Gnome - Trollenmetal in Stonerland
Sextc zijn jonge geweldenaren die rammelen met noisy postpunk, hardcore en rauwe Nirvana-achtige nineties punkrock. De attitude is er, en dat al zeker met een losgeslagen frontman als Kaine Chapdam, een kerel die meer in het publiek stond (of lag) dan op het podium, maar de onvergetelijke song is er vooralsnog niet.
De band heeft dan ook nog maar 2 singles gereleased, “Sex Sells” en “Heroin Chic”, dus het wordt afwachten of dit ooit iets gaat worden. Hier zat alleszins wel intensiteit en force achter, maar iets meer visie lijkt ons gewenst.
Gnome is zowat het best bewaarde van de Belgische stonerrock en metal, een band die alom geprezen wordt in het buitenland maar bij ons eigenaardig genoeg maar lauwtjes onthaald wordt. De band haalt zijn inspiratie uit de mythische wereld van trollen en gekke kabouters, vandaar ook de pinnenmutsen. Die inspiratiebron heeft al evenzeer impact op hun sound, die even geflipt als uniek is. De albums ‘King’ (2022) en ‘Vestiges Of Maximum Visidrome’ (2024) zijn 2 vinnige stonerpareltjes met een volkomen eigen gezicht en hier en daar een welgekomen hoek af.
De set was dan ook samengesteld uit de stomende songs van die 2 albums, maar Gnome greep tussendoor ook nog terug naar hun quasi volledig instrumentale debuutplaat ‘Father Of Time’ (2018) met “Jebediah Supreme” en “Blacksmith”, twee ruwe riffmonsters die uit het beste Karma To Burn hout gesneden waren.
In “Old Soul” en “The Ogre” werd rijkelijk met riffs, gekscherende tempowisselingen en vlijmscherpe solo’s gestrooid, de smaakmakers bij een Gnome set zeg maar. Evident dus dat zanger/gitarist Rutger Verbist zich hierbij het meest in de kijker speelde, hij reeg de riffs en solo’s met brio aaneen en stond ondertussen nog sterk en overtuigend te zingen, af en toe met een metal-brulstem, altijd met een knipoog.
Met een funky “John Frum”, een splijtend “Bulls Of Bravik” en een uiterst opwindend “Wenceslass” werd nog maar eens duidelijk dat Gnome zijn inspiratie niet alleen gehaald heeft bij de Black Sabbaths van deze wereld, maar eveneens bij prettig gestoorde bands als als Primus, Mr Bungle en King Gizzard & The Lizard Wizard.
Er zat sowieso al heel wat vaart in hun set maar het tempo werd nog wat extra de hoogte ingejaagd met een vlammend en bijzonder aanstekelijk “The Gods Are Evil”.
En dan zat er nog een geweldige finale aan te komen met een opgejaagd “Kraken Wanker” gevolgd door een uitzinnig en kokend heet “Ambrosius”, tot nader order dé Gnome klassieker.
Geweldige band, als je ‘t ons vraagt.
Pics homepag @Jens Roels
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Maanzaad – Een muzikale diversiteit
Maanzaad nam de voorbije jaren de EP 'Wist van Niets' (2010), het album 'Maanzaad' (2011), de EP 'Ruimtetuig' (2012) en het album 'Amok' (2013) op. De band concerteerde de voorbije jaren in/op talrijke zalen en festivals in Vlaanderen en Nederland: Polé Polé, Afro Latino Festival, Afro-C, Villa Pace, … en bouwde gaandeweg een uitmuntende live reputatie op. Tot ver buiten de contreien. Maanzaad vierde zijn 15 jarig bestaan in 'eigen huis'. De band bood, en biedt nog steeds, een bont allegaartje aan diversiteit waardoor je hen puur muzikaal eigenlijk in geen hokje kunt steken. Al worden ze wel in die hoek van dub/reggae geduwd , op zich niets mis mee.
We waren aanwezig inl De Casino voor een kleurrijk wervelend feestje.
Ook de geest van Bob Marley waaide doorheen de zaal. Althans werd de avond ingezet met een band die bewust in bovenstaande grootheid zijn voetsporen trad. Ras Double D & the Dub Family (****) bracht, net als Bob Marley himself, een eigenzinnige kijk op wat er rondom hen gebeurt, met een maatschappijkritische blik, delend in feestvreugde .
Omschreven als 'dub poetry' zorgde Ras Double D & the Dub Family voor een niet aflatende stroom van reggae vuurwerk, en daarbij declameerde de beweeglijke en sympathieke frontman teksten die je tot nadenken aanzetten. De band gaat heel uitgekiend en krachtdadig tewerk, waardoor elke liefhebber van het genre op zijn wenken werd bediend.
Origineel is het allemaal niet, ooit is dit wel eens voorgedaan. Maar Ras Double D en zijn Dub familie slaat wel de weg in van alle grootmeesters binnen het genre. Op feestelijke wijze een mening verkondigen, het werkt altijd beter dan op al te gewelddadige wijze het kot afbreken. Niet?
Diversiteit deze avond dus … Ook Een Tegen Reactie (*****) bewandelt het reggae paadje, maar voegde daar dikke dub aan toe. Subtiel merkten we zelfs enkele Ska invloeden, waardoor de veelkleurigheid werd onderschreven. "raggen en knallen blijven hun handelsmerk", qtaat in de biografie, en dat mag ook letterlijk worden genomen.
De band schoot figuurlijk vuurpijlen richting het publiek af, waardoor zelfs een moshpit ontstond vooraan het podium. Elke schakel binnen Een Tegen Reactie is trouwens even belangrijk.
De brede aanpak , hun virtuositeit, speelsheid siert.
Om de feestelijke stemming van deze avond nog wat kracht bij te zetten, gingen alle registers op het einde van een knallende set, volledig open. Een wervelstorm aan dub/reggae/ska ontstond, die de Casino op zijn grondvesten deed daveren.
Een feestje voor hart en geest? Zeker en vast, maar de dansspieren werden ook ten volle aangesproken.
Een betere opwarmer als deze twee voornoemde kleppers kon Maanzaad (*****) zich niet dromen. De band vierde hun 15jarig bestaan met een live show. Vol gas geven, vanaf de eerste noot. En volhouden tot aan een wervelende finale.
Adriaan Cole profileerde zich naar goede gewoonte als een opruiende klasse entertainer, maar laat zich uiteraard enorm goed omringen. De klievende riffs van grootmeesters Kim Gorgon op gitaar en Gino Waem op bas, aangevuld door de al even verbluffende keys en elektronica beats van Seppe De Klerck en Bart Van Gompel zorgden dan weer voor een bevreemdende, dansbare waas over de zaal. Terwijl drummer Mustafa Ketami zijn drumvellen gor mept, zorgde zangeres Shikha De Cock met haar kristalheldere stem voor een beetje zachtmoedigheid binnen het aanbod.
Bij een verjaardagsfeestje hoort ook een terugkeer in de tijd … met voornamelijk zangeres van Maanzaad Ineke en de zangeres Bintu, die Shikha vervoegden in de zang. Het zorgde voor een apotheose in de set.
Die set bestond trouwens uit een muzikale kleurenpracht. Songs als “Een lentedag in oktober', “Schuld van de bank” en “Wist van niets” blijkt wat voor een diversiteit Maanzaad aanbood. Als volleerde acrobaten vliegt Maanzaad van de ene stijl naar de andere alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Zo mocht Seppe even komen rappen op “De kat op de koord” wat op zijn beurt zorgde voor wederom een andere wending binnen het chaotische gecoördineerde geheel.
Iedereen begint te dansen, mee te brullen en te feesten. Een groep fans had, getooid in feestelijke hoedjes, zelfs een grote '15' meegebracht.
Na een dik uur werd een blazers sectie toegevoegd, schitterend hoe het allemaal samen klinkt. Hoogtepunten volgden elkaar op, “De Stad”, “ABC van de VIP” en “De zon” en een song als “Snel of traag”, hadden een bijzonder meezing gehalte.
Maanzaad brengt al jaren geen platen meer uit, die “De Kat” was een LP live opgenomen in de Casino. Maar de band blaakt live van energie en gretigheid, en met de toevoeging van enkele vroegere bandleden en die blazers naar het einde van de set toe, zorgden voor een nog bonter gekleurd feestje van hun 15ste verjaardag .
Een muzikale diversiteit zondermeer, gebracht in het Nederlands. Mooi, nostalgisch, kleurrijk, uniek, feestelijk. Een top avond!
Setlist: Inna die Maanzaadstylee // Een lentedag in oktober // Mag niet van m'n vader// Schuld van de bank// Wist van Niks //Kat op de Koord//de stad//Reggaekampioen// ABC van de VIP// Morfine // Neon en goedkoop parfum//De Zon// De Put// Coïtus Introïtus Interruptus//Snel of Traag// Habibi// Camping Guantanamo// Drugstoerist/ Agent van de politie// Alles naar de maan//Arbeider
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Clutch triomfeert in Brussel - Zweet, riffs en groove
De Ancienne Belgique veranderde in een broeikas van riffs, groove en onstuitbare rock-’n-roll. Clutch streek opnieuw neer in Brussel en bewees voor de zoveelste keer waarom de band al decennia een vaste waarde is binnen het heavy rocklandschap. Zonder overbodige visuele opsmuk, maar met een geluid dat even massief als beweeglijk was, bouwde de band aan een set die tegelijk vertrouwd en vernieuwend aanvoelde.
De zaal was goed gevuld, de verwachtingen lagen hoog en vanaf de eerste minuten hing er die typische Clutch-spanning in de lucht: dit zou een avond worden waarop songs en energie centraal stonden.
De avond kwam op gang met Bokassa, de Noorse band die punkenergie koppelt aan stoner- en metalriffs. Hun korte maar nietsontziende set sloeg meteen diepe krassen in de AB. Frontman Jørn Kaarstad gromde en schreeuwde met een stem die klonk als het ruwste schuurpapier, wat perfect aansloot bij de rauwe, ongepolijste sound van de band.
Bokassa speelde met een tomeloze drive en zorgde ervoor dat het publiek al vroeg op temperatuur kwam.
Die temperatuur ging nog een flinke graad omhoog toen 1000mods het podium betrad. Tegen dan stond de zaal al in vuur en vlam, en het werd al snel duidelijk dat heel wat aanwezigen specifiek op deze Griekse stonerrockers hadden gewacht. Elk nummer werd luid onthaald, moshpits kwamen spontaan op gang en de riffs rolden als een allesverpletterende golf door de zaal.
Met een set die bestond uit “Electric Carve”, “Road to Burn”, “Götzen Hammer”, “Speedhead”, “Low”, “Overthrow”n, “El Rollito” en “Vidage”, bewees 1000mods dat ze allang geen culttip meer zijn, maar een band die moeiteloos een volle zaal kan domineren.
Na een korte pauze was het tijd voor Clutch zelf, die zonder omwegen openden met “Worm Drink” en meteen de toon zetten. Neil Fallon nam het podium in zoals altijd als een prediker met een microfoon, charismatisch en zelfverzekerd, terwijl de rest van de band een strakke, groovende machine vormde.
“Promoter (of Earthbound Causes)” en “Crucial Velocity” volgden elkaar naadloos op, waarna “Firebirds!” en “Sucker for the Witch” de zaal verder deden kolken. Het publiek ging volledig uit zijn dak bij “The Mob Goes Wild”, terwijl “Big News I” vloeiend overging in “Animal Farm”.
Met “Ghost” en “Sea of Destruction” werd even gas teruggenomen zonder de spanning te verliezen, om daarna opnieuw uit te halen met “Willie Nelson” en “Colorado Fuel and Iron”. “D.C. Sound Attack!” klonk als een manifest, “X-Ray Visions” hield de vaart erin en “Spacegrass” sloot de hoofdset af als een collectieve trip waar de hele AB in meeging.
Dat het publiek daar niet genoeg aan had, sprak vanzelf. Voor de bisronde keerde Clutch terug met “The Regulator”, dat luidkeels werd meegezongen, en met “Electric Worry” viel definitief het laatste restje dak van de Ancienne Belgique.
Met twee sterke voorprogramma’s en een hoofdact in absolute topvorm werd deze Brusselse halte van Clutch er één die nog lang zal nazinderen, niet alleen in de oren maar ook in de benen en de herinneringen van iedereen die erbij was.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Bokassa
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8920-bokassa-12-12-2025?Itemid=0
1000mods
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8921-1000mods-12-12-2025?Itemid=0
Clutch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8919-clutch-12-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Arsenal - De oudjes blijven beklijven, de nieuwere zijn mooi meegenomen. Arsenal plaveit de weg naar een goed en beter leven!
Arsenal en Vitja Pauwels
Arsenal is er eentje die in onze Belgische sterrenhemel een plaatsje verdient. Een band rond de tandem John Roan - Hendrik Willemyns, 25 jaar bezig, spreekt alle leeftijden aan en probeert zichzelf steeds opnieuw te vernieuwen. Het samenbrengen van verschillende stijlen en culturen in een gevoel van samenhorigheid blijft en staat hoedanook centraal .
Kortom, een versmelting van oud en nieuw in een spannende, broeierige, aanstekelijke groove die iedereen een gelukzalig gevoel geeft…
In die 25 jaar brachten ze twee handvol platen uit, die een warme , kleurrijke touch hebben. Een heerlijk klankenpatroon, balancerend tussen een sprankelende, dynamisch sound met een dansbaarheidsfactor en weemoedige dreampop, die een donkere, dreigende tune durft te hebben. Het gaat dus van een aangenaam zomers gevoel, onthaasten tot een gevoel van exotisme naar een vasthouden in onze dagdagelijkse realiteit.
De eerste tien jaar van hun carrière , het oudere werk dus, is alvast goed in het geheugen gegrift met talrijke goed in het gehoor liggende singles.
Innovatie hebben de twee nooit uit de weg gegaan, het werk van de laatste tien jaar is, buiten de single opnames wat aan ons voorbij gegaan, maar ze verloren nooit die unieke combinatie van synthpop, percussie en exotische invloeden. En het zorgde zelfs voor een bredere context, waarbij hun combinatie de brug sloeg met poprock, indie, afro, etno en world.
Het nieuwe album ‘Okan okundun’, in het voorjaar uitgebracht, bouwt verder op hun ‘Rush of shaking shoulders’ en ‘The rhythm of the band’ en de cinematografische compilatie ‘Jungle hotel’; het omarmt net hun kenmerkend warm, kleurrijk geluid in dynamiek en introspectie. Toegegeven , er valt hier wat meer indie op in een wisselende stemming en tune, door intrigerende, boeiende, aanstekelijke en ingenomen gitaar- en baslijntjes.
Al die jaren hebben de twee gewerkt met gasten. Een onnoemelijke aantal zelfs.
De try-outs, net voor de grote vakantie in de Roma en de zomerfestivals, waren zoals verwacht terug een succes en het kon dan ook niet anders dat enkele clubconcerten volgden. De Vooruit was dan ook moeiteloos tweemaal uitverkocht. En in 2026 wordt het uitkijken naar de Lotto Arena.
Samenhorigheid is het sleutelwoord bij John Roan en Hendrik Willemyns, die nu terug op het podium staat ipv aan de knoppen. Roan is een volleerd entertainer, laveert op het podium, zweept en hitst het publiek op. Willemyns is de techneut, die alles in elkaar knutselt.
Léonie Gysel is de vaste vocaliste , die in haar stem , uitstraling net dat multi-culturele herbergt die Arsenal net zo speciaal, uniek maakt en houdt.
Nu bij deze tour waren Felix mMachtelinckx (Tin Fingers) en Lindy Versyck (Tje) van de partij. Met negen in totaal dus op het podium nu, waarbij de sound een vollere insteek kreeg door de twee gitaristen, de twee percussionisten en niet te vergeten de ondersteunende samenzang van de twee dames .
Arsenal plaatst ons meteen in de juiste stemming en groove. Het twinkelt, het sprankelt en klinkt ontspannen, aangenaam, zomers. “Mendeleev”, de eerste single van het album ‘Okan okunkun’ en “Amplify” uit 2018 openden de set. Het toont Arsenals creativiteit, brede insteek en het vernieuwende gezicht. Zondermeer ok en goed klinken ze, maar je hebt het gevoel dat deze nog wat meer ingeburgerd hoeven te geraken. Maar met een performer als Roan vormt dit geen enkel probleem, om iedereen te prikkelen en in beweging te brengen.
Een eerste echte herkenbaarheid volgde na deze twee met een “Switch” en “Saudade”. Het sterke samenspel, de zangpartijen en de afgewerkte lightshow bieden friste en tillen de nummers naar een hoger niveau. Mooi in z’n totaliteit.
Nog even wat recent materiaal in de spots met een “Moonlight calls”, “Hey ghost” en “Animal”. “Temul “en verderop in de bis het recente “Swim by” laten triphop in z’n beste traditie horen met een Scandinavische, ijzige en een licht swingende inslag. Een hoofdrol is hier weggelegd voor Versyck, die zich profileert als een nieuwe Robyn, Aurora, Sigrid of oldie Robin S …
We grossierden in het rijkelijk gevulde oeuvre van Arsenal met een “Estupendo”, “Lotuk” en “Longee”, die Gysel terecht en overtuigend in de spotlight plaatste met een begeesterende smachtend-zwoele soulfulle zangpartij, wat sterk werd onthaald.
Intussen was het publiek als band goed warm gedraaid, handclaps, handjeszwaaien en de ‘oohooh’ meezingmomenten waren elementen die dit materiaal en de set nog mooier, schoner maakten.
“”Longee” was er al eentje om in te lijsten, de versmelting van “Melvin” en “A volta” was het volgende. Schitterend hoe deze twee songs in een zomerse vibe klonken. Oudje en doorbraaknummer “Mr doorman” kreeg een nieuw kleedje van diepe basstunes, repeterende dreunende (hiphop) ritmes en werd gezongen in een rapstyle.
En tussenin vergaten ze groeisongs als “Black mountain” en “One day at a time” niet. Het meer recente werk sijpelde met mondjesmaat door.
Arsenal is, net als de Engelse voetbalploeg, bijlange nog niet uitgespeeld, integendeel ze shotten nog doeltreffend genoeg om iedereen bij de leest te houden in het brede oeuvre van heerlijk groovende melancholische en dansbare synthpop. De oudjes blijven beklijven, de nieuwere zijn mooi meegenomen.
‘May the force be with u’, Arsenal is nog steeds die band die de weg plaveit naar een goed en beter leven. Verlies hen maar niet uit het oog. Volgend jaar in de Lotto Arena te zien! En een tweede muziekzomer lonkt.
Support was Vitja Pauwels die solo enkele songs voorstelde met een intens, spannend virtuoos gitaarspel van dromerige rootspop, americana, Touareg en knisperende elektronica. Ze ademen een zeker soundtrackgevoel.
Het geroezemoes in het begin van de set was een smet, maar gezien het dan wat forser, krachtiger klonk, smolt dit makkelijk weg. Een getalenteerd, interessant sing/songwriter die in kleine zaaltjes z’n dada kan vinden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Arsenal
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8902-arsenal-01-12-2025?Itemid=0
Vitja Pauwels
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8901-vitja-pauwels-01-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Het eerste Belgische concert van Ford’s Fuzz Inferno, het laatste van Sovjet War
Sovjet War + Ford’s Fuzz Inferno
Het eerste Belgische concert van Ford’s Fuzz Inferno en het laatste Belgische concert van Sovjet War, daarvoor waren heel wat mensen naar de Djingel Djangel in Antwerpen gekomen. Voor de ene band is het het begin van een nieuw hoofdstuk, voor de andere willen we ervoor pleiten dat dit misschien slechts het voorlopig laatste concert was.
De eigenaar van de Djingel Djangel kondigt de eerste band aan en omdat het de avond is dat Sinterklaas op pad is, polst hij even bij het publiek of er toch geen stoute kinderen in de zaal zijn, waarop dan 'ja, toch wel' volgt. "En zijn er ook hele stoute kindjes in de zaal?", vraagt hij daarop en als dan de hele zaal 'ja' brult is de toon al gezet voor de rest van de avond. Dit wordt gewoon leuk.
Ford’s Fuzz Inferno was lange tijd de duo-band van Hans Ford (Waste, Betty Ford Clinic, …) en Patrick Delabie (Scoundrels, Betty Ford Clinic, …), twee veteranen van de Nederlandse scène. Als Ford’s Fuzz Inferno brengen ze fuzzpunk. Sinds de aanvulling met de Belgische drummer Bootsy (Scoundrels, A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen, ZOOL, …) surft deze Nederlandse band op een golf van meer media-aandacht en meer concerten in het buitenland. Met name in de UK willen heel wat fans zich warmen aan deze brandhaard van fuzzy, punky garage. Ondanks dat de Belgische drummer al even aan boord is, is het concert in Antwerpen nog maar het eerste Belgische concert.
De sfeer is goed bij het enthousiaste publiek in de Djingel Djangel, maar ze mochten met iets meer geweest zijn. Er was blijkbaar wel wat concurrentie van net iets populairdere bands in dezelfde genres in de nabije omgeving. Een paar fans van Ford’s Fuzz Inferno zijn helemaal vanuit Nederland afgereisd om hun band aan het werk te zien. De tijd dat Nederland Antwerpen zag als geannexeerd gebied is dan misschien wel voorbij, het toont toch de toewijding van de fans.
Het Nederlands-Belgische trio laat de iets mindere opkomst niet aan zijn hart komen, met de gedachte dat het een volgende keer wel beter zal zijn. Ze stappen enthousiast het podium op in hun schreeuwerige hemden, slechts één van hun handelsmerken, naast bijvoorbeeld dat ze voor elk van hun releases een nieuwe naam uitvinden voor hun ‘platenmaatschappij’ in eigen beheer.
Ze brengen in Antwerpen een lange set van 17 korte nummers die enthousiast onthaald worden bij het publiek. Het is een dwarsdoorsnede van alle releases die de band sinds 2022 uitgebracht heeft, met wel slechts twee songs van het recentste album Ultimate Fuzz Frequencies. Maar als je de setlist van Antwerpen naast de tracklist legt van het album ‘Fuzz Up Your Electric Chair, Baby! (Live at Studio 195)’, dan kan je driekwart van de songs aanvinken. Hilariteit op het podium en in de zaal als de band hun “Throwing Stones” at Drones aankondigt. “Hebben jullie nog problemen met drones aan jullie luchthavens? Jullie kunnen ons inhuren!”. De leukste momenten voor mij waren “Fuzz Dogs”, “Body Functions”, “Leisure Class Saturday” (een nummer over black friday) en het afsluitende lijflied “Eternal Circles of Fuzz”. Dit was een prima concert van een band die in België nog wel meer fans zal weten te vinden. Het is alleen een kwestie van tijd.
Daarna is het aan Sovjet War. Die band uit de regio Leuven kende een eerste leven begin jaren ’80, met enkele cult-hitjes en legendarische supports van bekendere bands. Na een lange pauze was er de wederopstanding in 2017 – min de coronajaren. Ze speelden in de reünie een reeks leuke concerten, brachten oud en nieuw werk samen uit op het album ‘Psychopuppets’ en voegden daar nog de EP ‘Suburbia’ aan toe. Het concert in Antwerpen valt naast twee supports die ze in Nederland (Nieuwe nor, Slachthuis) spelen voor hun Britse collega’s van Peter & The Test Tube Babies. Dat leek hen wel een mooi hoogtepunt om de band op te doeken. Ook leuke momenten in de reünieperiode waren hun passage op Geleen Calling en die keer dat ze met de Nederlandse postpunkers van Desinteresse in Duitsland speelden.
Hun postpunk brengen ze bij Sovjet War met de nadruk op punk: elk nummer heeft een pittig tempo. Frontmand Rudy vecht op het podium als een leeuw voor de aandacht van het publiek en lukt daar prima in. Al na een paar nummers wordt er flink gedanst voor het podium en naarmate de set vordert wordt het publiek enthousiaster. Toegegeven, Sovjet War is op het podium een beetje een diesel. Het duurt even voor iedereen in de band in de juiste flow en vibe zat. Behalve voor de zanger is er ook een dikke pluim voor de bassist en voor de drummer. De ritmes werden heel strak gelegd en beiden deden hun best om het publiek er bij te betrekken.
In de afscheids-set komen heel wat tracks langs die we kennen van ‘Psychopuppets’ en ‘Suburbia’ en nog een paar echt oude nummers, van toen de band nog The Sovjets noemde. Ik heb het hardst genoten van “The Nuthouse”, “DNA” en “In The Name Of Progress”. Hun grootste hit – “Guns For Fun” – spaarden ze op voor de bisronde.
Frontman Rudy heeft nog geen zin om met muziek maken te stoppen en is daarom het soloproject Gutter Smell gestart dat misschien ooit kan uitgroeien tot een volledige band om dan ook live mee te gaan optreden. Maar eigenlijk zie ik vandaag geen reden waarom ze Sovjet War nu zouden opdoeken. De bandnaam is nog nooit zo controversieel geweest als vandaag, misschien net iets te, maar kom.
De band speelt nog prima en ze zitten vandaag vermoedelijk in die fase van hun leven dat ze als een makkelijker een weekend vrij kunnen maken om concerten te gaan spelen. En er is – geografisch dan – nog wel wat gebied dat veroverd kan worden, zowel in eigen land als in het nabije buitenland.
Ik zou denken dat er nog wel een hoger hoogtepunt in zit dan dit afscheidsconcert in de Djingel Djangel.
Organisatie: Djingel Djangel, Antwerpen
Oproer – Klaar voor de doorbraak, indrukwekkende live ervaring
Oproer + Sad Boys Klub
Sad Boys Klub - Fun fact: 20 november 2024 , Sad Boys Klub speelt, samen met Ciggy Sunday bij de kleine buur van de AB, de Bonnefooi. Even een ‘belletjetre’ om te laten weten aan de grootste club van het land: Interesse? Whe’re ready!!
Guess what : op 06/12/2025 speel je dan de support voor Oproer in de grote zaal (ABBox )… Big dreams come true!
Voor dit evenement werd alles uit de kast gehaald, zelfs een nieuwe banner!
De Gentse band Sad Boys Klub zette afgelopen weekend met overtuiging hun eerste stappen op het podium van de Ancienne Belgique, en dat debuut voelde allerminst als een proefrit. De zaal vulde zich met verwachtingsvolle spanning, die meteen werd aangescherpt toen de lichten uitgingen en de band opkwam op het pulserende, melancholisch-elektronische “A New Error” van Moderat. Een keuze die perfect aansloot bij hun eigen esthetiek: donker, intens, emotioneel – maar altijd met een verfijnde onderlaag.
Vanaf de eerste klanken van “Cry scene” werd duidelijk dat Sad Boys Klub hun liveset tot in de puntjes hadden opgebouwd. De song zette de toon met scherpe gitaren en een vocal delivery die tussen fragiliteit en woede balanceerde. Het publiek werd moeiteloos meegezogen in hun wereld: gruizig, eerlijk en gelaagd.
Met “Promised land” toonde de band hun meer dromerige kant. De synthlagen en de subtiele opbouw gaven het nummer een bijna filmische kwaliteit, waarbij de spanning bleef groeien tot de laatste noot wegstierf. Het daaropvolgende “A calling” bracht dan weer een duistere energie, gedragen door een krachtige ritmesectie en een frontman die zijn emoties voelbaar door de zaal stuurde.
“Ballet dancer” en “No narrative” vormden het emotionele hart van de set. Het eerste klonk bijna breekbaar, met delicate zanglijnen die contrasteerden met de rauwere momenten elders in de show. Het tweede liet dan weer horen hoe goed Sad Boys Klub is in het bouwen van spanningsbogen: stiltes, uitbarstingen, onverwachte wendingen — ze zaten er allemaal in.
De band schakelde vervolgens een versnelling hoger met “Captain”, een nummer dat live nog aan kracht won. De gitaren sneden scherper, de drums duwden de zaal vooruit en het publiek liet zich volledig meeslepen.
Met “God is insane” zorgden ze voor een van de meest intense momenten van de avond. Het nummer klonk in de AB groter en dreigender dan ooit, en bewees dat Sad Boys Klub in staat is om zowel muzikaal als thematisch diep te gaan zonder zichzelf te verliezen in dramatiek.
De band rondde hun set af met een knipoog naar hun oorsprong: “Concrete man”, hun allereerste single. Het nummer werd onthaald met luide herkenning en bracht de zaal in beweging. Het was een krachtige, bijna symbolische afsluiter — alsof ze wilden zeggen: hier zijn we begonnen, maar kijk waar we nu staan.
Een band klaar voor grotere podia dus. Met hun debuut in de AB heeft Sad Boys Klub bewezen dat ze niet langer enkel een belofte uit Gent zijn, maar een band die klaar is voor een groter publiek. Hun combinatie van emotionele intensiteit, zorgvuldig opgebouwde songs en meeslepende performance liet een blijvende indruk achter.
Als hun eerste AB-show een voorsmaakje is van wat komen zal, dan staat Sad Boys Klub aan de vooravond van iets groots.
De Ancienne Belgique stond gisteravond volledig in het teken van Oproer, dat zijn gloednieuwe album ‘The Catch’ aan het publiek voorstelde. De zaal (ABBox) was uitverkocht, en vanaf de eerste noot maakte de band duidelijk dat dit geen doorsnee releaseconcert zou worden, maar een energieke en emotioneel geladen showcase van hun meest ambitieuze werk tot nu toe.
Bij het opengaan van het gordijn dacht ik me even vergist te hebben van zaal … 5 man, strak in het pak. Het leek alsof Das Pop de scéne had betreden. Niet dus, maar qua kledingstijl een big match!
Oproer opende strak en zelfverzekerd, waarna ze meteen diep doken in het nieuwe materiaal.
“Was It Worth a War” zette de toon: melancholisch, breekbaar, maar met de krachtige stem en gedreven ritmes die het handelsmerk van de band vormen. Met “I Hold No More Grudge” en “If You Change Your Mind” trokken ze de lijn door, waarbij vooral de dynamiek opviel—van ingetogen coupletten naar explosieve refreinen.
Frontman Dries Van Der Schueren had zowaar z’n elastieken benen aangetrokken, kronkelde en vloog bijtijds door de lucht. Geweldige energie. Halverwege de set volgden publieksfavorieten zoals “Coldfeet”, “Something to Die For” en het vinnige “Not Me Sir”.
De AB ging los bij “Sure You’ve Heard About Enough” en “You’re Too Much”, nummers waarin zowel de gitaar partijen als de ritmesectie perfect samensmolten tot een strakke en meeslepende sound.
Een band die verhalen vertelt … Oproer bewees nog maar eens dat ze uitblinken in het combineren van emotie en rauwe energie. Het poëtische “Rosaline” bracht een moment van verstilling, spijtig van het rumoer tijdens de stille pauzes, terwijl “In Royal Blue” ( wat een fenomenaal instrumentaal tussenstuk!! ) en “Say It Out Loud” opnieuw de volle kracht van het nieuwe album naar voren brachten.
Met “Sweet Fame”, het ironisch getitelde “I Think Your Mother Wants Me Dead” en het oppeppende “Get Back on Your Feet” liet de band zien dat ‘The Catch’ een veelzijdige plaat is, vol scherpe teksten en slimme melodieën.
Een daverende afsluiter … Na een oorverdovend applaus keerde Oproer terug voor een dubbele encore. Het publiek zong uit volle borst mee met “Money”, dat live nog potiger klonk dan op plaat.
Met “Different Realities” sloten ze de avond af—een epische finale die de AB nog één keer volledig op zijn grondvesten deed daveren.
Oproer bewees in de AB dat ‘The Catch’ niet alleen een sterke studioplaat is, maar vooral een indrukwekkende live-ervaring. De belichting was vooral opgebouwd om de contouren te benadrukken, en gaf zo meer speelsheid een de bewegingen van Dries. Ook speciaal : het 2-maal verplaatsen van de platformen. ( Volgens de verkregen playlist eerst van dambord naar V-vorm, en dan naar 1 lijn. Voor de ene storend, voor de ander geeft het een extra dynamiek aan de show, want ondertussen bleef de band lekker voortspelen. Misschien eens bellen naar Studio 100, die hebben ervaring met automatische verrijdbare platforms …).
De band speelde met overtuiging, emotie en een volwassenheid die hun muziek naar een hoger niveau tilt. Het publiek kreeg een avond die nog lang zal nazinderen, en Oproer bevestigde dat ze klaar zijn voor grotere zalen en een nog breder publiek.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Sad Boys Klub
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8917-sad-boys-klub-06-12-2025?Itemid=0
Oproer
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8918-oproer-06-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Sabaton – Veni, vidi, vici!
Fans van stevige muziek, geschiedenis en entertainment moesten 2 december in de AFAS Dome zijn. Sabaton tekende namelijk present in de stad van Brabo en dat ter promotie van hun laatste worp, ‘Legends’ (2025). Wie de Zweden ietwat volgt weet dat hun optredens altijd ware shows zijn, maar met een tourneetitel als ‘The Legendary Tour’ creëer je natuurlijk torenhoge verwachtingen.
Als voorprogramma werd geopteerd voor iets speciaals, namelijk The Legendary Orchestra. Dit project werd opgericht naar een idee van Sabatons bassist en mastermind Pär Sundström. Hij had een droom: een gelegenheidsorkest dat enkele van de grootste hits van Sabaton zou brengen op klassieke en bombastische wijze.
Hij strikte de Nederlandse producer/componist Joost van den Broek om de arrangementen te schrijven en trok een collectief van opkomende en gevestigde orkestmuzikanten aan. Op de website legendary-orchestra.com lezen we verder: “Het [orkest] combineert klassieke precisie met de kracht van metal en geeft een nieuwe invulling aan de muziek van Sabaton door middel van epische orkestrale arrangementen. Uitzonderlijk getalenteerde, zorgvuldig geselecteerde muzikanten vormen het kloppende hart van dit project, dat zich zal blijven ontwikkelen naarmate verschillende artiesten zich aansluiten en weer vertrekken bij elk nieuw hoofdstuk.”
Met topmuzikanten Mia Asano op elektrische gitaar, Patty Gurdy op draailier (ofte hurdy gurdy) en zangeres Noa Gruman als uitgangsborden ontbreekt het alvast niet aan talent en uitstraling.
Hoe zich dat in de praktijk allemaal vertaalt, kregen we te zien in Antwerpen: een verbluffend muzikaal spektakel waarbij zelfs ik, als kritisch recensent, quasi met open mond stond naar te kijken. De gekende Sabatonnummers werden op originele wijze in een klassiek bad ondergedompeld, maar behielden toch hun energie, en dat vooral dankzij de drie eerder genoemde muzikantes. Als ware duivelinnen in een wijwatervat brachten ze de wereld van Sabaton tot leven.
Als klassieke opener kregen we “Ghost Division” gevolgd door een prachtige versie van “Bismarck”. Een nummer dat voor mij het origineel van Sabaton overtrof, was het ingetogen “The Final Solution”. Tijdens het slotnummer “Swedish Pagans” werd ‘ho-ho-hooo’ ook tijdens deze versie traditiegetrouw luid meegekweeld door het enthousiaste publiek.
Vergeleken met de flauwe opener van de laatste Rammstein concerten, waarbij de fans zich moesten proberen op te warmen met eenvoudige pianocovertjes van de band, kregen we met The Legendary Orchestra een volwaardige opener die de honger naar de headliner enkel maar aanwakkerde.
En die honger werd verder gevoed doordat we eerst een van de langste intro’s in de recente muziekgeschiedenis moesten doorstaan. Op een klein podium midden het publiek verscheen namelijk plots Napoleon Bonaparte die het publiek begroette. Iets later vervoegde Ghengis Khan de voormalige Franse keizer. Grappig hoe de twee in de clinch gingen en geschiedkundige weetjes spuiden. Toen Julius Caesar iets later ook het podium besteeg en een monoloogje afstak, was de magie van de originaliteit al wat uitgewerkt. Toen nog iets later, nadat Caesar een dolk in de rug kreeg, een schare kruisvaarders het bonte gezelschap vervoegde, begonnen hier en daar wat ongeduldige blikken merkbaar te worden. Hadden we betaald voor een metaloptreden of een Studio 100 musical? Toen plots de helmen van de ridders afgingen en gekende gezichten verschenen, trok een golf van euforie door de zaal. Sabaton had arrived, en wat ons betreft geen moment te vroeg.
Wandelend op een gezakte, mobiele brug richting hoofdpodium werd opener “Templars” ingezet. Zanger Joakim Brodén was zijn sympathieke zelve en net als de andere leden bewoog hij zich energiek over het immense podium dat wat weg had van het kasteel van Carcassonne. Leek me niet evident met een maliënkolder aan! Het decor zelf en de details ervan kon men niet anders dan als imposant en verbluffend noemen: over de hele kasteelmuur waren bijvoorbeeld brandende fakkels en banieren te bewonderen. Vooral de drakenhoofden die in de kasteelmuur verwerkt werden, waren uitermate indrukwekkend. Die kwamen trouwens goed tot hun recht bij “Hordes of Khan” en “A Tiger Among Dragons”, toen ze zowaar vuur spuwden.
De nummers van het nieuwe album ‘Legends’ vulden vooral het eerste deel van de set. Vaak werden die voorafgegaan door een korte introductie van de historische ‘legend’ waarover het lied ging. Zo leidde Napoleon I, Emperor in en zagen we Julius Caesar weer alvorens “Crossing the Rubicon” over ons heen geknald werd. Wat ons betreft (opnieuw) niet echt nodig, maar storen deed het niet.
Ergens in het midden van de set namen de zangers van The Legendary Orchestra hun plaats in op de kantelen en bleven daar tot het einde van het optreden ter muzikale ondersteuning. Het beklijvende “Christmas Truce”, dat baadde in een zee van gsm-lichtjes, kreeg hierdoor een extra gelaagdheid en ook de rest van de set klonk zo nog een tikkeltje epischer. Naar het einde van de set werd de AFAS Dome getrakteerd op enkele van de oudere hits (die nog niet gespeeld werden door The Legendary Orchestra). Zo kregen we als afsluiters “The Art of War”, “To Hell and Back” en, tot verrassing van velen, “Masters of the World” te horen.
Geïnspireerd door Julius Caesar kunnen we zeggen dat Sabaton kwam, zag en overwon in Antwerpen. Naast de vele catchy nummers en hits werden we vooral getrakteerd op een visueel spektakel dat zijn gelijke niet kent. Ok, soms werd gebalanceerd op het randje van ‘erover’, maar less is more is zeker niet aan de orde in deze context.
Brood en spelen is wat het volk wil, en Sabaton bediende het op zijn wenken.
Volgende afspraak met de meesters van het epische lied is op 21 juni op Graspop!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Sabaton
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8905-sabaton-02-12-2025?Itemid=0
The Legendary Orchestra
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8906-the-legendary-orchestra-02-12-2025?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
All Shall Perish - Circle pit, Non Stop!
Het weekend met een knal afsluiten kon je vroeger meer met een rave party, vanavond in De Casino had je een deathcore feestje, iets totaal anders dus. All Shall Perish is één van de absolute toppers binnen het genre.
Het was hier uitverkocht, het publiek was divers en van alle leeftijden. All Shall Perish had drie voorprogramma's meegebracht, maar eigenlijk was dit een langgerekt feestje waarbij elk van die bands een even grote plek innam als de 'hoofdact' zelf.
We kregen een 'Circle pit , Non stop' bijna vier uur lang …
Neem nu Arcanius (****) die al meteen zorgden voor een moshpit en iedereen in een mum van tijd meekregen. Wat een gretigheid zagen we hier, een erg beweeglijke frontman en een band die stevig het gaspedaal indrukt.Overtuigende indruk zomdermeer.
Een meer melodieuze inbreng in het genre en toch, met een stevige hoek af, Vulvodynia (****) tekende er muzikaal voor . Technisch hoogstaand dus binnen die deathcore uit
Het leek alsof de twee bands in elkaar versmolten. Hoedanook , een kletterende sound, met enkele stevige circle en moshpits. Wat een mokerslagen.
Al snel volgde PeelingFlesh (*****), die een meer duistere, Grauwe kant liet horen.
De donkerte van het genre overstemde, wat een feestje van demonen in de Hel betekende. Duivelse vuurballen kregen we. Het publiek ging eveneens compleet uit de bol. Schitterend om te zien.
En dan kwam All Shall Perish (*****) die alles bijeen bracht, van energie, bombast, melodie, grauwheid, speelsheid en virtuositeit. Een muzikale wervelstorm anderhalf uur lang. De registers werden volledig opengetrokken op songs als “Eradictation” en “Black gold Reign”. Een gecontroleerde chaos.
De frontman hitste het publiek op en maakte er samen met het publiek een meedogenloos, hard, leuk feestje van. In al die energieke uitbarstingen van headbanging en mosh-/circlepits was het de bedoeling niemand pijn te doen. Deathcore zoals het moet.
“Deconstruction”, “Never.. again” en “Wage Slaves” het waren één voor één hoogtepunten in een set die voorbijraasde. Een one-way ticket to de Hel.
All Shall Perish zorgde voor samenhorigheid van mensen onder elkaar, iedereen genoot en ging ervoor. Ze denderden voort met “Laid to rest” en het afsluitende “There is nothing left”. Een nieuw album komt eraan in 2026.
We kregen hier een rave van een 'deathcore'- party, eentje die we niet snel zullen vergeten! Muzikale waanzin die ons bij de realiteit houdt , een gecontroleerde chaos, waarvan het publiek optimal genoot. Schitterend!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
All Shall Perish
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8894-all-shall-perish-30-11-2025?Itemid=0
Peelingflesh
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8893-peelingflesh-30-11-2025?Itemid=0
Vulvodynia
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8892-vulvodynia-30-11-2025?Itemid=0
Aecanius
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8891-arcanius-30-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
Lorde – What was that?!
Op de tonen van “Crazy” van Alanis Morissette werd Vorst Nationaal klaargestoomd voor wat later één van de najaarsconcerten van het jaar zou worden. Eerlijk gezegd, we wisten niet goed wat we konden verwachten, een ambetant voorgevoel in de heenrit naar Vorst … ‘Virgin’, de nieuwe plaat van Lorde, die eerder dit jaar uitkwam, werd geprezen om haar eerlijkheid, het uiten van haar nieuwe identiteit, haar nieuwe sterke ik.
In gedachte hadden we nog steeds het concert van 2017 in de Lotto Arena, toen ze amper 21 was en waar alles nieuw en zorgeloos bleek. Een handvol jaar later nu, heeft ze een persoonlijke groei doorworsteld en zien we een volwassen Lorde op het podium. Gewoon in witte jeans en t-shirt begeleid door een band op gitaar en synths , die zorgen voor de klankkleur en bijhorende beats op een doordeweekse donderdag, en dus geen vrijdag zoals Lorde zich afvroeg.
Als start, meteen eentje vol energie, “ Hammer” gevolgd door “Royals”, die haar als jonge dame meteen torpedeerde tot nieuw tieneridool. In hoeverre het nu in haar carrièreplanning opgenomen is, weten we niet maar momenteel heeft ze haar plaats ingenomen in de alternatieve elektronische indiepop. Een pad dat ze vrijwel alleen bewandelt door een combinatie van een ingetogen en extravert breed elektronisch geluid. Een muzikale reis doorheen haar carrière met songs uit ‘Pure Heroine’, ‘Melodrama’ en natuurlijk het recente ‘Virgin’, in haar ‘Ultrasound Worldtour’. ‘Never Go Home Again’ als in “Buzzcut Season”, klinkt misschien wat overdreven, maar het scheelt weinig.
Begin februari 2026 staat een concert gepland in Auckland, New Zealand, haar thuisland; verder brengt haar ‘Worldtour’ haar tot begin september 2026 echt in alle uithoeken van de wereld.
Lorde heeft niet het glamourgehalte van Dua Lipa (die we ook al zagen); nee, de twee dames zijn elk verschillend en hebben elk op hun manier de top bestormd, de ene met meer bochtenwerk dan de andere, maar de uitkomst van beiden biedt een onvergetelijke live ervaring en performance.
Bij Lorde lijkt het allemaal ietwat eenvoudig, ongeregeld, een toevallige samenloop, maar vergis je niet, alles is doordacht, alles is gepland tot in de details en wordt getoond zoals Lorde het zelf aanvoelt.
De loopband op “Supercut”, de veelbesproken drinkfles die haar nat moet maken op “GRWN”, haar blote glitterbillen op “Shpaeshifter”,“Current Affairs” enz, het is geen saaie, gewone show, neen, het is niet eenvoudig zoals haar concerten soms worden aangekondigd, het is een performance met entertainment van hoog niveau. Het is allemaal zoals ze het zelf wilt tonen.
“If she could see me now” kreeg een hoog rockgehalte. En ze stoomde door op “Team”.
‘What was that?’, kon je zeggen … Op hoogtepunten “Greenlight” en de glitter op “David” gaat Lorde in glitterjacket op in een (mensen) zee.
Op een podium aan de PA verraste ze opnieuw. Het hoort er allemaal bij in een zelfzekere versie van zichzelf.
Ze creëert een sfeer van verbondenheid en puurheid, een broos persoon die opstaat en haar zwaktes achter zich laat. Ze is zoals ze is, alles is perfect voor mij; ze uit een dankwoord van appreciatie om wie ze is (haar eigen woorden).
We zagen een sterke dame, een sterke show met een sterke nieuwe plaat.
Hoedanook, er is nog plaats volgend jaar in de touragenda van Lorde op de zomerfestivals.
Duimen dus!
Organisatie: Live Nation
Say She She doet de Orangerie dansen
De Orangerie van de Botanique liep goed vol voor het concert van Say She She, maar eerst mocht de Brusselse muzikant Nico Ducarme de avond openen. Hij heeft net zijn nieuwe EP ‘Some Kind of Explanation’ uit en bracht een korte, ingetogen set waarin zijn zachte gitaarspel en stem centraal stonden. Zijn introspectieve nummers vormden een rustige aanloop naar de hoofdact.
Toen Say She She het podium betrad, sloeg de sfeer meteen om naar volle energie. Het New Yorkse trio verscheen dit keer met hun vertrouwde ritmesectie, in tegenstelling tot vorig jaar toen een tijdelijke drummer en vervangende gitarist nodig waren. Dat gitarist Sergio A. Rios opnieuw van de partij was, en bovendien mee aan de knoppen stond voor hun sound, zorgde voor een hechte dynamiek. Hun meest recente album ‘Cut & Rewind’ verscheen eerder dit jaar, en de nieuwe nummers kregen duidelijk veel bijval.
De band opende met “Collage”, gevolgd door “Forget Me Not” en “Disco Life”, waarmee de toon meteen gezet was: strakke ritmes, kenmerkende harmonieën en een zaal die onmiddellijk mee was. Tijdens “Prism”, “Under the Sun” en “Astral Plane” kwamen de meer dromerige en kosmische invloeden naar voren, gedragen door de samenzang die het handelsmerk van Say She She blijft.
Met nummers als “Reeling”, “Cut & Rewind”, “Miracles” en “Blow My Mind” ging de intensiteit verder omhoog. De covers “Slippery People” van Talking Heads en “Messages From the Stars” van The RAH Band werden met zoveel overtuiging gebracht dat het publiek ze bijna als eigen materiaal aannam.
In de slotfase volgden “She Who Dares” en een luchtige versie van “C’est si bon”, waarna “Do All Things With Love” de avond afsloot.
Het concert bevestigde opnieuw hoe vlot Say She She hun mix van retro-invloeden en moderne flair vertaalt naar een energieke liveshow.
De Orangerie werd een volle avond lang gedragen door ritme, charisma en een groep die zichtbaar op hun hoogtepunt speelt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Nico Ducarme
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8900-nico-ducarme-29-11-2025?Itemid=0
Say She She
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8899-say-she-she-29-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel
Zornik – Na 25 jaar is Zornik nog steeds bij de leest!
28 + 29-11-2025
Het was ergens eind 2024 dat Koen Buyse, zanger en spil van Zornik , reeds ‘de setlist’ van de twee ‘rewind’ optredens lanceerde. De idee was het volgende: laat de fans de playlist bepalen voor een ‘best-of’ concert. De respons was zo enorm, waardoor een tweede concert volgde.
Twee avonden lang Zornik met ‘best of’ songs dus.
Het werd een weergaloze, bombastische rockshow, iets waarin deze Belgische band Zornik goed in was en is. Het vijftal bracht dit op schurende, vlammende wijze, een twee uur lang …
Het begon nog vrij braaf met hun zachtere nummers. Maar zo te zien, kwam het publiek duidelijk voor hun gekozen o zo bekende hits.
De Vlaamse Muse stond er met een mooie lichtshow op een kerstlichtachtige achtergrond waarop af en toe woorden verschenen die ons hielpen bij het meezingen. We merkten echter dat dit niet nodig was. Zowat iedereen kon alle nummers meebrullen. Een waar zangfeest.
Naarmate de set vorderde ging het tempo, het volume en ook de temperatuur de hoogte in. “Hey Girl” en “It’s so unreal” deden the AB trillen en beven.
Even kregen we nog een rustmomentje met de akoestische versies van “4 millions minutes” en “Keep me down”, waarbij Koen met micro en gitaar alleen, midden het publiek plaatsnam. Hier merkten we nog hoe goed deze man kon zingen.
Terug het podium op gingen alle registers open en vlamden de nummers door de boxen naar een hoogtepunt toe, “Scared of yourself”.
De rustpauze was kort en ze verblijdden ons met nog vier meesterwerkjes waaronder een bijna metalversie van “Black Hope Shot down” en het eeuwig uitzinnige “Goodbye”. Iedereen ,ook wij, schreeuwde zich schor.
Koen bedankte ons vele keren tijdens de show en na het spetterend concert was de hele band tot tranen toe bewogen. Ontroerend, deugddoend voor iedereen, band als publiek!
Na 25 jaar is Zornik nog steeds bij de leest! Een geslaagde formule, die playlist bepaling van het ‘rewind’ concert.
Er mogen er meer zijn van dit!
Setlist: Get whatever you want, Love Affair, Destination Zero, The Enemy, This song is just for you, Sad she said, Hey Girl, It’s so unreal, 4 millions minutes, Keep me down, Believe in me, Once again, The Backseat, Scared of yourself.
You move me, Black Hope shot down, Goodbye, Scared of yourself ( Peter Luts Remix),
Als support zagen we het Leuvense Pelican Dealer. Ze speelden afwisselend rauwe, ruwe als speels catchy indierock. Uitermate boeiend op die manier. Koen Buyse riep via sociale media op de band zeker te bekijken, het kan druk zijn om naar Brussel te rijden, dus wees op tijd om dit beloftevol gezelschap te zien; een oproep die door het publiek werd beantwoord, want er was al heel wat volk opgedaagd, die enthousiast reageerde en onder de indruk was van deze Pelican Dealer. In het oog te houden dus
Organisatie: FKP Scorpio + Ancienne Belgique, Brussel
Dead Serious – Een unieke beleving na meer dan 32 jaar, een terugkeer langs de grote poort
Een potje Oost-Vlaamse, Belgische thrash metal geschiedenis kregen we van de uit Zele afkomstige band Dead Serious, opgericht in 1987 en die zijn laatste liveconcert in 1993 speelde. Hun stijl kan worden omschreven als old-school 'Bay Area-style' thrash, die doet denken aan legendes als Anthrax en Exodus. Humor was altijd een integraal aspect van hun muziek, teksten en imago.
Ze hebben een vrij succesvol parcours afgelegd, waarbij hun enige album 'It's a Nice Day' zelfs tot in Duitsland heel goed werd ontvangen. De band gooide de handdoek in de ring bij het tragisch overlijden van drummer Marc Vereecken; ook toen de voormalige zanger en frontman Armand Thiebaut in 2021 overleed, leek een terugkeer van Dead Serious niet meer mogelijk. Twee bandleden zijn ondertussen erg actief bij Cult of Scarecrow, die intussen ook goed bezig zijn en een succesvol parcours aan het afleggen zijn.
Onder impuls van nieuw jong geweld, besloot de band in 2025 het toch opnieuw te proberen. Met Jan Schepens (ex-Aerostone) op gitaar, Xavier Weekers (o.a. Tyrant King) op drums en William Lawson (frontman van Promise Down), waaide een nieuwe wind door de band. Oorspronkelijke leden Jan Van Der Poorten (gitaar) en Gunther 'Gunny' Poppe (bas) vullen de line-up van Dead Serious aan.
In een overvol café ’t Verdriet in Zele, deed de band een try-out show, een eerste optreden na 32 jaar inactiviteit! Het werd een groot succes, een terugkeer langs de grote poort dus.
Vooraleer de boel ontplofte, mocht eerst de formatie Swinging Dildos (***1/2) optreden, om iedereen in de juiste stemming te brengen. Dit was 'rechttoe-rechtaan' Hardcore van de heren uit Hamme. De zanger stond gewoon tussen het publiek te brullen, terwijl de muzikanten vuurkrachtige riffs speelden. We werden meteen omver geblazen.
Maar het bleef ietwat teveel in dezelfde richting bonken, waardoor de aandacht wat verslapte naarmate de set vorderde. Een muzikaal oplawaai zondermeer van deze swingende dildos, maar niet meer, niet minder …
Dead Serious – try-out na meer dan 32 jaar – Een unieke beleving
Dat dit een feestelijke terugkeer moest worden stond in de sterren geschreven … Met opblaasbare eendjes, rondvliegende dildo's, verschroeiende riffs en een beer van een zanger die met bulderende stem en molenwiekend met zijn imposante armen het publiek aanporde, werden we meteen murw geslagen. “March of the pets”, “It's a nice day” en “Donald and Daisy” waren uppercuts en de eerste crowdsurfers begonnen eraan …
“What The Duck” zorgde ervoor dat er nog meer eendjes rondvlogen. “Beerdrinkers” en “Stagedive to heaven” - met een verwijzing naar wie ons ontvallen is - zorgde voor een emotionele rollarcoaster en meezing momenten.
De zanger werd op handen gedragen, net als gitarist Jan Schepens. De oude garde van Dead Serious genoot eerder ingetogen met volle teugen van wat er gebeurde, net als de fans van het eerste uur.
Uiteraard is de originele bezetting niet te vervangen, en iconische figuur als Armand Thiebaut en drummer Marc Vereecken zeker niet. Maar met deze line up kan het het combo van Dead Serious voor de wind gaan.
“Beware of Ducks” en slotstukken “March of Pets” - nog eens -, “Not Dead Not Serious” dienden mokerslagen toe en zorgden voor een apotheose.
In hun thuisstad Zele zetten Dead Serious de puntjes op de 'i', virtuozen die ervoor gaan in het spelplezier van hun pure thrash metal.
Een onvergetelijke, feestelijk terugkeer langs de grote poort dus. Een tijdloze indruk liet deze
thrash rollercoaster na van jewelste!
Pics homepag @Christophe Meesschaert
Organisatie: Dead Serious + Café ’t Verdriet, Zele
Nederlands 
Français 
