Diep verborgen en vaak vergeten is er een persoon tijdens shows die onmisbaar is, maar toch even belangrijk als ieder ander bandlid. Zonder deze persoon zou de show hoogstwaarschijnlijk een ramp worden. Het is niet de barman (hoewel die natuurlijk ook onmisbaar is voor velen) maar de geluidstechnicus. Je weet wel, die kerel die achter dat paneel staat waarop er zich meer knopjes bevinden dan in het gemiddelde huis. Misschien is het voor u, beste lezer, onbekend wat een geluidstechnicus nu precies doet. Vandaar dat we Dieter “ Heavy-D” Bossaert tijdens PPM eens eventjes apart hebben genomen om hem zijn verhaal te laten doen. Helaas kwam de wet van Murphy lekker roet in het eten gooien en zorgde die ervoor dat mijn opnameapparatuur de geest gaf – en dat tijdens een interview met een technicus. Gelukkig hebben we het interview nog op de ouderwetse manier kunnen verder zetten.
Het leven van een geluidstechnicus heeft zijn up en downs, eentje van die downs is vaak dat je de geluidstechnicus hoort uitgescholden worden door de bands omdat het geluid niet goed genoeg is. Is dit iets dat je vaak overkomt en hoe ga je hiermee om?
Ja, dat gebeurt wel eens. Meestal is dat op de monitortechnieker gericht, maar als het op mij gericht is doet het me eigenlijk echt niets. Indien het terecht is kan ik er enkel maar uit leren en doe ik dat ook.
Bandleden hebben vaak een vast ritueel voor ze het podium opstormen en bereiden zich elk op hun eigen manier voor voor de show. Hoe bereid een geluidstechnicus zich hier op voor?
Een echt ritueel heb ik niet. Ik luister wat op mijn gemak naar de andere bands om het geluid van de zaal wat in te schatten, ik drink iets en rook een sigaretje. Ik zorg er ook voor dat ik eventjes kan zitten en dat het niet te druk rond me is, maar daarnaast doe ik niet echt iets speciaals.
De meesten onder ons krijgen al spontaan de rillingen als ze naar al die verschillende knopjes kijken en de verschillende manieren zien hoe ze van een show een ramp kunnen maken. Is er eigenlijk veel die mis kan lopen voor de technicus tijdens een show?
Simpel, letterlijk alles kan mislopen. Alles wat op elektriciteit werkt kan stuk gaan en alles wat ik gebruik werkt wel degelijk op elektriciteit. Er kan kortsluiting ontstaan, een mosher of crowdsurfer kan op de P.A. vallen, enz… De nachtmerrie van elke geluidstechnicus is dat er bier gemorst wordt. Eenmaal er bier op je installatie ligt mag je het meestal wel vergeten, vaak is dat het einde van de show.
Heb je als technicus de mogelijkheid om een band te weigeren? Ik kan me voorstellen dat er wel hoop eikels zijn die iedereen in de entourage het leven zuur maken?
Gohja, het staat mij vrij om te doen wat ik wil maar echt een band weigeren gebeurt nauwelijks. Ik zou wel eventueel weigeren het geluid te doen bij House, R&B,… maar daarnaast doe ik meestal alles.
Na wat rondgesnuffeld te hebben blijkt dat je eigenlijk heel bekend als technicus en dat je op tour met verscheidene grote bands gegaan bent, hoe is die bekendheid eigenlijk tot stand gekomen?
Mond op mondreclame, wat geluk en networking.
Ik deel bijvoorbeeld een groot aantal businesskaartjes per jaar uit en ook mijn facebook zorgt voor heel wat werk. Daarnaast heb ik gewoon ook wat geluk had dat ik het geluid voor specifieke bands mocht doen op het juiste moment. Andere ( lees: grotere bands) hoorden daar dan van en soms komt van het een het ander.
Zijn er bands waar je echt een moord zou voor plegen om het geluid voor te doen? Zoja, welke?
Pfff niet echt nee. Ik ben ook niet zo echt iemand die zot loopt van specifieke bands of ergens naartoe gaat om die ene band te zien. Het gaat mij om het totaalpakket. Zie nu Helloween die vanavond speelt, ik hoor ze wel graag maar toch ga ik ze niet zien. Ik zal ze nog wel eens kunnen zien. Ik ga gewoon naar huis straks.
Tenzij de band goedgemutst is en een applausje voor de geluidstechnicus vraagt krijgt een geluidstechnicus niet echt veel roem. In reviews zie je hoogstens staan dat het geluid goed was of dat het geluid klonk alsof het geluid van de band vermorzeld is terwijl de technicus eigenlijk wel een belangrijk persoon is tijdens de set. Heb je daar problemen mee?
Ik heb daar totaal geen problemen mee, ik blijf liever wat op de achtergrond. Mensen spreken mij soms aan en vragen ofdat ik het niet erg vind dat de hele band wordt voorgesteld en ikzelf niet. Het kan mij echt niet schelen, ik ben al blij als er in de review staat dat het geluid goed was. Het belangrijkste voor mij is dat de band en de managers het goed vonden, voor de rest hoef ik helemaal geen erkenning
Zijn er momenten die je echt bijgebleven zijn? Zowel positieve als negatieve natuurlijk.
De goeie momenten zijn natuurlijk als je in speciale zalen of uitzonderlijke locaties het geluid mag doen. Een zeer speciale gebeurtenis was toen ik onlangs het geluid mocht doen voor de Ijslandse Wacken metal battle in de grote zaal van het Symphonische orkest van Reykjavik. Dat was echt geweldig. Mee op tour gaan is ook altijd heel leuk. Mindere momenten? De frontline in Gent en ieder andere zaal ter wereld die daar op lijkt. Desondanks kan dat ook zeer leuk worden als de sfeer goed zit.
Wat moet een geluidstechnicus eigenlijk vooral doen tijdens de show, zijn er dingen waar specifiek opgelet moeten worden of spring je eigenlijk pas in als het misloopt?
Je hebt verschillende soorten geluidstechniekers. Je hebt er die enkel en alleen tijdens de show iets doen en voor de rest hun kont niet oplichten. Ik ben niet zo, ik help ook met de opzet. Ik heb altijd een kit bij als er een probleem is en na de show help ik ook wel met opruimen. Tijdens de show zelf moet je goed opletten, want – zoals ik al zei – alles kan mislopen. Als er een probleem is op het podium moet je wat geluk hebben, soms kan je via een microfoon praten met de stagemanager die het kan oplossen en anders mag je snel lopen naar het podium om dan hopelijk het probleem te kunnen oplossen
Je hebt al reeds het geluid voor een heel resem bands gedaan dus heb je ook een goed uitzicht over wat er een beetje rondloopt, wat is jouw mening over de metalscene van vandaag op vlak van bands?
Er lopen gigantisch veel jonge getalenteerde bands rond maar helaas is er ook veel te veel overgewaardeerde brol. Je hoort vaak dat de metalscene dood is maar dat vind ik zeker niet. Ze evolueert gewoon constant en festivals moeten dat ook doen. Je ziet nu tijdens PPM dat men heel wat verschillende bands geplaatst heeft en ook op grote festivals begint men heel wat metal te plaatsen. Ik vrees wel dat Graspop hier serieus door in de problemen zal komen. Veel grote namen gaan nu naar Werchter en Pukkelpop waardoor Graspop ofwel nog duurdere namen zal moeten boeken en de ticketprijs de lucht in moet jagen, ofwel meer kleinere bands zal moeten boeken en zo riskeren misschien minder volk te trekken.
We zien wel wat de toekomst brengt.
Is er een verschil in moeilijkheid voor het geluid bij bepaalde genres of ligt dat allemaal vrij gelijk?
Wel een geluidstechnieker is eigenlijk ook een muzikant en iedere muzikant heeft zijn eigen stijl. Dat heb ik ook, ik word vooral gevraagd om Black, Death en metalcore te mixen en dat merk je dan ook in mijn sound. Ik zal bijvoorbeeld ook het geluid doen van een bluesband, maar dan durft het wel eens gebeuren dat ze plots even met een death metal drumsound zitten.
Je hebt ook vaste bands welke?
Meestal boeken bands me als ze in Europa zijn en weten dat ik vrij ben, of ze boeken me als ze weten dat ik op een bepaald festival zal zijn waar zij moeten spelen. Daarnaast doe ik in het buitenland het geluid voor Vomitory en Pestilence. In het binneland ben ik vaste geluidsman voor Spoil Engine en Dyscordia. Ik ga ook soms mee op tour met tourmaatschappijen. Ik ga graag mee op tour, je ziet iets van de wereld, hebt weinig onkosten en je hebt elke dag variatie..
Zo, ik denk dat we hierbij eigenlijk kunnen afronden. Is er nog iets wat je wil meedelen met onze lezers?
Voor mensen die erover denken om hetzelfde te doen heb ik het volgende: Zorg ervoor dat je er echt door gebeten bent. Als dat niet zo is zoek je beter iets anders, het zijn lange dagen en ’t is zeker niet altijd maar feesten en plezieren.
Daarnaast: Bescherm je oren! Dit geldt een beetje voor iedereen. Ik ben bijvoorbeeld een voorstander van de 100db-wet. Pas op, ik ben voorstander tot in het uitvoerbare. In kleine zaaltjes of café’s is dit natuurlijk niet mogelijk want een akoestische drum gaat al hoger dan 100DB maar op grote shows of festivals is dit perfect doenbaar.
Het Amerikaanse noise core trio Wolf Eyes uit NY is al zo’n vijftien jaar bezig met hun DIY praktijken . Naast eigen werk , oneindige reeks lp’s , split lp’s , cassettes en de incheck op allerhande projecten, hebben ze nieuw werk uit, ‘No Answer’ .
Hun tegendraadse , chaotische , verdwaalde noise terreur is hard, meedogenloos, oorverdovend , messcherp, destructief en geschift. De nummers lijken op hol geslagen en gaan compleet uit de bocht .
Wolf Eyes is live een beleven en ervaren, pijn en genot , afzien en gelukzaligheid. Indrukwekkend wat een spanning en variatie hun instrumenten en elektronica te verduren krijgen , net als de zang , de screamos en de vocodervocals. Af en toe klinkt een lome, verdwaalde klarinet door . Slepende , loodzware ritmes , knoppengefreak – effects, dissonantie en ronkende geluiden zijn een welig vertier. Wolf Eyes drijft ergens tussen de experimentjes van Big Black , Swans , Black Flag, het oude Sonic Youth, Godflesh , God , Pain Teens en ga zo maar door .
Hun sound blijft door de jaren nog even opzienbarend , hard en extreem. Het is en blijft een test op de toegelaten Dbs voor het gehoor .
Wolf Eyes doet zijn naam alle eer aan , is gejaagd , onrustig , wacht ongeduldig op zijn prooi, houdt van het donker en trekt zich op aan een mistig, nevelig decor . Wolf Eyes is duister, filmisch, duivels en hallucinant .
Hun wolfsogen zijn letterlijk wolfsklauwen en - klemmen, houden je als een ‘big brother’ in de gaten, bespieden en laten je niet los; hun klauwen knijpen, krassen, schuren, scheuren en hakken. Een ideale soundtrack voor elke suspense tv serie, science-fiction en horrorfilm. Ze laten je verdwaasd en verweesd in het donker achter in een godvergeten verlaten dor bos .
Af en toe viel een toegankelijk randje van rave, beats en wave te noteren, die de sound en het lot verzachten , en zelfs in het tweede deel van de set uitnodigden tot een explosieve pogo . We laten in het midden welke songs ze voorstelden , gezien hun sound in zijn geheel moet gezien worden .
Na al die jaren zijn ze nog even indrukwekkend en extreem . Drone noise . Doe het hen maar na!
Eerder werden we in een even aparte dissonante klankenwereld gedropt van André Stordeur die door een tweede persoon werd bijgestaan . In de voetsporen van een Pan Sonic , of is het omgekeerd - zo te zien aan de leeftijd van de twee heren! , hoorden we hier een huiverend elektronisch tapijt, een geluidsterreur van dreunende, donkere , neurotische , apocalyptische soundscapes , die het houdt op abstracte elektronica, avantgarde , drones en ruis.
Ook hier flitsten beelden en suspense van talrijke science-fiction , horror films ons voor de ogen …
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Trix Antwerpen (met The Soft Moon op 18 april 2013!)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wolf-eyes-18-04-2013/
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Ieder zichzelf respecterend fan van atypische en atmosferische black metal kent de Amerikanen van Agalloch. Zij brachten ons landje een bezoek op maandag 22 april in Aalter. Die datum deed menig werkend of schoolgaand metalhart breken maar bleek ideaal te zijn, gezien het ervoor zorgde dat het toch wel eerder kleine zaaltje niet stampvol zat. Er was dus ruimte genoeg om van de muziek te genieten.
Het Britse Fen was opener van dienst (als je op een avond waar 2 bands spelen al van openers kunt spreken natuurlijk). Deze jongens brengen atmosferische black metal overgoten door een post-rock sausje om u tegen te zeggen. Ik was onder de indruk van hun albums tot nog toe , dus ik zag het zeker zitten om ze eens live te zien. Ze zetten de toon voor de avond al stevig in maar helaas niet zonder enkele probleempjes. Alhoewel Fen op zich vrij goed speelde , waren er doorheen de set enkele geluidsproblemen. De zang stond veel te luid waardoor de rest van de instrumenten naast de drum op sommige momenten amper hoorbaar waren.
Naast die kleine probleempjes slaagde Fen er wel in om een kanjer van een set neer te zetten. Er werden vooral songs gespeeld van hun laatste 2 full-CD’s ‘Epoch’ en ‘Dustwalker’, maar daar hoor je mij niet over klagen – het zijn namelijk excellente platen. Ze slaagden erin om mij zelfs min of meer in een soort van trance te krijgen tot op het moment dat bassist Grungyn even alleen mocht zingen. In dat korte stukje zaten helaas serieus wat valse noten. Naast dit euveltje was het een zeer goeie set en (hoewel ik al uitkeek naar Agalloch) mochten ze van mij toch iets langer spelen dan drie kwartier.
Als bands worden afgedaan als de beste van een bepaald genre ga ik er meestal van uit dat dit erg overdreven is. Dit was ook het geval bij Agalloch. Zelf was ik niet zo bekend met hun materiaal en had naast wat individuele songs nog nooit echt de moeite gedaan om een volledig album uit te luisteren. Toen ik van verschillende mensen hoorde dat dit zo ongeveer de beste Amerikaanse black metal band ooit moest zijn dacht ik dat het wel wat overdreven was. Wat heb ik mij gruwelijk vergist.
Al van bij de intro slaagde Agalloch er in om mij op mysterieuze wijze vast te grijpen en met open mond naar het podium doen gapen. Vervolgens werd ik bijna volledig onbewust van mijn omgeving en werd ik meegesleept in hun muziek. Ik kan met een gerust hart zeggen dat dit één van de beste shows was die ik al heb meegemaakt.
Doorgaans heb ik het concentratievermogen van een hamster – je mag het al een mirakel noemen als een band mijn aandacht een half uur lang volledig weet te behouden - , maar Agalloch slaagde erin om dit 2 uur lang te doen en mij dan nog hongerig achter te laten naar meer.
Enige storende factor waren enkele mensen in het publiek zelf die het blijkbaar nodig vonden om naast mij volledig vooraan te staan en bijna de gehele set door zaten te praten terwijl dit net het soort band is waarbij dit extreem storend is.
Ach, nu ben ik eigenlijk gewoon maar aan het muggenziften om iets negatiefs te vinden. Het was gewoon uitermate goed en ik zal ze zeker nog eens proberen te zien als ze ons landje nog eens aandoen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fen-22-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/agalloch-22-04-2013/
Organisatie: JC Kadans , Aalter
Coeur de Pirate is amper drieëntwintig maar behoort nu al tot het selecte kransje van wereldsterren aan het Franstalig popfirmament. De getatoeëerde schone – ze deelt de lakens met een tattookunstenaar – bracht vorig jaar haar tweede album ‘Blonde’ uit, een plaat waar poppy nummers en ballads elkaar afwisselen in een origineel retro-arrangement.
Het Koninklijk Circus is de laatste halte van een Europese tournee, getiteld ‘En tournée solo’, waarin ze gestripte versies van nummers brengt uit haar debuutelpee ‘Coeur de Pirate’ en ‘Blonde’.
Coeur de Pirate bevindt zich op de bühne voornamelijk achter een zwarte vleugelpiano en onder het zachte licht van een circuszeil van gloeilampen. Met nummers als “Cap Diamant” en een akoestische versie van “Adieu” legt ze meteen haar hart op tafel, in zinnen zoals “Je crois bien que je suis seule à t'aimer, tes lèvres brûlent tant de mille mensonges”.
Het zijn vooral zielenroerselen die ze aanhaalt, met een stem die twijfelt tussen naïviteit en valse onschuld. Deze engelenstem leende zich ooit tot geschreeuw en getier in de post-hardcore band December Strikes First waarmee ze een aantal jaren geleden de straten van Montréal onveilig maakte. Niets van dat alles is echter nog van tel bij het aanhoren van “Ensemble”, een single die zelfs in de Verenigde Staten een bescheiden hit werd, en het bloedmooie “Saint-Laurent”.
Ze waagt zich even aan de akoestische gitaar voor de meezinger “Verseau” en de elektrische gitaar voor “Hôtel Amour”, maar hangt de instrumenten dan weer aan de haak om zich neer te vleien achter de toetsen voor onder meer “Ava”, “Francis” en “Place de la République”.
Onder de hoogtepunten van de avond tellen we de Engelstalige covers van “You Belong to Me” van Sue Thompson en de fantastische intieme versie van het experimentele “I Love You” van artistieke duizendpoot Woodkid.
Na een klein uurtje en twee bisnummers – waarvan er één een verplichte “Exercise de chorale” - is het sprookje echter onherroepelijk voorbij.
De pianobegeleiding met eenvoudige akkoorden in mineur, die vaak doen denken aan het werk van Yann Thiersen, de vaak droefgeestige teksten en de wrange stem van Coeur de Pirate raken voortdurend nostalgische snaren, op gevaar van overbelasting. Afzonderlijk zijn het allemaal pareltjes, maar na tien nummers kan je wel even naar adem happen.
Toch kan je alleen maar bewondering hebben voor deze moedige singer-songwriter uit Québec die in Brussel bewees over voldoende troeven te beschikken om zich ook zonder band muzikaal staande te houden.
Organisatie: Live Nation ism Botanique, Brussel
In het Belfast van eind jaren ’70 had je als street kid op zoek naar wild muzikaal vertier maar weinig andere opties dan de militante en licht ontvlambare punk van Stiff Little Fingers. Wie zichzelf een beetje ernstig neemt als muziekliefhebber heeft op zijn minst één van de drie essentiële platen van dit viertal in huis: het rauwe debuut ‘Inflammable Material’ (‘79), de gepolijste maar zo mogelijk nog betere opvolger ‘Nobody’s Heroes’ (‘80) en de legendarische live schijf ‘Hanx!’ (‘80). Daarna leek het heilige vuur wat geblust, en dook de band onder leiding van de politiek incorrecte brulboei Jake Burns eerder sporadisch en in tal van verschillende bezettingen nog eens onder de spotlights.
Met de terugkeer van originele bassist Ali McMordie ligt Stiff Little Fingers de jongste jaren opnieuw goed in de markt van het live circuit. Om de opnames van de sinds lang aangekondigde nieuwe plaat te financieren trekt het Noord-Ierse gezelschap deze lente in full force door Europa. Lucky bastards als we zijn konden we een kaartje verzilveren voor de laatste avond van de ‘Up A Gear’ tour in de jarige 4AD club.
De hamvraag bij uitstek blijft of strijdvaardige bands als Stiff Little Fingers na al die decennia hun idealen nog geloofwaardig kunnen neerzetten, en welke songs de tand des tijds hebben doorstaan. Op die laatste vraag kregen vooral de talrijk opgekomen veertigers en vijftigers prompt een niet mis te verstaan antwoord. Oudjes “At The Edge” en “Wasted Life” werden retestrak en melodieus geserveerd, en brachten al meteen enige beweging in de voorste rijen. De grove korrel in de schuurpapieren strot van Jake Burns is met de jaren wel flink wat afgesleten, met als logisch gevolg dat songs uit de eerste platen een pak minder gevaarlijk en baldadig klinken als in ’79. Gebleven zijn de vinnige commentaren van de frontman op alles wat ruikt naar sociale onderdrukking en politieke hypocrisie, zelfs op de vrij potige nieuwe nummers zoals “Trail Of Tears” en “Welcome To The Liars Club”.
Vooral in hun begindagen kreeg Stiff Little Fingers door de Engelse muziekpers wel eens de nickname ‘The Irish Clash’ opgespeld. De groep liet die vergelijking allesbehalve aan zijn hart komen, temeer er toen wel meer groepjes kwamen boven drijven die zich bedienden van working class punk en een vleugje ska. Burns & co werden uiteindelijk dikke maatjes met wijlen Clash opperhoofd Joe Strummer, en droegen ook in de 4AD hun gevallen kompaan een warm punkhart toe getuige het ontwapenende “Strummerville”. Ook de olijke vrienden van The Specials kregen met een vertimmerde versie van hun “Doesn’t Make It Alright” een eresaluut. Het werd zo mogelijk nog luchtiger toen ook “Barbed Wire Love” uit de debuutschijf ‘Inflammable Material’ werd opgevist, volgens Burns één van de weinige pogingen van Stiff Little Fingers om een love song te schrijven die uiteindelijk een soort kruisbestuiving tussen punkrock en doowop opleverde.
Niet dat er tijdens de eerste concerthelft niets opwindends te beleven viel, maar ergens hadden we toch de indruk dat de groep zich een beetje had gespaard voor een soort grand final tijdens het laatste halfuur. Net voor de bisronde hadden de punkveteranen al een eerste splinterbommetje gedropt met een snedige versie van hun allereerste single “Suspect Device”. Vlak daarna werden de encores afgetrapt met alweer een tribute song, dit keer aan het adres van hun semi-legendarische tijdsgenoten The Ruts wiens “Staring At The Rude Boys” van onder het stof werd gehaald. Met een militant “Tin Soldiers” en hun all-time signature song “Alternative Ulster” werden de laatste adrenalinestoten uitgedeeld.
Slotsom: Stiff Little Fingers is meer dan een museum voor en door overjaarse punkrockers. Hun arsenaal aan klassiekers in het genre blijft onaangetast, en alhoewel de nieuwe songs een paar versnellingen lager schakelen blijft hun onderliggende boodschap brandend actueel.
Als opwarmer van dienst kregen we het Westvlaamse Unwanted Tattoo voorgeschoteld. Aan het roer van dit kwartet staan twee ‘ervaren’ dames op gitaar en bas die samen met hun twee mannelijke kornuiten ons een heerlijk potje psychobilly voorschotelden. Referenties naar The Cramps waren bijwijlen wel erg duidelijk, inclusief de obligate tijgervelletjes, maar het speelplezier droop er zo van af dat je dit moeilijk een bezwaar kon noemen.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Roadburn 2013 – dag 1 – donderdag 18 april 2013
Roadburn 2013
013 – Het Patronaat
2013-04-18
Tilburg
We kunnen terug ons geluk niet op, daar we voor het tweede jaar op rij als gast van het 4-daagse Roadburnfestival zijn uitgenodigd in de Nederlandse studentenstad Tilburg. Een stad die jaarlijks halverwege april door een 3000-tal fans vanuit alle windstreken wordt overspoeld en waar het straatbeeld voor enkele dagen verandert in een overload aan zwarte kledij, lange baarden, lange haren en tattoos. Het is donderdagmiddag als we in het Mercury Hotel vriendelijk worden verwelkomd door de persverantwoordelijke , die ons het polsbandje overhandigt: de sleutel tot het heiligdom van het beste uit de psychedelische, stoner, doom, sludge en avant-garde scene.
Vooraleer we richting festival trekken, besluiten we nog even te pauzeren op één van de zonovergoten terrasjes, die zij-aan-zij de weg tussen het Mercury Hotel en zaal 013 flankeren. Het blijkt een goede keuze daar we per toeval een gezellige babbel kunnen slaan met Matt Pike van High On Fire. Die staat doodleuk aan de toiletten wat darts te spelen met een cola-light in de hand. Blijkt het dat zijn rehab van enkele maanden terug dan toch zijn vruchten heeft afgeworpen? Nee, want bij een beetje doorvragen, moet hij toch toegeven dat hij al eens gezondigd heeft wat de inname van alcohol betreft (vooral bij jetlags en de daaraan gekoppelde slapeloosheid). We nemen nog vlug een foto, laten de man rustig verder zijn pijltjes gooien en trekken richting hoofdzaal.
We willen namelijk Pallbearer aan het werk zien. De gehypte band uit Arkansas (USA) die al potten brak als voorprogramma van het legendarische Enslaved maakt meteen duidelijk dat ze niet gekomen zijn voor een rozenkransje! Van de typische zangstijl van zanger/gitarist Brett Campbell zijn we niet echt wild maar wat dit 4-tal aan heavy doom op ons af laat komen is pure klasse. Een groot uur headbangen (zowel op als voor het podium) zorgt terug voor het aansterken van de hals- en nekspieren. Dat er geen koppen rollen blijft een groot vraagteken. Luister eens naar hun debuutplaat ‘Sorrow and Extinction’ en je zult begrijpen wat we bedoelen.
Op Roadburn is het elk jaar kiezen of delen door het overaanbod aan goeie bands. We kiezen voor Blues Pills in een samengepakte Green Room. Het wordt de ontdekking van de dag. De groep bestaat uit 2 Amerikaanse ex-bandleden van Radio Moscow die de ritmesectie vertegenwoordigen, een Franse gitaarvirtuoos en een Zweedse schone met een stem als een klok. Dit stel jonge wolven in schaapsvacht brengt een set waarvan onze haren terug overeind komen als we eraan terugdenken. Terwijl bassist Zack Anderson en drummer Cory Berry de zware en kollosale ondertoon verzorgen, zijn het vooral het vurige gitaarspel van Darian Sorriaux en de verleidende kreten van Elin Larson (de nieuwe Janis Joplin) die onze aandacht trekken. Dit is heavy psych met een bluesy ondertoon om duimen en vingers bij af te likken!
Gravetemple wordt onze volgende keuze, temeer Attila Csihar en Stephen O’Malley van SunnO))) deel uitmaken van dit collectief. Samen met Oren Ambarchi vormen ze een experimenteel trio dat het moet hebben van een resem effectpedalen die Attila’s akelige stem in alle mogelijke richtingen vervormen, terwijl O’Malley en Ambarchi de 013-zaal fileren met zware drone metal. SunnO)))-light is misschien de beste omschrijving van dit uurtje ‘trommelvliezen-jennen’.
En dan is het tijd voor de hoofdact van de dag: High On Fire met onze vriend Matt Pike in een glansrol. Het drietal laat iets op zich wachten waardoor de spanning in een overvolle hoofdzaal alleen maar stijgt. Op de banner achter het drumstel prijkt de originele hoes van ‘The Art Of Self Defense’: een middeleeuwse kruisvaarder rond een vuur van zee kijkt ons dreigend in de ogen. Het is dit – door legende Billy Anderson geproduceerde - debuutalbum uit 2000 dat High On Fire op ons loslaat. Eens op het podium en op kruissnelheid verandert dit drietal in een 3-koppig vuurspuwend monster dat onder geen enkel beding meer te temmen valt. We onthouden verschroeiende versies van “10.000 years” en “Blood From Zion” en een zinderend “Master of Fists”. Matt Pike rijgt de riffs aan elkaar alsof het de gemakkelijkste zaak van de wereld is, terwijl drummer Des Kensel zich volledig uitleeft op zijn drumkit. We krijgen zelfs nog de bonustracks uit de re-issue van 2001 voorgeschoteld: “Steel Shoe” en de Celtic Frost cover: “The Ursurper”. Het moet allemaal in een razende sneltreinvaart de revue gepasseerd zijn, want de heren klokken een kwartiertje vroeger af dan gepland. Maar wat wil je van een niet in toom te houden furieus beest. Pure klasse.
De innerlijke mens moet tijdens dit festival ook wat versterkt worden en daarom trekken we de stad in voor wat spijs en drank, nog hevig nakaartend over het sublieme optreden van High on Fire. Het is pas tegen de klok van elf als we terug onze opwachting maken in de hoofdzaal om er nog een schitterende afsluiter voor dag 1 mee te pikken: The Psychedelic Warlords met bassist Alan Davey van het legendarische Hawkwind in de rangen. We worden van bij de start meegezogen in de spacerock van Hawkwind’s ‘Space Ritual’ album dat exact 40 jaar geleden (1973!) het daglicht zag en nog niets van zijn kracht moet inboeten. We laten ons gewillig de donkere nacht inglijden op de spacey tonen van dit meesterwerk dat bol staat van authentieke psychedelische rock.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roadburn-2013/
Organisatie: Roadburn, Nederland
Roadburn 2013 – dag 2 – vrijdag 19 april 2013
Roadburn 2013
013 – Het Patronaat
2013-04-19
Tilburg
Op dag twee zijn we door de organisatie van Roadburn op de middag uitgenodigd voor een hapje en een drankje. Dit samen met zakelijk-gerelateerde vrienden van het festival: bookers, promotoren, hoofdjournalisten, vertegenwoordigers van record labels, festivalorganisatoren, managers, artiesten en bands met hun vertegenwoordigers. Kortom een bonte verzameling mensen die voor een informeel gesprek samen komen. Vooral de toespraak van artistiek directeur van Roadburn, Walter Hoeijmakers blijft ons bij. Het wordt één groot dankwoord aan de trouwe bezoekers die dit festival elk jaar weer mogelijk maken. We hebben later aan de bar nog een leuke babbel met Alexander Schulze, de manager van Kadavar, met wie we na dit onderonsje samen zijn band gaan checken in het Patronaat.
En Kadavar heeft er – ondanks het wegvallen van bassist Javier Mammut – duidelijk zin in.
Het Berlijnse trio kan het niet onder stoelen of banken steken dat ze de mosterd bij 70’s bands Black Sabbath, Hawkwind en Led Zeppelin gehaald hebben. Maar wie maalt hierom als al deze invloeden in een dergelijke mate worden omgebogen via een hedendaagse invalshoek tot nieuwe, fris klinkende songs die op geen enkel moment saai overkomen. Integendeel: het dwingt alleen nog meer respect af als je ziet hoeveel bloed, zweet en tranen dit gekost heeft.
Hoogtepunt van de set is ongetwijfeld het moment waar onze Brusselse Shazzula Vultura het drietal komt vervoegen bij “Purple Sage” uit hun titelloze debuutalbum, om er haar psychedelische kunsten op de theremin bot te vieren. Een schitterend begin van de dag!
We besluiten het Patronaat te verlaten en richting bar Cul-de-Sac te trekken waar het Nederlandse Radar Men from the Moon een thuismatch speelt. Deze driemans formatie bezorgt ons een instrumentale trip waarbij een groot stuk lokale spacecake bij verbleekt.
Lekker tijdloos wegdromen op de spacey songs van deze heerlijke band is een prikkeling voor alle zintuigen. Deze band – vorig jaar nog te bewonderen op Yellowstock Winterfest in Geel – laat ons telkens opnieuw met volle teugen genieten van hun magistrale sets en jullie krijgen ook de kans via deze opname van onze fotograaf: http://www.youtube.com/watch?v=dyTfIRhtnVE&list=UU0nJaZQLrAejGzcjVyktzRA
We moeten ons reppen naar de hoofdzaal van de 013 willen we Uncle Acid and The Deadbeats niet missen. We zijn juist op tijd binnen, want de ruimte stroomt in geen tijd vol nieuwsgierigen naar deze hippe Engelse band. Er valt letterlijk geen meter meer te bewegen. Opener “I’ll cut you down” hakt er meteen in en de hoge verwachtingen worden ingelost. Dat het podium voor het overgrote deel van de set verduisterd is, zal ons en de rest van het samengepakte publiek worst wezen. Als sardienen in een doosje worden we levend geroosterd door de opzwepende songs (“Death’s Door” uit hun debuut ‘Blood Lust’ om maar een voorbeeld te noemen) die van de main stage de zaal worden ingepompt. Na een uur kunnen we volledig uitgeput maar gelukkig na zoveel lekkers, terug naar lucht happen.
En dat doen we op een terrasje buiten waar we blijven plakken tot iets na negenen om dan plots het uurwerk in de gaten te krijgen en ons als de wiedeweerga naar Electric Wizard, de ‘must-see’ hoofdact van de dag te begeven. Opperhoofd, cultleider en curator van de dag Jus Oborn blijkt in goeden doen en samen met de ravissante gitariste Liz Buckingham aan zijn zijde, geruggensteund door ritmesectie Mark Greening (drums) en Glenn Charman (bass) worden klassiekers als “Return Trip”, “Witchcult Today” en “Satanic Rites of Drugula” ons om de oren gemept met een adembenemende kracht. We worden bijna verpulverd (letterlijk) in een te kleine hoofdzaal en halen met moeite verse zuurstof binnen. Maar alles voor de kunst natuurlijk. En Electric Wizard bewijst zonder moeite dat het met recht en rede de hoofdact in 013 is. Er volgen nog magistrale versies van een massaal meegebruld “Legalise drugs and murder”, een van acid doordrenkt “Dopethrone” en een orgastisch orgelpunt “Funeralopolis”.
Geradbraakt en nog volledig in trance verlaten we de 013 om nog vlug in het Patronaat een halfuurtje Goat mee te pikken. Dit is echter visueel buiten de waard (in dit geval buiten de security) gerekend. Ook deze zaal blijkt te klein voor de grote schare fans van de Zweedse alternatieve band. We horen dan ook enkel hun opzwepende voodoo-eske sound in de traphal. Jammer, want visueel blijkt Goat ook altijd verrassend uit de hoek te komen. Het geeft ons de gelegenheid om nog wat te bekomen van Electric Wizard. Een aangename bijkomstigheid bij de onaangename situatie waarin we ons begeven. Als je dan na het optreden ook nog eens de ‘big smiles’ op de gezichten ziet van de mensen die wel binnen geraakten, dan heb je alleen maar spijt dat je geen deel mocht uitmaken van dit hoogstwaarschijnlijk schitterend feestje. Het zal voor een volgende keer zijn…
Syndrome, het geesteskind van Mathieu Vandekerckhove, trad op in café Cul de Sac. Na een dag 013 brengt Syndrome een moment van bezinning. Syndrome roept een meditatieve staat op door aan te houden met een langzaam ritme waar minimale beweging het maximum uit dát moment haalt. Want het aanhoudend repetitieve ritme brengt je telkens terug naar het ‘nu’. Na dit enkele minuten vast te houden komt meer beweging in het nummer. Beweging wordt weergegeven in verschillende klankvormen die vanuit een voorgrond door andere klanken naar de achtergrond worden verdrongen om dan op het eind van de set samen te vallen als een implosie. De diepe bijna fluisterende stem van Mathieu kleurt het kader in met een levensadem en dit alles wordt versterkt door grauwe visuals die eenvoud uitademen. Het is mooi om te zien hoe Mathieu de trage, repetitieve bewegingen van het begin van de set aanhoudt doorheen de momenten waar er een hevig opbouw aan ritme is. (dank aan Fleur Coevoet)
Het Patronaat was de grond waar Amenra deze avond hun zwarte adem mocht uitblazen. De geschiedenis lijkt grotendeels uit de zaal te zijn verdwenen maar vlak naast het Patronaat straalt het zonlicht op de Sint Jozefkerk die een vreemde soort van bezieling rond zich heeft. Met de dualiteit van leven en dood, zon en schaduw nabij bewegen de zinderende tonen uit de instrumenten van dit tastbaar heiligdom dat Amenra werd gedoopt. Uit deze repetitieve stromen die je in leven bewegen als een moederschoot komt het geraas van zanger Colin H. Van Eeckhout alle evenwicht verstoren. De stroom wordt een vloed, het wordt harder, moedeloos zwaar tot de diepste diepte is betreden. Daar ontmoeten we het samenspel van licht en donker, daar, op de grens is het stil. Maar net voor die diepte wordt bereikt, worden we fysiek dooreen geschud door een daverende grond. Hoewel de fysieke ervaring een eigen dimensie kan geven aan een optreden houdt het eveneens het risico in dat de nadruk wordt gelegd op buiten en minder op binnen. Amenra stroomt het best van buiten naar binnen in een soort perfect evenwicht van het moment. Het publiek lijkt er klaar voor te zijn, en toch ook weer niet. Het Patronaat was niet de meest idyllische locatie om een levensproject als Amenra te dragen. (dank aan Fleur Coevoet)
We besluiten dan ook in het Patronaat te blijven om er streekgenoten Amenra te bekijken. Beluisteren is het eerder want wat een zware set brengen de Westvlamingen. Swans + SunnO))) indachtig worden we vastgezet, gepijnigd en bijna vernederd door een volume waar de eleven-knop uit de versterker van Spinal Tap alleen maar kan van dromen. Al zal het eerder een nachtmerrie zijn. Beklijvend, beheerst, magistraal, begeesterd, sacraal zijn enkele woorden die spontaan in ons opborrelen bij het aanschouwen van dit vat vol ingehouden woede. En dit terwijl je achteraan in de zaal staat en je naast jou Matt Pike van High On Fire volledig uit zijn dak ziet gaan bij zoveel muzikaal geweld. Wat moet je nog meer hebben. De brandramen, voegen en bakstenen van het Patronaat zullen de doortocht van Amenra niet snel vergeten en wij zéker niet! Wat een afsluiter van dag 2! Een stevig slaapmutsje achteraf blijkt de beste remedie om alsnog de slaap te kunnen vatten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roadburn-2013/
Organisatie: Roadburn, Nederland
Roadburn 2013 – dag 3 – zaterdag 20 april 2013
Roadburn 2013
013 – Het Patronaat
2013-04-20
Tilburg
Zaterdag 20 april 2013 start zonnig en dat geeft ons zin om na het middageten een terrasje te doen. Dit blijkt achteraf iets uit te lopen waardoor we slechts rond 15h15 uit de zon gaan en de kleine, donkere Stage01 opzoeken om er Raketkanon te gaan zien. Het is wringen geblazen om een plaatsje te bemachtigen juist voor het podium maar het loont de moeite. Want de Belgen maken er 3 kwartier ongecontroleerde, stomende teringherrie die je brein in overdrive zet. Downtuned gitaargeweld (Jef Verbeeck), exploderend drumgeraas (Pieter Dewilde), weirdo spastische droney synths (Lode Vlaeminck) en last but not least de fucked-up vervormde voice van Pieter-Paul Devos (Kapitan Korsakov frontman) zorgen ervoor dat de kleine zaal voor de ene helft in rep en roer staat en voor de andere helft vol gapende mensen die geen enkel besef hebben waar ze zich bevinden. Noiserock met sludge-invloeden, experimentele gekheid en chaotische psychedelica zijn de basisingrediënten van Raketkanon (denk Melvins meet Tomahawk meet Butthole Surfers). Pieter-Paul kan het halverwege de set niet laten om het gapende gedeelte van de zaal wakker te gaan schoppen door er middenin een molenwiekende pogo in te zetten. Plots vallen er confetti en slingers uit de lucht. Kortom: een bizarre set maar wel eentje waar we pap van lusten. Check hun debuutplaat ‘RKTKN#1’ op de site en op Soundcloud en je begrijpt wat we bedoelen.
Ook vandaag is het terug kiezen of delen. Hierdoor missen we een groot stuk van de set van Camera en hebben we alle moeite om de Green Room binnen te geraken. Maar waar een wil is, is een weg en we bereiken zonder kleerscheuren het podium om er nog een half uur hun typische oer-Krautrock te ondergaan. En daar blijken de Duitsers uit het underground circuit van Berlijn heer en meester in te zijn. We laten ons dan ook gewillig meeslepen op een kosmische trip vol improvisatie. Heerlijk!
Als we buiten Shazzula Vultura en vriendin Regina Flaminica De Bestiis (van exotische namen gesproken) tegen het lijf lopen, kunnen we het niet laten om Shazz te feliciteren met het gave optreden van Kavadar (gisteren) en nemen wat sfeerfoto’s. Daarna trekken we nog samen richting Stage01 om er nog enkele nummers van Wo Fat mee te pikken. Lekker vettig swingende stoner rock waar je onmogelijk bij stil kan blijven staan. Luister eens naar “Lost Highway” uit hun The Black Code album van 2012 en shake those hips!
We zorgen dat we tijdig aan de main stage aanwezig zijn want we willen een 2de maal High On Fire door onze aderen laten stromen. In tegenstelling tot donderdag, waar ze hun debuutalbum volledig speelden, is deze set een mengeling van songs uit hun andere albums. Het wordt terug een uur martelen van de trommelvliezen met uitschieters “Devilution”, “Rumors of War” en “Frost Hammer”. Live is dit drietal nooit een teleurstelling. Een zee van langharig headbangende hoofden en opgestoken vuisten in een kolkende massa voor het hoofdpodium. Matt Pike amuseert zich terug te pletter en een lachende grijns komt meermaals te voorschijn op zijn bezweet gezicht. High On Fire was wederom fenomenaal en wij verlieten na een uur, volgepropt met adrenaline, met diezelfde grijns op ons gezicht, de hoofdzaal om aan ons avondeten te beginnen. Blijkbaar heeft dit wild optreden onze honger aangescherpt.
Godflesh willen we voor geen geld van de wereld missen. We waren al eens getuige van hun fenomenale set op Roadburn 2011, toen ze hun album ‘Streetcleaner’ volledig op ons los lieten. Vanavond is het de beurt aan een andere parel ‘Pure’, uitgebracht in 1992. Opener “Spite” wordt in onze gehoorgangen gespit en zet meteen de toon van de set. Industriële metal met de kracht van een dozijn bulldozers die na meer dan 20 jaar nog niets van kracht heeft ingeboekt. Hamer en aambeeld werken overuren en de trommelvliezen staan zo bol dat ze elk moment kunnen exploderen. Justin Broadrick & co laten het Roadburn-publiek een poepje ruiken en wil je jezelf eens onderdompelen in hun industrieel geweld: zet je hoofdtelefoon op en beluister ‘Pure’ op maximaal volume. Dan kom je ongeveer in de buurt van wat wij, zonder tegenzin, te verduren kregen op zaterdagavond. Pure klasse!
Bijna volledig gekraakt kunnen we het toch niet laten om het Schotse The Cosmic Dead nog te gaan checken in de Stage01. Nog een klein uurtje shaken op spacey stoner rock juist voor het slapengaan lijkt ons een goed idee! En deze band is daar het beste middel voor want we krijgen een trippy jam voorgeschoteld die ons brein alleen maar goede vibes bezorgt en zo trekken we rond 01h00 moe maar tevreden de donkere Tilburgse nacht in.
NAWOORD
Voor het derde jaar op rij terug deel te mogen uitmaken van dit bonte gezelschap was een godsgeschenk. We bedanken Walter en zijn crew van harte omdat we er terug mochten bij zijn en we kunnen nog altijd niet zwijgen over dit schitterend georganiseerd festival. We kijken nu al reikhalzend uit naar de editie van 2014. Voorlopig hebben we nog een beetje last van een Roadburnout, maar we kunnen niet wachten tot het terug zover is! Roadburn stole our heart again!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roadburn-2013/
Organisatie: Roadburn, Nederland
Het Gentse Hear, Hear! (A Cheer) mocht het voorprogramma verzorgen in de kleine, maar gezellige zaal van Trefpunt en deed dat met verve. De band haalde vorige week nog de finale van ‘De Nieuwe Lichting’ op Studio Brussel, maar moest uiteindelijk de duimen leggen voor Tout Va Bien, Soldier’s Heart en Rhinos Are People Too. De indierockers brachten sprankelende en melodieuze huiskamperpop met fijne ritmes. Wij moesten –vooral door het dichtgeknepen stemgeluid – spontaan aan Alt-J denken, maar dan met minder elektronica en meer subtiel gitaarwerk. Ook de link met Pavement was snel gelegd door het losse karakter van de songs.
Buke and Gase is een Brooklyns duo dat erom bekend staat zelf zijn instrumenten te maken en daar dan vervolgens zeer inventief mee weet om te springen. Zo had zangeres Arone Dyer een soort van tamboerijn op haar linkerschoen bevestigd. Hun songs – een mix van postpunk en mathpop- misten vaak enige vorm van structuur en sprongen alle kanten uit, waardoor je nooit wist hoe een nummer zou evolueren. Onvoorspelbaarheid troef bij deze band dus, en juist daardoor weet hun recentste album ‘General Doom’ wel te intrigeren. Live kwam hun show echter wat te monotoon over, werkte de scherpe stem van Dyer je al snel op de zenuwen en misten we een soort van urgentie. Bovendien hoorden we te weinig goeie songs. “Houdini Crush” en “General Doom” waren de zeldzame hoogtepunten, terwijl de rest van de nummers als onafgewerkte doorslagjes van die twee klonken. Helaas dropen wij na afloop teleurgesteld af naar huis.
Organisatie: Toutpartout (ism Trefpunt – Democrazy)
Karl Hyde, muzikale helft en vocalist van het legendarische Britse duo Underworld, hoeft u helemaal niet te worden voorgesteld. Sinds de jaren '90 maakte hij zich onsterfelijk door zijn elektronisch huwelijk met Rick Smith. Een twaalftal albums en vermoedelijk evenveel grijze haartjes later besloten ze het succeshuwelijk even een pauze te gunnen. The Boy Hyde had na het overweldigende wereldwijde succes duidelijk nood aan wat intimiteit. Terwijl Rick Smith zich engageerde voor de soundtrack van Danny Boyle's recentste film 'Trance' trok Karl Hyde zich terug in een slaapkamer aan de rand van Oost-Londen om zijn solodebuut 'Edgeland' in elkaar te knutselen. Het resultaat werd een donker en uiterst ingetogen album met verhalen over een soort niemandsland dat zich op de rand van de grootstad bevindt.
Karl Hyde gaf onze Brusselse Ancienne Belgique de kans om in een interessant anderhalf uur zijn geesteskind aan een select zittend publiek voor te stellen. Kleinschaligheid was datgene wat Hyde beoogde maar ik weet niet of hij echt zulke lage opkomst had verwacht. Geen volgestouwde tribune maar dat zal de heel expressieve, praatgrage Brit met de volste overtuiging aan zijn laars gelapt hebben. De man doet wat hij wou doen en met deze uiterst persoonlijke performance laat hij een kant van zichzelf zien dat mijlenver verwijderd is van de dansvloer.
Dreunende beats maken plaats voor een etherische electronica/ambient met een duidelijke klemtoon op oprechte, soms bizarre poëtische teksten. Waar hij vroeger als zanger moest vechten tegen het beukende elektronische geweld komt nu een heel pak ruimte vrij om te laten zien wat hij als vocalist in huis heeft. Een onderlaag van atmosferische soundscapes, eenvoudige shoegaze gitaarlijnen en subtiele noises die over de zanglijnen heen waaien, kunnen de invloed van producers Leo Abrahams en Brian Eno niet verborgen houden. 'Edgeland' - dat trouwens integraal wordt gespeeld - is een illustratie van een volwassener geworden en sensitieve Karl Hyde.
Niet alle fans van het eerste uur hebben dit vanavond even goed verteerd. Toch werden de geduldigen onder hen op hun wenken bediend met een aantal opnieuw gearrangeerde en tot de essentie herleidde Underworld-classics zoals “Jumbo”, “Between Stars” en “Dirty Epic”. Nooit kregen de loepzuiver gezongen woorden in deze songs meer betekenis dan in deze lichtjes uptempo versies.
Hyde en zijn nieuwe vrienden reserveerden voor de bisronde het met Eno gecomponeerde en nog onuitgebrachte nummer “Up and Down”. “8 Ball”, een nummer uit de soundtrack van de film 'The Beach', werd tenslotte in een lekker groovende versie uiteengezet. Het publiek kreeg zowaar ineens zin in een feestje.
Een groot fan van dit nieuwe albummateriaal zal ik nooit worden maar de voldoening en de passie die Karl Hyde uitstraalt in dit zeer introspectieve en kwalitatieve werk dwingt mij zachtjes tot een oprechte appreciatie. Als Underworld-fan hoop ik toch stiekem op die beloofde, nieuwe samenwerking met zijn spitsbroeder Rick Smith.
Tracklist:
The Night Slips Us Smiling Underneath It's Dress / Your Perfume Was The Best Thing / Angel Café / Cut Clouds / Boy With The Jigsaw Puzzle Fingers / Slumming It For The Weekend / Shadow Boy / Sleepless / Out Of Darkness / Jumbo / Between Stars / Dirty Epic / Up and Down / 8 Ball
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Warning!! Mr. Scruff is in town!! Wat vorig jaar nog als de nieuwe hype werd bestempeld, is vandaag eigenlijk al een traditie geworden. Scruff is voor het vijfde jaar op rij een graag geziene gast en ook gastheer in Gent. Al vier edities eist hij met de lokale Liquid Brother de volledige avond op en onderwerpt hij zijn publiek aan die onevenaarbare en zalige oormassages van hem. Elke editie was een schot in de roos, elke editie werd groter en raakte vlugger uitverkocht. Hoe kan het ook anders? Andy is op en naast het podium één brok positieve energie. Het totaalplaatje rond zijn leven als DJ, producer, cartoonist, absolute ambassadeur van de positieve vibes en zoveel meer is een onwrikbaar concept. Zijn DJ-sets zijn telkens weer een verrassing. Je weet nooit wat je eigenlijk kan verwachten binnen zijn spectrum van funksouljazzafrobeatlatindubstepdeephousediscoreggaebreaks. De enige échte zekerheden tijdens zijn Keep It Unreal-dansavonden zijn dat hij iedereen moeiteloos meezuigt in zijn eclectisch wereldje van veelal Shazam-bestendige platen en schattige patatvormige cartoonfiguurtjes. En voor de Gentse editie is het voor de man ondenkbaar dat hij het podium niet deelt met zijn goede vriend Liquid Brother. Deze combinatie werkt gewoon en dat is vanavond meer dan tevoren ook gebleken. Beide heren hebben er een fameuze patat op gegeven!
Deze avond deed mij meteen terugdenken aan die ene avond dat ik het geluk had hem in zijn thuishaven aan het werk te zien op zijn maandelijkse feestjes in Band On The Wall. Funkiness and Bass all over the place en minder eigen producties in de playlist!! Scruffy's party mood sloeg keihard over op de heupen van het gelukzalig glimlachende feestpubliek. Nooit hoorde ik zo een harde en uptempo set van hem. Op een gegeven ogenblik haalde hij de zelf die oude raveplaten uit zijn platenzakken. Het feit dat ik feestend op de dool ging en de meest amusante en absurde gesprekken hield met gelijkgestemde en licht aangeschoten feesters is een teken dat mijn dansavond geslaagd was. Voor het echt goed tot me doordrong hadden wij al zijn marathon gelopen. De beweeglijke joelende massa maakte mij attent op het einde van zijn set.
Liquid Brother ging lekker op het elan van zijn maatje verder. Liquid had zichzelf gisteren ongetwijfeld ondergedompeld in Scruff's vat der genialiteit. Zijn set was buitenaards goed. De weinig vrijgekomen ruimte op de dansvloer vulde ik surfend op die laatste energieboost in, totdat er bij de het ochtendgloren aan mijn mauw werd getrokken. Het was welletjes geweest! Benen kapot en lichtjes hese stem maar toch het gevoel dat de batterijen goed opgeladen zijn geweest. Legendarische avond! Wat kijken we nu al uit naar hoofdstuk 6! Graag zelfde plaats, zelfde twee mannen op de affiche. Jullie zijn gewaarschuwd!!
Organisatie: Democrazy, Gent
The Soft Moon – Camera - Een avondje donkere en verslavende dwangbuismuziek
De voor ons nog onbekende Duitse krautrockers van Camera zorgen voor een opwarming van formaat met hun begeesterende, zweverige en lange songs die het beste van Neu! en Spacemen 3 naar boven brengen. Het trio brengt hun sinistere en sluimerende sound in het halfdonker, met enkel wat sobere blauwe en groene spots om hun wazige spacerock nog wat meer in de verf te zetten. Een ontdekking, absoluut.
Omdat het laatste album ‘Zeros’ tamelijk indrukwekkend is en een behoorlijk verslavende werking op ons heeft, vonden wij dat wij The Soft Moon, het geesteskind van Luis Vasquez, toch live even moesten gaan uitspitten.
Blijkt dat Vasquez, die zich op het podium laat bijstaan door een bassist en drummer, die bezwerende sound op een podium niet allen weet te evenaren, maar ook nog aan kracht weet bij te zetten. Nogal wat geluiden haalt hij uit zijn machinerie, maar toch blijft het geheel echt, rauw en vooral live klinken en wordt het soms gloeiend heet. Suicide, Joy Division, een gedrogeerde Cure en een flinke portie krautrock zijn de ingrediënten en er komt een kolkend brouwsel uit die ons voortdurend weet bij de nek te vatten. Vasquez gaat volledig op in zijn songs terwijl zijn kompanen er zeer stoïcijns bij blijven. De echo’s die hij uit zijn gitaar tovert hebben een repetitief en duister eighties karakter en de sound is bezwerend, donker en bij vlagen claustrofobisch, alsof Vasquez vanuit een dwangbuis zijn demonen op de wereld loslaat. Een optreden dat aan de ribben kleeft en ons een uur lang in een wurggreep houdt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-soft-moon-18-04-2013/ ( gig in de Trix, 18 april 2013, samen met o.m. Wolf Eyes!)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-soft-moon-19-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/camera-19-04-2013/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Nekka-Nacht 2013 – 20 jaar - 19 april 2013 – Sportpaleis Antwerpen – Sfeerverslag + Pics
Sfeerverslag: Nekka-Nacht bestaat 20 jaar en dat ging niet ongemerkt voorbij. Deze keer was er niet één centrale gast, maar een greep uit de centrale gasten van de voorbije edities: Frank Boeijen, Stef Bos, Johan Verminnen, Kadril, Yevgueni, Kommil Foo, Thé Lau en Raymond van het Groenewoud.
Kortom , een indrukwekkende lijst artiesten die we samen op één podium konden zien.
Er stond ook een klein podium opgesteld, waar wat meer intimistische performances waren , en dat een eindje in ’t publiek opgesteld stond.
Kadril mocht openen op ’t kleine podium en werd al snel bijgestaan op het grote podium door een voltallig meisjeskoor.
Presentator van dienst was Lucas Van den Eynde. Die zong de acts aan elkaar. Een 1e meezinger was “Mooie dagen” van Johan Verminnen. Na het duet met Jelle Cleymans was het tijd voor de uitreiking ‘Vlaamse cultuurprijs voor muziek’ door Joke ‘Decibel‘ Schauvliege. Winnaars waren Yevgueni. Zij brachten o.a. “Als ze lacht”, wat wederom uit volle borst werd meegezongen.
Tijd voor iets NL - Frank Boeijen mompelde z’n fans een warm “Kronenburger Park” toe. Compleet volgens het ‘jong-oud’ principe werd Jackobond erbij gehaald . In duet werd “Aanwezig” gespeeld en gezongen.
Een mooi ingetogen moment was er bij ‘pretraket’ Bart Peeters en Hannelore Bedert die samen op ’t kleine podium “Zonder woorden” brachten. En dan was de rust weg, Bart Peeters liet het ganse Sportpaleis ‘graansveldgewijs’ mee wuiven met nummers als “Messias”, “Heist aan zee” en “Ik hou meer van folk”
Na de break kwam het jonge geweld van de Bandits en zij brachten een cover The Scene. Thé Lau knikte goedkeurend mee en viel halfweg in.
Waarschijnlijk het kippenvelmoment van de avond , werd veroorzaakt door Stoomboot, die in z’n eentje “Zotte Morgen” speelde, een cover van de herstellende Zjef Vanuytsel. ’t Was zo stil dat zelfs de muizen eens kwamen piepen. Magisch !
Ook Stef Bos was ooit een centrale gast en hij nam die gelegenheid te baat voor enkele songs. “Wodka” werd ferm gesmaakt , alsook het duet met z’n leerlinge Mira aan de piano.
“Ruimtevaarder” van Kommil Foo bracht ons terug op ’t kleine podium en op het blokfluit signaal verhuisde het spektakel terug hogerop.
Afsluiter was Raymond van het Groenewoud. Dit betekende ‘Succes verzekerd’! Zwaaien met de bloemen, snipperconfetti en een taptoe van hééééél veel doedelzakspelers rondde de avond perfect af.
Nekka-Nacht: Tal van unieke duetten en beklijvende muzikale momenten, kortom een hoogdag voor het Nederlandstalige Lied!
Uitkijken naar volgend jaar nu met De Nieuwe Snaar als centrale gast. Zij zullen daar hun zwanenzang vieren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/nekka-nacht-2013/
Organisatie: Nekka-Nacht
Snowbombing 2013 Een partytrip op het scherp van de sneeuw!
Sowbombing 2013
april 2013
Mayrhofen
Oostenrijk
Lieven Van Keer
Voor wie er nog nooit van hoorde, denk aan een week boarden, beats, bier, babes, Britten, en beestenboel alom! Of zoals ze het zelf cryptischer omschrijven: The craft of daft… The art of noise… The business of snow… The spirit of place… Welcome to Snowbombing 2013!
Het was weer een jaar geleden, we hadden er weer lang naar uitgekeken en dan was het eindelijk weer zover… SNOWBOMBING here we come!!!
Vroeg vertrokken, rap alles pakken, auto ’s vullen en gas geven. Na drie plaspauzes, twee “tankbeurten en evenveel Big Whoppers kwamen we dan toe in het voor ons reeds vertrouwde Mayrhofen.
Meteen eerste biertjes drinken bij Mo ’s. Appartementje gezocht en dan even bij onze buren, Scotland Yard, aperitiefje gaan drinken om dan opnieuw bij Mo ’s binnen te springen voor de jaarlijkse “Big plates”, rijkelijk gevulde schotels vol vettigheid. We konden er dus stevig tegenaan voor de eerste feestjes. Snowbombing was dan nog wel niet begonnen, maar wij wel!
Zondag was niet meteen een zondag. Er waren al vele dikke vlokken uit de lucht gevallen en het zag er niet meteen naar uit dat daar verandering in zou komen. De pittige pistes ruilden we dus in de late namiddag voor de Pilsbar.
Onze snaren waren dus al goed gespannen om de eerste keer naar de Racket Club te gaan. De eerste opslag kwam er van Bootleg Social. Tom Staar sloeg de bal zeker ook niet mis en Above & Beyond smashte alles kapot!
Mooie maandag was daar met een stralende zon en pak sneeuw op en buiten de poederige pistes, zaaaalig! Het was knallen op en rond de pistes, het was duidelijk: Snowbombing was officieel van start gegaan. Terrasjes zaten afgeladen vol en de bombing beats daverden door het skigebied. Afspraak eerste après-ski party was dus al snel in de pilsbar. Nadien belandden we in de Daily Après-ski waar de sfeer er al goed in zat. Scotland Yard riep ons dan voor een culinair hoogstandje, diner aan den toog gevolgd door denderende darts tegen Australië en Duitsland waarin de Belgen duidelijk de bovenhand hadden en de “Aussies” en de “Moffen” serieus afgedroogd hebben. Goed opgewarmd werden deze Belgische stieren dan nog gelost in de Arena waar geen enkele matador vat op ons kreeg.
Dansbare dinsdag was hoogdag, iedereen goed geluimd voor de streetparty die er zat aan te komen. Dagje boarden en dan naar beneden om onze stoute schoenen en andere verkleedkledij aan te trekken en na wat lanceershooters de straat op te gaan! The Cuban Brothers hadden, net als de menigte, knotsgekke kostuums aan. Een kleine performance van niemand minder dan “Hans the butcher” himself was hilarisch. De slijmerige salami ’s van Hans vlogen door de felblauwe lucht. De Dub Pistols maakten het feestje compleet waardoor we goed in vorm onze verantwoordelijkheid namen en de Sportsbar omtoverden tot een danstempel. We rodelden met gevonden materiaal de berg af tot in de Racket Club om nog stevig te eindigen in de Schlussel waar Will Soul en Bicep ons nog van een frisse ziel in een fris lichaam voorzagen.
Weelderige woensdag startte weer met een schitterend dagje op de piste, voor de ene al wat vroeger als de andere. Na wat indrinken en opwarmen waren we weer klaar voor een stevig wedstrijdje tennis in the Racket Club. Het was een echte triller die door Carl Cox besloten werd met een goede spreiding en meerdere winners!
Denderende donderdag ging weer gepaard met veel zon, sneeuw, beats en bier. Na een kleine kroegentocht waren we klaar om aan onze love game te beginnen, die uiteraard in the Racket Club plaatsvond. Mistajam zorgde voor de opwarming. North Base maakte een ace en de Foreign Beggars bestookten de menigte met subtiele dropshots. Rudimental zorgde voor adembenemende rally ’s en Andy C maakte de love game proper af van op zijn baseline.
Vrolijke vrijdag was al onze laatste dag op de piste. De vermoeidheid begon hier en daar al zijn tol te eisen.. toch tijdig alle batterijen kunnen opladen op nog eens het beste van onszelf te kunnen geven. Vrijdag staat garant voor feest op een schitterende locatie. In het bos van Mayrhofen met de bergen op de achtergrond, de plaatselijke postkaarten zijn er niets tegen. Na verkennende penetratie in het bos kwamen we al snel Mistajam en Rudimental, ditmaal live tegen. Dan hield iedereen zich vast aan de takken van de bomen voor Kasabian die het bos en de bergen deden daveren. Dit was voor ons een mooie afsluiter en besloten het hier dan ook bij te houden. Met pijn in het hart, doch meer dan voldaan keerden terug. Tegenstander weggeblazen: game, set, match.. overtuigend gewonnen!!!
P.S.: Voor de twijfelaars: volgend jaar is het tijd voor de jubileumeditie: Snowbombing viert dan diens 10e editie. Niet te missen dus!
Org: Snowbombing - Globalpublicity
Dan Smith, ‘the new golden boy of Pop’, maakte op 17 april, in de ABClub, een opmerkelijke halte naar aanleiding van de release van ‘Bad Blood’, de eerste plaat van het Bastille-project. Op talrijke radiostations als StuBru, Pure FM , geïnjecteerd door talrijke specifieke blogs, werd gehamerd op zijn komst, wat ervoor zorgde dat het concert in een mum van tijd uitverkocht was.
Zelf ontdekte ik Bastille uit de mixtape ‘Other’s People’s Heartache Part II’ en de singles « Overjoyed » en « Pompeii », van ‘Bad Blood’. M’n aandacht werd getrokken en Bastille intrigeerde door dit materiaal .
Maar live bleek het toch iets anders en kon de set me van Bastille onvoldoende inpalmen . Dan Smith en z’n haarsnit op z’n Desireless konden mijn verwachtingen niet inlossen. De show van de Londense muzikanten liet me echter een bittere nasmaak. Geen paniek, de gig van ‘Bad Blood’ bood me toch enkele goede herinneringen, met net “Pompeii” met z’n Beirut tunes en “Things We Lost in The Fire “.
Op het podium had Bastille soms iets mee van ‘Kinderen voor Kinderen’. De 30-plussers zochten hun toevlucht meer achteraan in de Vlub. Vooraan werd Smith overmand door een horde meisjes , die duidelijk bij de leest en in vorm waren.
De set werd geopend met “Bad blood”, en meteen werd het nummer meegezongen door de horde jonge fans. Achteraan de zaal overviel de rage ons verrassend. De rest van het eerste deel is consistent, net zoals het zalvende timbre van de zanger. Het percussiewerk heeft iets van de synthpop van Ellie Goulding.
De volgende composities bleken sterker op plaat. Ze kunnen zich live niet echt onthullen, ze zijn eerder lineair en doen de spanning afnemen . De fans van hun kant, zingen de teksten maar mee en houden van de energie , de dynamiek en de gekke capriolen van de zanger . Terwijl wij spijtig genoeg hier afhaken .
Toegegeven, de pop van Bastille is fijnzinnig en doet het goed in de charts . Een handvol nummers hadden die vibe om in juiste stemming te komen; een nummer als “Things We Lost in the Fire” staat dan ook hoog aangeschreven . Het is een soort pop die we letterlijk moeten voelen, beleven en ervaren .
Bastille zal spelen in de Marquee Rock Werchter, zondag 7 juli
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bastille-17-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stavroz-17-04-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Redouane Sbai - Vertaling: Gerrit Van De Vijver en Johan Meurisse
Wallace Vanborn - The Night all hell broke loose
Wallace Vanborn
Depot
Leuven
2013-04-17
Wouter Verplancke
Breng Ian Clement, Sylvester Vanborm en Dries Hoof samen in een ruimte en ze worden Wallace Vanborn, een genadeloze beukende rock machine. Deze keer kwamen ze de boel slopen in het Depot, de foyer was hun strijd toneel.
De zaal was tot de nok gevuld met een overwegend mannelijk publiek, bruisend van testosteron, klaar voor één van de hardste Belgische bands. “White River” werd stevig ingezet, de zaal werd bij de haren gesleurd en niet meer losgelaten voor het komende uur. Hoewel het nummer op de cd behoorlijk rustig is, was het er in het Depot meteen ‘boenk’ op. Na het eerste nummer schreeuwde de zaal voor luider en harder, spijtig dat ons Joke Schauwvliege vorig jaar afkwam met wat regels.
“We are what we hide” sleurde ons mee in een stroomversnelling, de ritmische stukken aangevuld met de rauwe stem van Clement deed het mannelijk testosteron bokken en headbangen tot het zweet doorheen de zaal parelde. “Marching sideways”, gekenmerkt door de hoge zanglijnen, werd goed ontvangen en uitbundig meegezongen.
Zelden zo’n ambiance en sfeer geweten die zo z’n favoriete band ontving en een band die zo van katoen gaf als deze avond.
Tijdens de strakke drumtrack kwam de zaal volledig los en werd hier en daar een poging gedaan tot het placeren van een moshpit. De enige pauze die ons gegund werd, was tijdens de gitaarwissel. Na een pauze van een goeie minuut vloog de band er weer in, dit maal kregen we “Cougars”, hun laatste single. Onmiddellijk gevolgd door “Atom Juggler” een nummer van hun eerste plaat. Dit vormde een belangrijk keerpunt tijdens de show, en vanaf nu werd het publiek ook getrakteerd op de oudere songs. Tussenin ergens, “Jealousy” (een voorlopige titel) , een nieuw nummer; het eerder melodische nummer kon al rekenen op hier en daar sporadische headbang; Ian zag dat het goed was.
“Cowboy Panda’s Revenge” was een knaller en sloot het geweldige concert af; een laatste keer alles geven zowel op als vóór het podium. Het zweet liep letterlijk van de muren.
Ik durf eerlijk bekennen dat in al die jaren in het Depot het nog nooit zo hard gerockt heeft als met Wallace Vanborn. Elke fan , waaronder mezelf, kijkt uit naar hun volgend Depot optreden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wallace-vanborn-17-04-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Wij kunnen zo wel enkele redenen bedenken waarom het concert van Counting Crows, ooit toch wel een grote groep, bijlange niet was uitverkocht. Hun laatste twee platen werden straal genegeerd door de Europese pers en media, hoewel ‘Saturday Nights & Sunday Mornings’ uit 2008 tot hun allerbeste werk behoort, een hit hebben ze in eeuwen niet meer gehad en airplay op zenders als Studio Brussel was er de laatste jaren al helemaal niet.
Het publiek bestond vanavond uit overwegend dertigers en veertigers die de glorieperiode van Counting Crows in de jaren negentig van dichtbij meemaakten, ondermeer een paar legendarische passages in Werchter.
Vandaag mochten we vaststellen dat er nog geen sleet zat op de Crows, dat de heren bijzonder goed musiceerden, maar dat er helaas ook te weinig scherpe kantjes aan hingen. De band klonk soms te gelikt en speelde af en toe op automatische piloot, met een paar aangename uitzonderingen zoals ondermeer een scherp en strak “Catapult”. Zonder Adam Duritz zou dit eigenlijk maar een doordeweeks Amerikaans groepje zijn. Het was immers weer Duritz die met zijn fantastische stem, zijn imposante afro kapsel, zijn hoog entertainmentgehalte en zijn nonchalante maar uiterst sympathieke présence de groep naar een hoger niveau tilde. Zeer voorspelbaar, maar alweer bijzonder indrukwekkend, was nog maar eens zijn moment suprème “Round Here”, de song waar iedereen zat op te wachten. Ontelbare keren moeten Counting Crows die song al gespeeld hebben, maar telkens legt een bezielde Duritz er zoveel emotie in dat hij de song na al die jaren nog steeds boven zichzelf doet uitgroeien. Ook vanavond weer was “Round Here” het absolute hoogtepunt.
Duritz schitterde overigens ook nog in “Rain King” en in “Goodnight LA” waarin hij op zijn eentje achter de piano postvatte en meteen de gans Lotto Arena muisstil kreeg, de song vloeide over in een begeesterend “Long December”, nog zo een klassieker uit de gloriedagen.
Amper één song uit de nochtans schitterende plaat ‘Saturday Nights & Sunday Mornings” kregen we, het mooie en ingetogen “Le Ballet d’Or”. Jammer vonden wij dat, die plaat zal blijkbaar voor altijd een verborgen pareltje blijven. Bovendien staan er ook een paar snedige rocksongs op, en net die verbeten rock waartoe de Crows zeker in staat zijn (we hebben het hen al eerder zien doen), mistten wij vanavond een beetje.
Bij momenten was de magie van de betere dagen wel nog aanwezig, maar die momenten waren schaars. Toch was het uiterst aangenaam te mogen vaststellen dat de groep er zichtbaar echt kon van genieten. Het speelplezier droop er af en de band liet de reacties van het steeds enthousiaster wordende publiek graag op zich afkomen.
Als we er even hun setlists van de laatste dagen op nagaan, dan zien we trouwens dat ze elke avond voor een pak andere songs kiezen, zo houden ze zichzelf scherp en houden ze de spanning er in.
Gemengde gevoelens dus. Counting Crows zijn nog niet afgeschreven, maar een nieuwe vlam zou geen kwaad kunnen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/counting-crows-17-04-2014/
Organisatie: Live Nation
Ayo wassup?! Terug met een nieuwe hiphopreview. Deze keer Kid Cudi’s derde soloplaat, ‘Indicud’.
Cudi is redelijk gerespecteerd in the game. Zijn eerste twee platen waren gek depressief, maar ook gek sterk, zijnde ‘Man on the moon I’ en ‘II’. Cudi gebruikte zijn drugs om in dat diepe, enge plekje te kruipen en zo zijn album te creëren. Die shit was dope volgens Kanye (West), dus tekende hij hem onder zijn label G.O.O.D Music. (*Begin April zei Cudi vaarwel tegen dit label en zal hij zijn eigen oprichten met King Chip, genaamd: Wicked Awesome.) Dan eind 2011 begin 2012 maakte hij WZRD met Dot Da Genius, die heel, maar dan ook heel slecht onthaald werd door de hiphopcommunity, wat logisch was want het was helemaal geen hiphop. Cudi was een mengsel aan het maken van prog-rock and neo-hiphop. De dude rapte er niet eens in. Mensen begonnen nog al wat twijfels te krijgen rond Cudder, maar dan liet hij weten dat hij aan iets nieuws werkte … ‘Indicud’, de reïncarnatie van Kid Cudi… Benieuwd? Ayo, lets get into the album.
De plaat begint effectief als een of andere sci-fi film. De intro heet “The Resurrection of Kid Cudi”. Het thema van dit album is dus herboren Cudi, tegen zijn haters. Hij doet wij hij wil, hints de naam INDI-cud. Individueel dus. Keep up. Na één keer te beluisteren was ik niet ondersteboven geblazen zoals ik verwacht had. Verdorie, mijn hoge verwachtingen toch. De singles “Just What I am” en “King Wizard” hadden mij nochtans officieel gehyped! Versta me niet verkeerd I fucks with Cudi, de kerel heeft overdosis aan talent.
Maar deze plaat presteert in het totaal concept onder de verwachtingen. Hij produceerde nochtans zelf het hele album. Maar Cudi zijn productie is slechts semi-goed. Hij is te repetitief in zijn soorten samples en tonen. Diezelfde synths blijven maar terugkomen. Op 70% van deze plaat lijkt er wel een ruimteschip voorbij te tjeezen.
Kijk als je naar Cudi luistert moet je weten dat hij zijn hooks ZAL zingen. (zijn refreinen). Sommige mensen kunnen dit smaken, sommige niet. Dit is heel objectief. De eerste 13 nummers zijn effectief een goeie mix van de rap en hooks die we van Cudi willen horen. Er zijn van beide uitschieters wel, maar het is ok. “Immortal” en “Unfuckwittable” zijn zo zang-achtig uitschieters. No worries ze klinken goed. Ook “Red Eye”. Een collab met HAIM. Een driekoppig joods Californisch meidengroepje die funky en melig tegelijk zijn. Een beetje Fleetwood Mac meets folkrock en rnb. Ja, het werkt. (Luister er zeker eens naar; ze worden met hun single “Don’t save me” nu vaak op MNM en StuBru gedraaid.).
Maar verder met het album! Zoals ik al zei die zang-achtige platen worden in evenwicht gebracht door de echte hiphop en rap die we/de meeste willen. Zoals “Solo Dolo Pt II” met Kendrick-Fucking-Lamar. Het is niet van het hoogste niveau aangezien hier Cudi’s productie nogal warrig is, maar Kendrick redt de meubelen. Thanks bruh. “Beez ft de legendarische RZA is mijn favoriete track. Sample is deftig, en de RZA geeft het that raw wu-tang feeling which I LIKE. Buiten “Brothers”, die nog chill is… gaat het einde van dit album rechtstreeks naar mijn prullenmand. Shit, de laatste vijf nummers, heb ik al permanent verwijderd van m’n laptop. Er valt niet over te praten en te schrijven. Het schaadt Cudi’s imago. “Afterwards” is een negen minuten lange track met Michael Bolton. Die man, uhum grandpa bereikte zijn hoogtepunt in de late jaren 80 ofzo. Gewaagde move van Cudi, maar het klonk raar en verkeerd. Zoals de rest van die nummers. Super sloppy productie, waarop gewoon geneuried wordt. Ik heb nog steeds nachtmerries van die verschrikkelijke bring your friends hook…
Conclusie: Dit album mocht maar twaalf platen tellen in plaats van achttien. Door die uitdovende kaars op het einde, drink je precies een een slappe ice-tea met een ijzeren bezinksel smaakje op het einde. Zo kan ik het vergelijken… raar maar waar.
QUOTERING: 5/10 Not Impressed. (Naar boven afgerond)
Sander, your Hiphopconnaisseur
Dat The Flaming Lips nog steeds één van de creatiefste bands op onze planeet zijn bewijzen ze opnieuw met hun recentste worp ‘The Terror’. Na enkele toegankelijke albums rond de millenniumwisseling die ontzettend goed ontvangen werden, pleegden ze commerciële zelfmoord door onder meer een track van maar liefst 24 uur op te nemen. Deze jongens doen gewoon waar ze zin in hebben en beschouwen hoge verwachtingen gewoon als een extra reden om eens lekker tegendraads te doen.
‘The Terror’ is misschien wel hun sterkste werkstukje tot nog toe. Tijdens de eerste luisterbeurt blijft er haast niets hangen, maar toch heb je de drang om dit meteen daarna nog eens te beluisteren. De vage futuristische psychedelica vermengt met krautrockinvloeden kruipt langzaam onder je huid en het klankenpallet dat de band produceert is werkelijk enorm verslavend. Hoogtepunten zijn het lange en mysterieuze “Your Lust” dat strategisch in het midden geplaats is en “Butterfly”, “How Long Does It Takes To Die”, de track die nog het meest te bestempelen is als een echte song.
Maar eigenlijk mag je dit album enkel in zijn geheel beluisteren, of beter nog beleven. Verduister je kamer, laat je meevoeren op de donkere, psychedelische geluidswolkjes van The Flaming Lips en beleef een melancholische en beklemmende trip die bij elke luisterbeurt anders is.
Nog enkele nachtjes slapen en punk- en hardcorefans uit alle hoeken van de wereld zakken opnieuw af naar Meerhout voor het jaarlijkse Groezrockfestival. Ook Musiczine zakt met een ruime vertegenwoordiging af naar dit fijn feestje en zal op zaterdag ondermeer te vinden zijn aan de Etnies-stage voor het optreden van het Nederlandse John Coffey.
De band zal hier in Vlaanderen nog niet al te veel belletjes doen rinkelen maar neem van ons aan dat daar zeker verandering in komt. ‘Bright Companions’ is na debuutschijf ‘VANITY’ hun tweede fullalbum en kwam eigelijk al in 2012 uit. Toch vonden wij het meer dan de moeite om het plaatje alsnog te recenseren...
‘Bright Companions’ is namelijk een zeer moderne, eigentijdse rockplaat waarin de band uit Utrecht verschillende genres versmelt tot een uniek geheel. Rock, punkrock, rock-n-roll, hardcore, speedrock... John Coffey mixt al deze invloeden naadloos door mekaar en doet dat op een stevige maar vrij toegankelijke manier. Akkoord, het geluid van het vijftal zal deels door de bijwijlen stevige screams van David Achter De Molen niet meteen door onze nationale radiozenders worden opgepikt maar toch hebben de meeste nummers de nodige klasse om heel wat rockzieltjes te winnen.
De plaat kent 11 prima songs waarbij vooral “Bright Companions”, “Whispers” (wat een fantastisch refrein!!) en “Oh, Oh, Calamity” onze absolute favorieten zijn.
Nog dit: deze plaat werd geproduceerd door Pelle Gunnerfelt die voorheen werkte met The Hives en Refused. De muziek van John Coffey refereert sterk naar deze twee bands maar er zijn ook raakvlaken met groepen als Foo Fighters, Queens Of The Stone Age of The Ghost Of A Thousand. Snel checken dus deze band en ... tot op Groezrock!
De Londenaren Gallon Drunk van frontman James Johnston lieten enkele jaren op zich wachten . Ze waren de voorbije jaren in andere projecten verdiept , maar hebben nu hun zevende studioplaat uit . De band brengt deze plaat als eerbetoon voor de overleden bassist Simon Wring . De groep zit al jaren tussen Grinderman, Nick Cave en G Love in (trouwens Johnston heeft enkele jaren deel uitgemaakt van de begeleidingsband The Bad Seeds van Cave).
We hebben hier te maken met dampende , schurende, ruwe , ongepolijste rock met een ‘bruine kroeg’ bluesy tune , aangewakkerd door de slides , de orgeltunes, mondharmonica en blazers .
De sound kan gruizig, raspend en lieflijk, sensueel zijn . Op die manier staan “Hanging on” , “A thousand years” en de intens slepende , zalvende “Stuck in my head” en het afsluitende “The perfect dancer”, met o.m. backing vocaliste Marion Andrau wat tegenover elkaar . Maar dat maakt net Gallon Drunk zo mooi . Acht ronkende ‘ruwe bolster - blanke pit’ songs. Sjiek!
Uit de omgeving van Londen hebben we Wave Machines die aan hun tweede cd toe zijn . De groep brengt lichtvoetige, dromerige electropop , niet vies van wat artrock , funkende ritmes, psychedelica en knisperende elektronica . Was hun debuut uitermate aanstekelijk, vrolijk en ontspannend , dan is de opvolger ietwat sfeervoller , innemender en donkerder van aard . Songs als “Counting birds”, “Ill fit” , “I hold loneliness” en “Home” houden er de moed en dynamiek in, andere songs “Blood will roll” , “Unwound” en de titelsong “Pollen” zorgen voor die bredere kijk , met een melancholisch beleven. Boeiende muziek - Interessante plaat!
Na het overlijden van Michael Been (oprichter van The Call en pa van bassist Robert Levon Been en) in 2010 heeft BRMC, het trio uit LA , rustig de tijd genomen. Ze zijn er terug bij en pasten een nummer aan van pa. We hebben te maken met een afwisselend album in hun rock’n’roll shoegazepop met een donker en bluesy randje , waarbij krachtige kopstoten kunnen worden toegediend , zoals het drieluik “Hate the taste”, “Rival” en “Teenage disease”, waarbij BRMC doen waar ze goed in zijn, zompige, broeierige rock’n’roll die intrigeert, opbouwt , ophitst, opzweept en aanstekelijk werkt!
Sommige songs duren boven de zes minuten gaan. Verder in die stijl hebben we “Let the day begin” , en de afsluitende reeks “Funny games” , “Sell it” en “Lose yourself” , die adrenalineverhogend zijn ! Een handvol schitterende songs die hun naam alle eer aandoen .
Op de laatste cd’s wordt ook gas teruggenomen hoor en noteren we met “Lullaby”, “ Some kind of ghost” en “Sometimes the light” een paar sfeervolle , rustige nummers . Een kant die het daglicht mag zien van de heren en ervoor zorgt dat BRMC een breed spectrum beheerst .
Heerlijke plaat dus!
Atoms For Peace , al van 2009 in een onvaste , regelmatige bezetting en optredens, heeft Thom Yorke van Radiohead en Nigel Godrich (hun producer) als houvast . De heren hebben wat topmuzikanten rond zich heen en laten ergens een veredeld soloproject van Yorke, met hoe kan ook het ook, Radiohead invloeden horen. Flea bassist van … , en verder percussionisten Joey Waronker en Mauro Refosco vullen op sublieme wijze aan.
We horen zowel ingenieus , subtiel uitgewerkte popelektronische songs door de ritselende, sfeervolle elektronica , basslines, geluidjes en natuurlijk fascinerende en dwingende percussie, die de ritmiek richting Talking Heads brengt .
In die geraffineerde sound intrigeert het kwintet per luisterbeurt , wat een reeks dromerige, meeslepende , hypnotiserende songs oplevert ( “Ingenue” – “Stuck together pieces” en de single “Judge jury & executioner”), én die soms wat abstract kunnen aandoen, als “Default” en “Reverse running”) .
We houden van die magie die ook Radiohead zo bepalend en invloedrijk maakte, een melodieus houvast door geluid , ritme, sfeer en popgevoeligheid, niet vies van wat experiment. Boeiende plaat!
Emeli Sandé behoeft geen introductie meer. Zij die nog nooit van "Next To Me", "My Kind of Love" of "Wonder" (collaboratie met Britse rapper Naughty Boy) gehoord hebben, leefden het afgelopen jaar vast en zeker ergens onder de grond. Een zevental singles, een handvol collaboraties (met o.a. Naughty Boy, Labrinth en Professor Green) en slechts één album, en toch is ze zo goed als een huishoudnaam geworden.
Laten we eerlijk zijn, Sandé's debuut album 'Our Version of Events' is geen meesterwerk. De songs zijn catchy en de lyrics zijn interessant, maar af en toe dreigt het toch een klein beetje de saaie kant op te gaan. Niet zo dinsdagavond tijdens Emeli's bezoek aan de Ancienne Belgique.
Het gebeurt (jammer genoeg) slechts af en toe dat een artiest op een podium staat en performt voor het publiek. Vaak is het moeilijk contact met de toeschouwer te maken, heeft de artiest misschien een iets mindere dag of soms loont de muziek zich gewoon beter tot een duidelijke barrière tussen artiest en fan. Opnieuw, niet zo gisterenavond tijdens Emeli's bezoek aan de Ancienne Belgique.
De muziek was perfect, haar stem kristalhelder en Emeli straalde zoveel pure vreugde uit dat het concert al vanaf de eerste noot perfect zat. De Britse artieste glunderde, leek oprecht uitgelaten om in Brussel te zijn, en slaagde erin om een fenomenaal concert te geven dat 100% voor het publiek was. Alle aanwezigen bedankten haar door luidkeels mee te zingen en als één massa te dansen of klappen. Het was zichtbaar wederzijds genieten.
Openen deed ze met allereerste single, "Heaven" en vanaf dat moment sprong het concert van het ene hoogtepunt naar het andere. Dansen tijdens "Heaven" en "Where I Sleep"; een collectief gebroken hart tijdens een min of meer akoestische versie van "Suitcase"; meezingen tijdens "My Kind of Love"; rustige momenten aan de piano tijdens "Clown" en "River"; en bij nagenoeg iedereen kippenvel tijdens "Read All About It, Pt. III". Moet er dan nog beschreven worden wat er gebeurde tijdens "Wonder", min of meer de beste afsluiter die een artiest zich kan wensen? Of hoe niemand stil kon blijven wanneer "Next To Me" eindelijk langs kwam?
Emeli was in fantastische vorm, zong elke song met hart en ziel en bleef doorheen het volledige anderhalf uur constant in contact met het publiek, zelfs wanneer ze aan de piano zat. De momenten waar de volledige zaal in de handen klapte, recht sprong (zelfs de zitplaatsen!) en uit volle borst meezong (of het nu of Emeli's verzoek was of niet) vallen niet te tellen. Zelfs toen ze kort even van het podium verdween en één van de achtergrondzangers Labrinth's plaats in nam tijdens "Beneath Your Beautiful", kreeg het publiek er niet genoeg van.
Of ze altijd zo'n parel is om live te bezien, is onduidelijk, maar één ding is zeker: Emeli Sandé in de Ancienne Belgique op 16/04/2013 was adembenemend goed. Het lijkt bijna jammer dat we het na deze schitterende avond met het album moeten doen. 'Emeli Sandé, Live at Royal Albert Hall', here we come!
Setlist: Heaven - Where I Sleep - Breaking The Law – Suitcase – Pluto - My Kind Of Love – Clown – River - This Much Is True - Read All About It, Pt. III - Beneath Your Beautiful – Daddy – Wonder
Encore: Mountains - Next To Me
Neem gerust een kijkje naar de pics:
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emeli-sand-16-04-2013/
Organisatie: Live Nation
PPM Fest 2013 - Driedaags Power Prog & Metal Festival in Mons – vrijdag 12 april 2013
Tijdens dit tweede weekend van april was Musiczine.net te gast op het Power Prog & Metal Festival dat al voor de vierde keer werd georganiseerd in de Expo te Mons. Echt grote namen kon de organisatie ook deze keer niet strikken….wel enkele bekende subtoppers zoals Helloween, Gamma Ray, Stratovarius, Queensrÿche en misschien wel de grootste troef van dit festival op vrijdag…namelijk Tobias Sammet’s Avantasia. Een zeer gevarieerd aanbod aan metalbands uit de verschillende subgenres vervolledigden dit driedaagse festival.
Aangekomen aan de Lotto Expo Hal (lees blikken conservendoos) liep het meteen al ernstig fout. Een bijzonder lange rij had zich gevormd aan de ingang, waardoor we bijna één uur moesten aanschuiven voor we de matig bevolkte hal binnenwandelden. Hierdoor hadden we zowel Fireforce, als Vital Breath gemist en konden we nog net enkele speedmetal tonen opvangen van het in Wallonië vrij populaire Drakkar. Een stevige, gebalde set waarbij het meteen duidelijk werd dat het zeer moeilijk zou gaan worden om in deze blikken Expohal een deftig geluid neer te zetten.
Daarna was Divided Multitude al onmiddellijk een schot in de roos. Ik was ronduit verbaasd want van wat ik had opgevangen was dit een doordeweeks progbandje die niet echt iets nieuws aan de man bracht en eigenlijk redelijk saai was. Dit was dus niet zo. Toegegeven hun progressive metal was vrij traditioneel maar het was ook goed. Ik was onder de indruk van de zang van Sindre Antonsen, die niet enkel zeer melodieus maar ook krachtig uit de hoek kwam. Dit gold trouwens ook voor de rest van de band, die zich gelukkig niet enkel bezig hield met zeemzoete rifjes uit hun mouw te schudden zoals enkele andere bands dit weekend, maar het ging er op veel momenten zelfs vrij hard aan toe.
Na Divided Multitude was het de beurt aan de band van de gastheer zelf. Zanger Tony Max Pie van de Waalse band Max Pie is immers de hoofdorganisator van PPM. Behalve vorig jaar was Max Pie te bewonderen op alle vorige PPM edities. Deze keer programmeerde hij zijn band op het Alpha hoofdpodium…gerechtvaardigd?....Op basis van wat we al gezien hadden wel en na de set van deze sympathieke Walen durf ik te stellen dat ze hun plaats op deze affiche wel verdienden. Begonnen als coverband is Max Pie uitgegroeid tot een begrip in de Belgische progmetal wereld. Ze kondigden hun nieuwe album: ‘8 Pieces 1 World’ aan en we kregen zowaar de eerste semi-ballade van de avond. Sterke muzikanten en een sympathieke zanger die zijn beperkingen kent….maar net iets teveel doorsnee deuntjes om echt te imponeren.
Na Max Pie was het op de Omega Stage de beurt aan Tony’s vrienden van DGM. Een Italiaanse progressieve powermetal band die ook al te gast was tijdens de eerste editie van PPM in 2010. Jammer, maar heel wat bezoekers deden geen moeite om zich naar de overkant van de zaal te begeven en bleven dus gewoon staan voor hoofdact Avantasia. Een matige belangstelling dus voor de naar Dream Theater refererende progmetal van DGM. Een stuk songs kwamen uit het pas uitgebrachte album ‘Momentum’, dat duidelijk voor het meesten nog onbekend materiaal was. De indrukwekkende dubbele basdrum van Fabio Costantino, de uitgesponnen gitaarcapriolen van Simone Mularoni en de krachtige vocale uithalen van zanger Mark Basile zorgden er voor dat ook deze keer hun stevige fanbase kon genieten. Toch bekoort deze band mij veel meer ‘op plaat’ en verliezen ze live al veel te vlug mijn aandacht. Doch, zeker geen slechte liveband voor wie Dream Theater en andere klonen hoog in het vaandel draagt!
Afsluiter en hoofdact van de avond was Avantasia. Deze Duitse Power Metal / Hardrock band rond Tobias Sammet was voor het eerst te zien in België. In 2011 stond Tobias Sammet wel al met Edguy op PPM maar deze keer bracht hij het volledige metalopera gezelschap Avantasia mee naar Mons dat bestond uit: Sascha Paeth (guitars), Oliver Hartmann (guitars, vocals), Felix Bohnke (drums), Andre Neygenfind (bass), Miro (Keyboards) en gastvocalisten Michael Kiske, Bob Catley, Ronnie Atkins, Eric Martin, Thomas Rettke en Amanda Somerville. Voor het eerst ook op dit festival kregen we een mooie aangeklede stage te zien met trappen, prachtige backdrops en een schitterende lichtshow. “Also Sprach Zarathustra”, als introtape bracht ons meteen in de juiste sfeer waarna de band met opener “Spectres”, op plaat ingezongen door Joe Lynn Turner maar nu door Tobias zelf gezongen, meteen stevig van leer trok. Tobias beschikt niet meteen of het meest originele stemgeluid en toch was het opvallend dat hij deze avond best zijn mannetje kon staan tussen de groten uit de hardrockwereld.
Wat volgde was een show van meer dan 140 minuten, waarin iedereen wel zijn persoonlijke hoogtepunten kon aanduiden. Voor mij was dit het stevige “Invoke The Machine” met een ontketende Pretty Maids frontman. Bob Catley’s (Magnum) ronde met het fraaie “The Story Ain’t Over”. Ook de sublieme ballade uit ‘The Mystery Of Time’, het zesde studioalbum van Tobias Sammet’s rockopera Avantasia, “What’s Left Of Me”, gezongen door de atypische dandy rockzanger Eric Martin van Mr. Big, was voor mij een van de hoogtepunten van de avond. “Sleepwalking” met Amanda Somerville was er nog zo eentje en ook de grote finale met “Lost In Space” tot afsluiter “Sign Of The Cross” waren rockmomenten om handen en vingers bij af te likken. Toch slopen er ook heel wat kleine foutjes in de set. Dit was immers het eerste optreden van ‘The Mystery World Tour’, maar die werden met de nodige vakkundigheid en een grote dosis humor perfect opgevangen. Avantasia bracht voor ieder wat wils en sloot de eerste dag van PPM waardig af met een zeer sterk (lang) optreden. Hierbij wil ik jullie de setlist niet onthouden en bekijk ook eens enkele video’s van Avantasia op PPM…kwestie van de sfeer (nog) eens op te snuiven.
Setlist Avantasia:
Spectres / Invoke The Machine (met Ronnie Atkins) / Black Orchid (met Ronnie Atkins) / Reach Out For The Light (met Michael Kiske) / Breaking Away (met Michael Kiske) / Scales Of Justice (met Thomas Rettke) / The Story Ain't Over (met Bob Catley) / The Great Mystery (met Bob Catley) / What's Left Of Me (met Eric Martin) / Promised Land (met Eric Martin) / Sleepwalking (met Amanda Somerville) / The Scarecrow (met Ronnie Atkins)/ Farewell (met Amanda Somerville en Michael Kiske) / Shelter From The Rain (met Michael Kiske en Bob Catley)/ The Wicked Symphony (door Bob Catley, Thomas Rettke, Amanda Somerville en Oliver Hartmann) / Lost In Space / Dying For An Angel (met Eric Martin)
-----------------
The Seven Angels (met Michael Kiske, Bob Catley en Oliver Hartmann) / Sign Of The Cross (het ganse Avantasia gezelschap)
Avantasia on PPM 12.04.2013 (Part 1) http://www.youtube.com/watch?v=qkhJ03hCau0&list=PLrn7uAshsKbw4AGkfN9nzU4kPw6K-rkQy&index=1
Avantasia on PPM 12.04.2013 (Part 2)
http://www.youtube.com/watch?v=R_v6NKub80s&feature=share&list=PLrn7uAshsKbw4AGkfN9nzU4kPw6K-rkQy
Avantasia on PPM 12.04.2013 (Part 3)
http://www.youtube.com/watch?v=TEs4Bic-Wwc&feature=share&list=PLrn7uAshsKbw4AGkfN9nzU4kPw6K-rkQy
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/power-prog-metal-festival-2013/
Organisatie: PPM Festival
PPM Fest 2013 - Driedaags Power Prog & Metal Festival in Mons! – zaterdag 13 april 2013
Om een belachelijk vroeg uur was ondergetekende al aanwezig voor de opener van vandaag Dyscordia. Zij waren één van de winnaars van de metal battle en mochten daardoor de festivaldag openen. Helaas voor hen begon die vrij vroeg en was er naast hun op het festival aanwezige fans, pers en enkele vroege vogels geen kat in de zaal te bespeuren. Dat hadden de heren zelf ook opgemerkt want ze begonnen met de opmerking dat het had al lang geleden was dat ze nog eens voor een volle zaal hadden gespeeld. Ik had deze heren al reeds mogen aanschouwen, wist dan ook dat ze een deftig potje melodieuze prog konden neerzetten en dat deden ze ook.
Het geluid stond goed en ze waren overduidelijk in topvorm. Tegen het einde van hun set stond er ook al ietsje meer volk dus de kans zit er wel in dat ze enkele nieuwe zieltjes er bij gewonnen hebben. Enkel spijtig dat ze eerst een metal battle moesten winnen om op dit festival te staan want van mij mochten ze onmiddellijk al een beetje hoger staan…
Openers op het klein podium waren de trollen van Aktarum. Het was al een tijdje geleden dat ik ze nog gezien had en wist eigenlijk niet dat ze nog actief waren. Gelukkig zijn ze dat nog want dit is een geniale live-band. Origineel kan je ze natuurlijk niet noemen met hun troll-metal. Alhoewel een zanger met een keytar altijd wel leuk om te zien is, is dat zowat het enige echt weinig voorkomende dat er is aan deze band. Voor de rest spelen ze wat doordeweekse Folk/pagan metal die we al kennen van ( je raad het nooit) Finntroll. Jammergenoeg was het publiek nog te nuchter en is het typische feestje dat je normaal op hun shows ziet weggebleven. Er werd een bescheiden mosh-pitje gestart maar daar bleef het ook bij. Zelfs de band was niet zo beweeglijk als ze normaal zijn. Voor de rest liep alles goed, het geluid was in orde en de songs werden goed gespeeld maar van alle songs die ze speelden is toch enkel het laatste nummer mij echt bijgebleven.
Ach ja, op naar de volgende. Infernal Tenebra was toch wel één van de bands waar ik naar uitkeek dit weekend. Deze Kroaten spelen een mix van Black, death en thrash met enkele progressieve elementen. Op album komt dit heel goed uit maar live was het allemaal maar een beetje slap, bij de eerste songs hadden ze me echt mee maar daarna werd het wat saai. Het geluid sloeg ook wat tegen en op die manier waren ze mijn aandacht halverwege de set kwijt. Met hun laatste nummer sloegen ze wel weer ijzersterk toe maar dit was niet goed genoeg om hun performance als iets hoger dan middelmatig te noteren. Spijtig.
Na het middelmatige van Infernal Tenebra was het de beurt aan de US power metal van Seven Kingdoms. Hierbij had ik al onmiddellijk een priemende vraag. How the fuck zijn die gasten ( en wel heel goed uitziende dame) begonnen? Dit is namelijk een band die enkel goed boert op een groot podium voor een groot publiek want dit zie ik niet onmiddellijk aanslaan in een pub en al zeker niet in de VS waar power metal niet echt populair is. Bon, genoeg met die vragen en op naar de show zelf die belachelijk goed was. Uit de beschrijving ging ik er van uit dat het een slap potje stereotiepe power metal ging zijn maar wat heb ik mij vergist. Deze show was gewoon geniaal. Instrumentaal was het heel sterk maar het was toch vooral zangeres Sabrina Valentine die het meest opviel gedurende de show, naast dat ze er heel leuk uitzag had ze ook een stem van jewelste en slaagde ze er perfect in om het publiek uit haar hand te laten eten. Ook heel sterk waren de momenten waar de gitaristen en bassist samen zongen wat gewoonweg geweldig klonk. Jaja, deze Game of Thrones-fans hebben mij serieus overdonderd en ik zal ze alvast in de gaten houden.
Na dit potje stevige power metal was het de beurt aan iets anders namelijk het Italiaanse Empyrios die al vanaf de openingsriff mijn aandacht hadden, deze heren steken namelijk een serieuze djent-invloed tussen hun progressive metal. In het begin was het wel wat bevreemdend maar naarmate de set vorderde werd het maar beter en beter. Een pluspunt is ook dat het geen gimmick is, het paste perfect bij de muziek en werd er niet zomaar tussen gegooid om interessant te doen. Ook indrukwekkend was de stem van Silvio Mancini die naast zijn indrukwekkende gewone zang er ook wat screams tussen gooide. Het publiek was net iets minder te vinden voor deze band en de reactie was dan ook eerder lauwtjes maar mij hadden ze alleszins helemaal mee.
Net toen het leek een heel goeie dag te worden kwam Astra snel eventjes roet in het eten houden. Op de website worden ze aanbevolen als één van de beste prog bands ter wereld. Ik zal het maar houden op één van de saaiste eerder heavy metal gerichte bands ter wereld. Niet één song lang slaagden ze erin om mij te boeien, mijn vrouwelijke compagnon was wel bezig over dat het best wel hete kerels waren en daarmee hebben we dan ook het beste van Astra opgenoemd denk ik. Voor de rest was ik tevreden dat het voorbij was want ik stond mij daar toch maar te vervelen. Niet dat ze niet konden spelen of zingen, nee het was gewoon saai en zeer middelmatig.
Ken je dat gevoel als je zo heel erg uitkijkt om een bepaalde band live te zien en dan merkt dat het zwaar maar echt zwaar tegenvalt live? Dat had ik nu dus met Manticora. Of het nu aan de wrange nasmaak lag die Astra bij mij nagelaten had, het feit dat ik honger had of gewoon de band die eigenlijk een stuk minder leuk was dan ik had gedacht, ze konden mij echt geen moment boeien. Achter het derde nummer heb ik mij dan ook maar gewoon wat aan de kant gezet en verder geluisterd maar nee. Op album is dit best een goeie band maar live was het echt dat niet, een zware teleurstelling.
Net zoals hun collega’s van Behemoth later op de dag was Rotting Christ toch wel een beetje een vreemde eend in de bijt op dit festival. Niet dat ik dat erg vond want de Black/Thrash van deze heren zorgde voor één van de beste shows van het festival. Ook het publiek vond dit overduidelijk want er werd een stevige mosh pit ingezet en ook de eerste crowdsurfers van de dag vlogen over onze hoofden. De heren hadden er overduidelijk zelf zin in en sprongen gretig in op het wilde publiek. Er werden enkele nieuwe nummers gespeeld maar het oude materiaal kwam ook aan bod. Helaas was het al veel te vlug gedaan.
Kijk ik ga eerlijk zijn voor ik deze review van Orphaned Land begin. Ik heb een hartsgrondige hekel aan alles wat de band doet of speelt. Echt een gegronde reden naast dat hun muziek voor mij even boeiend is als een natte wortel heb ik niet. Ik had ze al eens live gezien op Velorock en ben dan ook de tent uitgelopen en heb mij ook heel erg moeten inhouden tijdens PPM. Bon, objectief was er muzikaal niets mis. Ze speelden geen fouten en Jezus (Kobi Fahri) is dan ook heel goed in het publiek naar zijn hand zetten. Het publiek vond ze dan overduidelijk ook zeer leuk maar mij irriteerden ze de gehele show door..steeds erger en erger. Het hoogtepunt voor mij was dan ook het vrouwelijk schoon dat kwam buikdansen.
Gelukkig was het nu aan één van mijn guilty pleasures, namelijk Amaranthe. Deze wel heel poppy metal met enkele melodic death metal invloeden en heel wat elektrobliepjes is één van de beste live-bands die je kan aanschouwen. Meestal toch, dit keer was het iets minder. Dit vooral omdat 1 van de 3 zangers, Jake E. Berg, een kanjer van een keelonsteking of verkoudheid had. Je zag de arme man gewoon sterven op het podium, dapper probeerde hij toch een paar keer het publiek aan te spreken en wild mee te doen met zijn bevallige vrouwelijke compagnon en de iets minder bevallige grunter maar ik denk toch dat hij vooral blij was dat de show gedaan was. Naast dit was het een feestje van jewelste en Amaranthe is dan ook een perfecte festivalband. Ze slaagden er zelfs in om ondergetekende te laten rondspringen (waarna ik op een iets minder toffe manier er aan werd herinnerd dat ik binnenkort geopereerd mag worden aan mijn knie en Alestorm op één been heb mogen bekijken).
Hierna was het de beurt aan de ultieme party-band Alestorm, die naar eigen zeggen onze vriendinnen door de neusgaten kwamen bevruchten. Na de 8-bit intro barste het feestje los en werd de ene meezinger na de ander op het publiek losgelaten. Het festival werd ook omgedoopt tot Pirates, Pirates, Milk fest en de vikingen werden afgeslacht. Alestorm is zo één van die bands die live nooit teleur stelt en die onmogelijk een lauwe reactie van het publiek kunnen krijgen. Dat publiek was trouwens letterlijk als was in de handen van Chris “the drunk” Bowes die plots uit het niets een vreemde beweging maakte en zei: “Belgium do this”. Je kan al raden wat er gebeurde. Wel opvallend was het ontbreken van crowdsurfers in opblaasbootjes en heavy metal pirates maar ah, dit is zowat het enige dat mij opviel.
Stratovarius is één van de bekendste Power/prog metal bands ter wereld en aan het aanwezige publiek te zien zijn ze dat niet vergeten. Eerlijk gezegd ben ik nooit echt helemaal weg geweest van deze band. Met deze show gaan ze er alleszins niets aan veranderen, de backdrops waren vet en muzikaal was het allemaal dik in orde. Mijn enige probleem met deze bands is dat ik ze ronduit saai vind en voor mij slechts één van die zovele bands zijn die hetzelfde spelen. Ok, ik moet wel toegeven dat veel van die bands in de scène dit spelen net door deze gasten maar op het einde van de dag kan dit niets veranderen aan mijn gevoel tegenover de band. Voeg daar nog eens een totaal overbodige en veel te lange drumsolo aan toe en ze zijn mij volledig kwijt.
Tijd dan voor 2de vreemde eend in de bijt en dan nog wel headliner vanavond Behemoth. Altijd tof om één van mijn favoriete bands aan het werk te zien en dan nog eens op een festival waar je enkel suikerzoete metal zou verwachtten. Er werd geopend met Ov Fire and the Void wat wel vreemd was want dat deden ze ook bij hun vorige passage in de Trix. Jawel hoor, de show was één grote herhaling van die passage. Niet dat ik dat zo erg vond want ze blijven geniaal. Jammergenoeg bleven de grote lichten die op de vlaggen voor de stages schenen aanstaan gedurende de hele set wat de sfeer voor mij wel een beetje verpestte. Maar ah, ze bleven geniaal. Het werd een bloemlezing van nieuw en wat ouder materiaal, nummers uit hun zuivere black metal periode kwamen helaas wel alweer niet voor. Afsluiten deden ze net zoals de vorige keer met het door merg en been gaande Lucifer. Nog steeds een ietwat vreemde maar daarom zeker niet minder goeie afsluiter van de tweede dag van het PPM Fest.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/power-prog-metal-festival-2013/
Organisatie: PPM Festival
PPM Fest 2013 - Driedaags Power Prog & Metal Festival in Mons! – zondag 14 april 2013
PPM Fest 2013
Dag 3 van PPM Fest. Hell City was de 2de metal-battle winnaar en mocht daardoor de 3de festivaldag openen. Er stond zelfs nog minder volk dan bij Dyscordia de vorige dag en dat was misschien ook een beetje terecht. Op hun facebook pagina staat er dat ze the Belgian heavy metal revelation zijn maar meer dan een potje middelmatige typische female-fronted heavy metal brachten ze niet en ik stond me dan ook meermaals af te vragen waarom ik zo vroeg was opgestaan om dit bandje te bekijken. Hun eerder bescheiden fanbasis die aanwezig was kon ze overduidelijk wel smaken maar het grote publiek bleef weg, de enkele nieuwsgierigen die eens kwamen piepen waren dan ook meestal maar kalm of weer vlug weg. Misschien wel leuk als opener maar zeker niet meer dan dat.
De opener op de Alpha stage vandaag was Sun Caged, een progressieve metal band met onder andere Marcel Coenen op gitaar. Ik ben altijd al onder de indruk geweest van zijn gitaarspel en op het album klonk Sun Caged best wel goed, dus was ik best wel nieuwsgierig naar hoe dit op het podium tot z’n recht ging komen. De band had er overduidelijk zin in en er werd veel materiaal van het nieuwste album gespeeld. Ze waren in topvorm en ik heb als enig negatief puntje dat ze net zoals op album ietsje te zacht zijn naar mijn smaak maar ach,… Dit is duidelijk een band die het achtervoegsel ‘with Marcel Coenen’ niet meer nodig heeft want hij is zeker niet het enige dat deze band te bieden heeft.
Hierna was het de beurt aan de Brazilianen van Shadowside. Hiermee is zowat het interessantste al gezegd over deze band. Voor de rest brachten deze gasten maar een lauw potje heavy metal met wat thrash erin gesmeten. Om de zaken nog erger te maken kon de zangeres werkelijk geen enkel deftig geluid uit haar keel krijgen. Combineer dit met één van de slechtste Motörhead-covers die ik ooit gehoord heb (ze had blijkbaar haar microfoon uitgezet) en je zit opgescheept met één van de slechtste shows van het festival. Next!
Helaas bracht Solisia niet veel verbetering. Ik ben al niet een echt grote fan van het soort prog dat zij brengen en dat werd dan nog eens gecombineerd met een zangeres die zo ongeveer de meest irritante stem had van het hele halfrond. Zingen op een podium was blijkbaar ook totaal niet haar ding want voor toch al een redelijke plaats op de affiche te hebben leek het alsof ze nul procent podiumervaring had en echt niet wist hoe je een publiek moest meesleuren in je set. Gelukkig duurde het niet lang en konden ze weer aanzetten naar Italië.
Helaas zette de trend aan middelmatigheid zich voort. Myrath was één van de bands die ik als must-see had aangeduid maar het ontsprong me waarom. Na hun set vraag ik mij nog steeds af waarom ik in godsnaam die band had aangeduid. Oké, ik moet eerlijk zijn, in het begin van hun set was ik helemaal mee. Hun progressieve metal met oosterse invloeden kon ik best wel smaken en het geluid zat goed. Het probleem was helaas dat je het na 3 nummers wel allemaal gehoord had. Kortom ze speelden constant hetzelfde. Enkel de zang van Zaher Zorgatti ( die blijkbaar pop-idols in het midden Oosten heeft gewonnen) trok het niveau enigszins omhoog maar ook die begon ook al rap te vervelen.
Frankrijk is al lang geen derde wereldland meer als het op metal aankomt. Het land staat voor atypische, tegendraadse bands die je totaal onbekende spectrums van metal laten ontdekken. Neem nu de Franse heavy-metal van Nightmare die echt van topniveau was en waar ik mij in de toekomst zeker eens in ga verdiepen. Toegegeven deze gasten vinden hier zeker niet het warm water uit en spelen wat andere honderden bands ook al gespeeld hebben maar wat Nightmare bracht was boeiend! Tegen het einde van de set stond ik volledig mee te brullen ( met hopelijk de goeie lyrics) en stevig te headbangen met deze jongens. Nog een pluspunt, er was geen gruwelijk Frans accent te horen in hun Engels.
Nu was het de beurt aan het semi-legendarische Tank, zij waren deel van de legendarische NWOBHM-beweging maar slaagden er niet in om net zoals Iron maiden, Saxon en dergelijke om de status van gigantische roem te bereiken hoewel ze toch zeker op hetzelfde niveau spelen. Na ze gezien te hebben op A.O.M. waar ze een fantastische set speelden keek ik erg uit naar deze jongens…maar wat bleek? Geen Doogie White achter de micro maar ex Dragonforce zanger ZP Theart en laat dit nu voor mij het struikelblok geweest zijn gedurende de hele set. ZP Theart is een fantastische zanger maar zijn zang past langs geen kanten bij de heavy metal van Tank, zijn stem is veel te helder. De eerder ruwe stem van Doogie White past hier dus perfect bij, ZP Theart klonk gewoon te clean. Het klonk gewoon niet als Tank voor mij. Het publiek amuseerde zich alleszins enorm en van veel mensen die Tank nog niet hadden aanschouwd kreeg ik te horen dat ze het fantastisch vonden. Ach ja, hopelijk de volgende keer terug met Doogie…
Na Tank was het tijd voor een terugkeer naar de wat meer verfijnde metal en dat in de vorm van Circus Maximus, een band uit het hoge Noorden! Deze Noorse progressieve metalband werd opgericht in 2000 en heeft momenteel 3 albums uitgebracht. “The 1st Chapter” uit 2005 is een album dat ik nog vaak beluister en ook “Nine” uit 2012 is best een interessante plaat. Ik was dus reuzenbenieuwd hoe ze dit alles live zouden gaan brengen. Helaas bleef ik tijdens de ganse set van deze Noren wat op mijn honger zitten. De band klonk superprofessioneel en zanger Michael Eriksen deed z’n best om het gebrek aan présence te compenseren met zijn krachtige stem maar wat ze ook deden de vonk naar het publiek sloeg nooit echt over. Een barslechte eindmix werd de zaal ingestuurd en hiermee is ook het belangrijkste pijnpunt van dit festival blootgelegd. Enkel tijdens “Namaste” en afsluiter “Game Of Life” was het geluid nog best te pruimen…voor de rest worstelden ook deze Noren met de blikken akoestiek van de Bergense Expohal.
Na Circus Maximus stond het alom geroemde en uiterst populaire Firewind op de Alpha stage. Deze Griekse powermetal band van sologitarist Gus G was al meerdere malen te zien in ons land en speelde zo ondermeer voor een overvolle Biebob in 2011(tijdens de Defiance Over Europe tour). Gus G is ‘op papier’ sinds 2009 ook nog steeds de vaste leadgitarist van Ozzy Osbourne dus hij had wel wat te bewijzen. Begin dit jaar liet de band ook weten dat Kelly Sundown Carpenter de nieuwe Firewind zanger werd. Vooral Gus G speelde zich meermaals in de kijker maar ook nieuweling Carpenter paste perfect binnen dit Griekse powermetal plaatje…..Persoonlijk zal ik wel nooit een die-hard fan worden van deze band maar ik kon wel erg genieten van deze technisch hoogstaande powermetal vooral omdat eindelijk de vonk naar het publiek eens goed oversloeg. Een sterke set en de fans dropen dan ook zeer tevreden af om zich vervolgens naar de Omega Stage te begeven voor duidelijk andere kost!
Ken je dat? Er gaat een band beginnen waarvan je wel weet wat ze ongeveer spelen, je weet dat je het ooit eens gehoord hebt en dat je het toen wel goed vond… Dus je besluit om nog eens te gaan kijken, benieuwd wat ze nu te bieden hadden en dat terwijl de verwachtingen eerder beperkt waren…..Wel dat gevoel had ik bij Turisas. Tot voor kort waren ze voor mij slechts één van de zovele folk-metal bandjes die wel eens leuk waren om te horen maar niet meer dan dat. Wat een idioot was ik om dat te denken. Al vanaf het eerste nummer werd ik compleet weggeblazen door de geweldigheid van deze band. Ik stond letterlijk met open mond te kijken naar hoe de band perfect met 4 zangers samen zong en het publiek perfect kon meesleuren in hun epische verhalen. Ook altijd mooi om te zien als de band het flutbier (Maes) die er verkrijgbaar was, de grond inboorde, het feit dat Maes sponsor was namen ze er maar al te graag bij. Het enige minpuntje aan de show was dat het veel maar dan ook veel te kort was want dit was veruit de beste show van heel PPM. De volgende keer dat ze in België zijn ga ik ze zeker gaan bekijken.
Vervolgens opnieuw naar de Alpha stage voor alweer een portie powermetal, deze keer van Duitse makelij. Samen met hoofdact Helloween is Gamma Ray momenteel op tour onder de vlag “Hellish Rock Part 2”. Deze band heeft natuurlijk nog wel meer gelijkenissen met Helloween. Niet alleen komen ze beiden uit Duitsland, ook qua sound zijn er tal van overlappingen. Kan ook moeilijk anders als je weet dat boegbeeld zanger/gitarist van Gamma Ray, Kai Hansen ooit het mooie weer maakte bij Helloween. Uit die begindagen kwam aan het einde van de set zelfs een oude Helloween cover: “Future World”, die song werd luidkeels meegebruld en het was nog maar de vraag of het ‘nieuwe’ Helloween in staat zou zijn een even sterke versie neer te zetten. Tijdens deze set van Gamma Ray was het tijd om de inwendige mens te versterken, zodoende te weinig gezien van Gamma Ray om echt een oordeel te vellen maar de mensen die ik achteraf gesproken heb waren zeer lovend over het optreden.
Een van de bands die mij echt over de streep trok om naar dit festival af te zakken was het Amerikaanse Queensrÿche. Sinds het vertrek (of buitengooien) van zanger Geoff Tate is er al heel wat geschreven over deze band. Feit is dat er momenteel twee bands actief zijn onder de naam Queensrÿche en dat tot een rechter de beslissing heeft genomen over wie nu definitief de bandnaam krijgt toegewezen. Op PPM was het ‘originele’ Queensrÿche te zien met nieuwe zanger Todd La Torre, die we nog kennen van Crimson Glory.
Vorige maand besliste de band om alle geplande live optredens uit te stellen naar het einde van het jaar en de release van het op stapel staande nieuwe album centraal te stellen. Uit dit nieuwe album kregen we al met de song “Redemption” een eerste voorsmaakje van wat we kunnen verwachten in de toekomst. Gelukkig sneuvelde het optreden op PPM niet en konden we onze progressieve Goden van weleer in deze vernieuwde bezetting meemaken. Al van bij de start zat de sfeer er heel goed in…de fans omarmden het nieuwe Queensrÿche erg stevig en de opener “Queen Of The Reich” liet geen enkele fan van het eerste uur onberoerd. De stem van zanger Todd La Torre ging door merg en been. Enkel de erbarmelijke geluidsmix in de hal gooide alweer roet in het eten. Wat volgde was een ijzersterke set met een ontketende La Torre, die Geoff Tate helemaal deed vergeten.
Alle songs kwamen uit de periode 1983-1990…alle acht daaropvolgende albums werden onaangeroerd gelaten. De stem van La Torre leunt immers het sterkst aan tot het Queensrÿche van in de begindagen. Voor we het beseften kwam er met “Empire” een einde aan de veel te korte set. Een enthousiaste band bracht een zeer geslaagd optreden dat duidelijk naar meer smaakte. Toch benieuwd of het ‘andere’ Queensrÿche even sterk voor de dag zal komen….misschien krijgen we ooit ook wel de kans om Geoff Tate’s Queensrÿche live te zien…
Na Queensrÿche moesten we even op adem komen maar veel tijd kregen we niet want headliner Helloween begon meteen aan het slotoffensief. “Wanna Be God” klonk al zeer vertrouwd in de oren en toen golden oldie “Eagle Fly Free” werd aangesneden waren we helemaal mee in het verhaal van de aartsgevaarlijke pompoen. Het waren dan ook vooral de oudere songs zoals “I’m Alive” en de machtige finale met “Dr Stein”, “Halloween” en “I Want Out” die het sterkst werden ontvangen door de fans.
Tijdens deze laatste song mochten de leden van Gamma Ray mee het podium op wat toch nog voor wat extra vuurwerk zorgde op de Alpha Stage. Helloween deed wat het moest doen, zonder echt te verrassen maar was een waardige afluister van PPM 2013.
Setlist Helloween:
Wanna Be God / Nabataea / Eagle Fly Free / Straight Out Of Hell / Where The Sinners Go / Waiting For The Thunder / Are You Metal? (Drum Solo) / I'm Alive / Live Now! / Hold Me In Your Arms / If I Could Fly / Power / Dr. Stein
--------------------
Halloween - How Many Tears - Heavy Metal (Is the Law) / I Want Out / A Tale That Wasn't Right
Bekijk zeker ook eens de video’s van de Queensrÿche show tijdens PPM
Queensrÿche on PPM (Part 1) http://youtu.be/fzdj5qlQWbQ
Queensrÿche on PPM (Part 2) http://youtu.be/Dabc4-k2s5I
Een review over een festival is natuurlijk niet compleet als ook de organisatie niet eens deftig onder handen genomen wordt. Over het algemeen was het dik in orde en dan heb ik het vooral over het strakke tijdschema dat bijna foutloos werd nagevolgd, een dikke duim omhoog hiervoor. Ook een pluspunt is het toch beschikbaar maken van een camping, ok 15 euro is in mijn ogen wel wat veel om je tent op een stukje parkeerstrook te zetten maar toch, het is nog altijd beter dan geen camping. De kostprijs voor een pintje was ook best democratisch als je dat vergelijkt met andere festivals ( het feit dat het Maes was wil ik ze nog vergeven).
Naast het vooral positieve waren er wel wat minpuntjes. Allereerst was het voor ons ( en voor sommige medewerkers) vrij onduidelijk wie waar binnen mocht. Een ander minpunt is het feit dat de toiletten betalend waren (met de nu al legendarische pipi pass), noem me een muggenzifter maar dit is iets waar ik de kriebels van krijg op shows en al zeker als het een meerdaags festival betreft.
Ten laatste mochten er ook wat meer eetmogelijkheden voorzien zijn, nu was er enkel een wel heel gul frietkraam en een pastakraam waar je 6 euro betaalde voor een miezerig potje pasta dat niet eens warm had.
Maar over het algemeen een dikke duim omhoog voor dit festival. Hopelijk mag Musiczine er volgend jaar opnieuw bij zijn! PPM 2014 count us in!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/power-prog-metal-festival-2013/
Organisatie: PPM Festival
Nog nodig om Steve Hackett voor te stellen !? Hij is gewoon één van de beste gitaristen in de rock geschiedenis. Hij was eerst actief in Genesis, de legendarische progressieve rockband tussen 1971 en 1977 ; hij droeg bij aan albums die meesterwerken zijn, van ‘Nursery Cryme’ tot ‘Wind And Wuthering’. Zijn solocarrière kon hij vruchtbaar uitbouwen, maar die had niet het succes van vroeger …
Een paar maanden geleden kwam hij met het tweede deel van zijn 'Genesis Revisited', een ambitieuze viervoudige LP (2xCD), opgenomen met behulp van Steven Wilson, Michael Akerberg, John Wetton, etc., befaamde muzikanten btw !
Tijdens een interview zei Hackett dat hij het interessant achtte om nummers als « Can-Utility And The Coastliners (Foxtrot) » 40 jaar later te herinterpreteren, met de huidige technologie en met zijn ervaring als muzikant en producer.
Dus was het met grote verwachting dat ik voor de « live » vertaling van dit album uitkeek. En ik was niet alleen: de Ancienne Belgique was uitverkocht! Verrassend, maar een bewijs van de buitengewone aura waarvan Genesis vandaag nog steeds geniet. Nostalgie heeft blijkbaar succes in deze periode! En terecht !
Plotseling klinken de eerste akkoorden van « Watcher Of The Skies » ; het publiek reageert enthousiast.. Het is duidelijk: wat volgt zal uniek ziijn. En inderdaad, het was uniek. Meer dan 2 uur muziek uitsluitend samengesteld uit nummers van Genesis. We werden getrakteerd op een selectie van volwaardige juweeltjes zoals « The Chamber Of 32 Doors », uit 'The Lamb Lies Down On Broadway', een titel die het uitzonderlijke bereik van het muzikaal spectrum van Genesis duidelijk aantoont: het is orkestraal, krachtig en van een klassieke inspiratie, maar tevens jazzy, burlesque, met passages van regelrechte folk. « Het is maar een klein liedje dat ik op weg naar hier heb gecomponeerd », grapte Hackett.
Op het podium, wordt Hackett begeleid door Roger King, de Amerikaanse toetsenist die sinds de jaren '90 aan zijn zijde is, Rob Townshend op fluit en sopraansax, Gary O'Toole, zijn trouwe drummer en Lee Pomeroy (The English Rock Ensemble, Archive) op bas. Maar de grote vraag is natuurlijk de zanger. Wie heeft Hackett gekozen om de (uitmuntende) zangpartijen van Peter Gabriel en Phil Collins te interpreteren? Het is Nad Sylvan, de zanger van de Engels prog band Agents Of Mercy (ex-Unifaun). Technisch zeerzeker niet slecht: hij heeft een stem die een beetje gelijkaardig is aan die van Gabriel, maar ietwat meer nasaal. Hij heeft een theatrale houding en gothic look met zwarte make-up aan de ogen en lang blond haar. Soms heeft hij heeft de neiging tot over-reacting en komt zelfs wat ongelukkig over in "The Musical Box".
De show zelf is vrij discreet. Geen decor of kostuums, gewoon een geweldige lichtshow en een paar discrete video's.
Eén van de hoogtepunten van het concert is ongetwijfeld « Dancing With The Moonlit Knight », waar het publiek de super bekende melodie "Can You Tell Me Where My Country Lies" meezingt. Tijdens de instrumentale break bewonderen we de uitstekende techniek van Hackett, die één van de uitvinders is van de 'finger tapping', de (door Eddie Van Halen gepopulariseerde) techniek waardoor gitaristen de vingers van de rechterhand op de hals plaatsen om via hammer-on/pull-off zeer snelle opeenvolgingen van noten te kunnen spelen. Hackett ontwikkelde deze techniek door te kijken naar een aantal blues en jazz gitaristen (vooral Emmett Chapman, de maker van de 'Stick'). De eerste 'finger-tap' solo is waarschijnlijk de intro van « The Return Of Giant Hogweed », op 'Nursery Cryme' (1971)!
Tot zover dit stukje geschiedenis ... Na « Fly On A Windshield », waar Gary O'Toole de zangpartij voor zijn rekening neemt, komt een ander langverwacht moment: « Firth Of Fifth ». Het eerste deel van deze beroemde instrumentale passage wordt niet met de fluit, maar met de soprano sax door de uitstekende Rob Townshend gespeeld. Dan neemt Steve Hackett over met een uitmuntende krachtige en vloeiende uitzonderlijke solo, vol 'sustain' ; de melodie is fascinerend en getuigt van een ongelooflijke schoonheid... Een mooi moment.
De introductie van « Blood On The Rooftops" (uit ‘Wind And Wuthering’) geeft ons de kans te luisteren naar Hackett op klassieke gitaar, wat hij ook tot in de perfectie beheerst. Gary O'Toole zingt de partij van Phil Collins. Dan neemt Hackett een 'technische' pauze om een aantal problemen op de keyboards op te lossen, maar de band is snel terug voor drie extra songs uit ‘Wind And Wuthering’, waaronder de mooie en beklijvende "Afterglow". Dan komt het zeer hypnotiserende jazz-rockende "Dance On A Volcano", gevolgd door het sterke "Entangled".
Om het concert af te sluiten, biedt Steve Hackett ons een waar hoogtepunt: « The Musical Box » en « Supper's Ready », twee absolute meesterwerken van Genesis. Ook hier grenst het aan muzikale perfectie. Tijdens de aangrijpende instrumentale passage met de fluit in het midden van « Supper's Ready », zijn Hackett en Sylvan onder de indruk dat de melodie door een koor van mannenstemmen uit het publiek overgenomen wordt: een kippenvelmoment …
Als encore speelt de band een erg krachtige jazzy "Los Endos". Aan het eind van het lied, is de sfeer niet te beschrijven: het lijkt erop dat de AB zal exploderen. Het publiek wil een tweede encore maar tevergeefs, de lichten floepten aan.
We hebben een avond in de AB gehad vol prachtige muziek. We zijn Steve Hackett dankbaar om een tweede leven aan de meest geïnspireerde periode van Genesis te geven, hoewel sommige aspecten , waaronder de keuze van de zanger, open discussie zijn. Nu is het tijd om zich nog even onder te dompelen in de oorspronkelijke versies van deze unieke composities! Steve Hackett heeft hier zijn missie volbracht ...
Setlist : Watcher of the Skies - The Chamber of 32 Doors - Dancing With the Moonlit Knight - Fly on a Windshield - Firth of Fifth - Blood on the Rooftops - Unquiet Slumbers for the Sleepers... - In That Quiet Earth – Afterglow - Dance on a Volcano – Entangled - The Musical Box - Supper's Ready
Encore: Los Endos
Philippe Blackmarquis - Vertaling Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Cactus Club @ MaZ Brugge– concerts
Concerten
- 26.04 – Dub ®Evolution ft. Eastern Roots, Upfront Family, Forward Fever
- 27.04 - Project Global ft. The Excitements
- 03.05 – Project Global ft. Bombino
- 08-05 - Dark dark dark , North America
- 11-05 – Daan
- 11-05 – Son ar Sounds ft Simbad, lefto, Biaz
- 04.06 – Steve Earle & The Dukes , The Mastersons
- 25.06 – Patti Smith & Band @ Concertgebouw (uitverkocht)
- 13.10 – Sonar Sounds ft The Holydrug Couple
INFOS
Cactusfestival 2013 – 12.07 – 14.07
Na dEUS (14.07), Beach House (14.07), Michael Kiwanuka (13.07), Calexico (13.07), Bonnie Raitt (13.07), Balthazar (14.07) en The Tallest Man On Earth (14.07) nóg 5 namen voor Cactusfestival: Ozark Henry! Thurston Moore & Chelsea Light Moving! The Raveonettes! SX! Blaudzun!
http://www.cactusfestival.be
Klinkers 2013 – 26.07 – 10.08 – Brugse binnenstad
Benenwerk 2013 – 10.08 – diverse locaties in Brugge
KLINKERS 2013 • Billy Bragg! Tom McRae! Woven Hand! 't Hof Van Commerce! Múm !
KLINKERS tunet de Brugse zomer! Tussen 26 juli en 10 augustus vormt de Brugse binnenstad het decor voor veel muzikaal en ander vuurwerk.
Op de Burg presenteren we een aantal grotere én gratis openluchtconcerten. Tegen de achtergrond van het Brugse Stadhuis laten o.a. BILLY BRAGG, WOVEN HAND en 'T HOF VAN COMMERCE van zich spreken. Ook een aantal verrassende nieuwkomers komen zich hier bewijzen tijdens de Ethias Sessions: THE BRANDT BRAUER FRICK ENSEMBLE, THE SOULJAZZ ORCHESTRA, SUBMOTION ORCHESTRA, DOUGLAS FIRS ...
Het stemmige binnenplein van het Gruuthusemuseum vormt opnieuw het decor voor KLINKERS INTIEM. Deze concertreeks bestaat dit jaar uit vijf atmosferische concerten, die gepresenteerd worden voor een zittend publiek: TOM MCRAE, MÚM, CUCA ROSETA, COMPANIA FLAMENCA MARIA JUNCAL en ACCADEMIA DEL PIACERE (i.s.m. MaFestival).
Naast de muziekprogrammering is er tijdens KLINKERS ook plaats voor OPENLUCHTBIOSCOOP (29-30.07), COMEDY, speels vermaak voor kinderen én ouders tijdens KLINKERS FOR KIDS (04.08), en live bands in een apart stukje Brugge met KLINKENDE KROEGEN (07-08-09.08).
Tussen 29 juli en 03 augustus strijkt Jongerencultuurcentrum Het Entrepot opnieuw neer in het Astridpark voor de vijfde editie van het gratis zomerevent VAMA VECHE. Bakken sfeer, cosy caravans en dito zomerterras, zuiderse spijzen, warme tunes, een gevarieerd programma met kunstenmakers allerhande en een gezonde portie waanzin. Dit jaar met concerten van o.a. Ian Clement, Soldier's Heart, Helder, The Jaquelines, Hear Hear (a sheer), Winther, Kajhem Orchestra, Protection Patrol Pinkerton, Condor Gruppe, Spookhuisje, Paon, Low Vertical, Black Flower, Soviet Grass en Dandy Davy.
Op 10 augustus sluit Klinkers 2013 af met de 13e editie van BENENWERK 'BALLROOM BRUGEOISE', waarbij de binnenstad van Brugge verandert in één grote, kolkende dansvloer met 11 verschillende ballrooms in de meest uiteenlopende genres!
Voor meer info, zie: www.klinkers-brugge.be
vrijdag 26 juli x Burg x 20:30
BILLY BRAGG & BAND uk
x DOUGLAS FIRS b • I.h.k.v. Ethias Sessions
Op 'Tooth And Nail', zijn net verschenen nieuwe album, laat Bragg americana, folk, country, ragtime en gospel horen. Hij nam de plaat in vijf dagen op in de kelder van producer Joe Henry. www.billybragg.co.uk
De jury van Humo's Grote Rock Rally signaleerde alvast kippenvel tijdens de passage van Douglas Firs in 2010. Zijn zonet verschenen debuut 'Shimmer & Glow' wordt door de Belgische pers gloeiend heet onthaald, terwijl hij ook live voor de nodige opwinding zorgt. www.douglasfirs.be
zaterdag 27 juli x Burg x 20:30
'T HOF VAN COMMERCE b
x THE SOULJAZZ ORCHESTRA can • I.h.k.v. Ethias Sessions
Na de release van 'Stuntman' (met radiohit 'Voe De Show') zijn de frithoppers weer op kamertemperatuur en dus klaar voor consumptie. www.thofvancommerce.be
The Souljazz Orchestra geldt al tien jaar lang als een ritmische explosie van soul, jazz, afro, latin en dub, tot een kookpunt gebracht door blazers en primitieve keyboards. www.thesouljazzorchestra.com
vrijdag 02 augustus x Burg x 20:30
THE BRANDT BRAUER
FRICK ENSEMBLE d • I.h.k.v. Ethias Sessions
x SUBMOTION ORCHESTRA uk • I.h.k.v. Ethias Sessions
De minimalistische geluiden die tien klassieke muzikanten op aanwijzing van Brandt, Brauer & Frick aan piano, vibrafoon, percussie, koperblazers en strijkers weten te ontlokken, geven een compleet nieuwe dimensie aan het begrip 'ensemble'. Op het verrassende debuut 'You Make Me Real' (uit op !K7) injecteert het BBFE hedendaagse klassieke muziek met techno en house. www.brandtbrauerfrick.de
Ook Submotion Orchestra zorgt voor een verse invulling van het begrip 'live elektronica'. Op hun tweede album 'Fragments' strooien de zes heren plus dame uit Leeds kwistig met een geheel eigen mix van dubstep, soul, ambient elektronica, jazz en dub. www.submotion.co.uk
zondag 03 augustus x Burg x 20:30
WOVEN HAND us
x + tba
Bezieler van 16 Horsepower met charisma op overschot. David Eugene zweert bij god en de bijbel en in zijn songs zijn schuld en boete nooit veraf, maar zelfs de meest overtuigde atheïst laat zich in het geval van Woven Hand welwillig bekeren. www.wovenhand.com
INFO http://www.cactusmusic.be
Little Waves 2013 – Uitstekende eerste editie!
Little Waves 2013
Het stond vandaag (15 april 2013) te lezen in de metro … Universitairen hebben ontdekt dat goede muziek hetzelfde kan teweeg brengen als eens goed eten of een goede vrijpartij. Een gegeven dat niet te ontkennen valt na het eerste Little Waves festival in Genk. Het festival strikte enkele grote namen zoals Lisa Hannigan, Moddi, Marble Sounds en zorgde zo voor een waarlijk cultureel orgasme. Zoals eerder vermeld vond het festival plaats in het pittoreske Genk, meer bepaald in een oude koolmijnerij. Het pand biedt een perfecte mix tussen de oude Genkse gloriedagen en de nieuwe invulling, een puike prestatie als je het mij vraagt. Wandelend tussen oude machines, buizen, foto’s snuif je een deeltje geschiedenis op. Maar genoeg over het pand zelf laat ons overgaan naar de avond zelf.
De eerste band die onze zintuigen mocht prikkelen was Few Bits, een collectief ontstaan rond de Antwerpse singer - songwriter Karolien Van Ransbeeck. De nummers fladderen tussen fluisterpop en dromerige indierock waarbij invloeden van The Sundays of Lisa Germano terug te vinden zijn. Kenmerken die goed naar boven kwamen tijdens “Sweet Warior”, de intieme sfeer op het podium werd overgedragen via de zeemzoete stem van Karolien. Haar stem roept het vertrouwelijke van de moederkloek en weet zo de hele zaal in vervoering te brengen. Tijdens “People” tilde de band het geheel naar een hoger niveau. Het gebruik van meerdere stemmen creëert een diepgang in het nummer, wat aangevuld met de sterke melodische lijn van de gitaar het vertrouwelijke van de band verder zet. Dit zelfde sfeertje was ook terug te vinden tijdens “One Night Friend”, de hese stem van Van Reesbeeck neemt je mee in een eigen wereldje terwijl ze een verhaal vertelt. Het ontwapenende nummer heeft klanken die terug te voeren zijn naar de vroege Sigur Rós periode. Met nummers zoals “Come on Home”, “Wolves”, “Big Sparks” werd het singer - songwritergehalte doorbroken en toonde de band hun rock kant. “Come on home” wordt gedragen door de bas en dwingt je door de opbouw tot bewegen. “Big Sparks” bracht de meer experimentele kant naar boven, de afwisseling tussen de bas en melodische gitaar zorgde doorheen het nummer voor een Pink Floyd gevoel.
Tussen de bands door kon het publiek kennismaken met enkele singer - songwriters in spe. Utinknesse probeerde het singer - songwriter gegeven te doorbreken door te werken met verschillende loops. Het geheel kon uiteindelijk de zaal niet bekoren. Oakfield Drive bewees dat niet alleen vrouwen of zachtaardige mannen goeie schrijvers zijn. Het rock kantje aan zijn nummers kon het publiek wel bekoren.
Na een ferme vertraging door technische mankementen was het uiteindelijk aan Douglas Firs. Een band ontstaan rond Gertjan Van Hellemont (Bony King of Nowhere) aangevuld met bassist Simon Casier (Balthazar), Laurens Billiet (Spencer the Rover) dook achter de drums en Cleo Janse (Bony king of Nowhere) verving de gebruikelijke pianist. Hoewel het eerste akoestische nummer een prachtige opener was verkies ik toch de full band bezetting. Wanneer de groep inzet tijdens het tweede nummer, “Shimmer and Glow”, vloeit de energie van het podium. De muziek draagt zowel kenmerken van Neil Young als Bob Dylan, Ryan Adams,… Kenmerken die sterk naar boven kwamen tijdens “I don’t think you’re good to have around”. Dit stevige rocknummer wordt opgesierd door blues licks en orgel klanken. Gertjan Van Hellemont weet perfect een set op te bouwen, de overgangen van stevige naar sentimentele nummers weerspiegelen ook de cd (‘Shimmer and Glow’). “Misunderstood”, “Baby jack” balanceren tussen poppy en rock en vervolledigen op deze manier het uitgebreide repertoire van Douglas Firs.
Tijd voor een tweede pauze en ja alweer twee sterke singer - songwriterkandidaten, dit keer kon Songs of Sirens met een iet wat country-achtige stijl de zaal warm maken. Deze werd opgevolgd door Mocking Jay die in vergelijking met de vorige zangers/zangeressen duidelijk meer gevorderd was in het nummers schrijven. Hij brengt een heel volwassen sound die hem uiteindelijk de winnaar van de avond maakten. Een laatste kandidaat was Vince Jaenen, ongetwijfeld een goeie zanger maar het Bieber gehalte konden we toch niet volledig van ons afschudden.
Dan was het tijd voor Marble Sounds, stilaan Belgische trots geworden. Pieter Van Dessel als frontman en Gianni Marzo (Isbells) vormen het meesterbrein van Marble Sounds. Op Little Waves kwamen ze hun nieuwe plaat ‘Dear me, Look up’ voorstellen. “The time to sleep”, het openingsnummer van hun eerste cd, begint zeer rustig om uit te groeien tot een stevig rock nummer. Een nummer dat als verpersoonlijking van Marble Sounds gezien kan worden, zwevend tussen subtiel gitaarwerk en stevige rock. Alvast een perfecte opener. Dit werd gevolgd door “No one ever gave us the right” en “My Friend”. Beide nummers worden gekenmerkt door sterk opbouwend te zijn waarbij de muziek de stem golvend begeleid. “Ship in the sand” , een cover van Sophia, haalde het donkerste kantje van de heren naar boven. De vrolijke muziek met een diep droeve tekst laat je even zweven in melancholie. “Dance Clarence Dance” was net zoals op de plaat de opvolger. Om de woorden van Van Dessel te gebruiken, tijd voor een vrolijk nummer! En vrolijk werden we inderdaad, de stevige melodie dwong ons tot bewegen hier en daar waagde iemand zich aan een voorzichtige danspas maar meestal bleef het bij mee knikken op de muziek. Voor “Sky High” haalde Marble Sounds Karolien Van Ransbeeck op het podium. Spijtig genoeg kon dit nummer het zelfde gehalte als de rest van de set niet bereiken, kwam het doordat Karolien de tekst niet meteen kende, doordat het al zo laat op de avond was? Ik weet het niet maar echt overtuigend was het niet. Ze sloten af met “The summer of the sun” en “Evenings”. Twee nummers die het uiterste bieden van Marble Sounds en de set perfect afronden.
Volgende in rij, Lisa Hannigan voor velen de ster van de avond. De betoverende Ierse met een hemels hese stem, ondertussen wel gekend van de Danone reclame speelde tot voor kort bij Damien Rice. Nadat deze genoeg had van de samenwerking, besloot ze het alleen te proberen. Geluk voor ons! Ondertussen heeft ze twee platen op haar naam staan (‘Sea Sew’ en ‘Passenger’). Deze dame werd op het podium alleen begeleid door een gitaar, ukulele en mandoline. “Little Bird” zette de avond in, meteen werd de zaal ongelooflijk stil. “Passenger” was van het zelfde laken een pak, ditmaal werd de gitaar gewisseld voor mandoline. Het stampen van de voet zorgde voor het ritme en de wondermooie stem maakte verschillende sprongen. Het nummer uitgekleed tot op het been was kwam sterker over dan de cd versie. Na al die serieuze nummers was er ook eens tijd voor humor “Oh Sleep” normaal een duet, werd een solo duet. Verder trakteerde ze ons nog op “Safe Travels, don’t die”, “Lille” en het wondermooie “Knots”. Het was een perfect einde voor het ingetogen maar krachtige optreden.
Volgende aan zet was Winterslag. Een band ontstaan rond Rolf Veressen (ex- Feuerbach, Yuko, The bear that wasn’t), wat begon als een soloproject groeide uit tot een volwaardige band. Verder marcheren in het gelid Renee Sys (Renée), Ruben Lamon, David Broeders en Brecht Plasschaert (Marble Sounds). Ze namen onlangs deel aan Humo’s Rock Rally en brengen een dromerige indie pop. Met de opener “Hometown” werd het soft rock gehalte van de band aangehaald. “After that I fell in the water before that I drowned” volgde en kon ondanks de tweede stem van Renée de zaal niet echt bekoren. “How we lost control” en “Sideways” zijn eerder experimentele nummers met een aparte sound. Om een of andere reden leken de nummers weinig samenhangend maar er was wel een grote muzikale technische vaardigheid merkbaar aanwezig. “A brief Spell” creëerde meer harmonie en samenhang in de set. Het was één van de beter beluisterbare nummers. Al bij al was het een behoorlijk concert van Winterslag, spijtig genoeg kon het mij niet bekoren vanaf het eerste moment. Het experimentele gehalte in de nummers vraagt zeker voor een tweede luisterbeurt waarna de complexiteit van de nummers beter naar voor komt.
En dan was het tijd aan de laatste band van de avond Moddi. Deze Noorse sensatie deed in 2 jaar, 250 concerten waarna hij even rust nam om zich te herbronnen en naar buiten te komen met een nieuwe cd ‘Set the house on fire’. De blootvoetse Pål Moddi Knutsen (zang, accordeon en gitaar) start alleen op het podium. Het Noorse “Heim” lijkt wel universeel te spreken. “Let the spider run alive” wordt met de band ingezet, de accordeon wordt bovengehaald en zowaar ook de beat box talenten van Knutsen. Dit muzikale talent ondersteund door o.a Katrine Schiott (cello), Erik Normann Aanonsen (Bas/contrabass) slaagt er in om de verschillende muzikale lagen in dit nummer tot zijn recht te laten komen. “Soon you’ll love somebody” is een prachtig indiefolk nummer waarbij de gitaar de bovenhand heeft en op ondersteuning kan rekenen van prachtige cello tonen. Onder de oppervlakte voel je de Noorse invloeden sluimeren. Kari Jahnsen aka Farao vervoegt de band op het podium voor het prachtige nummer “Run to the water”. Een nummer geschreven voor een schizofrene vriend. Deze prachtige romantische ballade werd voortgestuwd door cello en piano waarop de twee stemmen elkaar uitbalanceerden. Het concert van Moddi kende een rijke mix tussen zowel nieuwe als oude nummers en beklemtoonde precies waar Knutsen voor staat. Een gevarieerde mix tussen Noorse klanken met hedendaagse folk.
De eerste editie van Little Waves was een waar genoegen om bij te wonen. Volgend jaar graag opnieuw met weer een spetterende affiche!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/little-waves-2013/
Organisatie: Little Waves
Nederlands 
Français 
