Na Noord-Amerika en Groot Brittannië afgelopen najaar was het de beurt aan Europa om nog eens stevig door elkaar geschud te worden door de heren van Two Door Cinema Club. Acht shows met als kers op de taart gisterenavond de AB in Brussel. Als special guest brachten ze op deze tour niemand minder dan Circa Waves mee. Er moeten slechtere manieren zijn geweest om de laatste week van dat eeuwig durende januari te beginnen.
Circa Waves mocht de avond op gang trekken. Veel was er niet nodig om het publiek op te warmen. Ze vulden de AB vanaf het begin van hun set voor ongeveer drie vierde. De mensen die op dat moment nog rustig van hun pintje stonden te genieten in de foyer hebben wat gemist. Circa Waves bracht een heel dynamische set; we hebben ons geen seconde verveeld. Kieran Shudall en co wisten perfect hoe ze het publiek moesten bespelen om hen voor een eerste keer tot een kookpunt te brengen. Met “Tshirt Weather” en een dijk van een nieuw album als “Happy” lukte dat met sprekend gemak. Goed begonnen, is half gewonnen.
Dan was het maar aan Two Door Cinema Club om de bal binnen te koppen. Zelfzeker bestegen ze het podium. Die zelfverzekerdheid krijg je door de jarenlange ervaring die ze opbouwden, en mogelijks ook door de grote bokaal wijn waarmee frontman Alex Trimble het podium op flaneerde. Ze begonnen de set met “Talk”, een van de populairdere nummers van het meest recente album ‘False Alarm’. Toffe binnenkomer die het publiek wel kon smaken. Als je een redelijk grote waslijst aan hitjes hebt, kan je daarmee aan het begin van de set ook al eens uitpakken. “Undercover Martyn” maakte duidelijk dat het publiek vooral daarvoor gekomen was: oude nummers van op ‘Tourist History’, waar gewoon geen slecht nummer op te vinden is .
Uiteindelijk speelden ze acht nummers van op ‘Tourist History’, vooral in het begin van hun set. Best wel veel als je weet dat ze veel nieuwer materiaal hebben. Maar als het publiek erom vraagt, moet je het geven, dachten ze bij Two Door Cinema Club. Tussendoor speelden ze nog “Dirty Air” en “Next Year” van de nieuwere albums, maar wederom ging het bij “Do You Want It All” met pew pew lasergeluidjes een pak lekkerder.
Alles klonk heel gestroomlijnd. Two Door Cinema Club mocht hier en daar, zeker met hun status, gewoon wat meer buiten de lijntjes kleuren. Het bleef allemaal redelijk braafjes. Zot doen ligt duidelijk niet in de aard van Trimble en co. Wanneer bassist Kevin Baird op een gegeven moment op de basdrum van de drummer ging staan, dachten we niet alleen: ‘Amai, die heeft veel balans,’ maar ook: ‘Meer van dit, alstublieft.’ Naar het einde van de set toe begreep ook zanger Alex Trimble dat. Misschien was het de bokaal wijn die hem de ingeving gaf, maar toen hij besloot zijn microfoonstatief achteraan in het decor te gooien, ging de energie ook bij het publiek de hoogte in.
“What You Know” was als een bal die een centimeter voor een open doel lag. Die kon je niet missen, en dat deden ze ook niet. Het publiek, van voor tot vanachter, raakte eindelijk helemaal mee. “Something Good Can Work” deed daar vervolgens nog een schepje bovenop. Toch was het de afsluiter “Sun” die voor het grootste OMG-moment zorgde bij de vele eind-twintigers die de goede oude tijd van tien jaar geleden nog eens wilden herbeleven gisterenavond.
Al bij al was het een goede show. De energie bij het publiek zat goed en Two Door Cinema Club bracht de fans wat ze wilden. Toch vonden we dat het allemaal wat ondeugender mocht, zeker van zo’n grote gevestigde waarde als Two Door Cinema Club. Die kunnen zich vast wel wat permitteren, of is het vet na al die jaren toch wat van de soep?
Setlist: Talk - Undercover Martyn - I Can Talk - Are We Ready? (Wreck) - This Is the Life - Cigarettes in the Theatre - Dirty Air - Next Year - Do You Want It All? - Bad Decisions - Changing of the Seasons - Satisfaction Guaranteed - What You Know - Lavender - Satellite - Eat That Up, It’s Good for You - Sleep Alone - Something Good Can Work - Sun
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Pics homepag @AB
Organisatie: Live Nation
Jayke Orvis and The Bullshit Brothers - Stringband houdt de erfenis van de country pioniers levend
Jayke Orvis And The Bullshit Brothers
Cowboy Up
Waardamme
Een afgeladen Cowboy Up voor deze underground country held, Jayke Orvis, en daar zal zijn doortocht op Muddy Roots Europe vorig jaar niet vreemd aan zijn.
Dit matinee-concert begon nogal verwarrend toen er een breed glimlachende kerel het podium opstapte, een tamboerijn rond zijn voet gespte en er op zijn eentje aan begon. Menige wenkbrauwen werden gefronst want nergens was er een voorprogramma aangekondigd en de man liet op geen enkel moment weten wie hij was. Toen ik het hem achteraf vroeg, antwoordde hij doodleuk ‘Allisson’ (Santos) waarmee ik geen stap verder was , want dat was enkel zijn geboortenaam. Uiteindelijk bleek dat we Big Bull & His Selfish Band, een dark billy one-man-band uit Brazilië, gezien hadden. Uitermate sympathieke gast die ons jammer genoeg de beperkingen van een one-man-band niet kon laten vergeten. Zijn gitaarspel kon me nog enigszins bekoren maar zijn nochtans behoorlijk rauwe maar tevens expressieloze strot begon al snel te vervelen.
Jayke Orvis (Milwaukee, Wisconsin) heeft als stichtend lid van .357 String Band en als huidig lid van The Goddamn Gallows een degelijke staat van dienst terwijl hij met ‘It’s all been said’ (2010) en ‘Bless this mess’ (2017), twee uitstekende platen onder eigen naam uitbracht. Orvis heeft intussen ook zijn eigen groep, The Broken Band, waarin klinkende namen als James Hunnicutt en Liz Sloan (Bob Wayne), maar dat illustere gezelschap was er niet bij in Waardamme. In plaats daarvan The Bullshit Brothers, een internationaal stel met de Braziliaan Ronaldo Nicolaico op staande bas, de Fin Markus Lervik op akoestische gitaar en Steve Kilcrease aka Clyde Mcgee uit Colorado op banjo.
Een volgetatoeëerde (mag je waarschijnlijk letterlijk nemen want toen hij na het optreden even zijn muts afzette bleek ook zijn schedel niet gespaard van de inkt) Jayke Orvis (op mandoline) zag er met zijn lip piercings misschien wat vervaarlijk uit. Toch bleek dit een innemende, warme mens met een onmiskenbaar groot charisma die de Cowboy Up zonder moeite meteen inpalmde.
De vier uitstekende muzikanten brachten heerlijke roots country waarvan de inspiratie terugging tot in de jaren ‘40. We hoorden een drietal covers: “Bound to ride” van The Stanley Brothers, “Kaw-liga” van de onvermijdelijke Hank Williams en het wat recentere “Pick up the steam” van The Weary Boys. Het eigen werk sloot qua stijl nagenoeg naadloos aan bij die drie nummers. Mooi uitgewerkte mid-tempo country songs werden afgewisseld met vlammende instrumentals waarin het tempo telkens, tot grote vreugde van de meute, ferm opgedreven werd. Jayke Orvis voelde zich hier duidelijk in zijn sas en maakte er op het eind nog een feestje van door eerst zijn tourmanager en daarna vriend Allisson Santos mee op het podium te vragen. Zong die eerste nog gewoon wat mee dan mocht Santos twee nummers lang de staande bas overnemen waarbij hij iedereen onverhoeds verraste met een verbluffende solo.
Het enige wat men Jayke Orvis zou kunnen aanwrijven is dat hij nogal braaf klonk. Van zo’n figuur zou je kunnen verwachten dat hij zijn muziek infecteert met een dosis punk maar dat gebeurde hier niet. In plaats daarvan probeerde hij de erfenis van de country pioniers levend te houden door hun sound zo dicht mogelijk te benaderen en daar kon ik allerminst rouwig om zijn.
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
John Ghost is een instrumentale jazzformatie uit Gent, bestaande uit Jo De Geest (elektrische gitaar, loops), Rob Banken (altsax, fluit, basklarinet), Wim Segers (vibrafoon, marimba, glockenspiel en percussie), Karel Cuelenaere (Fender Rhodes, buffetpiano, synths), Lieven Van Pée (basgitaar en ‘bowed guitar’) en Elias Devoldere (drums, marimba en ‘prepared glockenspiel’). Eén voor één muzikanten die binnen en buiten de grenzen van jazz hun sporen ruimschoots hebben verdiend. Debuutplaat ‘For A Year They Slept’ is ondertussen uitgegroeid tot een blijvertje. Met 'Airships Are Organisms' verlegt John Ghost ook weer meerdere grenzen waar geen grenzen zijn en doet die op de koop toe vervagen.
De volledige recensie van deze schijf kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76178-airships-are-organisms.html
Eén van de top ontdekkingen van het jaar 2019, een tweede plaats in onze top tien 'albums van het jaar 2019'. Het zijn maar enkele van de vele reden waarom wij op 25 januari afzakten naar het zeer gezellige en pittoreske muziekclub N9 in Eeklo.
De verwachtingen voor deze avond waren dus heel hoog gespannen, doorgaans valt dit dan naderhand lichtjes tegen. Deze keer werden al die hoge verwachtingen echter ruimschoots overschreden. VENTILATEUR (*****) mocht de zaal alvast opwarmen. Ter introductie citeren we even de informatie uit hun vi.be pagina: 'VENTILATEUR is een Brugs trio dat invloeden uit jazz, rock en fusion combineert om instrumentaal een krachtig geluid neer te poten dat elk moment kan wisselen tussen zweverige soundscapes, potige ritmes en wervelende licks. Liveshows worden steevast opgesmukt door improvisatie, waarmee de band hun nummers aan elkaar breit.' Dit gezegd zijnde, verlegt dit trio inderdaad meerdere grenzen wat improviseren betreft. Door middel van de gedoodverfde opstelling gitaar/bas/drum zou je verwachten een gezellig instrumentaal allegaartje voorgeschoteld te krijgen, niets was minder waar. De lekker groovy riffs die Daan Soenens (gitaar) en Jasper Holevoet (bas) uit hun mouw schudden blijven hangen aan je ledematen, waardoor je prompt ongecontroleerd begint te headbangen. Alsof je eens onder hypnose gebracht, in een trance bent terecht gekomen. Iben Stalpaert, zijn drumwerk is bovendien zeer opmerkelijk. Niet alleen is hij de man die het publiek aanspreekt. Vaak krijg je de indruk dat hij, zeer bewust vermoeden we, uit de maat slaat. Daan volgt hem daarin, met een brede glimlach op de lippen, en vult hem uiteindelijk samen met Jasper gewoon aan. Het lijkt er dus op alsof dit trio ter plaatse aan het jammen slaat, en in golvende bewegingen daarbij alle richtingen van de zonnewijzer uitgaat.
Besluit: Als improviseren een kunst is, dan heeft VENTILATEUR in muziekclub N9 meerdere grenzen verlegd, na dit bijzonder smakelijk concert. Zelden zo een sterk voorprogramma gezien, aan de hoofdact om even goed of beter te doen.
En ja hoor, John Ghost (*****) heeft de boodschap zeer goed begrepen. Deze jonge band legt de lat zowaar nog hoger dan hun voorganger, alsof dat nog kon. Elke radar binnen de band klopt, en elke schakel is daarbij even belangrijk. Rob die met o.a. altsax een warme gloed over de hoofden doet waaien, daarbij aangevuld door de wilde vibrafoon en percussie tot drums van Elias en Wim. In golvende bewegingen boordevol intensieve uitspattingen rijgt Jo de indrukwekkende gitaar riff na de andere aan elkaar, hierbij bijgestaan door Lieven wiens bas en 'bowed gitaar' inbreng meer dan hemels klinkt. Karel zijn twinkelende piano/keyboard inbreng zorgt voor een rustpunt, dat eigenlijk geen rustpunt is. Eerder zorgt hij voor een meerwaarde. Want ook hij slaat letterlijk aan het improviseren daarmee.
Om maar te zeggen. Met zes op het podium wordt een klankentapijt uitgerold dat in golvende bewegingen gaat van minimalistisch, over flirten met geluidsnormen overschrijdend gedrag. Maar vooral hoor en zie je dat de heren zich amuseren op dat podium, en hun songs met zoveel overgave brengen dat niet alleen zij boven zichzelf uitstijgen. Ook wij belanden in een intensieve trance, waaruit we nooit meer willen ontsnappen. Er wordt daarbij vooral gegrasduind doorheen die laatste prachtplaat, waarvan we dachten dat de grens was bereikt. Live blijkt John Ghost echter voortdurend te flirten daarmee, en uiteindelijk wordt die grens over de hele lijn zelfs verlegd en overschreden. Binnen de lijntjes kleuren is er trouwens totaal niet bij. Deze avontuurlijke trip over uiteenlopende muziekstijlen, zorgde ervoor dat we compleet omver geblazen even op adem moesten komen.
Ook de aanwezigen bleven verweesd achter, en beloonden John Ghost, maar ook VENTILATEUR met een dik verdiend daverend applaus.
Het is nog vroeg in het jaar, maar we maakten in muziekclub N9 nu al één van dé optredens van het jaar 2020 mee, en dat jaar is maar pas goed begonnen.
Besluit: We kregen een indrukwekkende avond voorgeschoteld van twee jonge bands die als een pletwals ons hart veroveren en onze ziel doen branden door een gelukzalig gevoel over ons te laten neerdalen, Toen we Jo naderhand vroegen naar een setlist moest hij even glimlachen, en ook dat stemt ons gelukkig. Want het blijkt dat deze jongens gewoon lekker improviseren tot kunst verheffen, en dat dus vooral ter plaatse doen. Daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan. En daarvoor krijgt de band nog meer onze waardering dan voorheen.
John Ghost staat op 8 februari op het evenement 'We Are Open' in TRIX en is om bovenstaande reden dan ook een stevige aanrader. Meer informatie via onze website: http://www.musiczine.net/nl/item/76993-we-are-open-2020-showcasefestival-trix-antwerpen-op-07-en-08-februari-2020-preview.html of de website van We Are Open (TRIX) http://www.trixonline.be
Organisatie: N9, Eeklo
We weten dat het Wilde Westen al jaren meer dan stevig in het Vlaamse muzieklandschap staat. Tom Vangheluwe en co en hun puike organisatie wisten alweer een serieus salvo op ons los te laten.
De voorzet met hun rockabillygaragerock Romano Nervoso was er eentje om u tegen te zeggen. Achteraf tongen vertelden me dat ze minstens even goed, zo niet beter geweest zijn dan de afgetrainde volksmenners van Danko Jones. Deze Belgisch Italiaanse zelfverklaarde spaghettirockers zijn niet vervaart van enige show. Bewijze hiervan een bril waar zelfs Gwendoline Rutten een arm veil voor zou hebben. Stampende ambiance met de absolute meezinger “Wildboy” . Danko himself kwam meezingen. Er werd ons een kleine pauze gegund met iets (een lied dus) over drie honderd Sicilianen.
Klaargestoomd voor een heus feestje na zo’n driesterren voorgerecht liet Danko Jones het Kreunpubliek uiteraard niet los. “Fists Up High”, “First Date”, “Lipstick City” en “I Think Bad Thoughts” werden stand up comedian gewijs aan elkaar geregen met grappige quotes en bindingen. De arrogantie wordt subtiel doorweven met zelfrelativerende humor. Zanger Jones en bassist Calabrese houden op het melige af een wedstrijdje opvallen op het podium en filteren zo de kleine akkefietjes en onvolkomenheden weg.
Nog een definitieve moker bisronde met onder andere “Rock Shit Hot” stellen enkele lokale wanna be crowdsurfers tevreden. Net niet het concert van het Kreunjaar, de Kreunjanuari.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/danko-jones-24-01-2020.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Voor de 138 ste keer (ik zal er niet ver naast zitten) naar een concert van Arno geweest... Heeft hij mij verrast ? Niet direct. Heeft hij bevestigd ? Meer dan dat... Arno + co speelden een ijzersterke set, met een bloemlezing uit oud en zeer oud werk... afgewisseld met nieuwe songs uit zijn recent meesterwerk ‘Santaboutique’.
Eerst kregen we zijn Oostendse copain Paul Couter voorgeschoteld. Zijn -gelukkig- korte set was bluesy en chaotisch. Er zat weinig variatie en structuur in zijn nummers. Bovendien slaagde hij er in om de klassieker “I can dance” van Tjens Couter te verkrachten. Kan iemand hem duidelijk maken dat hij niet kan zingen en dat een halfvolle AB geen geschikte biotoop voor hem is ? Laten we het als een vriendendienst van zijne hoogheid beschouwen..
Over naar de hoofdschotel zelf... Arno slaagt er nog altijd in om met zijn charisma, zijn songs en zijn oneliners een volle zaal -weliswaar vol beweegloze 50-plussers- te begeesteren. Hij bracht een bijzonder sterke set, goed qua samenstelling en opbouw, met een sobere, maar passende belichting en prima geluid !
Een gedurfde set met heel wat nieuw werk. De nieuwe nummers staan echter als een huis naast en tussen het goed gekozen ouder werk.
De snedige gitaren en energieke bas uit de beste TC Matic waren opmerkelijk aanwezig. Hij koos niet alleen voor massaal meegezongen klassiekers, maar ook voor minder voor de hand liggende topschijven : een bijzonder strak en funky “Whoop that thing”, een naar een climax stijgend “Funky or not” en een meeslepend “Middle class en blues eyes”. Een hoogtepunt middenin de set : mijn alltime favorite “The parrot brigade”.
De set kende geen zwak nummer, geen zwak moment. Af en toe een break met -zittend op een vintagestoel- een rustig, gevoelig, beklijvend moment.
Tussen de nummers door nam Arno de tijd voor uitgebreide overgangen, met humor waar Geubels & co poepje kunnen van ruiken. Een welgemeende ‘fuck you’ naar de verrechtsing, een veeg uit de pan voor Jambon/hesp, Johnson en andere Trumps, het Vlaamse cultuurbeleid, ...
De overgangen haalden er misschien het tempo wat uit, maar dit nemen we een 70-er verre van kwalijk, integendeel... Arno op zijn best dus...
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set op 23 januari 2020
Arno
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/arno-23-01-2020.html
Paul Couter
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/paul-couter-23-01-2020.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
The Colorist Orchestra feat. Gabriel Rios - Een warme gloed, in alle kleuren van de regenboog
Even een introductie. The Colorist Orchestra is een collectief van muzikanten die sinds 2013 als doel heeft om de songs van singer-songwriters in een totaal ander kleedje of kleurtje te steken. En op die manier probeert om pop met klassiek te verbinden op een wel zeer bijzondere wijze. Dat zorgde een samenwerking met o.a. Emiliana Torrini en bracht hen tot in o.a. China, Rusland en Italië. Andere artiesten die aan dit project deelnamen waren Lisa Hannigan, Sumie Nagano en Howe Gelb. 'Re-Coloring' is dus het sleutelwoord bij dit project, en dat is wat het gezelschap rond Aarich Jespers en Kobe Proesmans ook doet met de songs van Gabriel Rios in een uitverkochte Handelsbeurs , Gent.
Leah Sanderson is een Britse singer-songwriter die onder de naam Keto (****) folk brengt volgens de 21ste-eeuwse traditie, lezen we in de biografie. Deze artieste bracht met 'Blackned Pool' een bijzonder warm debuut uit, met een weemoedige twist die het stil maakt in ons hart. Keto stond in Handelsbeurs helemaal op haar eentje op het podium, in eerste instantie gewapend met een akoestische gitaar. Die werd na een kwartier al ingeruild voor een elektrische gitaar. Gebruik makende van haar kristalhelder en warme stem deed Leah het zelfs muisstil worden in de zaal, en dat is op zich een zeer sterke prestatie, niet iedereen slaagt daarin. Keto weet je door haar uitstraling en stem echter zodanig te hypnotiseren, dat je je gewoon aan haar voeten neervlijt in het malse gras en geniet van de huiskamer muziek sfeer boordevol intieme weemoedigheid en melancholie. We sluiten de ogen en laten ons eveneens meedrijven naar die verre oorden die Keto ons aanbiedt. Naast een bijzonder tot de verbeelding sprekende stem, krijgt de jongedame bovendien de handen moeiteloos op elkaar door de manier waarop ze het publiek bedeesd bedankt. Het zorgt op alle vlakken voor een warme gloed in alle kleuren van de regenboog, die heel de avond zou blijven hangen.
Wij vonden, en vinden dat nog steeds, Gabriel Rios één van de mooiste en warmste stemmen die ons landje rijk is. Want ondanks zijn Puerto Ricaanse roots is Rios toch ook een beetje Belg, niet? Door een mengelmoes van ouder bekende songs, zoals het prachtige en volledig uitgeklede 'Gold', gecombineerd met zowaar enkele verrassende nieuwe songs, zorgt het collectief voor een kleurrijke aankleding die wederom die warme gloed doet neerdalen over de menigte heen.
Enerzijds zorgt dit voor intieme momenten, anderzijds worden teugels gevierd en krijgen sommige songs zelfs een lekkere aanstekelijke en Zuiders aanvoelende beat klank mee, waarop stil staan onmogelijk is. Daarbij valt op hoe percussie, strijkers en keyboard klanken zo mooi in elkaar vloeien met die warme stem van Rios, waardoor zorgt dat die songs prompt een nieuw leven beginnen te leiden. Elk puzzelstuk past daarbij perfect in het ander. Geen enkele schakel binnen de ketting is daarbij belangrijker dan de andere, het is dus eerder het geheel - achtkoppige band + artiest in kwestie - dat zorgt voor een magie die je zelden tegenkomt. Het extra leuke aan dit project is trouwens dat nergens binnen de lijnen wordt gekleurd. Die avontuurlijke aanpak van zijn songs beviel Rios ook zichtbaar, want hij ging gewillig mee in wat de muzikanten deden daarmee. Je hoorde en zag hoe iedereen op en naast dat podium intens genoot, dat viel allemaal nog meer in zijn plooi toen de band in de bisronde een puur instrumentaal gebracht “'Dreamland” als slotakkoord mocht brengen, gevolgd door Rios die nog een laatste keer zijn bijzondere stem in de strijd gooit bij “Ausencia” en “El Raton” als kers op die experimentele taart die de avond zo kleurrijk maakt.
The Colorist Orchestra heeft dan ook zijn naam niet gestolen, en doet veel meer dan de songs van bepaalde top singer-songwriters in een nieuw kleurtje steken. Het lijkt wel alsof die songs ter plaatse worden heruitgevonden, en dat is nog het meest opmerkelijke aan dit concert in Handelsbeurs.
Besluit: Het concert van The Colorist Orchestra feat. Gabriel Rios (*****) in Handelsbeurs was adembenemend mooi, als een 'begeleiding band' echter een artiest in kwestie, die zelf op top niveau zijn ding staat te doen, zelfs lichtjes overklast, dan zegt dit genoeg over dit toch wel zeer bijzondere project.
Dat laatste kan zowel voor Rios als de band gezien worden als een compliment. Want Gabriel Rios doet met zijn warme, integere stem gecombineerd met een charismatische uitstraling wel degelijk ons hart en dat van elke aanwezige telkens opnieuw smelten.
Maar de inbreng van het achtkoppig gezelschap rondom hem blijkt daarbij eerder een grote meerwaarde te zijn, om zijn songs naar een nog heel andere en zelfs hoger niveau over te hevelen. Waardoor we vol bewondering genieten van de eerste tot de laatste noot, en met een warme gloed vanbinnen de koude nacht induiken op weg naar huis nog steeds nagenieten. Aan de reacties en het warme, gemeende applaus, van het publiek te horen en zien staan we niet alleen met deze vaststelling.
Setlist: Madstone - King - Burning Son - Apprentice - Good World - Angelhead - Gold - Skip The intro - Let The Gods Grow Jealous - Straight Song - Impediment - Swing Low -
ENCORE - Dreamlands - Ausencia - El Raton
Organisatie: The Colorist Orchestra ism Handelsbeurs + Democrazy, Gent
Polderrecords heeft in 2019 veel interessante Belgische releases waargemaakt voor wie van stevige rock houdt. Ik denk dan aan Cowboys & Aliens, Wheel of Smoke en Von Detta om maar enkele te noemen. Van Motsus is er een nieuwe vinyl pressing van ‘Oumuamua’ (uit 2018) terwijl Carneia zojuist hun vijfde album genaamd ‘Voices of the Void’ uit heeft. Samen interessant genoeg om af te zakken naar De Kreun voor een café concert. Zo’n kleinschalig concert heeft meteen wel iets intiems wanneer je zo dicht bij de band staat. Bovendien was de ruimte goed gevuld. Ook het tapijtje op het podium gaf het geheel een huiselijk sfeertje.
Maar laat je niet misleiden door dat tafereeltje want Motsus bracht stevige instrumentale stoner en doom metal. De songs uit hun album ‘Oumuamua’ staan als een huis. Dit trio rockt, zweet en doomt als de beesten, en in een mum van tijd was het concert voorbij geraasd.
Velen waren voor Carneia gekomen. Een band die toch al wat kilometers op de teller heeft. Vanavond bleek nog maar eens dat ze live echt de moeite waard zijn. Eigenlijk verdienden ze de grote zaal in de Kreun want die zouden ze moeiteloos inpakken. Daar ben ik van overtuigd. Niet alleen live want hun nieuwe plaat is eveneens om vingers en duimen van af te likken.
De nieuwe plaat is vet en gebald met een sublieme productie. De stem van Jan Coudron (ook zanger bij King Hiss) klonk live sterk en ferm. Al bij één van de eerste liedjes ging de micro aan de kant om de foyer puur op eigen stem in te pakken. Bijgestaan door een uitstekende ritmesectie konden de nieuwe songs ons meer dan overtuigen. Het was intens en energiek. Ze speelden heel veel nieuw werk wat natuurlijk de bedoeling is van zo'n release-party. Op de eerste rij waren de mensen aan het headbangen en er werd zelfs één keer gestagedived. Coudron en zijn band pakte iedereen in maar daar waren we niet van verrast eigenlijk. Een geslaagde avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/carneia-23-1-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/motsus-23-1-2020.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Voor het eerst sinds 2012 kon je Keane nog eens aan het werk zien in een Belgische concertzaal. De gelukkigen die een ticketje konden bemachtigen, konden zich opmaken voor een heuse ‘greatest hits’ set waarbij geen enkel nummer vergeten werd. Ook op de setlist: nieuwe plaat ‘Cause & Effect’ die voor het eerst werd voorgesteld aan een Belgisch publiek. Het werd een leuke set waarbij plezier maken centraal stond, al mocht er hier en daar wat geschroefd worden aan de lengte van de set.
Eerst mochten we ons opmaken voor het leuke voorprogramma dat Eliza Shaddad is. De Britse zangeres mag mee op tour met Keane en ze is daar duidelijk door in de wolken. Haar zachte folkpop schitterde namelijk des te meer door het enthousiasme waarmee ze alleen een volgepakte AB probeerde in te pakken. Dat lukte vooral als ze iets luider met haar stem te werk ging, want andere keren praatte het publiek iets te luid door haar muziek. Desalniettemin een dame die we zeker in het oog zullen houden.
Een Keane recensie schrijven zonder Coldplay te vermelden, is onbegonnen werk. Keane heeft namelijk heel wat sounds mee van die eerste en wordt wel eens omschreven als een mindere versie van Coldplay. Toch zagen we in de AB vooral een band vol goesting om nog eens op tour te gaan. Het mag dan wel maar de AB zijn, die was wel in enkele minuten uitverkocht. Aan populariteit heeft de band na hun pauze in 2013 niet ingeboet, en dat was eraan te zien.
Al van bij het begin zat de sfeer er dik in. Met “Bend and Break” werd al snel een eerste meezinger uit debuutplaat ‘Hopes & Fears’ op ons afgevuurd, en het publiek kon voor het eerst eens tonen wat hun stembanden waard waren. De lijn werd heel snel doorgetrokken met “Everybody’s Changing” en “Is It Any Wonder?”, waardoor de band al heel snel heel wat bekende nummers liet passeren.
Tussendoor passeerden ook wat nieuwe songs; “Phases” was weinig memorabel en ook het iets te trage “Strange Room” haalde de energie wat uit het optreden. Hierdoor kroop er in het midden van de set dan ook een dipje, waardoor we bij het publiek wat vertwijfeling zagen optreden. Natuurlijk kunnen de grote fans alles luidkeels meezingen, maar de rest van de zaal zat toch vooral te wachten op wat ging volgen.
Het is namelijk zo dat de nieuwe songs iet of wat de leuke energie missen die de eerdere songs wel hebben. Zo was “Spiralling” dan ook een welgekomen vrolijk intermezzo tussen al het zware en dramatische. En hoewel op veel concerten zo’n tragere intermezzo’s zouden storen, deed het dat hier veel minder. Als die ballade werd weggehaald hadden we misschien anderhalf uur concert gehad, nu kregen we maar liefst twee uur.
Zo krijg je natuurlijk waar voor je geld, en met een welgemikt eindschot schoot de hitmachine weer wakker. Zelfs “The Way I Feel”, uit de recente plaat, paste perfect tussen klassiekers als “Bedshaped” en “Somewhere Only We Know”. De band weet dus perfect hoe ver ze kunnen gaan met het dramatische en kunnen dit heel goed compenseren met hun grote, aanstekelijke hits. Een avondje karaoke is er niets tegen, want zelfs frontman Tom Chaplin had tegen het einde van de avond last van zijn stem. Zo luid moest hij zingen om het publiek te kunnen overstemmen.
We willen graag nog een woordje kwijt over de lichtshow. Voor een band als Keane was de backdrop best sober, maar aan de hand van een fantastische en dynamische lichtshow werd je toch constant meegezogen in de show. Ook Chaplin was heel hard tevreden van het eerste concert van de tour, net als de rest van de bandleden. Iedereen smeet zich constant op het podium (wat een pianist!) en als je als band met zo’n status met zo’n inleving speelt, dan win je zieltjes.
Zo was het ook helemaal niet storend dat Chaplin op het eind van de show de lyrics van het refrein van “Crystal Ball”, jawel, even vergat. Het publiek bedekte alles met de mantel der liefde, en ook wij namen de liefde die de band afgaf maar al te graag op. Onze blue Monday werd hierdoor dan ook heel positief, en we denken dat dit bij iedereen het geval zal geweest zijn.
Het is straf om te zien hoe een band van dit kaliber het slechts met drie muzikanten en één frontman doet. Het vergt veel inspanning, maar het levert ook op. De band klinkt geloofwaardig, de nummers nog steeds tijdloos en het concert strak. Hoewel sommige nieuwere nummers iets te veel uit de toon vielen, leverde Keane toch een heerlijke show af. Het publiek was helemaal mee en alle hits werden uit volle borst meegezongen. Dit belooft voor wanneer de band een festivalshow komt geven, daar zullen trommelvliezen sneuvelen.
Setlist: Disconnected - Bend and Break - Silenced by the Night – Phases -Everybody’s Changing - Is It Any Wonder? - Strange Room - Leaving So Soon? - Stupid Things - She Has No Time – Spiralling - Perfect Symmetry - Try Again - Nothing in My Way - You Are Young - A Bad Dream - Love Too Much - This Is the Last Time – Bedshaped - The Way I Feel - Somewhere Only We Know - I Need Your Love - Crystal Ball - Sovereign Light Café
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Eliza Shaddad
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/eliza-shaddad-20-01-2020.html
Keane
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/keane-20-01-2020.html
Organisatie: Live Nation
Vijfentwintig jaar geleden kwam ‘Over The Hump’ (1994) van The Kelly Family uit. Dit achtste album betekende de grote doorbraak voor de Iers-Amerikaanse band. Een kwart eeuw later, nu dus, besluit een groot deel van de familie om deze verjaardag op een gepaste manier te vieren: een groots opgezette tournee met als toepasselijke titel ‘25 Years Over The Hump’. De concerten van deze tour worden hoofdzakelijk in Duitsland gespeeld, maar afgelopen zondag hielden de Kelly’s halt in Het Sportpaleis.
Op het podium, dat voor de gelegenheid dichter geplaatst werd, stonden een led-wand en drie zwevende lichtconstructies die men op allerlei hoogtes en in allerlei standen kon plaatsen. Verder was er een T-vormige uitloper waardoor de artiesten zich zonder problemen tot diep in het publiek konden begeven.
Zoals op voorhand aangekondigd bestond het optreden uit twee delen: eerst werd het volledige album ‘Over The Hump’ gespeeld in exact dezelfde volgorde als op het bekroonde album en na de pauze passeerden de betere hits uit het rijke repertoire van 40 jaar The Kelly Family.
Op de begintonen van “Why Why Why” verscheen het silhouet van Joey Kelly met gitaar die in ware rockstijl de show op gang trok. Na een minuut viel het doek en kregen we duidelijk zicht op het podium en de aanwezige leden. Na de opener die voornamelijk door Joey verzorgd werd, was het tijd aan Kathy Kelly om zich muzikaal voor te stellen. Zonder veel poespas startte ze “Father’s Nose”, een van de (vele) liederen die grotendeels in het Spaans gezongen werden. Niet moeilijk als je weet dat de familie lange tijd in Spanje woonde. Het is pas bij het derde lied, “First Time”, dat het publiek uitgebreid begroet werd door de immer sympathieke Patricia Kelly. De blondine deed zowaar de moeite om alles in het Nederlands te zeggen. Opnieuw niet moeilijk (alhoewel) als je weet dat de familie ook een tijdje in Nederland gewoond heeft.
Na dit vriendelijke intermezzo volgden de liedjes elkaar in sneltempo op en werd het album zonder enige onderbreking afgewerkt. Hoewel dit gedeelte qua liedjeskeuze geen verrassingen inhield, was het voor de ware fans puur genieten om (eindelijk) het album eens live te horen. Ook minder doorwinterde fans genoten ongetwijfeld van de ruime variatie aan muziekstijlen die het album rijk is. De muziek van The Kelly Family kan men dan ook niet in een hokje plaatsen, én dat maakt de band juist zo aantrekkelijk.
Na een pauze van twintig minuten werd de show verdergezet met ‘Over The Hump’ dat op het nieuwe album ‘25 Years Later’ (2019) te vinden is. Het lied is een hommage aan het gelijknamige album en staat vol verwijzingen naar de verschillende liedjes die erop te vinden zijn. Een voor de hand liggende keuze dus als opener van deel twee.
Dat tweede deel kan men het best omschrijven als een emotionele rollercoaster doorheen de carrière en het leven van de Kelly’s. Enkele hoogtepunten waren o.a. beelden van de verschillende uithoudingswedstrijden (Ultramarathon, Iron man, marathon des sables…) die Joey ondernam tijdens ‘Never Gonna Break Me Down’, de opzwepende Ierse ‘jig Star of the County Down’ met de bescheiden Paul Kelly als dansheld en een ontroerend “El Camino” gebracht door John Kelly.
“I can’t help myself” en “Fell In Love with an Alien” konden tijdens dit verjaardagsfeest uiteraard ook niet ontbreken en waren als bisnummers aan de setlist toegevoegd.
Afsluiter van deze nostalgische avond was “We had a Dream” (uit ‘25 Years Later’ (2019)) waarbij de leden elkaar dankbaar waren dat ze elkaar teruggevonden hebben na een lange periode van radiostilte. Hoewel het ook al uitgesproken werd, maakte dit lied ook duidelijk dat net zoals iedere familie The Kelly Family ook al woelige watertjes doorzwommen heeft.
The Kelly Family gaf in Het Sportpaleis niet enkel blijk van een steengoede groep te zijn, maar liet ons ook binnenkijken in de ziel van de band en de verschillende (familie)leden. Dit maakte de avond op meerdere vlakken tot eentje om in te kaderen en doet ons hopen op nog meer zeemzoete meezingers in de toekomst!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/the-kelly-family-19-01-2020.html
Organisatie: Greenhouse Talent
David Bowie - A Bowie Celebration - We kunnen Helden zijn, voor één dag
David Bowie - A Bowie Celebration
Het waren moeilijke weken voor me. Niet alleen werd de verjaardag van David Bowie gevierd op 8 januari, ook zijn overlijden blijft vier jaar nadien nog steeds nazinderen. David Bowie was niet alleen een inspiratiebron wiens muziek als een rode draad in mijn muzikale smaken loopt. Het was alsof mijn eigen vader was gestorven, zonder dat ik van hem afscheid had kunnen nemen. Deze periode valt me telkens enorm zwaar, en ik heb daar geen verklaring voor. Want tenslotte is het 'maar een idool'. Toch? David Bowie was echter voor mij veel meer dan dat. Hij heeft me mede de mens gemaakt die ik nu ben. Dit terzijde, kreeg ik vorig jaar een pracht van een verjaardagscadeau. Een ticket voor de 'A Bowie Celebration' tour in De Roma in De Roma. Een betere afsluiter van deze periode kon ik me niet wensen.
Ook al gingen de handen het meest op elkaar bij de herkenbare songs, ik genoot net van die momenten dat de wenkbrauwen werden gefronst. Net zoals Bowie dat ook deed, zorgen die namelijk voor verrassende wendingen waar velen niet weten wat mee aan te vangen. We kunnen allemaal helden zijn voor één dag, door gewoon onze eigen gang te gaan. Dat is namelijk de ultieme boodschap die Bowie me heeft mee gegeven, zo sta ik ook in het leven. Vaak sta ik daardoor op mijn eentje te roepen in de woestijn. Maar net als mijn grote held, trek ik me daar niks of weinig van aan. Ik vergeet nooit de kritiek die hij kreeg toen hij bekende songs helemaal uit elkaar rukte en er volop mee ging experimenteren in Vorst National in 1996 tijdens de 'Outside' tour. Gewoonweg geniaal, gedurfd en experimenteel zijn ding daarmee doen. Dat was de Bowie waar ik het meest van hield, en nog steeds van houdt.
Hoe vervang je trouwens vocaal en wat performance betreft iemand als Bowie? Onmogelijk! En dat was ook te merken op deze avond. Meer daarover later in dit verslag. Mike Carson verzamelde muzikanten rondom zich die nauw verbonden zijn geweest met de entourage van Bowie door de jaren heen. Gerry Leonard, Carmine Rojas, Kevin Armstrong en Alan Childs zijn daar een paar van. Wat de vocale inbreng betreft mochten Corey Glover (Living Colour), singer-songwriter Mr. Hudson en de Canadese vocalist en billboard winnares 'Best Female Rock Vocalist' Sass Jordan hun beste beentje voorzetten. Die vocalisten deden dan ook hun uiterste best om aan die hoge verwachtingen te voldoen, maar vielen wat mij betreft toch soms een beetje door de mand. Begrijp ons niet verkeerd, op zich zijn het uiteraard klasse performers. Zo viel de soulvolle stem van de zeer energieke en bijzonder beweeglijke Corey op bij verschillende songs, songs die hij bovendien vaak uitspon tot het oneindige tot jolijt van de aanwezigen.
Persoonlijk was ik het meest te vinden voor de stem van Mr. Hudson die je vaak kippenvelmomenten bezorgt door deze van Bowie sterk te benaderen, maar er ook een eigen draai aan durfde te geven. Of neem nu de adembenemend mooie gebrachte “Sweet thing (Reprise)” door Sass Jordan waarbij je bijna een speld kon horen vallen in de zaal. Ook bij “Five Years” bracht de hoge noten die ze uit haar strot kneep je naar andere oorden. Echter, daar waar Bowie onbewust - hij gaf zijn muzikanten altijd de nodige ruimte om zich in de schijnwerpers te spelen , laat dit duidelijk zijn, - de aandacht naar zicht toe trok, waren het deze keer de muzikanten binnen het concept die een opvallende rol speelden.
De vocalisten beschikken zeker en vast over voldoende charisma, maar niet het charisma van een David Bowie. Wat die muzikanten betreft, is er bovendien één die Bowie eigenlijk wel kon evenaren door die jaren heen en dat was Mick Ronson. Zijn solo op “Ziggy Stardust” bijvoorbeeld, was en is nog steeds onevenaarbaar. Ook dit bleek op deze avond in De Roma nog maar eens. Ronson had namelijk diezelfde charismatische uitstraling bij het bespelen van zijn gitaar, als Bowie met zijn volledige uitstraling. En dat laatste misten we toch een beetje bij deze al bij al ijzersterke versie een beetje.
Voor de rest hoor je ons niet klagen van de setlist. Er zaten zelf enkele aangename verrassingen in. “Time”, met wederom de stem van Sass Jordan, is zo een song die in ons geheugen staat gegrift door die performance op ‘Spider Glass’ tour in Werchter waar Bowie op de tonen daarvan, als een engel neerdaalde op aarde. Jordan kreeg het publiek zelfs een beetje mee. Dat laatste was ook een opvallend feit. Bij de voorstelling van het album 'Diamond Dogs' waren de reacties eerder lauw, behalve dan bij “Rebel Rebel”. Ook in de ‘best of’ set kregen de meeste bekende Bowie songs als “Starman”, “Life On Mars” en “Suffragette city” het meeste applaus. Wij waren echter het meest onder de indruk van het akoestisch gebrachte “Loving the alien/Andy Warhol” en het onvergetelijke “Rock'n'roll Suicide”, die zorgde voor een adrenalinestoot van jewelste, terwijl we ook een traan wegpinkten. “Aladdin Sane” ingeleid door Carson op piano was weer zo een verrassende apotheose die we best konden smaken. Afsluiten deed 'A Bowie Celebration' met een van vooraan tot ver naar achter mee gebrulde ''Heroes'' .
Besluit: Wat mij betreft is David Bowie net zo onvervangbaar als Freddy Mercury bij Queen. Ook al zet je daar topmuzikanten van uitzonderlijk niveau, of vocalisten op dat podium die goed weten waar ze mee bezig zijn. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. Dat is één opvallend punt binnen deze 'A Bowie Celebration'. Echter werd op een respectvolle en gelukkig ook vaak eigenzinnige wijze een ode gebracht aan de grootmeester, door muzikanten die zo nauw met hem waren verbonden. Net dat laatste, gewoon eigenzinnig je ding ermee doen, is iets wat Bowie zelf ook zou willen. En dat werd voldoende in de verf gezet, ook al was het dus bij flarden en gingen de handen het meest in de lucht bij de herkenbare songs. “Time”, “Aladdin Sane” , “We are the dead”, “Sweet Thing (Reprise)” en “Loving the alien/Andy Warhol” tot “Rock'n'roll Suicide”, waren wat mij betreft, dan ook de songs en de performance die me het meest zijn bijgebleven op deze avond.
Tracklist: Diamond Dogs: Future Legend - Diamond Dogs - Sweet Thing – Candidate - Sweet Thing -(Reprise) - Rebel Rebel - Rock'n'roll With me - We Are the dead – 1984 - Big Brother - Chante of the Ever Circling Skeletal Family
Best of set: Space Oddity - Moonage Daydream - Young Americans - Five Years - Ashes to Ashes – Starman - Time-Life on Mars - Ziggy Stardust - Suffragette City - All the Young Dudes
ENCORE: Loving the Alien/Andy Warhol - Rock'n' Roll Suicide - Aladdin Sane -Imagine/Rhapsody In Blues (instrumental by Mike Carson) – Heroes
Organisatie: A Bowie Celebration + Greenhouse Talent + De Roma, Antwerpen
Dyscordia is één van de best bewaarde geheimen van de Belgische metal. Geen andere metalband lokt voor elke show zoveel fans en toch worden ze zelden aangehaald als mainstream-media het over metal hebben. Het nieuwe album ‘Delete/Rewrite’ zal daar misschien verandering in brengen, als ook de organisatoren van Alcatraz en Graspop mee aan de kar willen trekken. Het buitenland gaat doorgaans immers pas overstag als je genoeg geloofsbrieven uit je thuisland kan voorleggen. Alcatraz reserveerde alvast een podium voor het zestal uit Kortrijk, net als de nieuwe Waregemse Metal Day. Als aanloop naar de festivalzomer was er zopas de releaseshow in De Kreun in Kortrijk en die was weken vooraf reeds uitverkocht.
Twee bands mochten het Dyscordia Army opwarmen. De eerste was Shocker, een nog vrij onbekende band, maar wel eentje die we misschien als een allstarband kunnen aanduiden. De voorgeschiedenis van de bandleden leest als een dwarsdoorsnede van het West-Vlaamse metallandschap van de voorbije twintig jaar, met referenties als After All, Anesthesy, Artrach, Gae Bolga, Wapenspraak en Drinkgelag, Back2Back, Kisstory, WASP.be en Phoenix Rebellion. Met al die invloeden samengegooid krijg je een lekkere pot melodische heavy metal met 80’s hard rock-invloeden van Mötley Crüe en WASP. Er zitten nog veel meer invloeden in, van thrash en death tot doom, maar die zitten vaak heel subtiel verstopt. De hoofdrol was weggelegd voor zanger Sammy Peleman, lange tijd de frontman van After All. Dat hij kan zingen, wisten we uiteraard al. Bij Shocker gebruikt hij een ander spectrum van zijn stem dan bij de thrashers van After All, met o.m. meer hoge uithalen. Dat hij tegelijk een rasentertainer is, was ons even ontglipt maar wordt meteen duidelijk zodra hij op het podium staat. Hij neemt het publiek met een simpele wenk op sleeptouw doorheen de songs van Shocker. Muzikaal staat Shocker als een huis. Klassieke heavy metal werd al een hele tijd als een uitgeleefd genre bestempeld, terwijl Shocker en gelijkaardige bands als Shuulak in Nederland er met veel overtuiging nieuw leven in blazen. De composities zijn niet vernieuwend, maar klinken zeker niet belegen en vooral: er gebeurt meer op het podium dan een handvol muzikanten die naar zijn snaren staat te staren. Het is entertainment, zowel voor de band zelf als voor het publiek. In het najaar duikt Shocker de studio in. Dat debuutalbum is iets om naar uit te kijken. Hopelijk staat “Shrinking Violets” erop en als meezinger “Wild Shocking” in de studioversie net zo knalt als in De Kreun, hebben ze materiaal voor De Zwaarste Lijst van Stubru.
Chalice timmert al twintig jaar langer aan de weg dan Shocker en staat toch ook voor het eerst op het podium van De Kreun. Het symboliseert misschien de typisch West-Vlaamse gedachte dat je niet te snel moet denken dat je de oorlog verloren hebt. Dat Chalice intussen een begrip is in de West-Vlaamse metalscene mag duidelijk zijn: tot aan de PA werden de lyrics meegebruld en werd het ritme meegeklapt in de zeldzame rustige momenten. Want Chalice had voor de eerste Kreun-passage een tactiek van de verschroeide aarde in petto. De snelste en meest agressieve tracks uit het repertoire werden op het publiek afgevuurd, van bij “Amongst The Damned” tot ”For You”. Album ‘Ashes Of Hope’ (uit 2018) heeft Chalice heel wat optredens opgeleverd, maar inmiddels kijkt de band opnieuw vooruit. De zopas uitgebracht EP ‘Lost Connection’ is een stap naar een opnieuw agressiever geluid hoewel de tracks nog mooi aansluiten op die van het album. Zowel “Why” als “Dwelling” werden met veel vuur gebracht. “A Death Without Warning”, sinds 2015 zowat de traditionele afsluiter van de liveset bij Chalice, werd niet gebracht. Stilstaan is achteruitgaan en vastroesten in tradities, daar doen ze niet aan.
Dyscordia was uiteraard de band waarvoor die honderden fans naar De Kreun afgezakt waren. Het was een slimme zet van de band om het album enkele weken voor de releaseshow uit te brengen, zodat de grote schare fans de nieuwe nummers al meteen konden meezingen. En dat gebeurde ook. Van bij album- en liveset-opener “Delete/Rewrite” en ”This House”. Het nieuwe werk werd afgewisseld met een paar Dyscordia klassiekers als “Chtonic Star”, “Bail Me Out”, “From Sight To Black”, “A Perfect Day” en” Twin Symbiosis” die knap over de lange set verdeeld zaten. Van het nieuwe album werd enkel “The Cards Have Turned” niet gespeeld.
De set was mooi opgebouwd met “Silent Tears” als orgelpunt. Wat opviel was dat het nieuwe werk meer knalde dan op het album, misschien omdat de productionele toevoegingen live achterwege blijven. De band speelde strak en met veel vertrouwen in het eigen kunnen. Zanger Piet Overstijns en grunter Fane vullen elkaar live perfect aan en het publiek at uit hun hand. De licht- en rookshow was top. Piet was wat zuinig met zijn bindteksten. Wel was er een pluim voor een fan die meer dan 700 km gereisd had voor de show en nog een pluim voor Steffy die als ‘zevende bandlid’ o.m. het Dyscordia Army op de been houdt en nog laat aangroeien. Zelden werd een Vlaamse metalband zo op handen gedragen.
De Kreun wordt stilaan een maatje te klein voor Dyscordia. Voor de volgende releaseshow kunnen ze misschien alvast gaan onderhandelen met Kortrijk Xpo.
Neem gerust een kijkje naar de pics @ Valérie De Maertelaere
Chalice
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/chalice-18-01-2020.html
Schocker
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/schocker-18-01-2020.html
Dyscordia
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/dyscordia-18-01-2020.html
Organisatie: Wilde Westen
Sum 41 stond garant voor een avondje stevige, altijd catchy, keiharde, altijd melodieuze, punkrock, met altijd een sterke dosis fungehalte!
Zebrahead kreeg vanavond de eer om de fans van het Canadese Sum 41 vakkundig op te warmen. De band uit Californië, met intussen meer dan 23 jaren dienst, startte stipt om 20u. Door de lange wachtrij aan de ingang werd hierdoor helaas het eerste deel van de set gemist.
Gelukkig kon de band ons tijdens het slot van het concert toch nog ruim voldoende overtuigen van hun kwaliteit en pakken ervaring. Ze spelen het typisch soort commerciële punkrock in de stijl van Blink 182, Green Day, Bowling For Soup en, of course, Sum 41. Alleen klinkt het misschien net iets minder aanstekelijk of origineel, blijft het net iets minder lang hangen en of is het gewoon net dat tikkeltje minder goed om een zelfde status als de voorgenoemde bands te bereiken. Het zal de heren van Zebrahead evenwel worst wezen! Ze doen al heel lang trouw hun ding, touren de wereld rond en blijven met veel enthousiasme en humor hun muzikale boodschap brengen.
Ook vanavond probeerden ze als vanouds de boel op stelten te zetten en het publiek mee te nemen in hun punkrock act.
Origineel was de bescheiden ‘cocktailbar’ op het podium waar de muzikanten en 3 uit het publiek geselecteerde fans hun dorst konden lessen. Zonder twijfel een ideale opener voor Deryck Whibley en zijn bende uit Ontario, Canada!
Sum 41 was nog maar net terug van een succesvolle tour in Japan of ze trapten vanavond in Antwerpen hun nieuwe Europese tour op gang. De Lotto Arena was niet uitverkocht maar alle staanplaatsen waren wel de deur uit en de eerste verdieping (zitplaatsen) was ook zo goed als volzet. Ruim voldoende volk dus om er een leuk en luid feest van te maken en zo geschiedde.
De vooropgestelde timing werd zeer strikt nageleefd. Klokslag 21u maakte Sum 41 zijn opwachting en werden ze met veel lawaai, zeer hartelijk ontvangen in hun ‘arena’ op Belgische bodem.
Net als Zebrahead werd de band gevormd in 1996. De grote doorbraak kwam 5 jaar later met de CD ‘All Killer, No Filler’ waarop enkele singles prijken zoals “Fat Lip”, ”In Too Deep” en “Motivation” … stuk voor stuk klassiekers in het punkrock genre. Doorheen de jaren kende de band veel ups en downs en kampte frontman Deryck Whibley met gezondheidsproblemen (o.a.. rugproblemen en alcoholverslaving) maar telkens kwam hijzelf en de band naarstig terug en bleven ze nieuwe nummers en CD’s uitbrengen. Misschien niet meer met hetzelfde succes van weleer maar toch telkens met zeer degelijke songs en met een vaste schare fans achter zich.
In Antwerpen oogde mister Whibley alvast zeer gezond en energiek. De band volgde zijn goede voorbeeld en zette er meteen stevig de beuk in met “Turning Away”, de opener van de laatste Sum 41 langspeler ‘Order in Decline’ uit 2019, spatte gemeen hard uit de boxen en omvatte onmiddellijk het nodige soleerwerk. “The Hell Song” en “Motivation” maakten vervolgens duidelijk dat het letterlijk een leuke maar helse avond zou worden…wat een knallend begin! Om maar te zwijgen van “The Bitter End” een song in ware metalstijl, uitdrukkelijk verwijzend naar één van hun favoriete bands : Metallica. “Over my Head” en nog meer “All to Blame” zorgden voor de eerste massale singalong momenten. Dat laatste nummer komt van de CD ‘Chuck’ die precies 15 jaar oud is en vormt een mooie weerspiegeling van waar de heren van Sum 41 het sterkst in zijn…fijne up tempo punkrock nummers gecombineerd met een catchy (soms zelfs wat ‘melig’ en een tempo of 2 lager) refrein dat van bij de aanvang heel herkenbaar klinkt en zich stante pede in je hoofd nestelt en daar even blijft.
Tijdens de ballade “War” blijkt nogmaals hoe fris en goed bij stem frontman Deryck Whibley is. Het verschil is vrij groot met het optreden van een paar jaar geleden op Groezrock. In het midden van de set worden terug enkele songs van de laatste CD bovengehaald. De nummers “Out for Blood” en “The New Sensation” zijn misschien minder gekend maar klinken bijzonder pittig en zorgen voor enkele intense circle pits voor het podium, tot groot genoegen van het blonde Sum 41 opperhoofd.
Het 2de deel van de set gaat moeiteloos op het positieve elan verder en maakt met ondermeer “Walking Disaster” (aanstekers en gsm’s zorgen voor sfeermoment) en “No Reason” heel duidelijk waarom deze band na al die jaren toch nog kan rekenen op zoveel fans en bijval. Ze zijn echt meesters in het schrijven van ‘punkrockschlagers’. Zoals eerder gezegd, stevig maar altijd catchy, keihard maar altijd melodieus, punkrock maar altijd fun.
Bij “Underclass Hero” en “Pieces” acht Whibley zijn moment gekomen om daadwerkelijk tussen de fans post te vatten en van achteraan in de zaal de band met veel lef en enthousiasme aan te sturen. Het publiek reageert al even enthousiast en blijft de frontman constant vocaal ondersteunen.
Voor het slot van het concert worden uiteindelijk nog eens alle punkrock duivels losgelaten en ook dat laatste mag zeer letterlijk opgevat worden want een reusachtige opblaasduivel steekt achteraan het podium vervaarlijk de kop op. “It makes no Difference” is pure old school Sum 41 en luidt op gepaste wijze het Canadese volkslied in : “Fat Lip”. Samen met het nummer ontploft de ganse zaal en bereikt het concert een absoluut hoogtepunt. “Still Waiting” verlengt zonder problemen deze climax en het uitzinnige publiek overstemt zelfs moeiteloos zanger Deryck Whibley. Heerlijk slot van een geslaagde doortocht van dit ‘oude’ punkrock heerschap.
Als toegift speelt men een zalig smerige en vette versie van Queen’s “We will rock you” en mag de ganse zaal een allerlaatste keer helemaal los gaan op de tonen van “In Too Deep” onder het goedkeurende oog van orkestleider en meester entertainer Whibley en zijn muzikanten. Logische afsluiter van een knap concert.
Hopelijk komt de band deze zomer terug naar ons land voor de zomerfestivals! Fingers crossed!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Sum 41
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/sum41-14-01-2020.html
Zebrahead
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/zebrahead-14-01-2020.html
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
