Indians is het muzikaal project van Soren Lokke Juul uit Kopenhagen . Na enkele demotapes is er uiteindelijk dit lang verwacht debuut, ‘Somewhere Else’. Hij is meer dan zomaar een sing/songwriter op akoestische/elektrische gitaar, hij voegt piano , keys en sferische, hartverwarmende droompop elektronica toe . Een etherisch boeiende sound , waarbij zijn hoge stem met een lichte (gepaste) galm dit benadrukt.
We krijgen een geheel dat niks anders dan respect verdient en een reeks overtuigende songs oplevert in die wisselende aanpak; de eerste vier songs typeren al meteen de plaat: “New”, “Bird” , “I am haunted” en “Magic kids”, integere en volle warme songs en ‘cold love’ songs zoals Juul het zo graag omschrijft!
De zusjes Martha en Loesje Maieu zijn hier de bepalende spil van Blackie & The Oohoos. … Droompsychedelische songs in een grimmig decor . Het materiaal trekt zich op door zoetzuur gitaargetokkel , indringende keys , hoge vrouwenvocals en de aanvulling van een bredere, maar spaarzame begeleiding , dat sfeervol , desolaat , mistig en mysterieus klinkt. Een filmisch bezwerende, duivels fraaie sound , die opbokst tegen bands als Cocorosie, Mazzy star, Beach house en dames als Zola Jesus, Beth Gibbons en Nico (niet voor niks staat haar “Chelsea girl” op de plaat!) .
‘Song for two sisters’ is een uitermate boeiende plaat en intrigeert door de zoet spooky en licht ontvlambare tunes. Opgelet dus als je de dames durft aan te raken of vast te nemen .
Youngblood - Een Limburgs kwintet dat erin slaagt compromisloze rock te spelen. De vier songs tonen aan dat ze doorsnee intense melodieuze gitaarrock spelen, broeierig , meeslepend, die ademruimte krijgt en durft te exploderen . Niet echt rauw , vettig of slordig , maar eenvoudig en doeltreffend . Meer moet dat soms niet zijn om de aandacht te trekken onder de noemer van frisse gitaarrock.
Info
http://www.youngblood.be
Van deze Nederlandse band rond de talentvolle gitarist Ruben Hoeke , die al een onderscheiding op zak heeft als beste gitarist, kreeg de vorige cd ‘Coexist’ al lovende kritiek . Ook van deze opvolger zijn we behoorlijk onder de indruk .
We hebben hier intens broeierige , vette rock’n’roll , in soul gedrenkt, zompige americana en stampende rhythm & blues, . Een goed gevarieerd album trouwens van meeslepende songs, die durven te rocken , verrassende wendingen ondergaan, intens spannend , beheerst klinken en zich niet verliezen in meligheid . Het materiaal rijpt en krijgt voldoende ademruimte door de soli.
Live wordt de band geroemd voor hun energieke optredens . Het materiaal op ‘Loaded’ nodigt alvast uit om volledig op te gaan in die dynamiek
Info http://www.rubenhoeke.com
Een van mijn vrienden zei: "Ik ben niet de juiste persoon om een juist oordeel te geven over de nieuwe Iamx plaat, want ik ben niet objectief". Dit geldt voor mij ook. Ik ben een grote fan van Iamx sinds dat ze in 2006 in Dour kwamen. Ik was er eigenlijk voor Archive, maar ik werd gewoon weggeblazen door Iamx. Chris Corner (ex-Sneaker Pimps), de oprichter en leider van Iamx, is een getalenteerd multi-instrumentalist, zanger, componist en producer. Hij creëerde een muzikale cross-over van new wave, funk, dance en indie-pop met intelligente erotiserende , sexy teksten. Het resultaat is een reeks ongelooflijk mooie nummers. En de live shows zijn gewoon gek.
Voor dit 5e album lanceerde Corner een ‘crowdfunding’ campagne via pledgemusic.com, om geld in te zamelen. De reactie van de fans was krankzinnig: een uur nadien, had de band al meteen de doelstelling bereikt, wat de ongelooflijke sterke band tussen de artiest en zijn fans bewijst.
Tot nu toe had Corner zijn albums zelf geproduceerd, maar deze keer heeft hij samengewerkt met Jim Abbiss, een Britse producer van Sneaker Pimps '’Becoming X’ , en die vooral bekend staat voor zijn werk met Arcade Fire, Adele en Ladytron. Dit album, in Berlijn in de Turmwerke studio van Corner opgenomen, biedt dus een veel breder spectrum aan arrangementen dan de vorige. Zoals Corner zei: "Jim heeft mij geholpen om mijn creativiteit los te laten". Daarom hoor je hier instrumenten zoals dulcimers, violen, vibrafoons, fluiten of glockenspielen ; het geluid is duidelijk, breder …
De thema's van de composities zijn ongewijzigd: seksuele identiteit, dood, liefde, verdovende intoxicatie, decadentie, religie, politiek, vervreemding en de moderne samenleving. Corner had reeds drie video's uit vóór de eigenlijke albumrelease ‘The Unified Field', nl ; de zeer catchy electro hit "I Come With Knives", een sterk hypnotiserend nummer met een gedicht in het Duits gezongen door Janine Gezang, en" Quiet the Mind", een hartverscheurende slaapliedje in de typische Chris Corner stijl.
Op het album vind je andere sterke, 'up-beat' nummers als het melancholische "Sorrow" en "Walk With The Noise" met zijn mooie piano riff ; de algemene stemming is eerder mid-beat of low-beat . "The Adrenaline Room" heeft een trip-hop, ambiente sfeer met veel effects op de zang, terwijl "Screams" zich onderscheidt door mysterieuze dulcimer geluiden. "Under Atomic Skies" is een prachtige ballade met zachte akoestische gitaar en "Come Home" geeft rillingen door viool. Tot slot, "Land Of Broken Promises" is een klassiek Iamx burlesk nummer met een puike ritmiek, toffe folk percussie en een compleet gipsy toon.
Geen twijfel mogelijk: dit nieuwe album is opnieuw een meesterwerk voor Chris Corner. Het enige wat misschien ontbreekt is een hit als "Spit It Out", maar met de steun van zijn vele fan en zijn artistieke levensstijl in Berlijn heeft Chris Corner die mainstream roem niet nodig.
Het nieuwe ealbum is een 'must have'!
Na een van de verschrikkelijkste sneeuwnachten deze winter en een nooit geziene chaos tijdens de daaropvolgende ochtendspits zag het er aanvankelijk niet al te best uit om naar Antwerpen af te reizen voor het concert van Steven Wilson. Gelukkig lag ons wegennet er tegen de avond erg goed bij….meer zelfs we reden zelden zo vlot richting de metropool. Wilson had de rampzalige berichtgeving gevolgd op zijn Facebookpagina en vertelde dan ook zeer gelukkig te zijn toen hij op het podium stond voor een volle, uitverkochte Arenbergschouwburg.
Begin dit jaar verscheen Wilson’s derde studioalbum: ‘The Raven That Refused To Sing (And Other Stories), een dijk van een plaat en Steven’s beste soloalbum van de drie! De productie liet hij voor het album over aan niemand minder dan Alan Parsons. In slechts 6 songs slaat Steven Wilson op een perfecte manier de brug tussen de progressieve rock uit de jaren ’70 en de alternatieve progrock van vandaag. We horen heel veel Camel, Caravan, King Crimson, en Pink Floyd klanken in symbiose met de hedendaagse gebalde rocksound van Rush en Porcupine Tree. De complexiteit om dit alles live te brengen op de bühne van de Arenbergschouwburg was voor Wilson en band geen partij want het werd een onvergetelijke progrock avond waarbij je als aandachtige toeschouwer werd meegesleurd in een bijzonder divers en kleurrijk klankenpalet.
Wilson had dan ook niets aan het toeval overgelaten en nam dezelfde sterke muzikanten mee op tour waarmee hij ook het album maakte: Guthrie Govan (Guitar), Adam Holzman (Keyboards/Piano), Theo Travis (Flute/Sax), Nick Beggs (Bass/Chapman Stick!) en Marco Minnemann (Drums)….samen met Wilson een hecht en onverwoestbaar sextet dat na de introvideo (‘Raven….artwork’) keihard van leer trok tijdens de 12 minuten durende opener “Luminol”. De retestrakke baslijn van ‘Kajagoogoo’ Nick Beggs ging door merg en been, samen met de bizarre dwarsfluitklanken van Theo Travis zorgde deze opener voor een indrukwekkend startkwartier. Een volledig andere sfeer kwam er nadien met de dromerige compositie “Drive Home”, een song die zo op een nieuwe plaat van Porcupine Tree zou kunnen staan met aan het eind een waanzinnige gitaarsolo à la David Gilmour maar wel uitgevoerd door klasbak Guthrie Govan. Ook tijdens “The Pin Drop” moest ik vaak aan Porcupine Tree denken waarna het sterk georkestreerde “Postcard” de enige song was die onder de vijf minuten klokte. Wilson liet trouwens weten dat hij voor dergelijke, gebalde songs niet echt in de wieg was gelegd.
We kregen trouwens een bijzonder communicatieve Wilson te zien die meer dan eens interactie zocht in de zaal en af en toe een leuke, grappige anekdote op ons los liet, waardoor hij duidelijk liet blijken dat hij zich momenteel het best voelt met dit soloproject.
Na het bijzonder rustige en melancholische “Deform To Form A Star” kregen we een korte adempauze. Honderden klokken tikten (net zoals in “Time” van Pink Floyd en opgenomen door Alan Parsons!) terwijl een doorzichtig doek naar beneden viel. Niet echt origineel want deze Sigur Rós projectietruc mistte duidelijk zijn effect, want de projecties kwamen niet echt tot hun recht in deze kleinere schouwburgomgeving. “The Watchmaker” begon rustig waarbij vooral Theo Travis met de sfeervolle fluit zich in de kijker speelde en zo een vergulde ode bracht aan Pink Floyd.
Het experimentele einde was dan weer typisch Rush ten tijde van ‘A Farewell To Kings’ (1977). Nog meer experimenteel gefreak kregen we tijdens de waanzinnige finale “Raider II”, een lang uitgesponnen instrumentaal jazzy-fusion-progrock werkstuk van maar liefst 25 minuten! Af en toe klonk het als een ondoordachte, krankzinnige jamsessie maar ook hier benaderde het experimentele getokkel zowaar de perfectie. Het dreigende en wat minder avontuurlijke “The Raven That Refused To Sing” sloot het concert perfect af. Bissen deed Wilson & band met een medley van twee niet ‘Raven…’ songs…..het werd nogmaals een pure krachtpatserij tussen de muzikanten.
Het hardnekkige gerucht deed die avond de ronde dat Steven Wilson’s moederband Porcupine Tree, mede door het succes van zijn solocarrière, voorgoed zou ophouden te bestaan. Laten we vooral hopen dat dit volledig uit de lucht gegrepen is en dat we in de toekomst deze geniale muzikant nog steeds in diverse vormen en projecten mogen aanschouwen…..want wat we te zien en vooral te horen kregen was geniaal! Bij deze zien we Steven Wilson graag terug voor een uniek zomeroptreden in het Rivierenhof….ja toch Arenberg???
Setlist:
*Luminol *Drive Home *The Pin Drop *Postcard *The Holy Drinker *Deform To Form A Star *The Watchmaker *Index *Insurgentes *Harmony Korine *No Part of Me *Raider II *The Raven That Refused To Sing
-----------
Remainder The Black Dog / No Twilight Within The Courts Of The Sun
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/steven-wilson-12-03-2013/
Organisatie: Arenbergschouwburg, Antwerpen (ism Live Nation)
Did you forget to take your METZ?
Blackup + Metz
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
De gure weersomstandigheden nopen onze teerbeminde hoofdredacteur om dit concert aan zijn neus te laten voorbij gaan. Hij zit volledig vast tijdens de autorit. Dan maar opteren voor plan B: mezelf. Gelukkig had ik de wagen thuis gelaten, of toch aan het station, en gekozen voor het openbaar vervoer. Zo kon een helse avondspits in Brussel vermeden worden. Veel mensen lieten het fileleed niet aan hun hart komen en de AB-club was dan ook aangenaam vol gelopen. Zelf het bordje sold-out mocht boven gehaald worden en dat op een maandag avond.
Jammer genoeg zorgde dit weer er wel voor dat ik enkel het laatste nummer van de Blackup heb kunnen aanhoren. Veel te weinig dus om een genuanceerde review te schrijven. Hier zal ik dan ook aan verzaken. De kans is groot dat een rematch er wel nog zal inzitten, want deze jongens zijn van Gent. En dat is niet echt de andere kant van de wereld. Het leeuwendeel van de leden van deze band hebben hun strepen reeds verdiend bij o.m. Fifty Foot Combo, The Andrew Surfers & The Feather. Groentjes zijn het dus niet. Ze plakken zichzelf het label post-punk en punk-rock op en hebben al menig nationale en internationale podia onveilig gemaakt. Tot een volgende keer.
Na het kortste intermezzo in jaren (in 15 minuten was de bandwissel al achter de rug) was het tijd voor de hoofdbrok van de avond: METZ. Deze Canadese snaken zijn al jaren aan de weg aan het timmeren. Al dat getimmer resulteerde slechts tot 1 album, dat dan ook nog maar eens 29 minuten duurt. De plaat werd wel uitgebracht onder de magistrale vleugels van de oerlabel Sub Pop. En meer dan 29 minuten hebben deze jongens niet nodig om lovende kritieken te krijgen. Ook hun cover van “Pig” van Sparklehorse (gratis te beluisteren op hun bandcamp-pagina) mag er wezen. Meer dan genoeg redenen om Metz eens live te gaan bekijken.
Dat het luid ging gaan mag geen verrassing wezen. En al bij de eerste noten wordt deze verwachting al ingelost: loeiharde gitaren en drums, soms heeft een mens niet meer nodig. Metz klinkt vuil, rommelig, hard, luid,… De nummers zijn geen parels vol liederlijke gezangen en opbouwende composities. Alles is strak, kort, snel, simpel en vet. Een pletwals die over je heen davert en alles mee sleurt op zijn pad, trommelvliezen eerst.
De jongens van Metz tonen zich erg gedreven en gemotiveerd, ook al zijn het de laatste dagen van hun 2 maanden durende Europese tour. Ze spreiden een enthousiasme ten toon dat mij zeer hard doet denken aan de Belgische band The K. Maakt niet uit wie, wat of waar, altijd alles geven.
Met hun noise-grunge doen ze de vroege jaren 90 opnieuw herleven, wat voor oudere jongeren als ik toch nog steeds een/de muzikale topperiode was. Dit echter zonder klakkeloos hun grote voorbeelden te kopiëren. In een tijd waar meerstemmigheid en melodie de leidraad zijn voor alles wat hip en alternatief is, kiest Metz voor de ouderwetse aanpak: dreunende riffs en bonkende drums, zonder franje, zonder nuance, zonder compromis.
Het stomende feestje is na amper 40 minuten voorbij. Toch laten ze me achter met een voldaan gevoel. Een agressieve en stevige show moet soms niet langer duren.
Zij die er niet bij waren hebben misschien wel de laatste kans verkeken om deze band in een kleine zaal te zien. De band heeft het zeker in zich om naar grotere hoogten door te stijgen. Alhoewel ik sterk betwijfel of ze ooit echt commerciële muziek zullen produceren.
Ja Sire, er zijn nog Belgen die een tocht van 4 uur ondernemen door weer en wind, voor een optreden van 40 minuten. En met alle plezier.
(Pics homepag Bart Vander Sanden /Indiestyle.be http://www.indiestyle.be )
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wat de kracht en de sterkte van een single kunnen doen , « Little talks » …. Aan zo’n zwierige song hebben de IJslanders van Of Monsters And Men genoeg en danken er hun bekendheid aan. Toen ze een jaar terug de ABClub inpalmden, is hun publiek vertienvoudigd en vult het nu een uitverkocht grote ABzaal.
Een snelle groei, maar deze is nog niet in verhouding met wat de band te bieden heeft op het podium.
Al heel wat volk is aanwezig bij de support Mugison. Uitgerust met een laptop, twijfelt de man tussen elektronica, folk en misschien zelfs lawaai, niet vies van wat metalinvloeden. Het resultaat is moeilijk verteerbaar en soms ondraaglijk.
Het IJslandse septet Of Monsters And Men komt tevoorschijn vanachter een rookgordijn, op de tonen van “Dirty Paws” – de eerste ballad in een lange serie. De toon is gezet. En Of Monsters And Men wijkt er niet van af. Vanavond wordt hun debuut album ‘My Head Is An Animal’ volledig gespeeld. De meerstemmige zangpartijen zijn op elkaar afgestemd en lijken zelfs een beetje op elkaar.
De zeven jonge bandleden hebben wel iets gemeen met de plaatselijke jeugdvereniging , chiro of scouts . Alles is goed voorbereid op de stage en het wordt na enkele nummers duidelijk dat het publiek niet op hen moet rekenen voor wat zotte toeren en capriolen. Afwijken van de route zit er niet in …
Maar Schattig als altijd, Of Monsters and Men speelde een serie mooie folky composities; soms in koor meegezongen door de fans. De groep liet, naast de songs van hun debuut, een kleine omweg toe met een cover van de Yeah Yeah Yeahs. En ook al bezit het New Yorkse duo nogal wat hitsig , nerveus, snijdend materiaal de IJslanders kozen “Skeletons“, een suffe ballade uit ‘It’s Blitz!’. Maar kijk de zeven muzikanten leverden een overtuigende charmante versie af , die perfect in de rest van de setlist paste.
Niettemin bleef ik wat op m’n honger zitten en was er vanavond toch meer nodig om mij wakker te schudden . Het meest vermakelijke moment van de avond was toen Nana, co-songwriter van de band, aan het publiek vroeg: « I think you guys speak French and German in your country, right ? » Als antwoord kreeg ze een golf van “Nooo!” en andere protesten . “Maar, jongens, volgens de laatste berichten spreken we toch ook Duits in België, niet?” . Het arme meisje verontschuldigde zich voor de ongelukkige opmerking en vroeg hoe “Love” vertaald werd naar het Nederlands. Het woord “Liefde” werd dan ook warm ontvangen, toepasselijk gevolgd door “Love Love Love” .En dan “Little talks” , waarop de hele zaal zat te wachten: Boven, links, rechts, iedereen kende de song en zong luidkeels mee!
“Little talks” - Het hoogtepunt van de avond, zonder meer . Ze kwamen terug en na twee bissen verdwenen de zeven muzikanten in de duisternis.
Een goed afgewerkt , uitgebalanceerd concert , maar braafjes , zonder verrassingen , alsof Arcade Fire een gewoon , routineus , concert afhaspelde. Het grote publiek kan hen op RW aan het werk zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/of-monsters-and-men-10-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mugison-10-03-2013/
Redouane Sbai - vertaling Jolien Kerkhofs/Johan Meurisse
Organisatie : Live Nation
We houden wel van die eenvoudige ‘campfire’ folkpop van het uit Denver, Colorado afkomstige The Lumineers die eigenlijk lang aan de weg hebben getimmerd en nu pas met die boost van Mumford & Sons en Of Monsters and Men de verdiende erkenning krijgen. Basiswoorden, singalongs en meezingers in de zin van “Ho hey” , Oohooh”, “Aah aah” , “Eeh eeh” hebben altijd wel iets aanstekelijks , luchtig , fris en opbeurends .
Wesley Schultz (zang/gitaar), Jeremiah Fraites (drums/tierlantijntjes/zang) en Neyla Pekarel (cello/bas/zang) zijn de spil en live worden ze aangevuld met een tweede gitarist en iemand op keys en piano. De zang van Wesley Schultz heeft iets mee van Cold War Kids en Arcade Fire, twee voorname ankerpunten voor de band.
Uitbundige, sprankelende, meeslepende folkpop door een volle, rijkelijke instrumentatie en lichtvoetige, dromerige, lekker in het gehoor liggende pop, waarvan de basis gitaar –mandoline – banjo – piano – keys - drums – cello zijn. Verwezenlijkt door getokkel, de stampende ritmes , de foot- en drumtics, de handclaps en de meerstemmige zangpartijen . Ze krijgen vaart, worden opgezweept en boeien door de huppelende ritmes , de verrassende wendingen en het meezinggehalte .
Je komt al meteen uit op drie overtuigende songs als “Submarines” , “I ain’t nobody’s problem” en “Flowers in the hair”, die beetje de sfeer ademen van saloon bars van ‘streaming whisky’, ergens uit de vorige eeuwen . En toch lonkt de romantiek, de ontroering en de intimiteit in sommige nummers , door een sobere, pakkende en spaarzame instrumentatie , “Charlie boy”, “Slow it down” en “Flapper girl” , die het halen door akoestisch getokkel , drumtics , tamboerijn, tierlantijntjes en de indringende , meerstemmige zangpartijen.
Moeiteloos bieden The Lumineers een leuke en relaxte afwisseling in deze gevoelsaspecten .
En ze hebben hun helden die ze in de set verwerken, de sing/songwriting van Dylan “Subterrain homesick blues”, de spontaniteit en speelsheid van een Patrick Watson en Violent Femmes , niet toevallig hun “American music” , en verder ook de retro van een “The weight” van The Band die doorsijpelt en die ze af en toe coveren.
En we worden op golvende wijze meegevoerd op die verrassende wendingen van “Classy girls”, “Dead sea”, “Stubborn love” , “Morning song” en vooral “Big parade” . Best spannend, die van Klasse en Eenvoud getuigt .
The Lumineers – sterke podiumprésence en ruikend naar de folky landelijkheid van hooimijten … Onderlijfjes - Hemden – Bretellen - Hoeden en dames bloemetjesshirt. De sound kriebelde, tintelde , en sprankelde …
Hun muziek zit in de lift en spreekt een jong publiek aan . Op het eind haalden ze er hun support nog bij en ruilden het rustige zondagavondgevoel voor weekend singalongs. Een overdonderend gevoel en ambiance .
De weemoedige emotievolle tunes van “Atlantic city” van Bruce Springsteen wuifde hen uit en liet ons verweesd achter .
Ook de support Langhorne Slim is al een tijdje bezig en houdt het op folkyamericana, opgezweept door banjo, mandoline en staande bas. Iets rauwer dan The Lumineers met een knipoog naar The White Stripes en – opnieuw- deze Violent Femmes. De band rond de Amerikaanse sing/songwriter toont twee gezichten , want ook hier dringt de emotie, de gevoeligheid door in enkele innemende , ingetogen songs , die gedragen worden door man vocals . Op het eind staken The Lumineers een handje toe . Over vriendschap en samenhorigheid gesproken …
Hier borrelde bij beide bands een Festival Dranouter van z’n jongste jaren op …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-lumineers-10-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/langhorne-slim-10-03-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel
Trixie’s plaat ‘Fourth Corner’ is vooralsnog geen echte hoogvlieger, maar wel een beloftevol plaatje die getuigt van een onmiskenbaar talent. In Gent moest Trixie niet veel moeite doen om het publiek aan haar voeten te krijgen, het was al op voorhand een gewonnen thuismatch, want de 25 jarige deerne wordt in haar geboortestad echt op handen gedragen.
Trixie’s talent schuilt vooral in haar stem die meermaals schitterde deze avond. “Breathe You in my Dreams” ontpopte zich zo tot een knappe soulballad die volledig rond haar prachtige stem is opgebouwd. Maar Trixie heeft ook nog zoiets als een gitaar en daar zat kennelijk nog wat van vaders bloed in vanavond, alsof Chris Whitley vanuit de eeuwige jachtvelden nog steeds dochter lief haar gitaren stemt. De grauwe blues en desolate americana van daddy zat er niet in, daarvoor zijn Trixie ’s songs een beetje te clean en te afgelikt, maar de intensiteit en de bezetenheid herkenden wij wel.
Het enige wat we het kind verwijten is dat alles een beetje te proper klonk en dat er nooit eens over de rooie werd gegaan, maar Trixie deed vooral haar eigen ding, aan de andere kant sierde dat haar dan ook. Trixie koos voor haar eigen songs, haar bloedeigen kindjes die ze koesterde en met zorg behandelde. In haar eentje legde ze tonnen bezieling in haar meest intieme songs, of ze dat nu deed op gitaar (een wondermooi “Morelia”) of van achter de piano, telkens waren het pareltjes die schitterden in al hun puurheid.
Elders, als haar puike begeleidingsband op volle toeren draaide, kregen de nummers dan een stevig rockkleedje aangemeten en ook daar kon Trixie goed mee om, het was wederom vaders bloed die hier stroomde. Van ons mocht het zelfs een beetje meer van dat zijn. Maar goed, Trixie Whitley’s talenten kwamen rijkelijk naar boven vanavond en ook wij zagen dat het goed was.
Dat er bovendien nog heel wat potentieel zit in die dame, weten wij nu ook, en dat had onder andere Daniel Lanois ook al door. Het Black Dub avontuurtje vinden wij trouwens een betere plaat van ‘Fourth Corner’, doch dit volledig terzijde.
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set in de AB, Brussel een dag eerder
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trixie-whitley-09-03-2013/
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
Sensation 2013 - Source Of Light - Één keer per jaar samen één!
Sensation 2013
Ethias Arena
Hasselt
Een totaal onherkenbare Ethias Arena was ook dit jaar opnieuw de locatie die de caravan van ‘Sensation’ mocht ontvangen. Een tot een dorp omgetoverde concertzaal met verschillende desks, podiums, niveauverschillen, tribunes,… Nog meer dan vorige jaren werd je meegenomen in een uniek decor van opwinding, fantasie en passie. Dat decor was de
locatie waar bijna 20000 partyliefhebbers uit meer dan 30 landen samenkwamen …’Samen, together, één geheel vormen’. Het maakt niet uit vanwaar je komt, hoe oud je bent, welk geslacht je bent ... Er is maar één regel, BE PART OF THE NIGHT, DRESS WHITE, de ontmoeting voor internationale dance-liefhebbers. Voor deze ‘Source Of Light’ editie stonden opnieuw heel wat grote namen op de affiche.
Mr. White, de meest mysterieuze dj van de avond gaf het startschot. Naar jaarlijkse traditie mogen we ook altijd een aantal Nederlandse top-dj’s verwelkomen op Sensation. Die eer was dit jaar voor 2000AndOne, Fedde Le Grand en James & Ryan Marciano. Tussen deze Nederlandse dj’s stond ook nog de beloftevolle Britse dj NIC Fanciulli. En nog een speciale
vermelding is er voor de Belgische ster van de avond, Yves V. , hij is de Belgische trots met al heel wat ervaring zowel in binnen als buitenland.
Al deze dj’s hebben de voorbije edities van Sensation kleur gegeven, en dit jaar was dat niet anders. Opzwepende elektro-house beats die zorgden voor ontelbare hoogtepunten afgewisseld met diverse acts waarbij gebruik gemaakt werd van vuur, rook, confetti en ballonnen.
Alsof dat allemaal nog niet volstond begaven zich verschillende dance-acts doorheen het luchtruim van de Ethias Arena. Met bewondering keken we naar deze uitgekiende show waarbij we soms dachten aan de shows van Cirque du Soleil.
Sensation drukt een internationaal karakter uit en is dé jaarlijkse afspraak en ontmoeting, die houdt van een totaalkader van DJ’s , dance, white dresscodes, glamour & glitter en de sociale sfeer . Elk jaar opnieuw zijn we verwonderd hoe het mogelijk is om zo veel mensen in zo een grote zaal toch één te laten voelen. Dat kan maar één keer per jaar – ‘Source Of
Light’ – ‘Sensation (White)’.
Organisatie Sensation (ID& T en Dp Communications)
Petrolclub, Antwerpen – events
Het programma van Petrol baant zich de komende weken een weg tussen rock, blues, zwoele beats, reggae, dancehall, dubstep, soul, swing en grime.
Petrol 2013
- 16-03 – Zwart Goud : basic Soul Unit
- 23.03 – 45 Night: The Soul Messiahs
- 29.03 – Benelux Reggae Contest live 2013
- 30.03 – Skank’n’Bass
- 19.04 – Drop the needle
- 20.04 – Zwart Goud : Isolée
- 27.04 – Chino XL
- 30.04 – Capleton & The Prophecy Band
Info http://www.petrolclub.be
Het moet gezegd, ik was vrij sceptisch toen ik het aanbod kreeg om Trixie Whitley live aan het werk te zien in de AB. Maar wat geef ik graag mijn ongelijk toe nu ik stilaan aan het bekomen ben van haar meer dan geslaagde passage in Brussel!
Iedereen kent intussen de geschiedenis van Trixie : dochter van, roots in Gent, vertrokken naar New York, samenwerking met Daniel Lanois en vooral bakken talent!
Het voorprogramma werd trouwens met veel overgave verzorgd door een ander jong talentvol muzikant uit Gent : Ian Clement. Misschien kennen sommigen hem als frontman van het stevige Wallace Vanborn… maar de man kan het blijkbaar ook iets rustiger en gevarieerder, maar even pakkend van veel lef en muzikale feeling. Getuige hiervan de sfeervolle nummers die hij bracht van zijn te verschijnen solodebuut ‘Drawing Daggers’ (verschijnt op Unday Records/N.E.W.S., inderdaad hetzelfde label van Trixie). Daar waar in sommige nummers toch de intensiteit van de felle Wallace Vanborn om de hoek kwam piepen, vielen vooral de zachtere nummers van de set op en werden deze het meest gesmaakt door het publiek. “Little knife” en “The Great Escape” zijn de 2 nummers die me het langst zijn bijgebleven die avond…Tot Miss Whitley het podium betrad!
De AB was intussen helemaal vol gelopen! Trixie Whitley was meer dan welkom! En zou niet teleurstellen.
De set begon heel intiem met “A thousand thieves’ en maakte meteen duidelijk wat een prachtige stem deze frèle dame toch heeft! Hoe verlegen en bescheiden Trixie ook overkwam op het podium, het zette nog meer de kracht en klasse van haar stem in de verf!
“Irene” en “Fourth Corner”, beiden van haar debuut CD , volgden met veel overgave en het was toen al duidelijk dat het een heel fijn optreden zou worden! Zelfs wat technische mankementen en een af en toe wel heel stil publiek konden daar niets aan veranderen. Trixie dankte trouwens voor die ‘stille’ momenten. Het publiek dankte met wat meer volume en enthousiasme!
Ze was natuurlijk wel omringd met een stel klassemuzikanten en is zelf outstanding op gitaar en toetsen! Speciaal voor het optreden vloog haar toetsenman en muzikaal vertrouwenspersoon net op tijd over van Australië en op de bas herkenden we de immer coole Alan Gevaert van dEUS. “Pieces” en “Morelia” werden heel ingetogen gebracht maar op een manier die echt wel aantoont wat een enorme klasse en grote toekomst deze dame heeft!
In het tweede deel van de set zaten de meer gekende nummers “Need your love” en “I’d rather go blind”, in 1 vloeiende beweging gevolgd door “Hotel no name” en “Breathe you in my dreams”.
Ten slotte was het tijd voor enkele gevarieerde bisnummers : “Oh the joy” solo, herneming van “A thousand thieves” (met band deze keer) en terug solo het prachtige “Undress your name” dat ze schuchter opdroeg aan haar vader.
Zonder twijfel een heel geslaagd concert van een breekbare, eigenzinnige maar toch zo talentvolle muzikante en stem!
Er zit ongetwijfeld nog groei in haar performance maar het geheel is nu al van een vrij uitzonderlijk niveau! Maar we mogen al eens chauvinist zijn en eindelijk trots zijn op onze eigen Anouk…al is dit misschien een wat vergezochte vergelijking die Trixie allicht zelf niet ziet zitten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trixie-whitley-09-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ian-clement-09-03-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Maudlin - Steak Number Eight – Ridders der Postmetale paarden
Heights – Maudlin – Steak Number Eight
4AD
Diksmuide
Heights is een energiek kwartet uit Londen die onder het fameuze label van Transcend Music zit. Heights brengt later dit jaar een nieuwe plaat uit, 'Old Lies For Young Lives'. Hun dynamische act op het podium verdoezelt de muzikale eenvoud. Goed voor wie even alles op nul wil zetten en zich kan laten meeslepen in de rommelige sfeer van het moment. Wie liefhebber is van post hardcore zal Heights echter een lage score geven op vlak van kwaliteit. Nee, Heights gaf ons toch meer een low en het was uitkijken naar de volgende show van Maudlin.
Maudlin was het wonderkind van de avond. Met hun nieuwe plaat ‘A Sign of Time’ die zowel nationaal als internationaal reeds op positieve kritiek kon rekenen kwamen ze de 4AD inpalmen niet lang na hun releaseshow in de Grote Post, Oostende. Voorganger van ‘A Sign of Time’ was debuutalbum ‘Ionesco’, in 2008 gelanceerd voor het grote publiek onder Offerandum Records. Ze stonden reeds samen met grote namen als Amenra, Rosetta, These Arms Are Snakes, Kylesa, Cult of Luna op het podium en mochten deze avond rekenen op een uitverkochte 4AD. Maudlin bracht ‘A Sign of Time’ zowel uit op cd als vinyl, respectievelijk onder ConSouling Sounds en Moment of Collapse Records.
Maudlin heeft op muzikaal vlak de kinderjaren al lang achter zich gelaten en brengen een inspirerende mix van psychedelische doomrock. Maudlin is gekend voor hun intense live act en stellen ons deze avond hierin dan ook niet teleur. De meerzang creëert een melancholische sfeer, een opwekken van wat zich in de diepte schuilhoudt om dan onderbroken te worden door een portie geschreeuw van frontzanger Davy De Schrooder.
Maudlin staat voor emotie die ze vertalen in rijke instrumentale stukken in een doomerig psychedelisch stonerjasje waarin vocals zowel afwisselend als simultaan tegenstellingen benadrukken. Hart, ziel en lichaam brengen ze via deze vormen tot uiting, en hierdoor is Maudlin een live band om U tegen te zeggen.
Enkel jammer dat de stem van frontzanger Davy niet meer doorklonk maar daar had kennelijk niemand in de zaal last van. Maudlin is de komende maanden te bewonderen in Mechelen, Aalst, Brussel en Oostburg en ik heb een klein vermoeden dat het daar niet bij zal blijven…
Top of the bill deze avond was de show van Steak Number Eight. We kennen dit jeugdig viertal uit Wevelgem sinds 2008. Intussen hebben ze al twee albums uitgebracht en kunnen ze heden ten dage rekenen op internationale erkenning. Ze speelden in buiten en binnenland en brengen deze maand hun nieuw album ‘The Hutch’ uit onder Indie Records die ook Cult of Luna en Kvelertak promoot.
‘The Hutch’ is opvolger van ‘All is chaos’ en hun set deze avond was een tocht doorheen de stadia van ontwikkeling waar ze hun oude nummers, die kaderen in de prematuriteit van destijds, combineerden met nieuwe nummers die duidelijk naar een voller, meer volwassen sound gaan. Je hoort verschillende stijlen doorheen de set; van postrock tot postmetal, van postemo tot screamo telkens van een atmosferisch rijk niveau. Stevig opgebouwde nummers waar alle instrumenten worden ingezet, vaak simultaan, ondersteund met de volle stem van Brent Vanneste.
Waar voorheen de nadruk lag op de oerschreeuw en instrumentale stukken hard en uitdagend waren, horen we nu een evolutie op gebied van sound die meer clean en minder stroef klinkt. Waar Steak Number Eight in hun beginjaren meer een explosie van kracht leek te zijn, is er nu meer sprake van een implosie, een bundeling van krachten die wordt aangehouden tot het einde van een nummer.
Persoonlijk gaat de voorkeur uit naar hun beginperiode waar alles nog rauwer en meer bezield klonk. Steak Number Eight heeft duidelijk volwassendom bereikt en dat merk je muzikaal. Het is één van die bands die er staan en hebben gevochten om te blijven staan. Daar moet je respect voor hebben.
En aan respect was geen gebrek, het publiek was duidelijk voldaan na een show van anderhalf uur. Ze sluiten de avond met ooguitstekende bisnummers af die even hard knallen als hun lichtshow.
Pics set Vooruit Gent op 12 maart 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/steak-number-eight-12-03-2013/
Organisatie, 4AD Diksmuide
Een volgepakt Aéronef was hier vanavond om de beloftevolle Schotse singwritster Emeli Sandé aan het werk te zien . Veel jonge fans , gillende meisjes en ‘welldressed’ ladies; die Emeli op handen droegen .
Het gaat haar voor de wind . In 2012 kaapte ze al de Brit Award Critics Choice weg , als de meest beloftevolle artieste . Ze trad in zowel de opening als de slot ceremonie van de Olympische Zomerspelen in Londen op en was de winnares van de European Border Breakers Award (EBBA), uitgereikt als de jonge, veelbelovende Europese artieste . Niks dan lof dus over deze dame , die een kapsel heeft die doet denken aan de Scandinavische Robyn. Natuurlijk rijst de vraag, kan zij na een Florence Welch en Adele op het podium én met band zich manifesteren. Het antwoord is eenvoudig , ‘jawel’ .
Haar melodieus materiaal - of het nu innemende, gevoelige balladpop is , breder is door de instrumentatie en orkestratie , of om zich heen durft strak te rocken -, is knap ingenieus uitgewerkt en dermate geoefend , gedragen door haar heldere, indringende soulfulle stem , die me meer en meer als een herrezen Whitney doet denken .
Een enthousiaste lady, die optimisme uitstraalt, hoop biedt en houdt van een smiley en een zonnestraal . Ze plaatst zich moeiteloos op dezelfde golflengte van haar publiek , brengt iedereen (dichter) bij elkaar, en kan de ‘gevoelige snaar ‘ raken.
“Thanx being with me for this show – you are here with me – I’m here with you – Ik hope you enjoy the music” – thanx for the wonderful night” …Meer hebben we soms niet nodig om in een ‘knuffel knuffel’ Emeli Sandé sfeer te worden ondergestopt!
Meteen at het publiek uit haar hand met de single “Heaven” , de poppy groovy single , die niet vies was van een opzwepend beatje en een bredere instrumentatie . Ook de backing vocals maakten de song compleet . Het nummer stond als een huis, de basis van de anderhalf uur durende set . De sfeervolle lovesong “Where I sleep” met een reggaetune, volgde; het opbouwende “Breaking the law” plaatste alle zorgen opzij , de stemmenpracht overtuigde, moedigde aan tot handclaps en werd ondersteund van allerhande flikkerlichtjes.
Of je had het ingetogen “Suitcase” , sober , pakkend en elegant door het gitaargetokkel , een spaarzame toets en haar emotievolle stem . Iets verderop slaagde ze daar opnieuw ‘en verve’ in met de ballads “Clown” en “River” .
Ook één van de backing vocalisten kreeg ruimte voor een duet op het dromerige, zeemzoeterige “Beneath your beautiful”. In haar spontane , losse contacten en de interacties nodigde ze uit om de refreinen mee te zingen van “My kind of love” en “Read all bout it” van Professor Green.
Variatie was een kernwoord in de set; een “Daddy” en “Wonder” bouwden op en kregen een rockend kleedje aangemeten , wat op het einde uitmondde in de hitsingle “Next to me”. Ook andere songs moesten niet onderdoen aan sterkte en intimitiet als “Half of me” , haar Rihanna cover , “Kill a boy”, “Mountains” , of één van de nieuwe , het boeiende , broeierige “This much is true” , dat goed in elkaar stak.
Emeli Sandé slaagde erin een vlekkeloze set te spelen. Ze heeft alles om een grootse lady te worden na Adele . Haar melodieuze songs , haar uitstraling , haar interacties, de prijzenpot, … Ze heeft ‘het ‘ gewoonweg . Moeiteloos en ongedwongen betrekt ze de hele zaal bij haar contrastrijk , gevarieerd materiaal . Moedig en boeiend . Een volgende popdiva is opgestaan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emeli-sand-08-03-2013/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Vijf jaar geleden vroeg ik me het volgende af: Is er hier geen sprake van een hype en wordt niet alles opgeblazen? Een roedel jonge genieën die op amper 15 jarige leeftijd zomaar eventjes de Rock Rally wint? Zullen deze jonge adonissen door hun gebrek aan maturiteit zich niet te snel verbranden? Het antwoord is drie maal: ABSOLUUT NIET.
Na ‘When The Candle Dies Out’ en ‘All is Chaos’ komen onze postrockers ‘The Hitch’ voorstellen. Steak Number Eight is duidelijk volwassen geworden en hebben met de vingers in de neus eventjes komen bewijzen dat ze in hun genre tot de gevestigde waarden behoren. Voor eerst door het wat lauw onthaald – tja, spreek maar Frans tegen Kortrijkzanen - voorprogramma na de eerste noten al naar huis te spelen. En verder, gewoon alles klopt : Perfecte sound, perfecte belichting en live art painting ( thanks, Simon Verschelde en co). Wat deze knapen presteren is zonder weerga: Heel professioneel en heel aardige songs. En als Brent zijn keelgat open zet….. je zou je beginnen afvragen waarom hij een micro nodig heeft. Hij heeft zijn stem precies net niet naar de kloten gezongen en geschreeuwd.
Liefhebbers van Mogwai, Godspeed ! You Black Emperor en ja, Metallica en Tool komen ruimschoots aan hun trekken. Minimalistische lijnen worden gelaagd en opgebouwd tot het je strot vastheeft en niet meer loslaat. Je hoort zelfs flarden van Pink, Floyd, The Cure, Nirvana… En dit geldt eigenlijk voor alle nummers: Als basis heerlijke eerlijke rockschema’s, met een saus van zalige soundscapes, gebracht door vier jonge fantastische muzikanten. En toch zou je zweren dat die gasten al een stuk of dertig jaar bezig zijn.
In hun genre zijn ze niet echt vernieuwend maar gelukkig hebben ze niet de pretentie om het warm water nog eens te moeten uitvinden. En toch…. zijn ze uniek in hun genre, hoe paradoxaal dit ook mag zijn.
Pics set Vooruit Gent op 12 maart 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/steak-number-eight-12-03-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Balthazar, met als thuisbasis Kortrijk, heeft een nieuwe plaat uit en is begonnen aan een veelbelovende tournee. Donderdagavond bewezen zij dat in de Handelsbeurs in Gent.
Met ‘Rats’ zijn ze pas aan hun tweede plaat toe, maar toch gaven de bandleden – vaak zelf niet veel ouder dan het studentenpubliek – een volwassen indruk op het prachtige podium dat zij kregen. Zij hebben zich in korte tijd een mooie en eigenzinnige sound aangemeten, die uitstekend werkt bij het jongere volk, en met ‘Rats’ stampen zij zeker en vast de deuren open naar een nog breder publiek.
Het vijftal begon het concert met “Later” en, onmiddellijk daaropvolgend, “The Boatman”. Deze twee platen van respectievelijk ‘Rats’ en ‘Applause’ pakten het publiek ineens mee in het aanstekelijk enthousiasme van de band. Dat veranderde niet in het vervolg van de set. De jongens (en het ene meisje) van Balthazar waren minder braaf en rocken meer in het echt dan op de plaat. De groep durfde te spelen met hun eigen muziek. Zo werden nummers langer uitgesponnen, en werd “Blues for Rosann” op zijn Spaans akoestisch ingezet.
Na een viertal nummers leerde de band, als dat nog nodig was, het publiek hun nieuwere songs kennen. Sterke baslijnen, heerlijke samenzang en inventieve kronkelende vioolpartijen zorgden voor enkele prachtige nummers. Dat kon het publiek zeker waarderen en ook de muzikanten leken volop te genieten. Zanger Jinte Deprez was onder de indruk en liet de aanwezigen weten dat “ze nog nooit zo snel een concert hadden uitverkocht in de geschiedenis van de band”. Hoogvliegers waren “The Oldest of Sisters” en “Sinking Ship”. In dit laatste nummer leek Maarten Devoldere zich helemaal te kunnen laten gaan, alsof hij zich echt kwaad maakte op de ratten die het zinkende schip verlaten.
Met “Fifteen Floors” viel alles samen. Het publiek veerde op bij het herkennen van de ietwat oudere hit. De vergrotende schaduwen tegen de witte muren, de rook in de paarse gloed, het vijftal die zich helemaal gaf, het publiek dat net hetzelfde deed. Het liet de temperatuur rijzen in de al broeierige Handelsbeurs in Gent.
Dat de band niet alleen speelt met de eigen muziek, maar ook met de toehoorders werd duidelijk tijdens de laatste nummers. Devoldere vroeg bij het eerste nummer of er enkele suggesties waren, waarop prompt “Any Suggestions” werd aangesneden. Na dit bisnummer verdween men weer in de coulissen om nog eens opnieuw terug te komen voor “Blood Like Wine”. De bassist kwam pas op – langs een andere ingang – als zijn baslijnen aan bod kwamen, zodat zijn inzet nog krachtiger overkwam. Op het einde werd nog samen het glas geheven en het zinnetje “Raise your glass…” bleef lang erna nog in de hoofden hangen.
Dit concert toonde aan dat Balthazar klaar is om buiten de grenzen te treden. ‘Rats’ bewijst dat de band gerijpt is en bevestigt als één van de beste Belgische rockbands van het moment. Het is alleen jammer dat de platen waarmee Balthazar geboren werd (‘This is a Flirt’ en ‘Bathroom lovin’ Situations’) niet meer live te horen zullen krijgen. Gelukkig is deze band goed genoeg om dat op hun gemak op te vangen.
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs) Gent
Neem gerust een kijkje naar volgende zaken ivm Balthazar
http://www.musiczine.net/nl/fotos/balthazar-6-12-2012/ (het Depot, Leuven 06_12_2012)
http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/balthazar/balthazar-in-n-woord-klasse/ (de Kreun , Kortrijk 07_12_2012)
Tijdens de DJ-set met reggaemuziek die als opwarming diende, was het al onmiddellijk duidelijk dat het publiek er zin in had en terwijl de zaal volliep, begon het dan ook al op het ritme mee te wiegen en te dansen. De hoofdact liet lang op zich wachten, maar uiteindelijk betrad dan toch een figuur met zonnebril en lange jas het podium. Zonder zijn typerende baard en krullen was Matisyahu al bijna onherkenbaar, maar incognito helemaal.
… Zeker toen deze figuur zijn set opende met een monotone stroom van onverstaanbaar gemompel (dat later “Crossroads” bleek te zijn), was het moeilijk te geloven dat dit dezelfde persoon van de haast geniale reggae en hip hop tracks is. De donderende bas die uit de boxen kwam en zijn stem ook nog eens begroef onder rommelende geluidsgolven hielp natuurlijk ook niet. Het publiek liet het nochtans niet aan zijn hart komen.
Na het initiële enthousiasme bij de opener werd “Chop ‘em Down” maar lauwwarm ontvangen. De nummers leken niet echt onder de noemer ‘reggae’ te kunnen vallen, aangezien het hen totaal ontbrak aan die deinende flow die zo essentieel is aan het genre. Ook jammer: tussen de stukjes waarin het oorspronkelijke nummer nog te herkennen was door, werd de muzikale stroom steeds onderbroken door een soort experimentele jamsessie, met een enkele keer zelfs met psychedelische synths die nergens bij pasten. Grootste hits “Jerusalem” (met wat dancehall-invloeden) en “King Without Crown” en het nieuwe “Sunshine” hadden gigantisch live-potentieel dat helaas onvervuld bleef.
Maar toch zijn er ook positieve punten die vermeld moeten worden. Na eerst een nogal koele nonchalance in zijn interactie met het publiek, wist Matisyahu ons toch te verrassen met een plotse stagedive en toen hij handjes schudde met de eerste rijen, werden de vrouwelijke fans uitzinnig. Een Joodse alternatieve hip hop en reggae artiest: een onverwacht tieneridool. Zijn nieuwe look zal daar wel voor iets tussen zitten. “Youth” beschikte wel nog over zijn originele kracht en bonusnummer en anthem “One Day” gaf ons dan eindelijk waar we voor gekomen waren: pure, onvervalste, vlotte reggae zonder al te veel geëxperimenteer of te zware bassen. Een meisje werd het podium opgetrokken, waarna zowat de hele zaal dat voorbeeld volgde. Toch nog een mooie afsluiter dan.
Het aanwezige publiek zal achteraf wel vertellen over een best geslaagd optreden, maar met zo’n geweldige albums en singles op zijn cv had er zo veel meer kunnen inzitten. Gemiste kans. Eeuwig doodzonde.
Matisyahu speelde twee keer in een uitverkocht Het Depot, Leuven.
Setlist: Crossroads, Chop ‘em Down, Jerusalem, King Without a Crown, Sunshine, Youth, Live Like a Warrior, Darkness Into Light. Encore: One Day
Organisatie: Depot, Leuven
Geen idee wat u denkt van het alom bejubelde ‘Hummingbird’, de nieuwe van Local Natives. Wij hadden er in elk geval aanvankelijk een beetje moeite mee omdat we vonden dat de band hier een beetje traag uit hun schelp kroop. Achteraf blijkt het wederom zo een plaatje te zijn die pas na een paar beluisteringen zijn kwaliteiten prijsgeeft. Een dijk van een live optreden is natuurlijk nog een betere remedie om ons te overtuigen.
Op plaat klinkt Local Natives heel doordacht, subtiel en ingehouden. Op het podium schakelen ze een duchtig tandje bij en spat er vuur uit. De band overstijgt zichzelf en injecteert een frisse drive en een extra portie energie in hun songs. De heren hebben dan ook een ongebreidelde goesting en kunnen zichzelf niet stil houden op dat podium, alsof er zich een stel sprinkhanen in hun broek heeft genesteld. Het jeukt echt bij die gasten en dat maakt hun songs fris, levendig en bijzonder aanstekelijk. Nadrukkelijk aanwezige drums en percussie brengen wat extra vibe teweeg en de knappe samenzang zorgt voor een warm sfeertje. Wij laten ons lustig meevoeren door kriebelende beestjes als “Wooly Mammoth”, “Heavy Feet” en “Wide Eyes”. Als het er iets rustiger aan toe gaat vallen vooral de prachtige stemmen op, “You and I” is een prachtig brokje melancholie waar die zeurpieten van Fleet Foxes nog veel kunnen van leren. Verder is er de ritmische elegantie van “Mt Washington” en “World news”, tracks die telkens opbouwen naar een broeiende finale, een fraai truukje die kenmerkend is voor veel van hun songs.
Dat Local Natives schatplichtig zijn aan Talking Heads houden ze geenszins verborgen. De frisheid van de prille Talking Heads zit in hun sound verweven, de cover “Warning Signs’ zet daarbij nog eens de puntje op de i. Let wel, we spreken hier van een gunstige invloed,voor de rest hebben Local Natives wel degelijk een uniek en springerig eigen geluid.
Dit is een uiterst schitterend en prikkelend concertje van een talentvolle band die op plaat al bijzonder fris klinkt maar die live pas echt open bloeit.
Ze beloven trouwens deze zomer terug te komen voor de festivals. Herman ! Chokri ! waar zijn jullie ?
Eén van de supports wans ons eigen Love Like Birds , het alter ego van de jonge sing/songschrijfster Elke De Mey, die vorig jaar op StuBru de vi.be on air in de wacht sleepte. Haar intimistische, dromerige , breekbare songs ontroerden zowel solo als met de beperkte toevoeging van contrabas , drumtics en allerhande tierlantijntjes en geluidjes . Onze Franse vrienden waren verkocht en onthaalden o.m op de gevoelige single “Heavy heart” warm het duo .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/local-natives-07-03-2013/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Kurt Cobain… dat was de eerste naam die door ons hoofd flitste wanneer de in blond sluikhaar gehulde jongeman Christopher Owens met zijn zeskoppige begeleidingsband het podium beklom. Diezelfde schuchtere, depressieve blik in de ogen ook, die leek te verraden dat zijn jeugd bij de Children of God sekte nog lang niet verteerd is, hoe zou je zelf zijn?
Muzikale vergelijkingspunten daarentegen waren zo goed als onbestaand. Waar de Nirvana frontman vroeger zijn duivels uitdreef in punkrocksongs over verderf en verkrachting, verpakte Christopher Owens zijn nummers met zachte, bijna fluisterende stem in fluwelen The Byrds melodieën.
Niet dat we veel tijd kregen om ons aan dergelijke wiskundige vergelijkingen te bezondigen. Gebaseerd op waargebeurde ervaringen tijdens het rondtoeren met Girls, het vorig jaar onverwacht ter ziele gegane en in kennerskringen fel bejubbelde indierock bandje uit San Francisco, voerde haar voormalige frontman ons mee op een road trip langs uiteenlopende plekken. En vooral dan langs de grillige emoties die daaraan blijven plakken zijn. Een reis die weinigen in de zaal onberoerd liet, meer zelfs, aanzette tot een extatische ovatie aan het eind.
“New York City” en “Here We Go Again” klonken Belle&Sebastian gewijs als een dolle lentedag met onbegrensde mogelijkheden. Tot de ontnuchtering volgde op “A Broken Heart” en “Everything You Knew”. Een contrast waarmee hij zich ook dermate graag bediend op de begin dit jaar verschenen debuutplaat ‘Lysandre’ dat je gerust van een concept album mag spreken. Een titel die opgedragen is aan een ontmoeting met een jonge Française die, te horen aan de zwoele instrumental “Riviera Rock”, in een behoorlijk exotische sfeer moet verlopen zijn.
Relationele ontluistering zat als een donkerrode draad doorheen de set gedrapeerd. Maar echt melancholisch, laat staan deprimerend, werd het nooit. Daar zat niet alleen de zonnige thuisbasis aan de Amerikaanse West coast voor iets tussen. Ook het bij wijlen lichtvoetige instrumentarium gaf felle kleuren aan het geheel. Wie heeft vandaag nog het lef om een prominente rol te geven aan een melige dwarsfluit, enkele Bolivianen in grote winkelstraten buiten beschouwing genomen? Trouwens, met het knappe meisjeskoortje dat hem vocaal bijstond had deze troubadour wat ons betreft niet zo veel reden tot klagen.
Naar het eind toe haalde Christopher Owens nog enkele fel gesmaakte covers van Cat Stevens (“Wild World”) en Simon & Garfunkel (“The Boxer”) van stal, waarbij hij een boeket witte rozen rondstrooide terwijl een tamboerijn zijn rechterdij geselde.
Tijdens de akoestische solonummers in de tweede bisronde trad de dooi volledig in. Zijn bandleden stonden aan de zijkant even enthousiast mee te applaudisseren met het publiek.
Organisatie: Botanique, Brussel
Villagers is zo een typische indie band die met lof overladen wordt door critici en recensenten, maar die daarom de weg naar het grote publiek (nog) niet gevonden heeft. Ook Frankrijk loopt voorlopig nog niet zo warm voor de subtiele, dromerige en gelaagde muziek van de Ierse singer/songwriter Conor J. O’Brien en zijn band. Le Grand Mix was niet volgelopen, maar aan het enthousiasme te horen waren praktisch alle aanwezigen wel trouwe fans die met het werk van Villagers goed vertrouwd zijn.
Vanavond kwam O’Brien met zijn Villagers de nieuwe boreling ‘Awayland’ voorstellen, een plaatje die wat moeite vergt.’t Is te zeggen, het duurde ook bij ons een tijdje vooraleer we doorhadden dat we hier met een pareltje op onze schoot zaten. Of om het met een lelijk woord te zeggen, een groeiplaat. Een album met knappe folkpop verpakt in een klein dozijn subtiele en originele mini meesterwerkjes.
O’Brien, voorzien van een fluwelen stem, bracht de nieuwe songs met de nodige zorg en finesse en liet ze op het podium rijkelijk open bloeien. Het was genieten van ongeslepen diamantjes als “Earthly Pleasures” en “Nothing Arrived”. Soms lieten Villagers de songs al eens openbarsten in een brandende finale, dat maakte van het heerlijke “The Bell” en het oplaaiende “The Waves” twee hoogtepuntjes. Maar het kon ook veel soberder, de naakte akoestische song “My Lighthouse”, waarin O ‘Brien zich even kwetsbaar als wonderlijk opstelde, bleek een stukje goud te zijn die Le Grand Mix letterlijk het zwijgen oplegde. Werkelijk muis- en muisstil was het, de ganse zaal hield heel de song lang de adem in (nog een geluk dat het een kort nummer was, anders moesten hier een paar concertgangers gereanimeerd worden).
We mochten ook niet vergeten dat Villagers enkele jaren geleden met ‘Becoming a Jackall’ ook al een uitmuntend schijfje uit hun mouw hadden geschud. In subtiele melancholie verweven songs als “Becoming a Jackall”, “Ship of Promises” en “That Day” kwamen hier mee de show stelen.
Zo wist Villagers, met amper twee albums onder de arm, een verbluffende sterke setlist te spelen zonder ook maar één seconde aan bloedarmoede te lijden. Mooi is dat.
Wij waren vooral onder de indruk van de prachtige songs van Conor J. O’Brien en de bezieling waarmee Villagers deze vertolkten. Knap concertje zowaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/villagers-06-03-2013/
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Dead Ends is een Deense indie rock band. Deze plaat is hun tweede; hun debuut ‘The Arrogant’ werd eerder al goed ontvangen. Kenmerkend is het lichte gitaargeluid en het gebruik van 80jaren synthesizers zoals we die nog kennen bij Depeche Mode en The Cure. Door het creëren van soundscapes liggen de verschillende songs qua klankkleur nogal dicht bij elkaar. Kortom, licht verteerbare popmuziek met soms heel mooie melodiëen. Beste nummers zijn “Destroyer” en “Dead Leaves”.
Het trio douBt is gesitueerd in de prog/jazz/avantgarde scene. Het is moeilijk hun muziek te beschrijven. Het is een beetje vanalles waarin jazz, heavy rock en avant garde zijn vervat, en daarom is dit een tamelijk ontoegankelijk album dat pas na herhaalde keren beluisteren openbloeit. Invloeden zijn merkbaar van King Crimson en de Mahavishnu Orchestra en zelfs van Deep Purple (In Rock).
Michel Delville is een begenadigd gitarist. Dit is hun tweede release op het Moonjune label.
Alice Russell zong vroeger in een kerkkoor en maakte vooral naam als achtergrondzangeres. ‘To Dust’ is het vijfde album van Alice Russell. Toch is het sinds 2008 geleden dat ze solo nog iets uitbracht. Deze plaat staat vol met hedendaagse rauwe soul muziek. Invloeden van Prince zijn terug te vinden in het funky "Hard and strong". Eerder minimaal is "I love you". Het beste nummer is echter "Twin Peaks", waarin ze warme gloedvolle soul brengt. Een aanrader voor wie van hedendaagse soul houdt.
Felix van Cleeff is een Nederlandse singer-songwriter die sterk beïnvloed is door Leonard Cohen en Jeff Buckley. Hij brengt eenvoudige sfeervolle , verstilde muziek voor bij het houtvuur. Niks nieuws onder de zon , maar toch wist het hout voldoende te knetteren , om de aandacht te behouden . Beste nummer "Before the tide”.
Het Britse trio I Am Kloot, rond zanger/gitarist John Bramwell, zijn al een meer dan tien jaar actief, en waren samen met een Kings Of Convenience en Turin Brakes aan de basis van de new acoustic movement; ze zorgden voor (rockende) popsongs pur sang, ontdaan van enige franjes, bepaald en gedragen door heerlijk semi-akoestisch gitaargetokkel, spaarzame drums en indringende, in whisky gedrenkte of soms hoog uithalende emotievolle vocals. Een benadering die we vooral horen op de eerste twee platen ‘Naturally history’ en ‘I Am Kloot’. Ook de nieuwe cd ‘ Let it all-in’ dringt zich een plaatsje op tussen die twee platen. Niet slecht om terug te gaan naar de essentie van een song , die bitterzoet is, spaarzaam klinkt en elegant
wordt onderbouwd en uitgewerkt . Een herfstig palet schakeert zich door de instrumenten als piano , viool en een blazer, maar we noteren vooral geen overdadige arrangementen in de tien songs. Het geheel klinkt treffend , emotievol , gevoelig en doorleefd . “Bullets” , “Shoeless”, “Forgive me these reminders” en de titelsong passen binnen ‘dit plaatje’. Af en toe gaan ze wat breder, zoals op “Mouth on me” , “Masquerade” en “Some better day” ; These days are mine” houdt er Indiase invloeden op na.
I Am Kloot – ‘Let it all-in’ straalt directheid en puurheid uit. Ze hebben de bevriende leden van Elbow Guy Garvey en Craig Potter steevast in hun producties . De identiteit van I Am Kloot is & blijft iets unieks!
Bettie Serveert was één van die revelerende indierockende bands begin jaren 90 onder de vaste drie-eenheid Van Dijk – Visser – Bunskoeke. Na een relatieve radiostilte sluiten ze opnieuw aan . Hun dromerige, meeslepende gitaarrock is op de return ‘Pharmay of love’ van 2010, levenslustiger dan ooit. En die energieke lijn zet zich verder op de opvolger . Een direct, broeierig rauw geluid en een dromerige tune zijn het houvast .
De eerste twee songs “Shake-her” en “Mayhem” beuken er graag in , daarna met “Dad dog” klinkt het wat subtieler en intenser. Het hitgevoelige poppy “Had2byou” volgt. En op die manier weet de plaat wel aangenaam te boeien . Sterk uit de verf komen verder het snedige “Tuf skin”, gekenmerkt van huppelende ritmes en het broeierige “Receiver” . Ook niet mis , de experimentje op “Monogamous”.
Stuwend , scherp en dromerig kenmerken het geluid van drie decennia Bettie Serveert. Tja, niet voor niks ademt hier een Dinosaur sfeertje.
Kijk, Bettie Serveert heeft een gevarieerde rockplaat uit ; het zijn indieveteranen die we maar al te graag koesteren!
Steve Wynn & Piv Huvluv - Gitaren, vinyl & comedy op heilige grond
Steve Wynn & Piv Huvluv
Kerk Dikkele
Dikkele
De pastoor van Dikkele mag zich met recht en rede een tevreden man noemen. Bijna niemand van zijn beminde parochianen kan zich immers nog de tijd herinneren dat de kerk van het pittoreske Oostvlaamse dorpje op de rand van de Vlaamse Ardennen nog afgeladen vol zat. Toegegeven, de predikanten van dienst waren dan ook niet van de minste. De Amerikaanse singer-songwriter en Paisley Underground veteraan Steve Wynn werd er namelijk gekoppeld aan de Westvlaamse stand-up comedian Piv Huvluv. Op het eerste zicht een eigenaardige combinatie, ware het niet dat beide heren een uitgesproken voorliefde voor gitaren, vinyl en comedy delen, en ze elk op hun eigen manier een publiek kunnen laten balanceren tussen een ingehouden adem en een bulderlach.
De ‘When You Smile’ tour van het duo langs diverse muziekcafés en parochiale centra te lande werd eind vorig jaar voortijdig afgebroken toen Wynn halsoverkop huiswaarts moest keren om zijn stervende vader te bezoeken. Afgelopen week keerde de Amerikaan terug naar Vlaanderen om de eerder afgelaste shows in Deinze, Oostende en Dikkele alsnog aan zijn CV toe te voegen.
De kerk van het spaarzaam verlichte Dikkele lokaliseren zonder GPS bleek echt geen sinecure, waardoor ondergetekende zich maar net op tijd naast de biechtstoel kon installeren om Wynn heel ingetogen te zien openen met “Follow Me”. Deze verstilde parel uit het beide twintig jaar oude album ‘Fluorescent’ kreeg het publiek meteen muisstil, een ervaring die in de meeste concertzalen tegenwoordig eerder uitzondering dan regel is.
Of het nu een rocktempel, een café, een huiskamer of een kerk betreft, overal lijkt de Amerikaan zich meteen thuis te voelen en graait hij vol enthousiast in zijn indrukwekkende back catalogue. In het eerste deel van de set noteerden we o.a. een fel “Southern California Line” en ingetogen versies van “Here On Earth As Well” en “Love Me Anyway”. Tijdens de Dream Syndicate evergreen “Days Of Wine And Roses” schakelde Wynn plots een paar versnellingen hoger en bleek stilzitten op die kerkstoel verdomd niet gemakkelijk.
En de humor dan, hoor ik U denken. Wel, dat deel van de avond werd ingeleid toen Wynn eerst een flard van Neil Young’s “Cinnamon Girl” uitprobeerde en zich vervolgens afvroeg hoe dit nummer zou klinken in het gezelschap van Crazy Horse. Dat laatste gezelschap kwam even later ook daadwerkelijk op de proppen, weliswaar in de gedaante van Piv Huvluv die vermomd als een gitaarspelend paard samen met Steve Wynn “Rockin’ In The Free World” inzette. Even later was het terug lachen geblazen toen Huvluv bij zijn Amerikaanse compagnon peilde naar diens kennis over de Belgische muziekgeschiedenis, waarop de laconieke Wynn achtereenvolgens “Dominique”, “Ça Plane Pour Moi” en “I Follow Rivers” probeerde. Alles bleek uiteindelijk een charmant ingestudeerde opwarmer ter inleiding van een vaderlandse muzikale held die het duo elke avond laat opdraven. In Deinze en Oostende passeerden zo al eerder Derek, Bruno Deneckere en Pieter-Jan De Smet de revue. In Dikkele werd Kids-opperhoofd Ludo Mariman vanuit de sacristie te voorschijn getoverd. De imposante Antwerpenaar schotelde ons een tweetal songs voor, waaronder “It Never Rains” waarmee hij eind jaren ’80 een bescheiden solo succesje scoorde.
Na een pauze van een halfuurtje en een aangenaam toogintermezzo in het legendarische dorpscafé “De Casino” pikte Huvluv de draad terug op met een staaltje van zijn stand-up comedy talent. De rode draad doorheen zijn verhaal bleek een uitgesproken voorliefde voor vinyl: de eerste singles van Boney M., de maandelijkse luistersessies van de jonge Huvluv in platenzaak “De Oostendse Ploate” en zijn toevallige tête-à-tête in die winkel met Marvin Gaye.
Ook Wynn had nog een ijzersterk tweede deel in de vingers. Tot jolijt van de oudere fans zette hij nog een rondje Dream Syndicate in (“Merrittville”) gevolgd door “One By One”, één van de weinig songs van Wynn’s gelegenheidsgroepje Gutterball die tegenwoordig nog zijn solo setlist haalt. Het oord van bezinning waar de Amerikaan in beland was had hem zowaar geïnspireerd tot een profetisch einde. Ergens durven we wedden dat Blind Lemon Jefferson reeds in 1927 door had dat zijn “See That My Grave Is Kept Clean” de meeste spijkers met koppen slaat in een kerk. Op het heiligste plekje van Dikkele kroop Wynn met verve in de huid van de blinde bluesneger en zette hij, deels a capella, een weergaloze versie van dit ultiem slotgebed neer. Ook Huvluv deed vervolgens zijn duit in het blueszakje met de ietwat idiote afsluiter “Trouble In Mind” (aka “The Tupperware Blues”), meteen goed voor het enige dieptepunt van de avond.
Tijdens de bisronde gingen Wynn, Huvluv en Mariman beurtelings aan de slag met het al even toepasselijke “Knocking On Heaven’s Door”, maar iedereen wist dat dit soort avond moest en zou eindigen met een komische noot. Die kwam er ook, met het relaas over de illustere “Bamboo Jack” dat Huvluv en Wynn in respectievelijk het sappig Westvlaams en American English gekscherend voor hun rekening namen.
Zonder het te beseffen hebben Steve en Piv met hun duo experiment misschien wel een nieuwe trend gelanceerd in het zo stilletjes aan verzadigde stand-up comedy landschap. We kunnen er ons wel wat bij voorstellen: Iggy Pop en Freddy De Vadder op één podium, daar moeten gewoon GAS boetes van komen.
Organisatie: Zinmusic
Gek dat uitgerekend vanuit Ierland, waar folkmuziek nog in zijn meest authentieke vorm beleefd wordt, vandaag het meest verfrissende geluid komt overgewaaid. Na het met superlatieven overladen debuut ‘Becoming A Jackall’ sprong Villagers begin dit jaar met ‘{Awayland}’ met veel gemak over de horde van ‘moeilijke tweede plaat’. Enkele jaren geleden speelde de groep rond Conor O’Brien als voorprogramma zowaar Grizzly Bear naar huis. En deze tour de force waren ze blijkbaar nog niet vergeten in een lang op voorhand uitverkochte Botanique.
Net zoals op plaat was ook dit concert allerminst een hapklare brok, maar wel eentje die als geen ander dwingt tot luisteren tot je onvermijdelijk overstag gaat. Eerlijk gezegd, folkmuziek was die avond eigenlijk niet meer dan een los aanknopingspunt, of beter gezegd een veilige basis van waarop avontuurlijke excursies gemaakt werden naar pakweg de woestijn waarin ook Calexico zich thuisvoelt (“The Bell”) of zelfs naar andere planeten (”The Waves”). “Rhythm Composer”… wellicht kwam deze songtitel nog het best in aanmerking om de muzikale opzet van Villagers te omschrijven.
Spaarzaamheid en uitbundigheid, dat waren de twee uiteinden aan het spectrum waarvan Villagers zich afwisselend bediende. Al bleek tijdens “Grateful Song” ook een combinatie binnen één nummer perfect mogelijk.
“Home” en “Twenty-Seven Strangers” uit het debuutalbum uit 2010 hebben intussen al enkele jaren liggen rijpen, wat de afdronk ervan live des te smakelijker maakte. Iets zegt ons trouwens dat ze met het verstrijken van de tijd zeker nog verder aan kwaliteit zullen winnen.
Soms mocht het ook wel eens recht voor de raap klinken. Tijdens “Nothing Arrived” bijvoorbeeld, de knappe single die opbouwt naar een climax met heuse Bruce Springsteen stadionrock allures. Grappig om te zien hoe Conor O’Brien, die er nog altijd uitziet als een tenger jongetje die graag van een biertje nipt, zich op zulke momenten tot een charismatische rock icoon ontpopt.
“You‘ ll Be My Master And I’ll Be Your Fever”, zong Conor O’Brien op “The Pact (I”ll be Your Fever)”. Wie nog niet vertrouwd is met Villagers, wees bij deze gewaarschuwd. Het is een koorts waar je bijzonder moeilijk vanaf geraakt.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Grand Mix Tourcoing , een dag later
http://www.musiczine.net/nl/fotos/villagers-06-03-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel
Voorprogramma voor Emeli Sandé was Charlene Soraia, een Britse met de meest breekbare, maar tegelijk ook krachtige engelenstem. Haar ballads werden maar lauw onthaald, maar haar versie van “Wherever You Will Go” (The Calling) – waarvan ze gemakshalve even verzweeg dat het een cover was – en haar downtempo nummers “Without Your Love” en “The Caging” konden op (iets) meer enthousiasme rekenen. Charlene moet het vooral hebben van haar mooie stem, al leidden haar giecheltje en Mariah Carey-achtige stembuigingen daar wel al eens van af.
In afwachting van Emeli Sandé was de spanning die door het publiek vibreerde al duidelijk voelbaar. Toen de Britse dan eindelijk het podium betrad, was het publiek niet meer te houden en hysterische gillen vulden de zaal van de uitverkochte Brusselse AB. Verwachtingen waren hooggespannen en de kans op milde teleurstelling dus reëel, maar met de krachtige opener “Heaven” – haar eerste single die anderhalf jaar geleden de hitlijsten belegerde – bewees Emeli al onmiddellijk dat we ons geen zorgen moesten maken. Het nummer was krachtig en glashelder gezongen. Het greep ons bij de ballen om ons pas na een wilde rit van anderhalf uur steengoede muziek terug los te laten. “Heaven” bewees zo alweer zijn status als oerdegelijke en onverslaanbare hit. Enige aanmoediging om mee te zingen was totaal overbodig aangezien het publiek al spontaan zijn liefde voor Emeli bewees door luidkeels mee te brullen.
De albumversie van “Where I Sleep” is op en top soul-pop, maar werd live van een funkier jasje voorzien en omgetoverd tot een mellow, dansbare reggae versie. Hier werd ook al direct duidelijk wat een getalenteerde muzikanten en achtergrondzangers Emeli had meegebracht. Met een stevigere versie van “Breaking the Law” werden we – welwillend, maar toch enigszins verbaasd – ondergedompeld in een geluidsgolf om daarna even op adem te mogen komen met een wat tragere, maar kippenvelinspirerende versie van “Suitcase”. Alle aanwezigen zullen gegarandeerd dankbaar geweest zijn om dat moment te mogen delen.
Maar niet enkel de hits werden op veel enthousiasme onthaald, ook nieuwe tracks “Half of It” (door Emeli geschreven en uitgebracht door Rihanna), “This Much is True” en “Pluto” werden gesmaakt door de fans. Hét onweerlegbare bewijs van haar talent. “Pluto” werd zelfs vergezeld door een heuse snedige gitaarsolo en eindigde met een spookachtig mooie samenzang van de twee achtergrondzangers.
“My Kind of Love” was een onbetwijfelbaar hoogtepunt waarin ze alles gaf, haar emoties blootlegde en haar hart er helemaal uit zong. Live werd het potentieel van het nummer pas helemaal verwezenlijkt. Het minimalistische “Clown” en “River” met Emeli achter de piano waren indrukwekkend en hartroerend in hun eenvoudige versie.
Nog een hoogtepunt tussen al de andere hoogtepunten was het, sinds de Olympische Spelen, overbekende “Read All About It, Pt III”. Rustig begonnen met een bescheiden koude-rillingen-momentje en daarna volledig losgebarsten. Voor “Beneath Your Beautiful” werd het stuk van Labrinth gezongen door de mannelijke achtergrondzanger die meer dan degelijk werk leverde tijdens zijn momentje in de schijnwerpers. Iets dreigender en agressiever dan de rest van de set waren “Daddy” (mét stevige gitaren) en het wat oudere “Kill the Boy”, waarin Emeli bewees dat ze nog wat anders in haar mars heeft dan soulful tracks en ontroerende ballads.
Afsluiten deden we met “Wonder” (met wat Caribische vibes): een ideaal excuus voor het publiek om nog een laatste keer te dansen en mee te blèren. Het publiek vroeg – nee: eiste – meer en daarom werd de set nog aangevuld met “Mountains” en “Next to Me”, ongetwijfeld haar bekendste nummer (en met reden).
We hebben deze avond zowat alles mogen ervaren: krachtige meezingers en intieme ballads, teksten met persoonlijke bekentenissen en geëngageerde oproepen, verdriet en blijdschap, soul, pop, reggae en rock. Doe daar haar geweldige stem, enthousiasme en steeds maar groeiende stapel hits bovenop en we kunnen zeker zijn dat Emeli nog een lange carrière beschoren is. Nog een tweede keer te zien in de AB, Brussel op 16 april!
Setlist Charlene Soraia: Ghost, Without Your Love, Love is the Law, Broken, Wherever You Will Go (The Calling cover), The Caging
Setlist Emeli Sandé: Heaven, Where I Sleep, Breaking the Law, Suitcase, Half of It, Pluto, My Kind of Love, Clown, River, This Much is True, Read All About It Pt III, Beneath Your Beautiful, Daddy, Kill the Boy, Wonder. Encore: Mountains, Next to Me
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/charlene-soraia-05-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emili-sande-05-03-2013/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
