke richting Ramona uitgaat: in popliedjes verpakt drama en dromerige, akoestische singer-songwritermuziek. Toch zitten er genoeg weerhaakjes aan dit debuut om de gemiddelde rock-fan te plezieren.
Bij momenten komt Ramona in de buurt van Joni Mitchell, Feist, Kurt Weil of een brave Kristin Hersh. Die invloeden deed ze op toen ze op de Toneelacademie van Maastricht wegens ‘te anarchistisch’ doorverwezen werd naar de afdeling Kleinkunst van Studio Herman Teirlinck in Antwerpen en daar bleef hangen.
Voor echte rockers zal dit misschien wat braaf zijn. Een aantal liedjes schreeuwen gewoon om strakke, harde drumslagen van bv. Isolde Lasoen (op “Blackbird”) of een scheurende gitaar van bv. Anne-Sophie Ooghe van High Hi (op “Pirate”). Dat komt misschien nog op een volgend album, maar ook dit eerste album heeft al enkele pareltjes.
Ramona wisselt op dit debuut bijna-vrolijke liedjes af met brokken donker drama, maar telkens verpakt in schijnbaar lichtvoetige en breekbare indie-folk-pop. Soms doet de dromerige meerstemmigheid een beetje denken aan This Mortal Coil, zoals op “Demons” en “Wolves”, maar op “On My Own” en zeker met een piano erbij, zoals op “Fool” en “Deer”, zit ze meer in het straatje van Agnes Obel.
Te anarchistisch is dit album al zeker niet. Een fijne ontdekking dan weer wel.
http://vi.be/ramona
De Franse skapunkband Union Jack timmert al 20 jaar aan de weg. Ondanks rake teksten in fout- en accentloos Engels reikt de bekendheid van deze band nog niet tot in België. Dat is jammer, want deze band heeft best wel wat te bieden. Bij momenten komen ze in de buurt van Janez Detd, Smash Mouth en Rancid.
De twintigste verjaardag van Union Jack wordt gevierd met het nieuwe album ‘Supersonic’, met daarop een intro en dertien nummers. Het album heeft minder ska-invloeden dan op vorige albums en dat is spijtig, want daar zijn deze Fransen heel goed in, zo blijkt uit “Oh Boogie” en “The Globe”. In de plaats krijg je meer rechttoe-rechtaan-punk die geworteld is in de begindagen van de UK Subs, The Adverts, The Undertones en The Descendents, maar evengoed meegegaan is met de gladdere, meer Amerikaanse punkrock van Good Riddance, Green Day en (de vroege) No Doubt.
Union Jack speelt opgejaagd, retestrak en toch gladjes. Het enige wat deze band ontbeert, zijn meezingbare refreinen. Zanger Tom Marchal en bassist Rude Ben wisselen elkaar af als zanger, wat voor genoeg variatie zorgt om elk nummer spannend te houden. Gastmuzikant Rev. Tom Frost geeft een paar nummers een extra rockabilly-toets met zijn staande bas en orgel. Voor wie eens lekker wil meebrullen, zijn er “Wordaholic” en “Purple Pride”. De andere hoogtepunten zijn “Boomerang”, (met een heerlijk huilende gitaar), het furieuze “Don’t Look Back”, het rauwe “Bones” en het radiovriendelijke “Human Zoo”.
‘Supersonic’ is voer voor fans van Rancid, Janez Detd en Reel Big Fish.
https://www.facebook.com/badska/
Het Nederlandse Bettie Serveert bracht ‘Damaged Good’ reeds vorig jaar uit, maar ter gelegenheid van de Record Store Day komt dit album uit op vinyl bij het Amerikaanse Schoolkids Records. Reden genoeg om het alsnog te bespreken.
‘Damaged Good’ is een Betties-album pur sang. Misschien niet zo verrassend als debuut ‘Palomine’ in 1992, want een band kan het publiek ook maar één keer van z’n sokken blazen, maar nog altijd fris, dynamisch en lekker weerbarstig.
Dit elfde album laat de band in al zijn bekende facetten horen en bevat een paar pareltjes die alleen deze band kan inblikken. “Brother in Loins” is daar een mooi voorbeeld van: een leuke baslijn, gitarist Peter Visser die slechts tegen het einde van het nummer helemaal loos gaat en daarover zangeres Carol van Dijk met haar uit duizenden herkenbare stem.
Andere instant Bettie-klassiekers zijn de felle single “B-Cuz”, het heerlijke “Unsane” en “Digital Sin (Nr 7)”. Die laatste is een song waar je al snel hele reeks adjectieven voor nodig hebt als je die wil omschrijven, te beginnen met post-apocalyptisch, episch en psychedelisch. Dat geweld wordt afgewisseld met tragere, ingetogen nummers als “Brickwall” en “Mouth Of Age” en het tussen rocken en dromen schipperende “Whatever Happens”.
De Betties krijgen op ‘Damaged Good’ ook nog hulp van collega-oudgediende Peter te Bos van Claw Boys Claw, die meezingt op “Love Sick”, en professor Nomad die “Never Be Over” mee kleur geeft. Niet dat dat nodig was om van ‘Damaged Good’ een interessant album te maken, want Bettie Serveert speelde met hoorbaar plezier en zin deze nummers in. Na 25 jaar misschien iets bezadigder, maar het vuur van deze Nederlandse gitaarrockband brandt nog hard. We zijn nog lang niet af van Bettie Serveert.
De psychedelische band Temples kwam hun tweede studioalbum genaamd ‘Volcano’ aan het Belgisch publiek voorstellen. De Britten in hun strakke broek brachten een sterke show met nieuwe en oude nummers, maar een flabbergasted-gevoel bleef wel weg.
Netjes op tijd begon de band aan het concert in het uitverkochte Botanique. Met hun nieuw album ‘Volcano’, dat uitkwam in maart van dit jaar, brachten ze de vertrouwde Temples-sound terug: psychedelisch, dromerig en poppy. De band haalde naar eigen zeggen invloeden van de jonge jaren van Pink Floyd, David Bowie en King Krimson. Ook de sound van The Verve was een belangrijk potje mosterd. Je waande je dan ook ergens in de jaren ’60 tijdens het anderhalf uur durend optreden. Met af en toe een bedankje in het gebrekkig Frans hielden ze contact met het publiek, dat doorheen de show vrij rustig was. Met nieuwe kleppers als “(I want to be your) mirror” en “Mystery of pop” wisten de mannen het publiek wél mee te krijgen. Ook op de melodieën van hun grootste hit “Shelter Song” ging iedereen los, maar voor de rest waren er dus weinig sparks.
De reden daarvoor is dat de nieuwe nummers allemaal wat op elkaar lijken, waardoor je soms moeilijk een onderscheid kon maken (“hebben ze dat net niet gespeeld?”). Daarboven bleef de climax ook weg. Je bleef wachten op iets nieuws, iets beters, maar het bleef gemiddeld. Je hoorde weinig variatie. Dat die jongens muziek kunnen maken, daar moet men niet aan twijfelen. Er bovenuit springen is echter een ander verhaal.
De songs werden wel foutloos gespeeld en de stem van zanger James Bagshaw was live zelfs nog beter dan op de plaat. Genoeg voor een score van 7,5/10. Ook Dour kondigde recent aan dat Temples dit jaar optreedt op het festival.
Hopelijk kunnen de mannen dan wel zorgen voor een wauw-effect. Tweede keer, goede keer?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temples-18-04-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/creatures-18-04-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
Paaspop 2017 – Onze favoriete kermis - Op z’n Paasbest!
Paaspop 2017
Festivalterrein
Schijndel
201-04-14 t/m 2017-04-16
Inge Van Nimwegen
Als er één festival is waar het in essentie niet zozeer om de muziek draait maar juist om alles eromheen, is het Paaspop. Ondanks het feit dat de line-up ons niet volledig kon bekoren, viel er genoeg te beleven. Zowel op het terrein als op de camping hoefde je je geen moment te vervelen – hoewel er aan de kou niet te ontsnappen viel , was de camping dit jaar een heuse openluchtbioscoop en silent disco rijker.
Met al haar lichtjes en kleuren doet het Paaspopterrein ieder jaar weer denken aan een reuze-kermis. Dit jaar ontving de organisatie een recordaantal van 75.000 bezoekers over de 3 dagen.
Prima aanleiding voor een nieuw podium, de Elrow, waar elke dag Braziliaans carnaval gevierd kon worden. Een vrij te bespelen piano, Boom Shakalak-soundsystem, ballenbakdisco, popcornbaden, een mini-achtbaan of een drankje in de wijnbar of speciaalbier-kroeg – op entertainmentgebied konden de bezoekers zich overal vermaken, in regenjas voor-het-geval-dat.
dag 1 - vrijdag 14 april 2017
Van de ruim 200 acts op muzikaal vlak kon er maar één het spits afbijten – Stick To Your Guns, tweemaal zelfs , gezien het geluid tijdens het intronummer wegviel. Gelukkig weinig aan de hand, met veel enthousiasme worden de vrolijk ingezette moshpits hervat. De crowdsurfers vliegen je om de oren en de sfeer is aangenaam. Tijdens dit uurtje muzikaal geweld blijkt Stick To Your Guns bovendien niet over één, maar over liefst vier charismatische frontmannen te beschikken.
Lopende over het terrein worden wij naar binnen getrokken bij de Thunder Alley: een gezellige platenzaak meets kroeg waar op het kleine, sfeervol aangeklede podium hoofdzakelijk akoestische acts aantreden. Zo ook Acousta Noir, de eenmansband van’traveling man’ Joshua Esterline uit Oregon. In een minimale begeleiding van enkel een kleine drumkit en afwisselend banjo en akoestische gitaar, weet hij met slechts enkele noten te boeien. Zijn betoverende raspy stem geeft een eigen klank aan de muziek die duidelijk roots heeft in punk, rock’n’roll en folkstijlen.
Op de Jack Daniels Stage, waar veelal nieuw talent en hardere acts te ontdekken zijn, speelt de Nederlandse formatie Call It Off: ook na dit optreden mogen zij zich nog altijd Nederlands' favoriete poppunkband noemen, maar 't kunstje dreigt te vervelen. Liedjes zijn soms lastig van elkaar te onderscheiden door de ietwat eentonige sound – wat niets afdoet aan het enthousiasme op het podium.
Dit enthousiasme valt echter niet te ontdekken bij de volgende act. Metalcoreband Asking Alexendria heeft te kampen met een gespleten muzikale persoonlijkheid. Frontman/zanger Danny Worsnop, terug na korte afwezigheid, lijkt vocaal en qua uitstraling een andere kant op te willen dan de instrumentale representatie op het podium – de jongens , in zwart gehuld op de maat van de muziek, staan te headbangen. Vocaal blijft Danny niet overeind, de lange zwevende uithalen zijn soms over de band heen gezongen; de strakke screams die de centrale kracht van de oude Asking Alexandria vormen, lijken niet langer aan Worsnop besteed.
In de grootste tent van Paaspop speelt UB40 in een goed gevulde tent. Aan hits ontbreekt het deze groep, opgericht in 1978, allerminst. Wat hier gespeeld wordt, is dan ook uitgesproken een greatest hits-setlist, waarin “Kingston Town” en “Red Red Wine” niet ontbreken en op grote respons mogen rekenen. Als er iets aan opgemerkt kan worden , is het dat UB40 last heeft van een te grote mate van perfectie, waardoor het zo nu en dan saai dreigt te worden.
Dat is het bij de Britse jonkies van VANT in de Jack Daniels allerminst. Het lijkt een rommelig geheel: de fuzzy indie-gitaarsound op de voorgrond, afgewisseld met typische Britpopachtige refreintjes; de perfect zuivere meerstemmigheid duidt erop dat alles onder controle is. De politieke boodschap van liefde voor alle mensen wordt keer op keer benadrukt, ‘Let’s go back to the sixties!’ schalt er door de tent - spreekwoordelijke bloemenkransen hebben we in ’t haar na dit optreden van jong dynamisch geweld.
Als er een band hun plek op een groot podium heeft verdiend is het Parkway Drive. Dit Australische vijftal geeft een nagenoeg perfecte show. Het vuur , wat ritmisch de herrie van de Australische heren kracht bij zet, is enkel de kers op de taart. Nodig heeft het gitaargeweld het niet, maar een zinderende toevoeging is het! De heren van Parkway Drive weten meer dan enkel de metalcorefans te bekoren met hun enorm strakke set van meezingers van laatste album ‘Ire’ uit 2015 en een Rage Against the Machine-cover.
Afsluiter van deze eerste avond is voor ons Anti-Flag. Anti-Flag heeft idealen, en die bestaan al sinds de jaren ‘80. Het viertal is de veertig inmiddels gepasseerd, maar zolang er onrecht bestaat in deze wereld zal Anti-Flag ertegen ageren. Band en publiek zijn een gezamelijk collectief tegen racisme, fascisme, homofobia, Trump, voor een uurtje. Meezingrefreinen doen het goed en de publieksinteractie is fenomenaal. Hun cover van The Ramones’ “I Wanna Be Sedated” wordt meegezongen; zowel oud materiaal als “Drink Drank Punk” en “Your Daddy Was a Rich Man, Your Daddy’s Fucking Dead” als “Brandenburg Gate” van laatste album ‘American Spring’ worden enthousiast ontvangen.
dag 2 – zaterdag 15 april 2017
Op zaterdag valt pas echt te merken dat het festival dit jaar uitverkocht is. Doorlopen is er op de paden niet meer bij, en de overweldigende drukte bij hoofdpodium Apollo wanneer Broederliefde of Doe Maar spelen, zorgt ervoor dat bezoekers teleurgesteld buiten de tent achterblijven.
Maar niet overal is het proppen geblazen. Bij Rondé is het gemoedelijk rustig; hun 3FM-hitsucces bezorgde deze Utrechtse band een plek op ‘t hoofdpodium,. De gestroomlijnde aanpak van deze jonge muzikanten en het gemak waarmee zangeres Rikki Borgelt zich over het podium beweegt , duiden erop dat ze de kleine cafeetjes hebben overgeslagen en rechtstreeks de hoofdpodia op zijn geklommen. Van nu af aan is 't enkel nog maar groter, of 't einde van de hype.
Eenzelfde theorie hebben we ook over Bazart, de groep die in Vlaanderen al langer hoge ogen gooit. Uitverkochte zalen en nummer 1 hits, maar in Nederland nog relatief onbekend. De gedreven, hypnotiserende klinkende synthesizer en de melancholische inslag zijn een compact geheel. De sound is op die manier prikkelend, dansbaar en minder zwaarmoedig; de tent stroomt langzamerhand vol. Afsluiter “Goud” wordt meegezongen en er wordt gedanst – de vraag rest wanneer die doorbraak hier zal komen voor Bazart.
Het grote podium ligt er prachtig bij, met honderden lichtjes en discobollen, wanneer singer-songwriter Tom Odell hier zijn meesterlije zang komt vertonen. Zijn uniek stemgeluid kan bekoren of tegenslaan, maar het talent en entertainment – daar kan niemand omheen, zelfs wanneer hij achter zijn vleugel eenvoudige begeleidende deuntjes pingelt. Met de ijzersterke begeleidingsband achter zich , was er naast Odell genoeg om je aan te vergapen.
Paaspop zou Paaspop niet zijn wanneer niet alle muziekstijlen de revue passeren. Daarom vliegen wij van de zoete Odell rechtstreeks door naar de punkrockers van Undeclinable Ambuscade. Terug van weggeweest doet deze Nederlandse band een (helaas eenmalige) reünietour. Bittersweet dat dit de enige is, maar wat is ’t een lekkere show – een nostalgisch punkrockfeestje om U tegen te zeggen. We sluiten ons aan bij leadzanger Jasper Vergeer ‘toch wel gemist, dit’ .
Paaspop zou ook niet compleet zijn zonder een bezoekje aan het Theater. De stijlvolle inrichting en netjes in rijtjes geplaatste stoelen , slagen erin de sfeer van een theater neer te zetten. De line-up van dit podium is zeer gevarieerd, en onze keuze viel op Enge Buren. Dit muzikale cabarettrio zorgt voor een feestje van herkenning en meezingers aan vooral dertigers. Met zingende zaag en neusfluit, gekke capriolen en verrassende nieuwe teksten op bekende nummers, toveren ze een lach op menig gezicht.
Op deze zaterdag vinden wij ook twee bands, van uiteenlopende stijlen, die perfect weten hun publiek te moeten bespelen.
Suicidal Tendencies doet dit met hun keiharde, agressieve punkrock, al 30 jaar lang. Frontman ‘Cyco Miko’ loopt heen en weer en maakt duidelijk wie er de baas is. Op het slotnummer is er een massale bestorming van het podium, en wat ziet men daar verschijnen? Een weinig gevarieerd gezelschap van mannen in korte (leger)broeken en veelal ontblote bovenlijven – bij Suicidal Tendencies is er in 30 jaar gelukkig weinig of niets veranderd.
De Staat op z’n beurt staat op het hoofdpodium: kwalitatief hoogstaand is dit!. Toch werd het tijd voor de Nijmeegse band om de sleur te doorbreken – De Staat was haar eigen ontgroeid. Er wordt geopend met “Witch Doctor”. Het staat het publiek vrij te draaikolken als ze zich geroepen voelen, maar zonder frontman Torre Florim. Een heuse prestatie, en de geruststellende gedachte dat er nieuw materiaal op komst is – we kregen al een voorproefje – maakt dat De Staat haar eigen formule opnieuw uitgevonden lijkt te hebben.
Druk is het bij Doe Maar … ook de fans buiten de tent konden het gedwongen opmerken. Maar binnen is waar het gebeurt. De groep, inmiddels ruim de 60 voorbij, speelt een vrij relaxte set ; publieksfavoriet “Nederwiet” ontbreekt niet. Ieder nummer kan rekenen op zangkoren. Henny Vrienten grapt zelf dat ze nog niet onder de groene zoden liggen tav vele generatiegenoten . Doe Maar hebben klassiekers, en misstaan zelfs niet op een prestigieus festival als North Sea Jazz. Het feestgehalte is er een beetje uit, maar kwaliteit is en blijft het!
De avond afsluiten doen wij echter ’t liefst met een feestje bij een band als Dubioza Kolektiv. De formatie uit Bosnië en Herzegovina klinkt uitermate gevarieerd . Ze zijn gekleed als 7-koppig voetbalteam . Energiek stuiteren ze over het podium. De feestband zorgt voor een leuk festijn in de Apollo; de taalbarrière vormt geen enkel probleem om mee te hossen.
Een ander feestje zien en horen we bij Fleddy Melculy. Wat Fleddy nu precies doet of überhaupt ís n blijft een groot vraagteken: naar eigen zeggen is de metal(core)formatie geen band, maar een orkest. De Vlamingen nemen zichzelf vooral niet te serieus: er zijn al genoeg mensen in de hardcore en metal die dat wel doen, vinden frontman Jeroen Camerlynck en zijn band. Daarom schrijft hij enkel leuke liedjes, over het kwijtraken van sleutels (“Ik ben mijn sleutels kwijt”), het geen brood meer in huis hebben (“Brood”) en over hoe men in de H&M- bandshirts rondloopt, zonder naar de afgebeelde band te luisteren (“T-Shirt van Metallica”). Muzikaal zit ’t fantastisch in elkaar en live klinkt ’t retestrak – kortom , dit is lachen geblazen en genieten van de muziek.
dag 3 – zondag 16 april 2017
De zondag begint voor ons zo hard mogelijk door het uit Leuven afkomstige trio Brutus. De noiserock van het band onder leiding van drumster en zangeres Stefanie is strak en ontzettend lekker om wakker te worden. Perfect uitgevoerd !
De energie springt ook van het podium bij Canshaker Pi, die bij het opkomen lief en onschuldig lijken. Niets is minder waar als je de muziek van deze jonge Amsterdammers beluistert. Achter deze façade van jeugdige onschuldigheid gaat een agressie en enthousiasme schuil als van een ervaren rockband. Het klinkt keihard, rommelig en speels , garagerock met een ‘90s alternative-tintje. Inmiddels is het eerste album, ‘Canshaker Pi’ te verkrijgen . Sterk materiaal!
Om bij te komen van al dit gitaargeweld verplaatsen wij ons naar de Loco Royale, waar een exotisch feestje plaatsvindt onder de naam ‘Mexico en zo’. Hier danst en zingt men de ‘foutste hits’ onder het genot van maracas, nepsnorren en enorme sombrero’s. De Loco Royale biedt het hele Paaspopweekend podium een grote diversiteit aan acts, van Q-Music DJs, verkleedpartijen , polonaises tot Jody Bernal en Rectum Raiders op de zaterdag.
Dat Paaspop van alle markten thuis is blijkt ook uit de programmering op grote podia van bijvoorbeeld Hans Teeuwen , die z’n zegje mag komen doen in de Apollo. Veel mensen lijken echter niet echt geïnteresseerd in zijn mening, die veelal het gevoel geeft te willen schoppen-om-het-schoppen. Het is lastig hier een lijn te trekken tussen maatschappijkritiek en azijnzeiken. Gelachen geblazen is ’t gelukkig wel bij Watskeburt?! De Musical, een compilatie van hoogtepunten uit de poppenmusical over De Jeugd Van Tegenwoordig. Dit halfuur vermaakt doet het echte werk allerminst recht aan, maar voldoet bij gebrek aan de echte Jeugd van Tegenwoordig. Een verhaallijn ontbreekt, grote vraag is waar het geheel allemaal op slaat, maar het vermaak is groot met de poppen van Vjeze, Wiwa, Yayo en Bas Bron, in een spektakel waarin natuurlijk Watskeburt niet mag ontbreken.
Een van de weinige deathmetalbands op de Paaspopaffiche dit jaar is Dying Fetus. Toch lijkt het publiek er warm voor te lopen. En klinken, dat doet het. De Amerikaanse band, die inmiddels ook alweer bijna 30 jaar meedraait, speelt geen noot verkeerd en drummer Trey Williams’ double bases denderen in weergaloos tempo door de Jack Daniels.
Op het hoofdpodium speelt Seasick Steve, de man van vele verhalen, ook al weet hij zelf misschien niet eens meer welke waar zijn en welke niet. Hij bracht een arsenaal aan zelfgefabriceerde instrumenten mee, en precies deze creativiteit maakt zijn vertoning onvergetelijk. Een serenade volgde vanuit zijn meegebrachte schommelstoel, met een uit het publiek getrokken dame. Zelfs in Steve’s enorme Paaspophuiskamer hangt eenieder aan zijn lippen.
Paaspop afsluiten doen wij met de uit Leeds afkomstige Pulled Apart By Horses, een band die door de jaren zich niet houdt aan genreconventies. Letterlijk staat de tent op zijn kop , ook al valt de stroom enkele minuten uit . Het feestje kon moeiteloos worden doorgezet; de oudere, bizarre tracks als ”High Five”, “Swan Dive”, “Nose Dive” als de ijzersterke volwassener nummers van de laatste plaat ‘The Haze’ tekenden hiervoor . Ook de cover “Helter Skelter” ontbrak niet . Het gaat er bij dit publiek allemaal evengoed in. De gitarist was zelfs in de lampen gekropen en zanger Tom Hudson was in de kolkende, zwetende moshpit . Een onvergetelijk einde van een mooi festival …
De avond kon, voor de liefhebbers, nog worden voortgezet met Crystal Fighters en Kensington, de laatste weet ongeveer elk Nederlands festival af te sluiten en weet prima hoe dit moet gedaan worden …
Wij kijken uit naar de volgende editie en … beter weer!
Review - Met dank aan de vrienden van Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/paaspop-2017/
Paaspop 2017 Line-up
Vrijdag 14 april
- 257ers - alle 365 goed - Anouk - Anti-Flag - Asking Alexandria - Baby Blue – Bokoesam –c Call It Off - Coone - Daisy's DJ Team - Dansado & De Feestneger - - De Sluwe Vos - - Dirtcaps - - Galactixx - - Haeken- - Kraantje Pappie - - Kyle Gass Band - - Moombahteam - - Mydy Rabycad - - Navarone - - Outrage - - Parkway Drive - - Puinhoop Kollektiv - - Stick To Your Guns - - UB40 - - VANT - - Waylon - - Xixa - - Yung Internet
Zaterdag 15 april
- Alamaison - Alex Vargas - - The Amazons - - Bazart - - Birdy Nam Nam - - Bohemian Betyars - - Broederliefde - - Chef'Special - - Childsplay - - David Ghetto - - D-Block & S-TE-FAN - - De Staat - - Deun van Seun - - DI-RECT - - The Dirty Daddies - - Doe Maar - - Donnie - - Dool - - Dubioza Kolektiv - - Enge Buren - - Faith: A Tribute To George Michael - - Fano - - Falco Benz - - Het Foute Uur - - Hotei - - Jack Jameson - - Jayh - - Jay Hardway - - Joost van Bellen - - Kriss Kross Amsterdam - - Kuenta I Tambu - - Louis Berry - - Lucas & Steve - - Maduk - - Netsky Live - - Paul Sinha - - Rectum Raiders - - Riton - - Rondé - - Russkaja - - Sander van Doorn - - Sebastian Bronk - - Sevn Alias - - She's Got Balls - - Stööki Sound - - Sigma (dj-set) - - StukTV - - Suicidal Tendencies - - Textures - - Tom Odell - - Zwart Licht
Zondag 16 april
- Audiotricz - - Canshaker Pi - - Capital Candy - - The Charm The Fury - - Crystal Fighters - - Gallowstreet - - Gary Beck - - Gavin James - - Giocatori - - Guido Weijers - - The Guilty Six - - Hans Teeuwen - - Hatebreed - - Janez Detd. Punk Rock High School - - Javier Guzman - - Jody Bernal - - Jolly Jackers - - Jonna Fraser - - Joris Voorn - - Julian Jordan - - Kensington - - La Fuente - - La Pegatina - - Les Truttes - - Linde Schöne - - LP- - Lucky Done Gone - - Mad Dog McRea - - Matt Simons - - Mr. Belt & Wezol - - Nic Fanciulli - - Pink Oculus - - Pulled Apart By Horses - - RAN-D - - Rob Heron & The Tea Pad Orchestra
- Ronnie Flex & Lil'Kleine + Duexperience band - - Seasick Steve - - Skoften Sloop Service - - SMIB - - Speedy J - - Ummet Ozcan - - The Veils - - Watskeburt?! De Musical - - Whitney Rose
Organisatie: Paaspop
Opnieuw een mooie avond in café De Zwerver, dit keer met Whitney Rose, een Canadese schone (nooit eerder werd er hier zoveel gefotografeerd!) die zich na een reeks omzwervingen in Austin, Texas heeft gesetteld. Meteen kreeg deze frêle jongedame het talrijk opgekomen publiek op de knieën met haar indrukwekkende, loepzuivere stem.
Uiteraard wist ze zich geruggensteund door een uitstekende band : Andrew Pacheco op bas, Kyle Sullivan op drums en uitblinker Will Meadows op een heerlijk twangende gitaar. Samen brachten ze erg traditioneel klinkende country waar af en toe een scheutje pop aan toegevoegd werd. Zelf beweert la Rose te zijn beïnvloed door Dolly Parton, Patsy Cline en Keith Whitley en als dat zo is resulteerde dat in enkele knappe eigen songs waarvan “ The devil borrowed my boots” één van de absolute uitschieters was.
Heel wat covers ook en die waren niet altijd even gelukkig gekozen. Zo kregen we al heel vroeg het van Elvis gekende “Suspicious minds”, niet onaardig maar hier zat ik echt niet op te wachten. Dan liever het door een mij totaal onbekende Brennen Leigh geschreven “Analog”. Rose kwam haar nieuwe EP ‘South Texas suite’ voorstellen maar er was ook plaats voor enkele gloednieuwe songs waarvan vooral “Arizona” ons reikhalzend doet uitzien naar het nieuwe full album, dat eraan zit te komen.
Hoogtepunt van de avond en daar zal iedereen het met me over eens zijn was dan toch nog een cover : een verpulverende versie van “You don’t own me” (Lesley Gore) waarvoor Whitney Rose vocaal werkelijk alles uit de kast haalde. Een onwaarschijnlijke prestatie waarna ze toch even op adem moest komen.
Na een mooie set volgden nog drie bissen. Eerst mocht Will Meadows zijn beheerste gitaarspel etaleren in een erg gesmaakte instrumental waarna Whitney haar tanden zette in “Stand by your man” van Tammy Wynette. Mooi maar een tour de force zoals we die enkele minuten voordien hadden gehoord zat er niet meer in.
Uiteindelijk werd er in schoonheid afgesloten met “Tonight the bottle let me down” van de blijkbaar door vele aanwezigen geliefde Merle Haggard.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Austra – Aanstekelijke, verslavende synthpop
Austra + Pixx
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-04-16
Didier Becu
Artiesten die het wel eens zouden kunnen maken? Wel, reken daar alvast Pixx maar bij. Woorden die eigenlijk vijgen na pasen zijn, want als je 21 bent en getekend wordt door 4AD en ook nog eens deze zomer op Pukkelpop mag spelen, dan heb je in feite al m eer bereikt dan het overgrote deel van de wereld, toch?
Gisteren stond de Britse Hannah Rodgers in het voorprogramma van Austra. Zes weken aan een stuk hebben ze samen getoerd, en hoewel ze elkaar daarvoor niet kenden, zag je duidelijk de vriendschap en het respect dat ontstaan is in deze korte, intense periode.
Hannah weet ook wel van zichzelf dat ze weldra zelf de hoofdact zal worden. Met een plaat als haar debuut ‘The Age Of Anxiety’ is dat niet meer dan normaal. Een act die overigens uitstekend bij Austra past, want net als de Canadese electropopband zorgt ook Pixx voor heerlijke eigentijdse synthpop dat het beste uit de 80s en hedendaagse electro samenvat; Commercieel, maar nooit plat. Kortom, een gedroomde start voor een avondje synthpop en dat op Pasen, zeg nog eens dat de klokken van de AB niet aan jou hebben gedacht!
De meeste bezoekers waren er wat verbaasd over dat Austra niet boven, maar wel in de AB-box stond. Een bewijs dat de Canadese band alsmaar groter wordt, en niet meer dat obscure bandje dat geliefd is bij 80s en minimal wave-fanaten. Austra grijpt nog steeds terug naar de jaren 80, maar zit evengoed op dezelfde golflengten als Lapsley of zelfs, om een Belgische band te citeren, SX.
Dat merkte je ook aan de uitbundigheid van de fans die even goed de klassiekers “Beat and The Pulse” en “Lose It”, als de songs uit hun derde album ‘Future Politics’ gretig meezongen. Net als Hannah van Pixx, had ook zangeres Katie Stelmanis het beste uit haar kleerkast gehaald. Bijna als een godin wandelde de Canadese over de Brusselse bühne, steeds maar bewijzend over wat voor een aangename, indrukwekkende stem ze wel beschikt. Brussel was het eindpunt van de tour, en je zag duidelijk dat de band onder de indruk was van de alsmaar groeiende interesse.
Austra balanceert als geen andere act tussen melancholische new wave pop en kitsch, zowel qua geluid als looks, de kledij van keyboardspeler Ryan Wonsiak en diens balletachtige danspasjes voorop. Austra is overduidelijk niet meer de band die aan beats verslaafde indiehartjes wil veroveren, maar ook dat van de popliefhebber in zijn macht wil. Terecht, want pophits kunnen ze schrijven, en dat werd in de goed gevulde AB meer dan eens bewezen. Een band die veel toegevingen heeft gemaakt, dat is zeker, maar niet aan kwaliteit heeft ingeboet.
OK, Austra is misschien wel de gedroomde band voor wat men hipsters noemt, maar zo lang daar verslavende synthpop uit voortvloeit zul je ons altijd op de voorste rijen zien!
Dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In april 2014 speelde Circa Waves voor het eerst op Belgische bodem in het kleine Café Video Gent. Drie jaar en twee albums later is de band klaar om het grote publiek te veroveren. In eigen land doen ze dat al en met hun show in een volgelopen Rotonde bewezen ze dat het buitenland weldra ook overstag zal gaan. Wat maakt de band dan zo groots? Iedere song klinkt catchy, dansbaar en is vooral makkelijk mee te brullen. Dat gebeurde dus een uur lang en tijdens deze zaterdagavond bereikte de energie een hoogtepunt.
Openen deed de Britse band Inheaven, maar hemels klinken ze allerminst. De groep uit Londen maakt muziek alsof ze recht uit de Britse achterbuurten komen met hun dromerige zang en vuile gitaren. Soms neigt hun sound wat naar shoegaze, maar de band gooit ook stevige riffs in de zaal. De afwisseling tussen mannelijke en vrouwelijke zang zorgt voor diversiteit en een sterke set als voorprogramma. Songs zoals “Treats” en “Baby’s Allright” lieten het publiek al voor een eerste keer volledig losgaan. Inheaven heeft alles in zich om binnenkort zelf als headliner te touren.
Als de toeschouwers in de show al voor het eigenlijke optreden razend enthousiast zijn, dan weet je dat er iets speciaals staat te gebeuren. Wakker worden moest niemand maar toch begon Circa Waves met “Wake Up” en de eerste moshpit van de avond was meteen al een feit. Het ging er van bij het begin stevig aan toe en het publiek gaf zich van bij het begin volledig. Meer dan enkele donkere riffs en een aanstekelijk refrein was er niet nodig om de hele zaal wild te krijgen.
De songs van Circa Waves lenen zich perfect voor een avondje flink dansen. Wat ze hebben vooral een gigantische meezingwaarde. Iedereen in het publiek kon elk nummer van begin tot eind meezingen wat tot een euforisch gevoel leidde. De bandleden zelf zijn ook niet de meest statische waardoor de energie die zij uitstralen zich ook verspreidt onder het publiek. Zie het als een perfecte voorzet in een voetbalmatch, de band hoefde gewoon maar binnen te tikken.
Aan alles voel je dat Circa Waves niet meer de band is van drie jaar geleden. Ze zijn gegroeid, hun songs zijn groter en ook de maturiteit waarmee ze op het podium staan, is gegroeid. De frontman weet hierdoor perfect hoe hij zijn publiek moet bespelen. Hij laat ze meezingen, meeklappen, springen en ga zo nog even door.
Even lijkt het op een festivaloptreden maar de charme en intimiteit van de Rotonde maakt het optreden nog veel sterker. De nieuwe nummers van de band mikken op grote zalen, maar ook in een intieme sfeer komen ze perfect tot hun recht. Dit toont ook weer aan hoe goed de band in elkaar zit. De songs zijn simpel maar de uitvoering is zeer gecompliceerd en fascinerend om naar te kijken.
Zeven liedjes lang blaast Circa Waves energie in het publiek maar het is zeker nodig om een rustpuntje in te bouwen, en ook daar denken de jongens aan. “Out On My Own” doet bij momenten denken aan de grote Arctic Monkeys en dat maakt deze rustige song één van de hoogtepunten van de avond. Circa Waves toont hiermee aan dat ze ook een rustige ballad kunnen brengen zonder te vervelen. Nog maar eens een bewijs dat Circa Waves de Britse band van de toekomst is.
Meer dan één rustpunt is er weliswaar niet en dat hoeft ook niet. Hierna knalt de band weer zes nummers na elkaar en gooit iedereen zijn lichaam in de strijd. “My love” en “Fossils” werden onthaald als wereldhits en “Stuck In My Teeth” werd al meegezongen nog voor de band het nummer inzette.
Tijdens de bisronde zet de band nog een keer een vuurtje in gang met “Fire That Burns” om daarna de T-shirts uit te halen. Bij “T-Shirt Weather” gaat de helft van de zaal even het podium op, dik tegen de zin van de security. Een beetje respect voor de band had hier beter op zijn plaats geweest maar iedereen werd gewoon al een hele avond zo opgefokt door de songs van de band dat ze niet meer te houden waren. Zo eindigde het concert met een anticlimax, al laat niemand het aan zijn hart komen.
Het was een stille zaterdag die allerminst stil klonk met Circa Waves. Ze brengen luide muziek, winden er geen doekjes om en krijgen iedereen aan het dansen. Deze band blijft groeien in hun liveperformance en voorlopig lijkt er geen einde te komen aan hun groeipotentieel.
Circa Waves is de perfecte band voor een avondje zorgeloos genieten maar wie verder kijkt, weet ook dat de muziek erg goed uitgedacht is. Een intelligente band die op een stevige manier energie weet over te brengen; Circa Waves is de stadionband van de toekomst.
Setlist: Wake Up - Get Away - Young Chasers - Lost It – Goobye – Fossils – Stuck - Out On My Own - Stuck In My Teeth - Different Creatures - A Night On The Broken Tiles - My Love
Bis: Fire That Burns - T-Shirt Weather
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
