Wie Thee Oh Sees al eens live uit hun dak heeft zien gaan, weet hoe moeilijk het moet zijn voor die gasten om de intensiteit van die live optredens op plaat te zetten. Toch zijn ze daar met ‘Floating Coffin’ in geslaagd. Het is een album geworden die al de fijne en gepeperde ingrediënten van Thee Oh Sees in zich draagt, wilde fuzzy pop en onstuimige garagerock met ongeveilde psychedelische randjes en uit de bocht scheurende gitaren. Er is weer flink wat koffiegruis tussen de gitaarpartijen geslopen, de keyboards zijn in een vuile sixties waas gehuld en er wordt wederom naarstig buiten de lijntjes gekleurd. Dat maakt het geheel net als op hun vorige platen fris, zeer levendig en avontuurlijk.
Er wordt gestuiterd en hard doorgerockt in “I come from the mountain”, “Maze Fancier” en “Tunnel Time” en het is heerlijk uitfreaken op “Toe cutter/Thumb buster”, “Night Crawler” en “Sweets Helicopter”. Na al het smerige gitaargeraas is het wiegeliedje “Minotaur” een welgekomen afsluiter van een alweer bijzonder en geweldig Thee Oh Sees album.
Bij The Thermals kennen ze maar één richting en ‘t is dezelfde van The Ramones, rechtdoor. ‘Desperate Ground’ is 26 minuutjes ongecompliceerde punkrock verpakt in 10 potige uppercuts met een knipoog naar The Buzzcocks. Nog beter nieuws is dat de plaat terug in de buurt komt van die eerste twee rauwe werkstukjes ‘More Parts per Million” en “Fuckin A”. Een paar keer wordt het tempo gedrukt maar de mot komt er nooit in te zitten.
Frontman Hutch Harris houdt er vocaal steeds de vaart en melodie in en de songs zijn met zijn allen even efficiënt als ze simpel zijn. Kortom, The Thermals zoals we ze graag hebben. En zoals we ze zullen bezig zien op Boomtown op 24/07.
Vier gedreven meiden die met een indrukwekkend stuk post-punk solliciteren naar de titel ‘plaat van het jaar’, het is ongetwijfeld één van de belangrijkste muzikale feiten van het jaar.
De dames menen het en ze zullen er verdomd niet ver naast zitten, want dit is een broeiend, spannend en opwindend album. Het viertal wist ons al te overtuigen met hun fenomenale live set tijdens Les Nuits Botaniques, een legendarisch concertje dat wij niet gauw zullen vergeten, de plaat grijpt ons al even hard bij het nekvel.
Tot vervelens toe wordt deze meidengroep telkens weer in één adem genoemd met Siouxsie & The Banshees, en dat komt voornamelijk door de ingrijpende en frontale vocals van de voormalige Franse actrice Camille Berthomier. Maar wij kunnen ons geen Siouxsie album voorstellen, met uitzondering dan misschien van ‘The Scream’, die even doortastend en krachtig is als deze ‘Silence Yourself’.
Madame Berthomier heeft verder trouwens de overtuigingskracht van Patti Smith, een grote dame die wij een heel stuk hoger inschatten dan Siouxsie. Het uiterst intense “Husbands” is een ferme knipoog naar Smiths geweldige statement “ Horses”.
De plaat bruist echter over gans de lijn, er is geen inzinking te bespeuren. Er gaat voortdurend dreiging en zinderende spanning van uit, soms luid, kwaad en agressief (“Shut Up”, “City’s Full”, “No Face” en de punk opdonder “Hit Me”) en elders dan weer onderhuids en sluimerend (“Waiting for a sign”, “Marshall Dear”).
Er zitten eighties echoes in de gitaren en in de diepe en donkere bastonen (Joy Division komt al eens om de hoek luren), maar dit is toch vooral een zeer eigentijdse plaat van een stel straffe meiden die maar al te goed weten waar ze naartoe willen.
Een kopstoot van een plaat.
Purling Hiss is de band achter gitarist/songwriter Mike Polizze. ‘Water On Mars’ is reeds hun vierde worp, en ’t is er eentje van goudwaarde, een rijk gevarieerd fuzzrock gitaarplaatje met enkele welgekomen rustpunten. Het schijfje klokt af op amper 33 minuutjes en dat heeft zo zijn effect, u zal geen enkel ogenblik door verveling overmand worden, integendeel, dit smaakt naar meer.
Het is al meteen prijs met de furieuze opener “Lolita”, een snerende song met ware Nirvana allures. Mike Polizze heeft zo nog een paar indrukwekkende grote voorbeelden : The Lemonheads en Dinosaur Jr. waaien rond in “Mercury Retrograde”, The Pixies zijn binnengeslopen in “The Harrowing Wind” en er zit een Velvet Underground angel in het zeven minuten durende “Water On Mars”.
Door een licht psychedelische toets en de freaky gitaren heeft Purling Hiss wel wat raakpunten met de nieuwe lichting fuzzy garagerockers als Mikal Cronin, Ty Segall en Thee Oh Sees. Als het even wat rustiger en zweverig wordt (“She calms me down” en “Mery Bumble Bee”) dan komen ook de Allah-Las in de buurt. Allemaal heerlijke bandjes, en wij zijn maar wat blij om Purling Hiss aan dat lijstje toe te voegen.
De New-Yorkse sing/songwriter Matthew Houck aka Phosporescent heeft een privécrisis goed overleefd en komt glorieus terug met ‘Muchacho’, dat deels in Mexico is ontstaan . We hebben te maken met boeiend gevarieerde materiaal , sterk gedrenkt binnen de altcontry/ americana/rootsmusic. Als je z’n werk kent , kom je uit op mans zalvende weemoed, luister maar eens naar “Terror in the canyons”, “Muchacho’s tune”, “The quotidian beasts” en “Down to go”.
Maar we zijn aangenaam verrast door de drumbeats, “Song for Zula” en “Ride on /right on” bieden wat meer swing. En een breder instrumentarium als viool en blazers zijn graag meegenomen, die zorgen voor kleur en een broeierige spanning .
De hartverscheurende, beklijvende momenten blijven aanwezig , kenmerkend voor Phosphorescent maar door de stijlvariatie en de muzikale rijkdom hebben we vakkundig materiaal die optimisme en levenslust uitnodigen.
We worden zelfs in het begin verwelkomd en op het eind uitgewuifd door barok/gotiek van een kerkkoor, “Sun arise/Sun’s arising” .
De toekomst van Phosphorescent is rooskleuriger. Voor wie houdt van Bon Iver, My Morning Jacket , Bonnie ‘Prince’ Billy en Neil Young mag deze Phosphorescent niet zomaar links laten liggen …
De ‘90s Britpop had Blur, Oasis en Suede drie gekende sterke troeven . Muzikaal luidde de Suedemania ‘a new generation’ in met hun glamrockende donkere tunes op z’n Bowies gekenmerkt van bombast en dramatiek, en gedragen door de galmende hoog uithalende vocals van Anderson . Onmiskenbaar samen met Curve bepalend in de nineties die op hun beurt bands lanceerden als Elastica, Placebo en zelfs terug ‘hip’ werd door de heropleving van de huidige waverock van Editors, Interpol en White Lies.
Tien jaar na de laatste release ‘A new morning’ hebben ze een nieuwe plaat uit . Het zat er wel aan te komen , gezien ze een paar jaar terug met een reünietoertje zich hervonden .
Brett Anderson en de zijnen hebben een goede plaat uit , die wel minder uit de band springt. Melodieus goed opgebouwd materiaal dat wel , vooral de eerste songs , die uptempo durven te gaan, met “It starts and ends with you” als sterkste song; dan houden ze het op enkele sfeervolle broeierige tracks en de laatste songs zijn uitermate ingetogen , en die spijtig genoeg soms onvoldoende raken.
Overduidelijk is dat de plaat minder sensationeel dan vroeger is , maar Suede blijft een bron van inspiratie voor de melodramatiek dat ze hoog in het vaandel houden …
Het is er toch van gekomen . 21 jaar na het invloedrijke ‘Loveless’ en het nog eerder verschenen ‘Isn’t anything’ hebben My Bloody Valentine, rond Kevin Shields en Bilinda Butcher, een nieuwe plaat uit , simpelweg ‘m b v’ uit, in kleine letters geschreven. Ze waren samen met Sonic Youth, Jesus & Mary Chain spraakmakend voor de ‘alternative’ pop/noise en shoegaze, aan de bron van de huidige explosie van allerhande indiebandjes in het genre als A place to bury strangers , School of 7 bells , The big pink, 120 days , I break horses en ga zo maar door voor een eindje …
Een viertal jaar terug kwamen ze een eerste keer naar boven water met een oorverdovend optreden op Pukkelpop . We hoorden een wall of sound, een geluidsbrui, al of niet ontspoord of ontregeld. Een razernij van noisegolven en ontspoorde ritmes. Ze gingen door de pijngrens die me deed terugdenken aan Swans, God, Kyuss en Atari Teenage Riot.
Mogen we U geruststellen … Op plaat blijkt het al bij al mee te vallen, hoor . Hun noise inferno is specifiek op de livegigs.
De plaat kan je onderverdelen in drie stukken - eentje met deels oude opnames (96/97), eentje met enkele toegankelijke songs en minimal zalvende dreampop ( check “If this & yes”, “If I am” en “New you”) en eentje dat beult , stampt , dreigt en donker zweeft in een mistig decor met een drum’n’bass invloed , de stijl waarmee Shields graag de voorbije jaren mee stoeide .
Nieuw is het bijlange allemaal niet . De negen songs zijn een logisch vervolg van vroeger . De tijd heeft eigenlijk nooit stilgestaan met hun bezwerende drones , repeterende, opbouwende ritmiek , de hallucinerende soms scherpe gitaarlijnen, de reverbs en de zweverige zang in dat mistig geluid … o.m. in nummers als “She found now”, “Only tomorrow” – “Who sees you”.
Wat het ook is My Bloody Valentine klinkt als zichzelf, is/blijft uniek in hun sound, en is een band die je eens moet gezien hebben !
Debutant Tout Va Bien, een van de finalisten uit De Nieuwe Lichting (Stubru) deed het ondanks het wat lauw onthaal (geroezemoes) niet onaardig. Helemaal alleen op het podium brengt hij sfeervolle muziek en deuntjes die mij het meest aan The Kronos Quartet met hun Requiem for a Dream deed denken. We horen nog wel van Jan-Wouter die Jacques Brel vereert.
Piet Goddaer heeft de gewoonte om bij ieder nieuw werk zichzelf heruit te vinden en een nieuwe koers te varen. Vraag is of dit nou echt hoeft. Ozark Henry is en blijft altijd herkenbaar en aan de basisformule is er nog steeds niet gesleuteld, ook al laat hij zich vergezellen van de charmante winnares van de grote prijs Bart Peeters en tevens Ella-klante Amaryllis Uiterlinden. Je blijft de indruk hebben alles al eens ergens gehoord te hebben.
Ok, de stemmen passen zeer goed bij elkaar en we krijgen nieuwe versies van ouder werk en uiteraard een selectie uit zijn “Stay Gold”, wat voor onze Kortrijkse literatuurkenner niet meer of minder dan “blijf trouw aan jezelf” zou betekenen. Ik hou het bij “laat mij maar lekker aan de top blijven”.
We krijgen varianten op soul met “Do you Love Me”, een wenk naar opera of klassiek met “Plaudite amici comedia finita est”. Verder loepzuivere versies van let it grow, Save yourself en het nog net niet versleten “Indian summer”. Ozark probeert er de vonk in te krijgen met “Rescue”.
Wat schort er nou aan? Wat kan je nou hebben tegen perfecte sounds, perfect gemixt geluid en een schare zeer goede muzikanten? Dat is het hem nou net! Piet wist zich vroeger te omringen met vrienden/muzikanten en vormde een echte groep. Om een nog duistere redenen werden ze, op Deruytter na, de deur gewezen en zocht hij nieuwe horizonten op. Helaas, nu stond iedereen daar op zijn eilandje perfect te wezen en je kreeg al snel de indruk dat er geen groep stond. Meer nog, ze gunden elkaar nauwelijks een blik.
Tenslotte wordt er niet met het publiek gepraat, op zijn “merciekes” na. Een flauwe poging tot humor “Als ik teveel zeg, moet je het maar zeggen” bracht bij deze ook geen haar aan de dijk. Verloren bezieldheid.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ozark-henry-28-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tout-va-bien-28-05-2013/
Organisatie: Live Nation
Les Nuits Botanique 2013 - Energiek live , die Beach Fossils
Les Nuits Botanique 2013 - Beach Fossils en The Phoenix Foundation
Botanique (Rotonde)
Brussel
Beach Fossils - The Phoenix Foundation – Een double bill om U tegen te zeggen die de 20ste editie van Les Nuits Bota definitief besloot . The Phoenix Foundation en Beach Fossils kregen evenveel tijd toebedeeld om zich te ontpoppen tot twee aangename ontdekkingen …
Beach Fossils - Hier geen sprake van uitgedost, uitgediept meeslepend materiaal, gezien we bijna twintig songs hoorden in een klein uur . Korte puntige ‘60s rock’n’roll en dreamsurfpop door de rinkelende gitaarlijntjes en reverbpedalen .
Live klinkt het kwartet rond Dustin Payseur duidelijk energiek, snedig , rauw tot messcherp. Vooral de eerste en de laatste nummers boden nogal wat dynamiek en vaart .
We werden meteen getrakteerd op enkele knallers als “Generation synthetic”, “Daydream”, “Shallow” en “Clash the truth”, de titelsong van de recente cd; de eindrun kon worden ingezet met “Pleasure” , “Careless” en “Crashed out” . Tussenin voelden we het opwaaiend zand en een zeebries in het gezicht door het stampend gitaargetokkel. Hier ergens zweefde Real Estate en The Drums rond .
Het kwartet speelde een uiterst aangename, ontspannen set en genoot van de warme respons. Tof bandje. Te koesteren!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 - The Phoenix Foundation – in Europa laten doorbreken aub!?
Les Nuits Botanique 2013 - The Phoenix Foundation en Beach Fossils
Botanique (Rotonde)
Brussel
The Phoenix Foundation – Beach Fossils : Een double bill om U tegen te zeggen die de 20ste editie van Les Nuits Bota definitief besloot . The Phoenix Foundation en Beach Fossils kregen evenveel tijd toebedeeld om zich te ontpoppen tot twee aangename ontdekkingen …
The Phoenix Foundation is al een pak jaar bezig . In eigen land zijn ze al redelijk populair , maar hier in Europa zijn ze een goed bewaard geheim uit Nieuw–Zeeland . Het sextet is al toe aan hun vijfde album , ‘Fandango’ , die opgedeeld is in twee 2cd’s. Er zijn hier een paar lekker uitgesponnen tracks op te vinden. De band valt alleszins op met hun dromerige, trippende en gespierde indierock , die moeiteloos varieert in frisse, sprankelende bubbels , spacey looks , progrock en donkere ‘80s tunes .
We kregen het recente materiaal uitgebreid te horen en nummers als “Supernatural” , “Corale” en “Sideways glance” waren enkele subtiele , goed opgebouwde , uitgediepte meeslepende songs , waarbij het gezelschap de gitaren kruiste met psychedelica toetsen , bluesy slides en boeiende drumpartijen . Af en toe werd eens teruggeblikt naar hun ouder materiaal , waaronder de titelsong van de vorige cd ‘Buffalo , die intrigeerde door de aanzwellende melodie. In instrumenten werd gretig verwisseld en ook in de zang konden we voldoende afwisseling noteren, rauw zalvend en soms predikend ging het duo Samuel Flynn Scott en Luke Buda te werk .
We hadden hier te maken met een paar klassenbakken , die verdienen in Europa door te breken. Op het eind bewogen ze ons tot langdurige handclaps. In het achterhoofd te houden , deze Phoenix Foundation , die een welverdiend respons opeisten!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 – CocoRosie - In het hiernamaals met CocoRosie
Les Nuits Botanique 2013
Het Koninklijk Circus was aardig vol vanavond voor CocoRosie, die er hun nieuwe en vijfde album, ‘Tales of a grass widow’ kwamen voorstellen. Drie jaar geleden zagen we de zussen Casady op dezelfde plek met hun vorige album ‘Grey Oceans’, en blijkbaar hadden Sierra en Bianca geen zin om nieuwe paden in te slaan: net zoals drie jaar terug had de liveband uit een beatboxer, een keyboardspeler en ook Valgeir Sigurdsson (de producer van ‘Tales’) was erbij.
Excentrieke podiumpersonaliteiten zijn de zussen nog altijd, de dames hadden hun snorretjes deze keer achterwege gelaten, maar zagen er daarom niet minder eigenzinnig uit: beide droegen ze een soort tuniek, Sierra stond op blote voeten op de planken, en Bianca had op haar rastafari-paardestaart die ver over de 100 cm aftikte, een LED-kerstboom geplaatst die in de donkere concertzaal voor een sprookjesachtig effect zorgde.
Terwijl Bianca visueel de show stal, was het toch vooral Sierra die de leidster is van de band; als harpiste stond zij centraal op het podium, terwijl de introverte Bianca heel veel moeite deed om zich zoveel mogelijk weg te cijferen in het uiterste hoekje van het podium. De set vanavond was evenwichtiger dan drie jaar geleden, zowel de beatboxer als operasopraanzang van Sierra werden heel functioneel aangewend; drie jaar geleden klonken deze typische CocoRosie componenten dikwijls geforceerd, nu stonden ze volledig in dienst van de songs. Het spectrum van emoties die de Casadys vanavond op podium vertolkten was ook ruimer dan vroeger: naast de donkere nummers vol vervreemding, ondersteund door videobeelden van droevige clowns, de ultieme arche-types van dit gevoel, kregen we ook nummers in een compleet ander spectrum: levensvreugde en plezier maken anno 2013 zeker deel uit van het universum van CocoRosie: Sierra huppelde vrolijk de hele plankenvloer rond.
Hoewel de zussen bij hoog en laag zweren dat ze door weinig andere artiesten beïnvloed worden, hadden ze voor hun live-act vanavond de mosterd bij The Flaming Lips gehaald: camera’s op je microstatief monteren en die beelden projecten is een truukje dat ze bij Wayne Coyne en de zijnen gehaald hebben. Ook Madonna was een inspiratiebron vanavond: na een enthousiast onthaalde solo demonstratie van de beatboxer , wat diende om een kostuumwissel in te lassen, kregen we een veel sexier maar voor mannen ongemakkelijke CocoRosie show: een balletdanseres in witte tutu mocht even opdraven en kroop krols over het podium, net zoals Madonna ooit de MTV Awards op stelten zette met “Like a virgin”. Sierra zette een feministisch statement neer met haar nieuwe outfit: met haar hoge gouden hakken, een doorkijk zwarte kanten legging en een fluogeel jurkje die haar poep nauwelijks bedekte, afgetopt met een sjaal leek het wel of er een “animatiemeisje” van de Rue d’Aarschot op de planken van de opera stond vanavond: de boodschap was duidelijk: vrouwen hebben recht om vrij hun identiteit te uiten. CocoRosie vertelde ooit dat veel mannen zich geen houding weten aan te nemen in hun gezelschap, en we kunnen daar vanavond heel goed inkomen: een interview met deze artistieke dames is wellicht geen pretje, maar dit terzijde.
De meeste nummers vanavond kwamen uit het nieuwe album, met als sleutelmoment de single “After the afterlife”. Weinig bekende nummers, geen “Japan” , “Rainbowwarriors” of “Terrible angels”, als toegift kregen we wel nog “Beautiful boyz”, dat zonder Antony heel anders klonk.
In 2013 maakt een band zoals The Knife wellicht spannender platen dan CocoRosie, maar live stonden deze Weird Sisters er toch maar weer, en ze krijgen daar nog altijd warme erkenning door van hun trouwe fans.
Pics homepag Xavier Marquis
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Amenra – ‘Metanoia’
Oathbreaker – Amenra
STUK
Leuven
We begeven ons iets later dan gepland in de Labozaal waar Oathbreaker, de band rond Amenra gitarist Lennart Bossu, reeds hevig in de weer is de zaal op te warmen met een stevige brok black metal, waar we plots verrast worden door een zachte vrouwenstem die blijkbaar de vocals op zich neemt en dat bijzonder goed doet. Ze lijken inderdaad wel in hun opzet te slagen om alle beloftes van conventionele muziek te breken. Van punk naar metal, naar doom en donker akoestisch. Hun laatste album ‘Maelstrom’ werd gereleased door Deathwish Inc. in 2011. Een energieke performance waar heel wat muzikale diversiteit in te vinden is en we vooral onder de indruk zijn dat een vrouw net zo hard kan screamen als een man!
Headliner van de avond is Amenra, de transcendentale postmetale trots van West-Vlaanderen, en wie hun reilen en zeilen op de voet volgt weet dat het heden dagen een ware hoogmis is voor fans. Zowel in binnen als buitenland lijken ze met een ongenadige veroveringstocht bezig en dat kunnen we enkel toejuichen! Vanavond echter is het één van hun laatste keren in een zaal.
Amenra is ‘Metanoia’; het ervaren van een psychologische break down met als gevolg een positieve psychologische wederopbouw, heling. Muzikaal laat zich dat vertalen in schurende gitaarklanken, repetitieve minimaal bewegende drum, stalen buizen, de zieleschreeuw van zanger Colin H. van Eeckhout die vaak ook de eenzaamheid van de akoestiek verkent, en keeltoenijpende bas. Ze verkennen de klanken van melancholie, pijn, harmonie, stilte, onrust, … Mass V is hun laatste album en het lijkt of ze in dit vijfde deel ook meer naam beginnen te maken bij het bredere publiek.
Amenra zijn net als sfinxen die uit hun as verrijzen en die expansieve, allesoverheersende kracht van die herrijzenis over en in je heen doen waaien tot er niets meer overblijft. Elk nummer weerspiegelt een ongrijpbare transformatie door de beweging van verschillende gitaar- en baslijnen in te zetten die enerzijds contrast accentueren, en op een bepaald punt in het nummer samenvallen tot een zinderend geheel. Het repetitieve van dit samenspel sleurt je mee naar de diepte van je ziel. Hun ziel. Onze ziel. Amenra creëert hierdoor zielenrust.
Wanneer je Amenra puur ervaart is dit een Alles of Niets ervaring. Een herkenning. Bij Amenra is er geen binnen noch buiten, scheidingen vallen weg en wat overblijft is die puurheid. Amenra is grenzeloos en ook weer niet. De scheiding die ze zelf aanbrengen door wat sommigen misschien verkeerdelijk begrijpen als een bewuste afstand tussen hen en publiek moet dan ook in de juiste context gezien worden.
Dit is het spel, hun spel der illusoire scheidingen, scheidingen die we zélf creëren maar zelf ook kunnen laten vervagen door overgave. Dit is de keuze die Amenra biedt, zij die het begrijpen zullen die kans grijpen. Amenra creëert een collectieve ervaring voor zij die zich aan die oneindige diepte durven overgeven. Hun kern is onveranderlijk, en dat maakt een band als Amenra uniek. Ze houden zich vast aan hun verhaal, maar de vormen in het verhaal zijn immer beweeglijk. In die zin zijn ze het antoniem van rigide.
Het gaat Amenra niet om het luidste van een geluid, maar af te stemmen op de juiste golflengte die diep door het lichaam iets diepers raakt. De kracht van geluid vertalen naar iets dat verteld wil worden.
Ze regisseren en zijn tegelijkertijd het schaduwspel van het leven, die ze weergeven via muzikale en artistieke hoogtes en laagtes. En in die diepte reiken ze de hel(p)ende hand. Het zwartste zwart vervaagt zo in het witste wit. Een donker hart met de potentie om transparant te worden, ontvankelijk te worden voor licht. De kruisiging die zalft, reinigt. Muziek, visuals en kunst is de vorm die de bandleden van Amenra kiezen om die vormloze leegte, die de belofte van volheid inhoudt, weer te geven.
Hoewel telkens dezelfde opbouw van show is het één waar je blijft naar uitkijken, om de immens intense ervaring die ze op je (kunnen) loslaten. Amenra is dat leven in wat je dood waant, Amenra is de dood in wat je leven waant. Amenra is de stilte voor het eerste woord valt.
Volgende (Belgische) shows zijn op 29 juni tijdens de Dijlefeesten in Mechelen, 12 juli op Rock Herk festival, Dourfestival op vrijdag 19 juli, donderdag 25 juli op Boomtown (Handelsbeurs) en 11 augustus op Ieperfest.
Van de gelegenheid maken we ook gebruik om te vermelden dat Syndrome, soloproject van gitarist Mathieu Vandekerckhove, in het voorprogramma van Neurosis is toegevoegd die op 22 juni - hun enigste Belgische show - in Lint speelt. Tickets kunnen gekocht worden via volgende link: https://frontoffice.paylogic.nl/
Organisatie: Stuk, Leuven
Begin april liet het Amerikaanse garage/indierock collectief Bleached ‘Ride Your Heart’ op de wereld los, zo’n plaatje waarbij de zon in huis spontaan te voorschijn komt van zodra je het oplegt, zelfs al is er buiten een ongeziene sneeuwstorm voor de tijd van het jaar aan de gang. Uiterst benieuwd hoe dat live tot z’n recht komt, trokken wij naar op 25 mei naar Magasin 4.
Geen sneeuwstorm, wel een lawine van lawaai tijdens het voorprogramma White Mystery, waarbij ‘White’ op de achternaam slaat van Alex en Francis. Broer en zus dus, niet dat ze het echt konden verbergen, hun haardos was werkelijk identiek.
Duo’s worden al snel vergeleken met andere tweemans noiselegers als daar zijn Black Keys, Black Box Revelation en The White Stripes. Ons deed het er niet aan denken. Wij dachten vooral aan de ouders, en dan vooral of die permanente gehoorschade zouden opgelopen hebben toen zoon en dochterlief in de garage zaten te repeteren?
Zangeres Miss Alex White mag dan misschien geen schitterende zangeres zijn, ballen aan haar lijf heeft ze wel. Het lonkte muzikaal erg hard naar MC5 en de meer hedendaagse garagebands en we stelden ons de vraag, zoals zo vaak bij duo’s, hoe zoveel geluid uit 2 personen kunnen komen.
Ruim een halfuur te laat, zangeres Jennifer Clavin was zelfs amper klaar met stemmen, begon Bleached met het sublieme “Looking For A Fight” en het tekstueel wel erg hard naar Blondie neigende “Waiting By The Telephone”. Ze speelden met de volumeknop op 11 maar hadden met de klank in de zaal een flinke tegenstander. Erg duidelijk kwamen de zangpartijen van de 3 vrouwen er niet uit, wat je hoorde was één en al gitaar. Bovendien zat de drummer precies met zijn gedachten ergens anders, misschien wel afgeleid door de achterkant van diezelfde drie vrouwen. “Dazed” en “Next Stop”, nochtans aardige nummers, verdronken een beetje in de mix, maar “Searching Through The Past” en “Think Of You”, hun twee beste nummers, klonken dan weer wel goed.
Bleached maakt nummers zoals The Ramones dat deden, bubblegum pop muziek verscholen achter een wall of sound. Teksten als “Get outta my mind boy, You know I think about you all the time”, zijn wel erg Ramonesiaans, denk maar aan “I Wanna Be Your Boyfriend” of “Oh, Oh, I Love Her So”. En telde Dee Dee Ramone steevast af van 4 tot 1, dan is het handelsmerk van Jennifer Clavin de “Thank You”, met the most American accent you’ll ever hear, achter werkelijk ieder nummer.
Dat ze “Today Your Love Tomorrow The World”, het ultieme Ramones nummer, coverden was bijgevolg niet echt een verrassing, alleen jammer dat de drummer de mist inging tijdens de intro. Door ook nog eens “Horror Business”, waarin Jennifer even de beentjes mocht strekken, van Misfits te coveren bewezen ze hun klassiekers maar al te goed te kennen.
De wereld veroveren is nog niet direct iets vandaag, noch voor morgen. Onze liefde wel. Ride our heart!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-mystery-25-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bleached-25-05-2013/
Organisatie: Magasin 4, Brussel ism Heartbreaktunes
Slechts met mondjesmaat stroomden ze binnen deze avond in de Vk*. Vandaar dat Creature with the atom brain de twijfelachtige eer kreeg om de avond in te zetten voor –ocharme- een kleine 20 man. Aldo Struyf en de zijnen speelden een niet onverdienstelijke set, maar de echte vonk was en kwam er ook niet, misschien net door de te geringe opkomst. Dit ondanks de niet alledaagse line-up met 2 drummers, die bijwijlen en ten gepaste tijde extra kracht bijzetten aan de songs (meer bands zouden dit moeten doen !). Op de grotere podia, zoals volgende maand op Grensrock (Menen, 28 juni) of later deze zomer op de Lokerse Feesten, zal dit –voor een groter publiek dan- ongetwijfeld knallen. De set van vandaag werd afgesloten met het lekker voortrollende, groovende “Transylvania”, een echt wereldnummer, met die enorm verslavende baslijn (Jan Wygers) en dito gitaarpartijen van Struyf, maar vooral van Michiel Van Cleuvenbergen. Hiermee wam het 5-tal pas goed op dreef, maar toen was het echter alweer tijd om plaats te ruimen voor de jonge wolven.
Na het aanhoren van de nieuwe zonet uitgebrachte 2e full CD ‘Fain’ en met hun memorabele passage in Trix verleden jaar in gedachten, keken we met hoge verwachtingen uit naar de nieuwe shows van Wolf People. Deze jonge Britse band staat immers garant voor een geheel unieke sound, die men nog het beste kan omschrijven als een soort harde neo psychedelische folk-rock, waar de 70’s sound van bands als (de vroege) Wishbone Ash of Groundhogs versmolten worden met Keltische invloeden en een krachtig, fel, maar immer subtiel gitaargeluid.
Al meteen werd duidelijk dat onze hooggespannen verwachtingen ingelost zouden worden. Met een nu toch al tot een 60-tal man aangegroeid publiek, mondde een vermeende soundcheck plots uit tot een echte start met het sterke nieuwe “All Returns”, waarin beide gitaristen Jack Sharp en Joe Hollick al direct volledig loos mochten gaan. De toon was gezet ! Beide heren zijn immers meesters op hun instrument en vormen de spil van deze band. Een typische Wolf People song is zo goed als nooit volgens het klassieke strofe / refrein patroon opgebouwd, maar groeit veelal van een rustige intro uit tot een orgie van opzwepende en elkaar perfect aanvullende gitaarsolo’s, om dan prompt terug te vallen op rustiger passages, gedragen door de ijle zweverige zang van Jack Sharp. Getuige daarvan het deze avond magistrale “Morning Born” of “Silbury Sands”. “Castle keep”, net als de 2 net vermelde songs uit debuutplaat ‘Steeple’ (2010), is dan weer een dijk van een rocksong, die hier evolueerde naar een lekker lang uitgesponnen jam, op een manier zoals legendarisch Britse 70’s bands als Humble Pie, Free of Wishbone Ash dit destijds deden. Vrij spel voor de 2 gitaristen, met daarachter een stevige backing van bassist Dan Davies en drummer Tom Watt.
“Tiny Circles”- hier zonder de dwarsfluit zoals die op ‘Steeple’ te horen is, groeit zonder twijfel uit tot een klassieker binnen hun repertoire en het relatief rustige “Hesperus” en uitmuntende “Athol” waren nog 2 meesterlijke tracks van die nieuwe plaat. Verder meenden we ook nog een pakkende versie te horen van “Banks of Sweet Dundee” en een knallend “One By One From Dorney Reach”.
Na een goed uur (slechts één bis) hielden de heren het voor bekeken, maar dat is dan ook de enige smet op een verder meesterlijk concert. Zoals zo dikwijls hadden de afwezigen ongelijk, jammer dat ze deze avond zo weinig talrijk waren. Het select publiek dat er wel bij was genoot alvast van een onvergetelijk concertje, dat dit jaar niet snel zal geëvenaard worden ! Althans, wat mij betreft, maar gezien de respons vanavond, vermoed ik dat velen er net zo over dachten.
Voor die afwezigen : Herkansing volgende week, 1 juni op het psychedelic rock festival ‘Planet Caravan’ in Trix, Borgerhout ! Als rechtgeaard gitaarliefhebber : DON’t miss it !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/creature-with-the-atom-brain-25-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wolf-people-25-05-2013/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
In 2007 werd ik in de Pit's zowaar omver geblazen door een toen nog piepjonge Miss Alex White uit Chicago. Wat een power had die krullenbol! Zes jaar later was ze nu opnieuw in Kortrijk en bleek ze The Red Orchestra overboord gekieperd te hebben om te touren in duovorm als White Mystery met haar jongere broer Francis Scott Key White. Ook muzikaal werd het roer drastisch omgegooid. De volle vettige rocksound heeft plaats moeten ruimen voor een veel primitiever en gruiziger geluid waarin soms wat glamrockinvloeden te bespeuren waren. Gebleven zijn de tomeloze energie en die krachtige, helle stem van Alex hoewel ze een paar keer de leadvocals aan broerlief overliet.
In een razendsnel tempo joegen ze hun set erdoor, er was nauwelijks tijd voor een adempauze. Hun songs waren telkens kort en uitermate explosief, een beetje zoals bij The Hussy, die ik onlangs aan het werk zag. Pas naar het einde toe zakte het tempo even voor een oud nummer, ging het stof wat liggen en kwam ik tot het besluit dat ik Miss Alex White vroeger met The Red Orchestra net iets beter vond.
Drie van de vier Allah-Las werkten bij de platenzaak Amoeba Records in Los Angeles waar ze honderden stokoude elpees beluisterden en uiteindelijk besloten om zelf iets dergelijks op te nemen. Dat resulteerde vorig jaar in hun door Nick Waterhouse geproducete debuut. Eén van de beste platen van 2012 vond ik en ik was duidelijk niet alleen met die mening want er was behoorlijk wat volk (zowel jong als oud) komen opdagen.
De Allah-Las klinken niet alleen zoals in de sixties, ze deden verdomd hard hun best om er ook zoals toen uit te zien. Hun kledij, hun kapsels en zelfs hun houding op het podium (nogal stijf en vastgeroest op dezelfde plek) leken perfect gekopieerd uit het gouden decennium. Maar het was uiteraard eerst en vooral de sound die zwolg in nostalgie en als een zwoele zeebries ons kwam toegewaaid. De mooie, licht hese stem van Miles Michaud, de breekbare vintage gitaar van Pedrum Siadatian, de bijzonder soepele baslijnen van Spencer Dunham en de accurate drums van Matthew Correia klonken steeds erg laid back terwijl de hemelse samenzang voor de kers op de taart zorgde. Dichter bij The Ventures kan je niet geraken(vooral in de instrumentals werd dat heel duidelijk) alhoewel er ook echo's van The Beach Boys en The Zombies te horen waren.
Alles klonk uiterst verzorgd, als honing voor de oren maar ook wel wat voorspelbaar. Nooit werd afgeweken van het vaste patroon buiten dan tijdens dat laatste nummer waarin de zanger en de drummer van plaats wisselden. Nooit ging de nochtans steeds schitterende Pedrum Siadatian eens voluit op zijn gitaar, al had je dat toch zo graag gewild.
Nee, onverstoorbaar hielden ze vast aan hun perfectionistische sound. "Black Lips-light" zou je het oneerbiedig kunnen noemen. En ook in de talrijk aanwezige nieuwe nummers wees niets erop dat er voor een volgende plaat van de koers zal afgeweken worden.
Hoogtepunten eruit pikken blijkt evenzeer moeilijk daar de songs nogal inwisselbaar leken tenzij misschien "Busmans holiday" waarvan je zou zweren dat het een hit was uit pakweg 1967. Ondanks die kritische noten bleef dit een heerlijk concert en kwamen de sixties (zij het niet die van bijvoorbeeld The Sonics of The Stooges) voor even terug tot leven.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/allah-las-24-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-mystery/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Twee uur lang werden we in een bevreemdend muzikaal web vastgehouden van de uit Seattle afkomstige Master Musicians Of Bukkake. Ze brengen net als soulmates Sunn O))), Earth en het te vroeg verdwenen Loop Guru een fascinerend trippend, bezwerend, bedwelmend muzikaal concept, waarbij regelmatig een mistig rookgordijn wordt opgetrokken . Een ‘mishmash’ van avant-garde, seventies psychedelica , spacerock, drones , doom , donkere soundscapes , Oosterse world beat, tribal en Mali woestijnrock krijgen we, ondersteund van rijkelijke synths en percussie van twee drummers.
Al tien jaar zijn ze bezig en ze kunnen rekenen op een vaste horde fans. Vanavond stapte ik mee in dit muzikaal avontuur; toegegeven , echt goed kende ik het combo niet , maar wat ik geserveerd kreeg, verraste , verbaasde , intrigeerde en verdient erkenning!
Ceremoniële muziek, LSD voor de oren, totaalspektakel op het podium met donkere, zwarte gewaden, boerka’s , Mali klederdracht en huiverende maskers als van een hertenkop.
Zoals bij de moordende , freaky en zweverige proghardrockende marathons van Motorpsycho of bij freefolkende bands als Cocorosie word je eerst geïnviteerd mee te stappen in hun wereld, vervolgens meegetrokken en - gezogen om dan in hun muzikaal paradijs te genieten van hun trips en jams; tot slot word je terug losgelaten en gedropt in de dagdagelijkse realiteit …Een ‘mindless stress reduction’ … Niet verwonderlijk dus dat je hier nummers hoort
van een tiental minuten door de repetitieve, slepende, dwingende opbouw, de bezwerende trance en de rituele zangpartijen. En soms had je af te rekenen met een ietwat hobbelig parcours van ijzige en stomende psychedelische sounds, scherp snedige gitaren, pedaaleffects en feedbackgeraas , met de nodige uitbarstingen en explosies . Ohja, het gekende “People of drifting houses” ontbrak niet en op het eind meten ze zich met het allerbeste van Spacemen 3/Spiritualized . Een geniaal dope geluid …
Hun muziek en entourage boden een transcendente ervaring en gingen voor een totale overgave!
We werden al goed voorbereid , want eerder kwam Gull , een one-man band uit Virginia, die simultaan zong , drumde en gitaar speelde , met in blues gedrenkt gitaargetokkel op z’n Two Gallants. Rauw , ruw , technisch vernuftig en emotioneel. We werden ook hier gedropt in Oosterse mystiek , door de bezwerende rituele zang en de masquerade .
Een dissonante klankenwereld en een ‘doomsday dark night’ feeling kreeg je door het abstract elektronisch gekletter en de atmosferisch ruisende laptopdrones van Seirom (Aurora Borealis).
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Icarus Night: Ecila – Raime – Het maximale uit het minimale
Het Icarus team brengt ons vanavond ism Democrazy een uniek concept; twee elektronische projecten beleven in de zachte zetels van de Studio Skoop.
Ecila (zie pics homepag) is de artiestennaam van Sveta Shljachova, zoals de naam doet vermoeden uit Rusland afkomstig maar reeds jaren in België gevestigd. Ze stelt vanavond haar debuutalbum ‘The Sofa Managements’ voor waar ze dubby elektronica combineert met ambient scapes. Dit album is de tweede release op Icarus Records/Vynilla Vinyl en verschijnt in beperkte oplage van 200 exemplaren. Inkeri Harri staat in voor de visuals waar donkere beelden van gebouwen, texturen en rode cirkels geprojecteerd worden doorheen een soort zwarte volle maan. De samenhang tussen de verschillende noisesamples is echter vaak ver te zoeken. Eerder dan ervaringsgerichte muziek is Ecila experimenteel te noemen, en leunt het geheel dichter aan bij het concept van een geluidsinstallatie. Het is alsof je wandelt in een guur sprookjesbos, waar plots het licht uitgaat, en het decor verandert waardoor je je opnieuw verdwaald voelt.
Ecila creëert de sfeer van een vreemde elektro dubstepplaneet waar op subtiel niveau Oosterse invloeden te horen zijn, gecombineerd met natuurelementen, korte episodes uit een operette en rauwe klanken die meer industrieel van aard zijn.
Raime is het duoproject van Joe Andrews en Tom Halstead uit Londen en debuteren met ‘Quarter Turns a Living Line’ onder het label Blackest Ever Black. Hun debuutalbum verenigt elementen van goth electro met 80’s industrial en doom. De visuals die worden geprojecteerd focussen op beweging, al dan niet in slow motion, en wekken door deze eenvoud een beklijvende trance op.
Dakus Films maakte op drie dagen tijd deze visuals waar het hoofdpersonage danser Romeu Runa beweegt tussen vuur en water. Scapes die tegelijkertijd gewelddadig en apocalyptisch aanvoelen. Waar de nadruk ligt op het creëren van de intensiteit van schoonheid en geweld via klank.
Raime haalt het maximale uit het minimale. De indringende zware drones in perfect contrast met de beweging van electrobeats brengen je in een soort meditatieve hypnose. Langzaam wordt je in de muziek gezogen, en grijpt het geheel je naar de keel als een donker en ongrijpbaar iets. Hier vinden we wel samenhang terug, alsook een opwekken van energie die voordien onzichtbaar en onvoelbaar was. Wat buiten was komt naar binnen, en ook deze grens vervaagt langzaam waardoor je gefascineerd voor je uit zit te staren en alles één wordt. Op en top klasse!
We hopen stiekem dat dit concept in de toekomst wordt herhaald. Dergelijke muzikale projecten passen namelijk perfect binnen de intieme sfeer van een cinemazaal. Hoe kleiner de ruimte, hoe weidser de klank. Hoe stiller het rond je is, hoe voller het vanbinnen leeft. Een welgemeende merci aan Icarus, Democrazy en Studio Skoop!
Organisatie, Icarus ism Democrazy, Gent
Icarus Night: Ecila – Raime – Het maximale uit het minimale
Het Icarus team brengt ons vanavond ism Democrazy een uniek concept; twee elektronische projecten beleven in de zachte zetels van de Studio Skoop.
Ecila is de artiestennaam van Sveta Shljachova, zoals de naam doet vermoeden uit Rusland afkomstig maar reeds jaren in België gevestigd. Ze stelt vanavond haar debuutalbum ‘The Sofa Managements’ voor waar ze dubby elektronica combineert met ambient scapes. Dit album is de tweede release op Icarus Records/Vynilla Vinyl en verschijnt in beperkte oplage van 200 exemplaren. Inkeri Harri staat in voor de visuals waar donkere beelden van gebouwen, texturen en rode cirkels geprojecteerd worden doorheen een soort zwarte volle maan. De samenhang tussen de verschillende noisesamples is echter vaak ver te zoeken. Eerder dan ervaringsgerichte muziek is Ecila experimenteel te noemen, en leunt het geheel dichter aan bij het concept van een geluidsinstallatie. Het is alsof je wandelt in een guur sprookjesbos, waar plots het licht uitgaat, en het decor verandert waardoor je je opnieuw verdwaald voelt.
Ecila creëert de sfeer van een vreemde elektro dubstepplaneet waar op subtiel niveau Oosterse invloeden te horen zijn, gecombineerd met natuurelementen, korte episodes uit een operette en rauwe klanken die meer industrieel van aard zijn.
Raime (zie pics homepag) is het duoproject van Joe Andrews en Tom Halstead uit Londen en debuteren met ‘Quarter Turns a Living Line’ onder het label Blackest Ever Black. Hun debuutalbum verenigt elementen van goth electro met 80’s industrial en doom. De visuals die worden geprojecteerd focussen op beweging, al dan niet in slow motion, en wekken door deze eenvoud een beklijvende trance op.
Dakus Films maakte op drie dagen tijd deze visuals waar het hoofdpersonage danser Romeu Runa beweegt tussen vuur en water. Scapes die tegelijkertijd gewelddadig en apocalyptisch aanvoelen. Waar de nadruk ligt op het creëren van de intensiteit van schoonheid en geweld via klank.
Raime haalt het maximale uit het minimale. De indringende zware drones in perfect contrast met de beweging van electrobeats brengen je in een soort meditatieve hypnose. Langzaam wordt je in de muziek gezogen, en grijpt het geheel je naar de keel als een donker en ongrijpbaar iets. Hier vinden we wel samenhang terug, alsook een opwekken van energie die voordien onzichtbaar en onvoelbaar was. Wat buiten was komt naar binnen, en ook deze grens vervaagt langzaam waardoor je gefascineerd voor je uit zit te staren en alles één wordt. Op en top klasse!
We hopen stiekem dat dit concept in de toekomst wordt herhaald. Dergelijke muzikale projecten passen namelijk perfect binnen de intieme sfeer van een cinemazaal. Hoe kleiner de ruimte, hoe weidser de klank. Hoe stiller het rond je is, hoe voller het vanbinnen leeft. Een welgemeende merci aan Icarus, Democrazy en Studio Skoop!
Organisatie, Icarus ism Democrazy, Gent
Converse viert het ‘Get Dirty’ – gevoel met exclusieve clubconcerten van drie topbands uit de Benelux , Trix Antwerpen op 24 mei 2013 - Pics
Converse organiseert in 11 Europese steden een GET DIRTY concertreeks waarbij het publiek zich volledig kan overgeven aan de muziek en aan het einde van de avond met vieze sneakers naar huis gaat. Shoes Keep It Clean, Sneakers Get Dirty.
http://www.converse.be
Black Box Revelation – Sx – twee revelerende bands uit eigen land , de ene brengt emotionele garagerock met een ruw randje , de andere speelt gevoelige, melodieuze wavegothic.
Uit Nederland hebben we DeWolff , die ons dan een potje rauwe psychedelische sixties rock serveert …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/black-box-revelation-3/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dewolff-4/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sx-3/
Organisatie: Converse , Weert (Nl) ism Trix, Antwerpen
We stalken de Amerikaanse indierock veteraan en singer-songwriter Steve Wynn nu inmiddels zo’n twee decennia langs clubs, festivals, parochiale centra, cafés, platenwinkels, huiskamers en ja, zelfs tot in kapellen en kerken toe. Waar en met met wie de man ook opduikt, telkens kan hij rekenen op een loyale fanbase die hij te danken heeft aan zijn verleden als bezieler van de legendarische LA band The Dream Syndicate. Met deze prominente exponent van de zogenaamde Paisley Underground scene blikte Wynn in ’82 het debuutalbum ‘The Days Of Wine And Roses’ in, een mijlpaal in het alternatieve gitaarlandschap wiens invloed achteraf nog lang bleef nagalmen in menig repetitiehok, inclusief dat van pakweg R.E.M. en Nirvana.
In september van vorig jaar zou de 30ste verjaardag van de plaat aanvankelijk met slechts één reünie concert in Spanje worden herdacht. Deze one-night stand smaakte echter meteen naar meer, met als resultaat dat Wynn en zijn oude makkers de komende weken opnieuw in een trits Europese steden worden gesignaleerd.
De opgefriste Leuvense concerttempel Het Depot kreeg afgelopen donderdag de eer om met The Dream Syndicate meteen een legendarische naam op de lichtkrant boven de ingang te projecteren.
Anno 2012 heeft de herenigde Dream Syndicate naast Steve Wynn voorts ook nog de vertrouwde ritmetandem Dennis Duck (drums) en Mark Walton (bas) in de rangen, verder aangevuld met snarenwonder Jason Victor uit Wynn’s vaste begeleidingsband The Miracle 3. De manier waarop dit gezelschap hun set had opgevat leek opvallend veel weg te hebben van een rijkelijk gevuld viersterren-menu.
In het eerste deel kreeg het overwegend 40+ publiek een uitgebreid buffet aan aperitiefhapjes voorgeschoteld uit de laatste drie Dream Syndicate platen: ‘The Medicine Show’ (‘84), ‘Out Of The Grey’ (‘86) en ‘Ghost Stories’ (‘88), waarna met de integrale versie van ‘The Days Of Wine And Roses’ de hoofdschotel werd opgediend.
De groep stak van wal met het van Blind Lemon Jefferson geleende “See That My Grave Is Kept Clean”, de countryrockabilly van “Daddy’s Girl” en het strakke FM rock anthem “Forest For The Trees”. Het zijn stuk voor stuk nummers waarvan de meeste doorgewinterde Dream Syndicate fans voor het eerst in 25 jaar nog eens live konden proeven, en hier gelukkig werden ontdaan van het overbodige laagje productionele vernis dat de oorspronkelijke studioversies wel eens durfden te ontsieren. Vooral Jason Victor, de junior in het gezelschap, kreeg van Wynn geregeld carte blanche om naar Neil Young & Crazy Horse lonkende rockers zoals “Bullet With My Name On It” en “Now I Ride Alone” te injecteren met vurig snarengeweld. Gitaargenot van de bovenste plank dus, dat culmineerde in een lang uitgesponnen versie van publiekslieveling “Boston”.
Niet dat we tijdens de eerste concerthelft niet hebben genoten van Wynn & co’s trip down memory lane, toch diende het eerste echte kippenvelmoment zich pas aan toen de groep zich na goed drie kwartier uiteindelijk op de integrale versie van ‘The Days Of Wine And Roses’ stortte. De inleiding was op zich reeds bepaald beklijvend te noemen. De ritmesectie hield zich even koest terwijl Wynn en Victor dicht tegen elkaar gingen aanleunen voor een snelcursus tegendraadse notenleer. Prompt hing er onheilszwangere atmosfeer in de zaal, en heel eventjes waanden we ons zelfs de stille getuigen van een onuitgegeven demo die Lou Reed en Sterling Morrison in het repetitiehok van The Velvet Underground in elkaar hadden geflanst. De spanningsboog mondde uit in de beginnoten van openingsnummer “Tell Me When It’s Over”, een muzikale kruisbestuiving tussen de jingle-jangle gitaarpop van The Byrds en het rauwe nihilisme van (alweer) The Velvet Underground.
De hoogtepunten volgden elkaar daarna in ijl tempo op, kon ook moeilijk anders wanneer één van de meest bepalende schijven uit de USA gitaar underground scene van voor naar achter én zonder veel blabla worden opgediend. De storyteller en grapjas in Wynn had vanavond immers duidelijk plaats geruimd voor zijn gitaarheld alter ego.
Tijdens “That’s What You Always Say” en persoonlijke favoriet “Halloween” kon de veteraan lekker loos gaan, en ook zijn oude makkers Duck en Walton klonken net dat ietsje hechter en puntiger dan tijdens de eerste concerthelft. Bovendien hadden de heren bepaalde songs van een extra scherp randje voorzien en zo de 30 jaar oude studioversies extra nieuw leven ingeblazen.
Zo kreeg “When You Smile” een dissonante feedback intro mee van Jason Victor, en kwam The Dream Syndicate nooit eerder zo dicht in de buurt van punkrock als tijdens het ontregelde “Then She Remembers”. Wynn informeerde voor alle zekerheid of er Black Flag T-shirts in de zaal aanwezig waren, maar dat bleek al bij al nog mee te vallen. In afsluiter “The Days Of Wine And Roses”, een cowpunk anthem avant la lettre, werd dan weer een flard van de evergreen “Who Do You Love” verwerkt.
En nog was de koek niet op. Het eerste bismoment werd volledig opgehangen aan het stomende “John Coltrane Stereo Blues” dat afklokte op een slordige 10 minuten. Het gitaargefriemel duel tussen Wynn en Victor laveerde hierbij tussen pakweg Television en Sonic Youth, om maar ergens aan te geven dat beide heren in dit nummer niet vies waren van enige avantgardistische spielerei. Na al dat snarengeweld overheersten bezinning en weemoed de tweede encore ronde. “When The Curtain Falls” klonk dermate donker en bevreemdend dat dit onmogelijk de afsluiter van een geweldige avond kon zijn. Die eer bleek weggelegd voor “Merrittville”, een van melancholie doortrokken brok americana waar alweer Neil Young om de hoek kwam kijken.
Als grappenmaker in Danny & Dusty, Gutterball of The Baseball Project, samen met The Miracle 3 of gewoon in zijn dooie eentje: in welke gedaante Wynn ook opduikt, steeds staat de man garant voor zinneprikkelende sets. In het gezelschap van The Dream Syndicate willen we daar na vanavond ook de term ‘memorabel’ aan toevoegen, met de ‘M’ van Magistraal, Meeslepend en Majestueus.
Steve Wynn had eerder op de avond een paar van zijn Vlaamse vrienden opgetrommeld om het publiek alvast wat te entertainen. Piv Huvluv kreeg de eer om de boel aan elkaar te praten, terwijl Derek en Bruno Deneckere als voorprogramma een intieme akoestische set hadden voorzien. Hun close harmony folkrock riedeltjes luisterden lekker weg, en op het eind was het duo zelfs bepaald indrukwekkend te noemen toen bleek dat ze erg goed overweg konden met Dylan’s “You Ain’t Goin’ Nowhere”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dream-syndicate-23-05-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Front 242 , Neon Judgement en Radical G op 24 mei 2013 in Den Amer, CC Diest
Een avondje electrowave en EBM kregen we geserveerd in Den Amer CC Diest met bands en artiesten als Radical G, Neon Judgement en Front 242 (zie pics homepag), aangevuld met fijn lichtspektakel en felle stroboscoops …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/radical-g-24-025-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-neon-judgement-24-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/front-242-24-05-2013/
Organisatie: Den Amer, CC Diest
Vorig jaar bracht Homer, de punkrockband uit Leuven en Antwerpen een zeer opmerkelijk album uit. ‘The Politics of Make Believe’ was een groeiplaatje dat na iedere luisterbeurt zijn schoonheid meer en meer prijsgaf. Dit jaar bestaat de band vijftien jaar en de vier heren laten dit alleszins niet zomaar voorbij gaan.. Op Groezrock vroegen wij gitarist Bert Quinten wat Homer doet om deze verjaardag te vieren.
Musiczine: Bert, voor wie jullie niet kent, wie is Homer en welke muziek spelen jullie?
Quinten: “Homer is een band die in 2013 vijftien jaar bestaat. Het is niet zo eenvoudig om onze muziekstijl te omschrijven. Zelf zou ik er de term ‘melodic hardcore’ op plakken. We zijn ontstaan als een raszuivere, nineties punkband maar muzikaal dat flink geëvolueerd. Wwe zijn volwassener geworden en spelen geen pure punk meer. Eigenlijk spelen we hardcore maar we proberen dat melodieus houden. Vandaar ook wellicht dat je ons zowel op punkrock als hardcoreshows aantreft..
Met de huidige lineup bestaan we acht jaar en dat is ook de periode dat we ons als een volwaardige band beschouwen. De voorbije acht jaren probeerden we op zoveel mogelijk podia te spelen en zoveel mogelijk mensen te bereiken. Homer bestaat trouwens uit vier mensen. Er is Johan, de zanger en de man achter Funtime Records, Wannes is onze drummer, Matthias speelt bass en ik ben gitarist. Johan (die trouwens mijn broer is) en ik waren vroeger actief in de band PN”.
Musiczine: Wat is er jullie in die voorbije 15 jaren het meest bijgebleven?
Quinten: “Er zijn zoveel anekdotes. Zo waren onze twee tours in Italië super. We deden er een met Exit On The Left en eentje met Arizona. We tourden ook in Portugal en er was uiteraard Groezrock. We speelden er twee jaar geleden toen het festival uitpakte met een indrukwekkende line up. We mochten zelfs om 16 uur optreden op de Eastpakstage, een tijdstip dat er traditiegetrouw veel volk voor de podia staat.. Ook Ieperfest was twee maal een onvergelijke belevenis. Toen we er vorig jaar speelden, was dat net voor onze jeugdidolen van Mucky Pup. Zij waren er toen met een Belgische bassist, nl. Marc Debacker die ook nog bij Dog Eat Dog actief was. De man kende Homer wel niet maar ik kon er heel lang mee praten. Echt een sympathieke kerel! . Ieperfest is trouwens een superfestival dat er de voorbije jaren steeds in slaagde om met een ongelooflijke line up uit te pakken: . Messughah, Parkway Drive, Mucky Pup… teveel om op te noemen. Ieperfest en Groezrock behoren uiteraard tot de grotere festivals die we deden. Als band werk je echt naar zo’n show toe en het is dan ook normaal dat dit de momenten zijn die je bijblijven”.
Musiczine: Doen jullie iets speciaals voor jullie vijftiende verjaardag?
Quinten: “We hadden al lang het idee om iets speciaals te doen. We contacteerden daarom bands waar we veel mee speelden en vroegen hen een nummer te coveren. Iedere band deed zijn eigen ding en het resultaat is super! Zo is er Musth, een groep die iets totaal anders doet dan ons maar toch een song bewerkte die zeer herkenbaar bleef. Ook de mannen van The Rocket coverden een song., net als Arizona die dit jaar op Groezrock spelen. Verder is er een song door Face The Fax, een formatie die net een nieuwe plaat heeft uitgebracht en tenslotte is er Steve van This Is A Standoff die een akoestische song deed.
Dit alles resulteerde in een 10 inch die op 17 mei 2013 in onze thuisbasis wordt voorgesteld: zaal De Klinker in Aarschot. . De genoemde bands spelen het gecoverde nummer die avond live. Zelf doen wij een ‘best of’ set met oude en nieuwe nummers. Nog eens dezelfde nummers spelen die we anders doen, is niet aan de orde. Alles mag voor die speciale avond eens anders”.
Musiczine: Is er in Aarschot nog steeds een bloeiende punkscene?
Quinten: “Ja, Aarschot is eigenlijk nog zowat de enige punkscene t die overeind is gebleven. Het is voor mij persoonlijk altijd al het mekka geweest in Belgie waar punkbands blijven bestaan en blijven onder de aandacht komen”.
Musiczine: Wat zijn de plannen van Homer na de releaseshow?
Quinten: “Net zoals de voorbije jaren blijven we proberen om een stevige voet aan de grond te krijgen in Nederland. Vorig jaar speelden we er bijvoorbeeld als support van A Wilhelm Scream. Dit jaar gaan we opnieuw naar onze buren, ondermeer in Groningen op Koninginnedag. Uiteraard willen we ook verschillende festivals doen. We spelen zo Kastival in Kasterlee met Channel Zero en Diablo Boulevard en er is het leuke Skatefest in Olen. Verder zijn er heel wat shows waarover we nog onderhandelen maar waar ik nog niks kan over zeggen. Meestal is dat trouwens als support voor andere bands. Sowieso mikken we op het buitenland: We bestaan al lang en veel mensen uit ons eigen landje zagen ons al eens”.
Musiczine: Hoe combineren jullie Homer met het gewone leven?
Quinten: “ Zelf werk ik als ambtenaar dus beschik ik over veel verlofdagen. Johan werkt in het buitengewoon onderwijs en is zo vrij tijdens de schoolvakanties. Matthias werkt in de horeca en kan vrij gemakkelijk kiezen op welke dagen hij werkt. Enkel onze drummer werkt in de privé en heeft maar 20 vakantiedagen. Sowieso is het steeds zoeken naar een evenwicht en vraag je je als band af of het een opportuniteit is om ergens te spelen. Indien het antwoord ja is, dan nemen we daar verlof voor. Voor een tour in het buitenland is dat meestal één tot anderhalve week. Homer is voor ons meer dan een hobby, het is een uit de hand gelopen passie! We steken er niet alleen veel tijd in maar ook veel geld Repetities kosten geld, opnames kosten geld en ook de brandstofprijzen zijn niet gering. . Nu, andere hobby’s zoals golfen en tennissen kosten ook geld. Het is uiteindelijk een beetje geven en nemen. We maken dan ook een muziek uit ons hart, er is een boodschap aan verbonden en dat willen we meedelen aan mensen. Wie ons zag spelen weet dat we energieke band zijn. De frustraties uit het dagelijkse leven stralen we uit op het podium”.
Musiczine: Jullie vorige plaat ‘The Politics Of Make Believe’ werd door ons zeer positief onthaald. Hoe waren de andere reacties?
Quinten: “Het album is er ondertussen al een jaar en die doet het goed, zeker gezien de dalende cd-verkoop.. We hebben er ondertussen 800 verkocht wat vrij veel is. Bovendien waren de recensies zeer positief en dat deugd. We deden immers de volledige plaat zelf van a tot z. We deden de opnames, we boekten zelf de studio , we stonden in voor de engineering…. Alleen het mixen gebeurde door iemand anders. Het doet deugd als je dan goede reacties krijgt”.
Musiczine: Wat staat er de komende maanden op til bij Funtime Records, het label van je broer Johan Quinten?
Quinten: “We hebben Face the Fax die net hun nieuwe plaat hebben uitgebracht. Verder tekende er recent een nieuwe groep, nl . Off The Charts . Zij zijn volop bezig aan hun nummers te werken. Er is Generation 84 die enkele maanden geleden een album uitbracht. Mijn broer Johan blijft sowieso zoeken naar bands die heel ‘dedicated’ zijn , mensen die muziek maken uit het hart. Er zijn veel andere bands waar het snel vooruit moet gaan, die vanaf dag één op niveau willen staan. Terwijl je eigenlijk als band moet kunnen groeien, je moet ervaren wat het is om op een podium te staan. Dit is volgens mij een zeer belangrijke boodschap: geef je zelf de kans te groeien. Je ziet namelijk al te vaak dat bands die kort gehypt worden daarna snel splitten. Er zijn nu eenmaal mensen die iets voor een keer doen en er zijn andere die op de lange termijn verder gaan. Ik ben niet diegene die zegt: het moet zo of zo maar dingen hebben wel tijd nodig. We leven dan wel in een tijd waar alles snel snel moet gaan maar de realiteit is vaak anders. Je moet als band ook es met je bakkes op de grond gaan en zeggen : we hebben er zoveel voor gedaan maar het komt er niet uit. Vallen en opstaan, zo is het”.
Musiczine: Een van de opmerkelijkste bands die we kennen van Funtime Records is bij The Sedan Vault. Wanneer mogen we van hen nieuw werk verwachten?
Quinten: “The Sedan Vault tekende een tijd geleden bij PIAS en zit dus niet meer bij Funtime Records. Het zijn echter goeie vrienden van me dus ik weet dat ze volop bezig zijn met een nieuwe plaat waarvoor ze in een studio in Londen zaten. Ik garandeer je dat dit een ongelooflijk vette schijf wordt! The Sedan Vault ligt me enorm nauw aan het hart, het is een band die zoveel trappen hoger staat dan veel andere groepen. Ik zag vorig jaar al een try out van de nieuwe plaat en dat was echt ongelooflijk, nog harder en beter dan hun vorige, schitterende album.
Musiczine: Wat vind je trouwens van de line up van Groezrock dit jaar?
Quinten: “Wat mij betreft zijn er opnieuw veel verrassende en positieve groepen. Zelf zijn zowel ik m’n broer Johan iets ouder maar er zijn dit jaar heel wat bands uit onze beginjaren zoals Samiam, Strife, Texas Is The Reason… Groezrock slaagt er steeds in om namen op de affiche te zetten waarvan je dan denkt dat je ze wat uit het oog verloren hebt. Verder is het wegens de omvang van het festival logisch dat er groepen zijn die nogal veel terugkeren. Sommige mensen hebben dan misschien wel commentaar maar waarom zouden die bands geen stage krijgen om hun poidum te doen. Groezrock is hét punkrock en hardcore festival van Europa waarvoor men uit alle kanten van de wereld komt. Het is te vergelijken met wat Tomorrowland op elektronisch gebied is”.
We moeten het toegeven: bij het Vlaamse Funtime Records hebben ze een neus voor talent! Face The Fax is de volgende, beloftevolle band die een plaat mag uitbrengen op het label van Johan Quinten. FTF uit Leuven blaast volgend jaar tien kaarsjes uit en bracht met ‘When Morning Comes’ in 2009 een eerste full album uit via Kickass Records. Nu is er de nieuwe ‘Basic Human Wrongs’, voor ons de eerste kennismaking met dit vijftal.
Na een paar luisterbeurten zijn wij onvoorwaardelijk fan geworden! Face The Fax maakt muziek met duidelijke referenties naar de snelle skatepunk die zo populair was in de nineties. Onze landgenoten combineren dat met een portie punkrock en wat melodieuze hardcore. Wat ‘Basic Human Wrongs’ zo speciaal maakt, zijn de vele memorabele songs die er op staan. Zo is er de furieuze opener “Waste Of Space” die meteen gevolgd wordt door het emotionele “Basic Human Wrongs”. Verder stipten we de meezingers “No Retreat”,“People Unchanging” en “Bullshit In A Bad Disguise” aan... eigenlijk is het echt zoeken naar een mindere compositie.
De muziek van Face The Fax swingt niet alleen als een tiet, de groep weet snelheid en goeie melodieën te vermengen met de nodige passie en emotie. Verder beschikt de band met Daan over een meer dan gemiddelde zanger en klinken de gitaarpartijen moddervet.
‘Basic Human Wrongs’ is een zeer goed album en verplicht voer voor fans in het genre!
‘Intrinsieke , adembenemende schoonheid’ – ‘Magie met het ‘less is more’ princiep … Het zijn terecht prachttermen om de slowmotionpop van het Amerikaanse Low te omschrijven . Het echtpaar Sparhawk – Parker laat intimiteit, rust , kalmte en een licht dreigende onheilzwangere aanpak overheersen op de nieuwe plaat . Een nummer als “Holy ghost” grijpt ons meteen naar de keel . Aangevuld met het derde lid , Steven Garrington, op piano/bas, werd ‘The invisible way’, onder handen genomen van Jeff Tweedy van Wilco .
We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat ‘The invisible way’ sterk neigt naar hun ouder werk als ‘Things we lost in the fire’ (’01) en aan het wondermooie ‘The curtain hits the cast’ (‘96) . Low maakt op die manier de cirkel in hun carrière rond!
Hun onthaastingspop is en blijft iets unieks; wat ze doen , doen ze al ruim twintig jaar goed, door het beheerst gespeelde spel, de sober gehouden instrumentatie, de traag slepende melodie, de subtiel, aanzwellende dromerige opbouw of af en toe de rauwere, grimmige sound , allemaal gedragen door hun warme mooie stemmen.
Een hemels samenzijn en een pak sterke songs. De Low formule werkt na al die jaren nog even aanstekelijk en beklemmend!
Dit uit Brooklyn, NY afkomstige gezelschap heeft al een paar platen uit. Ze boeien door hun afwisselende sound en op die manier kom je tot een interessante mengvorm van bands als Iggy, Husker Du, Neil Young’s Crazy Horse, de rammelrock van Dinosaur Jr en Guided By Voices en de indie van VU, Feelies, Big Star en Yo La Tengo. In hun stuiterende, hitsende , furieuze noisepoprock wordt een bredere laag gesmeerd van piano’s, mondharmonica en meerstemmige zangpartijen . Op die manier trekt The Men op de nieuwe plaat zich wat sfeervoller en trager op gang met “Open the door” en “Half angel half light” . Daarna hebben we een paar broeierige rocktracks als “Without a face”, “ I saw her face” en “Bird song”. Midden de cd zijn ze echt op dreef en klinken “The brass”, “Electric” en “I see no one” energiek , dynamisch en bruisend. GitaarRock pur sang! Ook de afsluiters “Freaky” en het uitgesponnen gierende “Supermoon” zijn er om in te lijsten in deze stijl.
Heel wat veranderingen vallen er te noteren op de plaat, die moeiteloos in elkaar overgaan . Mannen op hun plaats dus, die een puike overtuigende cd uithebben!
The Growlers zijn een leuke Californische bende die vrolijke , relaxte zomerse pop bieden van ‘60s psychedelische rock en rock’n’roll , overgoten van een surf/garage sausje. The Doors zijn niet veraf door het goed doorklinkend krakkemikkig orgeltje .
Ze hebben al verschillende platen uit en de paar vierminuten songs worden overspoeld door korte nummers . “Someday”, “Salt on a slug” , “One million lovers” , “Living in a memory” en “Row” onderscheiden zich .
15 nummers vinden we terug en da’s misschien net iets teveel om een sterk album af te leveren , maar het is alvast aangenaam vertoeven in hun gezelschap.
The Stooges zijn legendarisch geworden omwille van drie platen ‘The Stooges’, ‘Funhouse’ en ‘Raw Power’, drie essentiële lappen rockgeschiedenis die met de jaren zo een icoonstatus hebben verworven dat ze nooit meer te evenaren zijn. De reïncarnatie van The Stooges heeft vooral een paar interessante live registraties opgeleverd die eveneens onmisbaar zijn, want alle live opnames uit de seventies zijn van een zodanig erbarmelijke geluidskwaliteit dat er nauwelijks naar te luisteren valt. U bent dus beter af met de vastlegging op CD en DVD van de legendarische passage in 2005 op de Lokerse Feesten dan met bijvoorbeeld de krakkemikkige bootlegsound van ‘Metallic K.O’.
Nieuw Stooges werk is echter iets waar een mens zijn vingers aan verbrandt, zeker wanneer men dat afweegt tegen die 3 rauwe brokken oerkracht van meer dan 40 jaar geleden.
‘The Weirdness’ was al een bedenkelijk plaatje waarbij we meermaals de wenkbrauwen fronsten, ‘Ready to Die’ is in hetzelfde bedje ziek als zijn eerder overbodige voorganger. Wat wil zeggen dat The Stooges nog wel steeds een potente sound afleveren, en dan niet in het minst gitarist James Williamson, maar dat de songs alweer te licht uitvallen. Er zit gewoon geen song meer van het kaliber “No Fun”, “Search & Destroy” of “I wanna be your Dog” in Iggy’s zwaar geteisterde brein. Kunnen we ’t hem nog kwalijk nemen ? ’t is al een wonder dat de man überhaupt nog leeft.
We zullen het u gemakkelijk maken, zet een viertal songs op uw ipod en de rest mag bij het huisvuil. De stevige opener “Burn”en zeker “Job” zijn smerige lappen rock die de naam Stooges waardig zijn, de titelsong drijft op een bronstige gitaarlick en “Dirty Deal” is een potige en heftige rock’n’roll song. Voor de rest varieert het van banale rockers die de grijze middelmaat niet overschrijden (“Gun”, “DD’s” , “Sex and Money”) tot schaamteloos slechte crooner escapades (“Unfriendly World”, “Beat that guy” en het afschuwelijke “The Departed”) waarmee Iggy zich regelrecht belachelijk maakt. Met zijn laatste abominabele solo uitstapjes als ‘Preliminaires’ en ‘Après’ in gedachten hadden we eigenlijk al zo iets gevreesd.
Ondanks alles blijven we onvoorwaardelijk fan van Iggy & The Stooges, al was het alleen maar omwille van de uiterst dynamische en immer explosieve live gigs, zo ook op de komende Lokerse Feesten op 3 augustus.
Het Amerikaanse Beach Fossils uit New York heeft Dustin Payseur als centrale spil . Eerder maakte Zachary Cole Smith , nu DIIV, nog deel uit van de band , en ook de bassist begon iets anders .
Beach Fossils brengt korte puntige ‘60s rock’n’roll dreamsurfpop door die rinkelende gitaarlijntjes en reverbpedalen . Af en toe klinkt het (mes)scherp , snedig en rauw zoals op de titelsong , met een knipoog naar “Holidays in the sun” (Sex Pistols ) , “Careless” en “Caustic cross” , maar overwegend hangt het kwartet ergens tussen Real Estate en The Drums en zijn oude indie bands als The Chills en The Feelies invloedrijk .
Energieke , bruisende , levendige dromerige en relaxte songs wisselen elkaar af . 14 songs in vijfendertig minuten , dan weet je het wel zeker …
Op dinsdag 21 mei mocht Jake Bugg in Studio Brussel’s Club 69 spelen. Ondergetekende was één van de 69 gelukkige winnaars van een duoticket. (zelden zo hard geroepen richting een computerscherm als bij het lezen van die e-mail).
Onlangs nog mocht StuBru er niemand minder dan Queens Of The Stone Age verwelkomen, toen Jake Bugg gevraagd werd wat ie daar van vond bleek hij niet echt onder de indruk.
Je moet al van ver komen om Jake echt onder de indruk te krijgen. Het sprekende gemak, bijna nonchalance, waarmee hij dinsdagavond stond te spelen is daar het beste voorbeeld van. Op zijn paspoort prijkt misschien 19 jaar als leeftijd, mentaal staat de jongeman een flink pak verder, een ervaren rot bijna.
Openen deed ie in z’n eentje met “Fire”, waarmee het optreden meteen in de intieme sfeer kwam die Studio Brussel steeds probeert te bereiken met de Club 69. De band vervoegde hem daarna voor “Kentucky”(dat vorige maand nog uitkwam voor Record Store Day). In tegenstelling tot wat hij in het nummer beweert, is hij niet afkomstig uit de Amerikaanse staat, maar gewoon uit Clifton, een wijk in de suburbs van Nottingham, dat, als we de tekst van “Trouble Town” mogen geloven, ‘a speedbump city where the only thing that’s pretty is the thought of getting out” is.
Het StuBrupubliek kende natuurlijk vooral de singles, waarvan het meest recente “Seen It All” als eerste gespeeld werd, een nummer waarbij je gemakkelijk gaat wegdromen en je even vergeet waar je bent. Vervolgens bracht hij met “Slumville Sunrise” (wat een titel) een nieuw nummer, als het een indicator zou zijn voor wat ons nog te wachten staat zijn onze toekomstverwachtingen hooggespannen.
De nagenoeg perfecte mix van akoestische (vooral de nummers “Love Me The Way You Do”, “Note To Self”, “Simple As This” en het, woordgrapje(!), breekbare “Broken”) en elektrische uptempo nummers zoals “Taste It”, “Two Fingers” en de geweldige afsluiter “Lightning Bolt”, waarbij het wetenschappelijk bewezen is dat het quasi onmogelijk is om de benen stil te houden, werkte maar al te goed in de intieme Club 69.
Iets zegt ons dat dat op festivalpodia niet anders zal zijn. Afspraak op zondag 7 juli, ergens op een weide in Werchter, tot dan!
Organisatie: StuBru
Na de comeback van 2010 hebben de heren Andy McCluskey en Paul Humpreys, samen OMD, alweer een nieuw album ‘English Electric’ klaar, en een daaraan gekoppelde tour. De AB was er klaar voor. En het moet gezegd, OMD heeft blijkbaar zichzelf opnieuw uitgevonden. De band diende jarenlang als benchmark voor de elektropop van de jaren 80. Oh ja, en Kraftwerk natuurlijk. En laat dat nu juist de band zijn waar OMD mee samenwerkte voor ‘English Electric’. Het oogt allemaal iets frisser, futuristisch, maar met behoud van de herkenbare, vintage elementen zoals o.a. de typische retro synthesizer en Andy’s hoge keelstem. Bij de openingstrack vernemen we via een Chinese stem dat de ‘The future that you were anticipating has been cancelled’. Maar dat gaat zeker niet op voor deze band. ‘The future is ahead” is more likely’!
De AB werd opgewarmd door nieuw Belgisch talent. Passenger A en S, die samen Metroland vormen. Een conceptuele elektronische band. Gooi Kraftwerk, New Order en Ryoji Ikeda samen, en je komt dicht in de buurt waar deze heren voor staan. Beeldende kunst verweven met vernieuwende, elektronische muziek. Alles heeft te maken met communicatie, transport en metro systemen. Conceptueel futuristisch MET een future!
OMD trapte af met de openingstracks van ‘E E’. “ Please remain seated” en “ Metroland”. Direct is duidelijk dat Kraftwerk z’n stempel heeft gezet op deze plaat. Maar klinken al gauw vertrouwelijk, net als “Messages” en “Tesla girls”. Bij “Dresden”, ook van ‘E E’, komt de hoge , hese stem van Andy er moeilijk door, maar ik vermoed dat het energievretende rondhuppelen er voor iets tussen zit. Alsof hij z’n eigen limieten wil testen, tovert hij de vreemdste dansbewegingen tevoorschijn bij “History of modern, part 1”. Maar de stem raakt opgewarmd.
Heel clever om nu even het woord aan Paul te geven voor het zeemzoete “(forever ) Live and die”. Alleraardigste Paul kreeg voor al dat moois zelfs ondergoed toegegooid met ‘I love Paul’ er op. Nooit gedacht dat dit nog zou gebeuren! De ballade-tour wordt verdergezet met het sterke “If you leave”. Met “Night cafe” bewijst het duo dat men vernieuwend kan werken met behoud van retro aspecten. De vintage synthesizer komt , samen met de zware bas, mooi tot z’n recht bij dit frisse geluid. De set wordt mooi afgewisseld met oud en nieuw, met dit keer 2 klassiekers op een rij : “ Souvenir” en “ Joan of Arc”. Hierna volgt een staande ovatie. Van het zittend gedeelte uiteraard , want de AB zaal was volledig benut. Het machtige “Maid of Orleans” volgde als dank. “Our system”, “Talking loud and clear”, “Atomic ranch” en “Kissing the machine” worden na elkaar gebracht, en telkens valt op dat bij de nieuwe nummer het publiek stil en aandachtig toekijkt, en duidelijk nog moet wennen aan de nieuwe stijl van OMD. De apotheose wordt langzaam voorbereid want de klassiekers volgen elkaar nu op. “So in love”, “Sister Marie says”, “Locomotion” en “Sailing on the seven seas” rollen de rode loper uit voor “Enola gay”, uitsmijter van dienst. Een laaiende menigte krijgt als encore nog het meeslepende “Walking on the milky way” mee, en dan … wat dacht u; op algemene aanvraag de 1e hit van dienst “Electricity” natuurlijk. De fans op de bovenverdieping sprongen nog net niet in de armen van Andy. Een gigantische afsluiter voor een mega-avond. Alain van ‘Het eiland’ zal dit zeker beamen.
OMD is duidelijk een verfrissende, nieuwe weg ingeslagen. Maar hoe vernieuwend ook, dezelfde kwaliteitsnorm en succesformule blijft behouden. Mede door de herkenbaarheid van de format, de hoge stem van Andy en de retrosynthesizers, zullen de nieuwe nummers vlug ingeburgerd zijn bij de fans. Enkel de nummers waar Kraftwerk de hand heeft in gehad, vallen echt op, maar passen mooi in het geheel. Deze jonge vijftigers zijn net geestdriftige teenagers met pakken realiteitszin en zelfkennis die weten waar ze goed in zijn. Nl. synthpop maken. Als de inspiratie niet opdroogt, zijn ze mooi op weg om een 50-jarige carrière te maken.
‘The future that you were anticipating has NOT been cancelled’.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/omd-20-05-2013/
Organisatie: Live Nation
Emmylou Harris & Rodney Crowell
Koninklijk Circus
Brussel
“Here’s some more misery. Hope you enjoy it.” zei Emmylou Harris toen ze “Love Hurts” aankondigde. Beter dan dat kan je wellicht niet formuleren waar het in country over gaat.
Harris was maandag samen met Rodney Crowell op bezoek in het Koninklijk Circus in Brussel.
Toen Emmylou Harris in 1975 haar album ‘Elite Hotel’ maakte, kreeg ze van haar producer een muziekcassette overhandigd met daarop een liedje van een onbekende songwriter. De song (‘Bluebird Wine’) bleek goed genoeg om opgenomen te worden en de schrijver bleek ene Rodney Crowell te zijn. Ze ontmoetten elkaar en Rodney kwam enkele jaren bij haar begeleidingsband The Hot Band spelen. Gedurende vele jaren bleven ze in contact en werkten ze geregeld ook samen, maar het duurde tot 2013 tot ze als duo een album maakten: ‘Old Yellow Moon’.
Daarmee neemt Crowell plaats in een ronduit indrukwekkende rij van artiesten waarmee La Harris ooit samen werkte. Nu mag Rodney Crowell bij velen onder ons (niet country kenners) niet veel belletjes doen rinkelen, in de Verenigde Staten heeft hij wel degelijk naam gemaakt in de country scene. Begin jaren negentig scoorde hij daar onder zijn eigen naam enkele hits, maar vooral de lijst van grootheden die nummers van hem opnamen oogt bepaald indrukwekkend. Hij schopte het daarbij ook nog even tot schoonzoon van Johnny Cash.
Ze openden de set met “Return of the Grievous Angel”, een nummer van Gram Parsons, de countrylegende die Emmylou Harris vlak voor zijn dood op de kaart zette. En de toon was meteen gezet. De vijfkoppige band achter de twee hoofdrolspelers klonk als het beste dat we mochten verwachten en ook de geluidsmix in het Circus was in orde. Als een countryband met topmuzikanten hun ding doen, kan er al eens iets magisch gebeuren en dat was maandag bij momenten zeker het geval. Vooral de manier waarop gitaar, steel gitaar en piano of accordeon elkaar hun korte momenten gunnen zodat het geheel naar omhoog wordt gestuwd, is een lust voor het oor.
Heel af en toe, bij de hoogste noten, beginnen we wat barsten te horen in de stem van de nu 65-jarige Harris. Maar het lijkt alsof ze het gekraak in haar voordeel gebruikt door nog wat extra breekbaarheid aan haar stem toe te voegen.
Onder de sterkste nummers tijdens dat eerste gedeelte horen zeker “I’ll be your San Antone Rose”, ”Luxury Liner” en “Pancho & Lefty” (van Townes Van Zandt). Ook van de hand van Van Zandt is “If I needed you”, bij ons vooral gekend via de film The Broken Circle Breakdown. De versie die Emmylou Harris ons maandag gaf was heel mooi. Als afsluiter van het eerste gedeelte mocht de jonge talentvolle gitarist zich uitleven tijdens het nummer “Luxury Liner”.
Na de obligate pauze kwam Harris alleen terug en kreeg de zaal muisstil met haar ode aan de drie jaar geleden overleden Kate McGarrigle, “Darlin’ Kate”. Na nog enkele ingetogen nummers, werd de rest van het tweede gedeelte grotendeels opgehangen aan het album dat de twee countrysterren dit jaar uitbrachten. En misschien daardoor was het net allemaal wat minder. Opmerkelijk was, dat toen de band op een bepaald ogenblik de weg van de country even verliet, de meligheid de kop opstak. Gelukkig was die weer snel weg.
Er waren ook nog mooie momenten zoals “Still Learning How to Fly” en “Bluebird Wine”. En voor wie nog twijfelde of Rodney Crowell zijn plaats wel verdient naast een icoon als Emmylou Harris, nam hij alle twijfel weg met “I know Love is all I need” met kippenvel als gevolg. Eindigen deden ze met enkele uptempo nummers waardoor de grijze kopjes in het publiek echt wel begonnen te knikkebollen.
De periode waarin Daniel Lanois de muziek van Emmylou Harris boven haar eigen roots liet uitstijgen lijkt definitief voorbij, maar met haar cowboyboots opnieuw stevig in de traditionele countrygrond geplant, kan ze nog hele mooie concerten spelen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emmylou-harris-rodney-crowell-20-05-2013/
Organisatie: Greenhouse Talent
Nederlands 
Français 
