Steve Wynn - Piv Huvluv - When you smile’ - Magie en Relativering
Steve Wynn en Piv Huvluv
Manuscript
Oostende
Het Café van de Manuscript in Oostende wordt voor een paar uur omgetoverd tot een stand up comedian – music event , want vanavond was het cafe voor de fans van Steve Wynn – Piv Huvluv. Je kon genieten van een kamer/café concert van de Californische sing/songwriter en de man om de hoek , Huvluv, de comedian/muziekliefhebber. Wie geen kaartje had, moest tot 23 h wachten om terug het café binnen te kunnen om op zijn laatste pint van het weekend te klinken.
In een kleine twee uur , met een korte pauze tussenin, hadden we een bloemlezing van Wynn’s werk , enkele classics , singalongs en de speelse herinneringen , anekdotes en verhalen van Huvluv . Derek en vriend Bruno Deneckere springen af en toe bij en maakten het samenspel nog wat completer, leuker en meer ontspannen.
Een verrassende , aantrekkelijke formule en interactie die muziek en comedy wist te verenigen .
Steve Wynn is één van die sympathieke , bescheiden artiesten, die in de mideighties de voorliefde aan de gitaarrock en de americana prees . Iemand die Chilton , Dylan, Reed en Young had als grote voorbeelden . En die z’n eigen Dream Syndicate met lede ogen moest aanzien als een goed bewaard muzikaal geheim, die z’n invloed jaren later opeiste. Verder zijn we vol lof over mans solo projecten als Danny & Dusty, Gutterball en the Miracle 3. Kijk, hij heeft de gitaarrock een bepalende push gegeven .
Vanavond zagen we de sympathieke Californier met één van z’n fans Piv Huvluv, die elkaar leerden kennen tijdens een signeermoment na een solo optreden van Wynn in de Cactus Club, ergens in de jaren ‘90 . Het idee rijpte om een gezamelijke tournee op poten te zetten en na een het uitgesteld relais van november (Wynns vader lag op sterven!) waren ze er voor drie chamberconcerten/theatershows in het land .
We genoten van Huvluv’s verhalen over de platentitels van Will Tura , de ‘Easter’ hoes met het okselhaar van Patti Smith, de unieke danspasjes van Bobby Farrell van Boney M , de nostalgische blik op Iggy & The Stooges , mans luistersessie in de Oostendse platenzaak en de ontmoeting met Marvin Gaye die in hetzelfde hokje zat om een vinylplaat te beluisteren. En hij weet het tot leven te wekken met z’n inmiddels legendarische Philips 633 plantendraaier .
Op losse , ongedwongen wijze kan Wynn daarop inspelen en brengt hij een overzicht met enkele pareltjes als “Days of wine and roses”; “Medicine Show”, “See that my grave is kept clean” en “Bullet with my name on it” die al een voorproefje bieden van het opgesmukte Dream Syndicate in mei . Of een Gutterball song , “Top of the hill” , ééntje van Danny & Dusty “Shelley’s blues” en een handvol songs van z’n eigen soloplaten, allen sober, elegant, puur , naakt door akoestische gitaar en stem . Of hij greep naar z’n helden als Young met “Cinnamon girl”, en maakt dan de bocht naar “Rockin’ in the free world “, waar letterlijk een Crazy Horse, Piv Huvluv, komt aandraven op gitaar en met een paardenkop . Andere hekelmomenten, een “ça plane por moi” en “I follow rivers”, die een korreltje zout en relativering konden verdragen .
In deel twee van deze theatershow vonden de twee elkaar nog meer en kwamen ze bij Muddy Waters. De aanwezigheid van Derek en Bruno refereerde aan de vier Traveling Wilburys.
En Derek en Bruno kregen zelf ook ruimte, en hier vulde Wynn en Huvluv aan. Over rolverdeling gesproken; doorleefde rootsamericana, o.m met een innemende “Blue sky over Nashville”, of gecombineerd met hun sing/songwriter helden als Dylan.
Tot slot kwam de show uit waarmee Huvluv begon . Als kwartet speelden ze een hilarisch bisnummer, Will Tura’s “Bamboo Jack” , die een Engelstalige bewerking kreeg en aangevuld werd met een eigen Nederlandse tekst van Huvluv. Wynn zong met haken en ogen mee , een singalong; best amusant!
De korte tour onder het motto ‘When you smile’ ( ook al zo’n Dream Syndicate song) van het duo bood magie , en zorgde voor een dosis relativering. De dertigjarige carrière van Wynn in een notendop , een dosis comedy en een buiging voor de helden. Blij dat we dit konden meemaken!
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Als singer songwriter kent Jake Bugg wel zijn voorbeelden, Bob Dylan, Donovan, Johnny Cash, Robert Johnson. Maar ook Arctic Monkeys en Oasis, en dat is nu net wat hem populair maakt bij een jong volkje die altijd naar hippe dingen op zoek is. De Brusselse Botanique is dan ook al maanden uitverkocht.
Een snotneus die om zichzelf in te leiden een stokoude bluessong van Robert Johnson door de boxen laat schallen en daarop dan zelf inspringt met het uiterst breekbare “Fire”, dat is er één die ons respect verdient. Jake Bugg is voorzien van een knappe stem die wel eens naar Liam Gallagher neigt, maar dan niet zo zeurderig. Bovendien speelt hij een aardig stukje gitaar en wordt hij in de rug gesteund door een sober maar uiterste efficiënt duo op bas en drums.
Wat hem echter zo bijzonder maakt zijn de vaak briljante songs die hij met talent en vakmanschap heeft gesmeed. En die songs krijgen wat ze nodig hebben, een prachtige naakte akoestische behandeling (“Someone told me”, “Country Song”, “Broken”), een dromerige en sobere omlijsting (“Simple as This” en een hemels “Slide”) of een rake en spitse rock’n’roll touch (“Kentucky”, “Trouble town” en het nieuwe en spetterende “Slumville Sunrise”).
De echte prijsbeestjes spaart hij wijselijk op tot aan het einde van de set. Als climax kan hij zo uitpakken met de schitterende songs -en halve hitjes voor Stu Bru adepten- “Two Fingers”, “Taste It” en natuurlijk “Lightning Bolt”.
Na nog een laatste aangrijpend akoestische momentje, het bloedmooie “Broken”, trakteert Jake Bugg ons met een uitsmijter van formaat, één van zijn favoriete songs “Folsom Prison Blues” van de almachtige Johnny Cash. Bugg speelt de song met branie en overtuiging, alsof ie hem zelf geschreven heeft. Het is het perfecte einde van een dik uur kwaliteitsvolle songsmederij waarmee een jonge snaak zichzelf voorgoed op de wereldkaart heeft gezet.
Een revelatie ? Zeer zeker!
Pics homepag – dank aan Bart Vander Sanden (http://www.shootthestage.com of http://www.indiestyle.be )
Organisatie: Botanique, Brussel
Steve Wynn & Piv Huvluv - When you smile
Steve Wynn
Zaal Rekkelinge
Deinze
2013-03-02
Nick Nyffels
Steve Wynn & Piv Huvluv - When you smile - Schandaal in Deinze - Gekke paarden en Bamboe Jack verstoren concert van Steve Wynn
Stand-up comedian Piv Huvluv wou eens iets doen op een podium met één van zijn muzikale helden, en wist Steve Wynn, de frontman van The Dream Syndicate, één van zijn lievelingsbands uit de vroege jaren tachtig, te overtuigen om een twintigtal optredens in Vlaanderen samen te doen. Die reeks optredens werd in november 2012 abrupt afgebroken, omdat Wynn’s vader op sterven lag. Drie maanden later, is Wynn echter terug in Europa, voor een tour met Chris Cacavas door Oostenrijk, Duitsland en Kroatie, en vond hij ook de tijd om de draad op te pakken waar hij die achter gelaten, en de afgezegde concerten in Deinze, Oostende en Dikkele te hernemen.
Zaal Rekkelinge was aardig gevuld, maar toch niet uitverkocht. Piv Huvluv kampte met een griepopstoot, maar wist er zich dankzij een paar Dafalgans en warme thee toch door te slaan. Het concept van de avond was een mix tussen stand up comedy en muziek: Piv Huvluv stond aan een draaitafel, en gaf een goeie conference over hoe hij als tiener, eind de jaren zeventig in Oostende in aanraking kwam met rock. Het begon allemaal met de platen van Will Tura die zijn ouders kochten, maar de jonge Jan Cattrijsse raakte al snel verslaafd aan Iggy Pop, Neil Young,Patti Smith en een paar jaar later, The Dream Syndicate, de Californische underground gitaarband die vooral in Europa erkenning kreeg. We kregen nog een exposé waarom we vanavond niet Patti Smith of Rod Stewart op dit kleine podium kregen, en dan mocht Steve Wynn overnemen voor een halve set met zijn akoestische gitaar.
Wynn bracht nummers uit zijn dertigjarige carriere, we kregen zowel nummers van zijn soloplaten, van The Dream Syndicate, als van zijn samenwerking met Green On Red-leden in bands als Gutterball en Danny & Dusty. “Shelley’s Blues”, uit ‘Melting in the dark’ zijn plaat uit ’95 met de leden van Come, was een eerste mooi herkenningspunt. Dream Syndicate klassieker “Days of wine and roses” kreeg de meest furieuze bewerking die je je maar kan voorstellen op een akoestische gitaar, Wynn pijnigde de snaren van zijn gitaar in de openingsriffs , enkel het psychedelische uitwaaierende einde liet hij achterwege. Wynn nam ook tijd voor een cover, en zette Neil Young’s “Cinnamon Girl” in, wat hij plots onderbrak omdat het nummer te saai was. Hij stelde voor om iets heaviers van Young’s repertoire te brengen, en begon “Rocking in the free world” te spelen, wat een mooie voorzet was om Huvluv als Crazy Horsehead met gitaar en al op het podium op te roepen. Wynn als aangever van een stukje absurde comedy, in de beste stijl van Kama en Herr Seele.
Zoals in een echte theatershow, kregen we een pauze, wat ook toeliet om de overgang naar Piv Huvluv’s stand-up stuk te maken en om de gasten van vanavond, Bruno Deneckere en Derek te introduceren, die een aantal country-klassiekers mochten voorstellen. Piv Huvluv vermaakte het publiek verder met stukken over de rol van Bobby Farrell bij Bony M, en zijn toevallige ontmoeting met Marvin Gaye in de Oostendse Plate (zaak) begin jaren tachtig, voor Wynn een tweede deel op gitaar mocht brengen met meer oudjes van the Dream Syndicate zoals “See that my grave is kept clean” en “Bullet with my name on it” Wynn maakte nog reclame voor het reunie-concert van The Dream Syndicate in mei in het Depot in Leuven, voor we een finale kregen, waarin Deneckere, Derek en Wynn samen speelden, Piv Huvluv dit trio op gitaar vervoegde en die uitmondde in een hilarische bisnummer waarin Will Tura’s “Bamboo Jack” een Engelstalige bewerking kreeg. Wynn zong overtuigend mee met dit politiek incorrect Vlaams pareltje uit 1970, geschreven door van de keizer van de Vlaamse Showbizz, Jean Kluger en origineel uitgevoerd door de heer Arthur Blanckaert uit Veurne.
Piv Huvluv was vanavond de Master of Ceremony die op geslaagde wijze comedy met de songs uit de dertigjarige carriere van Steve Wynn mixte, en Wynn in zijn comedyconcept wist te betrekken, zodat je deze artiest ook eens op een heel relativerende manier aan het werk zag. Wij zullen er bij zijn in mei in Leuven, voor het gitaargeweld van The Dream Syndicate, we geven nog als uitsmijter deze wijze woorden van Tuur-a-luur uit Veurne mee:
“Jack ligt heel de dag in zijn gemak onder een bamboetak
Jack heeft maar een zwak hij houdt alleen maar van zijn gemak
Bamboe, Bamboe Jack als je niet werkt dan wordt je niet betaald
Jack zegt inderdaad, maar wie niets doet, doet ook geen kwaad”
Setlist Now; Grace; Shelley’s Blues; Second; Open book; Days of wine and roses; Cinnamon Girl; Rockin in the free world; One by one; Medicine Show; Shades; Tears; Wait; Love me; Torch; Follow me; Bullet with my name on it; See that my grave is kept clean; Bamboe Jack
Organisatie: VTB Kultuur Deinze
Mick Hucknall is aan een nieuw hoofdstuk in zijn muzikale carrière begonnen. De voormalige Simply Red frontman bracht vorig najaar een prachtig nieuw album uit met Amerikaanse soul klassiekers, simpelweg getiteld 'American Soul'.
Mick staat bekend om zijn interpretaties van andermans songs, daar hij eerder al hits scoorde met “Money's Too Tight To Mention”, “If You Don't Know Me By Now” and “You Make Me Feel Brand New”. De start van Mick's solo carrière geeft hem alle vrijheid om op te nemen wat hij wil, en hij koos daarbij voor de muziek die hem zijn hele leven lang al geïnspireerd had, Amerikaanse soul. Een eerste concert naar aanleiding van dit album werd gegeven in de AB in Brussel.
Op Hucknalls stem valt natuurlijk niks aan te merken. De band bestond uit Kenji Suzuki ( Fender Stratocaster),Patrick Murdoch (gitaar), Jack Stevens (bas) en Dave Clayton (synthesizer). Deze leden van de band mochten om beurt even op het voorplan treden.
Mick beloofde 3 hits en bracht deze ook. “If you don’t know me by now” en “Money’s to tight to mention” werd moeiteloos meegezongen. Maar ook “Don’t let me be misunderstood” van Nina Simone en “Tell it like it is” werden ferm gesmaakt. Hij bracht ook “On the beach” van Neil Young en zowaar speelde hij mondharmonica op “No place to go”.
Na 70 minuten zijn we reeds aan de toegiften. Hij speelt een nieuw nummer, “Long black hair”. Niet van toepassing op mij , gekscheert hij. De ballad van Etta James “I would rather go blind” wordt prachtig gebracht. Het orgelpunt is het onvermijdelijke “Money’s to tight to mention” waarbij het publiek helemaal uit de bol gaat.
Enig minpuntje is dat het concert maar 90 minuten duurde. Dit had gerust 2 uur mogen zijn.
Maar desondanks een zeer geslaagd optreden. Dat zal hij vast ook gedacht hebben. Waarschijnlijk dronk hij er een glaasje wijn van zijn eigen label ( Il cantante , Catania –Sicilië) bij.
Setlist: Jelly bread, Baby what you want me to do, The girl that radiates that charm, Let me down easy, Your mirror, I wouldn't treat a dog, Don't let me be misunderstood, On the beach (cover Neil Young), Lonely Avenue, Tell it like it is, Age of youth and glamour, When girls do it, No place to go, If you don't know me by now, Gatur Bait, Yolanda, Turn back the hands of time, That's how strong my love is, Good times, The seeker, Long black hair, Further on up the road, I would rather go blind, Money's too tight to mention
Organisatie: Live Nation
Muziek als een vloedgolf, The Black Heart Rebellion
The Black Heart Rebellion – Vandal X
Wie bij het opkomen van het duo van Vandal X een zoveelste Blackbox-Revelation-cloon verwacht is er aan voor de moeite. Ze zijn met 2, maar daar houdt elke vergelijking dan ook op. De heren X gaan voor hard en vuil. Geen moeilijke songs, geen duizelingwekkende solo’s, maar gewoon, recht in je gezicht. Timmermans en Liket amuseren zich zichtbaar, het publiek deint mee maar ontploffen doet het toch niet. Qua sound zeer te smaken, maar dit tweetal heeft last van dezelfde kwalen die de meeste duo’s teisert: het is verdomd moeilijk om na meer dan een half uur vernieuwend te blijven. Naar het einde van de set toe was het dan ook uitkijken naar deel 2 van de avond.
The Black Heart Rebellion start sterk maar heeft de eerste 2 nummers wel te kampen met bedenkelijk geluid. Met de muziek zelf is er echter weinig mis; het Gentse vijftal is duidelijk in vorm en zetten opener “Avraham” ijzersterk neer. Dit genre live spelen is niet evident, maar Pieter Uyttenhove en de zijnen tonen dat zij het meester zijn. Hier en daar gaat het er zelfs wat ruiger aan toe dan bij de albumversies.
TBHR flirt met de decibelgrens, maar ook het publiek doet zijn best, in de vorm van een paar medemensen die hun stemvolume niet zo goed onder controle hebben. Heel erg jammer. Gelukkig laten noch TBHR, noch de rest van het publiek dat écht aan hun hart komen.
Waar een uurtje voor Vandal X wat lang leek, is dit nu allerminst het geval. Voor we het weten, is na een goeie 55 minuten en onder andere “Animalesque” en het oudere “Monologue” de set afgelopen, en staan we met open mond te kijken.
Omvergeblazen is hier wel het juiste woord. De muziek van TBHR is als een vloedgolf: eerst, op zee, is er weinig aan de hand, maar eens aan de kust, is er nog weinig tegen aan te vangen. Grootste onderscheiding!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-black-heart-rebellion-01-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/vandal-x-01-03-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
De Rotonde liep aardig vol voor een beetje warmte van de Canadese singer-songwriter Ron Sexsmith, 49 ondertussen, die de Europese zalen afschuimt met zijn dertiende album ‘Forever Endeavour’. Sexsmith oogstte al succes in de jaren ’80 - bij de lokale gemeenschap van Ontario weliswaar - met het spelen van verzoeknummers van allerlei slag, wat hem de bijnaam ‘one-man jukebox’ oplevert. Zoveel jaren later blijft Ron Sexsmith echter – onverdiend – onder de muzikale hitradar hangen, wat hem lange tijd heeft gefrustreerd. Zo vertelde hij in een interview in de jaren ’90: I'm a 35-year-old guy from Canada and I don't write groove-oriented music. So, I can't expect too much.
Nochtans wordt de man met zijn zachte, warme stem en talent voor folky melodieën door collega-muzikanten op handen gedragen. Feist, Sheryl Crow, Elton John en Elvis Costello hebben reeds hun lof over Sexsmith geuit en hij werkte samen met onder meer Chris Martin, Emmylou Harris en Leonard Cohen, waarmee hij live “So Long Marianne” bracht.
Sexsmith ziet eruit als een Engelse graaf met de jongensachtige naïviteit en verwondering van een eerstejaarsstudent: warrige haardos, ouderwetse blazer, flanellen broek. Hij begeleid zichzelf op gitaar maar heeft ook een achterban, bestaande uit bas, drums, elektrische gitaar en synthesizer. Starten doet hij met ouder werk: “Heavenly”, een melodieuze popsong uit ‘Long Player, Late Bloomer’, waar ook “Get in Line” op voorkomt, en “Not about to Lose”, waar de gelijkenis met Paul McCartneys solowerk opvallend is. “Whatever it takes”, dat Michael Bublé recent opnam op diens laatste album (en waarover Sexsmith tegen de zaal: “misschien dat ik nu onrechtstreeks wat success krijg”), heeft een jazzy-bluesy ondertoon. Bij het melodieuze “Love Shines” zet hij zijn stemkwaliteiten extra in de verf.
Maar in Brussel brengt Sexsmith voornamelijk nummers uit ‘Forever Endeavour’, een album dat nog poëtischer en filosofischer is dan zijn vorig werk. In 2011 kreeg Sexsmith immers te horen dat er zich een gezwel in zijn keel had ontwikkeld waardoor hij een reeks onderzoeken moest ondergaan. In de periode van de ontdekking van het gezwel tot de uiteindelijke resultaten (die gelukkig positief bleken), we spreken over enkele maanden, begon Sexsmith na te denken over de dood en het leven, over zijn plaats in deze maatschappij, over wat is en nog moet komen. In “Blind Eye “denkt hij dromerig na over de ongelijkheid tussen die delen op deze aardbol waar miserie en armoede weelderig tieren en de ongevaarlijke wereld waarin hij zich dagelijk begeeft. In de prachtige “Snake Road” en “If only Avenue” kijkt hij terug op de keuzes die hij gemaakt heeft en over “what could have been”. Staaltjes van “sorrowfull gravitas”, zoals hij ze op zijn site noemt. In “Sneak out the Back” gaat de zwijgzame Sexsmith solo en geeft hij misschien wel inkijk in zijn ware aard: “I got no small talk to speak of, gonna sneak out the back door”. Wanneer Sexsmith vervolgens aan de piano gaat zitten volgen enkele prachtige melodieën op tekst van Don Black – een gekend Engels lyricist die o.a. de teksten voor Thunderball en Golfinger schreef - nummers die hij binnenkort in de Royal Albert Hall ten berde zal brengen. Ietwat aarzelend, niet echt toonvast in de hoogte, maar daardoor zo breekbaar en intiem, brengt hij “Autumn Light” en “Secret Heart”, twee sfeervolle liefdesliederen.
Heel Beatles-achtig klinkt vervolgens “Me, Myself and Wine”, waarin hij zijn ideale avond bezingt: met een glas wijn naar muziek luisteren. Absoluut hoogtepunt van de avond echter – althans voor mij – was het melancholische “It Deepens With Time”, waarin volgende wondermooie lijnen voorkomen: “I hear a song / I used to know / Playing on my spirits radio / I still know every line / It has deepened with time”.
Na drie bisnummers verlaat Ron Sexsmith de Rotonde. En wij haastten ons in de koude snel terug naar huis. Maar wat een hartverwarmende set …
Organisatie: Botanique, Brussel
Bed Rugs stond in een vorig leven als The Porn Bloopers en bereikten in 2008 de finale van Humo’s Rock Rally. Uit die jeugdige onbezonnenheid maken ze een nu rijpere evolutie door en komen met bed Rugs aandraven met de fijne plaat ‘8th Cloud’ . De heren uit St-Niklaas klopten aan bij Pascal Deweze , die de productie op zich nam . En de invloed van Metal Molly en Sukilove van Deweze is hier onmiskenbaar te horen , alsook de Britse Last Shadow Puppets , Miles Kane en Noel Gallagher; natuurlijk kun je niet omheen de Beatles en Beach Boys als ankerpunt bij het beloftevolle kwartet.
Ze brengen een boeiende afwisseling van rauwe , snedige , weerbarstige gitaarrock en sfeervolle popsongs met een psychedelische tune , die hitgevoeligheid niet uit oog verliezen , en elan krijgen door de meerstemmige zang.
Een intrigerende switch krijg je te horen op dit debuut: “Purple pill”, “Modern freaks” die rocken, de pop van de single “What does it mean?” , naar een broeierige, mooi uitgewerkte “Mark’s ghost”, die ruimte laat voor de instrumenten , tot de psychedelische tunes van “Dream on” , het avontuurlijke “Subtopia” en de sfeervolle “Be a little strange” en “Shoe” .
Deze Muziek van Eigen Bodem koesteren we ! Bed Rugs heeft een overtuigend , sterk debuut uit.
Het gaat goed vooruit met het Kortrijkse SX rond Stefanie Callebaut, die al hun muzikale bagage en ervaringen staken in een overtuigende set. Het trio heeft na enkele opmerkelijke singles een sterk debuut uit . Ontdekt tijdens Westtalent en de vi.be on air van StuBru met “Black video” leverde een ‘boost’ op. Tja waren ze vorig jaar nog overal te zien als support , dan namen ze nu zelfzekere stap als mainact . Die single , al ruim anderhalf jaar oud, is intussen in het geheugen gegrift. SX zit duidelijk in de lift en hun optredens tijdens de clubtour zijn een uitverkocht succes.
In een kleine vijfenveertig minuten kregen we een boeiende , afwisselende set van indiepop – electrowave, dat bezwerend , mysterieus , betoverend , sensueel , weemoedig als hypnotiserend klinkt. Meerwaarde waren de lichtschakeringen op een groot zilveren schijf, die we ook op ‘Arche’, het debuut zien, en de handgebaren , het bekkentrekken en de etherische, onheilzwangere, hallucinante zang van Stefanie. Een sound gebaad in een mistig, feeëriek , sprookjesachtig als witchy decor . Haar bedwelmende zang hangt ergens in de sferen van Florence Welch , Roisin Murphy, Victoria Legrand van Beach House, Julee Cruise (Twin Peaks) en Kate Bush.
Vóór het optreden werd de aandacht al deels gescherpt door de krakende soundscapes die refereerden aan Spielbergs ‘Close encounters of the third kind’ . SX viel met de deur in huis met de grootse single “Gold” , die iets vetter , opzwepender en krachtiger klonk. Ook de titelsong “Arche” kreeg een extraatje door de aanzwellende opbouw, de elektronica en het tromgeroffel . Kernachtig en goed , waarbij de instrumentatie ruimte kreeg.
Ze werden sterk onthaald , en naast de elektronica , vulde o.m. op “Midnight hour” en “The discovery” (niet op hun cd) een uitwaaiende reverb gitaar en beat aan . De psychedelische tunes van “Aurora” voerden ons mee op de golven van de zee. “Pearls” , “Beach” en de huidige single “Graffiti” hadden een mysterieuze tint door de sfeervolle , donkere, slepende tunes. “Black Video” sijpelde binnen, baande zich een weg in de hersenspinsels en werd (lichtjes) mee geneuried. Tot slot ging het opbouwende “The future” naar een climax, een broeierige spanning door de keys en het indringend gitaargetokkel , popwave die ademruimte kreeg, én trouwens het langste nummer van de set !
Kortom, SX - feeëriek met een donkere, apocalyptische ondertoon - Jong talent en een revelerend bandje! Nog o.m. te zien tijdens Instant Karma in Oostende (via de Zwerver) en in de AB, Brussel.
Mittland och Leo - Ze kregen al enige support op StuBru door de Select van de Week van Eigen Kweek . Joke Léonare en Milan Warmoeskerken uit Antwerpen komen aandraven met een aparte , originele groepsnaam , een samentrekking van een Zweedse naam voor het land en elkaars namen . Het duo baadt in een nevelig, mistig landschap van instrumentale chillwave op z’n JM Jarre’s; een rustgevend klanktapijt dat af en toe knappert, knettert en ijl, spooky durft te klinken. Gezellig, maar met een mate van spanning en onrust!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mittland-och-leo-28-02-2013/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/sx-28-02-2013/
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Toen we Sigur Ros in 2008 aan het werk zagen in Vorst, verlieten we de zaal met gemengde gevoelens. De band had de strijkers achterwege gelaten en dat ging een beetje ten koste van de subtiliteit, bovendien ondervonden ze toen ook aan den lijve de gevreesde en hinderende galm van de bunker Vorst Nationaal. Wij bleven die dag een beetje op onze honger zitten en troostten onszelf met de gedachte dat we er een volgende keer wel in betere omstandigheden zouden van genieten.
Met wat we hier in de Zénith vandaag meegemaakt hebben zijn we niet alleen tevreden, we zijn zelfs in de zevende hemel, of zeg maar in een ander melkwegstelsel. Dit was gewoon adembenemend, hier hebben we nooit genoeg superlatieven voor.
Er was deze keer van storende elementen hoegenaamd geen sprake. Alles zat perfect, Sigur Ros had heerlijke strijkers en koperblazers meegebracht en de klank was van superieure kwaliteit.
Maar het was vooral de groep zelf die met een briljante prestatie dit concert tot buitenaardse proporties verhief. Jonsi’s ijle stem reikte tot ver boven de ozonlaag, de groep speelde elke wonderlijke noot op het perfecte moment, toetsen en blazers klonken hemels. Er hing magie in de lucht die door de verbluffende en dromerige visuele projecties nog versterkt werd en leidde tot een wonderlijk totaalspektakel.
De band speelde de eerste drie songs van achter een wazig gordijn wat resulteerde in een prachtig 3D schimmenspel. In combinatie met de sfeer die elke Sigur Ros song oproept was dit van een onaardse schoonheid. Drie nummers ver nog maar en het kippenvel was al te koop per lopende meter.
Amper één song uit die breekbare en weinig toegankelijke maar o zo mooie laatste plaat ‘Valtari’ haalde de setlist. Voor de rest had Sigur Ros voor ons een mooi uitgekiende bloemlezing klaargestoomd uit hun ganse repertoire. Veel oud werk dus die hier op magistrale wijze werd vertolkt. De songtitels gaan we u besparen, ons toetsenbord kan trouwens al die rare ijslandse lettertjes niet aan.
Wij willen gewoon kwijt dat wij emotioneel overdonderd werden door de finesse, de hemelse pracht, de klasse en de warmte die van elke song uitging.
Heel interessant en boeiend aan deze avond was dat Sigur Ros uitpakte met een drietal nieuwe songs die niet alleen veelbelovend klonken, maar die ook nog eens getuigden van een band die niet gekozen heeft voor stilstand. Sigur Ros kwam met nieuwe elektronische dingen voor de dag die wel eens naar de experimenteerdrift van Radiohead neigden en die ons vol van ongeduld deden verlangen naar alweer een nieuwe plaat (die er trouwens nog dit jaar zou komen).
Het publiek stond, gepakt door zoveel pracht en melancholie, twee uur aan een stuk werkelijk aan de grond genageld en bedankte Sigur Ros, zeker na de uitbarstende finale in de bisnummers, met een minutenlange staande ovatie waar Jonsi en zijn groep even niet goed van waren.
Vanavond waanden wij ons echt op een andere planeet. Ware het niet dat we overtuigd atheïst zijn, we spraken van een goddelijke ervaring.
Waanzinnig sterk.
Setlist
Yfirborð / Í Gær / Ný Batterí / Vaka / Sæglópur / Brennisteinn
Olsen Olsen / E-bow / Varúð / Hoppípolla / Með Blóðnasir / Glósóli / Kveikur
-------------
Svefn-g-englar / Hrafntinna / Popplagið (nieuw)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sigur-ros-28-02-2013/
… en van hun set in Vorst Nat Brussel op 26 februari 2013
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sigur-ros-26-02-2013/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Ongeveer een twee weken terug kondigde Kanye aan dat hij een verrassingsconcert in Vorst ging geven. Ik zag dat hij in the UK en in Parijs al in vorm was, maar had mijn twijfels of dat ook wel zo in het kleine België ging zijn.
Eerst en vooral 70 euro voor een ticket is veel, te veel. Het is niet de prijs dat het juiste en nodige publiek aantrekt... en dat bleek ook zo. Vorst stond ver van vol, de bovenste rijen waren zelfs afgesloten. Geen voorprogramma, geen special guest, enkel Mr. West. Het podium werd ingedeeld in verschillende schermen. Één groot in het midden, een scherm links, een scherm rechts en één bovenaan. Zodat we allemaal konden meegenieten in welke wereld Kanye zich begaf bij welk nummer.
Opeens galmt “Cold as ice” van M.O.P door de zaal om de toon te zetten waar Kanye eerst zal mee beginnen. Zijn drie hulp dj’s staan klaar. De schermen vertonen een bevroren, besneeuwd, ijzig landschap dat samen met “Cold as ice” de juiste intro voor het typerende nummer: “Theraflu/cold” is. Een hype nummer voor het publiek onmiddellijk mee te krijgen. Op dat moment heb ik zelf het nog niet door, maar het publiek is meer in een zogezegde chill-modus. Als “Mercy” dan naar mijn smaak iets te vroeg gespeeld wordt, valt het ook op. Rondom mij zie ik niemand echt meezingen. Alsof ze geen flauw idee hebben dat ‘Mercy’ een van dé hiphopplaten was van 2012.
Hij speelde niets dan kleppers. In de volgende volgorde: “Power”, “Can’t tell me nothing”, verdorie bij “Jesus Walks” wist 70% niet wat er aan de gang was. Je zag dat Kanye het publiek probeerde meenemen. Er kon zelf een lachje vanaf als een grote hoeveelheid blanke mensen ‘nigga’ onzeker mee mompelde, maar tevergeefs.
Op de tonen van “Say you will” en “Heartless” vallen schuimachtige sneeuwvlokken over Vorst. (leuke touch) “Heartless” is een prachtnummer, maar ik vrees dat hier Kanye de plaat iets te lang laat opstaan voor de casual muziekliefhebber. Na de sneeuw begon het publiek eindelijk wat te ontdooien met misschien wel het hoogtepunt van de avond. “All of the lights”. Eindelijk sprongen er wat meer mensen recht in mijn omgeving dan ik alleen. Met “Don’t like” er nog tussen volgt dan opeens “Clique”, dé plaat die iedereen MOEST kennen. Het werd de voorbije maanden enorm veel op de radio gedraaid en dat vertaalde zich dan ook in een positieve respons van het publiek. Maar dan dommelt het publiek weer gezapig in. “Runaway” ’s eerste pianotoetsen doen nog even de ogen openen, maar Kanye melkt de plaat weer veel te lang uit. Ik had er geen moeite mee, want dan zie je pas dat hij muziek leeft en ademt. Er wordt geëindigd met de o zo mooie “Lost in the world” een nummer samen met een gouden Bon Iver prachtig in gemixt. De zaal werd donker en yeezy verdween. Een ironisch gefluit volgt en na 5 minuten komt hij in een spoedtempo “Touch the sky” zingen. Een vlug bedankje en arrividerci… Domper?
Je zag dat Kanye nogal lost in the world was, het hele concept van dit concert was precies ‘hij die zich afstoot tegen de consumptiemaatschappij’ als ik dat mag afleiden uit de preken van zijn vorige concerten. Desondanks alles staat Kanye nog altijd bovenaan in het wereldje. Maar is ondertussen niet vergeten om zijn craft blijven te perfectioneren en uit te oefenen. Ik kijk enorm uit naar zijn nieuw soloalbum in hopelijk nog 2013. En ja, ik besef ook dat yeezy een enorm ego heeft en een arrogante klootzak is. Maar dat maakt hem juist. Dat maakt zijn muziek. Dat maakt zijn carrière. En dat moet je snappen voor je naar zijn concert gaat.
QUOTE: 6/10 Your hiphopconnaisseur, Sander
Organisatie: Greenhouse Talent
Het Californische Local Natives kwam in 2010 in de belangstelling met de cd ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” , die al meteen een plaatsje innam in ons muzikaal geheugen; warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, die een ‘joie de vivre’ ademt.
Op de opvolger ‘Hummingbird’ laat de band een gerijpte, volwassen indruk na; de songs zijn mooi uitgewerkt , klinken voller en gelaagd en hebben een aangenaam , donker randje . Beheerste gitaar/piano/keys/drums en zoete zangharmonieën bepalen het materiaal. Bitterzoet is dan ook de gepaste muzikale noemer.
De band is gegroeid, leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear. We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot horen we tussenin de ‘80’s funky loops van Talking Heads .
Local Natives onderscheidt zich door een broeierige opbouw en een intense spanning; songs die net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht; boeiend songmateriaal dus, met de single “Heavy feet” voorop . Je komt verder op een reeks overtuigende songs als “You & i” , “Ceilings” , “Breakers” en “Bowery “. De andere meer dromerige, sfeervolle songs moeten écht niet onderdoen en halen het .
Live kan het materiaal een ferme boost krijgen door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vallen op door hun enthousiasme en pittig gedreven aanpak.
Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie , de stekelige, dwarrelende, hobbelige , ophitsende ritmes en hun ontroerende vocale pracht!
Een apart electrobandje is Crystal Castles , uit Toronto Canada. Het duo Ethan Kath en Alice Glass (beetje Karen O Yeah Yeah Yeahs lookalike), klieft het muzieklandschap middendoor met hun genadeloze, tot murw geslagen, loeiharde electroclash, noise en hardcore. De synths worden aangevuld met strakke, trashy vervormde en overstuurde bleeps wat hen richting Atari Teenage Riot, Alec Empire, T. Raumschmiere en Otto Von Schirach brengt.
De tweede plaat was toegankelijker , en kreeg meer ademruimte door bezwerende, dromerige trance, punkfunk, ‘80’s wavepop en kitschpop, en met deze derde heeft het duo hun meest evenwichtige plaat in sfeer en kwaliteit af.
De onderhuidse spanning en de angstvocals , deels ingehouden, deels spooky , blijft de constante . Het is ons wel duidelijk dat we hier te maken hebben met een ‘soort borderline vervormde electrosynth goth liedjes’ . Sterkste songs zijn “Wrath of God” , “Transgender”, “Violent youth” en “Telepath” , én ademruimte krijgen we door een zalvende sfeervolle “Affection” en “Pale flesh”.
Even meegeven , ondanks de onverstaanbare, vervormde vocals zijn hun teksten politiek geëngageerd (onderdrukking van vrouwen, de onschuld van kinderen , …). Zo zie je maar , CC blijft een apart , uniek plaatsje innemen !
Een debuut die meer dan moeite waard is , meer zelf …een ontdekking ! én zelfs … een revelatie! is ‘World Music’ van het Zweedse Goat. Het gezelschap zou voortkomen uit een vroegere occulte voodoosekte . Wat deels terug te vinden is in de songteksten en de referenties met onze bizarre binnen- of buitenkant.
Ze brengen hier negen ongelofelijke sterke songs , aanstekelijke vlammende ‘70s retrostoner trips door de repetitieve, opbouwende , huppelende , hitsende ritmes, die dat ietsje meer hebben door de fuzzgitaren , de toevoeging van bongo’s en enthousiaste vrouwenstemmen. Het geheel klinkt psychedelisch, bezwerend , dansbaar , sensueel en erotiserend.
Lang geleden dat elk song op een plaat wist te boeien van een nieuw groepje ; hier mag je al onmiddellijk uitroeptekens plaatsen op “Goatman”; “Goathead”, “Golden dawn” en “Let it bleed” . Enkele instrumentals zorgen ervoor datje in het Goat sfeertje blijft .
Een psychedelische kosmische afrotrip, groovy, indrukwekkend en overrompelend. Kijk , dit is het oude Black Mountain op een afrobeat!
De naar Gent uitgeweken Joanna Isselé kwam eerst voor de dag met enkele haar gitaar, ukelele en stem en gaat nu in haar sing/songwriting van gitaargetokkel iets breder; een spaarzame begeleiding van elektronica , een drumbeatje , klokkenspel en backing vocals, waar nodig vullen aan . We horen op de EP vijf innemende songs die openstaan voor haar verbeelding van pinguins, professoren en westerndorpjes. Weinig samenhang qua thematiek misschien, maar bon soit , het is haar stem en de muziek die ons weet te ontroeren, met o.m. “Bird” en de single “Birdwatcher” .
Romantische , dromerige, emotievolle , gevoelige gitaarpop. De ‘Hidden’ EP staat er.
C2C (ex- Coup 2 Cross) doet waarschijnlijk niet meteen een belletje rinkelen. Waarom zou het ook, deze Franse groep was immers 10 jaar afwezig. Ik zelf leerde ze begin dit jaar kennen door met een groep vrienden Youtube af te schuimen naar toffe liedjes. Hoewel we allemaal fan zijn van rock muziek, stuiten we af en toe eens op electro muziek die ons kan bekoren. Zo ook met C2C, hun single “Down the Road” trok onze aandacht. Dankzij enige kennis van het wereldwijde web konden we al snel uitmaken dat ze op 27 februari speelden in de AB en later dit jaar ook nog op Mainsquare Festival. Hoewel de rest van mijn vriendengroep deze band uit het oog verloor, ben ik blijven zoeken en luisteren en kwam ik tot de constatatie dat ik deze dj-groep zeker eens live moest zien.
Zoals eerder gezegd heeft C2C 10 jaar stil gelegen. Deze Franse groep deed er 7 jaar over om ‘Tetra’, hun debuutplaat, uit te brengen. Hun cd brengt een mengeling van traditionele klanken versmolten met dynamische scratch en pompende beats. Dat ze er 7 jaar over deden komt voornamelijk ook doordat de 4 dj’s verschillende nevenprojecten hadden zoals Hocus Pocus en Beat Torrent.
Het eerste nummer fungeerde als opwarmer voor een publiek dat eigenlijk al opgewarmd was. Het feest barstte onmiddellijk los wanneer de dj’s het podium beklommen. De overvolle AB, volgepakt met deels Waalse jeugd, scandeerden C2C,C2C,… De sfeer was gezet en werd verder getrokken met “Delta”, een sterk dansnummer waardoor de temperatuur in de AB meteen enkele graden steeg.
Niet alleen de muziek deed het publiek wild komen, ook de spectaculaire lichtshow deed een aardige duit in het zakje. De mannen van C2C weten van wanten als het om feestjes bouwen gaat. Met “Who are you feat Olivier Daysoul” werd de overgang van dj set naar meer live set gemaakt. Naast de live drums, kwamen er ook blazers aan te pas. Het nummer heeft een meer opgewekt kantje en door de blazers doet het terug denken aan de jaren ’30 waarbij big bands zangers het nummer ondersteunden. Ook met “F.U.Y.A.” werd de live show verder gezet. Een live artiest, met wat het best omschreven kan worden als een draagbare sitar, vergezelde het viertal op het podium en verzorgde de melodische stukken.
De live performance van Eva Moongaï en Rita J. tilden “Kings Season” naar een hoger niveau. Wie op dat moment zijn pull nog aanhad, deed hem op dit moment wel uit. Of dit te wijten was aan de muziek of de verschijning van de twee dames laten we in het midden. “Because of You “ sloot de live sectie van het concert af met Pigeon John. Het eerste bisnummer was hun vorige single, “Down the Road”, waarbij ze classic rockabilly mixen met hedendaagse tunes. Tijdens het “The Beat “ toonden de jongens van C2C dat ze niet zomaar dj’s zijn, ze kunnen ook rappen en trakteerden ons op hun versie van “Intergalactic” van de Beastie Boys. Het traag opgebouwde The Cell sloot de set af, waarbij de climax de zaal voor een laatste keer uit de bol liet gaan.
Als je ooit eens de kans hebt om C2C live te zien, zou ik dit zeker doen. De manier waarop ze verschillende muziekstijlen mixen en hun eigen accenten toevoegen, zorgt gegarandeerd voor een feestavond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/c2c-27-02-2013/
Organisatie : Live Nation
De IJslandse Sigur Ros van Jón Þór 'Jónsi' Birgisson & co hebben een uniek optreden gegeven. Sigur Ros biedt een aparte trip, eentje die hemels , mystiek , spiritueel, mysterieus, dreigend en huiverend is, en talrijke emoties losweekt. In hun muziek horen we geen klassieke popsongs, maar een geluid van uitgesponnen klankstructuren en de hoge , indringende falset van Jonsi , in het IJslands , in het ‘Hooplands’ (een IJslands dialect en/of eigen ontwikkeld taaltje) en in het Engels .
Sigur Ros bracht het verleden van hun eerste drie platen samen, een schim van de ambient geörienteerde soundscapes van de recente ‘Valtari’ en richtte zich naar de toekomst door elektronische ritmes en structuren .
Het optreden in OLT Rivierenhof vorige zomer , kan achterna gezien worden als een vingeroefening van wat we vanavond te horen en te zien kregen . Een magistraal concert van een sterk op elkaar ingespeelde band op scherp en de aandacht voor detail!
In de opbouw werd hun sound omgeven door de orkestraties van Amiina , de blazerssectie en de tierlantijntjes van toeters en bellen . Hun sound werd en is iets ongrijpbaar, voert, sleurt ons mee en ontroert ten top. Linken naar de postrock , postmetal en drone zijn op hun plaats . Contrasten jazeker , door een verstilde , elegante schoonheid en ingetogen pracht , die hartverscheurend , breekbaar , pakkend , dartelend , twinkelend klinkt. En hier is sprake van meer dan zomaar wat elfenpop door de keys , de klavecimbel , (elektronische ) drums , en die aanzwellende partijen van majestueuze en martelende strijkstokken op de gitaar, die zorgen voor verrassende wendingen. En dan kom je op het gevoelsterrein van kippenvel en huivering dat ijzingwekkend en zalvend is .
Reportages over IJsland zijn altijd meer dan de moeite. Sigur Ros bood vanavond de soundtrack van dit ‘land of fire & ice’, een beleven van klanken en muzikale puzzelstukjes, die hun plaats vonden en beeldend waren door de projecties. We waren onder de indruk van natuur-, berg- en sneeuwlandschappen, gletsjers, geisers , robuuste rotsen, en hadden de opborrelende gedachtes van Jules Vernes 20000 mijlen , het genot van de hoogste, snelste en langste val van de Oostenrijker Felix Baumgartner , oceaanstormen , vulkaan uitbarstingen en lavastromen. Sigur Ros bracht het allemaal samen in indrukwekkende visuals , belichting en in een wall of sound van een reeks schitterende nummers. De eerste ‘Yfirboro” en “IGaer” werden achter een doorzichtig scherm gespeeld , waarop afwisselend de silhouetten van de muzikanten en natuurbeelden werden geprojecteerd, als op een 3d decor; subtiel uitgekiend, door de aanzwellende opbouw , de breekbare , onheilspellende tunes en de explosies. “Ny batteri” overmeesterde het publiek en was al gauw een hoogtepunt.
Af en toe konden we naar adem happen op een paar sferische songs van pure verstilling en soberheid, niet vies van een bredere omlijsting van koortjes en effects; zoals “Vaka” door de lichtvoetige eenzame pianolijnen, en “Varuo”, afkomstig van ‘Valtari’. Ook het sprookjesachtige, toegankelijke “Hoppipolla” , omgeven van een sterrenregen, was een must to see en voelen.
In de rest van de twee uur durende set werden we volledig meegesleurd in hun epische, theatrale werkstukken als “Saeglopur” en “Glosoli”. Nieuwtjes “Brennisteinn” en “Kveilur” werden gekenmerkt van elektronica, knip –en plakwerk van industriële geluiden en gruizige, knetterende beats (knipoog Radiohead). Het geheel was wonderlijk overweldigend en overdonderend .
Het ‘waauw’ gevoel zette zich verder in de bis, een aaneenrijging van drie hoogtepunten trouwens ,die telkens sterk werden onthaald . Klassiekers “Svefn-g-englar” en “Popplagio”, die gierend en scheurend de set besloot, en het nieuwe “Hrafntinna” waren een schitterende keuze . Iedereen werd gewoonweg omvergeblazen; wat een muzikale tsunami!
Sigur Ros liet zich niet onbetuigd en na ruim tien jaar toont de band aan er nog steeds te staan met hun unieke ‘progressive’ sound . Pure magie – een indrukwekkend , uitstekende set … “Thank you very much” mompelde Jonsi af en toe en met een welgemeende buiging namen ze afscheid.
Een IJslandse wind ervaarden we van Blanck Mass, prikkelende elektronica en ambiente soundscapes, en niet toevallig is hij diegene die meewerkt op het komende werk van Sigur Ros.
Setlist
Yfirborð / Í Gær / Ný Batterí / Vaka / Sæglópur / Brennisteinn
Olsen Olsen / E-bow / Varúð / Hoppípolla / Með Blóðnasir / Glósóli / Kveikur
-------------
Svefn-g-englar / Hrafntinna / Popplagið (nieuw)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sigur-ros-26-02-2013/
Videoplaylist Youtube (3 video’s)
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbyTaIKJiHyfPAogSsEYvBuQ
Organisatie: Live Nation
Niet de eerste keer dat we Dave Eugene Edwards met WovenHand aan het werk zagen, wel de wildste. De band toert dezer dagen als trio de wereld rond ter promotie van het felle en alweer steengoede ‘The Laughing Stalk”.
De kaart van de stevige en rauwe rock die de groep trekt op dat album vertaalde zich live naar een verdomd striemende brok intense rock zonder enige vorm van franjes. Gezien er deze keer geen toetsen of banjo’s te bekennen waren, werd het potige karakter van de plaat met een pak extra vet op het podium gesjanst, wat meteen ook een klein minpuntje naar boven bracht. De nadruk lag zonder weerga op een stevige geluidsmuur met als gevolg dat de subtiliteit vanavond een beetje zoek was geraakt. Dat was nu net de bedoeling van de driftige heren die daarmee dus glansrijk slaagden in hun opzet, namelijk een pot onverbloemde broeiende rock neerzetten. De bezwering en de intensiteit die WovenHand steevast op concerten tentoonspreidt was immers wel aanwezig en dat zorgde ervoor dat we alweer van een snedig, weliswaar vrij kort (amper een uur), concertje konden spreken.
Ook hebben wij een pluim voor het Russische Motorama die een sterke set in de eighties gedrenkte postpunk bracht. De zanger zijn stem bleek een perfecte kopie van Stuart Staples (Tindersticks) maar de sound was iets minder donker. Wij hoorden frisse gitaren die refereerden naar Interpol en Clap Your Hands Say Yeah en we zagen een enthousiast en ambitieus bandje met een pak potentieel in de genen. Laat die Russen maar komen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wovenhand-26-02-2013/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Opener voor Amy Macdonald was Nevada Fellow, of de 21-jarige Ruben Focketyn met zijn gitaar. Singer-songwriter noemen we dat zeker. Prachtige stem in bluesy nummers, ondergedompeld in melancholische sfeer. Maar als hij zingt over lonely roads, vraag je je toch wel even af hoeveel eenzame wegen deze fellow in zijn leven al heeft gezien. Maar kom, sowieso mooie toekomstmogelijkheden in aantocht voor deze jongen. Misschien met wat meer kilometers op zijn teller.
En dan was het tijd voor het main event van de avond: Amy Macdonald. Starten deden we met een nummertje uit haar nieuwe album ‘Life In A Beautiful Light’: “4th Of July”. Voor Amy-live-on-stage-maagden viel het vooral op hoe geweldig ze er uit zag (dat hypnotiserende glitterjurkje!), dat haar Schotse accent alleen al garantie staat voor instant cool en vooral, dat haar stem live nog zoveel beter klinkt dan op haar albums. Hierna volgden het aardige “Poison Prince” en “L.A.”. Welgesmaakte voorgerechtjes voor de hoofdschotel. Die bestond uit “Spark”, “The Game”, “Mr Rock & Roll” en “Slow It Down”. De hits “Spark” en “Mr Rock & Roll” waren - nauwelijks verbazingwekkend - live ook krachtig genoeg om als crowdpleaser te dienen. Amy en haar muzikanten moesten het publiek wel nog wat op gang trekken, maar al snel vibreerde de vloer zo dat zelfs de minder begaafde dansers onder ons verplicht werden om hun beste moves boven te halen. Amy twijfelde erover om “The Game” op het nieuwe album te zetten, maar liet zich toch door anderen overtuigen. En ook het publiek was overtuigd, dus goeie bal, vrienden van Amy. Voor “Slow It Down” vroeg Amy om audience participation. Kwestie van een gratis achtergrondkoortje te hebben en de kosten wat te drukken, zei ze. Mooi, ongelofelijk getalenteerd én gevoel voor humor. Als ik een man was, Schots en mijn muzikale talent verder ging dan een weinig indrukwekkend rondje luchtgitaar, zou ik haar al lang een huwelijksaanzoek gedaan hebben.
Vervolgens kondigde Amy een akoestische set binnen de set aan. Volgens haar betekent dat voor veel mensen een ideaal moment om even een toiletpauze in te lassen. Het eerste akoestische nummertje “Love Love” balanceerde inderdaad op het randje van geeuwwaardig, maar “Give It All Up” – in een andere en zelfs prachtigere versie dan die op het album – was hartroerend en bewees dat Amy’s stevige stem ook geschikt is voor meer breekbare nummers. Niet echt buitengewoon: “This Pretty Face”, “No Roots”, “Pride” en “Run”. ‘Degelijk’ is te zacht uitgedrukt, ‘uitzonderlijk’ te sterk. Verrast werden we door een cover van haar favoriete feel good song: “(Your Love Keeps Lifting Me) Higher and Higher”, oorspronkelijk door soul legend Jackie Wilson. De bekende hoge “eeeh aaahs” in Amy’s versie waren zelfs in redelijke mate indrukwekkend te noemen. “Don’t Tell Me That It’s Over” werd in een nieuw, rockier kleedje gestoken en voorzien van iets stevigere gitaren dan in de albumversie. “The Green and the Blue” dan deed ons een beetje nostalgisch worden naar een thuis die onze thuis niet is en liet ons “oh Glasgow…” verzuchten. Kon onmogelijk ontbreken: grootste hit “This Is The Life”, die er voor de eerste keer die avond voor zorgde dat het dak er bijna af ging. Bijna.
Op een plek waar een andere song een betere afsluiter was geweest, plaatste Amy “Life In A Beautiful Light”, titeltrack van het nieuwste album. Goede sluikreclame, maar misschien niet de sterkste keuze. Gelukkig kwam er nog een ‘encore’ met “The Furthest Star”, “Barrowland Ballroom” en “Let’s Start A Band”. Die laatste was zelfs zo overtuigend dat dat opeens geen slecht idee leek: een band beginnen. Misschien toch tijd om mijn status als amateur op de luchtgitaar te ontgroeien.
Het enige echte minpuntje aan het optreden was eigenlijk het tamelijk luidruchtige koppel achter mij met zijn ver van intellectuele opmerkingen. Maar daar kon ons Amy natuurlijk ook niets aan doen. Als dat geen reclame is voor het gebruik van oordopjes.
Amy was twee avonden lang in de Ancienne Belgique , Brussel
Setlist: 4th Of July, Poison Prince, L.A., Spark, The Game, Mr Rock & Roll, Slow It Down, Love Love, Give It All Up, This Pretty Face, Higher and Higher (Jackie Wilson cover), Don’t Tell Me That It’s Over, The Green and the Blue, No Roots, Pride, Run, This Is The Life, Life In A Beautiful Light.
Encore: The Furthest Star, Barrowland Ballroom, Let’s Start A Band
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/amy-mcdonald-26-02-2012/
Organisatie: Live Nation
Wat in 1997 begonnen is als een bescheiden nevenproject van Giant Sand leden Joey Burns en John Convertino is uitgegroeid tot een schitterende band die al lang de underground overstegen is (in tegenstelling tot Howe Gelb’s Giant Sand) en de ene klasrijke plaat na de andere heeft uitgebracht.
De nieuwste van Calexico heet ‘Algiers’ en die klinkt vertrouwd in de oren, wat gewoon wil zeggen dat de band trouw gebleven is aan hun gekende sound en zo alweer een fantastisch album heeft gemaakt.
Dit vertaalt zich ook op het podium, Calexico staat meer dan ooit voor klasse, warmte en sfeer, gebracht door een bende ervaren en fantastische muzikanten. De heren brengen prachtige verstilde songs die ons emotioneel pakken, afgewisseld met feestelijke zuiderse muziek waarin de blazers en lekker rollende keyboards het mooie weer maken. Het valt ons op hoe zeer de klasbakken op elkaar zijn ingespeeld zonder hierbij hun enthousiasme en spontaniteit te verliezen. Joey Burns, wiens stem hemels klinkt, neemt zijn makkers op sleeptouw om samen voor een onvergetelijk concert te zorgen waarin de hoogtepunten te talrijk zijn om op te noemen. Het is feest bij “Minas de Cobre”, “The Chrystal Frontier” en vooral bij “Guero Canelo” die hier in een schitterende lange superenthousiaste versie wordt vertolkt. Maar het is evenzeer genieten van de verstilde pracht van o.a. “Furtune Teller” en “Vanishing Mind.
Calexico pakt ook weer uit met een paar rake covers, zo is de song van Love “Alone Again Or” hen echt op het lijf geschreven, alsof Arthur Lee in 1967 al wist dat Calexico enkele decennia later de perfecte band zou zijn om zijn song te vertolken.
Calexico schittert vanavond op alle gebied en wordt daarvoor uitbundig bedankt door het Franse publiek dat helemaal overstag gaat als de band fijntjes nog een stukje Manu Chao in hun muziek verwerkt, altijd een goede zet. Ze zouden die Franse feestneus eigenlijk eens moeten bellen, uit zo een samenwerking zou zeker iets boeiend kunnen voortkomen.
Feest, klasse en uitmuntende muziek, daarvoor staat de band al jaren garant, zaal Aeronef krijgt er vanavond weer een knap staaltje van. Een vijfsterren optreden. Check Couleur Café Brussel en Cactusfestival in Brugge deze zomer maar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/calexico-24-02-2013/
Organisatie: Aéronef, Lille
‘Four seasons in one gig’ … Heerlijk wat Calexico , het collectief uit Tuczon , Arizona, presteert , een twee uur durende set van maar liefst 22 nummers, ‘vier seizoenen’ in een stemmige tune gebundeld in de sferen van de spaghetti westerns van Sergio Leone – de sounds van Morricone en de kenmerkende beelden van Tarentino; beelden van stoffige kleding, pistolen in de holsters , stoppelbaarden , zweetparels op het aangezicht, spek en bonen , een saloon bar, dampende lijven, mooie Claudia Cardinale vrouwen , whisky’s, tequila’s, mosquito’s, ruige taal, goudkoorts en met een zwerversbestaan aan de grens Mexico – VS, flitsen voorbij …
Calexico , rond Joey Burns (zang, gitaar, bas) en John Convertino, is ‘back’ en heeft na vier jaar een nieuwe plaat uit , ‘Algiers’ , die verwijst naar een wijk in New Orleans. Het duo deed beroep op de Spaanse gastzang van Jairo Zavala en de Mexicaans klinkende trompet van Jacob Valenzuela, en dat zorgt ervoor dat hun kleurrijke, warme rootsamericana een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tintje krijgt; een soort exoticapop, gezien hun broeierige sound doorspekt wordt met streepjes mariachi/latino, tex-mez , jazz en folk.
Latijns-Amerikaanse tunes die een sfeer en cultuur van dans, feest en vriendschap bieden, of van hoop , verlangen , maar ook eentje van wantrouwen , indringende, starende blikken, nostalgie en weemoed. Een uniek beleven voor hun muziek die nog een extraatje kreeg door de kermissfeer op het pleintje aan het Depot.
En de heren van Calexico hadden wel 5 muzikanten mee, waarvan een Zuiderse blazerssectie , keys, toetsen, xylofoon , accordeon , steelpedal , naast de traditionele gitaar, bas en drumpartijen; de dromerige zang van Burns en de typische Spaanse zang borrelden en tintelden.
We hoorden een klasseband die de verschillende stemmingen op ongedwongen wijze samenbracht in een reeks sfeervolle, dromerige, broeierige en aanstekelijke songs . In de eerste songs “Epic”, “Across the wire” en de huidige single “Splitter” viel er al meteen, door de grooves, dynamiek en opwinding te noteren. De eerste danspasjes werden gezet . Maar Calexico is ook groots door hun doorleefde americana, gebed in een melancholiek sausje als op “Roka” en “Para” .
De goed op elkaar ingespeelde band creëerde een intense spanning en deed de temperatuur in het Depot stijgen . Het materiaal werd op bezielde wijze gebracht, soms ingehouden en was subtiel uitgekiend . We voelden de vibes door de ruimte die het instrumentarium kreeg. We werden heen en weer gewiegd door de kenmerkende lichte ‘waves’ van “Dead moon” , “Minas de cobre”, Ballad of Cable Hogue en “No te vaya”, naast de aanstekelijke ritmes van een “Fortune teller” en “Algiers”. In één van hun instrumentale nummers sijpelt bluegrass door. Op de groove van “Alone Again or” en het afsluitende “Puerto” kon je niet omheen een Mexicaans dansje en drankje.
Ze maakten hun set compleet door deels een feestje met The Dodos (support act) op te bouwen , “Little black egg” en “Guero canelo” ; beeldend klonken ook een “Sunken waltz” en “Crystal frontier”, de doorbraak single naar het grote publiek, en met een knipoog naar onze Buscemi . En dan kon je met een reikende hand besluiten met het innemende, breekbare “Vanishing mind”, ideaal in het decor van de laatste sneeuwvlokjes in februari!
Een uitermate genietbare avond hadden we met de exoticapop van Calexico, die intimiteit, weemoed bundelde en uitnodigde tot een swing en danspas . Tot op Couleur Café & Cactusfestival o.m.!
Het uit San Francisco afkomstige duo The Dodos, Meric Long (zang/gitaar)) en Logan Kroeber (drums/zang) hadden een vijftal jaar terug iedereen mee met hun debuut ‘Visiter’ , een zompig, freakende oase van bluesrock, americana, folktronica en psychedelica onder de onvaste, licht doordrammende zang van Long. Het creatieve, intens aanstekelijke gitaargetokkel, het slagwerk en de subtiele synths en geluidjes maakten die sound uniek.
Momenteel klinkt het allemaal minder rauw , scherp , aanstekelijk en beklijvend . De twinkelende, broeierige catchy ritmes zijn er wel deels , maar hebben niet meer ‘die fond’ van vroeger . Fijn setje van een goed half uur , maar écht ook niet meer …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-dodos-23-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/calexico-23-02-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
‘Future Vintage’ is de nieuwste creatie van Arno. De pensioenleeftijd nadert, en wat doet een mens dan, zo vlug mogelijk weer het podium op. De drang was niet te stoppen. En we zullen het geweten hebben. De eminence grise van de Belpop is terug van nooit weg geweest, ondanks “Brussld”. De oude rakker/rocker legt opnieuw z’n emotionele ziel bloot. Zowel in z’n songs als in z’n soms hilarische bindteksten. Een nostalgische ziel, want de spirit van TC Matic is nooit ver weg. De hoekige gitaren, de funky/jazzy arrangementen, ritmische drums. Vintage dus. Maar ook verrassend met elektrische/machinale ritmes. Future dus. De grauwe doorleefde stem is de constante. Wat hij bewijst met deze nieuwe tour is dat Arno LEEFT op het podium en voor z’n fans. Declameren in het ‘Arnolais’. Een stoel, een micro, wat vuilbekkerij van “kus m’n kl…”. Maar niemand die daar beter mee weg komt dan Arno. Want iemand die geridderd is, mag net dat ietsje meer. Van de prins geen kwaad.
De kennismaking in de MaZ is top. Vriendelijk onthaal, goede akoestiek. Doet denken aan de AB Box. Direct een brok rockgeschiedenis op het podium is een meevaller. Het publiek, merendeels met prachtige grijswitte haren, maar ook een pak tieners, kon direct worden ondergedompeld in Arno’s “je m'en fou”-attitude. Na het openen van de deuren mocht het publiek anderhalf uur ‘verlangen’ naar hun held. Denk eraan Arno, net als jij wordt je publiek er ook niet jonger op.
Na z’n ondertussen gekende openingsklassieker : “ ksien content da iedrien betoald et” kon het publiek de benen strekken en de schouderspieren losmaken op nummers als “ We want more” , met een 1-2-3-4 hoedje van papier in weggemoffeld !?, typisch Arno, “ Je suis fantastique” en “Que pasa”. Qua stevige rockintro kan dat tellen. Zeker omdat het publiek direct mee was en er duidelijk zin in had. Bij “Elle pense quand elle danse” kwam de cd-hoes van ‘Brusseld’ me zo voor de ogen, z’n ding doend op de stoel. Of hoe je met je indringende, roestige stem een zaal stil krijgt. Met “I don’t believe” en “Ratata” hangt de spirit van TC Matic aardig in de lucht. Niemand anders durft z’n mémé zo omschrijven als Arno, “une saloppe met grote …”, maar ook hier komt er niemand anders beter mee weg dan hij. Zijn stijl, weet je. Mooie intro voor “Lola”. Oude vriend Serge Feys zingt aardig mee in “Die lie”. Dat plezier en glinsteringen in die ogen, ontroerend mooi. Herinneringen werden bovengehaald met “Je veux nager”, “The parrot brigade” en “Dit pas ça à ma femme”. Met daartussen verweven het onwerkelijke verhaal van de dildo voor z’n tante en de chocomousse. “En da werkt hé vent”!! “ Quand les bonbons parlent” is een mooi rustpunt, al is dat bij Arno relatief natuurlijk.
De grijze haren in het publiek gaan zowaar wapperen bij een voorzichtige poging tot headbangen, de leeftijd weet je, bij “Meet the freaks”, “Comme à Ostende” en “Hot head”. De songs “Watch out boy” en “Les yeux de ma mère” zijn op Arno’s lijf geschreven waar de rauw geschraapte stem helemaal tot z’n recht komt. Na “Show of live” gaat de beuk er nog eens stevig in met “With you”, en de herbewerkte “O la la la” en “Putain putain”. De buitensmijters van dienst waren “Vive la liberté” en het nummer-met-de-cimbalen “Bathroom Singer”.
Dat Arno nog lang niet uitgeteld is, bewijst hij nog maar eens, ondanks het feit dat hij steeds weer controverse oproept en steeds weer moet bevestigen. Met een perfecte mix van oud en nieuw werk weet hij steeds meer mensen te boeien, dat zie je aan z’n publiek. Waar bij de meeste artiesten de fans mee oud en grijs worden, weet hij toch opnieuw de jonge garde aan te spreken. Al zal het feit dat hij iets milder is geworden daar zeker een rol in spelen. Vanavond bijgestaan door gitaristen Filip Wauters en Mirco Banovic, de jonge drummer , hij kon z’n zoon zijn, Matthijs Vanderleen, en jarenlange steun en toeverlaat Serge Feys, rockten ze als nooit tevoren. Arno zingt niet, hij declameert. Hij werkt niet, hij entertaint. Arno kopieert geen genre, hij IS een genre. De grootste schenenschopper van België roept natuurlijk controverse op, maar what you see, is what you get! Arno puur. De leeftijd en herinneringen: vintage. But the future is ahead. De tand des tijds knaagt, maar Arno bijt terug!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-23-02-2013/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Pomrad is het soloproject van Adriaan Van de Velde die in mei 2012 de EP ‘Vlotjes’ uitbracht. Gewapend met keyboards, sampler, synthesizers, keytar & talkbox brengt Pomrad hedendaagse elektronische muziek. Hij wordt ook wel eens de prins van de Antwerpse bass music of de Belgische Hudson Mohawke genoemd. De release van de nieuwe EP ‘This Day’ is voorzien in mei 2013 en komt uit op het Londense label Earnest Endeavours. Hoewel Pomrad geprezen wordt als artiest, kunnen wij ons niet achter deze lofzang scharen. Het is muziek waar geen gevoel bij komt kijken maar die eerder thuishoort na een nachtje stappen waar je zo delirisch bent dat de muziek die op de achtergrond speelt van geen belang is. Het podium leek alleen van hem terwijl het publiek als stenen pilaren stond te kijken naar deze one man show en stapvoets afdroop naar het café. Pomrad isn’t rad…
SX is een Belgische etherische indiepopgroep uit Kortrijk gevormd door zangeres Stefanie Callebaut, Benjamin Desmet op keyboard en gitaar en drummer Jeroen Termote. In 2009 konden ze op een nationale doorbraak rekenen met de single “Black Video” en hun debuutalbum ‘Arche’ volgde in 2012. ‘Arche’ werd geproducet door Ben H Allen III, wie in het verleden ook al samenwerkte met Gnarls Barkley, Animal Collective, MIA, Deerhunter,...
Ze speelden vorig jaar in het voorprogramma van niemand minder dan Yeasayer en zijn momenteel bezig met hun Benelux tour waar thuishaven de Kreun één van hun haltes was. Het concert was uitverkocht, net als hun toekomstige shows in Gent en Antwerpen. Een show met klasse, niet enkel op muzikaal vlak maar ook visueel stelen ze de aandacht door de reflectie van schakeringen van licht op een grote, zilveren schijf. De stem van Stefanie legt accenten op de beats die uit keyboard, drum en reverb gitaren vloeien variërend van sensueel, tot euforisch en melancholisch. Een stem die doet denken aan de hoogtes van Florence and the machine en de laagtes van Kate Bush, met een kracht die geen grens lijkt te kennen.
SX onderscheidt zich van andere popbands net door dit samenspel van explosieve popbeats en een uniek stemtimbre. Het concert kon nadien op positieve media aandacht rekenen in het VRT journaal.
Jammer dat het publiek SX niet het respect betuigde die ze verdienen. Velen vonden het noodzakelijk tijdens het concert bij te praten. Een factor die onnoemelijk storend is voor zij die de focus wel op de muziek willen richten. Artiesten als SX verdienen niet minder dan de volle aandacht…
Organisatie, Kreun, Kortrijk
Unday Records Labelnight 2013 - Een intieme sfeer met een donker kantje
Unday Records Labelnight
MaZ
Brugge
Unday Records Label vormt een onderdeel van N.E.W.S, een groter Gents gegeven. Onder dit label staat ook de hype van dit moment, Trixie Whitley. Dat het label een oog heeft voor vrouwen met talent werd vrijdagavond in de Magdalenazaal bevestigd. Op het menu stonden drie vrouwelijke singer-songwriters, de ene al wat bekender dan de andere.
Imaginary Family (Joanna Isselé) is voor velen waarschijnlijk bekend door haar single “The Bird Watcher”. Isselé gaf de aftrap met het intieme “Please stop staring” een nummer geschreven over een buurman als we haar mogen geloven. De toon van de avond was gezet, rustige muziek met een ietwat donker kantje, dit smaakte naar meer. Haar muziek kan ietwat vergeleken worden met deze van Love like birds, maar dan met muzikale teksten die je wenkbrauwen doen fronsen. Haar nummer “Mr. Pinguin” past hierbij goed in het plaatje, waarbij ze een verhaal zingt over een eenzame pinguïn. Doorheen de set werd het duidelijk dat Isselé veel belang hecht aan het beschrijvende karakter van haar teksten. Ze nemen je als het ware mee naar een droomwereld waar het verhaal zich ontspint voor je ogen en jij niets anders moet doen dan zitten en luisteren. De set kende een sterke opbouw waarbij de driekoppige band ook af en toe wat explosief uit de hoek kon komen en het lo-fi folk gehalte af en toe doorbraken.
Hierna was het de beurt aan Blackie and The Oohoos. De knipoog van Imaginary Family naar een donkere achtergrond werd vanaf het eerste nummer ingezet door het openlijk staren naar de donkere kanten van het universum. “Song for two Sisters” is een meeslepend, mysterieus nummer dat goed zou thuishoren in een heksenfilm. De stemmen van de zussen Martha en Loesje Maieu vullen elkaar op een sublieme manier aan en tillen het sterke instrumentale nummer naar een hoger niveau. “Nemo” lijkt in eerste instantie te breken met de twee eerste nummers van de set, maar niets is minder waar. Ondanks de opgewekte muziek vertellen de teksten een ander verhaal. Ze trekken dezelfde lijn door naar het dromerige “Sad and Blue”. Met “Young Running” keert het tij in de set, dit vocaal sterk nummer kent een rustige opbouw en sleurt je langzaam mee in een explosie van goed gecomponeerde klanken. Ook het psychedelische in hun muziek schuwen ze niet, “Mistery boys” doet ons terug denken aan de Doors maar dan met vrouwen. Kortom Blackie and the Oohoos brengen een veelzijdigheid van muziek die hen wel past.
De afsluiter van de avond was Maya’s Moving Castle . Tot dan toe onbekend terrein voor yours truly, een zware fout durf ik grif toegeven. Ann-Sophie Claeys brengt muziek dat neigt naar Bat For Lashes en The Knife. Muziek met een hoog droomgehalte dat fungeert als een lichtbaken in donkere tijden. De dromerigheid werd bevestigd tijdens “Pelleas & Mélisande”. De vrolijke muziek, aangevuld met de intrigerende stem van Claeys, deed menig mens in de zaal even naar adem happen. “Sky’s Blue” klinkt dan weer eerder poppy, waarbij de stevige drum het nummer draagt. Opmerkelijk was het gebruik van een marxofoon. Dit is een snaarinstrument waarbij hamertjes de snaren aanslaan. Dit instrument werd enkele keren gebruikt tijdens het concert en had een grote invloed op de melodie van de nummers. “Alas my love” was dan weer het compleet tegenovergestelde, dit eerder sober nummer werd gedragen door de cello en de stem van Ann-Sophie. “80’s Dream” deed ons terug denken aan Depeche Mode door de manier waarop de synthesizer een pertinente rol kreeg in dit nummer. Ook werd de zaal getrakteerd op “Messy”, een nieuw nummer dat volledig in het repertoire van Maya’s Moving castle past. Dit eerder dansbare nummer toont aan dat Maya’s Moving Castle veel veelzijdigheid kent en zich niet zomaar in een hokje laat stoppen.
Unday Label Night - drie vrouwelijke singer-songwriters – Een geslaagde avond - Een intieme sfeer met een donker kantje
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imaginary-family-22-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blackies-and-the-oohoos-22-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mayas-moving-castle-22-02-2013/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Noem om het even welk rock’n’roll cliché, en chanteur de charme Arno heeft het meegemaakt. Wel, op ééntje na dan. Er schuilt immers teveel joie de vivre in de Oostendse Brusselaar om zoals verschillende van zijn Angelsaksische collega’s vroegtijdig onder de zoden te gaan liggen. "We're the best, we're better than the rest, we're ready for the show" klinkt het dan ook strijdvaardig op zijn recentste single “Show Of Life”. Ook op het bijhorende album ‘Future Vintage’ blijft het bijna 64-jarige enfant terrible van het betere chanson opvallend ambitieus. Niet alleen kampeerden hij en zijn compagnon de route Serge Feys in het hippe Bristol voor de laatste opnames van die plaat, tevens werd niemand minder dan de gevierde John Parish (producer van o.a. PJ Harvey, Eels, Sparklehorse en Giant Sand) aangetrokken om achter de mengtafel plaats te nemen.
Arno is en blijft echter een performer die je in levende lijve moet horen en zien. In Gent had men die boodschap alvast goed begrepen, want daar konden Arno en zijn metgezellen afgelopen donderdag rekenen op een uitverkochte Vooruit om een paar van hun nieuwe songs uit te proberen. Opener “We Want More” is zo één van die songs vanop ‘Future Vintage’ die onmiskenbaar de melancholische ondertoon van producer Parish draagt. Voeg daarbij een schuimbekkende Arno die nonchalant in zijn wilde grijze haren knijpt en danst als een gecastreerde stier, en je beseft al gauw dat dit optreden een grand cru wordt.
Een opvallend strak eerste concertkwartier werd volmaakt met een aantal oudjes. Op “Fantastique” kon de bluesman in Arno zich een eerste keer uitleven op harmonica, en ook de T.C. Matic evergreen “Que Pasa” blijft ruim drie decennia na datum even onheilspellend als bezwerend nazinderen. Wanneer Arno zich gaandeweg ontpopt tot een would-be stand-up comedian enkel gewapend met wat aangebrande onderbroekenhumor, een politieke sneer links en rechts en een mondje Gents steekt hij het publiek pas echt in zijn broekzak.
Muzikaal zoekt en vindt hij daarbij de juiste contrasten tussen zacht en hard, en tussen uitbundigheid en introvertie. Zo wordt het nieuwe nummer “I Don’t Believe” laconiek opgedragen aan Bart De Wever, wat in een socialistisch bolwerk als Gent maar wat graag op massaal hoongelach werd onthaald. En passant laten Arno en zijn uitstekende band met gitarist Filip Wauters voorop de kans niet liggen om met een smerige grotestadsblues kraker als “Meet The Freaks” spreekwoordelijk de vloer aan te vegen met stadiumacts als The Black Keys en The White Stripes.
Dat de wilde jaren van muzikale en andere omzwervingen tussen pakweg Montreal via Parijs naar Brussel en omgekeerd hun tol beginnen eisen behoeft geen betoog. Om van de nood dan maar een deugd te maken grijpt Arno regelmatig naar een stoel om de De Grote Emoties te vertolken, maar nooit zonder een lach en een traan. “Lola, etc...” wordt opgedragen aan zijn ‘mémé met de dikke tetten’, zijn onvoorwaardelijke liefde voor de heimat ‘aan het zeitje’ zit helemaal vervat in Léo Ferré’s “Comme à Ostende”, en uiteraard is er die ultieme tearjerker “Les Yeux de ma Mère” die zelfs gerenommeerde ijskonijnen als Jan Becaus en Ivan De Vadder een traantje doen wegpinken.
Het enige minpunt aan een optreden van Arno is dat iedereen intussen weet welke oudjes de sjofele troubadour in het losse zwarte pak zal opdisselen tijdens la grande finale. Daar tegenover staat dat T.C. Matic één van de strafste groepen ooit was die dit landje heeft gebaard, waardoor “With You”, “Oh La La La” en “Putain Putain” wel voor eeuwig en altijd als een soort heilige drievuldigheid van Arno’s muzikale erfenis, en bij uitbreiding ons cultureel erfgoed, zullen aanzien worden.
De enige bisronde had alvast één grote verrassing in petto. “Les Filles du Bord de Mer” werd (althans voorlopig) afgevoerd ten voordele van een leuke ska versie van “Vive ma Liberté” en de clowneske act met de cymbalen tijdens de aangebrande reggae deun “Bathroom Singer”. Het waren de luchtige afsluiters van bijna twee uur cultureel verantwoord topentertainment door een rasperformer die tot ver over de landsgrenzen heen zijn gelijke niet kent.
Ook op zijn stilaan gezegende leeftijd schiet Arno’s kleintje nog redelijk verre. Precisie is hierbij niet aan de orde, wel de impact op de lachspieren en het gemoed.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de Arno clubtour totnutoe (eind 2012 – 2013)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-23-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-30-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-20-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-3-12-2012/
Deze recensie is opgedragen aan Peter ‘Jim’ Impe (1970-2008). We’ll keep the flame alive!
Organisatie: Live Nation
Racing Genk was toch aan het verliezen tegen de Duitsers, dus waarom niet eens naar de Nijdrop voor een voor mij onbekende Ierse singer-songwriter die je aangeraden wordt? Adrian Crowley, is 45, woont in Dublin en is eigenlijk voornamelijk bekend in Ierland.
’I See three birds flying’ is het zesde album van de Ierse singer-songwriter, en wordt uitgegeven door Chemical Underground, het Glasgowse label van onder meer Mogwai. Veel nieuwe zieltjes zal Crowley met zijn Europese tour wellicht niet bijwinnen, de koppen kon je vanavond in de Nijdrop letterlijk tellen, en blijkbaar was de opkomst eerder in de week in Trix van dezelfde grootte orde. De positieve kant aan de lage opkomst was dan weer dat dit een bijzonder intiem concert was, alsof deze Ier in je woonkamer kwam optreden.
Crowley speelde vanavond vooral nummers uit zijn laatste plaat, en had enkel zijn elektrische Gretsch-gitaar meegebracht, daar waar hij op zijn platen een redelijk rijke orkestratie gebruikt, met onder meer piano, strijkers en mellotron. Nu, eigenlijk was dit geen probleem, de nummers klonken absoluut niet kaal, Crowley heeft een warme bariton (denk aan Kurt Wagner van Lambchop), en hij toverde met gemak verschillende melodielijnen uit zijn Gretsch, door het gebruik van delay.
Dit cafe-optreden deed me dan ook denken aan Jeff Buckley’s ‘Live at Sin-e’, niet dat Crowley’s stem ook maar in de buurt komt van Buckley, maar het gitaargeluid en de gemoedelijkheid van een artiest die voor individuen eerder dan voor een massapubliek staat te spelen, was toch het grote raakpunt met die opnames.
Zoals alle Ieren, is Crowley een gemakkelijke babbelaar, dus tussen de nummers door, kregen we anekdotes over met twee gitaren met Ryanair vliegen, een lading CDs laten nasturen naar de Trix, of het verblijven in het Amsterdamse Backstage hotel. Crowley’s songteksten zijn heel filmisch en hebben een zekere literaire kwaliteit, wellicht typisch Iers, ook bij Luka Bloom vind je dit terug. Toen hij “From Champions Avenue to Mysery Hill” speelde, waande je zo in de straten van de Ierse hoofdstad, en ook bij “At the starlight hotel” kon je je een typisch ouderwets Iers hotel voorstellen met dikke tapijtvloeren en zware luchters.
Pareltjes van nummers vanavond, van het eerste tot het laatste, vreemd eigenlijk dat Crowley niet meer bekend is. Festivalprogrammators, zoek je deze zomer een rustpunt tussen al het rockgeweld, zet dan deze man op je affiche, het publiek zal je zeker dankbaar zijn.
Als voorprogramma van Adrian Crowley, speelde Imaginary Family. Dit drietal rond de naar Gent uitgeweken Brabantse Joanna Isselé, zat vorig weekend in Duyster, en speelt muziek die perfect in het concept van dit programma passen. De stem van Isselé doet denken aan Stina Nordenstam, en de band kleurt de nummers origineel in, wat een pluspunt is om op te vallen tussen de vele meisje-met-een gitaar groepjes. Isselé heeft veel verbeelding, haar nummers gaan over pinguins, professoren en westerndorpjes, en dat is misschien nog een punt van kritiek, een grotere eenheid in de teksten zou het geheel overtuigender maken, dat is toch wat Crowley vanavond overtuigend demonstreerde.
Neem gerust een kijke naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/adrian-crowley-21-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/imaginary-family-21-02-2013/
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Leuk meegenomen zo’n concert van Dan Deacon, een geniale elektronicanerd uit Baltimore, Maryland. Omgeven door een veelal analoge apparatuur en omringd door feestverlichting en een gloeiende doodskop, zien we hem als live band met een tweede knoppenfreak en 2 drummers, de zaal op z’n kop zetten.
Dan Deacon - Een apart, weirde figuur die in de belangstelling kwam met de in 2009 ‘Bromst’ en de pas verschenen ‘America’ . Hij heeft eigenlijk al een pak platen uit en hij knutselt, knipt , plakt, en brengt een ratatouille aan stijlen en elektronisch vertier. Indietronica, psychedelica en avant garde kruisen het pad , waarbij het materiaal op plaat wel goed klinkt, maar nu niet uitdrukkelijk ongelofelijk kleeft en inwerkt op de dansspieren; live krijgen ze een boost door energieke , hypernerveuze en beukende ritmes en een overstuurde zang.
De muziek wordt op het podium uit z’n context gehaald. Zijn liveshow is overweldigend en hij zorgt voor een unieke interactie met z’n publiek; hij maakt er een reality show van , die de massa aanspoort tot een harlem shake , een menselijke haag , een dance battle of moshpits , waarbij men elkaar zalvend aanraakt.
Entertainment , kletterende elektronica en beats , opgezweept door harde, strakke synchrone drums … Ook vanavond wordt het publiek in de Kreun op sleeptouw genomen en beleven de aanwezigen een uniek topavondje van ‘geektronic’, zoals Deacon z’n muziek omschrijft van gekke, vrolijke en intelligente sounds ; en worden ze in een feeststemming ondergedompeld.
Een luide Queen’s “Bohemian rhapsody” en de countdown tot nul vormden de aanzet tot deze fijne , ontspannende , verrukkelijke trip van lawaai, gekte, schoonheid en opgewondenheid !
Voor de afwezigen geen paniek, hij komt opnieuw naar de Bota tijdens Les Nuits . Check je maar in voor deze party!
Organisatie: Kreun , Kortrijk
We houden wel van de liefdevolle pop van de Britse Ellie Goulding . De Londense debuteerde knap , twee jaar terug, met ‘Lights’ en met songs als “Starry eyes”, “Under the sheets”, “This love (will be your downfall)” en “Your biggest mistake”; ze had alvast enkele beloftevolle singles uit. Een kleurenpalet van dromerige synthpop , die een danspasje kunnen verdragen. De opvolger behoudt de hitgevoeligheid en lovestories en gaat van sfeervolle, trippende synthpop van “Don’t say a word” , “Anything could happen” , “Joy” en “Lights” , naar dromerige balladpop , waarbij het zelfs uitermate sober kan klinken – piano – stem - als op “I know you care” en “Dead in the water”. Een krachtige , deftige dansbeat kan ook worden toegevoegd , “I need your love” met Calvin Harris. De songs hebben een geëmotioneerd timbre en worden gedragen door haar indringende, lichthese vocals . Toegegeven overdonderend is de plaat nu wel niet , maar leuk , ontspannend en lichtgevoelig wel.
Bat For Lashes , de Briste band (uit Brighton) van de bevallige Natasha Khan (Britse van Pakistaanse afkomst); een donkere schone , brengt goede muziek brengt en heeft een sterke persoonlijkheid en uitstraling .
Ze kreeg de verdiende airplay met de vorige cd ‘Two suns’ en de single “Daniel” , die een muzikaal geheim prijsgaf van sombere, dreigende, etherische, theatrale gothic folkpop.
Op de nieuwe cd ‘The haunted man’ ademt de muziek meer ruimte. Stemmige , zorgvuldig opgebouwde , broeierige composities, die sfeervol , relaxt , meeslepend , dwingend zijn, en net niet ontploffen.
De hoes valt op, een schitterende hoesfoto trouwens, van Ryan McGinley, waarop we een naakte Khan zien , die een jonge knaap op de schouders torst.
Tekstueel is ze op zoek naar de essentie van zichzelf ; het klinkt warrig met een filosofische, psychologische ondertoon , maar de 33 jarige is op het podium een lieve, dynamische, jonge vrouw, een elfje, onschuldig, speels, vol levenslust en optimisme.
De repeterende ritmes , de diep dreunende basses en synthbeats, de doffe, apocalyptische drumroffels en de prikkelende elektronica, en haar belangvolle indringende vocals zijn de barometer en zorgen voor materiaal met een emotievol dramatische stijl en een betoverend karakter .
We horen voldoende varianten in het genre en houden van songs als “All your gold” , “Horses of the sun” , “Laura”, “Marilyn”, een uitgesponnen “Deep sea diver” en de titelsong .
Bat For Lashes valt te situeren in de etherische pop van Kate Bush, Godfrapp, Toni Halliday (Curve), Elisabeth Frazer (Cocteau Twins), Alison Shaw (The Cranes) , Lamb (Louise Rhodes) , Bel Canto en Sigur Ros . Bat For Lashes toont aan een blijvertje te zijn!
Binnen het rijtje van de aparte (abstracte) elektronica kunnen we niet omheen Flying Lotus aka FlyLo alias Steven Ellison, Usa. Hij is een elektronicabricoleur, in de voetsporen van Aphex Twin, Squarepusher, Venetian Snares en Mouse On Mars. We horen op mans platen een ingenieus avontuurlijk en broeierig brouwsel van underground elektronica, klassiek, hiphop en dance.
De nieuwe plaat lijkt een lange soundtrack te verwerken van elektronische tunes, minimal techno , soundscapes , trance , chillout en jazzy tunes . Enerzijds uitnodigend naar een sprookjesbestemming , anderzijds onheilspellende trips, zoals we dat toch wel een beetje gewoon zijn van de man. Een weird amalgaan van klanken , maar toch redelijk toegankelijk. FlyLo behandelt klanken en creëert talrijke sfeertjes, waarbij hij al of niet herkenbare vocals toevoegt . Hij klopte o.m. aan bij Erykah Badu , Thom Yorke en we horen ergens een achtergrond zang van Niki Randa en Laura Darlington .
Tot slot ‘Until the quiet comes’ brengt overwegend een beeldrijke, lieflijke klankkleur.
Caroline Smith is een indie sing/songwriter van Minnesota. Op dit moment heeft ze twee cd's uit nl. ‘Backyard Tent Set-2008’ en ‘Little Wind’ . Beide folkachtige albums liggen in het verlengde van mekaar en worden gekenmerkt door prachtige melodieën en harmonieën. Aan het album ‘Little Wind’ zijn enkele grungy gitaren toegevoegd. De muzikale begeleiding van Arlen Pfeiffer, Jesse Schuster en David Earl als de ‘The Good Night Sleeps’ komen de folky songs van Caroline Smith ten goede.
Beste nummers zijn "Green to grey" van het eerste album en "Tanktop" van het tweede album.
Zeker een ontdekking waard; en neem van de gelegenheid gebruik te luisteren naar haar speciale stem.
Nederlands 
Français 
