Belinda Carlisle – Backcatalogue bij ondergaande zon aan zee
Een icoon uit de ladiespop, Belinda Carlisle, uit de eighties, onderneemt na jaren opnieuw een heuse tournee. De ‘heavenly hit tour’ bundelt haar solocarrière samen in een rits frisse, aanstekelijke en sfeervol innemende songs. Sterkhouders van bijna veertig jaar terug zijn “Circle in the sand” en “Heaven is a place on earth” uit haar classical album ‘Heaven on earth’, konden rekenen op de meeste respons.
Ze ontpopte zich als een dame die haar publiek een klein anderhalf uur lang een nostalgische, weemoedig-sprankelend, trip down memory lane bezorgde.
Eigenlijk zijn de nummers op zich zijn relatief eenvoudig, melodieus, ritmisch, stemmig; ze zijn melancholisch-twinkelend , ontspannend-vrolijk. Ze worden gedragen door een enthousiaste zangeres , die in presence en uitstraling haar publiek weet te imponeren en onder de arm houdt; ook in de vocals ervaren we nog steeds die brede, indringende, lichthese inslag.
Van haar oude ladiesband The GoGos en van haar talrijke samenwerkingen tussenin (o.m. met The Smithereens “Blue period”) hoorden we niks, nee, we krijgen hier een backcatalogue van de pensioengerechtigde Amerikaanse uit Californië, die telkens opnieuw het publiek zo goed mogelijk nauw tracht te betrekken in haar songmateriaal, en ergens de sfeer ademt van een avondje nagenieten aan de kust bij ondergaande zon.
Voor een goed half gevuld KC begint ze de set met een statement van een song, “Life your life to be free”, een sfeervol groovende popsong; sterkte en kleur krijgt het nummer door haar band, die telkens voldoende adem- en speelruimte krijgt. Het vormt en is de algemene noemer in de sound.
Ze heeft hier een enthousiasmerend publiek, die mee is in haar muzikaal verhaal; elk nummer wordt warm ontvangen in handclaps en meezing.
Het is een typical american show die als doel heeft het publiek een aangename, ontspannende avond te bezorgen; een vat nostalgie, ontdaan van glamour en glitter. De huidige sliert jonge (tiktok)telgen als Olivia Rodrigo, Sabrina Carpenter , Chappell Roan, Addison Rae, Lola Young of Rosalia, hebben wel hier ergens de mosterd gehaald. Ook ladiesbands als The Beaches of The last dinner party hebben wel ergens een link aan deze Belinda en haar GoGos.
De 80s keys en pianoloops van weleer blijven kenmerkend in haar oeuvre, o.m. met “We want the same thing”, “Do you feel like I feel”, “Should I let you in” en “Big big love”; het straalt een soort onschuld uit.
Middenin de set is de vaart wat teruggedrongen en worden we in een meer dromerige, ingetogen sfeer gedropt met het gekende “I get weak”, gevolgd door “Circle in the sand” (beiden uit die klassieke soloplaat van 87) die ons stapje dichter bij elkaar brengt. Een fijne subtiele melodie, een puike zangpartij, de zwierige danspasjes en een intense solo hier en daar, het siert en het publiek geniet. Knuffelrock op z’n best.
Ze heeft zelf wel enkele favorietjes als “Vision of you” en “Summer rain” uit ‘Runaway horses’.
“Leave a light on” en haar bekendste hit “Heaven is a place on earth” zijn mooi uitgediept en zorgen voor de meeste respons, singalongs en een nostalgie sfeer. Heerlijk mooi om deze terug te horen.
Ze breidt er na een goed uur nog een extravert slot aan, met de uptempo’s van “Big scary animal” (het opkomen voor de dierenrechtorganisaties) en “Runaway horses”. Het nieuwe “Right now” (uit ‘Once upon a time in California’, een album met covers uit de 60-70s) sluit de eigenlijke set af, maar het warme onthaal doet de harten van de band en Belinda zelf smelten, en ze komen met een uitsmijter van dertig jaar terug, “A woman and a man”.
Het was fijn, leuk, aangenaam de popartieste van weleer met haar band terug eens aan het werk te zien. We kregen een popconcert pur sang, melodieus nostalgisch, fris tintelend en sfeervol ontspannen, nagenietend met een cocktail van een warme zomeravond bij ondergaande zon aan zee!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Belinda Carlisle
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8499-belinda-carlisle-03-09-2025?Itemid=0
Guy Swinnen solo
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8498-guy-swinnen-03-09-2025?Itemid=0
Organisatie: FKP Scorpio
Matt Berninger - Ontspannen melancholie
Matt Berninger
OLT Rivierenhof
Deurne
2025-09-01
Jérôme Bertrem
De nazomeravond in OLT Rivierenhof stond in het teken van Matt Berninger, frontman van The National, die er zijn solowerk en klassiekers bracht in een setting die zowel intiem als uitbundig aanvoelde. Met Ronboy als special guest en voorprogramma kreeg het publiek een dubbele portie indierock en melancholie, afgewisseld met speelse humor en onverwachte momenten.
Ronboy mocht de avond openen en bewees dat ze méér is dan een sidekick. Met haar mix van grungy rock en emotionele ballads wist ze meteen te overtuigen. “Boogeyman” en “I Am Only Playing” klonken vol en ruw, terwijl ze in “Retriever” en “Brass Knuckles” haar stem en basgitaar alle ruimte gaf. Een verrassend rustpunt bracht ze met de piano-ballad “Your Way”, breekbaar en intiem. Tegen het einde ging ze voluit in “Oceans of Emotion” en “Get Rich Fix”, nummers die haar rauwe energie perfect samenvatten. Haar duet met Matt tijdens “Disaster” was wat rommelig in de mix, maar gaf wel een mooi voorproefje van de wisselwerking tussen beide artiesten.
Toen Matt Berninger zelf het podium betrad, was de toon meteen gezet: energiek, speels en met zijn typische baritonstem die de hele avond herkenbaarheid en sfeer bracht. Hij werd bijgestaan door dezelfde band als Ronboy, wat zorgde voor een vlotte overgang.
Al vroeg in de set zorgden “No Love” en “Breaking Into Acting” voor een levendige wisselwerking tussen podium en publiek, met Matt die vaak zijn glas deelde met de voorste rijen. “Distant Axis” en “Junk” lieten dan weer een meer ingetogen kant zien, zorgvuldig gezongen en subtiel opgebouwd.
De afwisseling bleef boeien: een duet met Ronboy in “Silver Springs” (met een knipoog naar Fleetwood Mac), nieuwe songs als “Black Letter Font” en “Why Don’t Nobody Love Me?”, en natuurlijk klassiekers als “One More Second” die op luid applaus konden rekenen.
Hoogtepunt van de avond was zonder twijfel “Terrible Love” van The National, waarbij Matt het publiek in trok, handen schudde en knuffels uitdeelde. De warmte tussen artiest en publiek werd hier tastbaar.
In de bisronde verraste hij met een swingende cover van New Order’s “Blue Monday” en sloot hij af met “Inland Ocean”, een zacht neergelegd slot dat de avond mooi afrondde.
Matt Berninger bewees in OLT Rivierenhof dat hij solo even sterk staat als met The National. Met humor, melancholie en een flinke scheut publieksliefde bracht hij een avond die zowel luchtig als beklijvend was. Een concert waarin hij genoot van de intimiteit en de directe interactie – en het publiek minstens evenveel.
Setlist: No Love - Frozen Oranges - Breaking Into Acting - Distant Axis - Silver Springs - Junk - All for Nothing - Black Letter Font - Nowhere Special - One More Second - Silver Jeep - Little by Little - Why Don't Nobody Love Me? - Gospel (The National) - Terrible Love (The National) - Bonnet of Pins — Times of Difficulty - Blue Monday (New Order cover) - Inland Ocean
Organisatie: Live Nation ism OLT Rivierenof, Deurne
Psychedelic Porn Crumpets - Uitzinnige psychrock van een fenomenale liveband
Psychedelic Porn Crumpets
De Zwerver
Leffinge
2025-08-29
Ollie Nollet
Om eerlijk te zijn: ik heb me eigenlijk nooit beziggehouden met de Psychedelic Porn Crumpets. Niet dat de groep uit het Australische Perth me onbekend was. Eenmaal hun fascinerende naam gehoord, vergeet je die trouwens nooit meer, maar me verdiepen in hun muziek had ik tot een paar weken geleden nooit gedaan. Maar wanneer een band die zo'n uitzonderlijke live-reputatie geniet naar één van mijn favoriete clubs komt wil ik dat toch niet missen. Een reputatie die ze overigens helemaal waarmaakten maar eerst mocht Bront zich aan ons voorstellen.
Zoek niet te hard naar de betekenis van hun naam: Bront is gewoon een vervorming van de voornaam van Brent Pauwels, geestelijke vader van de groep. Bront was oorspronkelijk het slaapkamerproject van Brent Pauwels, maar intussen heeft hij een viertal uitstekende muzikanten rond zich verzameld die allen ook actief zijn in meerdere, mij meestal onbekende, andere groepen. Me wel bekend waren de broers de Geus die ik eerder al aan het werk had gezien: gitarist Casper bij Brorlab en Moar, drummer Simon bij Meltheads en eveneens Moar.
Brent Pauwels (met een onvervalste pornosnor) bleek meteen een innemende frontman. Zijn lage stem, die soms aan Warren Thomas van de veel te vroeg ter ziele gegane The Abigails deed denken, klonk misschien afstandelijk maar dat maakte ze enkel intrigerender.
Muzikaal tapte Bront uit nogal wat vaatjes: lofi, postpunk, garagerock, jangle pop,... Toch was er één constante factor: de sterke songs.
De groep stond meteen op scherp met 2 nummers uit hun gloednieuwe, uitstekende EP "#9" waarmee Bront zes jaar na de vorige plaat weer helemaal terug is. "#9" bevat slechts vier nummers zodat er ruimte genoeg was om royaal in het verleden te graven. Dat oudere werk bleek de tand des tijds goed doorstaan te hebben en moest zeker niet onderdoen voor het nieuwe materiaal. Het door de bas van Niels Elsermans voortgestuwde "Nipples of society", waarin de zanger bewees ook de hoge noten aan te kunnen, vond ik zelfs het absolute hoogtepunt en dat nummer stond reeds op de eerste EP ‘The blonde koala show vol.1’ uit 2017.
Het werd een mooie, erg gevarieerde set zonder inzinkingen die groots werd afgesloten met het op een marsritme voortdenderende "Hard and sad" waarna ik alleen maar tot het besluit kon komen dat De Zwerver zijn voorprogramma's telkens met veel zorg weet uit te kiezen. Dit was er zeker eentje om te onthouden.
Met drie gitaren in de frontlinie ontpopte Psychedelic Porn Crumpets zich tot een nog uitgesprokener gitaarband dan ik had verwacht. De elektronica beperkte zich tot een minimum en gitarist Chris Young ruilde zijn gitaar slechts een enkele keer voor een keyboard. Dat zat dus wel goed.
Toch duurde het een tijdje vooraleer ik volledig werd meegezogen in de slipstream van een af en toe met zijn gitaarriem worstelende Jack McEwan en zijn vier vrienden. Het was even aanpassen aan die grootse, trippy sound waarin psychrock vakkundig gemixt werd met stoner en verder op smaak gebracht werd een mespuntje progrock.
Ook de nummers zelf waren niet instant behapbaar. Het leken wel spinnenwebben. Wat aanvankelijk een onoverzichtelijke wirwar leek, bleek bij nader inzien dan toch fijne compositorische elementen te bevatten waarin niet zelden een machtige riff verscholen lag. Blijkbaar was ik niet de enige die wat rodage nodig had.
Ook de niet onaanzienlijke meute devote fans had wat tijd nodig om haar roemruchte reputatie waar te maken. Maar eenmaal het hek van de dam stuiterden de lijven moorddadig hoog en vormden zich uitzinnige circlepits. Op een gegeven moment ging een groep diehards zelfs even samen op de grond zitten voor wat ik niet beter kan omschrijven dan de Marie-Louise, een beweging die ik tot nu toe enkel kende van banale trouwfeesten. Ook vocaal lieten deze enthousiastelingen zich niet onbetuigd. Er werd uitbundig meegezongen, opvallend genoeg meer met de gitaarriffs dan met de vocals, en het gejoel tussen de nummers was zo mogelijk nog luidruchtiger. Of zouden die twee strategisch op de rand van het podium opgestelde microfoons, richting het publiek, daar voor iets tussen gezeten hebben?
In ieder geval laafde de groep zich gulzig aan die energie van het publiek waardoor ook zij steeds geestdriftiger werden.
Hun laatste, "Carpe diem, moonman" vind ik niet bepaald wereldschokkend, toch staan er twee fantastische nummers op: "Another Reincarnation" en " March On For Pax Romana" en die zaten netjes bij de drie geselecteerde nummers uit die plaat. Het maakte me alleen maar euforischer. Zelfs de talloze verstilde gitaar intro's van Jack McEwan, die verrassend conventioneel klonken voor iemand die zich ooit liet ontvallen dat hij elke natuurlijke conventie in het gitaarspel wilde vergeten, konden me mateloos boeien. Alleen enkele kalmere passages die me deden denken aan Tame Impala, een groep die niet mijn definitie van psychedelica deelt, kon ik wat minder smaken.
Psychedelic Porn Crumpets bewees met een set uitzinnige psychrock, die in al zijn grootsheid soms even flirtte met stadionrock maar die grens gelukkig nooit echt overschreed, een fenomenale liveband te zijn.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Vinnum Sabbathi - Pure cosmic stoner
Vinnum Sabbathi + Within A Mile
Op een warme zondagnamiddag trokken we naar Het Omgekeerde Kruis in Merelbeke. Een oude, bruine kroeg die om de een of andere reden overgeslagen werd door projectontwikkelaars en die nu dienst doet als concertzaaltje.
Op tal van affiches staat dat Het Omgekeerde Kruis in grootstad Gent zou liggen, maar deze fijne plek ligt officieel in de nog-niet-geannexeerde voorstad Merelbeke-Melle. Deze Merelbeekse concertruimte kreeg eerder al leuke bandjes over de vloer als The Mono Kids en Röt Stewart. Voor een avond cosmic stoner liep het Omgekeerde Kruis goed vol.
Within a Mile mocht openen om iets voor 18 u. Een paar bezoekers hadden niet door dat dit een (late) matinee-voorstelling was en zij druppelden pas binnen als het eerste concert al een stuk gevorderd was. Within A Mile is een relatief nieuwe band uit stad Sint-Niklaas, ontstaan uit de restanten van een spacerock-band. Sinds 2023 zitten ze in de huidige bezetting. Dat ze als band nieuw zijn, wil niet zeggen dat ze jong of onervaren zijn. De bandleden deden al ervaring op bij onder meer Mountain Tree, The Black Jaguar Club en White Van Men. Ze hebben al een paar tracks staan op Spotify en binnenkort komt hun eerste clipje uit.
Within a Mile brengt catchy en grungy stoner met soms nog wel een spacerock-vibe.
No Name Collective, de organisator van de avond (die in verschillende, vooral Gentse venues organiseert), had deze band al eens op de affiche gezet, maar op dat optreden leek wel een vloek te rusten. Eerst gaf de voorziene Gentse venue Hollywood er de brui aan en toen er een nieuwe locatie gevonden was, bleek een bandlid van hoofdact Tier ziek. Tier komt nog wel eens terug naar Gent, maar Within a Mile kreeg een herkansing als support van Vinnum Sabbathi.
De set van Within a Mile in Merelbeke was prima. Stoner volgens het boekje en de extra invloeden van grunge en spacerock geven deze band wat extra eigen gezicht. Inzake podiumprésence lieten de drie mannen in de frontlinie al eens wat steken vallen. Dat werd gecompenseerd door drummer Davy die heel vaak oogcontact maakte met het publiek. De grappige bindteksten van zanger Koen vielen wel mee. Een flink deel van het publiek in Het Omgekeerde Kruis was vooral voor Within a Mile gekomen en die bekende gezichten in de zaal deden de band deugd.
De tracks die we opschreven als gedenkwaardig zijn “Black Fire”, “Place Below” en “Voyage”. We kijken uit naar het eerste full album van deze band.
Vinnum Sabbathi komt uit Mexico en brengt instrumentale cosmic stoner. Instrumentaal, maar wel met gesproken geluidsfragmenten in zowat elke song. De bandleden hebben een grote interesse in ruimtevaart en ze droegen hun jongste EP (‘Intersatelital’) op aan de eerste Mexicaanse astronaut Rodolfo Neri.
Deze band werd vernoemd naar het openingsnummer van het album ‘Dopelord’ van Electric Wizard. De bandnaam verwijst volgens de vertaling naar de wijn die voor de sabbat gedronken wordt, al zijn er ook mensen die er een verwijzing naar weed in zien.
Vinnum Sabbathi was deze zomer toe aan zijn derde Europese tournee. Dat gaat volgens het beproefde scenario dat ze uitgenodigd worden door één of meer festivals en dat ze voor en na die festivals enkele extra optredens proberen te vinden. De organisatie van Desertfest haalde dit viertal in 2017 naar Londen en Sonic Whip nodigde hen in 2023 uit naar Nijmegen. Op de lijst van de kleinere clubs die ze in 2023 aandeden zag ik onder meer de Molotov in Gent en La Zone in Luik. In eigen land speelden ze al op interessante festivals als Ripplefest Mexico en Fuzz Tiujana. Dit jaar stonden ze voor de tweede keer op Sonic Blast in Portugal (samen met onder meer Gnome en Amenra) en voor het eerst op HofLärm in Duitsland (met Graveyard en Monolord). Tussenin speelden ze vaak in Duitsland en een paar keer samen met Witchrot.
Vinnum Sabbathi brengt zijn cosmic stoner met veel overtuiging en grinta. De gesproken geluidsfragmenten en andere effectjes en geluidjes komen van Roman. Hij haalt alles uit een combinatie van laptop, keyboard en zijn mobieltje en vaak haalt hij alles nog eens door een met de hand aangestuurde effectpedaal. Een beetje jammer is dat de gesproken tekstfragmenten in het Spaans zijn, waardoor voor heel wat fans die geen Spaans spreken de betekenis wat verloren gaat. Maar als geheel klinkt het prachtig en vormen het volwaardige toevoegingen aan de muziek. Straf ook hoe Roman alles live doet. Hij heeft per track wel een soort van spiekbriefje om te weten wat wanneer komt, maar het is dus geen vaste of voorgeprogrammeerde loop waar de band rond improviseert.
Het Omgekeerde Kruis vormde het einde van de derde Europese tournee van Vinnum Sabbathi en de band was tevreden dat ze de hele tournee zonder kleerscheuren overleefd hadden en misschien ook dat ze een dag later opnieuw het vliegtuig naar huis mochten nemen. Hun merch-tafel was al van voor het concert zo goed als leeg, op een paar shirts in niet-zo-populaire maten en de laatste tourposters na. Dat is al zeker een indicatie van het succes van deze band. Het viel ook op dat een handvol fans al een Vinnum Sabbathi-shirt aanhadden voordat ze het zaaltje binnenkwamen. Je hoeft dus geen grote zalen te vullen om heel toegewijde fans te hebben.
Voor de set met vijf (lange) tracks in Merelbeke gingen de vier Mexicanen kriskras door hun repertoire: “In Search of M-Theory” uit 2020, “Gravity Waves” uit 2017, dan twee tracks uit de EP van dit jaar (“Sistema de Satelites Morelos” en “Rodolfo Neri Vela”) en als afsluiter “The Probe B” uit 2017.
Voor heel wat vaste volgers van No Name Collective was dit een aangename kennismaking met Vinnum Sabbathi. De hele tent was mee ‘in orbit’ met de band en het enthousiaste applaus en gejoel na elke track werd met veel dankbaarheid onthaald.
Organisatie: No Name Collective
Private Function - Brutaal, zonder remmen en vol humor
Het was zeker niet op basis van hun platen dat ik besloot om Private Function te gaan zien want die vind ik verre van indrukwekkend. Maar het aantal lovende reacties dat ik te horen kreeg van mensen die de groep eerder aan het werk zagen was dermate hoog dat ik haast niet anders kon dan dit livefenomeen eens te gaan checken.
En dat kon, in The Pit's maar dat zou zomaar eens de laatste keer geweest kunnen zijn. Eigenlijk is Private Function dit soort cafés inmiddels al ontgroeid maar omdat ze The Pit's zo'n geweldige locatie vinden, wilden ze er absoluut nog eens opdraven. Er werd dan ook een stormloop verwacht (The Pit's werkt zonder voorverkoop) maar die bleef gelukkig net beheersbaar.
De eer om te openen was weggelegd voor Tipi., een duo uit Brussel dat ons een mix van punk, hardcore, garage en psych beloofde. Ik hoorde vooral met veel power gebrachte punk die in de verte deed denken aan Japandroids. Knallende drums, een laagvliegende gitaar en twee brulboeien waren daarbij de voornaamste ingrediënten. Een gebrek aan energie kon je zanger-gitarist Martin (Mr. Fartface, Alien Nation,...) en drummer Makhmo (Asile, Suicides De Lapins,...) moeilijk verwijten. Vooral die drummer, die zijn broek thuis had laten liggen, wist geen raad met zijn onstuimigheid. Hij klom voortdurend op zijn drumkruk en haalde in al zijn furiositeit ook nog eens het spandoek van Private Function naar beneden.
Tipi. week geen millimeter af van de gekozen stijl, maar wist dankzij de knappe nummers toch voor voldoende variatie te zorgen. Een gesmaakte set waarin een nummer werd opgedragen aan de een dag eerder overleden Ozzy.
Daarna was het de beurt aan het zeskoppige livemonster uit Melbourne dat haar gloednieuwe plaat, met een titel die voor mij onmogelijk te typen is, kwam voorstellen. Een plaat waarvan de hoes minstens even inventief is als de muziek. Die hoes -de eerste microscopische volgens de groep- bestaat uit 2590 individuele platenhoezen ontworpen door Bootleg Comics en is voorzien van een speciaal gebouwd vergrootglas om zich volledig in het artwork te kunnen verdiepen.
Dat lijkt een nogal artistiekerige aanpak maar op het podium bleek meteen het tegendeel waar. Het publiek wist verdomd goed waarvoor het gekomen was. Vanaf de eerste noten barstte de moshpit los en spoot het bier in alle richtingen. Hun ondefinieerbare mix van punk en psychrock klonk luid, explosief en ongeremd. Nummers als "Ready to be rich" en "Fuck me dead" klonken meteen vertrouwd en nodigden uit tot meebrullen.
Zanger Chris Penney wist als geen ander hoe hij een publiek moest ophitsen. Hij sprong vrijwel meteen op de toog en waagde zich af en toe aan een rondje crowdsurfen waarbij mijn hoofd een paar keer kennismaakte met zijn bottines.
De heksenketel werd zo mogelijk nog heter toen bassiste Milla Holland de microfoon van Penney toegespeeld kreeg. Het hardcoregehalte schoot meteen fors omhoog terwijl haar akelig indringende stemgeluid niet te omschrijven viel.
Er was ook plaats voor een gezonde dosis humor. Daar zorgden in de eerste plaats enkele verminkte covers voor: "I get around" van The Beach Boys" en "Free bird" van Lynyrd Skynyrd. Achteraf hoorde ik dat ze ook een nummer van Coldplay door de mangel gehaald hadden. Ook de vier ultrakorte nummers, telkens onder de 10 seconden en voorafgegaan door een 1-2-3-4 in Ramones-stijl, kon je moeilijk erg serieus nemen.
Een van energie barstende set werd afgesloten met het splinterbommetje "Duct tape", waarna Chris Penney de benen nam. De rest van de band bleef gewoon op het podium staan en toen de zanger niet meteen terug kwam opdagen, speelde gitarist Anthony Biancofiore met een brede grijns op het gelaat feilloos de intro van "Radar love". Een mooi eerbetoon zonder woorden voor de net overleden George Kooymans en tevens het bewijs van de veelzijdigheid van Private Function die veel groter bleek dan ik had kunnen vermoeden.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Marcus King brengt broeierige southern soul naar intieme AB Ballroom
Marcus King bracht een unieke mix van country, soul, honky-tonk en rock-‘n-roll naar de Ancienne Belgique in Brussel. Hoewel de zaal niet volledig gevuld was – de zitplaatsen achteraan en de balkons waren met gordijnen afgeschermd – zorgde precies die ingreep voor een intieme sfeer die perfect paste bij het karakter van het concert. De AB Ballroom-setting gaf het geheel iets huiselijks, zonder aan professionaliteit of sfeer in te boeten. Dat het concert niet was uitverkocht, is misschien niet geheel onverwacht. Met het warme zomerweer en het festivalseizoen dat volop aan de gang is, lijkt het publiek zich wat meer te spreiden over openluchtoptredens en grote evenementen. Toch was iedereen die de weg naar de AB vond getuige van een avond vol topmuziek in een sfeervolle, kleinschalige setting.
De avond werd geopend door de Belgische singer-songwriter Emma Hessels. Nog een vrij onbekende naam, maar eentje om in de gaten te houden. Met slechts één nummer (“Insular”) beschikbaar op streamingdiensten en een setlist waarin zelfs een titelloos nummer figureerde, getuigde haar optreden van een eerlijke, oprechte benadering. Hoogtepunt van haar korte set was een semi-cover van Robert Johnsons “Love in Vain”, gebracht in een poëtische versie rechtstreeks uit een bundel met bluesgedichten. Hessels’ stem en sobere begeleiding zetten de toon voor een avond vol hartverwarmende muzikaliteit.
Wanneer Marcus King het podium betreedt, samen met zijn band, is meteen duidelijk dat we met een uitzonderlijk muzikant te maken hebben. Zijn muziek laveert moeiteloos tussen genres, zonder ooit zijn roots te verloochenen. Country-gitaarlicks, soulvolle vocals, honky-tonk piano en stevige rockpassages wisselen elkaar naadloos af.
De band staat als een huis: Mike Runyon op keys, Drew Smithers op tweede gitaar, Stephen Campbell op bas en Jack Ryan op drums. Samen vormen ze een hechte eenheid die King perfect aanvult, zonder ooit in zijn schaduw te verdwijnen.
De setlist was rijk en gevarieerd. Van de energieke opener “The Well” tot het gevoelige “Beautiful Stranger” en het zinderende “Honkytonk Hell”, bracht King zijn nummers met evenveel technische beheersing als emotionele diepgang. Vooral “Too Much Whiskey/Trudy”, “Save Me” en “Rita Is Gone” dat naadloos overging in “Homesick” toonde zijn talent om ballades op te bouwen tot epische momenten vol melancholie en kracht.
“Goodbye Carolina” zorgde voor kippenvel, terwijl “Lie Lie Lie” en “Wildflowers & Wine” en het afsluitende “Ramblin’ Man” (een duidelijke knipoog naar The Allman Brothers Band) het publiek meesleepten in een meeslepende finale.
Ondanks de bescheiden publieksopkomst wist Marcus King een krachtige, memorabele show neer te zetten. De kleinere setting werkte hier net in zijn voordeel: de connectie met het publiek voelde oprecht, de muziek kreeg de ruimte om te ademen, en elk nummer landde met impact.
Met zijn band als solide ruggengraat en zijn eigen stem en gitaarspel als leidraad, bewees Marcus King waarom hij tot de top van de moderne americana- en southern rock-scene behoort.
Een avond die nog lang nazindert – zelfs in de klein gehouden AB Ballroom.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7933-marcus-king-10-07-2025?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Left Lane Cruiser - Meteen een marathonset met de nieuwe drummer
Voor deze laatste editie van Stad Onderstroom, een festival dat sinds 2001 onze zomermaanden opvrolijkt met gratis culturele activiteiten, wist de 4AD nog een verleidelijke naam van internationale allure te strikken. Hoewel Left Lane Cruiser nog maar een jaar geleden dit podium in vuur en vlam zette, kwam er ook dit keer een pak volk opdagen. Wat nog maar eens bewijst dat men dit duo uit Fort Wayne, Indiana nooit genoeg gezien kan hebben, maar ook de openingsact had heel wat fans weten te mobiliseren.
Die opener werd aangekondigd als Me, Myself and I maar leek beter gekend als Dries One Man (Blues) Band. Die Dries staat dan weer voor Dries Laveyne, een jongeman uit Gistel die zijn hart duidelijk verpand heeft aan de blues en zich liet inspireren door onder meer Tiny Legs Tim.
Gewapend met een elementair drumstel, een nadrukkelijk aanwezige mondharmonica en een vettige gitaar zong hij met een rauwe, zelfverzekerde strot enkele iconische bluesnummers. Daarbij zocht hij voortdurend contact met het publiek en deed er werkelijk alles aan om de sfeer tot een kookpunt te brengen. Zo eindigde hij een nummer al staand op de basdrum. Opzwepende, door slide gitaar gedreven blues werd afgewisseld met pompende boogie waarbij een innige liefde voor Canned Heat leek door te schemeren. Minstens vier nummers stonden ook op het repertoire van die legendarische band uit Los Angeles: "On the road again", "Going up the country" (Bull Doze Blues van Henry Thomas uit 1929), "Let's work together" (Wilbert Harrison) en "Rollin' and Tumblin''" (het best gekend in de versie van Muddy Waters).
Het bleek bijzonder moeilijk om daarbij de heupen stil te houden en Dries kon zijn set dan ook niet toepasselijker afsluiten dan met "Shake your hips" van Slim Harpo.
Ik was al aangenaam verrast dat een prille dertiger zich aan dit soort rudimentaire blues waagde, maar wat hij bracht bleek zowaar een revelatie. Iets wat ook Freddie J IV van Left Lane Cruiser niet ontgaan was, want maar liefst vier keer sprak hij lovende woorden over hem uit.
Het was maar de vraag of Left Lane Cruiser me hetzelfde euforische gevoel kon bezorgen als tijdens hun passage vorig jaar, toen hun tour één lange triomftocht leek. Dat bleek de eerste twintig minuten alvast niet het geval te zijn. Daarvoor was ik te veel uit het lood geslagen door de onverwachte, onaangekondigde verschijning van een nieuwe drummer. Het jarenlange gesukkel met verschillende drummers leek in 2022 definitief voorbij toen Brenn Beck, drummer van het eerste uur, terug op het oude nest streek. Maar die heeft dus opnieuw moeten afhaken en daar zullen de moordende tourschema's van Left Lane Cruiser wellicht niet vreemd aan zijn.
Geen in een Appalachian ambiance gedrenkte "Wash it" als opener dus, met Brenn Beck op basdrum, wasbord en koebel. Die minimale stijl leek me ook niks voor deze nieuwkomer die wat nerveus leek en na ieder nummer wel iets moest bijstellen aan zijn, naar Left Lane Cruiser-normen, uitgebreide drumstel.
Rick Kinney -zo heet de man- is een succesrijk ondernemer en zakenman die tevens reeds meer dan 20 jaar de vellen roert bij Moser Woods, een instrumentale progrockband waarvan hij medeoprichter is. Een vreemde keuze, zo lijkt het, maar Kinney was de laatste jaren ook actief bij Pete Dio and The Old & Dirty en die Pete Dio is een ex-drummer van Left Lane Cruiser. Vandaar wellicht dat hij in beeld kwam bij Freddie J IV.
Bij gebrek aan wasbord werd er dan maar afgetrapt met "Wild about you baby" van Hound Dog Taylor, een nummer dat eerder ook al meermaals als opener diende en waarin Freddie meteen uitpakte met zijn verschroeiende slidegitaar.
Verrassend weinig covers dit keer, ik hoorde enkel nog het altijd even mooi klinkende "Mule plow line" van Jimbo Mathus.
Wel veel werk uit de laatste en uitstekende plaat ‘Bayport BBQ Blues’ maar ook de parels uit het verleden werden niet vergeten. Zo passeerden onder meer drie nummers uit hun nog steeds indrukwekkend klinkend debuut op Alive Records uit 2008 , ‘Bring yo' ass to the table’, de revue.
Aan de songkeuze kan het dus zeker niet gelegen hebben dat ik aanvankelijk het gevoel had dat er iets ontbrak. Ook de bezieling waarmee Freddie J IV -die zoals altijd het ene pintje na het andere achterover sloeg- kromgebogen op zijn stoel de snaren van zijn gitaar molesteerde, was als vanouds. Zelfs onder die vele lagen gruis valt trouwens op hoe zijn gitaarspel alsmaar subtieler wordt, zo bleek ook uit de twee nummers van de nieuwe single: "Broke down lines" en "Hit the stone".
Nee, ik had gewoon wat tijd nodig om me aan te passen aan de licht gewijzigde sound die de komst van een nieuwe drummer met zich meebracht. Eenmaal verzoend met de aanpak van Rick Kinney (meer power en explosiviteit dan bij Brenn Beck), leek de magie geleidelijk aan terug te keren. Toen ook de koebel plots weer zijn plaats kreeg viel alles terug in de vertrouwde plooi.
Het werd uiteindelijk een marathonset van maar liefst een uur en drie kwartier, glorieus afgesloten met twee stevige versies van de oude goudklompjes "Mr Johnson" en "Hillgrass Bluebilly".
Zelfs het zoveelste ontslag van een drummer kon Freddie J IV niet uit zijn evenwicht brengen en Left Lane Cruiser lijkt dan ook verre van uitgeteld. Meer nog: als de nieuwe single een voorbode is dan gloort er nog heel wat fraais aan de horizon.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Ray Collins' Hot Club + Thee Andrew Surfers - Great Gigs in The Park 2025 - Swingende slotavond
Ray Collins' Hot Club
Na drie zonnige weken, met temperaturen rond de dertig graden, was het op de slotdag van Great Gigs in The Park iets minder warm. Echter zouden de afsluiters van dit bijzonder fijne event, ervoor zorgen dat de temperatuur tot een kookpunt steeg. Ray Collins' Hot Club (****) deed dit op een swingende, opwindende wijze. Echter was het naderhand het voorprogramma Thee Andrew Surfers (*****) die met hun geestige set het meest tot de verbeelding sprak …
In strak pak, om een uur of half tien, zet Ray Collins' Hot Club zijn set spannend in. We kregen sax- en trompetgeschal, een aanstekelijke sound en vocals die doen terugdenken aan de hoogdagen van de swing. Meteen waren de mensen aan het dansen, al dan niet met hun partner. Het was leuk ontspannend avondje gratis genieten, en ondanks het iets mindere zonnige weer, was er nogal wat volk komen opdagen.
Ray Collins' Hot Club zorgt voor sfeer en ambiance ; er is geen setlist, geen script. De Duitse band ademt de sfeer van de jaren veertig en staat garant voor een authentieke, directe, speelse concertervaring. Het orkest concerteerde al overal ter wereld (New York, Las Vegas, Parijs, Londen, …) en met die ervaring spelen ze een uitgekiende set op GGITP.
Gemoedelijk een aanstekelijke jamsessie met een spraakzame frontman die zich profileert als een groots entertainer en een band die op speelse wijze zijn publiek aftast en bespeelt om er een swingend feestje van te maken. Het publiek had er zin in.
Kortom, swing en dynamiek. Een feestelijke avond zondermeer.
Eerder had het trio Thee Andrew Surfers de lont aan het vuur gestoken. Ze konden moeiteloos concurreren met hun swingende Duitse vrienden. Het trio bestaat uit doorwinterde muzikanten. Jens De Waele en C° spelen ook bij het Gentse Fifty Foot Combo. We kregen een portie doorleefde, vurige en vunzige mix van garage, surf en moddervette rock. Het publiek ging voor wat het instrumentale trio bood.
Eerst waren ze te zien in de Kiosk , dan bij het publiek … de drummer plaatste zijn drumstel, tot jolijt van de omstaanders, tussen het publiek in. De beide gitaristen gingen mee en het trio zorgde voor een wervelende set tussen de fans.
Wat een energie hier waarbij het publiek zo dicht mogelijk bij het trio aan kroop en hen zelfs van drank voorzag.
Een feestelijke stemming en een opzwepend, wervelend rock feestje.
Dit was een avond van twee bijzondere leuke, swingende acts.
Kortom , een schitterende closing final!
Pics homepage @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Sheila E - Great Gigs in The Park 2025 – Een innemend, groovy funky feestje in een pittoresk kader
Hoeft Sheila E (***1/2) nog voorgesteld te worden? Ze werd vooral bekend door haar connectie met Prince, met wie ze op en naast het podium een bijzondere relatie onderhield. Het is Prince die haar de naam Sheila E. gaf en ook een relatie met haar had. In 1987 vroeg hij haar zelfs tijdens een concert ten huwelijk, ze zegt ja maar tot een bruiloft kwam het echter nooit. Die samenwerking heeft haar geen windeieren gelegd, want ondertussen wordt ze geprezen als één van de grootste percussionisten ter wereld.
Naast Prince heeft ze met nog veel artiesten gespeeld, maar ook solo bracht ze enkele parels van platen uit.
In een uitverkochte Great Gigs In The Park werd haar optreden een innemend, aanstekelijk funky feestje in een pittoresk kader.
Goed zondermeer het optreden maar niet echt verrassend …
Het begon nochtans uitstekend met een opwindend "Come Together", de handjes in de lucht, de sfeer zat meteen goed. Sheila E en haar band hadden er duidelijk zin in en zetten alles op alles in de beginfase. Funksoulpop, die de dansspieren prikkelt. Sheila onderhoudt een nauw contact met haar publiek. Ze zoekt de fans persoonlijk op, zelfs tot aan de PA, met gitaar omgord en met haar indringende soulvolle stem, weet ze het publiek in te palmen.
Toegegeven, haar vocals waren niet steeds even sterk, maar harten breken deed ze nog altijd. En de band is goed op haar afgestemd.
"The Belle of St. Mark" en "17 days" zorgden voor een wervelend dansfeestje. Ook de uit de nieuwste plaat afkomstige "Bailar" kon op bijval rekenen.
Emoties borrelden op en de intimiteit stijgt als Sheila vraag om de onbekende naast ons te omarmen, het publiek ging er wel gretig op in. Een magisch moment van samenhorigheid.
Maar in deze tijden merk je wel hoe mensen het moeilijk vinden om een compleet onbekend persoon 'aan te spreken', zelfs op dit moment waar gelijkgezinden aanwezig zijn. Het was een sterke prestatie van Sheila, die in haar opzet slaagde.
De soul kwam nog meer boven in de ingetogen momenten. We kregen een verbluffende solo, naar het einde van de set; op haar percussie bewees Sheila E wat voor een drum talent ze wel is. 'The Queen of Percussion' is een terechte titel. Op diezelfde solo vervoegde een tweede drummer haar. Sjiek.
Sheila E is een charismatisch performer op percussie en met haar soulvolle stem. Ze is een klasse entertainer, en ze is omringd van een goed geoliede band. Soul, r&b, funk en afro zijn belangvolle elementen. We ervaarden een overwegend gezapig sfeertje. Naar het einde toe twinkelde en sprankelde het meer met funky tunes door "The Glamourous Life".
Sheila E raakte en zorgde voor een aanstekelijk, wervelende dansfeestje. Een innemende groove in dit pittoresk kader.
Pics homepage @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Kassi Valazza - Unieke singer-songwriter houdt De Zwerver in haar greep
Ondanks het warme weer dat eerder uitnodigde om op een terrasje te blijven plakken, was er toch behoorlijk wat volk komen opdagen voor een van de nieuwe fenomenen aan het singer-songwriterfirmament, Kassi Valazza.
Maar eerst kregen we met Thomas Decock & Artan Buleshkaj een niet meteen voor de hand liggend voorprogramma gepresenteerd. Oostendenaar Thomas Decock leerde ik kennen als gitarist bij zijn stadsgenoot, singer-songwriter Nir Shemmer maar in wezen is hij vooral een jazzmuzikant. Met zijn eigen band deinst hij niet terug voor innovatieve projecten zoals zijn recenste plaat, ‘Erudite’, waarop hij literatuur en jazzfusion verweeft.
Op een jamsessie ontmoette hij de Gentse Kosovaar Artan Buleshkaj. Het klikte meteen tussen die twee, in die mate zelfs dat het leidde tot een gezamenlijke plaat, ‘Plain songs’, die ze nu kwamen voorstellen.
De twee heren brachten fijngevoelige, volledig instrumentale interpretaties van zowel jazz-, folk- als countrysongs die toch telkens een jazzy ondertoon hadden. Beiden speelden op verschillende gitaren, zonder effecten. Hun virtuositeit was onmiskenbaar maar werd nooit in de etalage gezet. Hier geen halsbrekend snarengepluk of duizelingwekkende notenreeksen maar minutieus geboetseerde klanktapijten.
De set werd geopend met twee jazznummers, Plain song" van John Scofield (titeltrack van hun plaat) en "Prairie avenue cowboy" van Paul Motion gevolgd door "Freight train", een stokoude folksong van Elisabeth Cotten, en wellicht het bekendste nummer uit de set.
Er was nog meer folk met Doc Watson's "Deep river blues" maar er was ook ruimte voor een eerder verrassende keuze: "Shotgun down the avalanche" van Shawn Colvin die Thomas Decock omschreef als een countryzangeres al zou ik haar zelf eerder in het folk- en popgenre situeren. Wat trouwens niet wegneemt dat dit misschien wel het meest beklijvende moment uit hun optreden was.
Ze sloten af met een andere grote dame: Joni Mitchell ("Marcie"). Mooi maar toch wat lastig. Dit was niet meteen muziek om op te headbangen, eerder iets om achterover geleund in de zetel te savoureren, bij voorkeur met een goed glas binnen handbereik.
Kassi Valazza groeide op in Arizona en begon al op haar tiende met het schrijven van songs. Toch zou het duren tot ze als volwassene verhuisde naar Portland, Oregon vooraleer ze echt de gitaar ter hand nam. Daar ontmoette ze enkele gelijkgestemde zielen die haar op weg hielpen.
Terwijl haar debuutplaat ‘Dear dead days’ (2019) nog geruisloos aan me voorbij ging werd ik door haar tweede, ‘Kassi Valazza knows nothing’ uit 2023, compleet overrompeld. Dit was de beste singer-songwriterplaat die ik in jaren had gehoord.
En soms lacht het leven me toe want de schepper van dit pareltje werd dan ook nog eens aangekondigd in een van mijn favoriete clubs.
Intussen is Valazza naar New Orleans verhuisd, terwijl ze eigenlijk eerst naar Nashville wou en heeft ze een derde plaat uit. ‘From Newman Street’ werd half in Portland en half in New Orleans opgenomen en is toch wat minder indringend dan haar vorige. Daardoor bekroop me even de vrees dat haar momentum wel eens voorbij zou kunnen zijn, maar dat bleek geenszins het geval.
Kassi Valazza mag dan al naar New Orleans zijn verhuisd, ze tourt nog steeds met haar band uit Portland, een stel uitgelezen muzikanten. Op bas zagen we Lewi Longmire, niet minder dan een begrip in Portland. Deze multi-instrumentalist werkte samen met talloze artiesten en was of is actief in tientallen groepen waaronder Jenny Don't and The Spurs ten tijde van hun eerste plaat. Ook de subtiele drummer Ned Folkerth, die tijdens de stillere momenten met allerlei belletjes in de weer was, is geen onbekende: hij maakt deel uit van Pinetop Seven van wie ik toch ook een plaat op het schap heb liggen. Ten slotte was er nog gitarist Adam Witkowski die het met wat minder referenties moet stellen maar daarom niet minder aanwezig was.
Kassi Valazza opende haar set net zoals op haar laatste plaat met "Better highways" en "Birds fly". Twee bijzonder sterke songs die me meteen meesleurden in het betoverende universum van deze bijzondere zangeres. Haar ronduit indrukwekkende stem deed in de verte soms denken aan Karen Dalton terwijl haar frasering een enkele keer Joni Mitchell in gedachten riep maar bovenal klonk ze volstrekt uniek.
Erg spraakzaam was ze niet. Tijdens de eerste twintig minuten zei ze behalve een richtlijn voor de soundman eigenlijk helemaal niets. Nadat ze plots een genante anekdote met ons deelde, ontdooide ze zichtbaar en begon ze wat vrijer te praten. Uiteraard stond de muziek op de eerste plaats en die mocht er zijn: stuk voor stuk prachtige songs met wortels in de country en de folk en voorzien van een mespuntje psychedelica.
Alle nummers kwamen uit haar laatste twee platen behalve "Johnny Dear" dat op haar debuut, dat ik trouwens dringend eens moet beluisteren, te vinden is.
Een van de hoogtepunten en mijn persoonlijke favoriet was "Watching planes go by" dat zomaar op ‘Jingle Jangle Morning: The 1960's U.S. Folk-Rock Explosion’, een verzamelbox waar ik de laatste tijd veel naar geluisterd heb, had kunnen staan.
Maar ook de andere nummers deden denken aan die glorieperiode voor singer-songwriters en folkartiesten. Met "From Newman Street", een ode aan haar oude appartement in Portland, sloot ze haar set solo en in schoonheid af.
Waarna een grappig moment volgde. De groep stond voor een gesloten deur en geraakte niet weg zodat er automatisch een bis volgde. Gelukkig maar want die bis was er eentje om in te kaderen: de traditional "Matty Groves" in de sublieme versie van Fairport Convention waarin Kassi Valazza zich beslist kon meten met Sandy Denny, met wie ze trouwens wel eens vergeleken wordt. Het nummer bleek verrassend genoeg niet erg gekend door het publiek dat al begon te applaudisseren nét voor de instrumentale appendix werd ingezet. Schitterend slotakkoord van een schitterend optreden!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Jean-Michel Jarre – Dank U Sire in dit indrukwekkend elektronisch decor
Een zinderende (hete) samenvatting van 53 jaar carrière. Eigenlijk was dé elektronische muziekpaus niet van plan dit jaar op te treden, maar locaties als Pompey, Venetië, Pula en dit zeer mooie Paleizenplein werden hem voorgesteld en zoiets mag je niet weigeren. En dat vinden wij ook. Na Neil Young op maandag komt ook Jean-Michel Jarre ‘zijn ding’ doen in dit indrukwekkend decor. Danku Sire.
“Vanaf het begin van mijn carrière wilde ik breken met de standaard van traditionele concertzalen”, lazen we . Evenementen doet hij liefst op Place de la Concorde met niet minder dan 1 miljoen toeschouwers, (geboortestad) Lyon, de voet van het Atomium, de voet van de Piramides van Caïro, de Acropolis in Athene en de slotceremonie van de Paralympische Spelen, waarmee hij het Stade de France in vuur en vlam zette, letterlijk en figuurlijk.
De deuren van dit bijzondere plein openden om 19h, we hebben een 350 meter lang plein bij 70 meter. Enig minpuntje: het podium staat aan de hoogste kant waardoor de achterste rijen weinig tot heel weinig zien. Had het podium aan de laagste kant gestaan dan hadden we een Torhout-gevoel van weleer met optimaal zicht. Dan denk ik zo, daar hoeft men toch geen ingenieur voor te zijn…
Opwarmen doen we met de Belgische DJ’s Antilope, Calumny en de zinderende zon.
Tegen 22 uur begint het aftellen van 10 naar 0 maar op 3 staat de Paul Jambers van de elektronische muziek al achter zijn instrumenten. Jean-Michel Jarre. Hij zal dit later zijn keuken heten. “Les Chants Magnétiques” …
‘Je vous salu et je salue la royal et la nature’ zegt meneer Jarre. Het moet de eerste keer zijn in het Frans op deze tour want hij komt van Scandinavië, over Estland, Hongarije en Kroatië.
“Epica - Oxygene” weerklinkt en wordt gevolgd door “Oximore” waarin we o.a. werken van Margritte zien passeren. Hij is een echte kunstliefhebber, zal hij nog vertellen. Met een heel speciaal soort instrument, een triangelachtige, eindigt hij dit nummer.
Met een nieuwe bril met camera op nodigt de Meester ons nu uit in zijn keuken bij “Oxigène part 2”. De nacht valt en dan komt Dracula vindt hij.
We krijgen nog mee dat elektronische muziek iets is van hier, van Europa en dat dat geen jazz, geen rock, geen pop is en dus niks te maken heeft met USA. Wij weten dat deze muziek in België, Duitsland, Italië en Frankrijk natuurlijk diepe wortels heeft.
Zijn voorprogramma’s Antilope en Calumny worden bedankt en het volgende “Arpegiateur” wordt aan hen opgedragen. Wat een eer.
Ondertussen staan al 2 vensters open aan het paleis, wat zullen die vanavond muggen hebben binnen gehad met dit weer en die lichtshow … waarvan vele lichtjes binnenschijnen.
“Vergeet niet te drinken zoals ik”, horen we van meneer Jarre. 'Op het einde, daar achteraan, ik zie jullie, jullie mij ook? Harder, oh ja danku, ik hoor jullie ook.' Jean-Michel Jarre is geen leeuwentemmer maar zijn glinsterende glimlach (misschien ook wel ogen) en warme woorden doen veel. Die man kan toch niet al 76 worden in augustus? Maar dan zag ik filmpjes waarop hij lustig aan het roeien is in zijn fitness, uren voor zijn optreden.
“Zoolookologie” volgt en de duisternis valt met echt vuurwerk plots, de rondzwevende drone wordt bang en snelt snel weg naar achteren.
Nu begint het een beetje raar te worden “Équinoxe 7” volgt met de woorden ‘Merci Bruxelles’ en dan direct “Zero Gravity”, “The Architect” en “Exit”.
Het prachtige “Révolution Industrielle 2” weerklinkt nu. Ik moet toegeven dat de namen van de songs soms ingewikkeld zijn omdat vele nummers verschillende cijfers hebben. Deze zin is zelfs ingewikkeld. Shazam heb ik eens geraadpleegd en ja hoor elk nummer is direct herkenbaar. Dit wil zeggen dat de Meester eigenlijk zijn eigen nummers aan het mixen is.
Het is een spectaculaire mooie lichtshow en hij heeft in zijn carrière prachtige creaties gemaakt.
De bevallige dame naast mij vraagt zich af wanneer het eigenlijk losbarst?
Dan vraagt hij of we ons goed voelen en of we de grenzen van het creatieve willen wegduwen? “Robots don’t cry” … so far (voegt hij er aan toe). En nog maar eens ‘Merci Bruxelles’ weerklinkt.
Hoogste tijd nu voor “Herbalizer” en “Oxygène (part 19)”, wat dus eigenlijk een sample is van zichzelf “oxygène (part 4)”. Nu volgen nog “Équinoxe 4”, een bedanking en het originele “Oxygène 4” en alweer helpt Shazam me voor het juiste cijfer. “Epica” komt en dan is het weer even gedaan en valt het weer stil. Het is een ‘Stop & Play’-spel en dat is jammer want zo wordt het een beetje een Tomorrowland voor gepensioneerden.
“Stardust” klinkt nog, een korte ‘Salut, cava? Merci’
‘We gaan eens tonen hoe een dinsdag in Brussel is’ zegt Jean-Michel en ‘Willen we ons nog amuseren of gaan we liever naar huis?’ We krijgen “Quatrième rendez-vous” en “Les Chants Magnétiques 2”.En die 2 samen zijn dan ook zijn signatuur.
£
De leukste deuntjes hoorden we op het laatst en na elkaar en die gaan nog dagen in ons hoofd hangen. Hij bedankt ons en zijn team nog iets voor middernacht. Dankuwel Sire!
Wij stappen opgewekt en meer dan voldaan het plein af . Een fijn optreden.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7816-jean-michel-jarre-01-07-2025?Itemid=0
Organisatie: Gracia Live
Amyl And The Sniffers - Bijzonder Gevaarlijk: Hoogst ontvlambare punkrock bij een hittegolf
Big Noter bleek een gloednieuwe band te zijn die in l’Aéronef pas aan zijn vierde optreden toe was, en het allereerste op Europese bodem. Eigenlijk is dit het nieuwe rock-project van de rapper Briggs, een ferm uit de kluiten gewassen en hevig getatoëerde Australiër met aboriginal roots.
Die had na al dat rappen de ingeving gekregen om een soort rap-metal band op te richten. Niet te bijster origineel als je ’t ons vraagt, want ene Ice-T had het hem meer dan 30 jaar geleden al eens voorgedaan met Body Count. En dat is ook precies waar we deze band vanavond mochten situeren, rap-metal op zijn Body Counts met wel een zeer vette knipoog naar Rage Against The Machine. Dat laatste vooral omwille van een gitarist die al zijn kunstjes schaamteloos uit de grote trukendoos van Tom Morello had gegraaid. Maar het moet gezegd, hier stond een stevige en hechte band te spelen, die gasten meenden het en het was er niet aan te merken dat ze nog maar voor de vierde keer samen op een podium stonden. Hun rap-metal werd trouwens bijzonder goed gesmaakt door het publiek dat naarmate de set vorderde alsmaar enthousiaster werd.
We hebben dit allemaal al eerder gehoord en gezien, maar in tijden waarin rap-metal en nu-metal aan een soort revival toe zijn kan het misschien wel iets worden voor Big Noter. Check ook even “Identity”, voorlopig de enige song die op de streaming platformen te vinden is, een vette track.
Met het derde full album ‘Cartoon Darkness’ zijn Amyl and The Sniffers gegroeid tot een groep die grotere zalen en festivals onveilig maakt met straight forward punk-rock. Eind vorig jaar stonden ze nog in een uitverkochte en kolkende AB, dit wilde feestje is nog altijd integraal te bewonderen op AB TV of YouTube.
De rauwheid van de begindagen is onaangeroerd gebleven, de groep is er gewoon steeds bekender, beruchter en succesvoller op geworden. En dat is voor een groot deel te danken aan de wilde frontdame Amy Taylor, een volbloed entertainster met tonnen flair, sex-appeal, charisma én onuitputtelijke energie. In een strak s-m pakje gehesen zag ze er met haar wulpse blonde haren en bloedrode lipstift een beetje uit als een sexpop, eentje die door de ganse zaal geadoreerd werd.
Het publiek at al van bij de eerste seconden uit haar hand, Taylor snelde als een dolgedraaid veulen heen en weer over het podium, de band raasde ondertussen met een rotvaart doorheen een stel van adrenaline doordrenkte in-your-face punkrock songs. Hevige uppercuts als “Don’t Need A Cunt Like You To Love Me”, “Doing In Me Head”, “I Got You” en “Do It Do I” wisselden af met riffmonstertjes die intussen al tot heuse klassiekers zijn uitgegroeid zoals “Starfire 500”, “Security”, “Guided By Angels”, “Hertz”, “Jerkin’”, “You Not Should Be Doing That” en “Some Mutts Can’t Be Muzzled”.
De zeldzame rustpuntjes van hun platen waren hier nergens te bespeuren, zelfs “Big Dreams”, een op plaat welgekomen halve ballad, werd als eerste bis door een losgeslagen punkmolen gedraaid. Daarop volgde nog een uitzinnig “GFY” als finale klap, nog iets sneller, harder en luider dan al hetgeen eraan voorafging.
We gaan het blijven herhalen, de beste punkrock komt dezer dagen uit het verre Australië, met deze uitgelaten bende als voortrekkers. Amyl & The Sniffers staan voor de rest van de zomer en het najaar op zowat alle belangrijke festivals op de planeet, en dat is volkomen terecht. Ook Rock Werchter moet eraan geloven, daar zullen Amy en haar gevolg fungeren als een welgekomen muilpeer zijn op het bakkes van al die tieneridolen, r&b zangeresjes, kindsterretjes en halfbakken popartiesten.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7874-amyl-and-the-sniffers-30-06-2025?Itemid=0
Organisatie: Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
