Sinds vorig jaar kun je niet meer omheen de Belgische pop van SX. Ken je SX niet? Wat een vergissing! Deze groep uit Kortrijk, onder leiding van Benjamin Desmet en Stefanie Callebaut, is onze grote hoop qua alternatieve rock. Ze kwamen in de belangstelling door de StuBru-wedstrijd Vibe On Air en die prachtige eerste single, "Black Video". Ze brachten hun debuut ‘Arche’, vorig jaar uit: een pareltje. Na een pak concerten in het clubcircuit en al in het buitenland, als support van dEUS btw!, keren ze terug naar een uitverkochte AB (AB Box).
Als support, Mittland Och Leo, een Antwerpse duo bestaande uit Joke Leonare Desmet en Milan Warmoeskerken. De naam van de groep is een samentrekking van ‘Mijn land’ in het Zweeds en de namen van de twee leden van de groep. Mittland Och Leo heeft het publiek gecharmeerd met instrumentaal elektronische muziek die erg 'vintage' klonk. Ze spelen uitsluitend op analoge instrumenten, waaronder een oude Crumar, en ze doen ons denken aan Kraftwerk en Jean-Michel Jarre, maar met een modern randje. Een mooie introductie.
Juist vóór het begin van het SX-concert horen we een synth die de eerste akkoorden van "Gold" speelt. Het creëert een zeer psychedelisch sfeertje op z’n Pink Floyds en het is met die single dat de groep uit Kortrijk zijn show begint.
Benjamin Desmet staat aan de linkerkant, met zijn synthesizer, Fender Stratocaster gitaar en Fender Chorus amp.; in het midden staat Stefanie Callebaut achter haar toetsen, helemaal in het zwart, en aan de andere zijde is Jeroen Termote, de drummer. Een grote cirkelvormige plaat staat achter de muzikanten, een hint naar de cover van het album.
De muziek is fascinerend, psychedelische, magnetische dreampop die z’n inspiratie vindt in een brede scala van stijlen. Wij denken natuurlijk aan Beach House wat betreft de etherische klank, maar ook aan Animal Collective, M83 en MGMT. Men vindt ook een sterk soul-aspect terug in de stem van Stefanie Callebaut, waarin spirit schuilt, een sopraan die de hoogste noot kan bereiken. Soms doet haar stem me denken aan Grace Jones en in het donkere "Aurora” aan Zola Jesus, Austra en Kate Bush. Aanvankelijk is haar stem een beetje zwak in de mix maar dit probleem geraakte snel opgelost.
De set focust zich natuurlijk op de 'Arche' plaat. Het Griekse woord αρχή 'betekent' begin ', maar ook' principe 'of' ‘beginsel '. Een solied fundament, want zowel het titelnummer als "Beach" en "Graffiti" zijn zeer sterke composities, die live een andere dimensie krijgen. Stefanie Callebaut zingt en speelt met grote passie, en haar feeling wordt uitgedrukt door sensuele , theatrale bewegingen.
Iets verderop verlaat ze haar keys en komt vooraan het podium. Het publiek wordt getrakteerd op "Strange Fruit", een gloednieuw lied, bijna a capella gezongen , met slechts een paar synth akkoorden op de achtergrond. Haar ongelooflijke stem heeft kracht en precisie, stijgt boven het publiek en baadt in een religieuze stilte. Stefanie geeft zich volledig in het soulvolle nummer . Haar stem concurreert hier met de grootste zangeressen, Amy Winehouse tot Victoria Legrand (Beach House). Aan het einde gaat ze zelfs een beetje te ver in haar expressiviteit maar we vergeven het haar .
Kijk naar dit bijzondere moment hier: http://youtu.be/ahICZI4stU4
Vervolgens gaat de band door met het complexe "Midnight Hour" en het lumineuze "Pearls". Dan volgt een tweede nieuw nummer: "The DIsc": ook veelbelovend, hoewel de bassen hier veel te sterk waren.
Tot slot komt het langverwachte moment voor de fans: "Black Video”, de hit die SX bekend heeft gemaakt. De interpretatie van dit uitzonderlijk stuk is perfect en aan het einde doet Stefanie een adembenemende vocale improvisatie, waarbij haar vocals letterlijk scheurden. Indrukwekkend!
Ze hadden in feite het concert met dit adembenemende sterke nummer moeten besluiten maar "The Future", minder krachtig maar toch zeer boeiend beëindigde het concert.
Het was een (te) kort concert (minder dan één uur), maar wel een energieke performance. Nogmaals, het zou nog beter zijn als Stefanie Callebaut haar keyboard verliet en haar plaats als 'frontvrouw' ten volle zou nemen om de songs nog meer elan te bieden en draagkracht te geven.
In ieder geval heeft SX ons een sterrenhemel aangeboden, dreampop van zeer hoog niveau. Geen twijfel mogelijk : SX wordt internationaal groots!
Kijk naar "Black Video" hier: http://youtu.be/BoTp8ABUEqc
Lees het interview die we vorig jaar op de showcase in het Planetarium van Brussel deden: http://www.musiczine.net/nl/interviews/sx/sx-the-next-big-thing-from-belgium-interview-nav-showcase-planetarium-brussel/
Neem gerust een kijkje naar de pics:
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sx-08-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mittland-och-leo-08-05-2013/
Neem gerust ook een kijke naar de pics van hun set met Vuurwerk, een dag eerder in de Muziekodrom, Hasselt
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sx-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/vuurwerk-07-05-2013/
Vertaling Philippe Bauwens - Johan Meurisse
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Les Nuits Botanique 2013 – Junip - Low, onder de noemer slowcore/americana
Les Nuits Botanique 2013
Koninklijk Circus
Brussel
Intrinsiek schoonheid is het sleutelwoord bij een band als het Amerikaanse Low, als je hun muziek oplegt of naar een optreden gaat. Hoe hun slowmotionpop ook klinkt, minimalistisch of gespierd , het is en blijft al twintig jaar bloedstollend mooi. Toegegeven, niet elke song of elke plaat is even sterk, maar de kalme , intieme , licht dreigende , onheilzwangere muzikale aanpak intrigeert in hun ‘less is more’ princiep .
De recente cd van het trio rond Alan Sparhawk (zang/gitaar) – Mimi Parker (zang/drums), aangevuld met een derde lid , Steven Garrington, op piano/bas, ‘The invisible way’, werd onder handen genomen van Jeff Tweedy van Wilco . We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat de laatste platen van Low sterk neigen naar hun ouder werk als ‘Things we lost in the fire’ (’01) en aan het wondermooie ‘The curtain hits the cast’ (‘96) . Low maakt de cirkel terug rond sie!
Juist, verrassend is het niet echt meer maar hun onthaastingspop is en blijft iets unieks; wat ze doen , doen ze al ruim twintig jaar goed, door het beheerst gespeelde spel, de subtiel opbouwende, aanzwellende dromerige melodieën, de rauwere, grimmige sound of net de sober gehouden instrumentatie, gedragen door de warme mooie stemmen van het echtpaar Sparhawk - Parker. Een hemels samenzijn, die door de projecties op het achterplan nog werd beklemtoond, want hun trip werd nog adembenemender door oude zwart-wit circusvoorstellingen, allerhande vliegtuigstunts en andere leuke zaken .
Letterlijk werd je meegevoerd , in het eerste deel met de een handvol songs van de nieuwe plaat, “Plastic cup”, “Clarence white” , “So blue” en uitschieters “Holy ghost” en het tot op het bot uitgediepte “On my own”, dat met feedbackgeraas zachtjes durfde te exploderen. De instrumentatie kreeg hier de volle ‘breed veertien’. Een eerste hoogtepunt! Ohja, ook de zang van Mimi kreeg meer dan vroeger een voorbestemd plaatsje in het geheel.
Low grossierde vervolgens in hun rijkelijk gevulde oeuvre, lieten een krachtig “Monkey” en “Witches” horen, en nodigden uit tot een sfeervolle “Waiting” en “Words” . Kippenvelmomenten kreeg je opnieuw door een huiverend “Pissing” , “Especially” en het afsluitende “Canada” . Splinterbommen waren het en een Low op z’n best .
Ze kregen nog ademruimte eentje meer te spelen, “I hear goodnight”, die ergens op een ‘in the fishtank’ plaat staat , de ideale tranquillizer, hypnoticum , om de slaap in te leiden.
Een muzikale trip om u tegen te zeggen . De Low formule en mystiek werkt na al die jaren nog even aanstekelijk en beklemmend . Sterk optreden !
We houden van José Gonzalez als band , Junip , liever dan het solomateriaal van de man , dat toch ook al van vijf jaar terug is . Jawel , hij fabriceerde twee onnavolgbare breekbare covers, namelijk “Heartbeat” (The Knife) en “Teardrop” (Massive Attack), en wereldwijd succes verkreeg hij met z’n melancholische ‘treurwilg’ sing/songwriterpop.
Maar met z’n compagnons Tobias Winterkorn (toetsen) en Elias Araya (drums) kwam hij tot Junip, live met zes, die een gesmaakte , overtuigende fusion presenteren van pop, folk, psychedelica, ‘70s en americana. Het resulteert in twee fijne platen ‘Fields’ en de onlangs verschenen ‘Junip’. In die hypnotiserende, spannende, broeierige, dromerige songs krijgen toetsen en synths een prominente rol , zonder het ‘band’ gevoel te verliezen . Junip blaast warm en koud tegelijkertijd en laat zelfs afrotintjes (“Suddenly”) , bassloops (“Line of fire”) en Sigur Ros neigende soundscapes (“Walking lightly”/ “Without you”) op ons los .
“In every direction” was een meesterlijke opener, verder we lieten we ons lekker meeslepen op hun songmateriaal , waarbij de instrumentatie naast de (soms beperkt gehouden) dromerige zang in kracht won. Ze leidden tot een climax op “After all is said & done” en “Line of fire” … Compositorische diepgang en spelplezier !
Ondanks de geconcentreerde , deels afstandelijke Gonzalez, was zowel band als hijzelf sterk geraakt van het puike onthaal.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – Low – Junip, onder de noemer slowcore/americana
Les Nuits Botanique 2013
Koninklijk Circus
Brussel
Intrinsiek schoonheid is het sleutelwoord bij een band als het Amerikaanse Low, als je hun muziek oplegt of naar een optreden gaat. Hoe hun slowmotionpop ook klinkt, minimalistisch of gespierd , het is en blijft al twintig jaar bloedstollend mooi. Toegegeven, niet elke song of elke plaat is even sterk, maar de kalme , intieme , licht dreigende , onheilzwangere muzikale aanpak intrigeert in hun ‘less is more’ princiep .
De recente cd van het trio rond Alan Sparhawk (zang/gitaar) – Mimi Parker (zang/drums), aangevuld met een derde lid , Steven Garrington, op piano/bas, ‘The invisible way’, werd onder handen genomen van Jeff Tweedy van Wilco . We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat de laatste platen van Low sterk neigen naar hun ouder werk als ‘Things we lost in the fire’ (’01) en aan het wondermooie ‘The curtain hits the cast’ (‘96) . Low maakt de cirkel terug rond sie!
Juist, verrassend is het niet echt meer maar hun onthaastingspop is en blijft iets unieks; wat ze doen , doen ze al ruim twintig jaar goed, door het beheerst gespeelde spel, de subtiel opbouwende, aanzwellende dromerige melodieën, de rauwere, grimmige sound of net de sober gehouden instrumentatie, gedragen door de warme mooie stemmen van het echtpaar Sparhawk - Parker. Een hemels samenzijn, die door de projecties op het achterplan nog werd beklemtoond, want hun trip werd nog adembenemender door oude zwart-wit circusvoorstellingen, allerhande vliegtuigstunts en andere leuke zaken .
Letterlijk werd je meegevoerd , in het eerste deel met de een handvol songs van de nieuwe plaat, “Plastic cup”, “Clarence white” , “So blue” en uitschieters “Holy ghost” en het tot op het bot uitgediepte “On my own”, dat met feedbackgeraas zachtjes durfde te exploderen. De instrumentatie kreeg hier de volle ‘breed veertien’. Een eerste hoogtepunt! Ohja, ook de zang van Mimi kreeg meer dan vroeger een voorbestemd plaatsje in het geheel.
Low grossierde vervolgens in hun rijkelijk gevulde oeuvre, lieten een krachtig “Monkey” en “Witches” horen, en nodigden uit tot een sfeervolle “Waiting” en “Words” . Kippenvelmomenten kreeg je opnieuw door een huiverend “Pissing” , “Especially” en het afsluitende “Canada” . Splinterbommen waren het en een Low op z’n best .
Ze kregen nog ademruimte eentje meer te spelen, “I hear goodnight”, die ergens op een ‘in the fishtank’ plaat staat , de ideale tranquillizer, hypnoticum , om de slaap in te leiden.
Een muzikale trip om u tegen te zeggen . De Low formule en mystiek werkt na al die jaren nog even aanstekelijk en beklemmend . Sterk optreden !
We houden van José Gonzalez als band , Junip , liever dan het solomateriaal van de man , dat toch ook al van vijf jaar terug is . Jawel , hij fabriceerde twee onnavolgbare breekbare covers, namelijk “Heartbeat” (The Knife) en “Teardrop” (Massive Attack), en wereldwijd succes verkreeg hij met z’n melancholische ‘treurwilg’ sing/songwriterpop.
Maar met z’n compagnons Tobias Winterkorn (toetsen) en Elias Araya (drums) kwam hij tot Junip, live met zes, die een gesmaakte , overtuigende fusion presenteren van pop, folk, psychedelica, ‘70s en americana. Het resulteert in twee fijne platen ‘Fields’ en de onlangs verschenen ‘Junip’. In die hypnotiserende, spannende, broeierige, dromerige songs krijgen toetsen en synths een prominente rol , zonder het ‘band’ gevoel te verliezen . Junip blaast warm en koud tegelijkertijd en laat zelfs afrotintjes (“Suddenly”) , bassloops (“Line of fire”) en Sigur Ros neigende soundscapes (“Walking lightly”/ “Without you”) op ons los .
“In every direction” was een meesterlijke opener, verder we lieten we ons lekker meeslepen op hun songmateriaal , waarbij de instrumentatie naast de (soms beperkt gehouden) dromerige zang in kracht won. Ze leidden tot een climax op “After all is said & done” en “Line of fire” … Compositorische diepgang en spelplezier !
Ondanks de geconcentreerde , deels afstandelijke Gonzalez, was zowel band als hijzelf sterk geraakt van het puike onthaal.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Een heel bijzonder plaatje is ‘Killing tale’ van The Godspeed Society , een uitgebreid ensemble uit Portugal die komt aandraven met een verhaal van een jonge rouw die vermoord wordt door haar lover boy in het stadje ‘Blood City’. Een mysterie slui(m)ert (zich) omheen die moord , wat doet denken aan het verhaal van Twin Peaks. De story wordt weergegeven in een 24 pagina tellend boek , die bij het album zit . Ze brengen het verhaal in vijftien indringende , (licht) dreigende , spannende songs , die nog geïnjecteerd worden door de vrouwelijke vocals van Silvia Guerreiro. .
Muzikaal zit het gezelschap ergens darkwave, gothic rock, cabaret op z’n Amanda Palmer’s, jazz noir en rokerige bluesrock. Flutes en accordeon bieden dat extraatje donkere atmosfeer . Intrigerend werkstukje .
Info http://www.killingtale.wix.com/thegodspeedsociety
Rap op z’n West-Vlaams (avant hop/nederhop of hopperdehop) … Steven H(eyse) knalt er tegenaan met aanstekelijke , broeierige en mellow gevoelige toegankelijke hiphop . Hij slaagt erin alle indrukken van zich af te gooien. Zijn live performances zijn op z’n minst energiek , gedreven en explosief te noemen, met een ‘Lach en een Traan’ , of soms wel ‘Pijn & Lijden’.
Hij rapt en zingt snedig in een West-Vlaams dialect en swingt met een laagje humor , vergezeld van een voorgeprogrammeerde ritmebox.
De vijf songs zijn uitermate gevarieerd en boeiend. Op “Een meiske met een bril” klinkt hij sober, treffend met een akoestische gitaar om dan met een rits Front 242 beats een remix van “t Zit tegen” letterlijk op ons los te laten!
Het is eenvoudig bij Steven H . Zijn muziek klinkt fris, speels en opzwepend. Een groots entertainer en Artiest met een Feestneus!
Intussen is een gloednieuwe videoclip klaar voor het nummer Alsan Verward: http://www.youtube.com/watch?v=1a5oakQ2_OI
http://www.stevenh.be
Het instrumentale Locus Control komt aandraven met een boeiend werkstuk . Al snel op “Snowdon alt. 900 ft” krijgen we de synthese van hun sound : hier versmelten postmetal, progrock , postrock en allerhande - core , wat een prima resultaat oplevert . Broeierig, gedreven , meeslepend materiaal , dat leunt op ritmiek , maar durft avontuurlijk te klinken. Een intens snedig , krachtig , helder geluid waarin subtiliteit en details de muziek diepgang geven .
Een muzikale trip doorheen diverse emoties en sferen , wat en verve besloten wordt met songs “Sodium” en “Douzaine tranches de vie”.
http://www.locuscontrol.be
Kregen we met de cd ‘Familiar sounds’ een reeks fijne , sfeervolle, energieke poprock te horen, dan legde zanger/componist Peter Vleugels zich op deze plaat ‘Chromoscope’ toe op een avant-gardistisch geluid . Heel andere koek dus , met muzikale schetsen, rauw, ruw, ongepolijst met tegendraadse ritmes en elektronica . Het is een creatieve trip , die inspanning vergt , maar evenzeer vraagt om los te laten om optimaal die composities te ervaren.
‘Chromoscope’ wordt aanzien als een muzikale ruimtereis , die eens eraan begonnen, niet kan worden afgebroken . En prélude op de trip naar Mars weliswaar, vertrekken , aangekomen, thuisgekomen , maar niet terugkeren … Hier heeft hij eens goed laten gaan, wat doet denken aan Mauro’s Planet Pawlowski …
http://www.myspace.com/buffoontherockband
La Pegatina is een Catalaanse rumbaband. Deze werd opgericht in 2003 en bestaat uit een 7-koppige bezetting. Sterk beïnvloed door Manu Chao en Mano Negra en met invloeden vanuit de rumba, ska en cumbia maken ze bruisende feestmuziek.
‘Eureka!’ is hun vierde album en bestaat uit een heleboel ultrakorte dynamische nummers. Hier en daar voegen ze wat elektronica toe. Beste nummers zijn “Non E Facile”,” Ara Ve Lo Bo” en ‘Mamma Mia’. Nu en dan nemen ze ook wat gas terug met een paar gevoelige nummers. Maar eigenlijk is dit hun ding niet. Dus feesten maar. Een aanrader voor zonnige dagen.
In Duitsland is Blackmail binnen rockkringen een zeer grote naam. De band bestaat twintig jaar, verkocht in die tijd heel wat platen en speelde ondermeer op het prestigieuze Rock Am Ring. In 2011 wisselde de band van zanger en maakte met de langspeler ‘Anima Now’ een nieuwe start. Een puike plaat maar echt scoren buiten de landsgrenzen was er niet bij.
‘II’ lijkt een nieuwe poging en is een zeer toegankelijk rockalbum geworden met diverse catchy en melodieuze nummers. Blackmail weet genres als indierock, alternatieve rock, grunge en psychedelische rock perfect tot één geheel te versmelten. ‘II’ is ook een stuk steviger dan voorgaand werk want Blackmail gebruikt regelmatig harde uithalen zoals ook Queens Of The Stone Age daar een patent heeft. Een andere naam die ons vaak te binnen schiet bij de muziek van deze Duitsers is Placebo. Dan komt ondermeer door de fraaie stem van Mathias Reetz.
Op ‘II’ staan er trouwens tien songs met als uitschieters het meeslepende, melancholische “Shine” en het snelle “Palms”. Meer info vind je op www.blackmail.de .
Het heeft een tijdje geduurd maar de punkrockveteranen van Snuff zijn terug met een nieuwe langspeler. In 2009 begonnen de legendarische Britten opnieuw met touren wat bij de fans uiteraard de hoop deed ontstaan dat de band met nieuw werk zou komen. Met ‘5-4-3-2-1... Perhaps?’ is dat er eindelijk en het is het lange wachten zeker meer dan waard geweest. Veel is er niet veranderd met vroeger: de muziek van Snuff wordt nog steeds gekenmerkt door de combinatie van tomeloze energie en melodie, de typische vocalen van zanger en drummer Duncan Redmonds, de catchy gitaren van Loz Wong en het regelmatige gebruik van trombone en een hamond-orgel.
Het zijn vooral de songs waarbij Snuff deze laatste twee instrumenten gebruikt zoals opener “In The Stocks”, “Rat Run”, “All Good Things” en “EFL” die naar voor springen en de klasse van de band onderstrepen.
Snuff is duidelijk op zijn best als het al zijn muzikanten inschakelt. De snellere hardcoresongs zoals “Mumbo Jumbo” en “I Blame The Parents” zijn iets minder gezien Redmonds dan vervalt in eentonig geschreeuw en het gitaarwerk het vooral van snelheid ipv goede melodieën moet hebben.
Desondanks is dit opnieuw een goede plaat met verschillende catchy en uiterst meezingbare nummers van een band die nog steeds flink kan rocken!
Ook dit jaar trekt het rondreizende punkrockfestival Vans Warped Tour doorheen de VS. Een opmerkelijke naam die er op de bill staat is die van Strawberry Blondes. Het gaat hier om misschien wel de grootste punkband in de UK die in het verleden het podium deelde met Rancid, Street Dogs, Bad Brains, Anti-Flag en een rist andere bekende namen. Het drietal uit het Welsche Newport maakte sinds haar ontstaan in 2003 twee langspelers waarbij op de laatste plaat ‘Fight Back’ fijne heren als Joey La Roccca en skalegende King Django hun medewerking verleenden. ‘Nothin’ left to lose’ is de nieuwe ep van Strawberry Blondes en bestaat uit vier songs. Wie het plaatje beluisert, hoort uitmuntende streetpunk met sterke melodieën en heel wat singalongs. De drie muzikanten weten verduiveld goed hoe je een prima punknummer in mekaar knutselt. Bij veel EP’s is het meestal enkel de titeltrack die de moeite waard is, op ‘Nothin’ left to lose’ is het onmogelijk om één favoriet te kiezen. Het is allesbehalve toeval dat de organisatoren van de Vans Warped Tour deze heren op het spoor kwamen. Wat ons betreft is dit plaatje verplicht voer voor fans van Rancid, The Clash en The Specials.
We hielden al van de twee vorige cd ’s ‘Antidotes’ en ‘Total life forever’ van de uit Oxford afkomstige Foals van Yannis Philippakis die indie , postpunk en punkfunk tot een mooi homogeen geheel breien. Jawel , we noteerden frisse, aanstekelijke, avontuurlijke songs, die hyperkinetische ritmes, een nerveuze melodie, stuwende baslijnen, een bezwerende, opzwepende percussie, en hoekige en strakke riffs hadden , niet vies van een portie fuzz als toegevoegde waarde.
Die tweede plaat betekende alvast de definitieve doorbraak voor het kwintet , een album dat duidelijk toegankelijker en eenvormiger was door een zalvende, gelaagde opbouw.
De nieuwe cd overtuigt evenzeer, en is zeker niet mis , maar verbaast minder . Foals is en blijft goed bezig en brengt opnieuw een paar stekelige, toegankelijke catchy ‘move’ songs als “Inhaler” (knipoog naar Porno for Pyros), de happy single “My number”, en verder “Everytime” en ”Out of the woods” . Stroomstoten dienen ze toe in het magnifieke “Providence”, de sterkste song van de plaat , én een Foals op z’n best! Er wordt pas gas teruggenomen op meer etherische materiaal als “Late night”, en de closing songs “Stepson” en “Moon” . Foals behoudt een doeltreffende aanpak , ergens dartelend, twinkelend , ergens strak en ergens dromerig, pakkend en zacht.
Een mooi debuut horen we van Maya’s Moving Castle . Terecht stonden ze al in de finale van Humo’s Rock Rally en op de Beloften in Gent . Het kwartet switcht met invloeden van de onvolprezen trippop van Lowpass, en de ijle, koele elektronica van The Knife , Bel Canto en ons eigen Sx , gedragen door de dromerige, melancholische zang van Ann-Sophie Claeys. Door het elektronisch vernuft dringt en presenteert zich een droomwereld als een grimmige, mysterieuze, koele leefwereld op; de slepende , onrustige, dreigende als zalvende, betoverende synths , beats en percussie, aangevuld met de nerveuze en ingehouden beheerste gierende gitaar van Nele De Gussum, die Ann-Sophie in de zangpartijen bijstaat, zorgen hiervoor.
Bitterzoet materiaal , tussen toegankelijkheid en experiment, dat met “War” en “Next life” al twee sterke singles heeft. “Feed me” rockt, “Peddeas & medisande” laat iets filmisch sprookjesachtig horen , en op “Shower” en het donkere “Alas my love” vullen strijkers aan .
Maya’s Moving Castle houden we dus maar best in het oog!
Een freakfolkende goeroe zal hij wel altijd blijven , die Devandra Banhart , die een goede tien jaar terug ontdekt werd door Swans voorman Michael Gira . Het is en blijft de rode draad door heen de freewheelende stijl van z’n materiaal . Altijd wel leuk , gevarieerd , maar daarvoor niet samenhangend en steeds boeiend. Het toonbeeld van de ultieme vrijheid en de ‘peace en love’ hippe toestanden in de muziek en denkpiste worden op die manier wel gesteund.
Opnieuw noteren we een veertien tal nummers die de dromerige, psychedelische indiefolk ondersteunen , keurig vermengd met o.m. electrotunes (“Your fine petting duck”), Zuiders Spaanstalig gitaargetokkel ( daar is zijn jeugd in Venezuela niet vreemd aan!) (“Mi negrita”, “The ballad of Keenan Milton” of “Taurobolium”). Af en toe gaat hij wat meer uptemo en hitsender naar de retrorock (“Won’t you come over”) .
Voor de rest rustige voortkabbelende broeierige droomfolk pop met een alternatief kleurtje . Banhart houdt zich vast aan een aangename, ontspannende, frisse veelkleurige stijl in een ‘big smile’ concept.
We waren al onder de indruk van deze Noord-Ieren uit Belfast , een trio live met vier , die ons overdonderden op hun gigs en eigenlijk boeiend en gevarieerd plaatmateriaal uithebben . Deze post/math rock band viel op door muzikale krachtpatserij en lieflijke zalving te combineren in hun instrumentale ‘soundtrack’ geluid; een geluid dat fors en krachtig, donker en dreigend, zwaar en loom kan zijn, maar door de variatie en de repetitieve ritmes evenzeer houdt van een intense sfeervolle, broeierige spanning. En hoorden we tussenin niet wat speelse humor door de handclaps en een neurie gehalte . Deze lijn zetten ze alvast verder in het nieuwe werk , dat niet voor niks ‘All hail bright futures’ noemt , want de vrolijke tunes , de mantra’s, de Caribische ritmes en blazers komen nog meer door in hun brede opzet; fris aanstekelijke , soms kernachtige (korte) songs zelfs , die niet vies zijn van wat vocoder, vervormde zangpartijen . “Big things do remarkable” en “The stay golden” trilogie zijn maar een paar voorbeelden . “Like a mouse” laat een krachtige band etaleren en “Mend and make safe” kan zo op een plaat van Battles staan door de groovy vibes .
Spannend, bedreven , groovy, meeslepend en sfeervol materiaal dus , van een band die deze keer een smiley op ons gezicht tovert .
De ouwe hardrockers van Deep Purple (of wat er nog van overschiet) hebben 8 jaar na het te verwaarlozen ‘Rapture of the deep’ nog eens een nieuwe studio plaat gemaakt. Geen mens die er zat op te wachten maar iemand vond het blijkbaar toch verantwoord. Laten we niet vergeten dat Purple, samen met Zep en Sabbath, mee de basisstenen legde van een genre dat men vroeger hard rock noemde en dat later geëvolueerd is tot metal, en nog later tot allerlei extreme (en veelal belachelijke) varianten ervan. Begin jaren 70 was Deep Purple van het hardste wat er in muzikale kringen te beleven viel, nu is het in vergelijking met vele huidige metalacts een softrock band.
‘Now What?!’ is een rockplaat geworden die nog net de groepsnaam waardig is, maar die nergens kan tippen aan klassiekers als ‘In Rock’, ‘Machine Head’ en ‘Fireball’. Daarvoor staan er te weinig onvergetelijke songs op. Vandaar waarschijnlijk dat Purple zonodig meende het een en ander te moeten opfleuren met overtollig bombast waardoor ze al eens op het terrein van AOR rock komen. Dit is misschien goed voor de Amerikaanse markt, maar wij krijgen er puisten van. In de afsluiter “Vincent Price” komt er zelfs een koor aan te pas, hou uw kotszakje toch maar bij de hand.
Deep Purple is met gerenommeerd producer Bob Ezrin in zee gegaan, maar volgens ons hadden ze beter Rick Rubin gebeld, luister naar de laatste ZZ Top en u zal ons wel verstaan.
Oudgediende Ian Gillan weet nog wel een aardig potje te zingen, maar nergens klinkt hij echt gevaarlijk. De macho gitarist Steve Morse (een indringer, wegens geen lid van de originele bezetting ten tijde van de eerder vermelde klassiekers) doet het ook nog behoorlijk, maar hij is Blackmore niet, hé. Vooral de keyboards van Don Airey (eigenlijk ook een bastaard, maar zat wel bij Rainbow) klinken bijwijlen vintage Deep Purple (o.m. in de degelijke rocker “Après Vous”), en dat is dan weer goed nieuws. Eén van de opflakkeringen is bijvoorbeeld “Body Line”, een funky beestje dat wel het tweelingbroertje lijkt van “No One Came” uit ‘Fireball’.
Over de ganse plaat zijn er zo nog wel flarden van de vroegere Purple die boven water komen, maar we zouden u toch aanraden om vóór uw bezoekje aan de komende Lokerse Feesten eerst even een drietal keer ‘Machine Head’ pokkenluid door uw boxen te jagen in plaats van deze ‘Now What?!’.
Voor de fans zal dit nieuwe album echter geen tegenvaller zijn, en dat is al heel wat.
Les Nuits Botanique 2013 – Connan Mockasin – The Leisure Society – Wave Machines
Les Nuits Botanique 2013
Chapiteau
Brussel
Pas halverwege de set, meer bepaald vanaf het Beegees discofunk nummer “Keep The Lights On” kwam er in de tent aardig wat deining opzetten voor Wave Machines, een kwartet uit Liverpool dat niet aan haar proefstuk toe was op Les Nuits Botanique. Niet echt verwonderlijk, want de eerste helft bleek integraal gereserveerd te zijn voor de voorstelling van ‘Pollen’, het nieuwe album dat opvallend minder hitsig en geil klonk dan het debuut van intussen alweer drie jaar gelden. Live had Wave Machines de witte funk gelukkig nog steeds meer dan aardig in de vingers zitten. Wie, zelfs zonder één pint op, stil kon staan op “The Greatest Escape We Have Ever Made” had waarschijnlijk ergens een verlamming van zijn of haar zenuwstelsel opgelopen. Net iets te voorspellend werd afgesloten met “Punk Spirit”, in eigen land uitgegroeid tot bescheiden ‘national anthem’, maar die avond vooral illustrerend voor een muzikale stijlbreuk die we nog niet volledig verwerkt hebben.
Zanger Nick Hemming was duidelijk in zijn nopjes om voor de verandering pal tussen de symmetrische buxus haagjes in de tuin van de Botanique te mogen spelen. Vermoedelijk was zijn Brits geboortedorp op het platteland, waar niemand trouwens ooit al van gehoord, daar niet vreemd aan. En gelijk had hij, want de bucolische folk pop van zijn band The Leisure Society kwam er meer dan aardig tot zijn recht. Vrolijkheid en somberheid zaten perfect gedoseerd in de tijdloze songs die solliciteerden naar een podiumplaats in de Britse hedendaagse folk. Het nieuwe album ‘Alone Aboard The Ark’ is net uit en heeft de potentie om uit te groeien tot één van de betere albums van 2013.
Eigenlijk zijn we nog steeds niet helemaal ontwaakt uit de roes waarin afsluiter Connan Mockasin (pics homepag) de Chapiteau onderdompelde. Noch is het ons al volledig duidelijk wie of wat er precies tussen de onderbelichte nevelslierten te ontwaren viel. Want veel meer dan vage, in excentrieke klederdracht gehulde silhouetten die je ’s nachts liever niet alleen tussen de bosjes van de Kruidtuin tegen het lijf loopt kreeg je niet te zien.
Dit bizarre gezelschap uit Nieuw Zeeland, vermoedelijk uit een humusrijke streek waar de paddenstoelen nog niet voor massaconsumptie geteeld worden, slaagde er meesterlijk in om een uur lang een soort van bedwelmend parallel universum te creëren waarin alle muzikale conventies overboord gegooid werden. Galmende Cocteau Twins gitaren, dissonante pianoriedels en benepen, infantiele stemmetjes gaven aan de psychedelische parels “It’s Choade My Dear”, “Forever Dolphin Love” en “Faking Jazz Together” een donker, sinister randje alsof de duivel er mee gemoeid leek.
Geen wonder dat het publiek van Les Nuits Botanique, altijd open minded voor een muzikaal avontuurtje, er amper genoeg van kon krijgen. Een absolute ontdekking!
Neem gerust een kijkje naar de pics (alle zalen!)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/connan-mockasin-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-leisure-society-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wave-machines-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/soley-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rebekka-karijord-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kishi-bashi-07-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cave-painting-07-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2013)
Chelsea Wolfe is een singer-songwritster, een groot talent, die muzikale stijlen overstijgt , en donkere, diepe, erg persoonlijke nummers componeert . Ze is niet Gothic, ze is niet Witch-House of zo iets, maar Als je haar stijl echt wilt beschrijven, dan is het een soort van drone-folk-blues-goth-elektronische crossover ... Hopelijk helpt dit je vooruit!
Ik had haar al gezien in de Magasin 4 in Brussel in april 2012 en was onder de indruk van haar show. Maar deze keer was haar show nog veelbelovender, want Chelsea gaat een dubbele set spelen met een akoestisch deel, gebaseerd op haar alom geprezen akoestisch album ‘Unknown Rooms’ en een elektrisch deel, met oudere nummers, aangevuld met twee niet eerder uitgebrachte nummers van haar te verwachten nieuw album in september .
Support was Heirs, vier jongens uit Australië die een soort instrumentale, drone post-metal / post-rock muziek spelen. Ze hebben al twee albums en een EP uit op Denovali Records en later dit jaar verschijnt er een derde album. Hun concert was krachtig, donker en hypnotiserend. Het is niet echt mijn favoriete soort muziek door de repetitieve ritmes en door de afwezige zang. Ze speelden "Hunter", het titelnummer van hun laatste EP en ook twee nieuwe, nog niet eerder uitgebrachte nummers: "Evol" en "Two". Hoe dan ook, een leuke ontdekking, en bovendien ze zijn echt aardige jongens als je ze leert kennen! Bekijk een fragment uit hun show: https://www.youtube.com/watch?v=EXpWXiVA5Zg
Setlist: Strobe, Evol, Hunter, Fowl, Two. More info at www.heirs.com.au
Vóór Chelsea Wolfe het podium opkwam, was er een tape met donkere en lyrische muziek van de Poolse componist Henryk Górecki. Dan verscheen Chelsea Wolfe, gekleed in een lange zwarte, witchy dress. Ze nam haar akoestische gitaar en speelde de eerste akkoorden van "Appalachia", uit ‘Unknown Rooms’. Een complete stilte in het publiek noteerden we. Een quasi religieuze sfeer. De mooie Andrea Calderon op viool en backing vocaliste , vergezelde Chelsea en Ben Chisholm, de partner van Chelsea, hanteerde synth bass, aangevuld met geluidseffecten. Een mooi moment. Op "Spinning Centers" en "I Die For You" was de samenzang tussen Chelsea en Andrea echt geweldig en was er de sfeer van een donkere ceremonie, met zeer weinig verlichting en witte kaarsen op het podium. "Flatlands " volgde, waarschijnlijk haar meest klassieke folk song. De laatste song van de akoestische set was "Boyfriend", gecomponeerd door een oude vriend van haar, Karlos Rene Ayala, een song met een langzame ceremoniële zang, laag gitaargetokkel (Chelsea's gitaren zijn altijd een toon lager, in D) ondersteund van mooie synth arpeggio's aan het eind. We werden in een droomwereld gedompeld . Een perfecte akoestische set! Bekijk "Flatlands": https://www.youtube.com/watch?v=eUAVoE77VaI
Als overgang naar de elektrische set, speelde Andrea Calderon een zeer mooie instrumental op haar viool. De octaver effects gaf de indruk dat er twee violen speelden. Andrea, die in een prog band (Corima) speelt, is een grote fan van Magma, maar ook van de Belgische band Univers Zero en backstage vertelde ze me dat de instrumental door het nummer "Straight Edge" van deze prog band werd geïnspireerd. Een mooi moment.
Dan kwam Chelsea terug voor de elektrische set, samen met Ben, de drummer, Dylan Fujioka en de lead gitarist, Kevin Dockter. Ze begonnen de set met een gloednieuw lied, "Kings", die op het nieuwe album zal verschijnen. Het is meer elektronisch, bijna trip-hop(ish). Denk aan hypno-gotiek, en een zeer donker Portishead, met mineur akkoorden die je heel ver meenemen. Je kon zien dat Chelsea graag dit nieuwe nummer speelt , want haar ogen , haar hoofd en haar lichaam gingen mee in trance. Ben verlaat zijn keyboards en grijpt zijn Rickenbacker bas voor een lawaaierige, bijna prog-metal instrumentaal einde. Een meesterwerk! Ik wil zeker dit lied voor mijn volgende DJ set hebben ...
Hierna speelde de band een paar 'klassiekers' zoals het angstaanjagende “Demons”, de bluesy "Moses" en de betoverende "Tracks (Tall Bodies)". "Movie Screen" was weer een echte 'tour de force' op zang. Door voetpedalen versierde Chelsea een verbazingwekkend vocaal effect op dit nummer. De synth bass en de trage, gesofisticeerde drum-play versterkten het trip-hop(ish) aspect ...
Daarna speelden ze een ander, nog unreleased nummer, "Feral Love", dat begon met mooie synthklanken en geweldige log slepende drums van Dylan Fujioka. Het laatste nummer was een zeer krachtige versie van "Pale On Pale". Na de orgel intro, speelde Chelsea een bluesy riff die nu een soort klassieker is geworden, en zong deze prachtige , klaaglijke melodie met hoge Arabische tonen die deden denken aan Lisa Gerrard. Het einde van de song was een luidruchtige,'wall of sound' die meer dan twee minuten duurde, totdat Ben de hand hief een einde te maken aan de show.
Als ‘encore’ speelden ze "Echo", een cover van de band Rudimentary Peni. De gitaar intro klonk weer als Dead Can Dance, check de intro van "Cantara" maar, en hier ook gaf de betoverende stem van Chelsea ons rillingen.
Persoonlijk was dit één van de beste concerten die ik ooit heb gezien en het zal zeker behoren tot de 5 beste concerten van 2013. Chelsea Wolfe en haar band hebben hun vak nog verder naar perfectie geduwd, in diepte, kracht, inspiratie en soul .
Hun muziek is een kaleidoscoop van blues, folk, metal, drone, trip-hop, donkere folk, klassiek en rock, dat evenwichtig , coherent en authentiek klinkt. Ik wacht vol ongeduld hun nieuwe album af , dat belooft dus ! Een nieuw meesterwerk is in de maak!
Setlist: Acoustic set: Appalachia, Spinning Centers, I Died With You, Our Work Was Good, Flatlands, Boyfriend
Instrumental bridge
Electric set: Kings, Demons, Tracks (Tall Bodies), Moses, Movie Screen, Feral Love, Pale on Pale
Encore: Echo
Info www.chelseawolfe.net/
Philippe Blackmarquis Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Pics homepag: Xavier Marquis
Organisatie: Trix, Antwerpen
Les Nuits Botanique 2013 - Chilly Gonzales - Muzikale clown in zijn sas
Les Nuits Botanique 2013
Koninklijk Circus
Brussel
Nadat Chilly Gonzales solo in het Museum van de Botanique voor één van de hoogtepunten van de vorige editie zorgde, liep het Koninklijk Circus aardig vol voor hetgeen ongetwijfeld ook hoog in ‘the best of Les Nuits 2013’ zal eindigen. Wetende dat de man half december 2012 ook nog eens een volle Ancienne Belgique in vervoering bracht, kunnen we gerust stellen dat deze Canadees ondertussen ‘big in Belgium’ geworden is.
In het begin warmde de sympathieke gastheer zich rustig op aan zijn klavier met behulp van vier songs uit zijn meest recente CD (‘Solo Piano II’). Tijdens die eerste twintig minuten slaagt hij er, met uitzondering van de toelichting bij “White Keys”, grotendeels in om zijn praatgrage mond te houden. Vooral tijdens het vierde nummer wordt het publiek muisstil. Vanaf de eerste noten van de naar Beethoven neigende intro wordt het duidelijk dat de clown even wijkt voor de serieus geschoolde muzikant. Na een klassiek vervolg krijgen we een nogal jazzy tussenstuk te horen om uiteindelijk weer richting klassiek te evolueren en – kwestie van de cirkel terug rond te maken - te eindigen met dezelfde zwaarwichtige Beethoven-toets op het einde. Klassieke klasse! En de perfecte opmaat naar de muzikanten van het Royal Mons Orchestra die samen met drummer Joe extra kleur zullen geven aan hetgeen de muzikale duizendpoot de rest van de avond nog uit de mouw van zijn peignoir zal schudden.
Chilly Gonzales heeft de voorbije jaren al vaker opgetreden met klassieke orkesten en voelt zich dus ook duidelijk in zijn sas. Hij dolt volop met het publiek alsook met zijn muzikanten-voor-één-avond. Meer dan eens dringt hij erop aan om de muzikale oogkleppen te laten vallen. Wie beweert niet van klassiek te houden, heeft geen benul van de gevarieerde rijkdom van dat genre. En wie zijn gading niet vindt in de moderne muziek, zou beter bekennen dood te zijn…of toch minstens muzikaal dan. Tijdens zijn pleidooi voor rap-muziek illustreert hij dat de beste songs in dat genre gelardeerd werden met een piano-riedel. Classics van de Wu Tang Clan, Dr. Dre en Vanilla Ice zouden nooit zo goed geklonken hebben zonder het piano-motief dat erin schuilt. Waarna Gonzales met “Supervillain Music” probeert aan te tonen dat het mogelijk is om te rappen onder klassieke muzikale begeleiding in een 6/8-maat, wat verwachten we ook anders van zo’n naar eigen zeggen muzikaal genie (met een zelfrelativerende knipoog!).
Weggeblazen werden we door het stormachtige spel tijdens het bij momenten naar Wim Mertens neigende “Knight Moves”. Gonzales laat met woord en daad verstaan dat de piano feitelijk een percussie-instrument is. Ook onvergetelijk was de passage van Simon, een jongeman die onlangs de Brusselse versie van een Chilly Gonzales-wedstrijd voor kinderen won en als beloning zijn kunnen mocht etaleren op het podium van het Koninklijk Circus. Het vertederde publiek negeerde de paar steekjes die de veelbelovende piano-leerling liet vallen en barstte na afloop van het wondermooie “Dot” uit in een oorverdovend applaus. Waarna Gonzales nog wat verder speelde met de (door zijn trotse moeder per GSM gefilmde) jongeman alvorens over te stappen naar een bongo-intermezzo.
Omdat de advocaten van Daft Punk niet toelaten dat iemand ook maar één stukje uit hun nieuwe plaat laat horen, toonde Gonzales geluidloos welk stuk piano hij op die langverwachte plaat ingespeeld heeft alvorens een bongo-versie van het wel al te spelen (want reeds als single uitgebrachte) “Get Lucky” te brengen.
Het sterke “The Grudge” begint solo op piano waarna het Royal Mons Orchestra en de drummer inpikken om er een melodieus meer dan geslaagde versie van te maken. Nadien worden melancholische momenten afgewisseld met opzwepende nummers om uiteindelijk een schitterende en erg afwisselende versie te krijgen van het onverslijtbare “Take me to Broadway”. I
edereen laat uiteindelijk aan Chilly Gonzales en zijn muzikanten de handjes zien uit dankbaarheid voor het schitterende schouwspel. Het concert wordt afgesloten met een mash up van “Another one bites the dust” (Queen), “Billie Jean” (Michael Jackson) en “The theme from Knight Rider”.
Twee uur muzikale pret die in de bisronde nog een heerlijke uitloper krijgt tijdens het door Gonzales en de cellist van het Mons Orchestra gebrachte “Cello Moment”.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – alle zalen: Daan - !!! – Peter Kernel
Les Nuits Botanique 2013
Op onze ontdekkingstocht op Les Nuits Bota werden we verrast door het Zwitsers/Canadese Peter Kernel (Rotonde), nee geen eenmansartiest , maar een grungy trio rond het duo (tja zo is dat soms) Aris Bassetti (gitaar/zang) en de bevallige wulpse blondine Barbara Lehnhoff (bas//zang) . Ze gingen gretig, gedreven te werk en sloegen wild om zich als in de oude dagen van de grunge scene . In hun rammelende, rommelende sound en in de chaotische wendingen , genoten we net als henzelf van de heerlijk ontspannende set; het spelplezier, de speelsheid en de spontaniteit … Mooi. Een pak korte rockende songs , muzikale schetsen en schreeuwende verbeten zangpartijen , waarbij referenties naar Sleater-Kinney, Throwing Muses , Veruca Salt , Shone Knife en het oude Breeders en Sonic Youth op hun plaats zijn . De wijd-open beenstand , de headshakes , de opzwepende drums en de gitaareffects waren een toffe meerwaarde . Het contact met het publiek nam ook een belangrijke rol in, even met hen dollen, en de kans geven mee op te gaan in hun opwindende sound, behoort tot de pure essentie van de ‘90s grunge. Het trio beklemtoonde het in brio! Sterke set en een fijne ontdekking .
Erg populair en gerespecteerd is hij in ons landje wel , die Daan Stuyven . En eerlijk gezegd, hier kwam ‘Le Franc Belge’ mooi samen in de Orangerie: de Vlaming , le Wallon en de Brusselaar . Tja , zelfs Arno was er en genoot van de belangstelling die zijn poulain heeft.
De muzikale duizendpoot en veertig plusser heeft al een rijkelijk gevulde carrière met cd’s als ‘Victory’, ‘The Player’ en ‘Manhay’, die grootse successen werden, hij schreef filmmuziek en bewerkingen van Bobbejaan Schoepen en Will Tura. Terecht ging hij al met enkele ZAMU en MIA awards aan de haal.
En hij heeft een goed op elkaar ingespeelde band achter zich . Na het tussendoortje ‘Simple’ wordt hij geruggensteund door Isolde Lasoen (drum, zang) en cellist/bassist Jean-François Assy, en zijn ze verder met de theatertour uitgegroeid tot een kwintet met Geoffrey Burton op gitaar en een trompettist .
Met hen is de nieuwe plaat ‘Le Franc Belge’ uit . Ook door de jaren neemt Isolde een meer prominente rol in bij het werk van Daan; ze is een multi-instrumentaliste, die naast de drums zich ontpopt als (backing) vocaliste. Hoogtepunt van Daan-Isolde samen: “Swedish designer drugs”, als een Sonny & Cher of een Gainsbourg – Birkin op het podium.
Het electropopmateriaal en de ‘80s kitsch pop zijn al een paar jaar op het achterplan geduwd. We krijgen een Daan te horen als op ‘Manhay’, een gig met de pas verschenen nieuwe cd in zijn meest eerlijke, pure vorm . Hier spreekt de zanger/songschrijver/arrangeur met z’n grauwe, doorleefde stem en brabbelzang, in de lijn van Cash- Gainsbourg – Brel en jawel (opnieuw) Arno . Alle songs van ‘Le Franc Belge’ werden voorgesteld . Op die manier geen ‘Best of ‘ of routineuze Daan . We hielden van de afwisseling van de Franse en de Engelse songs , die perfect gespeeld werden als op plaat , en het houden tussen pop, country noir en de rokerige, bruine kroeg , of een ‘jeu de boule’ van Z-Frankrijk ademen .
‘Nachtraaf’ nummers als “Parfait mensonges”, “Ma vendeuse“ en “Mes etats unis” staan mooi naast de orkestratie van “Irrelevant” en de poppy single “Everglades” . Ze werden al brabbelend aan elkaar geanimeerd door mans dagdagelijkse indrukken en droge humor.
In het begin had je al die boeiende variatie van sfeervol, georkestreerd en aanstekelijk materiaal . We hadden die aanpak de ganse set door en tussenin kwam maar 1 oudje “Icon”. “Conducteurs fantômes” overtuigde door de prachtige opbouw , eerst sober ingezet door piano en blazers en ging dan crescendo. Of je had het Franse chanson “Melodies paroles” en “La crise”. En tot slot een rockende Daan op het eind met “Vrai decadence” en “The kid” . Hij onderstreepte op ‘Le Franc Belge’ zijn voorliefde voor ons landje in zijn geheel , die hij koesterde door de mix aan culturen !
In de bis hadden we een innemende ingetogen “Belle” en de set werd ‘en verve’ afgesloten met synthpop klassiekers “Swedish designer drugs” , zoals eerder gemeld, een Daan-Isolde hoogtepunt, en “Housewife”, die iedereen tot dansen bewoog en waarop de bandleden eens loos konden loos, ideaal na de aandacht die het overige songmateriaal had opgeëist.
Sterke band – Goed uitgebouwd materiaal – Voldoende afwisseling , kijk, Daan mag terecht een enorm gerespecteerd populair artiest zijn!
!!! (Chk Chk Chk) zorgde voor de partysfeer in de Chapiteau . Hun broeierige, dynamische, opzwepende en intrigerende punkfunk is door de jaren niet echt veranderd en krijgt elan en kleur door de toegevoegde percussie en blazers . Ook spil Nic Offer, met z’n afgeleefde shirt en schort , die hij steevast op elk optreden tijdens de tour draagt, triggert de groovy sound. Door z’n gekke act, sensuele dance moves, brabbelzang en kreten, zet hij probleemloos een weekendgevoel over naar de eerste rijen. De danspassen volgen, het prikkelt en swingt! Natuurlijk kunnen we niet omheen het pas verschenen nieuwe werk van ‘Thr!!!ler’ . Het lang uitgesponnen “Get that rhythm right” is al meteen een bom . Soms noteerden we interessante, tintelende funky rockende jams en vettere housebeats in de nummers . Het klonk allemaal fris, catchy en aangenaam. Iets wat een !!! feestje waardig is .
Tja, door de jaren zijn ze bijna de enige overlevenden van het genre . Op het eind is er nog wat gestoei met shirts en donderen ze de nacht in met het aanstekelijke oudje “Me & Guilini down the school yard” , waar het ooit mee begon .
Sterk optreden . Nu maar hopen dat !!! terug een pak fans voor zich wint , na een paar slappe platen . Anno 2013 noteren we een sterke return .
Neem gerust een kijkje naar de pics van o.m. Peter Kernel en Dan Deacon
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dan-deacon-06-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-kernel-06-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Het blijft een vreemd kereltje, die Tav Falco. Een ijdeltuit ook : strak in het pak, halverwege de set toch maar eens de kam door de stijf gespoten haardos halen en met een perkamenten huid die me aan die andere kwast, Berlusconi, deed denken. Maar Tav Falco is ook de man die met zijn Panther Burns begin jaren '80 oude vergeten songs recycleerde tot een mix van rockabilly en blues en zo samen met The Cramps toch voor wat rock-'n-roll zorgde in dat akelige decennium. Met o.a. Jim Dickinson en Alex Chilton in zijn groep maakte hij in die tijd enkele schitterende platen om in 2000 nog eens verschroeiend uit te halen met ‘Panther Phobia’ waarop ene Jack Oblivian op bas en orgel speelde. Sindsdien lukt het op plaat niet zo best meer en ook zijn laatste ‘Conjurations: séance for deranged lovers’ van vorig jaar klinkt wat halfslachtig. Ik had dus op zijn minst wat reserves toen ik me naar het Franse Wattrelos begaf.
Het begon al goed: aangekondigd om 18u en de deuren pas openen om 19u20! Maar geen mens die daarom morde. Openers van dienst waren het Frans-Belgische Blindhorses dat opgericht werd in Halluin maar tegenwoordig Lille als uitvalsbasis heeft. Lome woestijnrock die me deed denken aan Calexico en Giant Sand werd ons deel met een trompet die voor een serieuze meerwaarde zorgde. Halverwege wisselde de zanger zijn gitaar voor een banjo en switchte de band naar springerige folkrock. Niet meteen hun beste zet.
Drumster Giovanna Pizzorno bracht eerst nog een halve striptease vooraleer Tav Falco and The Unapproachable Panther Burns schitterend met een gemuteerde blues van start gingen. Daarna volgden al snel de gekende covers "Funnel of love" (Wanda Jackson) en "Tobacco road" (John D Loudermilk). Het ene moment klonken ze als een nijdige rock-'n-rollband om even later als een heerlijk decadent zwalpend balorkest uit de hoek te komen. Hoewel dat laatste niet altijd slaagde met als pijnlijk dieptepunt een verschrikkelijke cover van het Bond-nummer "Goldfinger", inclusief het misselijk makende bombast dat de toetsenman uit zijn nochtans klein instrument wist te halen. Maar op zo'n dooie momenten kon ik me nog altijd concentreren op het steeds te voorschijn priemende slipje van Giovanna Pizzorno.
Die uitstapjes naar meer exotische dansmuziek (wat hij al altijd heeft gedaan) bleken meestal de mindere momenten behalve dan die zinderende tango waarin er een danspartner voor Tav op het podium verscheen. En de man kan dansen! Alsof we daaraan hadden getwijfeld. Maar het liefst hoor ik toch de vuige rock-'n-rollnummers waarin hij soms behoorlijk tekeer ging op gitaar.
Hoogtepunten waren het lange "Gentlemen in black" van de laatste plaat en ‘Tina the go-go queen’ waarin het liefje van bassist Laurent Lamouziére mocht komen meekwelen. Maar het moment van de avond was evenwel het tweede en laatste bisnummer waarin Tav Falco en zijn overigens steeds superbe gitarist, Grégoire Cat, helemaal op het randje vooraan van het podium ellenlang verzengend uithaalden op gitaar en iedereen met een kamerbrede grijns achterlieten. Alleen dat ene nummer was al mijn verplaatsing waard.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Tav Falco (support act Jon Spencer Blues Explosion op 3 mei 2013 – Trix, Antwerpen)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tav-falco-03-05-2013/
Organisatie: Boîte à Musiques, Wattrelos
Les Nuits Botanique 2013 – Woodkid & Mons Orchestra – geslaagd en toch …
Les Nuits Botanique 2013
Koninklijk Circus
Brussel
Het is zover, het startschot voor alweer een nieuwe editie van ‘Nuits Botanique’ is gegeven. Op zondag 5 mei onthaalde het Koninklijk Circus Woodkid voor één van de meest spannende concerten van deze editie. Het bewijs hiervan is het feit dat het concert al een aantal maanden uitverkocht was. Het moet gezegd dat de media ophef rond Yoann Lemoine de laatste tijd minstens intensief te noemen is. Voor een artiest die ongetwijfeld getalenteerd is (hij heeft de clips verzorgd van onder andere Lana Del Rey, Moby,…) maar nog geen enkel album uithad (enkel twee EP’s), merken we op dat de pers als één blok achter hem stond. Connecties binnen de artistieke wereld zijn duidelijk altijd goed meegenomen. Hoe dan ook, Woodkid was dus present om ons ‘The Golden Age’ voor te stellen, een album dat begin dit jaar is uitgekomen en waar hij jarenlang aan gewerkt heeft. Voor deze gelegenheid was de Fransman in het gezelschap van het Mons Orchestra. Een unieke kans om de grootse werk van deze Franse artiest in volle glorie live te aanschouwen.
Het Koninklijk Circus is afgeladen vol, de toeschouwers zijn ruim op voorhand aangekomen en verzekeren zich een goed plaatsje om ten volle te kunnen genieten van het spektakel.
Er is geen voorprogramma voorzien, dus zullen we onmiddellijk Woodkid voorgeschoteld krijgen. Het podium verklapt dat er ons een show te wachten staat die zowel voor oor als oog aandacht zal hebben. Achteraan het podium hangt namelijk een groot doek. En wie het audiovisuele verleden van Yoann Lemoine en diens zin naar combinatie van muziek en film kent, weet wat we kunnen verwachten.
Rond 20.15 uur verschijnt Woodkid op het podium, vergezeld door zijn muzikanten. Sommigen nemen plaats achter hun keyboard en andere apparatuur , terwijl twee anderen zich achter de drums installeren. Achteraan het podium nemen de leden van het filharmonisch orkest van Mons, dat bestaat uit koperblazers en strijkers, plaats. Woodkid zelf gaat in het midden staan. Alle componenten voor een spektakel van hoge kwaliteit zijn alvast aanwezig.
Vanaf het begin zet de Fransman de toon. Een vol geluid en een perfect lichtspel . Beelden zijn achteraan het podium te zien. Ze doen denken aan het futurisme van de Duitse film ‘Metropolis’. Gezien hun indrukwekkendheid nemen deze het overwicht op de muzikanten. Woodkid probeert ons onmiddellijk mee te nemen naar zijn theatraal universum. Het publiek reageert positief en lijkt voldaan terwijl de nummers (stukken) elkaar opvolgen. De hoofdrolspeler van de avond toont zich tevreden met zo’n ontvangst. Songs van zachte aard wisselen af met deze van een groter popgehalte.
Het hoogtepunt van dit anderhalf uur concert is ongetwijfeld “Iron”. De tribale percussiestukken van de twee slagwerkers in combinatie met de getoonde beelden slaan duidelijk aan. Woodkid maakt er gretig gebruik van om het nummer af te sluiten met een eerder electro-getint deel.
En toch, ergens wringt het schoentje. Al gauw immers, ondanks de talrijke muzikale donderslagen die ondersteund worden door de percussionisten en koperblazers, lijkt de stem van de Franse zanger vaak verloren te gaan in het geheel. Ook al zal hij zich in de loop van het spektakel beetje bij beetje losrukken uit zijn verlegenheid. We moeten hoe dan ook toegeven dat het vocale charisma van de Fransman niet even groot is als dat van zijn muziek. Jammer!
Wat er ook van zij, Woodkid is er in geslaagd zijn publiek tevreden te stellen, en dat is uiteraard het belangrijkste. Maar achter zoveel apparatuur, hadden we misschien nog meer mogen verwachten.
Berenger Ameloot – vertaling Marilien Bultinck – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/woodkid-05-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013: The Lumerians - Girls Against Boys - 20 years and counting
Les Nuits Botanique 2013
Botanique (Chapiteau)
Brussel
Les Nuits Botanique hebben als alternatief indoor festival in hartje Brussel een stevige reputatie opgebouwd dankzij een eclectisch genre aanbod van aanstormend talent en gevestigde waarden. Girls Against Boys (zie pics homepag) moeten we tot die laatste categorie rekenen, sterker nog, we gingen er tot voor kort gewoon van uit dat dit New Yorkse noise gezelschap voorgoed van de aardbodem was verdwenen. Na een trits goed ontvangen indieplaten in de 90ies en early 00ies had frontman Scott McCloud in 2003 de groep immers officieus ontbonden om zich o.a. te concentreren op het meer intimistische Paramount Styles samen met drummer Alexis Fleisig.
Maar kijk, schijnbaar out of nowhere troffen we afgelopen zondag Girls Against Boys in de speciaal voor Les Nuits opgetrokken Chapiteau tent. De vier Amerikanen, intussen allemaal kwieke veertigers, zitten midden in een Europese tour die wordt opgehangen aan de 20ste verjaardag van hun post-hardcore classic ‘Venus Luxure No.1 Baby’. De beukende opener van die plaat, “In Like Flynn”, stak helemaal voorin de set en zette de bijzonder soepel draaiende band meteen op ramkoers. Een erg goedgemutste McCloud en zijn drie makkers hadden duidelijk genoten van het luie lentezonnetje boven Brussel, maar eens in de tent ontpopten ze zich als meesters van groovy noise en beklemmende hardcore.
De basisingrediënten van de befaamde ‘GvsB sound’ blijken hun houdbaarheidsdatum nog niet te hebben overschreden. Meest bepalend blijft de schorre stem van McCloud, een soort genetische mix van Mark E. Smith (The Fall) en Richard Butler (The Psychedelic Furs). Met Eli Janney en Johnny Temple heeft de groep bovendien twee bassisten in huis, die samen voor een dwingende drive zorgen die zijn weg zoekt en vindt tot diep in de onderbuik. Janney laat zijn vier snaren al eens aan de kant voor keyboards, wat nummers zoals het poppy “Park Avenue” van een donker wave randje voorzag.
In een dik uur serveerden Girls Against Boys een snedige bloemlezing uit pakweg de eerste vier platen. Deze keuze resulteerde in één lange en bijzonder strakke aaneenschakeling van enkel maar hoogtepunten. De meeste van hun bekendste nummers annex bescheiden radiohitjes zijn terug te vinden op de bijna doorbraak plaat ‘House of GVSB’ (‘96), die in de Chapiteau werd bedacht met lekkere brokken funky noise als “Super-Fire”, “Disco Six Six Six” en “TheKindaMzkYouLike”. Op het bezwerende “Satin Down” na vielen de rustpunten trouwens op één vinger te tellen. Het contrast met de opruiende post-hardcore van “Explicit Now” en “Bulletproof Cupid” kon daarna niet groter zijn. Wie zich op dat moment in de eerste publieksrijen bevond moest duidelijk tegen een stootje kunnen.
In twee korte bisrondes rakelden de Amerikanen nog een aantal publiekslievelingen op. Dankzij de ongemeen strakke basgroove blijft “Kill The Sexplayer” één van de absolute kroonjuwelen uit de GvsB catalogus, maar even goed imponeerde de groep met een claustrofobische remake van Joy Division’s “She’s Lost Control”. Met “Psychic Know-How” schudden de Amerikanen nog een laatste uppercut uit hun mouw. McCloud hing de gitaar aan de haak en liet zich als een onbezonnen jonkie door het publiek op handen dragen in een rondje crowdsurfing.
De frontman waande zich tijdens die ene minuut ongetwijfeld een stuk of 20 jaar jonger, een gevoel dat wij eigenlijk al gans de avond hadden. Tegelijkertijd lonken Girls Against Boys ook al naar een volgend hoofdstuk. De kakelverse single “It’s A Diamond Life” is al een feit, een nieuwe EP binnenkort misschien ook. Het is een huizenhoog cliché, maar de toekomst ligt wel degelijk bij de meisjes en jongens.
Even ervoor werd het publiek opgewarmd door The Lumerians, een vijftal uit de San Francisco Bay Area dat in Brussel de recente release van hun tweede full album ‘The High Frontier’ kwam opluisteren. De muzikale geschiedenis van hun thuisbasis indachtig zit hun spacerock volgepropt met psychedelische invloeden, hier en daar geïnjecteerd met een verslavende krautrock groove. Niet meteen hapklaar radiovoer dus, wel een stevige aanrader voor liefhebbers van pakweg Hawkwind, Can en early Suicide.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/girls-against-boys-05-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lumerians-05-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/driving-dead-girl-05-05-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Laten we meteen maar met de deur in huis vallen. Dat de band hun T-shirts en cd’s aan belachelijk hoge prijzen verkoopt, terwijl ze zich profileren als antikapitalistisch, kunnen we nog door de vingers zien. Het gegeven dat we in de AB geen concert maar een dansvoorstelling voorgeschoteld kregen, zal echter wat langer op onze maag blijven liggen.
Nochtans waren we enorm benieuwd hoe de nieuwe nummers van hun plaat ‘Shaking The Habitual’ live zouden klinken. Met zijn 96 minuten is het een heuse zit, maar wel eentje die de moeite waard is om helemaal uit te zitten. De duistere elektronica, geheimzinnige ambient, energieke tribaldrums en nerveuze zang van Dreijer zorgen voor een intense trip die je langzaam opslorpt en meeneemt in de fantasierijke , creepy wereld van The Knife. Helaas was er van livemuziek niet veel sprake in de AB, waardoor we van een bekaaide reis terugkwamen.
Iets na 8 uur mochten Deep Aerobics aan hun set beginnen. Zoals de naam al deed vermoeden spoorde het excentrieke trio al krijsend en huppelend het publiek aan om mee te bewegen. Het leek een beetje op een akelige sekte, die elk moment om een offer kon vragen. Gelukkig gebeurde dat niet en omdat het drietal zijn performance midden in de zaal gaf, kon The Knife meteen daarna aan zijn show beginnen. Op de griezelige ambienttonen van “A Cherry on Top” kwam de band het podium op. Niet alleen broer en zus Dreijer waren naar Brussel afgereisd, ze hadden blijkbaar ook nog een zevental andere muzikanten meegebracht. “Raging Lung” werd vervolgens ontzettend goed gebracht - elk bandlid stond wel met één of ander vreemd instrument te schudden – en kende een knetterende wervelende finale. We hadden onze twijfels of het merendeel wel live gebracht werd, maar gaven de band nog het voordeel van de twijfel.
Wat we vervolgens te zien kregen , tart echter al onze verbeelding. Tijdens het stuiterende “Without You My Life Would Be Boring” verlieten de Dreijer’s en andere muzikanten hun plek. Met niemand achter een microfoon of instrument speelde de muziek gewoon door, terwijl The Knife ons trakteerde op een choreografische voorstelling. Met tonnen vol energie huppelden de bandleden over het podium. We kwamen ogen te kort om te volgen wat er allemaal gebeurde en beslisten al snel dat we dit wel een geslaagd experiment vonden.
Helaas volgde de groep tijdens “One Hit” hetzelfde concept, wat ons toch een beetje angstig stemde voor de rest van het optreden. En inderdaad, de band vertikte het om het komende uur nog iets live te spelen.
Het publiek moest het stellen met de lijfelijke aanwezigheid en gekke danspasjes van de band, en vergat best dat het daarvoor 27 euro neergeteld had. Visueel zag het er allemaal echter wel indrukwekkend uit en ondanks de lichte ontgoocheling die ons langzaam maar zeker overmeesterde, bleven we wel geïntrigeerd toekijken naar dit schouwspel. Op de helft van het optreden verwijderde de groep zich echter even voor een –jawel u hoor het goed – kledingwissel, en vanaf dan ging het tempo drastisch naar omlaag.
The Knife gooide nu alle remmen los en bij momenten leek het wel alsof ze het publiek met hun act recht in het gezicht uitlachten. Olaf Dreijer playbackte op de vocalen van zijn zus tijdens 3Ready To Lose3 en toen het tijd was voor 3Full Of Fire3 de beste song op 4Shaking The Habitual4 met zijn agressieve tribaldrums en manische zang, groepeerde de band zich op de linkerkant van het podium, alwaar ze gedurende een vijftal minuten stokstijf bleven staan. Het publiek bleef er echter stoïcijns onder en tot onze verbazing bleef men de band luidkeels aanmoedigen, terwijl bij ons de aandrang om met rotte tomaten te gooien alleen maar groeide. De band tastte af hoe ver het kon gaan in hun performance vooraleer het publiek begon met protesteren, maar hun pogingen werden merkwaardig genoeg alleen onthaald op gejuich.
Met hun laatste song “Silent Shout” bewees The Knife echter dat het ook anders kan. De fantastische lasershow en deze keer wel live zang zette de zaal in vuur en vlam. Het feestje was eindelijk losgebarsten maar was alweer afgelopen vooraleer we het goed en wel beseften. Daardoor kwam het eerder over alsof de band het mes nog wat dieper in de wonde draaide. “Kijk jongens, dit had het kunnen zijn, maar wij hebben ervoor gekozen om onze cd op te zetten en ons te amuseren met leuke danspasjes”.
Achteraf gingen we uit nieuwsgierigheid nog eens gaan polsen bij de vrouwelijke geluidstechnicus die voor de gelegenheid ook in een gek pakje was gestopt. Op onze vraag of er daadwerkelijk wel iets live werd gespeeld vanavond kregen we het volgende antwoord toegeworpen: “They were just pretending to playback”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-knife-05-05-2013/
Organisatie: Live Nation
Labadoux 2013: Familiefestival bij uitstek - vrijdag 3 mei 2013
Labadoux 2013
Festivalterrein
Ingelmunster
Labadoux editie 2013 is er eentje om in te kaderen! Elke avond hadden ze een supergroep op de affiche. Branduardi, Stivell, en Raymond. Ook was er telkens iets nieuws te ontdekken voor de fijnproevers. Uit de Foyer en de Pubtent van dit jaar kunnen ze al rekruteren voor de grote concerttent van volgend jaar! We denken maar aan Aissata Djiby of The Blues Vision. Het publiek werd niet teleurgesteld en heel wat artiesten waren zelf in hun nopjes: Luka Bloom en Sarah Ferri kwamen na hun optreden in opperbeste stemming hun publiek backstage begroeten. Alles kreeg een gouden kadertje door de zon die er vooral op zondag een zomerse dag van maakte!
dag 1 - vrijdag 3 mei 2013
Vrijdagavond startte Labadoux onder een stralende zon. Sioen slaagde er als opener in om de tent helemaal vol te laten lopen. Maar toch bleek Angelo Branduardi de man te zijn waarvoor heel wat volk naar Ingelmunster kwam afgezakt. De Italiaan ontgoochelde niet en speelde zowel zijn hits als enkele religieuze "songs" uit de middeleeuwen. Het belooft een mooi weekend te worden!
Mystic Moose
Mystieke Eland klinkt als een scoutstotem. Als ‘scouts’ doen denken aan zomerkampen, dan kan dit misschien kloppen want Mystic Moose dompelde ons direct onder in een vakantie-festivalsfeer! De zanger-gitarist kon aanstekelijk energiek de tent meeslepen en de eerste dansers waagden zich tot voor het podium. Met eigen songs en covers van bv. Absynthe Minded en de Levellers brengen deze jonge gasten aanstekelijke akoestische cross-over. Zij vermengen folk, pop, rock, gipsy, jazz ... tot een bijna vanzelfsprekend geheel. Akoestische nummers met een behoorlijke drive, doorspekt met hier en daar een rustige noot zijn ons handelsmerk. (http://www.mysticmoose.be/ ) Ze eindigden hun optreden met een swingende dansmix waarin de viool “Enola Gay” en “The Final Countdown” vertolkte. Van mix gesproken!
Sioen ft Binti
Voor ons was het ‘long time, no see’ met Sioen. Hij trad ooit op in onze gemeente bij een benefiet in 2006. Toen was hij nog het ‘jongetje van de buren’ achter zijn piano. Op Labadoux was een heel andere Sioen te zien. Nu staat er een man die zijn publiek kan meeslepen; het resultaat van een andere manier van songs schrijven: vroeger alleen op zijn piano terwijl de nieuwe plaat ‘Sioen.’ (mét punt) het gevolg is van tientallen ideeën die geduldig door de juiste mensen zijn gevijld en geperfectioneerd.
Frederik Sioen stond centraal aan de microfoon met de gitaar omgord en liet de piano aan: Peter Lesage. verder line-up: op gitaar: Frederik Segers, bas: PJ Seaux en drum: Pieter De Wilde. Halfweg de set kwamen de zes zingende zussen van Binti de groep vervoegen. Ze brachten onder andere Blackout dat ze in 2012 ook al speelden bij Studio Brussel. Later op de avond (lees: nacht) zouden ze nog hun eigen ding doen op het podium van de pubtent.
We hoorden “Cruisin” en “Ease your mind” uit de beginjaren maar ook nieuwe nummers zoals “Johnny, Mary, Tommy and the sun”. Dit optreden dat eerst een rustig begin voor Labadoux leek te worden, eindigde met het oorverdovende “Reign” waarvoor geen enkele grungeband zich zou schamen! De bomvolle tent werd niet ontgoocheld... Graag meer van dat!
(Met dank aan Sioen.net)
Angelo Branduardi
“Hij stamt nog uit de tijd dat platen in een grote hoes zaten die kunstwerkjes op zich waren. Men noemde dat toen nog een album...” Zo werd de menestreel uit Italië aangekondigd. Wij brachten zelf een exemplaar mee uit 1979 dat inderdaad een prachtig stukje artwork is. En ja hoor, nog vóór het optreden lukte het ons een handtekening te versieren.
Voor dit optreden kwam heel wat volk naar Ingelmunster afgezakt. Sinds “Alla fiera dell'est" uit 1976 is Branduardi een gevestigde waarde waarvoor je naar de grote zalen moet. Labadoux kan terecht trots zijn dat ze hem op de affiche hebben. Na een eerste nummer stamelde de Italiaan “Goede avond en welkom”, waarna hij zich verontschuldigde voor zijn gebrekkig (onbestaand) Nederlands. Hij snapte ook dat Italiaans nog niet door 1% van de tent gesproken werd en vond dan weer dat Engels spreken voor een publiek dat niet Engelstalig is, niet zinvol is. “Dus”, besloot hij, “zal ik niet veel spreken maar vooral veel muziek spelen...”
De bomvolle tent werd op haar wenken bediend: zowel de bekende hits als esoterische nummers werden geserveerd. Het was doodzonde dat er achter in de tent volk stond dat alleen maar gekomen was om te kletsen met elkaar. Blijkbaar hadden ze de pub tent niet gevonden? Branduardi prevelde iets in het Italiaans dat klonk als een vervloeking. En hij had gelijk: het is heel eenvoudig voor 5% van het publiek om 95% van het geluid te maken, terwijl de overige 95% van de mensen ademloos zit te genieten. Maar misschien lopen we nu het risico om ‘onverdraagzaam’ genoemd te worden?
De drummer van de groep zat in een (plexi)glazen kooi, waarschijnlijk om het geluid wat te dempen? Toch beschikte de man ook over een gong die hij regelmatig bediende zoals bij “Il signori di Baux”, een nummer uit “Cogli la prima mela”. Ik maak mezelf graag wijs dat hij dit nummer bracht omdat hij die platenhoes vóór het optreden in handen kreeg. De titelsong van die plaat werd ook het laatste bisnummer! Het was genieten van begin tot einde!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2013/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Labadoux 2013: Familiefestival bij uitstek – zaterdag 4 mei 2013
Labadoux 2013
Festivalterrein
Ingelmunster
Zaterdag 4 mei - Labadoux programmeert traditioneel enkele verrassend goede nieuwkomers. De verrassing van 2013 is voor ons niemand minder dan Aissata Djiby! Daar horen we zeker nog meer van. De dag kon niet meer stuk want ook Luka Bloom en Alan Stivell losten alle verwachtingen in!
Aissata Djiby (+E-Liese)
Dit was hun tweede optreden in West-Vlaanderen... Inderdaad, wij waren bij de gelukkigen die ook het eerste gehoord en gezien hadden. Deze revelatie van Labadoux stond op 28 april 2013 al op het podium bij de 7evende namiddag in Sint-Eloois-Winkel.
De achttienjarige Belgisch-Senegalese Aissata Djiby zingt de ‘blues’ zoals we ze vandaag nog zelden horen. Ze brengt een mix van covers (“Way Down in the Hole” van Tom Waits, “Mellow Down Easy” van Little Walter of “Maggie’s Farm” van Bob Dylan) én eigen nummers. Ze schrijft eigen teksten zoals “I’ll Follow My Feet” en “When I Call Your Name”. Begeleid door een aantal briljante muzikanten -Koen Van der Gucht en Tom de Poorter op gitaar, Jef(frey) Thielens op mondharmonica, Dirk Pluim op contrabas en Krisken D’hooghe op drums zijn de Fujirama Blues Band- bewijst deze jongedame dat ze klaar is voor de grote podia. Ze zijn hier in ieder geval onder goed gesternte gestart: de 7de namiddag programmeerde Lady Linn toen zij nog een nobele onbekende was en het Zesde Metaal stond bij hen al op het podium toen niemand in Vlaanderen Wannes Cappelle kende.
Net vóór Aissata en groep eraan begonnen, bedankte E-Liese de organisatie dat ze na de pubtent in 2012 nu op het grote podium mochten betreden. Dan moet men in 2014 Aissata ook op het grote podium programmeren! Doén!
O ja..., gitarist Koen meldde nog dat de groepsleden niet meer weg willen uit West-Vlaanderen... heeft iemand een huis te koop voor hen?
Luka Bloom
‘An Irish man and a guitar’! Meer moet dat niet zijn. In ‘90 en ‘94 stond hij reeds in Dranouter. Toen stond hij scherp en had nog veel te bewijzen. Nu heeft hij al een buikje en is hij een gevestigde waarde, maar hij is met plezier blijven terugkomen en speelt tot op vandaag nog de nummers van “Riverside”, zijn eersteling van toen. Op zijn eentje kan hij een volle tent begeesteren. Hij laat het publiek meezingen want zijn fans kennen de teksten! Achteraf wist hij te vertellen dat ze in Vlaanderen nog net iets beter zingen dan elders. (Of vertelt hij dat overal?)
Hij stelde ons voor aan zijn nieuwe gitaar uit Australië en als er plots een snaar uit de toon viel, werd die opnieuw gestemd tijdens het nummer met de laconieke opmerking “Hey that’s a cool note!”. Ook nu was er een storend geroezemoes achter in de zaal, maar in tegenstelling tot de kleine Italiaan van vrijdag, stoort deze grote Ier er zich niet aan. Hij zet ze te kakken met “I can perfectly hear you in the back!” Als de spionkop vooraan roept dat hij iedereen in de tent op de been moet roepen, is zijn antwoord “It’s a free country, everyone can do as they please.” Niks moet, alles mag...
Het was genieten van het begin en na een uur had hij er in zijn enthousiasme geen benul van hoe lang hij al aan het zingen was: “I’ve got the impression I’m only warming up”. Van ons mocht hij nog een uur doorgaan!
Voor de organisatie van Labadoux had hij ook een boodschap: “It’s five years ago I was at Labadoux. I hope I don’t have to wait another five years to come back!” En toen sloot hij toepasselijk af met “You couldn’t have come at a better time!”
Rapalje
Wij wisten het al. Als je het woord rapalje opzoekt komt je volgende mooie synoniemen tegen 1) Geteisem 2) Gepeupel 3) Gespuis 4) Tuig 5) Gemeen volk 6) Gajes 7) Janhagel 8) Plebs 9) Schorremorrie, enz...
De vier langharige kerels van Rapalje leken weggelopen figuranten van “Bravehaert” of “Highlander”. Maar het zijn gewone jongens uit Groningen die een flink stukje doedelzak, viool of bódhran kunnen spelen. Ze zijn “doorgewinterde” muzikanten wat volgens hen betekent dat ze in alle weer kunnen spelen. Dat was maar goed ook want de vier Groningse Schotten en de drieste dansers vóór het podium uitgezonderd, verkleumde iedereen in de gure avondwind. En (het) Rapalje op het podium speelde als tribute een cover van Luka Bloom en vroegen om geen vergelijking te maken. Dat hoeven we dan gelukkig ook niet te doen...
IK had graag eens het oordeel van de meester gehoord die zich op dat moment aan de andere kant van de Wantebrug bevond. Naast het podium merkten we de aankondiging voor een heus Keltisch feest op in het Stadspark in Groningen waarop alle rapalje is uitgenodigd. Alleen daarheen op 1 en 2 juni!
The Blues Vision
The Blues Vision op Labadoux, …het zal bij velen blijven nazinderen! De set van 45 minuten werd ingezet met het titelnummer van hun 2de cd ‘Counting sheep’ en de sfeer zat er onmiddellijk in. In een mum van tijd liep de foyertent vol! Het gehele optreden werd het uitzinnig publiek verrast met een stomende mix van eigen nummers en covers. “Mushroom”, “Mary had a little lamb”, “When I Get Drunk”, “Funky Shit”, “Hey Joe”,… een resem nummers passeerden in sneltempo de revue in het veel te korte tijdsbestek dat ze toegemeten kregen…Een knallende bis was meer dan terecht, het publiek kreeg er maar niet genoeg van. Hanne, Klaas en Arne bewezen met dit optreden dat ze hun plaats in de Foyer van het Labadouxfestival meer dan verdiend hadden. Wie hen moest missen kan hen de komende maanden nog aan het werk zien in de streek!
Alan Stivell
Op zaterdag sloot de grote tent af met de tweede legende van dit weekend. In 1972 stond de Bretoense bard voor het eerst in de Olympia in Parijs. Daarmee begon de wereldroem en om dit deze veertigste verjaardag te vieren kwam er een dubbele best of-cd uit met een geremasterde versie van de eerste plaat.
De Keltische harp stond centraal op het podium en ook in het optreden. Stivell mogen we gerust de voedstervader van dit instrument noemen. Toen het bijna vergeten was halfweg de vorige eeuw heeft hij ze opnieuw tot leven gewekt.De klanken van een harp doen toch altijd wat bovenwerelds aan. Alsof je terug in de tijd gaat of naar een ander universum van feeën en hobbits voor mijn part.
Maar met Stivell blijf je niet hangen in vervlogen tijden. Als de gitarist zijn akoestisch instrument inruilt voor een elektrische en de violist de snaren van zijn eveneens elektrische fiddle martelt, komen we meteen in de folkrock terecht. Op het einde evolueerde dit zelfs naar een soort ‘speedmetalfolkrock’. Voor ons niet gelaten. De jongeren in het publiek zijn gebleven en de ouderen konden het ook verteren. Als de spionkop, vooraan in de tent meebrulde met ‘Tri Martolod”, zag Stivell de tijd gekomen voor een meezinger: “Son Ar Chistr”. Zegt u niets? Dit nummer was zijn eerste single in 1970 en in 1976 werd het een hit voor Bots als “Zeven Dagen Lang”. De spionkop brulde mee, maar Stivell liet het meezingen, maar niet echt losbarsten zoals Luka Bloom dat wel doet... Toch gingen we voldaan en tevreden huiswaarts. De Bretoen stond toch bijna twee uur op het podium. De man verkeert in uitstekende conditie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2013/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Labadoux 2013: Familiefestival bij uitstek – zondag 5 mei 2013
Labadoux 2013
Festivalterrein
Ingelmunster
Labadoux beleefde een derde 'zonnige' dag. Het terrein werd omgetoverd in een prachtig zomerterras waar jonge gasten konden klinken op de vriendschap, waar kleuters werden geschminkt en waar grootouders het van op afstand goedkeurend bekeken. Intussen klonken uit de tenten en op het plein instrumenten uit de vier windstreken. Bretoense klanken uit Boulogne-sur-Mer of zomerse speedfolk van Radio Negra. De grote tent werd zelf opengemaakt aan de zijkant zodat de verhitte toeschouwers wat koelte kregen. Want daar werd het een muziekfestijn van de middag tot de avond. Toen Raymond iedereen nog een fijne avond had gewenst, was het weer voorbij voor een jaartje. De organisatoren mogen een flinke pluim op hun hoed steken!
Shantalla
Labadoux baadde in een zonnige vakantiesfeer toen we het drukke terrein op zondag verstaken in de richting van de Schots-Ierse geluiden uit de grote concerttent. De Schotse Helen Flaherty genoot zo mogelijk nog meer van haar optreden dan het publiek. Met een brede glimlach zong ze haar ballads die door de kenners in de tent graag meegezongen werden. De stemmen werden alvast opgewarmd voor het optreden van Luka Bloom. De band (die verder uit Ieren bestaat) speelde de pannen van het dak (van de tent). Dit is Labadoux op zijn best: Keltische folk van de bovenste plank op een lazy sunday afternoon.
Toen het optreden goed en wel afgelopen was, zagen we zangeres Helen al langszij de tent binnen komen. Ze was nog in extase en kon dat moeilijk verbergen. Achter in de tent ging ze aan het standje met cd’s een poolshoogte nemen. Na een vijfjarige pauze tussen 2005 en 2010 nam de groep die zijn basis in België heeft hij derde cd “Turas” (=”reis”) op. Met zijn fijne balans van melodische ballades en uptempo reels en jigs in complexe nbewijst deze cd dat Shantalla een internationale ster is aan het folkfirmament!
Bagad An Alarc’h
We steken het grasplein over en de organisatoren zullen dit wel graag zien. Komt het doordat je slechts 8 euro betaalt om op zondag naar Labadoux te komen? Of zit de zon met haar zomerse temperaturen er voor iets tussen? In ieder geval is de sfeer optimaal: vrienden zitten of liggen te babbelen en drinken op de vriendschap, kleuters zoeken hun weg met leuk geschminkte gezichtjes terwijl de moeders hen van op afstand volgen.
Rondom de de weide trekken de standjes heel wat nieuwsgierigen en tussen al dat gekrioel bouwen de Fransen uit Boulogne-sur-Mer (150 km rijden van hier) gewapend met hun slagwerk, doedelzakken en bombardes in het midden van de peloeze een feestje: een echte Bretoense Fez Noz. Ze werden reeds aangekondigd door Alan Stivell die het programma goed bekeken had. “Bagad” is het Bretoense woord voor “groep” terwijl “An Alarc’h” “zwaan” betekent en de zwaan is het symbool van de stad Boulogne. Ze spelen Schotse en Ierse melodieën en Bretoense standards. Maar toch stellen wij ons de vraag hoe een Bretoense muziekgroep uit Pas-de-Calais kan komen. Wat opzoekwerk leert ons dat de twintigkoppige groep, opgericht in 2007, voor de helft uit Bretoenen bestaat. Ze zijn gegroeid uit een begeleidingsband voor dansers, maar wilden zelf meer op het voorplan treden. Gratis lessen doedelzak leverden nieuwe jonge muzikanten op. . Hier kan je een repetitie bijwonen.
Radio Negra
Wat verder was reeds een zuiders feestje aan de gang met een kruidige mix van reggae, ska, salsa en rock. Radio Negra speelde de perfecte soundtrack bij dit zuiderse zondagse weertje en zette de pubtent op stelten. Het was een hele toer om ons nog een weg te banen tot vóór het podium. Daar stonden de die-hards blootsvoets te dansen (opgepast jongedames voor splinters in de houten vloer!) op de tonen van nummers als “Demasiado Corazon” van Mink de Ville of “Clandestino” van Manu Chao. Het jonge volkje was kon de muziek van ouwe jongens Buena Vista Social Club goed smaken. Het is een echte cocktail en die smaakt naar meer!
Sarah Ferri
Als je de fiere moeder bent van een paar radiohits, dan is het fijn om hiermee live uit te pakken. Met “On My Own” heeft ze ongeveer elke Vlaamse zender gecharmeerd. Voor velen klonk het nog “Sarah Wie?” als je haar tipte als een hoogtepunt op Labadoux, terwijl ze reeds in de zomer van 2008 het concours Jonge Wolven won. In 2010 speelde Sarah Ferri op het Dranouter festival. Vervolgens werd ze op sleeptouw genomen als gaste bij Pieter Embrechts & The New Radio Kings en verzorgde ze supports voor grootheden als Jools Holland en Simply Red. Sarah groeide op in een warm Belgisch-Italiaans nest en geïnspireerd door dames als Ella Fitzgerald, Billie Holiday en Nino Simone begon ze met het schrijven van eigenzinnige en creatieve songs. Het is een mengsel geworden van folk en zonnige gipsy jazz. Haar stem heeft een heel ruim bereik en verandert voortdurend van timbre. Dat is duidelijk te horen in “The Man Who was bored”, een song met Django-ritmes en een stemgeluid dat ons doet denken aan Eddi Reader van Fairground Attraction. Op haar website lezen we dat ze op 13 mei is vertrokken naar Yokohama! Way to go Sarah!
Raymond van het Groenewoud
Net zoals op vrijdag en zaterdag, sluit de concerttent op zondag af met een man die er al een carrière van 40 jaar heeft op zitten. En net zoals Angelo en Alan maakt Raymond er geen routinezaak van! Al zong hij zelf “Ik ben God niet”, het is toch goddelijk om te zien hoe een stel jonge leeuwen elkaar vóór het podium verdringt om mee te brullen met oude nummers zoals “Maria” of “Vlaanderen boven”.
In al die jaren veranderde er wel één en andere want nu vult hij zijn dagen met vegetarisch eten en zijn nachten met de Chachacha.
Het eerste half uur mag iedereen vijf frank in de jukebox steken en horen we de ene na de andere hot. Daarna trekt de band een psychedelisch muziekgordijn op en wordt het even stil. Maar dan draait de hitmachine weer op volle toeren en zingt iedereen uit volle borst(en) mee! Zoonlief Leander mocht ook even frontman zijn. Opvolging is verzekerd!
Wie achteraf nog met verzoeknummers wil komen die niet gespeeld werden, wordt nu al door de cynicus het gras voor de voeten weggemaaid: “Voilà, ik heb álle liedjes gespeeld en kom achteraf niet zagen!”
We keerden in de avond zon moe maar tevreden huiswaarts en zetten daar nog eens zijn cd “Tot morgen” op om nog eens naar het gestoorde “Formulieren” te luisteren. Dat had hij niet gespeeld...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2013/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Nee, er was geen treinwagon met wijwater ontspoord en in de Kortrijkse riolen gelopen, maar toch zat de Sint-Maartenskerk vol vanavond. Het Festival van Vlaanderen organiseerde een concert met Jóhann Jóhannsson en de Belgian Brassband onder leiding van Geert Verschaeve. Het is al een tijdje geleden dat de IJslandse componist nog reguliere albums uitbracht, van het schitterende doorbraakalbum ‘Fordlandia’ uit 2008, om precies te zijn. Sindsdien componeerde Jóhannsson vooral soundtracks, en één van die soundtracks, bij een film van de Amerikaanse avant-garde regisseur Bill Morrison, ‘The Miners Hymns’, opgenomen in Durham Cathedral, in het Noordoosten van Engeland in 2010, werd vanavond uitgevoerd door Belgian Brass, samen met Jóhannsson. Dus eerder dan een concert, kregen we vanavond een stomme film, met een live uitvoering van de soundtrack, door een uitgebreide koperblazersband, met lichte percussie en de ondersteuning van Jóhannsson op orgel/keyboard.
De Sint-Maartenskerk als cinemazaal dus voor de documentaire ‘The Miners Hymns’. Bill Morrison maakte deze documentaire met zwart-wit-archiefbeelden uit de Noordengelse mijnstreek tussen Newcastle en Sunderland, van de vroege jaren van de twintigste eeuw, tot de midden jaren tachtig, toen er confrontaties waren tussen de bobbies van de onlangs overleden Engelse first lady Margaret Thatcher, en stakende mijnwerkers over de sluiting van de mijnen in de regio.
De film begon in kleur, en we kregen luchtbeelden van mijnsites die twintig jaar na de sluitingen, ofwel wel of niet een reconversie gekregen hadden naar shoppingcentra, voetbalstadia (Sunderland AFC), skipistes of gewoon in hun geruineerde staat stonden te verkommeren. Tijdens deze introducties speelden de blazers gewoon trage tonen, als een soort ambient soundscape om de film op gang te trekken. Pas toen we zwart-wit fragmenten kregen van tachtig, negentig jaar geleden, ontplooiden de composities zich traag maar zeker.
Zo emotioneel en trefzeker als de strijkerscomposities van Forlandia waren de composities van ‘The Myner’s Hymns’ niet, omdat ze toch vooral een dienende rol hadden: de drones van Jóhannsson en het gestoot van de blazers bootsten de geluiden van de mijn na. De muziek was echt op de beelden geschreven, en werkt wellicht niet zo goed alleenstaand, in ieder geval, ik was niet geneigd om mij de cd aan te schaffen en deze ’s avonds op te leggen. Maar bij de beelden werkte dit wonderwel: de emotionaliteit zat misschien minder in de muziek, maar de beelden compenseerden dit ruimschoots.
Bill Morrison wist met de keuze van zijn archieffragmenten ontroering, troost en melancholie op te roepen, met beelden die dit op zich niet hoefden op te roepen, maar dit door de montage en de ondersteunende muziek toch deden. Eén van Morrison’s centrale thema’s is de onomkeerbaarheid van de tijd: gewone mensen, mijnwerkers, mijnwerkersvrouwen en kinderen uit het Noordoosten van Engeland van zeventig jaar geleden, keken ons verwonderd maar vertrouwend in de ogen. De regisseur schiep zo een directe maar onmogelijke band tussen de toeschouwer in de zaal en een gemeenschap in het Noordoosten van Engeland, die al lang niet meer bestaat, en dat ontroerde.
‘Miner’s Hymns’ duurde amper 54 minuten, maar liet ons verwonderd achter. Het Kortrijkse publiek gaf Belgian Brass en Jóhannsson een minutenlange ovatie, wat wel het beste bewijs was dat deze combinatie van beelden en muziek werkte. Maar toch zou ik de plaat nooit kopen, en hoop ik dat Jóhannsson binnenkort weer eens een volwaardig album met strijkers uitbrengt van het niveau van ‘Fordlandia’.
Organisatie: Kreun , Kortrijk ism Festival van Vlaanderen
Les Nuits Botanique 2013 – alle zalen: How to dress well – British Sea Power – Cold War Kids
Les Nuits Botanique 2013
Botanique
Brussel
Les Nuits Botanique houdt ons alert qua opvolging van jonge artiesten, opkomend talent en bands die al wat honneurs hebben door de jaren .
Vanavond hielden we halt in de Rotonde , waar we onder de indruk waren van de hartverscheurende trippy soundscapes van How to dress well , en in de Chapiteau kwam de noemer op toegankelijke gitaarrock, met enkele snedige , pittige soli. Leuke Les Nuits dus …
Meteen was de aandacht gescherpt door het Canadese Plants & Animals (Chapiteau) uit Montreal, die intensiteit , dynamiek, gretigheid en emotionaliteit samenbalden in fris gedreven rocksongs . We genoten van het bedreven gespeeld materiaal en de prachtige, vaardige, weerbarstige soli. Tja, hier versmolten bands als Neil Young & Crazy Horse , Dinosaur Jr en Arcade Fire. Btw, ze zijn al een kleine vijf jaar bezig, maar hun talent mag nu toch wel eens de verdiende erkenning krijgen .
In de Rotonde werden we meegenomen, meegevoerd op een huiverende , adembenemende trip van How to dress well , het muzikaal laptop project van de Amerikaan Tom Krell . Bijgestaan door een tweede elektronicatechneut, die af en toe ook viool speelde , werden we overdonderd door een pak indringende , smachtende , trippende elektronica, die sfeervol, loungy, dromerig als grimmig, grillig kon zijn; knisperende sounds , zalvende en krachtige beats, reverbs en een variërende falesetto zang vulden aan. Krell experimenteerde gretig met z’n 2 micro’s en hallucinante projecties waren te zien op de achtergrond.
Dagdagelijkse indrukken , gevoelsbeleven en de chaos die we kunnen ervaren, werd muzikaal in een ‘joy of sounds’ omgezet!
Vriendelijk, los, spontaan en speels dropte hij ons in dit muzikaal spel, en loodste ons door de niet eenvoudige set heen. Op het eind werden we zelfs overspoeld door harde staalverwerkende geluiden en liet hij ons verweesd achter. Puike prestatie!
British Sea Power - Buitenbeentje in de Britpop brengen elementen als grilligheid, eigenzinnigheid en toegankelijkheid samen. Een geheel van dwars, tegendraads, beklemmend, bedreven, groots en meeslepend uitgekiend materiaal dat sfeervol en hitsend klonk en in die afwisseling trokken ze ook in de zangpartijen , tussen de gitarist en de bassist, deze lijn door.
We waren op die manier uitermate geboeid in songs als “Machineries of joy”, “Loving animals” , “Carrion” en “All in it” en het belegen oudje “Remember me” . De bombast en de orkestraties die we op plaat kunnen horen , waren op het achterplan geduwd . Af en toe werden songs onderstreept door enkele uitwaaierende partijen. Een kleurrijke vioolpartij voegden ze aan het gevoelige dromerige, rockende materiaal toe .
Niet in 1 hokje te duwen deze Britten, en een referentie aan het miskende An Emotional Fish en Pavement was op z’n plaats!
Het uit LA afkomstige kwartet Cold War Kids (zie pics homepag), onder de hyperkinetische zanger/pianist/gitarist Nathan Willet overtuigde sterk met hun debuut ‘Robbers & Cowards’, waarop een handvol uitstekende singles te horen waren als “Hang me up to dry” en “We used to vacation”. Dat is nu al een pak jaren geleden, en eerlijk gezegd, ze konden nooit meer tippen aan dit debuut en niveau zowel qua plaatmateriaal als live . De intimiteit en de extravertie die elkaar uniek kruisten in 1 song , raakten op de volgende platen onvoldoende, ook al probeerden ze tintelende ritmes en een warm, aanstekelijke sound te creëren, door de hotsende, botsende en emotievolle pianopartijen en gitaarriedels .
Gelukkig staan ze op het podium nog niet gestald als een stel tuinkabouters , gezien de energie die het kwintet uitstraalt . Dat maakt veel goed bij de gigs. Naast blijvers “Hang me up to dry”, “Hospital beds” en “St-John” – “We used to vacation” werd doodleuk links gelaten , konden maar een handvol songs overtuigen waaronder een “Occupation”, “Royal blue” , “Relief” en “Fear & trembling” .
Op de koop werd hun set eerder dan voorzien besloten, en kon er zelfs geen bis meer van af. Na een deugddoende avond , kregen we hier wel een koude douche over ons heen , en sloten ze op een eerder trieste manier af .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cold-war-kids-04-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/british-sea-power-04-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/plants-and-animals-04-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/milo-greene-04-05-2013/
Organisatie: Botanique , Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Elle est de retour. Et comment ! Jaja, in het Frans, want Axelle Red is terug. Na haar kleine en vrij geruisloos gepasseerde ‘Engelstalige’ uitstap met haar vorige album ‘Un coeur comme le mien’ viert de Limburgse ’chanseuse’ haar twintigste podiumverjaardag met ‘Rouge Ardent’. De AB liep er voor vol en ook wij stelden vast: Franse melo-pop-chansons, dat is La Red.
Een heel gevarieerd publiek stond en zat in de kunstmatig rokerig gemaakte flex van de Ancienne Belgique ongeduldig te wachten, want de diva van de avond eigende zich een academisch kwartiertje toe. Die AB-gangers hadden ‘The Voice’ genegeerd (of opgenomen) en kwamen naar Brussel voor ‘La Voie’. Want dat is en blijft haar handelsmerk: dat hese, zwoele stemgeluid, uit de duizenden te herkennen.
‘C’ était un soir d’ été’, was haar gezongen openingszin, ook de eerste van haar nieuwe cd. Het voelde zo aan, Brussel bruiste en had zijn winterkledij eindelijk afgelegd. Sit back, relax en neem een Ricard (zelfde prijs als een pint in de AB).
Axelle Red ging meteen zelf aan de gitaar en stond centraal tussen negen grote rode lichtpilaren met naast haar vier muzikanten (Fritz Sundermann (gitaar), Dominique Vantomme (toetsen), Laurens Smagge (drums), François Verrue(bas) ) ook drie backings. Ze opende met de eerste track van ‘Rouge Ardent’, een album (waarvoor ze naar verluidt 40 nummers schreef en er 10 over hield) dat niet enkel door kenners uitermate positief binnengehaald werd, het haalde in no time zelfs goud in België en mikte meteen naar plaats één in de Ultratop 100. Gevarieerd publiek dus, zoals we schreven.
‘Roude Ardent’, zo vertelde La Red, is het verhaal van twee jonge geliefden die eeuwig bij elkaar zouden blijven, maar de jongeling voelde plots een onbehagen en vertrok. Het hele album is daaraan opgehangen en zo knutselde ze ook de show in elkaar. Ze hield vrij strikt aan de opbouw van de cd, begon met een beat in “Amour profond” en paste her en der een ouder nummer in, maar ook dat schaadde het verhaal niet, wel integendeel.
Want, laten we wel wezen, Axelle Red, dat is zo goed als altijd al melancholie geweest. Een zekere romantische soul-tristesse die perfect in haar nieuwe verhaal past. Donker-rood dus, zoals de ‘zetels in de AB die ik heb laten overtrekken’, grapte ze terwijl ze er aan toe voegde dat ze niet alles in het Frans en het Nederlands zou vertalen. Maar dat verhaal, dat moest iedereen wel weten. En het licht: dat was rood.
Na “Sur la route sablée” moest ze even een (stem?) pilletje slikken en leidde “Elle danse seule” in, mooi in het trieste totaal-verlatingsverhaal geparkeerd. Na “C’est une ville” vroeg ze het zich luidop af: ‘Wat is dat toch met mannen? Ze willen altijd op verovering en moeten dan draken bestrijden om uiteindelijk met een prinses te willen terugkeren.’ Waarop een hevige fan (en die waren heel nadrukkelijk en uren op voorhand aanwezig) haar toeriep: ‘Jij bent de prinses!’
Maar ’t ging over de mannen, die met hangende pootjes terugkeren: “Je te l’avais dit” waarna ze in “Quelque part ailleurs” een stemmig duet aanging met de piano van Dominique Vantomme. Met “A tatons” volgde een nieuw oud nummer en voor het eerst in fel wit licht.
Even had het concert een kabbelend gevoel maar we onthouden toch knappe nummers als “Jusqu'au bout”, een diepgaande sparring met de gitaar in “Rester Femme” waar de backings subliem als scheidsrechter tussen sprongen. “Ce coeur en or” ging dan weer uptempo waarna ze “Un été pour rien” aankondigde als een nummer dat ze nog nooit live had gespeeld.
“Parceque c’est toi” blijft een klassieker, iets wat “De mieux en mieux” misschien niet wordt, maar dat was dan wel weer een meezinger waarmee ze eindigde. Enkele stappen achteruit, een bevallige buiging en weg was ze.
Om - na een vestimentaire wissel - terug te keren met “Le monde tourne mal (Let’s dance)” dat ze als een hogepriesteres ‘in een kerk in Memphis’ (sic) heel knap uitspon en uitspeelde. Van intens tot intiem en terug. De sfeer zat er helemaal in en werd vrij funky in “Ecoute ma prière” en uitbundig in “Aphrodisiaque”.
Nog een keer stapte ze af en kwam terug met “Rouge Ardente”, de hit-single en titeltrack van de cd die ze net uitgebreid en brandend geshowd had. Ze stelde nog haar muzikanten voor en dankte het publiek, zichtbaar geroerd. ‘Zonder jullie zat ik vanavond thuis’. Ook wij danken ‘jullie’. Que le feu continue !
La Red is nog te zien in de uitverkochte Roma (17 mei) waarna ze Frankrijk in trekt om in het najaar weer de draad in België op te nemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/axelle-red-03-05-2013/
Organisatie : Greenhouse Talent
Wie in de jaren 80 fan was van hardrock en metal kent ongetwijfeld de band Ostrogoth uit Gent. Samen met o.a. Crossfire, Killer en (iets later) Cyclone maakten zij namelijk het mooie weer in het toenmalige ‘heavy Belgium’.
Welnu deze oude rotten treden terug op… en ook nu was het mooi weer in Antwerpen! Van de originele line-up uit 1976 zijn er nog 2 leden over : Mario & Marnix! Rudy ‘Whiteshark’ op gitaar vervoegt iets later de rangen! Zanger Josey en gitarist Dario zijn pas sinds het ‘2de leven’ van Ostrogoth betrokken bij de band maar verdienden al in heel wat andere bands en projecten hun strepen! Wie echt meer info over het vroegere en het huidige Ostrogoth wil checkt best hun mooie vernieuwde site.
Genoeg geschiedenis! Over naar de orde van de dag. De bar van Trix was goed gevuld met zowel jonge metalfans als oude rockers van dienst. De jeugd kwam duidelijk supporteren voor de 2 bands in het voor programma :
Solenoid uit Genk mocht de spits afbijten en deed dat met veel overtuiging en lef. Hun stevige rock met subtiele punk en stoner invloeden stond als een huis en de invloeden van Motorhead, Maiden & Saxon waren overduidelijk aanwezig. Vooral het gemak waarmee de zanger krachtig stond te brullen is me bijgebleven en ook de samenzang met de bassist was sterk! Zeker een band met potentieel, die al zo’n 10 jaar aan de weg timmert en half mei een 2de CD op ons loslaat! Tourden ooit met Anvil.
Daarna was het de beurt aan Evil Invaders, die duidelijk uit een ander vaatje tapten. De band met roots in Limburg bestaat al zo’n 2 jaar in de huidige line-up en speelt vooral snelle heavy metal die soms naar trashmetal neigt. Hun geluid deed met denken aan een mix van Priest, Exodus en enkele typische Duitse bands als Kreator en Destruction. De zanger vertelde me dat ze recent enkele optredens in Italie, Oostenrijk en Duitsland hadden gedaan. De set van Evil Invaders bestond uit 7 nummers hoofdzakelijk van de EP die sinds februari uit is. Ze namen een vliegende start met ‘Speed’ en speelden met veel overgave en energie! De zanger haalde met gemak zowel hoge noten als grunts en klonk heel geloofwaardig en furieus. Het jonge publiek reageerde enthousiast en had zin in meer. Nummers als “Tortured” en “Victim” klonken als in de hoogdagen van de trashmetal. Na een half uur werd de set besloten met “Evil” en moest het jonge volkje plaats maken voor het oude geweld uit Gent.
Dat Ostrogoth garant staat voor ‘kwaliteits’ hardrock zal wel niemand verbazen. Zeker niet als je weet dat James Hetfield van Metallica al geruime tijd fan is en daar ook soms mee uitpakt.
De nummers op de setlist waren een uitgebalanceerd mix van werk uit de 3 full CD’s/vinyl en de legendarische EP Full ‘Moon’s Eyes’ die de band tussen 1983 en 1987 uitbracht.
Van bij de start met “Too hot” was duidelijk dat deze kerels er nog steeds veel zin en plezier in hadden. De hardrock die ze speelden klonk echt wel jaren 80 maar kwam op geen enkel moment gedateerd of voorbijgestreefd over. Integendeel! Nummers als “Scream Out” en het bluesy “Do it right” trotseerden met brio de tand des tijds en zullen nog menig rockliefhebber, van welke leeftijd ook, bekoren! Het fijne samenspel van de beide gitaristen, de strakke drums en de veelzijdige zang van mister Hindrix laten de succesvolle jaren 80 weer helemaal opleven en tal van oude rockers staan zichtbaar te genieten.
Het plezier zowel op als voor het podium is het beste bewijs van een geslaagde avond. De up-tempo nummers worden vakkundig afgewisseld met enkele ballads en ook het instrumentale “Lords of thunder” zit in de set. In de 2de helft van het optreden zitten enkele kanjers als “Ectasy & Danger”, “Queen of desire” en “Paris by night” maar het meest lof oogst de band toch met het alom gekende en meegezongen “Full moon’s eyes”…een echte klassieker in het genre en ook het hoogtepunt van de avond.
Na meer dan een uur is het welletjes en besluiten de heren van Ostrogoth om de set af te sluiten met “Rock Fever” om daarna als toegift nog een stevige cover van Judas Priest te spelen (Metal Gods) en het slotnummer “Samurai”.
Dankbaar dat ik getuige mocht zijn van deze unieke gelegenheid en een pak jeugdsentiment opnieuw kon beleven! Wie ook nog een optreden van Ostrogoth wil meepikken kan nog terecht in Gent en in Oostende. Het zou me echter niet verbazen dat ze deze zomer nog wel her en der worden toegevoegd aan de affiche en dat er zelfs nieuwe nummers worden uitgeprobeerd. Misschien met het oog op een CD? Let’s hope so!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/evil-invaders-02-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/solenoid-02-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ostrogoth-02-05-2013/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)
Nederlands 
Français 
