Weather Systems - Welcome back, Anathema

Let’s face it, Weather Systems is eigenlijk Anathama 2.0. De nieuwe groepsnaam is een voormalig Anathema album, frontman Daniel Cavanagh is de songwriter en ook drummer Daniel Cardoso is terug mee aan boord gehesen.
Bovendien waren de songs van de nieuwe plaat ‘Oceans Without A Shore’ oorspronkelijk bedoeld voor een nieuw Anathema album, maar een groepsruzie kwam roet in het eten gooien en de band werd voor onbepaalde duur op non-actief gezet. Daniel Cavanaugh besloot dan maar het album onder een nieuwe groepsnaam te releasen en om na 5 jaar stilte eindelijk nog eens op tournee te trekken. Het kan dan ook weinig anders dan dat het hier een setlist betreft waarbij de nieuwe songs netjes verdeeld zitten tussen een hoop Anathema klassiekers.

De tijd heeft alleszins al wat vat gekregen op Daniel Cavanagh, hij lijkt in die sabbathperiode behoorlijk wat kilo’s te zijn aangekomen en heeft zichzelf nu een stel dreadlocks laten aanmeten waar zelfs de meest doorwinterde rastafari van achterover valt. Het belangrijkste is echter dat Cavanagh er terug de volle goesting in heeft en dat hij blij als een kind terug op een podium staat. Een immens contrast met de laatste keer dat we Anathema aan het werk zagen, toen zat de mot er volledig in en stonden de heren overduidelijk met een zak vol tegenzin op het podium van de Antwerpse Trix.
Cavanagh heeft dezer dagen wel heel wat meer werk on stage, de keyboards zijn volledig voor zijn rekening en nu broertje Vincent er niet meer bij is moet hij zelf al zijn vocale kunsten uit de kast halen. Daarvoor heeft hij naar eigen zeggen gouden tips gekregen van zijn broer die trouwens ook al naar de show is komen kijken en bijzonder onder de indruk was, deze plooien zijn dus alvast gladgestreken.
Het mag gezegd, op Daniel Cavanagh’s zangcapaciteiten valt weinig aan te merken, hij haalt misschien niet zo goed de hoogste noten als broertje lief maar hij loodst zichzelf zonder veel problemen doorheen de songs en slaagt erin om heel wat gevoel in zijn stem te leggen. Daarin wordt hij naar goede Anathema gewoonte bijgestaan door een puike zangeres, hier is dit Soraia Silva die zonder veel moeite en met evenveel passie de partijen van haar voorgangster Lee Helen Douglas overneemt en het publiek daarbij maar al te vaak in haar enthousiasme meeneemt (wij zijn doorgaans geen voorstander van handjesgeklap, maar wat hebben wij te morren als de band er zelf meermaals om vraagt?).

Opwarmer “Deep”, al meteen eentje van het Anathema-vat, laat zien dat deze nieuwe band er staat met die welgekende, glasheldere en bij momenten best wel stevige progrock-sound. Daarna past een serie nieuwe songs perfect in het plaatje. “Still Lake” en al zeker het lange “Synaesthesia” en “Do Angels Sing Like Rain”, waarin Cavanagh stevig uitpakt op de gitaar, staan hun mannetje en zetten Weather Systems op weg naar een bijzondere avond.
Anathema klassiekers als “Springfield”, “A Simple Mistake”, “Closer” en “Flying” klinken frisser en gedrevener dan ooit en brengen het publiek naar hogere sferen. Daartussenin klinkt het nieuwe “Oceans Without a Shore” al even hemels en dat is op zich een verdomd knappe prestatie tussen al die pareltjes.
Het epische drieluik “Untouchable Parts 1,2 &3” is meer dan een kwartier kippenvel, een uitbundig “Fragile Dreams” duwt in de finale nog eens stevig door en zorgt zo voor een spetterend einde van deze welgekomen comeback (want zo willen we het toch noemen) die ons toch twee uurtjes in de ban houdt.

Welkom terug, zouden wij zeggen, maakt niet wat nu de effectieve groepsnaam is …

Organisatie: 013, Tilburg

Bonnie ‘Prince’ Billy - Het concert was veel beter dan de plaat

Met Will Oldham gaat tegenwoordig alles prima, zeker nu hij naast zijn ruim dertigjarige muzikale carrière intussen ook de rol van echtgenoot en vader heeft opgenomen. Die nieuwe status als familieman laat wel wat sporen na op de grillige Americana van zijn nom de plume Bonnie ‘Prince’ Billy. De weinig toonvaste DIY zonderling van weleer lijkt op de jongste paar platen baan te hebben geruimd voor een keurig articulerende vijftiger die hoop boven wanhoop verkiest. En alsof dat nog niet genoeg is sloeg de songwriter uit Louisville vorig jaar zijn tenten op in Nashville om er met ‘The Purple Bird’ een gepolijste country plaat in te blikken.

Welke richting Oldham ook uitgaat, zijn publiek blijft hondstrouw en wordt bovendien steeds talrijker. Omdat De Kreun te klein leek voor zijn doortocht in de Vlaamse ‘Wild West’ werd uitgeweken naar de nabijgelegen Depart zaal, maar ook die locatie hing al snel het ‘sold out’ bordje uit. Wie net als ondergetekende een beetje had gevreesd voor de stereotiepe clichés van het genre werd meteen gerust gesteld: in Kortrijk vielen geen cowboyhoeden, geruite hemden of line dancers te bespeuren. Integendeel, het openingsnummer “Boise, Idaho” stond mijlenver van de netjes afgeborstelde classic country van de nieuwe plaat. We kregen nauwelijks toonvaste vocals, jankende gitaren en rommelige percussie - kortom, alle ingrediënten die van lo-fi dé meest ontwapenende muziekstroming van de jaren ’90 maakten. Alle vooroordelen overboord dus: dit was de onversneden versie van Oldham zoals we hem kennen sinds zijn begindagen als Palace (Brothers/Songs/Music), en waarmee hij nog altijd stevig verankerd zit in onze topcategorie ‘eigenzinnige treurwilgen’.

Die treurnis zit overigens vooral in de teksten, niet in de performance. In Kortrijk treffen we een bijzonder goedgemutste versie van Bonnie ‘Prince’ Billy, die dolt met het publiek en maar wat graag de artistieke kwaliteiten van zijn drie begeleiders bewierookt. Met multi-instrumentalisten Jacob Duncan en Thomas Deacon heeft Oldham zowat een halve brassband mee op tour. Door hun injecties van klarinet, saxofoon, trompet en dwarsfluit krijgen de sobere Americana liedjes niet alleen een andere vorm, maar ook flink wat meer glans.
Het resultaat neigde de ene keer naar etherische Anglo-folk (“Downstream”), een andere keer naar een dronkenmanwals (“Guns Are For Cowards”). Het typeert Oldham ten volle dat hij in dat laatste nummer een heikel onderwerp als het recht op wapendracht in zijn thuisland aankaart met - jawel - een kermisdeuntje.
Het werd zo mogelijk nog gezelliger in Depart toen ook het Australische voorprogramma Mess-Esque zich bij Oldham & co op het podium voegde. Het Dylanesque “Strange Trouble” - in Kortrijk fraai aangekleed met backing vocals van zangeres Helen Franzmann, die onvermijdelijk deden denken aan Emmylou Harris - rekenen we zeker tot de hoogtepunten van de set.
Uiteraard was er herkenningsapplaus toen de back catalogue van Palace Music in een zoete countrysaus werd gedoopt met “New Partner” en “Brute Choir” - beiden uit Oldham’s samenwerking met wijlen Steve Albini, ‘Viva Last Blues’ (’95) - en met de monumentale single “Gulf Shores”. En ook zijn wellicht enige pensioennummer - met dank aan Johnny Cash - spaarde Oldham niet op tot de encores. Tijdens een verstilde, bijna onherkenbare versie van “I See A Darkness” hoorde je elke bierbeker vallen.
Net voor het doek definitief viel, werd het publiek nog verwend met een versie van Sally Timms’ en Jon Langford’s alt.country classic “Horses”. Toen iemand als ultieme uitsmijter om ‘A song for Gaza!’ riep, repliceerde Oldham gevat ‘They all were! Weren’t you listening?’.

En zo viel na anderhalf uur alles ineens op zijn plaats: de krakkemikkige treurwilgmuziek van Bonnie ‘Prince’ Billy is als een pleister op de wonde voor alle miserie in de wereld.

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

Elder - Psychedelisch uitstapje
Elder + Temple Fang

De Nederlanders van Temple Fang zitten er niet om verlegen om hun songs minutenlang te laten rondzweven of uitweiden, getuige de nieuwe plaat ‘Lifted From the Wind’ die zo een dikke 75 minuten duurt en amper 5 songs bevat.
Live resulteert dit in een psychedelische trip waarin lange smeulende passages na ettelijke minuten omslaan in hevige gitaaruitbarstingen, een beetje zoals bij de Duitse collega’s van Samsara Blues Experiment.
Een lang zweverig epos als “The River” klinkt even afwisselend als overtuigend en een fel rockend “The Radiant” is dan weer snediger, feller en naar hun maatstaven bondiger en korter (maar toch nog altijd een dikke 7 minuten).
Heerlijke kennismaking met deze psychrockers die naarmate hun set vordert meer en meer grip krijgen op het publiek. Een band die we met alle plezier nog wel eens willen tegenkomen.

Elder komt ter gelegenheid van de 10^e verjaardag van ‘Lore’, samen met ‘Dead Roots Stirring’ en ‘Reflections Of a Floating World’ één van hun beste albums, de plaat integraal opvoeren. Zo blijkt nog maar eens hoe sterk, gevarieerd en gelaagd dit album wel is.
Elder walst met speed, klasse en gedrevenheid doorheen de 5 lange en avontuurlijke songs die dit geweldige album rijk is. Een fijne aaneenschakeling van striemende riffs, zweverige psychedelica, gutsende stonerrock, welgekomen tempowisselingen, snedige solo’s en adembenemende symfonische uitweidingen.
Een song als “Lore” bijvoorbeeld draagt al dat moois in zich en passeert halverwege dan nog eens met brio in krautrockland, het typeert een band die het voortdurend spannend houdt en in elke song steeds verassende accenten legt.
Na het ‘Lore’-luik knoopt Elder er als toemaatje nog een stomende versie aan van “Halcyon”, een stevig pareltje uit ‘Omens’.
Dit is alweer een bruisend concert van deze onderlegde stonerrockers en een prachtig eerbetoon aan een almachtig album. Maar nu wordt het stilaan tijd om eens met nieuw werk op de proppen te komen.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Little Kim - Een fantastische babyborrel voor ‘Ademhalen’

Little Kim stelde haar tweede solo-album ‘Ademhalen’ voor in de Racing in Gavere, een zaal met een lange traditie van bekende artiesten waar na een lange pauze nu opnieuw af en toe een leuk concertje geprogrammeerd staat. Het was een ideale setting voor deze albumrelease, of voor de babyborrel voor het album, zoals Kimberly het noemde. Het is ook de zaal waar het boek Belpop Bonanza werd voorgesteld, met daarin een volledige bladzijde gewijd aan Little Kim, daar ‘erdoopt’ tot ‘Miss Flandricana’ die de Nederlandstalige country op de kaart heeft gezet.

In de Racing stond de zittribune opgesteld en de stoeltjes en tickets waren ongenummerd. Dat leverde – nog vóór de deuren openden – op de voorste rijen een hilarische variant op van het handdoekje-leggen-aan-het-zwembad-van-het-hotel, met in de aanbieding een heel arsenaal van gilets, sjaals, dameshandtassen en zelfs krukken. Geen idee waar die mens zonder krukken naartoe gesukkeld is of hoe hij/zij terug op die stoel geraakt is. Op de vierde rij besefte een oudere dame gelukkig op tijd dat ze niet genoeg kledingstukken aanhad voor het aantal plaatsen dat ze daarmee wilde voorbehouden. Ik weet niet of mijn netvlies het zou aangekund hebben als ze het toch geprobeerd had.
Maar we waren niet in Gavere voor grappige observaties, maar voor het nieuwe album van Little Kim, voorgesteld met de (nagenoeg) volledige band van op het album. Het lijkt er aanvankelijk op dat we ‘Ademhalen’ integraal en in de albumvolgorde zullen te koren krijgen, met “Niet Gezegd”, het rockende “Dansen Doen We Niet” en “Eenmaal Andermaal Verkocht” als openingstrio. Daarna komt evenwel “Wees Niet Boos” ertussen, de Dylan-hertaling door Guido Belcanto van “Don’t Think Twice, It’s All Right”, vanop het vorige album (‘Moederland’). Daarbij klapt het publiek al meteen het ritme mee. Een oude Dylan-song, dat werkt altijd.
Vervolgens mag de band al eens stevig rocken met “Wikken en Wegen”, met Bruno Deneckere als tweede stem in het duet, in het Algemeen Beschaafd Nederlands. We horen hem graag in het plat Gents praten, maar zo in net Nederlands kunnen we hem zeker ook smaken. Als tussendoortje brengt Bruno daarna één van zijn eigen nummers, “Holy Moly” van het vorig jaar uitgebrachte album ‘Healing Water’.
Na nog een paar songs van ‘Ademhalen’ stapt Kimberly’s dochter Emmylou op het podium voor het duet “Vleugels”. Emmylou lijkt wat te twijfelen tussen zenuwen en vertrouwen, maar brengt het er goed van af. Ze mag bovendien invallen op xylofoon bij “Dit Is Een Lied”. Ten minste, we denken op basis van wat we zagen dat het een soort xylofoon was. Kimberly noemt het in de aankondiging een ‘klokkenspel’ en rijdt zich in de bindtekst vast als ze vertelt dat als zorgkundige het mannelijke klokkenspel geen geheimen voor haar heeft, maar dat ze het bespelen ervan die avond overlaat aan … Een goed bedoeld grapje dat ergens een beetje uit de bocht ging. Dat was Little Kim die avond al eens overkomen, toen ze vertelde dat “Ik Ging Voor Zilver” een ode is aan Dolly Parton. “Maar zelfs met een borstvergroting en een liposuctie, kom ik nog niet tot aan haar … enkels.” De woordspeling te veel zorgt er wel voor dat de sfeer super gemoedelijk blijft. Als iedereen lacht, zijn we onder vrienden, toch?
De avond gaat verder met nog een paar nummers van ‘Moederland’ en naar goede traditie is er een ode aan wijlen Patrick Cattoir van Little Kim & The Alley Apple 3 (“The Longest Mile”). Het is een lied over de oorlog en zat in een bundeltje met andere oorlogsliedjes (“Moederland” en Bruno’s “The New Peace Train”). De band staat de hele avond geweldig te spelen en elk van de bandleden lijkt zich geweldig te amuseren. Meer ‘spelen’ dan ‘werken’, zo hoort dat. Little Kim zelf staat de hele avond te glunderen dat ze ‘Ademhalen’ voor zoveel publiek en met zo’n bezetting kan brengen.
Het reguliere concert wordt afgesloten met “Koningin Voor Eén Avond”, toepasselijk en zelfrelativerend tegelijk, en daarna volgt de verdiende toegift met “Het Keren Van De Wind” en “Laura”.

Guido Belcanto was misschien de grote afwezige op ‘Ademhalen’, hij was er wel bij tussen het publiek voor het releaseconcert van zijn poulain in Gavere. En hij vatte achteraf, aan de toog van de Racing, de avond mooi samen met “Kim heeft fantastisch gezongen”. Meer woorden zijn eigenlijk niet nodig.

Organisatie: Little Kim