Ze waren de recente winnaars van de Humo’s Rock Rally, de broers Coorevits Lennert en Janus. Een EP leidt het muzikaal talent van het West-Vlaamse duo in . Jong en gedreven brengen ze zes aanstekelijke ; warme electropop songs , die houden van een vleugje punk en wave . Opener “What you want” maakt direct de link naar Goose , de single “The reeling” is de popsong bij uitstek in het genre, “Pale eyes” laat de sfeervolle kant van CDD horen en tot slot heb je de electroclash op een songs als “F.E.E.R.S.”.
We noteren hier een mooie afwisseling , wat een overtuigend debuut inluidt .
Probleemloos kaderen we een handvol songs meteen in ; “The summer of the sun” , “Ship in the sand” , “Dance clarence dance”, “Photographs” , “Leave a light on” en “Evenings”, droomsongs dus en hartverwarmend door de gelaagde melodie.
Sterke plaat opnieuw !
Few Bits - Dit Belgisch bandje houden we in het oog , een vijftal rond Karolien Van Ransbeeck , die hoogdagen van The Mazzy Star doet herleven en durft te leunen aan de sound van First aid kit door die roots/altcountry inslag . De songs hebben dus een dromerige , sfeervolle melancholische aanpak , kunnen wat mysterieus zijn en worden gedragen door de hemelse stem van Karolien . De songs zijn ingehouden , bloeien open door de (gitaar) lagen op elkaar en hebben een sterke klankkleur .
De eerste songs “Come home” wat forser , het sfeervolle “Could it be” en de intieme , spaarzame onthaastingsong “Shell” zijn de barometer van de plaat.
Fijn plaatje – fijne band !
Lieten ze een tijdje op zich wachten op de release van ‘Produit de Belge’ , dan is er nu inspiratie ten top , want nog geen jaar na dit album is er de opvolger . Een DIY aanpak van het duo Els Pynoo en Danny Mommens, die ‘back to basics’ gaan in hun electropop, met kitschy disco riedels . De inwisselbaarheid was al en blijft aanwezig , en het levert nog altijd een handvol interessante , afwisselende , sfeervolle , genietbare , feestelijke en hitsige nummers. “Je souhaite” en de Claude François cover “Alexandrie Alexandra” is een schot in de roos binnen hun muzikale visie . Even verderop met “Mea culpa” is er de link met The Cures’s “A forest” en kan , mag even de gitaar omgord worden op “Diva” en “Tics nerveux”, dat dan minuten lang uitdeint in een jazzy lounge sfeer, soundscapes , variété , Tom Waits sampling en radio tunes . Fris , aanstekelijk , sfeervol plaatje!
De Canadese band Austra gaf een voorproefje van haar tweede album ‘Olympia’ in Gent. Op 18 juni wordt het album van de groep gereleased. In 2011 brachten zij met ‘Feel it Break’ een erg sterk debuutalbum. Zangeres Katie Stelmanis en haar kompanen bewezen dat de band nog steeds frisse en zweverige nummers maken, die ons aan Bat for Lashes of Cocorosie doen denken. Na het optreden zijn we echter benieuwd of ook het nieuwe album van de grond zal raken.
Stelmanis trapte af met enkele nummers van die nieuwe plaat. In “Drunk” was een stevige bas te horen en haalde de zangeres onmiddellijk haar klok van een stem boven. Dat elan werd doorgetrokken in “Painful Like”. Beide nummers hadden een zekere dansbaarheidsfactor in zich, al leek “Painful Like” soms wat chaotisch gebracht en leunde het hele nummer wat te veel op de baslijn. De frontzangeres stond qua stem trouwens in schril contrast met de niet onknappe tweelingzusjes Sari en Romy Lightman. De twee hebben waarschijnlijk dezelfde choreograaf als Kenji Minogue en zingen stukken minder sterk dan Stelmanis. Op het gebied van podiumprésence had de hele groep nog wat te leren. Over smaken valt uiteraard te twisten, maar misschien is het toch aangewezen om in de toekomst meer op elkaar afgestemde kledij uit te kiezen. Gelukkig werd het zestal tijdens de act niet meegenomen door de ‘fashion police’ of Jani ‘Wat hebben jullie nu toch aan?’ Kazaltzis, want muzikaal zat het geheel redelijk snor.
Na enkele nieuwe nummers was het ‘time to play some old stuff”. Met ‘The Future” bewees Stelmanis alweer de kracht van haar opleiding als operazangeres. Het deuntje eronder klonk goed en bewees dat de instrumentale stukken op zich konden staan. “The Choke” bevatte iets meer dissonantie. Het hoogtepunt zou dansbaar moeten zijn, maar bleek het niet echt. “Home”, de voortrekker van ‘Olympia’ bracht meer schwung en klonk vreemd genoeg iets minder slordig dan de nummers van Austra’s debuutalbum. De band bewees dat ze goed gewerkt hebben in de afgelopen twee jaar. Op “Forgive Me” en “Sleep” was niet veel aan te merken. De nummers toonden niet altijd genoeg karakter om op te vallen en klonken nogal repetitief. In “Vogue” zette de zangeres haar keel nog eens helemaal open en toonde ze aan dat Austra toch vooral Stelmanis is. Met “Lesbians” kreeg het publiek opnieuw wat vrolijkere muziek met wat vaart erin.
Het volgende nummer werd griezelachtig ingezet, maar enige mogelijke angst werd weggenomen door de heerlijk hoge zangtoontjes van “Lose It”. Het publiek klapte opgewekt mee. Ook “Beat and the Pulse” was erg meeslepend en had wel degelijk iets grotesk in zich. Katie Stelmanis profileerde zich als een soort zingende ijskoningin. Dat gold eveneens voor “Spellwork”, dat net als “The Villain” als bisnummer dienst deed. Het publiek zweefde helemaal mee met deze vertrouwde klanken.
Austra in Gent was dus soms prachtig dromerig. Jammer genoeg werd het publiek daarbij af en toe in slaap gewiegd. De perfectie van Stelmanis’ stem is misschien een vergiftigd geschenk wat dat betreft, aangezien de nummers hierdoor wel erg gelijkaardig zijn aan hun studioversies. Enkele songs –zoals “Home” – die op ‘Olympia’ zullen uitkomen zijn zeker de moeite, al is het af en toe wennen. Op dit moment zullen wij op 18 juni nog niet onmiddellijk naar de winkel stormen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/austra-11-06-2013/
Organisatie: Democrazy, Gent
Met maar liefst acht concertdata in Frankrijk is Toto nog steeds een graag geziene gast in ‘La Douce France’. De band uit Los Angeles is er nog altijd enorm populair, terwijl er in hun thuisland nog weinigen zitten te wachten op een zoveelste verjaardagstournee van de Californische poprockband, die hun grootste successen verzamelden in de jaren tachtig. Na het openingsconcert in Brussel en de headliner passage op het HiRock Festival in Duitsland, was dit voor mij de derde keer dat ik de band mocht aanschouwen tijdens deze ‘35th Anniversary tour’. De Zénith Aréna in Lille, een wat vreemde concerthal met een zeer steile zittribune, liep aardig vol voor de Amerikanen maar van een ‘full house’ was er zeker geen sprake.
Sinds de reformatie in 2010 toert Toto de wereld rond in dezelfde bezetting met: Joseph Williams (lead vocals), David Paich (keyboards), Steve Porcaro (keyboards), Steve Lukather (guitars, vocals), Simon Phillips (drums), Nathan East (bass) en op backing-vocals: Jenny Douglas-McRae en Mabvuto Carpenter. Een geslaagde line-up formule die zijn succes tijdens de toer in 2011 met volle overtuiging had bewezen. Liefhebbers van Toto & Steve Lukather krijgen tegenwoordig trouwens in Europa, meer dan in thuisland Amerika, vaak de mogelijkheid om hun idolen aan het werk te zien. Steve Lukather was met zijn soloband de voorbije jaren ook al erg vaak te zien in het clubcircuit en als lid van Ringo Starr & His All Starr Band kunnen we hem straks opnieuw live zien op de Europese podia. Doch ook hier in Lille bleek het concert verre van uitverkocht maar maakte men wel de juiste keuze om niet te kiezen voor zitjes; wat in Vorst toch wel een vreemde keuze was voor een Toto concert.
Naar goede gewoonte op zondagavond gaf men al om 20:30 het startshot. Het doek viel en Toto opende met het schitterende: “On The Run”. Deze stevige opener bevatte ook stukjes uit "Child's Anthem" en "Goodbye Elenore”. Gevolgd door een ijzersterk “Goin’ Home”, waarin zanger Joseph Willams de sterren van de hemel zong werd het opnieuw een droomstart. Williams, duidelijk zichtbaar ontdaan van vele kilo’s, was de ganse avond erg goed bij stem en zeer toonvast. Ik durf te stellen dat hij nu op de gezegende leeftijd van 52 jaar even sterk voor de dag komt als toen hij de albums: ‘Fahrenheit’ (1986) en ‘The Seventh One’ (1988) inzong. Heel opvallend was dat de sound in de Zénith Arena stukken beter was dan die in Vorst Nationaal. Bijzonder indrukwekkend eigenlijk hoe men in een dergelijke hal zo een helder en vol geluid kon produceren. Bij momenten twijfelde ik angstvallig of ik niet naar een CD aan het luisteren was.
De setlist had voor mij nog weinig verrassingen maar daarom genoot ik niet minder van indrukwekkende versies van: “Hydra” en van “St. George And The Dragon”, waarmee we helemaal terugkeerden naar 1979 toen Toto hun tweede studioalbum uitbracht. Ook opvallend was dat de respons bij het publiek in Lille toch wat warmer was en wat meer nazinderde na elk nummer.
Na Brussel sleutelde men wat aan de setlist door enkele songs een andere plaats te geven in de set. Maar behalve het weglaten van “Manuela Run” bleef men trouw aan wat men eerder tijdens deze tour had gespeeld. Natuurlijk kregen ook nu de vele hits zoals: de superballade “I’ll Be Over You” en mooie afgewerkte, doordachte versies van: “Rosanna”, “Africa” en “Hold The Line”. Geen onnodige virtuoze egotripperij maar wel een perfect afgebakende ruimte om wat te soleren. De song bleef de ganse tijd centraal staan!
Na meer dan twee uur puur genieten wisten we al dat we met “Home Of The Brave” afscheid moesten nemen. Gelukkig konden we hier wel vrolijk mee huppelden op de tonen van de laatste gitaarrif van deze Toto hymne.
Wederom werd het dus een schitterend optreden waarbij we een band aan het werk zagen die ook nu nog tijdens een tour progressie wist te maken. Ook het weglaten van de verplichte zitjes in het middenplein zorgde voor een veel intensere concertervaring. Bovendien was de lichtshow vanuit de frontlinie best wel mooi en sfeervol en speelde Toto een foutloze set. De band nam afscheid door mede te delen dat het Noord-Franse publiek het beste publiek was tijdens deze tour maar dat hadden we ook al eerder gehoord in Duitsland.
Setlist: *On The Run / Goodbye Elenore *Goin' Home *Hydra *St. George And The Dragon *I'll Be Over You *It's A Feeling *Rosanna *Wings Of Time *Falling In Between *I Won't Hold You Back *Pamela *99 *White Sister *Better World *Africa *How Many Times *Stop Loving You *Hold The Line
-----------------------------
*Home Of The Brave
Video van dit concert in Lille:
Video Part 1
http://www.youtube.com/watch?v=4jL-iFbSmhc
Video Part 2
http://www.youtube.com/watch?v=AjRtRU_lXcQ
Video Part 3
http://www.youtube.com/watch?v=WfqZYBk374k
Neem gerust ook een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/toto-09-06-2013/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Joe Buck Yourself - Hel en verdoemenis
Joe Buck Yourself, Rachel Brooke, Viva Le Vox
Pit’s
Kortrijk
Drie namen op de affiche en dat is meestal wat teveel van het goede voor de Pit's waar de stekker er om 22u onverbiddelijk uitgaat. Maar blijkbaar hebben ze daar hun discipline teruggevonden en werd er stipt om 19u30 begonnen zodat we drie volwaardige sets voor de kiezen kregen.
Het begon er met Viva Le Vox, een groep uit Lake Worth, Florida met een wisselend personeelsbestand. Hier moest zanger-gitarist Tony Bones het zien te redden met enkel Joe Buck op staande bas. Bones had op een tatoeage meer of minder niet gekeken en en had er wel een heel opvallende op de hals : de letters L.A.M.F. wat moeilijk iets anders kan zijn dan een verwijzing naar de plaat van Johnny Thunders' Heartbreakers. Viva Le Vox bracht een niet meteen voor de hand liggende mix van dixieland en punk. Het ging er bijzonder driftig aan toe en de gitaar deed me zowaar soms aan Django Reinhardt denken. Niets was Bones teveel, die dan ook alle hoeken en kanten van het café opzocht en zelfs een knappe griet zocht (en vond) om rond te gaan met zijn klak. Maar na een tijdje begon zijn geforceerd schorre zang me toch wat op de heupen te werken.
Rachel Brooke (uit Michigan) wordt wel eens de ‘Queen of the underground country music’ genoemd maar op haar laatste plaat, ‘A killer’s dream’, is ze die titel een beetje ontgroeid want dit schitterende en zeer gevarieerde album, waarin talloze instrumenten zoals de xylofoon, trompet, viool of zingende zaag de revue passeren, bevat zoveel meer dan country. Maar ook zonder die rijke muzikale aankleding hield Rachel Brooke wonderwel stand, zelfs in een ruige keet als de Pit's.
De eerste drie songs bracht ze zelfs helemaal alleen op akoestische gitaar waarna Joe Buck en Tony Bones terug op het podium klommen. Bones bewees veel meer in zijn mars te hebben dan hij had laten zien met Viva Le Vox en deed verdomd aardige dingen op zijn gitaar. Maar het was toch zonder enige twijfel de stem van Rachel Brooke die de hoofdrol opeiste : soms desolaat dan weer gloedvol klinkend, ergens te situeren tussen Billie Holiday en Eilen Jewell. De stuk voor stuk sterke songs vonden hun wortels in lang vervlogen tijden maar klonken toch alsof ze alleen vandaag gebracht konden worden. Balancerend tussen blues, jazz, country, rockabilly en bluegrass was het telkens raak.
Moeilijk om er een hoogtepunt uit te vissen maar als het dan toch moet kies ik voor de strompelende rockabilly van "The Black Bird", met Tony Bones, die trouwens op de plaat ook de gitaar voor zijn rekening neemt, in een glansrol. Alsof de muziek alleen al niet volstond beschikte Rachel Brooke, die zeker niet op haar mondje was gevallen, over een ontwapenende charme.
Na die wat verstilde schoonheid van Rachel Brooke was het contrast met het brute geweld van Joe Buck Yourself groot maar storen deed het verrassend genoeg niet. Joe Buck, die hier dus driemaal op het podium stond (!), was een tijdje gitarist bij Th' Legendary Shack Shakers en speelde bas bij Hank III. Het zijn referenties die kunnen tellen maar hier stond hij er, enkel voorzien van een gitaar en een basdrum, alleen voor. Maar meteen veegde hij alle twijfel van tafel met een verpletterend "Planet Seeth", dat me toch even naar adem deed happen.
Wat volgde was een reeks ruwe, dreigende songs over hel en verdoemenis. Joe Buck leek wel door de duivel bezeten met zijn ogen als vlammenwerpers en hij croonde zijn teksten rechtstreeks uit de riool. Zijn gitaar klonk vooral luid en primitief, soms gooide hij er een countryriedeltje tussen waarop de meute zich meteen aan het dansen zette.
Nijdige 'hellbilly', badend in een dreigende atmosfeer die vreemd genoeg telkens na het einde van de song verdween omdat Joe zijn imago dan liet varen, overrompeld als hij was door de ongemeen hevige aanmoedigingen van het opgehitste volk.
We werden voortdurend uitvoerig bedankt en 'reeds na vijf seconden had ik door dat de Pit's een heel speciale plaats is', wist hij ons nog te vertellen. Ze zullen het daar graag gehoord hebben, vermoed ik.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joe-buck-yourself-08-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rachel-brooke-08-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/viva-le-vox-08-06-2013/
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Alicia Keys – This girl is on fire Tour – Keys that unlock emotions
Alicia Keys
Sportpaleis
Antwerpen
2013-06-08
Gerrit Van De Vijver
Alicia Keys heeft een nieuw album klaar, ‘Girl on fire’, en was blij om ermee door Europa te reizen. Net zoals ik en een vol Sportpaleis trouwens. Samen met Alicia deel ik een passie, nl. New York. Mede door de imposante sightseeing images en de loungeachtige sfeer , waan je je zo in deze stad. De meervoudige bekroonde, getalenteerde duivel-doet-al mixt oud en nieuw werk tot een prachtige, gechoreografeerde show. ‘This girl is on fire’, maar ze was blijkbaar niet alleen.
De ‘amuse’ van dienst was Miguel, een Amerikaanse, ook al veelzijdige, singer-songwriter en producer. Alicia zag hem aan het werk op de Grammy Awards, en ze vroeg hem, oog voor talent als ze heeft ,om mee op tournee te gaan. En dat er toekomst inzit, merk je direct. De ‘kruising tussen Prince en Michael Jackson’ brengt een mengeling van R&B, neo soul pop, en heeft elastieken beentjes dat het geen naam heeft. De danspasjes komen er vlot uit, en een spagaat af en toe doen de monden al helemaal openvallen. Allemaal mooi, maar dit gaat ten koste van z’n stemkracht, waardoor hij af en toe weggeblazen wordt door de, overigens zeer sterke, arrangementen. Maar we horen zeker nog van dit talent.
Waar je bij de meeste voorprogramma’s moeten raden hoe ze er eigenlijk uitzien, doordat ze zeer karig belicht worden, kreeg Miguel een heuse mini lichtshow aangeboden. Zeer attent van Alicia, en dat zegt eigenlijk alles over haar. Ze gunt hem de tijd, toneel EN de spotlights.
De openingsact was werkelijk verbluffend. Uit een symbiose van ingenieus opgehangen doeken, samen met perfect getimede belichting ontstond een wijds openingsshot. ‘Brooklyn Bridge’ verscheen op een podiumbreed doek, om dan plots het sierlijke silhouet van Alicia waar te nemen. De verpersoonlijking van elegantie.
Geopend werd er met “Streets of NY/Empire state of mind”, “Karma” en “ You don’t my name”. Welke direct een mix van R&B en city lounge sfeer creëerde. De 4 extra dansers, mooi in het zwart gehuld en contrasterend met de witte Yamaha, waren een echte versterking voor Alicia en maakten het plaatje compleet. Bij “ Tears always win”, “Listen to your hart” en “Like you’ll never see me again” werden de mogelijkheden van de videoschermen uitgebreid getoond , zoals minicamera’s die het speelse vingerwerk op de wit/zwarte ivoren toetsen benadrukten. De James Bond intro van “A woman’s worth” gaf een extra pigment, samen met de dansers gekleed als geheim agenten. De geprojecteerde woorden tijdens “Diary” gaven het nummer iets speels.
De interactie met één van de dansers gaf “Un-thinkable” iets heel teders mee, en de pianosolo tijdens “Try sleeping with a broken heart” lijkt wel uit een auditie voor de Koningin Elisabeth wedstrijd te komen. Het mooiste sing along moment kwam er tijdens “Falling”, mooi afgerond door het tonen welk stembereik ze wel heeft. Dat ze iedereen de spotlights gunt, laat ze opnieuw blijken uit het feit dat de 2 supersterke backing vocals een solo ten berde mochten brengen met “I’ll be there for you”/”You’re all i need to get by”. Een solocarrière ligt in feite zo open voor die 2. “Unbreakable” kwam na “When it’s all over” en “Limitedless” , en gaf een opzweep van groovy feelings, mede door de electric piano en zorgde ervoor dat iedereen recht op de banken ging staan.
“Doesn’t mean anything”, “Brand new me”, “Not even the king” en “If I ain’t got you” waren de rustige voorbode voor een mooi slot. Een vol sportpaleis enkel belicht met gsm/Iphone verlichting, begeleidden “No one” op gepaste wijze en creëerde een intieme sfeer welke het nummer nog beter deed uitkomen.
Als encore1 was “ New day” de ideale voorbode van DE hit waar iedereen op zat te wachten: “Girl on fire”. Met het dak er nu helemaal af, kreeg “Fire” nu nog maar zuurstof.
De mensen die hierna naar buiten snelden mistten toch nog iets. Jay Z zette “Empire state of mind” in op groot scherm, met alweer een prachtige performance van de 4 dansers, om dan plaats te maken voor een ravissante Alicia in een prachtige paarse avondjurk. Haar liefde voor NY spat er van af!
Ik mag de stad NY dankbaar zijn, want dankzij m’n interesse voor deze stad heb ik Alicia Keys leren kennen. Deze ‘goddess of soul’ heeft zoveel te bieden, dat het moeilijk te bevatten is. Alicia bespeelt 5 instrumenten, waaronder piano, viool en cello. Heeft meer dan 100 Awards ( Grammy, Billboard, MTV Europe , …) op de schouw staan, produceert, schrijft, zingt en acteert. Ze heeft een orgelpijp als keelgat welke de meest zuivere, toonvaste hoge noten produceren. Ze is een contralto, met een stembereik van maar liefst 3 octaven. Bovenal straalt deze gracieuze , elegante verschijning zoveel klasse uit, dat het bijna beangstigend wordt dat al deze gaven aan slechts één persoon toebehoren. Maar bovenal is ze een lieve, warme persoonlijkheid met een groot hart. Zo konden we voor de show uitgebreid kennis maken met een door haar mee gecreëerde app, en een goed doel: www.mamamae.com en www.keepachildalive.org
Een “Girl on fire” stuurde ons met een warm gevoel naar huis. Thanks Alicia!
Neem gerust een kijkje naar de pics van Sony Music (Ronald Den Dekker)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alicia-keys-08-06-2013/
Organisatie: Live Nation
Neil Young & Crazy Horse - Zot paard nog steeds in bloedvorm
Neil Young & Crazy Horse
Vorst Nationaal
Brussel
Wij hebben onze Neil het liefst als hij Crazy Horse van stal haalt, en dat was al een tijdje geleden. Vorig jaar schrokken wij ons wel een hoedje toen hij met Crazy Horse het onding ‘Americana’ op de wereld losliet, een absoluut te mijden vehikel gevuld met tenenkrullende volksliedjes. Hij maakte zijn miskleun echter onmiddellijk goed met de dubbellaar ‘Psychedelic Pill’ waarop zijn paard terug in bloedvorm verkeert. Veelbelovend dus met het oog op zijn tournee met Crazy Horse, wij moesten er dus wel bij zijn in Vorst, ook al hebben wij daarvoor heel diep in onze beugel moeten tasten. Als den ouwen via peperdure tickets zijn pensioen veilig wou stellen, dan kon hij godverdomme maar zien dat zijn concert onze zuurverdiende centen waard was, de trekzak.
Met het lange “Love and only love” als opener, waarop de gitaren al volledig loos gingen, wisten we al meteen dat deze band moeiteloos aan onze hoge verwachtingen zou tegemoet komen. De klassieker “Powderfinger” en het nieuwe “Psychedelic Pill” stoomden al even driftig door en het bijna twintig minuten durende hoogtepunt “Walk like a giant” was Crazy Horse op zijn best, met huilende, knarsende en gierende gitaren. De song mondde uit in een gitaareruptie met heuse Sonic Youth allures en ging over in een denderend onweer. Geen band die zo overtuigend de donder uit gitaren kan doen knallen als Crazy Horse.
We waren nog maar een kleine drie kwartier ver en we hadden al grootse dingen meegemaakt. Het niemendalletje “Hole in the sky”, een tot op heden onuitgegeven song (houden zo, Neil), kwam onnodig de boel verstoren maar Neil’s akoestische solomomentje deed dat minpuntje snel vergeten. Het pareltje “Comes a Time” en de Dylan cover “Blowin’ in the wind” brachten even met succes de hippie in Neil Young terug naar boven.
Young was bovendien redelijk goed bij stem, een begenadigd zanger is ie nooit geweest, maar vanavond sloeg hij tenminste nooit aan het janken, wat hij op zijn platen wel eens durft te doen. Enkel bij het ook al onuitgegeven en stroperige “Singer without a song” dachten we even van “hij gaat er toch niet aan beginnen, hé”, maar toen de stekker er terug inging voor het fenomenale “Ramada Inn”, weer zo een knoert van ruim boven de 15 minuten, was onze vrees meteen in de kiem gesmoord.
Het onvermijdelijke en niet stuk te krijgen “Cinnamon Girl” was de aanzet voor alweer een hoogtepunt, “Fuckin’ Up”. Crazy Horse scheurde, ramde en barste open met heuse orkaankrachten. Ook met “Welfare Mothers” en “Mr Soul”, de snedige garagerocker uit de Buffalo Springfield periode, waren we aangenaam verrast.
En dan die finale ! Het apocalyptische en brutale anthem “Hey Hey, My My” deed het boeltje hard en ruw openscheuren. Een atoombom van een song die de zaal binnenstebuiten keerde.
De extraatjes “Roll another number” en “Everybody knows this is nowhere” namen we er graag bij, doch echt onvergetelijk waren ze niet. Als bisnummer zorgden ze niet voor de verhoopte climax, maar tegen dan waren we toch al lang overdonderd door zoveel klasse en scheurend gitaargeweld.
Natuurlijk misten we een handvol klassiekers (“Cortez The Killer”, “Like a Hurricane”, “Cowgirl in the Sand”, “Down by the river”,…) maar Neil en zijn fantastische Crazy Horse hadden ons meer dan twee en een half uur splijtende rockmuziek bezorgd, dus gaan we niet morren om hetgeen we niet gehoord hebben.
Organisatie: Gracia Live
Is haar intrigerend debuut ‘Dance on time’, foei!, aan onze neus voorbijgegaan, dan staan we duidelijk stil bij de tweede cd van het Amerikaanse Pien Feith , die samen met haar muzikale partner Melvin Wevers een broeierig ‘tweede’ album uitheeft , ‘Tough love’ . De dwarse, hoekige sound is nu meer gelaagd , gevarieerd en toegankelijker zelfs , en verliest zijn eigenzinnig trekje niet .
Dromerige , sfeervolle , trippende en ingetogen (‘80s) synth/soulpop siert het werk . Op de eerste songs “At the blow up”, “ I can’t hustle , I can” groovet Pien Feith, daarna gaat het tempo naar omlaag en komt de intieme aanpak naar boven ; romantisch materiaal bijna sprookjesachtig zelfs , hoor je het op nummers als “Money not people”, “Invisible man” en “Snap out” .
Een natuurlijke, oprechte plaat is het geworden, die “Tough love” , en het doet goed stil te staan bij dit fijne geluid van Pien Feith …
Terwijl half Vlaanderen naar het Sportpaleis afzakte om Rihanna aan het werk te zien, waren er toch ook een paar honderdtal mensen die de voorkeur gaven aan een avondje Chromatics en Glass Candy. Beide bands zijn een geesteskind van de multi-instrumentalist en producer Johnny Jewel. De muziek grijpt terug naar de jaren ’80 en bevat vooral elementen van Italo Disco. Dansbare electropop met een donker randje en een vleugje kitsch.
Een kwartiertje later dan gepland kwamen de jongens van Chromatics met gedimde lichten het podium opgeklauterd. “Tick Of The Clock” van hun doorbraakplaat ‘Night Drive’ werd strategisch gekozen als filmische en sfeerscheppende opener. Dat nummer werd gebruikt in de soundtrack van de film ‘Drive’, en het mag dan ook niet verbazen dat al de muziek van de band zo uit een film lijkt weggeplukt. Dansmuziek met een ziel en inhoud zeg maar.
Al snel kwam ook de knappe zangeres Ruth Radelet het podium opgestapt. Het mannelijke publiek viel meteen in zwijm door haar bedwelmende vocalen en charismatische verschijning. “Lady” en “Kill For Love” zijn dan ook twee killertracks, die moeiteloos het concertvolk in beweging brachten. De catchy popsongs met een donker randje volgden elkaar snel op, waardoor je steeds dieper en dieper in de wereld van Chromatics werd getrokken. Hoogtepuntje was het lang uitgerokken “These Streets Will Never Look the Same”, dat gezongen werd door de gitarist Adam Miller met behulp van een vocoder. De mix van soundscapes en een beat werkte aanstekelijk en de sfeer in de zaal werd nog zwoeler.
De nummers bleken in elk geval goed te passen bij één van de eerste echte warme zomerdagen.
Toen de eigen nummers op waren, toverde de band bovendien nog twee covers uit hun hoed. Een dansbare versie van Kate Bush’s “Running Up The Hill” en een prachtige ingetogen interpretatie van “Into The Black” van Neil Young. Gewaagd om van zo’n twee wereldnummers een geheel eigen bewerking te brengen, maar de band kwam er wel mee weg. In de bisronde kwam Radelet eerst alleen terug om een het heel intiem en kwetsbaar “Blue Moon” te brengen. Het publiek toonde echter weinig respect en bleef praten, waardoor de zangeres nogal ongemakkelijk stond te zingen. Gelukkig schroefde de band het geluid tijdens de laatste twee nummers weer op. De bisronde was misschien een beetje overbodig, maar vervelen deed het optreden nergens. Dit is muziek waarnaar je gerust een hele avond kan luisteren.
Glass Candy is een band die al sinds 1996 muziek maakt. Net zoals Chromatics maken ze een soort van moderne Italo Disco, maar dan met iets meer zin voor experiment. De groep bestaat enkel uit Jewels en zangeres Ida No, en is iets meer dansvloer gericht dan Chromatics. Slimme zet dus van de organisatie om ze na de hoofdact te programmeren, in plaats van ervoor.
Organisatie: Democrazy, Gent
We have seen you playing live at Dunk!festival and were pretty blown away by your performance. But when coming home there wasn’t a lot to find about Le Seul Elément on the internet. Is this a conscious choice to stay low profile or are there other reasons for that?
First of all thanks for the compliment, and no, it isn't a conscious choice. I’m just too lazy for this kind of stuff, I'm very bad in communication but things are moving on. There will be a pretty website soon!
We hear classical piano pieces in a progressive form being combined with noise samples and heavy drums from time to time. How would you describe your music and what do you hope to bring with your music?
I try to make an alliance of two important things to create my music; beauty and power.
Generally, piano for emotional times and noise and drum to bring the power. When I'm listening to strange sounds in a song I'm confined, locked, wondering. It reminds me of sad things but when the music is evolving, when it grows, when strength comes to transform the music in pure violence, my sadness transforms. I try to describe this process in my music and transform the strongest emotions into sounds.
I play alone, so the music is repetitive (I’m playing with a looper, rarely with melodic sequences), as well as progressive, a little “tribal” even because I like ternary rhythm. I’m actually not pianist but a drummer!
I don't really want to bring anything with my music, just express my feelings but, it's true, I'm happy when people say to me they like it. I always try to give different shows, I always want to create different things, because in music it's often the same; guitar, bass and drum...
I come from the punk/hardcore scene, and for me, it wasn’t satisfying anymore. It's the same for post rock music. Too many bands are identical, they have the same way to choose instruments, effects and ways of writing songs. I wanted to create a wall between me and the audience. It felt as my duty to conceive an iconoclast artistic project!
What does Gin Pleos mean for you as it is a non existing word? How did you come up with the name?
Gin Pleos was the name of an old song of me. The creation of the songs on the EP were really different but always during night, and always when I felt sad. The EP speaks about a switch in life, and I wanted to take this title to symbolize that. You can listen to the old song via http://www.myspace.com/number1ambiance1
Which artists have inspired you to make Le Seul Elément sound like it sounds now?
First of all William Sheller (“Epure” is the most beautiful album I ever heard..) and many other artists like Neurosis, Phillip Glass, Paris Violence, Joy Division, Kate Bush and some other bands in the crust, hardcore scene..
What inspires you in life general?
I'm inspired by strong emotions, changes that are part of life, complexes and distorted visions of hurt persons.
What are the lyrics about at the end of Gin Pleos part 1 &2?
It's the speech of the person pictured on the cover. Gin Pleos is the story of the last part of the life of this man. He thought he had a good life, straight, square, normal.. but then realized he could have been a better person, and live more with and for others. This remembers him that he's going to die without having known real love, without feeling true compassion. So he becomes mad, and has a dream, the dream to get another chance, a chance to be 25 years old again. The speech expresses this new thinking.
Are there plans to bring out a full album?
Yes! I'm entering the studio in two weeks, so a full album release will be available in september I hope.
Who did the artwork for the cover?
It's Pierre Weird from Metz, a great drawer!
What are your ambitions with Le Seul Elément the forthcoming year?
It’s my dream to create a band with Le Seul Elément with strings, two drums, guitars... And I 'm going to try and work more on my presentations.
.:::Le Seul Elément will play a live show on 21 september at Dok Noord 5L, Gent together with Treha Sektori and Syndrome. More information about this show can be found on www.facebook.com/alteregovzw
Le Seul Elément is het soloproject van Matthieu Pellerin uit Frankrijk. Z'n muziek omschrijft hij als een mix van klassieke piano, noise, ambient, post rock en drum. Op internet lijkt hij een geest te zijn, en dit weerspiegelt zich sterk in z'n muziek die los van bovenstaande abstracte omschrijving iets erg dreigends heeft.
Matthieu is een creatieve ziel, en dat merk je wanneer je Le Seul Elément live ziet. Achter het scherm van een witte kubus waar visuals op geprojecteerd worden speelt Matthieu z’n schaduwspel. Hij speelde twee avonden als headliner op Dunk!festival en bracht vorig jaar een mini cd uit waar twee nummers van ongeveer een kwartier op staan. Hij titelt deze 'Gin Pleos part 1 en 2'.
Gin Pleos part 1 begint met een huilende wind die danst met klassieke pianostukken, heel langzaam als een wals over een vloer van verdriet. Na enkele minuten raast de storm en haalt de piano hard uit tussen de zachte stukken door. De sfeer wordt grilliger, en met elke seconde lijkt de dreiging uit te breken tot het punt waar de piano uitdooft en de drum en noise de bovenhand nemen. Halverwege het nummer wordt het windstil, lijkt de raas alles te hebben weggeveegd van wat menselijk was, en lijkt de natuur overwonnen te hebben. Langzaam komt de piano terug in het nummer en lijkt ze getransformeerd te zijn in een lichtere beweging dan voorheen. We krijgen meer melodie dan noise, meer vloeiende overgangen. Maar ook dit duurt maar even, want stilaan komt de expressie van zwaarte terug in het nummer , deze keer vermengd met de zachte melodie halverwege opgebouwd. Uit het niets komt een gemaskeerde stem een soort van bezwering uitspreken. Het verhaal van ‘Gin Pleos part 1’ eindigt zoals het begon.
In ‘Gin Pleos part 2’ begint de piano met diepe tonen afgewisseld met zachte tonen waar de stilte tussenin de eindeloze leegte lijkt te symboliseren. Eenzelfde beweging van zacht naar zwaar gebroken door een vloeiende melodie vinden we ook in het tweede nummer terug. Na ongeveer zes minuten begint alles meer onrustig te worden, en waarschuwen drum en noisesamples dat onheil dreigt. Heel even duurt dit samenspel van simultane beweging om uit te doven in een absolute stilte die enkele seconden duurt. Deze stilte is echter voorbode van de orkaan die langzaam aan ontwaakt uit een diepe slaap. Het eerste stuk wordt hernomen terwijl Matthieu met een boodschap van onnoembare kwaadheid erdoorheen praat. Net voor het nummer eindigt komt de drum het tempo versnellen, de stem krijgt een bijna agressieve toon en alles wordt naar een hoogtepunt gebracht.
Matthieu brengt op z’n minst interessante muziek, waar stilte een belangrijk onderdeel van is. Het is muziek die zowel adem geeft als neemt.
Je kan Le Seul Elément beluisteren via deze link: http://leseulelement.bandcamp.com/
Lees zeker ook het interview met Matthieu Pellerin die meer vertelt over het tot stand komen van Le Seul Elément, zijn dromen en drijfveren.
Le Seul Elément komt samen met Treha Sektori en Syndrome in Dok Noord 5L op 21 september. Meer info over dit evenement vind je terug op facebook.com/alteregovzw
Wolf People is ook weer zo een groepje die de retro politie op bezoek heeft gehad en op geen enkele overtreding betrapt werd. Ze draaien, net als op voorganger ‘Steeple’, de klok maar liefst een veertigtal jaren terug en laten zich hier geregeld op een Jethro Tulleke betrappen. Toch klinkt het alweer fris en dat omwille van de diverse muzikale vernuftige ingrepen, fijne hoogstandjes en welgekomen afwisselingen.
De songs zijn fris en complex tegelijkertijd. U moet al wat hippie voer kunnen verdragen (beetje prog rock, snuifje psychedelica, streepje blues, geutje folk) om dit te appreciëren, maar u zal merken dat er hier hele mooie dingen worden geserveerd. Er wordt nooit over de rooie gegaan en ellenlange songs en solo’s van een kwartier worden wijselijk geweerd. Gebeurlijk worden de gitaren eens wat harder gezet en dan komt Black Sabbath aan de oppervlakte piepen.
Back to the seventies, dat is duidelijk!
Er is nogal wat buzz geweest de laatste maanden rondom die geweldige debuutplaat van Savages. Maar u moet weten dat er ginder in de UK nog zo een postpunk meidengroep rondloopt die een straffe door de eighties beïnvloede plaat heeft gemaakt.
Wax Idols is de naam van de band en ‘Discipline + Desire’ is al hun tweede album. Het eerste ‘No Future’ was een plaatje die een pak snerende punksongs in petto had, deze keer gaat het meer richting postpunk met flarden Cure, Slits en nog maar eens Siouxsie & The Banshees. Frontdame Hether Fortune, drijvende kracht achter Wax Idols, neigt zelfs in de meer poppy songs naar Chrissie Hynde (”Dethrone”) en naar het meer gedreven werk van The Bangles (“The Cartoonist”). Bovenal is het een dame met pit die een stel overtuigende songs bijeengeschreven heeft.
Al haalt ‘Discipline + Desire’ net niet het adrenalineniveau van ‘Silence Yourself’, Wax Idols is een stel meiden die veel meer verdienen dan zomaar in de schaduw van Savages te lopen.
Het uit Toronto, Canada afkomstige Born Ruffians is al toe aan de derde cd ; heeft z’n rauwe karakter gepolijst, en blijft nu ergens binnen de fris aanstekelijke dromerige indiepop hangen van Vampire Weekend , Port O’Brien en Beach Fossils . De mosterd halen ze natuurlijk uit die sprankelende grooves en ritmes van Talking Heads en Paul Simon.
De nummers zijn relaxt en doordacht, en behouden deels hun spontaniteit en speelsheid. Ze zijn goed uitgewerkt , maar we noteren geen (drastische) wendingen van vroeger , waardoor het net iets teveel van hetzelfde wordt binnen hun indiepop , doordrongen van fijn gitaargetokkel en sfeervolle kleurrijke keys.
De Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley heeft na jaren uiteindelijk haar debuut uit . De 25 jarige blondine , dochter van de bluersrockende hero Chris Whitley heeft hét talent en een sterke stem . Ze kwam al meermaals in de belangstelling met het Black Dub project van Daniel Lanois en ook solo wekte ze nieuwsgierigheid op door een handvol elegante, sobere nummers , deels terug te vinden op dit langverwachte debuut .
We hebben te maken met doorleefde rootsrock/americana , die invloeden van soul/jazz/gospel toelaat . De songs op haar plaat variëren, en klinken sfeervol , broeierig en intens spannend . Op die manier gaan we van een cleane “Irene” , naar een ingenomen “Pieces”, een sfeervol dromerige “Need your love” en “Breathe you in my dreams” tot het sobere “Morelia” en “Oh the joy” .
Niet alle nummers zijn even sterk , en dat hoeft ook niet , maar wat we weten is dat hier talent, gevoel en emotie schuilt.
IJsland roept meteen bands op als Sigur Ros, Björk en Mum, door hun eigen karakteristieke unieke klanken en beelden. Valgeir Sigurðsson, Ólöf Arnalds, Ólafur Arnalds en Jóhann Jóhannsson zijn nu een beetje de opkomende namen.
Olöf Arnalds is uitgegroeid tot één van de opmerkelijkste sing/songwriters en is op de nieuwe plaat van IJslandstalige nummers naar Engelstalige nummers overgestapt .
Haar toegankelijke innemende hemelse pop refereert aan Joanna Newsom , waarbij we intieme betoverende fluisterfolk horen , gedragen door haar breekbare stem . Songs van een verheven schoonheid door het akoestisch gitaargetokkel , de harp , die een dromerige, sprookjesachtje elfensfeer ademen.
De factor emotionaliteit verhoogt gezien de arrangementen treffend, perfect en puur oprecht zijn samengebracht.
Een goed bewaard muzikaal geheim is het Canadese duo Jack Lasek – Olga Goreas, die in een kleine tien jaar nog maar toe zijn aan hun vierde full cd . Ze creëren een atmosferisch klanktapijt door puike, pakkende, etherische melodieën, traag, slepende dromerige ritmes en smachtende gitaarerupties, gedragen door gevarieerde, wisselende zweverige mannelijke en vrouwelijke vocals. Voor een handvol songs smelten we , “46 satires”, “People of the sticks”, “At midnight” en “Colour your light in” . Een paar fraai staaltjes zijn het, die mooi uitgewerkt, uitgesponnen zijn in het genre, en melodie – sfeer – en effects close houden !
Ze is ondertussen al negen jaar actief in de muziekindustrie, heeft dit jaar haar zevende album ‘Unapologetic’ uit en verkocht wereldwijd reeds meer dan 100 miljoen platen, waarmee ze zich bij de best verkopende artiesten aller tijden mag rekenen. Met een verzameling Grammy, American Music en BRIT awards op zak en tientallen miljoenen volgers op divers sociale netwerksites zijn we er zeker van dat Rihanna geen uitgebreide introductie meer nodig heeft.
Toen bekend werd dat ‘Riri’ met haar Diamonds World Tour ook zou neerstrijken in de ‘diamond capital of the world’, Antwerpen, vlogen de kaartjes dan ook in een mum van tijd de deur uit. Naast de onvermijdelijke gillende tienermeiden was het een zeer gevarieerd publiek dat het Sportpaleis tot de nok vulde. In afwachting van de ster van de avond kreeg het publiek een stevige elektronische set voorgeschoteld van dj-duo We Are GTA uit Miami. Een aaneenschakeling van slopende beats, soms aangevuld met wat Nirvana of Jay-Z, werd begeleid door een mix van beelden uit arcadegames. Maar het werd al snel duidelijk dat dit niet het feestje was waar het publiek op zat te wachten.
Na meer dan twee uur wachten werd de zaal rond tien uur dan toch beloond voor haar geduld toen het zwarte gordijn dat het podium al een uur in mysterie hulde naar beneden viel. Rihanna, die ons gekleed in een lang zwart gewaad en met een froufrou tot net boven de ogen heel erg aan een roodharige Loreen deed denken, opende de show geflankeerd door twee Griekse standbeelden met het intrigerende “Mother Mary”. Het duurde echter niet lang vooraleer het hele podium oplichtte dat ons, getooid met marmeren zuilen en danseressen in standbeeldhouding, deed denken aan een Romeins badhuis of een catwalk in Milaan. Een eerste poging om leven in de zaal te blazen deed Rihanna met nummers uit haar laatste albums zoals “Phresh Out The Runway”, “Birthday Cake”, “Talk That Talk” en “Pour It Up”. Dit alles vergezeld van heel wat ass shaking en crotch tapping, wat er ons meteen aan herinnerde deze diva niet schuw is van wat seksuele innuendo.
Met “Cockiness (Love It)” en “Numb” volgde helaas een vroeg dipje waarbij het repetitieve ‘I’m going numb’ van Rihanna evengoed waar was voor het publiek. Na een kort muzikaal interval en kledijwissel keerde Rihanna, nu in witte lieslaarzen, terug naar haar Barbadiaanse roots en trok met een reggae-getinte mix van “You Da One”, “Man Down” en “No Love Allowed” de massa terug op gang.
Op de schermen boven het podium stond te lezen dat deze ‘good girl gone bad’ nog steeds ‘wanted by the FBI’ was. “Rude Boy” deed er nog een schepje bovenop en voor de eerste keer werd er uit volle borst meegezongen. Vreemd genoeg waren het niet de staanplaatsen, maar de hoogste balkons die als eerste aan het dansen sloegen op “What’s My Name”. Dit hoogtepuntje werd jammer genoeg gevolgd door het zoveelste interval, waardoor sommigen zich gingen afvragen of ze voor Rihanna of dan wel voor de gitarist gekomen waren.
Rihanna keerde terug in een sexy kill bill-achtig pakje en zette het podium letterlijk in vuur en vlam op de tonen van “Jump”, een bevel waar de zaal niet echt gehoor aan gaf. Een afwisselend door het publiek en Rihanna gezongen “Umbrella” werd gevolgd door een mix van “All Of The Lights” en “Rockstar 101” waarop de handjes Regi-gewijs massaal de lucht in gingen.
Riri legde het zoveelste contrast van de avond door deze explosie te laten volgen door een meer ingetogen en soberder deel. Ditmaal niet omringd door dansers en vuurwerk, maar alleen vanop een ronddraaiend platform dat veel weg had van de top van een toren uit ‘the Lord of the Rings’ zong Rihanna, gekleed in een lange rode jurk, ‘What Now,’ vocaal een van haar krachtigste momenten, ‘Loveeeeeee Song’, ‘Love The Way You Lie (Part II)”, ”Take A Bow”, “Cold Case Love” en “Hate That I Love You”. Alles samen zeker niet ontgoochelend, maar toch weer een domper op het feestje waar de zaal nu al meer dan een uur op zat te wachten.
Na nog een onderbreking en kostuumwissel – begint u het patroon te zien?- besloot onze sparkling diamond, nu gekleed in een glitterpakje, dan toch om nog een versnelling hoger te schakelen en het feestje, misschien iets te laat naar een hoogtepunt te brengen. “We Found Love”, ”S&M”, maar vooral “Only Girl (In The World)” en “Don’t Stop The Music” deden de zaal voor de eerste keer echt uit z’n dak gaan. Rihanna maakte tussendoor ook even tijd om haar Navy (zo noemen haar fans zichzelf) te begroeten, wat handtekeningen en high fives uit te delen en een man op de eerste rij te knuffelen. Riri stak daarna trots het blad omhoog dat de man vast had waar op te lezen stond ‘My dream is to hug you’.
Na anderhalf uur besloot Rihanna met 3Where Have You Been3 en velen konden het niet laten om toch even op hun horloge te kijken, want na zo lang wachten is negentig minuten muziek snel voorbij. Een Diamonds tour is natuurlijk niet volledig zonder de titelsong en in diamanten gekleed keerde Rihanna nog terug om vanop een uit de grond oprijzend platform de twee grootste hits van haar laatste album te brengen. “Stay” werd begeleid op elektrische contrabas en als allerlaatste nummer kreeg iedereen uiteindelijk waar ze een hele avond op hadden gewacht, “Diamonds!”
Een Rihanna-fan moet duidelijk wat geduld hebben, zowel voor als tijden het optreden. Waar een artiest als Rihanna zeker de hits en de podiumprésence heeft om een zaal mee te trekken in haar muziek en de boel op z’n kop te zetten, gebeurde dit vanavond helaas niet. De vele onderbrekingen en hier en daar onzuivere muzikale prestaties, maakten voor een gefragmenteerd, slordig en onpersoonlijk geheel. Spijtig en onverwacht voor een artiest en een productie van dit kaliber. ‘Shine bright like a diamond’ is de boodschap die we vanavond meekregen. Wij kunnen helaas niet nalaten om te besluiten dat de diamant die Rihanna nog steeds is, laat ons daar geen misverstand over bestaan, deze avond misschien toch wat extra gepolijst kon worden.
Organisatie: Live Nation
Bauhaus werd ontdekt in 1982, door de clip in het begin van de cult film ‘The Hunger’. De groep speelde achter een hek "Bela Lugosi's Dead" in een decadente punk party. Opgericht in 1978 Northampton door Peter Murphy, Daniel Ash, David J en Kevin Haskins, lag de band tijdens zijn korte carrière aan de basis van een vernieuwende stijl, wavegothic rock, een mengeling van punk en glam, in combinatie met dramatiek, donkere sounds , die een sfeer ademen van vampier films van de jaren '30. Toen de band in '83 uit elkaar ging, vormde Peter Murphy een kortstondige duo (Dali's Car) met Mick Karn, bassist van Japan, maar richtte zich dan op een solo carrière, die wisselend was . Acht albums volgden, die door een veel breder scala van stijlen gekenmerkt werden . Onder Bauhaus kwam hij nog twee maal, eerst in 1998, en dan in 2005-2006, onder andere met Nine Inch Nails, met nieuwe composities, ‘Go Away White’.
De laatste optredens van Bauhaus in België dateerden van 2006 : een zeer goed concert in de Ancienne Belgique en een teleurstellende prestatie op de Lokerse Feesten; hier lag onenigheid tussen de bandleden aan de basis. Dus waren we echt benieuwd wat dit concert kon betekenen in het kader van een tribute tour (‘Mr Moonlight Tour’) naar aanleiding van de 35ste verjaardag van Bauhaus.
Als de charismatische zanger het podium opkomt, wordt hij begeleid door Mark G. Thwaite, zijn trouwe gitarist (ex-The Mission), bassist/violist Emilio Chine en drummer Nick Lucero. Hij draagt een fluwelen jas en een lederen broek, inderdaad, een perfect 'dark glam' look. Natuurlijk zie je dat hij al 55 jaar oud is, maar in de vocale prestaties als in z’n houding, is hij nog steeds in topvorm !
De band begon zachtjes met “King volcano”, een quasi-akoestische wals uitgevoerd in het donker. Dan is het "Kingdom's Coming", een compositie die ook door een twaalf-snarige gitaar gedomineerd werd en die verwijst naar een van de belangrijkste referenties van de zanger, David Bowie.
Maar die relatieve rust was van korte duur want dan kwam de stormachtige "Double Dare". Een song gekenmerkt door de intrigerende metal bass riffs, die refereren aan Killing Joke of Black Sabbath. De Ancienne Belgique was niet volledig gevuld maar de temperatuur steeg al heel snel. De bijzonder wilde zangpartijen werden tot in de perfectie door Murphy uitgevoerd. Een geweldig meesterschap , waarbij hij voortdurend instructies gaf aan de sound engineers aan de zijkant van het podium. Karakteristiek zijn mans vocale capriolen en stemvariatie; een diepe bariton stem die je doet bevriezen in de lage tonen en die in de hoge tonen durft te ontploffen.
Later, bij "In de Flat Field", kreeg het publiek de kans zijn enthousiasme te tonen; hier en daar zagen we de eerste 'mosh pits'. Murphy verdiepte zich in de Bauhaus catalogue , wat juweeltjes opleverde als "God In An Alcove", "Boys" en vooral het prachtige "Silent Hedges". Na "Too Much 21st Century", het enige nummer van het album "Go Away White', was het tijd voor de tweede grootste hit van de groep : “Kick In The Eye”. De bijna funky/disco bass van Emilio Chine bood een onweerstaanbare groove, gesierd door de elegante bewegingen van Murphy.
Murphy gaf ons vervolgens zijn eerste solo-compositie, namelijk het prachtige lied "A Strange Kind of Love", die hij ook op akoestische gitaar speelde. De instrumentatie, middenin , werd niet op de trompet uitgevoerd , maar, erg leuke verrassing, door Chine op viool. En aan het einde zong Murphy een fragment uit “Bela Lugosi’s Dead” op de tunes van de ballad. Een logisch stap naar dit meesterwerk van 9 minuten, dat wordt beschouwd als het eerste 'gothic' nummer in de rockgeschiedenis. De muzikale interpretatie was gewoon prachtig. Als je de ogen sluit, zou je denken dat Bauhaus uit zijn as herboren is. Het hele publiek zong in koor met Murphy: “White on white, translucent black capes, Back on the rack... Bela Lugosi's Dead “. Een mooi moment en een prachtige lichtshow. Bekijk de video hier : https://www.youtube.com/watch?v=Q6aG2SOi7y4
Vanaf dit moment was het een opeenvolging van hits, zoals “The Passion of Lovers", waarin Murphy als een derwisj draaide, en bovenal, de fantastische club killer "She's In Parties", een must in elke naamwaardige 'dark' fuif. Een onweerstaanbaar ritme en tijdens de chorus richtte Murphy de microfoon naar het publiek, dat met verve mee zingt. Op het moment van de break, gaat Murphy naast de drummer staan , was percussief en speelde melodica, schreeuwend 'Rastafari !': 100% dub-reggae! Herbeleef het moment hier : https://www.youtube.com/watch?v=Y438PkfHpAs
Dan werden we tijdens "Stigmata Martyr" aan de grond genageld , terwijl "Dark Entries" direct een pogo triggert. Hier speelde Murphy op elektrische gitaar. Raar genoeg voegde Murphy een cover van Dead Can Dance toe, “Severance”, trouwens het laatste nummer van de set. Een twijfelachtige keuze, want helaas daalde de sfeer een beetje in dit sleutelmoment.
Tijdens de eerste encore speelde Murphy het prachtige “All We Ever Wanted Was Everything'”, waar Emilio Chine de viool als een bas gebruikte, en zijn tweede solosong, “Subway”, een atypische song, nogal trippy, gedomineerd door synth-waves . Ten slotte kwam een laatste explosie met “Ziggy Stardust”, song van Bowie , die Bauhaus een tweede leven toebedeelde .
De tweede encore wordt geïnitieerd door een a capella versie van "Cool Cool Breeze", de verborgen titel uit de EP ‘Recall’ van Peter Murphy (1998) gevolgd door een beklijvende “Hollow Hills”, een goddelijke verrassing en één van mijn favoriete nummers. In bijna volledige duisternis hoorde je het sombere, dreigende geluid van de bas. Murphy speelde een spel van licht en schaduw door een draagbare neon die hij in zijn hand hield. Opnieuw een magisch moment. Bekijk de video hier https://www.youtube.com/watch?v=4dyXBk7U7rg . Als allerlaatste nummer speelde Peter Murphy een uitstekende "Spirit", uit het album ‘The Sky's Gone Out ... ‘ van Bauhaus.
Na het concert, hoorden we niets dan lof. 'Geweldig concert!' of 'Murphy is undead!' En het was duidelijk dat de fascinerende zanger volledig geslaagd was in zijn missie. Muzikaal was het perfect, meer nog : de 'godfather of goth' toonde aan dat hij vol energie en motivatie was om de zieltogende Bauhaus zo prachtig te doen herleven! Geen twijfel, Peter Murphy is nog steeds ‘de prins der duisternis’ ...
In het eerste deel gaf Kiss The Anus Of A Black Cat, de Belgische band onder leiding van Stef Heeren, een prachtig concert. Zijn folk / darkwave muziek met tribale accenten doet denken aan 16Horsepower door de stem à la David Eugene Edwards en aan Sisters of Mercy door de geweldige gitaarpartijen. De groep, waarvan de naam is afgeleid van een heksenritueel, wil ik graag volledig zien bij een volgend concert !
Ik hoop dat ze dan hun podiumprésence kunnen verbeteren, o.m. door projecties bijvoorbeeld! In ieder geval, een zeer, zeer leuke ontdekking. Bekijk het nummer "Take My Word As Gospel" hier : http://youtu.be/f7z08x8T4Ps
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-murphy-03-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kiss-the-anus-of-a-black-cat-03-06-2013/
Philippe Blackmarquis Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Organisatie : Ancienne Belgique , Brussel
Neem ook een kijkje naar de pics , een paar dagen later op 6 juni in de Effenaar Eindhoven van beide artiesten
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-murphy-06-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kiss-the-anus-of-a-black-cat-06-06-2013/
Organisatie : Effenaar, Eindhoven
Kate Stables, de sympathieke spil van This is the Kit, begon solo op banjo om zich vervolgens te laten bijstaan door een drummer, een bassiste en een jongedame die de vibrafoon bespeelde. Vocaal leunt Stables erg dicht aan bij Joni Mitchell, instrumentaal krijgt de banjo een prominente rol toebedeeld.
Op een half uur tijd hoorden we een tiental nummers die niet echt veel gensters sloegen. Best gezellig maar iets te kabbelend om ons op het puntje van onze stoel te brengen. Zelf zal de groep ook wel gemerkt hebben dat het applaus eerder uit beleefdheid dan uit enthousiasme voortsproot, de link met de locatie leggend beloofde This is the Kit immers om tegen de volgende keer ter vermaak enkele circustruukjes te leren. Iets waar we misschien meer naar uitzien dan naar een vervolg op de gezapige bedoening die we nu gepresenteerd kregen.
Wel vermeldenswaardig was het gloriemoment van de gastzanger die een cover van “Earthquake” op zijn naam zou hebben staan. Vermoedelijk dateert die cover van vele jaren terug want ondertussen blijkt hij de bewuste tekst zo goed als totaal vergeten te hebben. Hilarisch om te zien hoe hij van begin tot eind de woorden op zijn ruim uitgevallen spiekbriefje moest zoeken.
We zijn benieuwd of de beloofde circustruukjes meer vermakelijk zullen zijn….we durven het te betwijfelen.
Terwijl het voorprogramma vrij sober was qua instrumentatie trok Sam Beam een heel groot blik aan muzikanten open. Maar liefst twaalf telden we er: drie blazers, drie strijkers, drie achtergrondzangeressen, een keyboardspeler/organist, een drummer en….Jos Van Oosterwyck! Inderdaad, dames en heren, de grote man achter (o.a.) ‘Tien om te Zien’ blijkt tegenwoordig de bas te beroeren bij Iron & Wine. Althans, als onze ogen ons niet bedrogen. Echt goed hebben we de bassist eigenlijk niet kunnen bekijken aangezien hij zich zelf permanent naar het drumstel richtte. Meer dan een zijaanzicht kregen we dus niet maar toch durven we er geld op verwedden dat het de legendarische Jos Van Oosterwyck was die één hecht blok vormde met de drummer.
Zoals te verwachten viel, werd er in vrij ruime mate gepuurd uit ‘Ghost on Ghost’. Dit meest recente album kon bij publiek en kritiek over het algemeen op minder bijval rekenen dan tot klassieker uitgegroeide voorgangers als ‘Our Endless Numbered Days’ en ‘The Shepherd’s Dog’. De eerlijkheid gebiedt ons om te bekennen dat dit nieuwe werk live toch wel beter klonk dan op plaat. Bij momenten was de orkestrale sound zelfs niet minder dan indrukwekkend te noemen. Vrij complexe arrangementen werden quasi moeiteloos gebracht tijdens foutloos samenspel. Een heel knappe prestatie van een groep die blijkbaar nog maar drie weken bezig is maar klinkt alsof ze al minstens 3 jaren ‘together on the road’ zijn. Hoed af dus voor de prestatie van de muzikanten en de flair waarmee deze show gebracht werd. Wel spijtig dat de zangeressen (die door de bassist waarschijnlijk als ‘drie om te zien’ omschreven worden) letterlijk en figuurlijk iets te veel naar de achtergrond werden verdreven terwijl de blazers dan weer wat te vaak op de voorgrond mochten treden. Niet dat ze zich niet vakkundig van hun taak kweten, maar hun al te nadrukkelijke aanwezigheid is mede debet aan het nogal ongebalanceerde karakter van dit concert.
Vrij vaak vonden we de sound trouwens iets te gepolijst, iets té ‘af’ dus, vooral als je merkt dat Sam Beam solo tijdens de drie in al hun naaktheid gebrachte nummers (“Such great heights”, “Naked as we came” en Sodom, South Georgia”) nog het meeste kippenvel teweeg kon brengen. Ook het als bis gebrachte “The sea and the rhythm” bevestigt ons in ons oordeel dat het optreden in zijn geheel evenwichtiger en dus gewoonweg beter zou zijn geweest indien er wat zuiniger met ‘toeters en bellen’ ware omgesprongen.
We hadden de indruk dat Sam Beam zodanig trots is op zijn begenadigde begeleidingsband (en terecht!) dat hij uit het oog verloren heeft dat veel van zijn werk aan kracht en impact inboet wanneer rijke arrangementen de voorkeur krijgen op de puurheid van zijn songs.
Overdaad schaadt, soms toch. Desalniettemin hebben we uiteindelijk niet echt spijt van ons bezoek aan het Koninklijk Circus. De dertien muzikanten die er een ruime selectie uit het knappe oeuvre van Iron and Wine kwamen brengen, waren er immers allesbehalve dertien in een dozijn maar ontegensprekelijk dertien om te zien (mede omdat de blazers zich ook aan synchrone danspasjes waagden) en te horen. Zolang dit alles maar met mate gebeurt.
SETLIST: (1) New Mexico’s no breeze, (2) Carousel, (3) Kingdom of the animals, (4) Tree by the river, (5) Grass widows, (6) Godless brother in love, (7) Belated promise ring, (8) Baby center stage, (9) Monkeys uptown, (10) Such great heights, (11) Naked as we came, (12) Sodom, South Georgia, (13) Upward over the mountain, (14) Caught in the briars, (15) Jezebel, (16) Grace for saints and ramblers, (17) Peace beneath the city, (18) Passing afternoon, (19) Low light buddy of mine, (20) Lean into the light, (21) Your gake name is good enough for me
BIS: The sea and the rhythm
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/iron-and-wine-03-06-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel
The Breeders werpen ergens een lichtje naar The Pixies, gezien Kim Deal er bas speelde. Juist, die status hebben The Breeders nooit gehad , maar met ‘The Breeders Play Last Splash’ bieden ze een mooie terugblik naar hun twintig jaar geleden verschenen doorbraak , met singles “Canonball” en “Divine hammer” . In die early ‘90s was ‘em te doen met enkele rockende vrouwelijke gitaarbands als Throwing Muses , Belly en natuurlijk The Breeders . Ah, spijtig, die Tanya Donelly , die misten we nog bij deze reünie, want naast de zusjes Kim & Kelly Deal was bassiste Josephine Wiggs en drummer James MacPherson , als enig mannelijk lid , er terug bij. Aangevuld met , occasioneel, vijfde groepslid Carrie Bradley op keys en viool ,amuseerde het kwintet zich kostelijk op het podium, wat we wel konden verwachten .
The Breeders hebben heel wat ups & downs gekend , worden gekenmerkt van een hobbelig live parcours, maar verliezen hun charmante , lieflijke uitstraling niet .
Ook na al die jaren speelden ze vanavond een leuke maar slordige rammelende, rommelige set. De songs werden aan elkaar gebreid door de goedlachse buien van de zusjes, het delen van toffe vroegere ervaringen en het gitaarstemmen , net als in het repetitiehok, een dosis sympathie ten over .
Met de deur in huis vielen ze , Kim probeerde in gebroken Nederlands hun doorbraakplaat te staven . Het wisselvallige ‘Last Splash’ werd helemaal gespeeld , de paar fijne melodieuze pop(rockende) hits als “Canonball” , tweede song op plaat, was dus live ook het tweede , “No aloha” en “Divine hammer” ergens tussenin de set .
Opener “New year”, “Invisible man” en “I just wanna get along” , hier Kelly op zang, waren rauw, snedig en messcherp, niet vies van gitaarerupties en pedaaleffects , soms ingekleurd door keys en een vioolpartij. Folky tunes op z’n Waterboys kon worden gelegd op “Driving on 9” ; natuurlijk kon je niet omheen een rits slepende, ruisende muzikale schetsen , en dan kom je ergens uit bij “Do you love me now”, “Mad Lucas”, “Hag” en het instrumentale “Roi”, tweemaal zelfs waarbij Wiggs, die met haar kapsel, brilletje iets meehad van een nauwlettende schooljuffrouw, eens de bas wisselde met de drums.
Na ongeveer 45 minuten werd ‘Last Splash’ opgeborgen. Steeds had je indruk dat het stuurloos kon uitdraaien , maar beheerst en standvastig kwam het kwintet telkens in evenwicht.
Ontspannen , relaxt en goedlachs maakten ze de anderhalf uur durende set compleet met enkele leuke oudjes Uit het melodieus ruwe ‘The Pod’ , had je o.m. de variërende aanpak van “Oh”, “Limehouse” en “Iris” ; waarbij ze zich op gang trokken en lichtjes konden exploderen. Hun Beatles’ cover “Happiness is a warm gun” en “Safari” klonken rauw en stekelig. “Don’t call home” was de definitieve slotsong en klonk even scherp en genadeloos als opener “New year” . Iets wat persoonlijk meer mocht … Op die manier was de cirkel rond en werd The Breeders history!
Ze hebben nu net dat rommelig kenmerk, dat door hun sympathie , enthousiasme en speelsheid wordt opgevangen. Die slechte ervaring van op Polsslag 2008 konden we nu definitief doorspoelen. We hadden vanavond een goed en leuk concert , niet meer , niet minder , en we koesteren hen als fijne nostalgie …
Volgend jaar zal ‘Doolittle’ net vijfentwintig jaar oud zijn ... Een hint om The Pixies, na vijf jaar nog eens bij elkaar te roepen … You’ll never know …
Het erg gemotiveerde Nederlandse kwartet Reiziger (vernoemd naar de Nederlandse voetballer Michael Reiziger, ooit bij Ajax, Barcelona en bij het Nederlands elftal) was in hun sas als support van The Breeders met hun melancholisch broeierige, slepende, gedreven en verbeten lofigitaarrock (omschrijven het zelf als ‘postcore’ …), die ergens zweert bij collega’s Bettie Serveert, Pavement en Sonic Youth.
Reiziger bouwde z’n set zorgvuldig op , hield je bij de leest door hun boeiend, soms gierend, gitaarspel , de hard - zacht aanpak en de explosies. Vol overgave hier met mooi uitgewerkt materiaal en een ruw gevoelig randje in een 90s grungebad.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/reizigers-2-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-breeders-2-06-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fortarock XL 2013 - Forza Forta!
Fortarock XL 2013
Goffertpark
Nijmegen
Fortarock XL - Het Goffertpark van Nijmegen kleurde afgelopen zaterdag letterlijk zwart van het volk! Zelden zo’n massa wandelende metal t-shirts bij elkaar gezien. Er waren zo’n 50.000 bezoekers, waaronder heel wat Vlamingen!
De mooie affiche en het droge (maar kille) weer zorgden voor een zeer geslaagde 5de editie van Fortarock, voor de gelegenheid omgedoopt tot Fortarock XL en voor het eerst in het Goffertpark, vlakbij de thuisbasis van voetbalploeg NEC.
De eerste band die we op de mainstage aan het werk zagen was Textures uit Nederland dat het afgehaakte Five Finger Death Punch inderhaast kwam vervangen. Die kerels deden dat met veel lef en hun energieke set van moderne metal bestond vooral uit nummers van de laatste CD ‘Dualism’.
Entombed tapte op de Jaegermeister stage uit een heel ander vaatje : loodzware death metal uit Zweden! ‘Left hand path’ (1990) bewijst dat deze oude rotten in het vak nog altijd hun plaats op een dergelijke affiche verdienen.
Van Heaven Shall Burn misten we het grootste deel van het optreden maar we konden wel vaststellen dat de tent van de Monster stage afgeladen vol was en dat de technische metal core van deze heren uit Thüringen op enorm veel bijval kon rekenen van het publiek. Hun in april uitgekomen CD ‘Veto’ stond centraal tijdens de set.
Op de mainstage zorgde rond 16u30 Airbourne voor het eerste muzikaal vuurwerk (het echte vuurwerk zou later nog genoeg worden afgestoken bij een bandje uit de vroegere DDR). Opener “Ready to rock” loog er niet om en zanger Joel O’Keeffe had er duidelijk zin in. Hij stormde van links naar rechts, in bloot bovenlijf, op het podium, crashte weer enkele bierblikken op zijn hoofd en deed zoals gewoonlijk een kleine uitstap naar de nok van het podium om een gitaarsolo te spelen…niks nieuws voor wie deze sympathieke Australiërs al eerder aan het werk zag, maar het blijft een leuk spektakel.
De muziek blijft heel sterk bij AC/DC aanleunen maar geen fan die zich daar aan stoort! Integendeel! Uit de laatste CD werden verder nummers gespeeld als “Black dog barking” (titelsong), “Back in the game” en het aanstekelijke “Live it up”. Van hun oudere werk stonden ondermeer “Raise the flag” en “Diamond in the rough” op de setlist. Absoluut het eerste hoogtepunt van de dag deze jongens!
Uit het grote aanbod van bands, verspreid over 3 podia moest natuurlijk constant een keuze worden gemaakt, oa. Mastodon, Opeth en Amon Amarth werden om redenen van reeds meermaals gezien of minder interesse, overgeslagen en voorbehouden voor een mogelijks andere gelegenheid.
Finntroll (ontstaan in 1997) daarentegen was een band die hoog op het verlanglijstje stond en rond 17u15 betraden ze de jaegermeister stage. De Finnen zaten duidelijk in vorm en spitsten letterlijk de (trol)oren om een typische set af te leveren van pittige en harde folk metal. Volgens de zanger was dit het eerste festivaloptreden van de zomer en hadden ze er veel zin in! Dat bleek ook tijdens het 2de nummer “Solsagan” dat uit volle borst werd meegezongen door heel wat fans. De rest van de set bestond uit nummers van de CD ‘Nifelvind’ en hun onlangs verschenen ‘Blodsvept’.
Motörhead kon op de mainstage de verwachtingen niet helemaal inlossen. Nu ja verwachtingen…de heren gaan al zo’n 100 jaar mee en Lemmy (intussen 68 jaar) was duidelijk vermoeid en/of onder invloed van de nodige glazen Grolsch of iets straffers. Hij dacht in Eindhoven op het podium te staan en bazelde tussen de nummers nog trager dan anders. “Rock it”, “Going to Brazil” en “The one to sing the blues” passeerden de revue zonder veel glans. Natuurlijk blijft het een wereldband in het genre en worden ze op handen gedragen door heel wat trouwe volgelingen.
Nummers als opener “I know how to die” uit de laatste CD ‘The World is yours’ en het afsluitende trio van de set “Killed by death”, “Ace of spades” en “Overkill” blijven altijd een hele ervaring en zullen nooit teleurstellen maar dit was toch niet hun beste concert van de laatste jaren. Herkansing deze zomer in augustus op de Lokerse Feesten!
Van Kreator pikten we enkel de opener “Phantom antichrist” mee! Voldoende om te weten dat deze heren met hun jarenlange ervaring (ze gaan bijna 30 jaar mee) nog altijd niet hebben ingeboet aan snelheid en meer dan relevant blijven in het wereldje van de trash metal! Hoedje af voor hun niet aflatende energie op het mooi aangeklede podium!
Afgaand op het aantal t-shirts van de festivalgangers was het duidelijk dat het overgrote deel voor de 2 hoofdacts was afgezakt naar Nijmegen.
Om 20u00 was het de beurt aan Volbeat uit Denemarken! Een band die op enkele jaren tijd echt wel een mega status heeft weten te veroveren met hun aparte mix van metal en rockabilly. Na het inruilen van oudgediende Thomas Bredahl voor Rob Caggiano (ex Anthrax) en het verschijnen van ‘Outlaw gentlemen and shady ladies’, draait het gezelschap weer op volle toeren en werken deze heren tot eind 2013 een worldtour af die hen o.a. nog in Werchter brengt, Japan, US, Europa,…
Muzikaal klonk Volbeat zaterdag vrij gepolijst, zeker in vergelijking met het andere geweld op de affiche die dag, maar daar hadden de fans geen bezwaar tegen. De nummers werden stuk voor stuk herkend en meegebruld! Van opener “Hallelujah goat” tot een resem nummers uit de recentste schijf : “Pearl Hart”, “Dead but rising” en “Lola Montez”. Hoogtepunten van het optreden zijn evenwel enkele sterke songs van vorige CD’s : “Fallen”, “16 dollars”, “A warrior’s call” en “Sad Man’s Tongue”.
Tussendoor brengt frontman Michael Poulsen ode aan Johnny Cash (stukje “Ring of Fire”) en aan Jeff Hanneman (streepje Slayer in de set). Allemaal zeer professioneel en doordacht gebracht!
Bij het invallen van de eerste duisternis en nadat Hatebreed de eer van de hardcore scene met veel bravoure had verdedigd door de Jaegermeister stage vakkundig af te breken, verzamelde gans het plein voor de mainstage om het grootste Duitse circus van de laatste eeuw te aanschouwen : circus Rammstein! De natte droom van menig pyromaan!
Onder het motto ‘Wir halten das tempo’ ging het 2de deel van de Made in Germany tour van start en dat motto wordt letterlijk in de praktijk omgezet op het podium. In een snelvaart laten ze nummers als “Ich tu dir weh”, “Rammstein”, “Keine Lust” en “Sehnsucht” op ons los.
Herr Till Lindemann komt als een roze engel met blond haar uit de hemel gedaald…Gans de show zal hij vergezeld worden van vlammen, vuurpijlen en andere hete standjes. In het nummer “Buck dich” zijn die hete standjes zelfs letterlijk te ‘nemen’ en is toetsenist Flake zoals gewoonlijk kop van jut. Het voltallige publiek geniet met volle teugen van de strakke en heel knappe show. En ook al hebben de fans allicht de meeste stunts en ‘schokkende’ showelementen al meermaals gezien, het blijft boeiend om deze Duitse machine zo vlot te zien draaien en massa’s mensen moeiteloos entertainen. “Du riechst so gut”, “Benzin”, “Links 2 3 4” en “Du Hast” vormen het midden van de set. Dat laatste nummer wordt trouwens door gans de menigte meegekeeld die intussen een reeks vuurpijlen over het hoofd ziet vliegen.
Bijzondere vermelding verdient het nummer “Mein herz brennt” dat in een nieuwe bewerking volledig akoestisch wordt gebracht! Enkel begeleid op piano brengt Lindemann dit nummer heel zuiver en ‘breekbaar’ en wil hij precies duidelijk maken dat hij meer kan dan enkel sloganesk brullen. Een heel geslaagde en verassende versie!
De toegift van de heren bestaat uit het obligate “Sonne” en het schuimende “Pussy”. Het publiek krijgt waar voor zijn geld en dankt de band enthousiast na meer dan anderhalf uur spelen. Rammstein staat duidelijk weer scherp na een jaartje rust en blijft een fenomeen. Werchter is gewaarschuwd!
Fortarock XL kan trots terugblikken op een heel drukke en geslaagde editie. Het Goffertpark was een uitstekende gastheer, het weer speelde geen spelbreker en het publiek en de bands gaven het beste van zichzelf! Op naar Fortarock XXL!
Neem gerust een kijkje naar de sfeerfoto’s van Fortarock XL
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fortarock-xl-2013/
Organisatie: Fortarock , Nijmegen
Cargo Cult Festival 2013 - Margaret Catcher – Marvin – Civil Civic: Noise night!
Cargo Cult Festival 2013
Les 4Ecluses
Duinkerke
Cargo Cult Festival is een driedaags muziekfestival die voor de editie van Dunkerque 2013 in samenwerking met Les 4Ecluses op het cargoschip de Stubnitz wordt gehouden. Wij kozen voor de Noise Night uit het driedaags programma, de voorlaatste op de Indie Night na. Het mag gezegd dat het iets heel apart heeft om optredens te aanschouwen in de buik van een schip. De wind blaast hevig en de bands volgen dit ritme door een portie noise op ons af te vuren. Noise in de meest brede betekenis van het woord.
De eerste band die mag proberen het publiek te kielhalen is Margaret Catcher. Deze Franse band heeft reeds 1 album uit, heel toepasselijk getiteld ‘2 guys 1 CPU’ (http://margaretcatcher.bandcamp.com/) . Want dat is ook hetgeen ze brengen: 1 bassist, 1 drummer en een batterij aan elektronica. Wat we te horen krijgen kan ik enkel maar omschrijven als math-super-nintendo-rock. Met stemvervormers en hun wisselende ritmes proberen ze het publiek aan het dansen te krijgen. In de verwoede poging om de reeds oud geworden jeugd te laten terug keren naar het SEGA en NES-tijdperk vergeten ze echter dat een band ook over goede nummers moet beschikken. Margaret Catcher lijkt meer een gimmick dan een echte groep. De lichtgevende T-shirts van de bandleden onderstrepen dit alleen maar. De muziek wordt sneller irritant dan aangenaam en het lijkt onduidelijk waar ze met hun sound naartoe willen. We voelden ons even opnieuw 10 jaar oud spelend met een gameboy.
Snel op naar de volgende dus en dat is opnieuw een band uit het land van onze zuiderburen. Marvin is al een tijdje bezig om Europa (proberen) te veroveren. Ze hebben al heel wat LP’s en EP’s uitgebracht (allemaal gratis te beluisteren via http://marvin.bandcamp.com/). Nieuwkomers zijn het dus niet. En dat is ook te zien en te horen tijdens het optreden.
Marvin had een hele schare fans op de been gebracht die enthousiast waren van begin tot einde. Marvin brengt rock, in alle mogelijke gedaantes: van stoner naar psychedelisch, van space naar hard, van blues naar math,… Vooral door de tragere tussenstukken van de nummer onderscheid de band zich in het combineren van al deze genres. En dan krijgen de nummers een ongelofelijke rotvaart. En bij de eerste twee nummers is dit werkelijk indrukwekkend. Maar al snel blijkt dat die vaart bij alle nummers dezelfde is. Het tempo gaat de hoogte in, maar altijd hetzelfde. Waar ze op sommige momenten blijk geven van een ongelofelijke spitsvondigheid, laten ze het in de strakke stukken toch wel afweten. Hierdoor klinkt het geheel repetitief en vrij kunstmatig. Wat jammer is, want we zijn ervan overtuigd dat ze meer kunnen.
Het potentieel is zeker aanwezig, maar iets meer zorg en wat meer verbeelding zouden hen zeker van pas komen.
We keken uit naar Civil Civic (pics homepag), want we bleven tot nu toe wat op onze honger zitten. Jammer genoeg bleef de honger. Want Civil Civic kon niet overtuigen. Civil Civic zijn twee Australiërs die al een tijdje in Europa wonen. Het gaat hard voor deze jongens. Pas drie jaar geleden gestart en nu al een drukbezet tourschema kunnen voorleggen. Dat is lang niet slecht. Hun dansbare indie-rock is dan ook toegankelijk en valt in de smaak bij een groot publiek. De verwachtingen voor dit optreden waren dan ook vrij groot. De dansschoenen werden aangegespt, zonnebrillen werden her en der opgezet en iedereen stond in de startpositie om de benen eens te strekken. Maar het feestje kwam nooit echt van de grond. Alles klonk wat te plat, te clean. De muziek kwam vrij steriel over en werd nooit begeesterend, wat bij dergelijke bands toch vrij essentieel is. Misschien waren ze nog niet echt opgewarmd, want het was pas hun tweede optreden van hun tour. Hopelijk raken ze later wat beter op toerental en kunnen ze brengen wat we van hen verwachten: een wervelende set waarbij Tomorrowland wordt herleid tot een plaatselijk fuifje. Better luck next time.
Organisatie, Les 4Ecluses, Duinkerke
De zesentwintigjarige Lana Del Rey is de laatste jaren niet weg te slaan uit de hitlijsten. Haar singles tellen meer dan een miljoen hits op Youtube. Nochtans lijkt de donkerharige New Yorkse evenveel voor- als tegenstanders te hebben. In de pers werd ze ‘fake’ genoemd, een product gelanceerd door haar steenrijke vader, kan ze live geen toon houden….
We waren dus benieuwd naar haar doortocht in een uitverkocht Vorst Nationaal, die zowel tieners – die Lana duidelijk als stijlicoon aanbidden – als oudere muziekliefhebbers mocht ontvangen. Del Rey bracht drie albums uit, waarvan ‘Born To Die’ en de EP ‘Born To Die – The Paradise Version’, kassuccessen werden en meer dan een handvol pareltjes bevatten.
Lana start alvast veelbelovend met “Cola”, een nummer met een erg suggestieve tekst en bezwerende melodie. Met haar contra-alt snoert ze alvast een deel van de criticasters de mond: ze zingt toonvast en lijkt geen moeite te hebben om veel emotie in haar stem te leggen.
Lana beweegt zich in een erg indrukwekkend decor: een overwoekerde ruïne, die de eind negentiende-eeuwse Romantiek lijkt op te wekken, waarin kaarsen, vogels en ook palmbomen voorkomen. Ook haar videoclips suggereren een voorliefde voor de glitter and glamour van de jaren ’50-’60 van vorige eeuw.
Na het eerste nummer voert Lana een verplicht stukje op wanneer ze publiek op de eerste rij uitvoerig begroet, handtekeningen uitdeelt en geschenken ontvangt.
Zelf lijkt Del Rey gelukkig geen diva te zijn: ze brengt onder meer “Body Electrics”, de cover “Blue Velvet” en de single “Bluejeans” met plezier en vol overgave. Een minder moment volgt wanneer ze “Knocking On Heaven’s Door “ aanvangt, dan hadden we liever haar verdienstelijke cover van Leonard Cohen’s “Chelsea Hotel #2” gehoord.
Af en toe verliest ze de aandacht van het publiek – alvast op de tribunes – want met haar muziek gaat ze immers door op hetzelfde elan: traag of mid-tempo, donker en filmisch ondersteund door beelden, en gezongen met eenzelfde diepe stem die zwemt in een bad van melancholie.
Dat Lana zelf ook een carrière als actrice overweegt heeft ze zelf in meerdere interviews aangegeven. Eerste stap in die richting is alvast “Young and Beautiful” , een nummer dat als officiële single uit de soundtrack van Baz Luhrmann’s ‘The Great Gatsby’ werd uitgebracht. Na opstekers zoals “Summertime Sadness” en “Gods and Monsters”, brengt ze tenslotte de single waarop iedereen zit te wachten, “Videogames”, een nummer dat ze schreef over het routineus leven met een ex-lief, wordt absoluut de apotheose van de avond.
Uitstekende passage dus voor Del Rey, alhoewel ik persoonlijk vind dat haar songs veel beter tot uiting zouden komen in de intimiteit van een kleinere zaal.
Pics homepag: (c) Kmeron/DaMusic
Organisatie: Live Nation
Net zoals twee jaar terug (@Vorst Nationaal op 21 juni 2011) besloot Toto om zijn Europese toer te starten in Brussel. De band was al enkele dagen ervoor Vorst Nationaal ingevlogen om te repeteren en te werken aan een verrassende setlist voor de 35ste verjaardag van de groep. Sinds de reformatie in 2010 toert Toto de wereld rond in dezelfde bezetting met: Joseph Williams (lead vocals), David Paich (keyboards), Steve Porcaro (keyboards), Steve Lukather (guitars, vocals), Simon Phillips (drums), Nathan East (bass) en op backing-vocals: Jenny Douglas-McRae en Mabvuto Carpenter. Een geslaagde line-up formule die zijn succes tijdens de toer in 2011 met volle overtuiging had bewezen.
Liefhebbers van Toto & Steve Lukather krijgen tegenwoordig trouwens in Europa, meer dan in thuisland Amerika, vaak de mogelijkheid om hun idolen aan het werk te zien. Steve Lukather was met zijn soloband de voorbije jaren ook al erg vaak te zien in het clubcircuit en als lid van Ringo Starr & His All Starr Band kunnen we hem straks opnieuw live zien op de Europese podia. Doch de populariteit voor Toto lijkt toch iets terug te lopen of is de financiële crisis misschien de oorzaak dat Vorst Nationaal niet helemaal volliep. Bovendien was Vorst voor dit openingsconcert volledig gevuld met zitjes (ook de parterre). Een ietwat vreemde keuze voor een Toto concert en naar mijn mening een foute keuze, al zat het zo wel wat zichtbaarder voller in Vorst.
Naar goede gewoonte was er geen voorprogramma voorzien en rond 21:30 gaf Toto met “On The Run” de aftrap voor deze 35th Anniversary tour. Al meteen een stevige, verrassende opener, want in de song zaten ook stukjes uit "Child's Anthem" en "Goodbye Elenore”. Gevolgd door een ijzersterk “Goin’ Home”, waarin zanger Joseph Willams de sterren van de hemel zong, was dit een droomstart! Williams, duidelijk zichtbaar ontdaan van vele kilo’s, was de ganse avond erg goed bij stem en zeer toonvast. Ik durf te stellen dat hij nu op de gezegende leeftijd van 52 jaar even sterk voor de dag komt als toen hij de albums: ‘Fahrenheit’ (1986) en ‘The Seventh One’ (1988) inzong.
De setlist had nog meer verrassingen voor ons met het indrukwekkende “Hydra” en “St. George And The Dragon”, waarmee we helemaal terugkeerden naar 1979 toen Toto hun tweede studioalbum uitbracht. Maar net op tijd kwam de superballade “I’ll Be Over You”, die met open armen werd ontvangen door de fans die voor de hits kwamen. Hits kwamen die avond gelukkig ook aan bod zodat iedereen zich wel kon vinden in deze set. Ook het meest progressieve en minst succesvolle album ‘Falling In Between’ (2006) kwam langs. De bombastische neo-progressieve titeltrack werd één van de vele hoogtepunten van de avond. Verder was het ook opvallend dat songs zoals “Rosanna” en “Hold The Line” minder uitgesponnen werden gebracht…wat de schwung er in hield. Geen eindeloze solospots deze keer maar echt de song die centraal stond.
Ook was de lichtshow opnieuw zeer sober maar wel sfeervol. De enige backdrop zorgde voor erg weinig afleiding. In de finale met een memorabel: “Better World”, werden de talenten van elk bandlid nog eens extra in de verf gezet. Toen werd het echt duidelijk: dit is de beste Toto line-up in vele jaren. “Africa” en “Stop Loving You” werden luidkeels meegebruld en kunnen na al die jaren nog heel erg bekoren.
Enige smet op dit optreden was dat tijdens de ultieme toegift en Toto hymne “Home Of The Brave” ons verboden werd om mee te springen vanuit de eerste rijen. Een té ijverige security hield ook tijdens deze laatste encore de zones strikt gescheiden. Jammer!
Verder was dit eerste optreden van de tour ook opnieuw niet feilloos. Wat technische problemen met de monitors en de niet altijd even stemvaste zanglijnen van Steve Lukather typeerden de eerste gig van een tour.
Ook is een staand Toto optreden zoveel leuker dan een zittend publiek…dus aub. laat een volgende keer die stoelen maar thuis!
Vóór het optreden had ik het geluk om de heren van Toto te ontmoeten…het werd een zeer leuke en onvergetelijke ervaring. Bovendien zag ik de band ook enkele dagen later als headliner van het HiRock festival in Duitsland. Wat toen opviel was dat men wat gesleuteld had aan de set…niet drastisch maar wel werd de show wat ‘fine-getuned’. Het werd één van de allerbeste Toto optredens die ik ooit heb gezien.
Setlist: *On the Run *Goin' Home *Hydra *St. George And The Dragon *I'll Be Over You *It's A Feeling *Manuela Run *Rosanna *I Won't Hold You Back *Wings Of Time *Falling In Between *99 *Pamela *White Sister *How Many Times *Better World *Hold The Line *Africa *Stop Loving You
----------------------------- *Home Of The Brave
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/toto-30-05-2013/
Organisatie: Gracia Live
Vooruit100 - Kiss the anus of a black cat aka Stef Heeren - Friends are electric!, Vooruit Gent op 31 mei 2013 – Pics
Vanavond waren we present om een deel van Kiss The Anus Of A Black Cat te zien , met name als duo Stef Heeren (zang + gitaar) & Kwinten Mordijck (synths).
De Emiel-Zaal van de Vooruit, 1 van de repetitieruimtes, was gezellig gevuld met vrienden van het duo, studenten en fans van het donkere, zwarte werk.
Deze postersessie werd vooral opgebouwd rond jaren 80 muziek die het duo zelf kan pruimen. Dat Kiss the anus of a black cat dit genre warm omarmt, hoorden we al op het laatste album ‘Weltuntergangsstimmung’. Eerste song van de avond was “Heartland”, persoonlijk me erg genegen aan The Sisters Of Mercy. De donkere toon was meteen gezet. Verder passeerden nummers van o.m. The Cure, The Sound en Einstürzende Neubauten ( 8 minuten Kollaps !).
Met momenten dreunden de Korg-synths de bierglazen omver, en soms sleepte het gitaarspel je begeesterend mee de diepte in. Enkel even werden we ‘cymbaal-rondgangs-gewijs’ losgelaten uit deze intense greep.
Stef Heeren wordt gewaardeerd door de collega’s. Niet verwonderlijk dat An Pierlé, van wie hij o.a. in De Casino het voorprogramma speelde, hier vanavond was. De eigen nummers van KTAOABC nestelten zich met verve tussen de cult klassiekers.
Deze postersessie mix van jonge muzikanten, 80’s muziek, tapijt, concertposters en enthousiaste fans was meer dan geslaagd. Topavond !
Kiss The Anus Of A Black Cat op maandag 3/6 te zien als voorprogramma van Peter Murphy in de AB.
Setlist :
Heartland (Sisters of Mercy)
Charlotte Sometimes (The Cure)
Drone for Conan (KTAOABC)
Caucasian Walk (Virgin Prunes)
Judgement (The Sound)
White Coats (New Model Army)
Fool (Swans)
Kampfbereit (Front 242)
Kollaps (Einsturzende Neubauten)
Ruins (KTAOABC)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kiss-the-anus-of-a-black-cat-31-05-2013/
Organisatie: Vooruit Gent, ikv Vooruit100
Health – ‘Pandemonium’
Electric)noise(Machine - Health
Magasin 4
Brussel
Normaal gezien zouden Doldrums in het voorprogramma van Health spelen deze avond maar de band cancelde last minute. Vervanger van de avond was Electric)noise(machine en de naam omschrijft ongeveer wat ze muzikaal brengen. Uitgerust met een giller van een stem, diepe bas en genadeloze drum smijten ze heel wat energie op ons af. Zelf omschrijven ze het als dead pop, een vorm van punk die ze heruitvinden. Het is zeker niet de conventionele punk, en los van de ruwe vocals hebben ze alles in hun mars om een waardevolle noiserockband genoemd te worden. In 2011 brachten ze een mini album ‘Make your noise’ uit die te beluisteren valt op hun bandcamppagina. Laten we ook niet vergeten te vermelden dat hoewel deze band ons onbekend was, ze een zinderende lichtshow geven. Subtiel komen zonnestralen op ons af, en het podium wordt half gevuld door een dichte mist. Geen overweldiging van rookmachines, bijna artistiek te noemen.
Headliner van de avond is de Amerikaanse noiserockband Health. Het lijken net subpersoonlijkheden uit een verlaten eiland, de ene al kleurrijker dan de andere. Het aantal bezoekers deze avond geven de bevestiging van het vermoeden dat Health bij het grote publiek niet zo gekend is. Helemaal onterecht bewijzen ze door een vuile show te geven. Intussen hebben ze twee albums uit en wordt een derde release dit jaar voorzien. Met een portie arrogantie brengen de muzikanten van Health een eclectische set waar de tweestrijd tussen de zang en het drumgeweld ten volle wordt ingezet. Met rauwe synths, duistere monotone vocals en een drum die geen beperking kent creëren ze de sfeer van een pandemonium zonder te vervallen in pure chaos. Door de ritmische onvoorspelbaarheid in elk nummer blijven ze de aandacht trekken. Enkel de gitarist houdt de melodie vast terwijl de rest er gewoon hard tegen aan knalt. Health brengt een explosieve, energieke show die nogal kort van duur is. Ze sluiten af met een bisnummer van een minuut, en laten de zaal in totale verbazing achter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/health-30-05-2013/
Organisatie: Magasin 4, Brussel ism Toutpartout/Buzz On Your Lips
Waar is de tijd dat Bonobo het publiek kippenvel bezorgde in kleine zaaltjes met een maximum capaciteit van amper een paar honderd toeschouwers. Die tijd dat fans nog in de nek ademden van de bandleden en amper een woord durfden fluisteren tijdens die haast akoestische performances ligt helemaal achter ons. Vandaag spelen ze een lang vooraf uitverkochte AB plat voor een opvallend verjongd publiek. Het fundament van downbeat, jazzy trip hop blijft ondanks de zeer sterk technologisch geëvolueerde Bonobo toch nog stevig gebetoneerd. De sound van het collectief vult meer dan ooit de huiskamer. Meer zelfs, het vult Brussels’ mooiste tot in de kleinste hoekjes. Kortweg, dit is Bonobo+, een klassieke Bonobo met een perfect gemikte elektronische invalshoek.
Opperaap Simon Green, de man aan de keys en de fantastische drummer Jack Baker zetten het concert in met “Cirrus”, dé vooruitgeschoven single van hun nieuwe langspeler ‘The North Borders’. Deze heel dansbare opener is een plaat van wereldformaat en wordt zowat door iedereen gesmaakt. Zelfs techno-halfgoden hebben dit nummer heel hoog in hun maandelijkse charts staan. Toch, wat een hoogtepunt had moeten zijn is haast een slecht getimed laagtepunt geworden. Het werd alleen maar beter met de voltallige band en vocaliste Szjerdene in een bescheiden uitgevoerde hoofdrol bij “Towers”, ons lievelingsnummer “Stay The Same” en “Heaven For The Sinner”. Vanaf “Kiara” ontaardt het gebeuren in een met bass en bleeps opgewardeerde DJ-set waarbij het studiobeest in Green zichzelf volledig losgelaten heeft. Nooit hadden hun nummers zoveel body om mee uit te pakken. De schamele gastverschijning van gastaap Grey Severance (Cinematic Orchestra) keelde de zorgvuldig opgebouwde sfeer bij “First Fires” dan weer keihard onderuit. Gelukkig krijgen we nog een knappe experimentele en in dubstep ontaardende versie van “El Toro” . Een zalig uitgekiende drum- en saxsolo perfect op maat van het jonge dubsteppende publiek.
Deze nieuwe ‘Bonobo+’ klinkt elektronischer dan ooit . De op hun honger zittende fans van het eerste uur die geen enkel nummer van de twee eerste albums te horen kregen hebben, zullen echter wel beamen een voortreffelijke Bonobo te hebben gezien. Toch blijkt de klassieke voltallige bezetting nog steeds de beste formule voor die echte aapjesmagie. Ongetwijfeld zijn er verdeelde meningen maar de evolutie van deze Bonobo zet hen meer dan ooit op de wereldkaart en transformeert het kleine gezellige aapje tot één van de pronkdieren uit de Ninja Tune-stallen.
We blijven fan maar de AB op een mum van tijd vullen, dwingt mij te zeggen dat het tijd wordt terug op zoek te gaan naar een nieuw en alternatief hartveroverend aapje.
Tracklist: Cirrus / Sapphire / Towers / Stay The Same / Heaven For The Sinner / Kiara / Ten Tigers / Kong / Ketto / Emkay / First Fires / Nitelight /Recurring / We Could Forever / El Toro drum + sax solo / Transits / Know You / -- /The Keeper / Pieces
Organisatie: Live Nation
Als u denkt dat u hier naar de nieuwe Black Sabbath zit te luisteren zullen we u dat heus niet kwalijk nemen, want meer retro dan dit kan je uw hard rock niet krijgen dezer dagen. Zelfs de hoesfoto lijkt te zijn genomen 40 jaar geleden, de langharige Duitsers Kadavar presenteren zich hierop als hard-rock neanderthalers die in de jaren zeventig zijn blijven hangen. En zo klinken ze ook, hun titelloze debuutplaat van vorig jaar zat al stevig verankerd in de prille seventies, deze ‘Abra Kadavar’ is gewoon het logische vervolg erop. Riffs uit het stenen tijperk, solo’s uit vervlogen tijden, psychedelische acid uitstapjes, wijde broekspijpen, lang sluikhaar en baarden waar een familie spreeuwen zich kan in huisvesten. Een sound die men dezer dagen ook kan horen bij Graveyard, Rival Sons en Radio Moscow, retro als de pest maar uiterst aangenaam vertier.
De heren mogen dan al met een knoert van een seventies fixatie zitten (met Black Sabbath en Pentagram als voornaamste ijkpunten), ze zijn verdomd goed in wat ze doen, dit is oerdegelijke prehistorische rock die teruggrijpt naar een tijd dat men de term metal er nog niet voor uitgevonden had.
We hebben de nieuwe Sabbath nog niet gehoord, maar we twijfelen er sterk aan of die even sterk zal zijn als ‘Abra Kadavar’. En nu gaan we ons haar laten groeien.
Nederlands 
Français 
