Het Britse drietal The Police ontstond in de hoogdagen van de punk, maakte de kinderjaren mee van de new wave en gaf een verfrissende rockwind door een rauw gepolijste, uitgebalanceerde sound, die aanstekelijke refreintjes en reggaedeuntjes kende. Gordon Sumner (Sting) (zang/bas), Andy Summers (gitaar) en Stewart Copeland (drums) lieten ons al maanden halsreikend uitkijken naar dit concert toen ze hun reünietour aankondigden na ruim twintig jaar stilte.
Hooggespannen verwachtingen dus op het podium - dat voor deze gelegenheid omgebouwd werd tot een half amfitheater - die live door de drie heren onvoldoende kon worden ingelost; ze ontpopten zich als een sterke singleband, het handvol andere nummers verdwenen in de immense zaal van het Sportpaleis, er was Stings beperkte stemkwaliteit die avond (het tweede concert de dag nadien werd om die reden uitgesteld!), er was het routineuze spel, vonken bleven uit, en op de koop toe was het na anderhalf uur close/ finito!
…En toch beleefde ik een fijne avond en was ik blij deze ‘80’s band, die je grijs draaide in je jeugdjaren, aan het werk te hebben gezien: ‘Must have seen once in your lifetime’, hoe het ook klonk!
Maw The Police speelde een concert met gemengde gevoelens, na die ellenlange stilte. Het was ietwat zoeken naar de magie, de ziel en het spelplezier. Het ontbrak aan pit en dynamiek. Het was vooral Stewart Copeland die de show stal en zich onderscheidde op z’n drums en bijkomende percussie.
In het eerste deel van het concert werd een grootse song afgewisseld met een mindere. “Message in a bottle”, “Walking on the moon” en “Don’t stand so close to me” tegenover “Voices inside my head”, “Hole in my life” en “Truth hits everybody”. Enkele solipartijen gaven kleur.
In het tweede deel van de set kwamen instant klassiekers aan bod: “Every little thing she does is magic”, “De do do do, De da da da” , “Invisible sun” en “Can’t stand losing you”, maar het waren vooral de songs van de afsluitende plaat ‘Synchronicity’ (’83) (“Synchronicity II”, “Wrapped around your finger”, “Walking in your footsteps”, “King of pain” en “Every breathe you take”), die intrigeerden door hun sfeervolle benadering, de donker dreigende, broeierige spanning (diepe bas, fijn gitaarspel) en het staaltje percussie van Copeland.
We misten in het ganse pakket liefdessongs “Roxanne” aan wie in de jaren ’80 misschien wel zoveel nummers waren gericht, en net die song werd veilig opgeborgen. Het neuriën verzachte de pijn naar de thuishaven van de goede doch onderkoelde set.
Support act was Fiction Plane, van zanger/bassist Joe Sumner (nota bene zoon van …) die net als de heren van The Police met drie waren. Qua stem was er in de sfeervolle songs een treffende gelijkenis. Melodieuze poprock met een handvol goede nummers, een paar interessante intieme songs en de frisse single “Two sisters”.
Organisatie: Live Nation
Tom McRae, de singer-dark-song-writer, die wegtraant en kickt op koude wind, grijze regen, druilerige kerstdagen en ander onmiskenbaar getreur, was weer eens in België voor wat hij een hometown gig noemde. Is hij echt zo of houdt hij een pose hoog? Wij twijfelen, hij ook, want hij noemde zichzelf maandag in de Vooruit (Gent) de Prince of Darkness with bubbles.
Toen refereerde hij allermakkelijkst naar zijn ‘hitje’ “The Boy With the Bubblegun”, terwijl hij de zeepballonnen letterlijk rondom zich zag geblazen worden, ze neerhaalde met zijn gitaar of – ojeetje dat zal hij graag lezen ‘ze symbolisch’ – wegblies. Dan zaten we trouwens al diep in zijn concert, bij zijn derde bisnummer om precies te zijn.
En hij voelde zich zo klein (wat had je verwacht van Tommeke?) naast de ballons, stars and flames-show van de Flaming Lips die hij op Cactus voorafging. Cactus, Brugge, deze zomer. Omschreven we hem toen niet als de troubadour voor suïcidale pubermeisjes die liever in de regen kou en pneumonie vat dan een serieus lief te zoeken? Ja ! Maar een zomerige festivalweide – hoe onweids het Minnepark zelfs is – vergeleken met een bijna volgelopen Gentse Vooruit, er is een ‘duister(nis)’ verschil. McRae was goed, op die donderblauwe maandag op 8 oktober. Natuursteengoed zelfs.
Hij werd gedragen ook, door een horde puberale (jawel maar dat suïcidale zagen we er beslist niet in) meisjes die tot tweemaal toe zijn lyrics met gaarnte en volle borstjes overnamen: “Dose” en “Bloodless” dat hij compleet zonder versterkers en begeleid door een accordeon en cello microloos inzette. ‘An interesting experiment’, betitelde hij het vooraf. En voor herhaling vatbaar, want kippenvelmoment. Met zo’n ‘diehard’ publiek geen echte uitdaging natuurlijk.
Maar er waren er meer zulke. Zijn opener – traditioneel hij alleen – bijvoorbeeld: “Alphabet Hurricane”. Of zijn eerste encore: “Vampire Hearts”, volledig en breekbaar a capella. Stiltesnijdend, want je hoorde zelfs geen aansteker (jaja, in de Vooruit geldt blijkbaar geen rookverbod). En cellist Oli Kraus kraste er de heimwee af en toe diep in.
Melancholicus McRae diepte uit zijn vier cd’s, liet niet enkel zijn nieuwste, winterkoude ‘King of Cards’ album de revue passeren. Intiem, warm zelfs als je er het haardvuur bij fantaseert of je kersvers lief bij hebt, maar intriest als je net je madam met een andere zag aanzetten. Moods for all seasons? Toch net niet, voor de award voor lentewarmte zal hij zelfs nooit genomineerd worden.
Al blijft zijn humor (het half onderbreken van het duet met Carine Williams bijvoorbeeld of zijn reality complex dat de overhand neemt op de fantasy, of zijn gedroomde rockstar gehalte met naked girls, cocktails en swimming pool) onafbrekelijk zijn tristesse tegenwerpen.
Het was maandag en kil, maar het regende niet en het was geen lonely Christmas. En toch was het een geslaagde performance. Het zullen de bubbels geweest zijn die de Prince of Darkness even in het tegenlicht zetten. Proost!
Play list: Alphabet hurricane, For the Restless, Border song, A&B Song, Suitcase, Dose, Still lost, One Mississippi, Set The Story Straight, Streetlight, You Cut Her Hair, Walking 2 Hawaii, On & on, Silent Boulevard, Vampire hearts, Bloodless, Boy With the Bubblegum.
Organisatie: Live Nation
De legendarische Frank Zappa hadden wij al twee keer in België meegemaakt, waarbij we van zijn laatste doortocht in Gent vooral onthouden hebben dat zijn eigenlijk schitterende concert jammerlijk genoeg bijna volledig wegzonk in de verschrikkelijke akoestiek van het Gentse Kuipke.
We waren nu dan ook geen klein beetje benieuwd hoe Dweezil Zappa het voor mekaar zou krijgen om het indrukwekkende repertoire van vader in te studeren en op een geloofwaardige manier voor een publiek te brengen. Want uiteraard bestond dat publiek helemaal uit Zappa-freaks, muziekliefhebbers pur sang , veertigers en vijftigers met een kritisch oor en een voorliefde voor, zeg maar, de betere muziek. Iedereen had zowat zijn eigen ingebeeld lijstje favoriete Zappa songs die men maar al te graag wou horen en enkele overenthousiaste fans konden het dan ook niet nalaten om luidkeels hun voorkeur uit te roepen, waarop Dweezil gevat antwoordde “You treat us like we’re a fucking jukebox”. Gelijk had ie, want hij had zelf voor een interessante en boeiende greep gekozen uit dat omvangrijke oeuvre van vader. De ware Zappa fan kwam hier ruimschoots aan zijn trekken en werd op zijn wenken bediend door Dweezil en zijn 7 kompanen, stuk voor stuk klassemuzikanten, want net als zijn veeleisende vader laat Dweezil zich alleen maar door de allerbeste omringen. Wie met een Zappa het podium opstapt zal maar best geen prutser zijn.
Al van bij het begin, met een perfect uitgevoerd “Peaches and regalia”, wisten we dat het goed zat. Hier waren klasbakken aan het werk die het geniale werk van de grootmeester uitvoerden met liefde, feeling, technisch vernuft en tonnen respect. Dweezil Zappa is een al even begenadigd gitarist als zijn vader en als bandleider kon hij het zich permitteren om uitvoerig te soleren. Lange soli als in “Willie the pimp” en “Cosmic debris” waren de perfecte gitaarpartijen die we van een Zappa willen horen, virtuoos en knap. Dweezil mag dan misschien niet echt gezegend zijn met de humor en spitsvondigheid van zijn vader, de muzikale genialiteit is hem wel meegegeven. Zich bewust zijnde van zijn vocale beperkingen liet hij zijn gitaar meer spreken dan zijn stem, voor de rest was er een fantastische band en voor de sublieme songs had vader lang geleden al gezorgd. Via projectie op groot scherm mocht papa zelfs meespelen- en zingen op “Cosmik Debris”, een perfect samenspel tussen Frank Zappa rechtstreeks vanuit het hiernamaals en een schitterende band hier en nu op het podium. Bij het laatste nummer, een wervelend “Muffin man” werd de truc op het scherm nog eens overgedaan met een weergaloze solo van the man himself, perfect aansluitend op de band die de briljante song op een explosieve manier aanhief.
Zappa was echter niet de enige ster van de avond. Laten we ouwe getrouwe Ray White niet vergeten en dan vooral zijn fenomenale stem. Ray deed klassiekers als “San Ber’dino”, “City of tiny lights”, “Joe’s garage”, “Dorine” en “Carolina hardcore ecstacy” klinken zoals Frank het zelf zou gewild hebben, niet minder dan fantastisch dus.
De magistrale muzikanten, waaronder een uitmuntende saxofoniste, maakten van “Eat that question” een instrumentaal hoogtepunt van de avond, hier kwam de jazzfreak in Zappa terug naar boven. Ook de compleet maffe sixties periode werd niet overgelaten met “Son of suzy creamcheese” en “Brown Shoes don’t make it”, waarin de geniale gekte van The Mothers of Invention herleefde.
Eén minputje maar, het te lange intermezzo waarbij ieder bandlid zijn eigen solo moment kreeg. Beetje overbodig, want toen wisten we al lang dat hier prachtige muzikanten op het podium stonden, ieder zijn solo om dit te bewijzen hoefde niet echt.
Liefst twee en een half uur hield Zappa ons in de ban, het was geen minuut te veel. Integendeel, van ons mocht het nog de hele nacht duren.
Tijdens de set vertelde Dweezil dat hij en zijn band nog heel wat huiswerk te doen hadden met het instuderen van nog pakken Zappa songs en dat zij hiervoor de komende jaren nog wel enkele keren naar België zouden terugkomen. Snel aan het werk, zouden wij zo zeggen, en de volgende keer zijn we zeker terug van de partij, want wij kunnen u hier zo nog een veertigtal prachtsongs opsommen die we maar al te graag in een concertzaal zouden willen meemaken.
Dit concert was absoluut de naam Zappa waardig en deze keer kregen we wel een perfecte akoestiek dankzij de Koningin Elisabethzaal, wat onze kater van zoveel jaren geleden een beetje verzacht.
Beste mensen, Zappa leeft !
Organisatie: Live Nation
Met het concert van Dream Theater van twee jaar terug nog levendig in ons geheugen trokken we naar de fonkelnieuwe Lotto Arena voor een nieuwe ontmoeting met de New-Yorkse Prog-Rock iconen. Nadat we ons doorheen de verkeerschaos hadden geploeterd, kwamen we aan in de zusterzaal van het Antwerpse Sportpaleis. De locatie was een uitstekende keuze want vrijwel overal in de nieuwe arena had men een goed (net al te ver) beeld op het podiumgebeuren.
In het verleden zagen we Dream Theater meestal binnen het concept: ‘An Evening With Dream Theater’. Toen boden de heren een avondvullende rockshow van meer dan drie uur.
Deze keer pakten ze het iets anders aan en koos men om in een traditionele formule met een supportact op tour te gaan.
Symphony X mocht iets na 20.00u openen. Van deze Amerikaanse symfonische power-metal band zijn we nooit echt grote fans geweest. Symphony X tapt nochtans uit hetzelfde Dream Theater vat maar doet dit veel minder overtuigend en met veel minder klasse. De band is sinds 1993 actief en maakte een zevental studioalbums. Hun laatste wapenfeit ‘Paradise Lost’ uit 2007 is een vrij donkere conceptplaat, maar ook de titeltrack van dit nieuwe album konden de heren live niet echt degelijk brengen. Als supportact kreeg de band dan ook weinig krediet en moest het hun ganse set afwerken in het donker. Zanger Russell Allen was ook jammer genoeg niet erg goed bij stem. Russell Allen kennen wij vooral van de samenwerking (en de twee schitterende Allen –Lande albums) met Jorn Lande waarin zijn stemgeluid toch veel beter tot zijn recht komt.
Symphony X probeerde wel en tot mijn verwondering kreeg men toch nog de zaal in beweging. Opmerkelijkste momenten waren helaas geen muzikale. Russell Allen probeerde tevergeefs ons nationaal gevoel aan te wakkeren: “The Germans they know how to rock, The French, man they rock,…..”They told me you guys rock”,…enz…
Of hoe hij wat goedkoop de madame van ernaast vloerde, door het publiek aan te manen luider te schreeuwen zodat men “Gwen Fuckin’ Stefani” kon overstemmen. (Gwen Stefani speelde immers diezelfde avond in het Sportpaleis).
Nee, dit Symphony X optreden zal vooral bijblijven als een zeer vlakke, oninteressante vertoning.
Een tape met Dream Theater melodieën gebracht door een strijkerensemble maakte het wachten boeiender. Ondertussen werd het podium klaargemaakt en mochten enkele attributen uit het ‘Systematic Chaos’ concept het podium versieren. De straatlamp, het verkeerslicht, het verbodsbord met Dream Theater logo en enkele reusachtige mieren zorgden voor de theatrale noot. Toen het verkeerslicht rond 21.15u op groen sprong kregen we een kort introductiefilmpje te zien waarin een kort overzichtje van de carrière te zien was.
Onder het bombastische “Also Sprach Zarathustra” van Richard Strauss kwamen de bandleden één voor één het podium op. De single “Constant Motion” zette de zaal meteen in vuur en vlam. Wat een perfect geluid en wat een contrast met het geluid dat Symphony X produceerde. Na de hevige opener sloot “Panic Attack” uit ‘Octavarium’ hier naadloos bij aan. James La Brie, tegenwoordig de trotse bezitter van een snor, klonk opnieuw erg stemvast. La Brie had in het verleden wel eens moeite om de hoogste noten uit zijn strot te halen. Vandaag zingt de man beter dan ooit! “Scarred” uit ‘Awake’ werd ook fenomenaal sterk gebracht maar is niet een van mijn Dream Theater songfavorieten. Dat is “Surrounded” zeker wel! Volgens mij is dit nog steeds de allerbeste Dream Theater song.
“Surrounded (extended ’07 versie)” werd dan ook het hoogtepunt van de avond, mede door de talrijke improvisaties. Deze supersong werd voorzien van een supermelodieuze monstergitaarsolo van virtuoos John Petrucci. Flarden “Comfortably Numb” (Pink Floyd) en stukken van Marillion’s “Sugar Mice” zorgden voor een fenomenale, bloedmooie live versie van deze semi-ballade uit ‘Images And Words’. Ook het gitaar-keyboardduel tussen Petrucci en Jordan Rudess (op zijn gitaarsynthesizer) was buitengewoon spannend.
Daarna keerde men terug naar ‘Systematic Chaos’ om met “The Dark Eternal Night” hard terug te slaan. Op de videoschermen was Dream Theater tijdens deze song te zien in een grappige, entertainende cartoon als de ‘North America Dream Squad’. Een volgend hoogtepunt was “Misunderstood” uit ‘Six Degrees Of Inner Turbulence’. In het begin van de song leek het even mis te gaan (door een wat brommende gitaarsound) maar even later ontpopte deze song zich tot een episch toppunt.
Tot slot kregen we met “In The Presence Of Enemies – Part 1” en “In The Presence Of Enemies – Part 2” de grote finale waar iedereen op gehoopt had. Dit werkstuk wordt op het nieuwe album in twee delen verdeeld (in het begin en aan het einde van het album). Live werden beide delen dus na elkaar gebracht en dat zorgde voor een wervelende apotheose waarin elk Dream Theater lid zijn virtuositeit nogmaals in de verf kon zetten.
Waauw, wat een sterk optreden! Alsof dat nog niet genoeg was verbaasde de band ons andermaal door een ijzersterke medley te brengen als enige encore. De zogenaamde ‘Schmedley Wilcox’ putte uit stukken van “Trial Of Tears”, “Finally Free”, ”Learnin To Live”, “In The Name Of God” en “Octavarium”. Schitterend aan elkaar gesponnen en zeer doeltreffend als afsluiter. Toch wil je deze songs liever integraal horen, maar met een totale concertduur van twee uur mogen we heel erg tevreden zijn. Een super setlist, een band een bloedvorm….kortom een avondje progrock van het allerhoogste niveau.
Setlist: *Intro: 2007 - An Ant Odyssey / Also Sprach Zarathustra *Constant Motion *Panic Attack *Scarred *Surrounded (Extented ’07) *The Dark Eternal Night *Home / The Dance Of Eternity / One Last Time *Misunderstood *In The Presence Of Enemies Part 1 *In The Presence Of Enemies Part 2
*Schmedley Wilcox:
-Trial Of Tears – It’s Raining
-Finally Free
-Learning To Live
-In The Name Of God
-Octavarium / Razor’s Edge
Foto's: http://www.pixagogo.be/3703244144
Organisatie: Live Nation
Het Britse Kula Shaker is heropgericht in de originele line up sinds ‘Peasants, Pigs & Astronauts’ ruim zes jaar terug. De solocarrière van zanger/componist Crispian Mills wilde maar niet vlotten, en nav elkaar wat ruimte te geven, groeiden de muzikale ideeën naar een reünie. Fijn zo, want de plaat ‘Strangefolk’ van het kwartet klinkt best aardig. Behouden blijft hun retrorock , doorspekt met symfo en psychedelica; de Oosterse/Indiase (Sanskriet) invloeden zijn ferm verminderd, wat de mystieke sfeer van hun sound op het achterplan bracht.
Resultaat zijn sfeervolle, broeierige en frisse songs, die door instrumenten als Hammond, mellotron, harmonica en farfisa kleur krijgen.
Er is alvast voldoende afwisseling te horen op ‘Strangefolk’: retro met “Second sight”, “Die for love” en “Great dictator of the free world”, intenser klinken ze op “Fool that I am”, “Hurricane season” en “6ft down blues”, sfeervoller en intiemer op “Shadowlands”, “Ol’Jack Tar” en op “Persephone” (dat zelfs een vleugje freefolk bevat), de Doors psychedelica overheerst op “Dr Kitt” en tenslotte horen we Indiase elementen op de opener “Out on the highway” en “Song of Love/Narvana”.
Kula Shaker nestelt zich met ‘Strangefolk’ op een mooi plekje binnen de Britse scene. Who knows ‘revivalen’ andere bands als Cornershop nu wel op die manier…
Mika is een 23 jarige Libanese/Britse popartiest. Elke song op z’n debuut kan wel een grootse single zijn! De man bezit alvast de kunst om speelse, aanstekelijke en vrolijke popsongs te schrijven, ergens tussen George Michael, Scissor Sisters, Queen, Elton John, Bee Gees en Abba, door het vleugje ‘kitschdisco’ en z’n hoge emotievolle stem.
’Life In Cartoon Motion’ lijkt de soundtrack wel van tekenfilms als ‘The lion king’ of van ‘Wizard of Oz’ en ‘The sound of music’. Huppelende, frisse pop in z’n meest pure vorm!
Mika doet een gooi naar het sterrenstatus en slaagt erin. “Grace Kelly”, “Lollipop”, “Love today” en “Relax, take it easy”, zijn door hun groove de ideale ‘daystarters’. Alle zorgen opzij!
“Any other world” is door cello de kerstsong bij uitstek, op “Stuck in the middle” en de bonus “Ring ring” overheerst een subtiel pianospel en “Happy ending” doet orkestraal aan.
’Life in Cartoon Motion’ van Mika kan één van de meest verkochte platen van het jaar zijn. Of hoe eenvoudige popsongs je een ‘feelgood’ gevoel bezorgen!
Dit is alweer de zesde cd van Stereophonics. Doch het zijn vooral de eerste twee die ons zijn bijgebleven wegens een geslaagde combinatie van melodie, sterke songs en een rauwe sound. Vanaf het derde album begonnen sporen van bloedarmoede op te treden. Op hun albums stonden nog wel een aantal boeiende songs, maar deze waren alsmaar moeilijker te vinden tussen het overwicht van slappe en stroperige ballads, slijmballen van songs die zodanig op onze zenuwen werkten dat we spontaan de neiging kregen om onze Stereophonics platen bij het grof huisvuil te zetten. Het slechte nieuws : dit soort songs staat hier weer op. Het goede nieuws : ze zijn in de minderheid. Finaal hebben we er maar drie geteld, de ongelukkige singlekeuze “It means nothing” (te plat en te goedkoop) en de melige draken “Daisy lane” en “Stone”. Volgens de bijgeleverde bio zou “Daisy lane” een Nick Cave-achtig nummer zijn, maar geloof daar vooral niks van.
Tot zover de missers. Verder kunnen we u met plezier vertellen dat Stereophonics een stevige en gebalde rockplaat afgeleverd hebben. Het begint veelbelovend met een vlijmscherp “Soldiers make good targets”, een gemene rocksong die zowaar enkele Nirvana trekjes vertoont. Uiteindelijk blijkt dit wel de beste track van het album te zijn, maar ons hoort u niet klagen want de rest is ook bijzonder te pruimen, zoals een potig “Bank holiday monday” en een hevig rockend “I could lose ya”. Het prima “Ladyluck” is zo’n typische Stereophonics” song, een geslaagd huwelijk van melodie en stampende rock, net als “Drowning” en “My friends” waar de rauwe stem van Kelly Jones meermaals voor vonken zorgt. Jones zingt meer dan hij zaagt, en dat is op de vorige drie platen wel eens anders geweest. In “My friends” en “Crush” duikt zelfs een vleugje Oasis op, de betere momenten van Oasis weliswaar.
Deze ‘Pull the pin’ is dus wel degelijk het resultaat van een geslaagde reanimatie van de Stereophonics maar is vooralsnog geen ‘Performance and cocktails’, hun beste tot hiertoe. Dit nieuw album mag wel gerekend worden tot het betere werk van deze Welshmen. Hiermee vegen ze toch een beetje de zonden van hun vorige werk weg.
Balans : 10 jaar bezig en een drie op zes. Dat kan nog net, maar bij de volgende is het alweer erop of eronder. Bij ons hebben ze alvast terug aan krediet gewonnen, gezien ‘Pull the pin’ ruimschoots onze verwachtingen overschrijdt.
Betreft: ‘Anonymous’ Tomahawk
Experimentele rock?
Mijn Kl….!
Beste Mike Patton,
Ik schrijf u om u te zeggen dat ik al jarenlang een grote fan van u ben. Met Faith No More heeft u acht prachtige schijven op mij losgelaten. Begin jaren 90 zag ik jullie een paar keer spelen en dat waren de beste concerten die ik ooit gezien heb. En wees maar gerust, ik heb er al héél veel gezien.
Uw uitstapjes met Mr Bungle en Fantomas waren ronduit fantastisch.
In 2001 slaagde u er alweer in mij uit mijn lood te slaan met Tomahawk.
Maar wat u nu doet met ‘Anonymous’, uw derde Tomahawk, tart elke verbeelding. Jawel, beste Mike, u bent Oosters geïnspireerd, u houdt van leuke en stevige beats, maar dit oeverloos arty-farty gezever en gelul kan ik met moeite nog een flauw afkooksel noemen van The Jim Keltner en Charlie Watts Projekt.
Beste Mike Patton, mag ik u beleefd, doch vriendelijk vragen om ons niet meer lastig te vallen met zo’n geklungel wanneer u nog eens met een enorm gebrek aan inspiratie zit om een deftige song op papier te zetten? Het enig voordeel van ‘Anonymous’ is dat je ermee kan ‘stoefen’ aan de toog en zo de ‘kenner’ uithangen.
Inmiddels teken ik met de meest vriendelijke groeten,
Lode Van Assche, een fan die het echt goed meent met U.
Voor een vette moderne thrash-plaat kan je zeker terecht bij het van de Verenigde Staten afkomstige Hurtlocker. De in 2000 opgerichte band is met ‘Embrace The Fall’ toe aan zijn tweede langspeler. De band zelf beweert dat ze scherper staan dan ooit en zijn ervan overtuigd dat hun werk inslaat als een bom.
Dit klinkt misschien erg zelfverzekerd, maar van zodra de plaat door mijn boksen knalde, wist ik dat ze er alle reden toe hebben. “I Am Napalm” pleegt namelijk meteen een aanslag op alles wat niet metal-resistent is. Dat er zeer stevige thrash geserveerd wordt kan al deels verwacht worden door de titel te bekijken.
Toch beperkt de band zich niet tot pure thrash, maar verwerken ze geregeld elementen uit andere genres. Hiervan zijn de blast beats en het diepe gegrom binnen de nummers enkele voorbeelden. Maar ik meen ook hier en daar wat Nu-Metal invloeden te herkennen. Laat ik hier meteen toevoegen dat dit niet noodzakelijk negatief is. “Outside Are The Dogs” bijvoorbeeld is een stevig en beukend nummer, waarbij ik aan het oudere werk van Slipknot moest denken. Hoewel ik niet zo’n fan ben van laatstgenoemde band, weet Hurtlocker de invloeden goed in het nummer te verwerken.
Door het algemeen hoge niveau van het album is het moeilijk er een hoogtepunt uit te halen. ‘Embrace The Fall’ beukt van bij het begin tot het einde, zonder ook maar één rustpunt in te lassen. Alles is bijzonder strak ingespeeld en voorzien van een uitstekende productie. De genadeloze agressie die op dit album te horen is, geeft de indruk dat de teksten die op ons los gelaten worden klinken alsof ze uit het hart van Grant Belcher gerukt werden.
Wie met heel wat opgekropte agressie zit, mag ‘Embrace The Fall’ blindelings aanschaffen. Na het horen van dit album is de kans groot dat deze agressie op een gezonde manier geuit werd! Dat deze heren reeds op de planken stonden met bands als Obituary, King Diamond, Agnostic Front, Anthrax, … is niet meer dan terecht. Hou ze in de gaten!
‘Somewhere Else’ is reeds het veertiende studioalbum van deze Britse band en het tiende uit het Hogarth tijdperk. Zoals steeds werd ook dit album opgenomen in hun eigen Racket Club studio. Handig en blijkbaar ook zeer bevrijdend. Want de band komt na het meesterwerk ‘Marbles’ aanzetten met totaal andere plaat. Waarschijnlijk was het veel simpeler geweest om ‘Marbles 2’ te maken. Een uitgebreide promocampagne (zoals bij de release van ‘Marbles’) bleef ook al uit, waardoor dit album op een eerder courante wijze bij de platenboer terecht kwam.
‘Somewhere Else’ is echter geen slechte plaat geworden al valt het album in vergelijking met het meesterwerk ‘Marbles’ wat licht uit. Het progressieve karakter uit de sound is quasi volledig verdwenen. Daartegenover staat een vernieuwend geluid dat modern, fris en romantisch klinkt. Complexe progressieve songstructuren hebben plaats gemaakt voor rustige, opbouwende, dromerige popsongs. Slechts 10 songs staan op dit album. Slechts enkele songs zijn pareltjes.
Meesterlijk is het opzwepende titelnummer (dat erg doet denken aan “Afraid Of Sunlight”), alsook het simpele “A Voice From The Past”. Deze laatste song moet het hebben van zijn repetitief karakter en van het schitterende solowerk van Steve Rothery. Overigens wordt er vrij geremd gesoleerd. Alles staat ten dienste van de song, waarbij de stem van Steve Hogarth (wat een stembereik heeft die man toch!) steeds centraal staat. “Faith” is een mooie afsluiter à la “Made Again”.
Kortom ‘Somewhere Else’ is een mooie doch onopvallende relaxte popplaat geworden. Wel is het een beetje gek dat in het cd-boekje reeds promotie gemaakt wordt voor een volgend, vijftiende album……alsof deze ‘Somewhere Else’ niet de moeite waard zou zijn om te ontdekken.
Waar is de tijd dat we nog meebrulden met de stadionklassieker: "You Give Love A Bad Name". Na het horen van 'Lost Highway' vraagt een mens zich af of dit wel nog dezelfde band is. Bon Jovi ontdekte na het succes van de single "Who Said You Can't Go Home" (uit het vorige album 'Have A Nice Day') een nieuwe potentiële markt: de Countryscène. Die single werd in eigen land immers een immense hit, was een nummer één in de Country Charts en als klap op de vuurpijl kreeg de band er ook nog eens een Grammy Award voor. Het is dan ook vrij logisch dat de band dit nieuwe album maakte in Nashville stijl. Zo werd o.a. Dann Huff (Keith Urban's rechterhand!) aangetrokken als producer. Gelukkig doen ze dit zonder de moderne rocksound van 'Crush' volledig te verloochenen. Toch staat hun hedendaagse sound in schril contrast met de grootse stadionrock albums die de band in de beginjaren maakte. Opener "Lost Highway" is echter nog een meebruller in de stijl van "Have A Nice Day". "Make A Memory" is dan weer een erg sterke harmonierijke ballade. Verder staat dit plaatje vol leuke, vrij radiovriendelijke popsongs. Op "We Got It Going On" krijgt de band hulp van Big & Rich (een hip Nashville duo), terwijl de Countrykraan volledig wordt opengedraaid tijdens afsluiter en meezinger van formaat "I Love This Town" en dankzij de hulp van Countryicoon Leann Rimes op "Till We Ain't Strangers Anymore". Wat mij betreft is deze laatste song de beste van het album, al zou je zo'n song eerder verwachten op een soloplaat van Jon Bon Jovi. Voor Bon Jovi was het succes in het hardrockwereldje wat tanende waardoor men terecht besloot om nieuwe paden te bewandelen. Wat mij betreft is dit nieuwe pad allesbehalve een 'Lost Highway'.
4AM Program is een jong Deins/Zultse band die elkaar vonden na zes jaar in diverse hardcore/punks te hebben gespeeld. Het vijftal heeft op die manier al een stuk muzikale ervaring opgedaan om binnen deze scene een eigen identiteit te ontwikkelen: ze spelen een combinatie van snedige, dynamische en frisse gestroomlijnde gitaarpoprock en emocore, waarin hun muzikaal verleden niet veraf is: een melodieuze sound en catchy gitaarriffs onder diverse tempowisselingen, bepaald door een emotievolle zang en schreeuwvocals, wat hen nauw doet refereren aan het Nederlands/Scandinavische The Spirit That Guides Us. Vier songs zijn terug te vinden op de EP. Na “Painful scars” en “Match in her”, wordt feller van leer getrokken op “Passing by” en “Find out way”, zonder in te boeten aan avontuur!
Info www.4amprogram.be
Napalm Records kondigt het Oostenrijkse Wolfpack Unleashed aan als een combinatie van Testament (riffs), Megadeth (harmonieën), met daarbij Hetfield-achtige vocals. Dit klinkt veelbelovend en schept hoge verwachtingen.
Als ik heel eerlijk ben, moet ik echter toegeven, dat ik in het begin ontgoocheld was bij het horen van ‘Anthems Of Resistance’. Muzikaal klonk alles wel voortreffelijk en waren bovengenoemde invloeden wel degelijk in het gitaarspel van ‘Koch’ en ‘Preinbringer’ te horen. Ook wanneer ‘Günther Wirth’ er vocaal zwaar tegenaan ging, moest ik af en toe aan Testament denken.
Toch wist ‘Anthems Of Resistance’ de hoge verwachtingen niet in te lossen en kon het album mij niet onmiddellijk overtuigen. De nummers kwamen bij momenten eerder saai en zagend over. De reden hiervoor, zijn de zogenaamde “Hetfield-achtige” vocals van Wirth. Wanneer hij het brullen laat varen, tijdens de melodieuzere stukken, klinkt zijn zang namelijk tamelijk ééntonig. Door het contrast met de diepere vocalen die wel behoorlijk strak klinken, valt dit minpunt nog meer op, waardoor ik in het begin vaak afgeleid werd van het muzikale gedeelte van de CD.
Na de CD ondertussen al een 10-tal keer te hebben afgespeeld, valt het mij op dat wanneer ik de “cleanere” vocals wegdenk uit het geheel, dit een meer dan aardige CD is. Toch kan ik niet garanderen dat iedereen hiertoe in staat zal zijn. Wolfpack Unleashed knalt op dit album dan wel niet als de goede oude Bay-Area Thrash bands, bij wie ze hun invloeden haalden, toch denk ik dat hen een mooie toekomst te wachten kan staan. Moesten ze de “cleanere” vocalen wat minder eentonig kunnen brengen of deze stukken laten voor wat ze zijn en enkel de diepere vocals hanteren, zou deze met moderne invloeden doorspekte Thrash-band nog heel wat metalheads kunnen verbazen.
“Killing Fields” kan hierbij als voorbeeld dienen. Dit nummer steekt er naar mijn mening met kop en schouders boven uit. Er komen heel wat schitterende riffs aan bod in dit nummer en er wordt aardig afgewisseld tussen melodieuze en krachtige riffs. De rauwere en scherpere zang die Wirth hier brengt, verveelt ook minder snel. Ook het hardere en snellere “Warzone” behoort tot mijn favorieten. Beide nummers kunnen met gemak tot de subtop binnen de moderne Thrash-scene behoren.
Uit de informatie de Koch meegaf aan het label blijkt echter dat hij heel tevreden is met wat hij hier presteert en zeker niet van plan is om een brullende zanger op zijn band te zetten. Hij is namelijk van mening dat deze vaak de melodieën naar beneden trekken. Helemaal ongelijk kan ik hem dan ook niet geven. Het feit dat hij eraan toevoegt dat hij geen metal speelt om geld te verdienen, maar om muziek te maken zoals hij het wil en er plezier aan te beleven, speelt dan ook in zijn voordeel.
Schrijf deze heren nog niet af en probeer gerust dit ‘Anthems Of Resistance’ eens uit. Je zal er zeker interessante muziek in terug vinden!
‘Octavarium’ uit 2005 was voor vele Dream Theater fans net iets te progressief. ‘Train Of Thought’ klonk dan weer voor velen te hard en te agressief. Dream Theater freaks, je hebt ze in vele kleuren en geuren. Eén ding hebben ze echter allemaal gemeen: ze blijven de New-Yorkse band altijd trouw.
Elk nieuw studioalbum wordt echter gewikt en gewogen. Ook bij het releasen van het nieuwe ‘Systematic Chaos’ zal ongetwijfeld weer de polemiek losbarsten. Persoonlijk draag ik elk Dream Theater album hoog in het vaandel. Tot op heden maakte de band geen enkel zwak album.
Elk album heeft vele verschillen met zijn voorganger. Toch is ook het nieuwe album een typisch Dream Theater schijf, die qua stijl ergens tussen de twee vorige albums in ligt. Meteen is ‘Systematic Chaos’ het eerste album voor het nieuwe Roadrunner Records label, dat naast Porcupine Tree een tweede grote vis aan zijn haak wist te vangen.
Het album kent een wervelende start met het eerste deel van “In The Presence Of Enemies”. Dit belangrijkste werkstuk (zoals “Octavarium”, dat was op het vorige album) wordt deze keer echter in twee delen gesplitst. “In The Presence of Enemies” begint als een instrumentaal epos vol progressieve keyboards en gitaren. Pas na vijf minuten hoor je voor de eerste keer James LaBrie zingen. Dat zingen gaat hem steeds beter af. James blijft deze keer (voor het grootse deel) weg uit de hoogste stemregionen (daar waar hij soms eens geforceerd durft schreeuwen). Na het openingsnummer krijgen we het enige commerciële songgerichte nummer “Forsaken”. Een song die het erg goed zou kunnen doen op de radio. “Constant Motion”, (de eerste single) moet het hebben van zijn stevige riffs à la Metallica of Pantera. Ook “The Dark Eternal Night” is erg stevig en puur metal. Het daaropvolgende “Repentance” is het enige rustpunt van het album waarin de voorliefde voor Pink Floyd opnieuw duidelijk op de voorgrond mag treden. “Prophets Of War” is het beste, meest complete nummer van het album met een aanstekelijk meebrulrefrein. Zowel “The Ministry Of Lost Souls” als “In The Presence Of Enemies Part 2” zouden niet misstaan op het filmische, epische ‘Metropolis Part 2’ uit 1999. Beide songs staan vol technische hoogstandjes, waanzinnige melodielijnen, progressieve elementen en diverse sfeerwijzigingen.
‘Systematic Chaos’ is een erg sterk album dat met zijn acht songs toch goed is voor bijna tachtig minuten progressieve metal van het hoogste niveau. Als klap op de vuurpijl kreeg ik bij de scherp geprijsde special edition ook nog een extra bonus DVD. Daarop een negentig minuten durende documentaire over het maken van het album en een 5.1. Surround Sound Mix van ‘Systematic Chaos’. Dream Theater weet nog steeds hoe het zijn fans moet verwennen!
Nederlands 
Français 
