Eurosonic - Noorderslag 2013 - The European Music Conference and Showcase Festival
Eurosonic - Noorderslag 2013 – 9 -12 januari 2013, Groningen
Diverse locaties
Groningen
2013-01-14

Eurosonic - Noorderslag 2013 - The European Music Conference and Showcase Festival – 9 -12 januari 2013, Groningen - overzicht

Cijfers zeggen soms meer dan woorden: totaal aantal bezoekers (uitverkocht): 35.000, nationaliteiten: 45,  acts: 304, aantal podia Eurosonic: 36, aantal podia Noorderslag: 12, media & journalisten: 404, radiostations: 31.
Dat is waar de 27ste editie van het muzikaal showcase festival Eurosonic/Noorderslag in het Nederlandse Groningen voor stond anno 2013. Een ware slijtageslag dus voor iedere muziekliefhebber die zoveel mogelijk bands wil meepikken en daarom continu in een onaangename gemoedstoestand verkeerd ergens op hetzelfde ogenblik op een ander podium ‘the next big thing’ te missen. Maar met wat voorbereiding, inzicht in de ruimtelijke ordening van Groningen en af en toe een vlugge kroket uit de muur lukt het toch om een eigenzinnig parcours uit te stippelen. Verslag van een persoonlijke verkenning.

Eurosonic
Donderdag 10 januari 2013
De eerste nummers van Temples, een nieuwe Britse ‘buzz band’ van NME, klonken aanvankelijk vooral als een doorslagje van The Last Shadow Puppets. Pas halverwege, op het moment dat hun Deep Purple orgeltje een prominenter rol ging spelen, werd duidelijk waarom dit jonge, met early seventies uitgedoste kapsels tot de muzikale ‘new psych’ lichting gerekend wordt. Wat volgde was een hypnotiserende set, niet in het minst omdat de T Rex lookalike frontman/zanger enkele verslavende gitaar riffs in de vingers had die ons geboeid bleven doen luisteren tot het eind.

We kunnen ons voorstellen dat een plaat opzetten van het Londense Stubborn Heart een aangename en inspirerende ervaring moet zijn. De hemelse stem van zanger Luca Santuci is ‘white soul’ pur sang en de combinatie ervan met hedendaagse dubstep en elektronica heeft eerder net als James Blake en Mount Kimbie haar nut en vernuft al bewezen. Live ging dit weinig charismatische duo helaas de mist in. Visueel gaat van een statische zanger en iemand achter de knopjes sowieso weinig aantrekkingskracht uit. Erger was dat de subtiele zang verdronk in een zee van opgefokte, luide beats en bleeps.

Hamferd uit de Faroër eilanden brachten ‘doom metal’ volgens de regels van de kunst: imponerend, onheilspellend traag en niet vies van een vleugje tragiek en pathetiek. Dat hun groepsnaam zou verwijzen naar hallucinaties van familieleden over overleden zeevaarders verwonderde ons niets. Echt schrik kregen we pas van hun uiterlijk: geen overdadige haargroei, tatoeages en stinkende leren jassen zoals doorgaans gebruikelijk in dit genre. Wel strak in het pak en das gestoken jongelui in kortgeknipte blonde haren als betroffen het meedogenloze Ijslandse bankbedienden. Hun debuutalbum is ergens onderweg. De talrijke Amenra fans van Musiczine weten bij deze waar naar uit te kijken.

Groningen viel dit jaar de eer te beurt het eerste optreden van Laura Mvula buiten de UK te mogen verwelkomen. De als ‘BBC sounds of 2013’ getipte zangeres uit Birmingham met Afrikaanse roots was overduidelijk gecharmeerd en bedankte het talrijk opgekomen publiek met een wat ons betreft muzikaal hoogtepunt van de avond. Met haar betoverende stem, die afwisselend jazzy, bedroefd en opgetogen klonk, maar meestal deze emoties tegelijkertijd verklankte, dachten we zelfs even getuige te mogen zijn van de officiële verrijzenis van wijlen Billie Holliday. Voeg daar nog een subtiel instrumentarium (viool, harp, contrabas,…) aan toe van een uitmuntende begeleidingsband die volop durfde experimenteren met vernieuwende ritmes en geluiden en je was getuige van een memorabele muzikale belevenis. Haar debuut moet nog altijd verschijnen, maar nu al ligt goud op de loer voor deze charismatische jongedame.

Lovende kritieken in o.a. The Guardian en Pitchfork zorgden voor een kleine stormloop voor Chvrches (spreek uit “Churches”), de nieuwste synth pop sensatie uit Schotland. Pas na lang aanschuiven eindelijk binnengeraakt maar wel vlug overtuigd: dit jonge trio heeft de songs én uitstraling om geestesgenoten Robyn of Roisin Murphy naar de kroon te steken. De delicate stem van de imponerende frontdame Lauren Mayberry liet een stevige indruk na. Maar ook de electro pop waarin af en toe een vleugje gitaar gemengd zat klonk lekker melodieus en ongekunsteld complexloos zoals het Schotten typeert. 2013 oogt nu al veelbelovend voor Chvrches!

Hoe meer zin de bandleden er zelf in kregen, hoe meer volk er voortijdig begon af te druipen. Die weinig benijdenswaardige eer viel te beurt aan Pegasus, een vrolijk opgewekt power rock viertal uit Zwitserland. De nette kostuums van deze jongelui konden niet verhullen dat hun clichématige rock sound heel wat minder om het lijf had. Het laatste album ‘Human Technology’ zou volgens de bio een ‘breuk zijn met de sound uit het verleden’, maar welke vernieuwingsdrang er van Pegasus precies uitging blijft nog altijd een raadsel.

Weinig bands die zo eclectisch voor de dag kwamen als Ghostpoet, de zwarte, enigmatische frontman/rapper die met een niet nader te definiëren bezwerende mix van hiphop, acid jazz, dubstep en grime al een Mercury Price nominatie in de wacht sleepte in thuisland Engeland. Met een experimenterende begeleidingsband op klassieke en elektronische percussie, keybords en gitaar verveelde dit optreden, dat trouwens perfect gecast was in het Groninger museum, geen seconde. Voor een grote doorbraak is deze muziek waarschijnlijk net iets te grillig en ongrijpbaar, maar laat dat vooral geen reden zijn om nu al uit te kijken naar zijn binnenkort te verschijnen tweede album.

Wie na het intensief doorbruisen van de Groningse binnenstad energie over had, kon nog eens stevig uit de bol gaan op Gnucci, een vrouwelijk dance hall duo dat vreemd genoeg uit Zweden bleek afkomstig te zijn. Veel meer dan een rode muts, een glitter bh, pompende dance hall beats en wat opruiend taalgebruik had Gnucci niet om het lijf, maar wat zou het op dit vergevorderde uur… een knotsgek feestje moet en zou er nog gebouwd worden die nacht!

Vrijdag 11 januari 2013
De volumineuze Grand Theatre was aardig volgelopen voor opener SX, het Kortrijkse trio dat in het thuisland geen voorstelling meer behoeft maar met haar retro hippe indiepop sound in 2013 ook op het buitenland mag mikken. Dankzij live percussie en galmende gitaarpartijen klonk SX die avond nog een stuk energieker en opwindender dan op de dromerige debuutplaat ‘Arche’. Al werd de show pas echt gestolen door de ravissante zangeres Stefanie Callebaut die behekst leek door haar zoemende keyboards. Toch bleef dit fel gesmaakte optreden niet bespaard van een beginnersfoutje. Voor een Eurosonic publiek dat gemiddeld na 5 nummers opgefokt op zoek gaat naar ‘the next big thing’ mocht doorbraaknummer “Black Video” gerust wat vroeger in de set zitten.

In thuisland Engeland moet hun debuut nog altijd verschijnen. Toch klonken de nummers van Treetop Flyers of ze al een eeuwigheid meegaan. Hun van harmonieuze, hemelse samenzang voorziene country soul putte schaamteloos uit het beste van Crosby, Stills and Nash en The Band, al vond ook het meer eigentijdse My Morning Jacket zeker een aandachtig luisterend oor. Dit bebaard gezelschap had de ambacht van het songschrijven al meer dan aardig onder de knie en het is niet verwonderlijk dat de Britse festivalorganisatoren nu al duchtig aan hun mouw trekken om de bezoekers deze zomer in een gelukzalige vervoering te brengen. Hopelijk volgt het vasteland snel.

De kans is vrij gering dat de dromen van Young Dreams op basis van hun Eurosonic optreden zullen waargemaakt worden. Daar was een dosis technische pech mee verantwoordelijk voor. Maar ook de psychedelische wall of sound van dit Noors zestal moet zeker nog wat meer uitgepuurd worden. Conceptueel zaten de nummers die knipoogden naar het ‘Merriweather Post Pavilion’ album van Animal Collective best ingenieus in elkaar.  De live uitvoering, waarbij naast 3 gitaren ook nog een synthesizer prominent op de voorgrond gemixt werd, lag echter te zwaar op de maag. ‘Een kruising van The Beach Boys en Fleet Foxes’, schreef The Guardian, maar de weidse, uitgestrekte sound die beide bands typeert was die avond ver te zoeken. Niettemin benieuwd of hun Europese toer in het voorprogramma van Tame Impala een doorbraak mag opleveren.

Minstens even schuchter en bleek als landgenoten The XX en even radiovriendelijk als Jessie Ware, zo klonk en zag Elephant eruit. De melodieuze popdeuntjes van dit viertal rond zangers Amelia Rivas uit Yorkshire klonken bitterzoet en droomachtig maar nooit slaperig. Ze werden sfeervol gekruid met pittige baslijntjes en ijle gitaarmotiefjes al kregen de synths die afwisselend futuristisch als schaamteloos eighties klonken de meest prominente rol toebedeeld. Er zouden al enkele fel gesmaakte EP’s van Elephant circuleren en de kans is reëel dat hun nog te verschijnen debuutalbum niet onopgemerkt zal blijven.

Je kon maar best genoeg op voorhand arriveren voor Palma Violets, misschien wel de grootste hype van deze Eurosonic editie, en bijgevolg goed voor een stormloop op rockbunker Vera. Hun energieke debuutsingle “Best Of Friends”, die zich moeiteloos naast het beste van The Vaccines laat inschrijven, zou u al moeten kennen. Het was dus uitkijken of deze nieuwste rock & roll sensatie uit Engeland ook live zou bevestigen. En dat deden ze met verve! Palma Violets klonken even rauw en opwindend als The Clash en The Stooges in hun begindagen. De frontman/gitarist en bassist vochten op leven en dood voor de meeste aandacht op het podium, waarbij hun onderling aantrekking- en afstotingritueel onvermijdelijk deed terugdenken aan de strapatsen van Pete Doherty en Carl Barat in hun The Libertines hoogdagen. Een internationale veroveringstocht zit eraan te komen.

We hoorden eerlijk gezegd net iets te weinig nummers van Villagers om een deftig oordeel te kunnen vellen, maar soms heb je weinig nodig om overtuigd te zijn. Met zijn in 2011 verschenen sublieme album ‘Becoming A Jackal’ is deze Ier al lang geen nobele onbekende meer. Het publiek was dan ook massaal afgezakt naar het indrukwekkende Stadstheater om een voorproefje te krijgen van het nieuwe album. Dat belooft op basis van wat we te horen kregen rijkelijker geïnstrumenteerd te worden dankzij elektronische arrangementen, zonder evenwel die kenmerkende folky inslag de rug toe te keren. Het publiek genoot en leek ontroerd. De manier waarop Radiohead vernieuwend geweest is voor de rockmuziek, dat zou Villagers wel eens kunnen overdoen voor de folk.

Oostenrijkers staan niet meteen bekend om hun meest verfijnde smaak. We waren er dus niet echt gerust in toen Gasmac Gillmore de aftrap gaf met hun bij ons nog vaak eerder gehoorde Balkan Folk Metal. Ligt het aan de jaarlijkse Nederlandse volksverhuizing naar Sziget? Of aan de instroom van nieuwe Nederlanders vanuit de Balkan regio? Het publiek ging in ieder geval lekker uit de bol op een kruising van dansbare Gogol Bordello Balkan beats en snoeiharde Pantera speed metal riffs. De charismatische zanger met bezwerende System Of A Down vocalen keek geamuseerd toe voor zoveel gekte en heeft er die avond beslist enkele fans bij gewonnen.

Noorderslag
Zaterdag 12 januari 2013
Veel groepjes willen klinken als The Who en The Stones, te veel in het geval van The La La Lies. Aan goede intenties en power zeker geen gebrek, maar deze clichématige seventies rock kon ons maar enkele nummers blijven boeien. In Nederland speelden The La La Lies volgens de bio al in alle zalen en op alle festivals, maar de vraag is of iemand daarbuiten op dit viertal uit Alkmaar echt zit te wachten.

Dan beter nog vlug enkele nummers meepikken van The Horse Company, een band die zowel qua naam als qua geluid zwaar schatplichtig bleek aan die andere fameuze paardengroep, Band Of Horses. Een wijdse Americana sound kwam ons overgewaaid vanuit de onmetelijke poldervlaktes rond Zwolle. Niet bijster origineel maar wel intens en knap gebracht op een manier die nog beter tot haar recht moet komen in een stadion of op een festival.

Baardgroei is nog jaren niet in zicht bij Palio Superspeed Donkey, vier snotneuzen uit Amsterdam die bij het verschijnen van de debuutplaat van hun grote helden Arctic Monkeys hooguit acht jaar moeten geweest zijn. Bij onze noorderburen leeft er momenteel een lichte hype rond deze jongetjes en live bewezen ze alleszins waarom. Drammerige, puisterige tienerrock was in geen verten te bekennen, wel een overvloed aan geslaagde riffs en hooks binnen een samenspel dat opvallend volwassen klonk. Zowel op de vlugge punkrock songs als tijdens het meer bezwerende materiaal bewees Palio Superspeed Donkey hun instrumenten al aardig onder de knie te hebben. De talrijke aanwezigen die glimlachend bleven luisteren tot het eind leken maar al te graag bereid tot het uitreiken van een publieksprijs. De nogal onnozel klinkende groepsnaam zullen we hun als jeugdzonde maar vergeven.

De beste reclame voor nederwiet ging die avond naar Full Crate & Mar Live, een geestesverruimend trio dat de zwoele soul van Stevie Wonder of d’Angelo geslaagd koppelde aan de inventieve ritmes en toetsen van Flying Lotus. Een onthaasting concert dat lekker traag voortkabbelde met een op jazzmuziek geïnspireerde experimenteerdrift die af en toe naar een intensieve climax toewerkte. Volgens de bio mocht Full Crate & Mar Live al de afterparty van Erykah Badu verzorgen. Maar ook in de Oosterpoort leken meerdere dames in het publiek diezelfde avond nog van bil te willen gaan op deze sensuele muziek.

Was 2012 het jaar van de internationale doorbraak van Blaudzun, dan zou 2013 wel eens het jaar van Jacco Gardner kunnen worden. Wie de knappe debuutsingle “Clear The Air” al gehoord heeft weet dat deze jongeman uit de provincie vernuftige psychedelische barok pop fabriceert en gretig put uit The Beatles’ ‘White Album’ en Pink Floyd’s ‘Dark Side Of The Moon’. Al wist hij zijn composities dankzij een klavecimbel klinkend orgeltje ook eigenzinnig te omzomen om met een obscuur, donker randje. Muziek tussen droom en daad, al neigde Jacco Gardner enkele keren gevaarlijk naar de psychedelische overkill die ook MGMT op ‘Oracular Spectacular’ de das omdeed. Niettemin een bijzonder aangename verrijking voor het muzieklandschap in Nederland én daarbuiten.

Als je in de bio gelokt wordt door terminaal hippe invloeden als Chromatics en Julia Holter ligt ontgoocheling op de loer. Helaas deed Pien Feith dat ook. Een fraaie jongedame, daar niet van, maar vocaal wist ze ons niet echt in vervoering te brengen. Tot overmaat van ramp klonk ook haar begeleidingsband een pak minder geïnspireerd en vernieuwend dan mocht verwacht worden.

We trokken de deuren van deze Noorderslag editie achter ons dicht tijdens DeWolff. Wapperende lange blonde haren, strakke broeken in witte laarzen en ellenlange gitaarsolo’s… de juiste ingrediënten om het hart van iedere seventies hardrock fan een paar tellen te doen overslaan. De vraag is evenwel hoeveel er zo nog rondlopen vandaag. Zelf kregen we steeds meer het gevoel naar een gimmick te zitten kijken, en door het gebrek aan variatie van dit trio konden we een geeuw niet langer onderdrukken. Al kon het natuurlijk ook liggen aan de vermoeidheid die na zo een driedaags muziekcircus onvermijdelijk toeslaat.

Volgend jaar staan we weer uitgerust aan de start!

Organisatie: Eurosonic - Noorderslag

Our Ceasing Voice brengt alweer een parel op de markt met 'That Day Last November'. De officiële release wordt voorzien midden januari 2013 gevolgd door een Europese tour.
Our Ceasing Voice is duidelijk een band in beweging.  Sinds hun ontstaan  in 2006 werd de band in 2010 aangevuld met drummer Markus Rappold en in 2011 door basgitarist Eyup Kus.
Met dit album slaan ze opnieuw een andere, maar toch nog herkenbare weg in. Nieuw voor dit album is de samenwerking met Amerikaanse singer-songwriter Matthew Ryan gekend om z’n rauwe stem die aan de nummers “Until Your Chest Explodes” en “The Anniversary” een eigen melancholische sfeer geven. Ook werd de karaktervolle stem van Reinhard Obermeir meer ingezet.
‘That Day Last November’ vertelt het verhaal van een man die teleurgesteld werd in de wereld, een wereld waarin alles ooit mogelijk leek maar na het verliezen van z’n geliefde niet meer dezelfde bleek. Deze tristesse wordt vertaald in sobere, vocale  en instrumentale stukken die hun dieptepunt bereiken in een verwoestende sfeer van de meer zuivere postrock.
De rauwe gebroken stem van Matthew creëert die intieme warmte eigen aan tristesse. De woede die vaak volgt na momenten van intens verdriet worden door de rauwere, krachtige instrumentale stukken benadrukt. Een geheel die tegelijk ontroerd als ‘explodes’.
Eind december 2012 werd het nummer “Until your chest explodes” als voorsmaakje geïntroduceerd en kon alvast rekenen op positieve kritiek. Ik kan me hier enkel bij aansluiten, daar dit een universeel nummer betreft. Universeel in de zin dat het verschillende muziekgenres in zich draagt die tot een ruim publiek spreken. Dat ze hiertoe in staat zijn geweest, getuigt van een open geest die de passie in klank kan vertalen.
Het is een album die je telkens opnieuw verrast wanneer je het herbeluisterd door de puurheid en eenvoud die het in zich draagt. Een album die niet kan ontbreken in je muziekcollectie! Op 19 februari kan je hun live bewonderen in de Kinky Star, Gent.

Veel te lang hebben we gewacht op deze reünie. ‘Down on the upside’ van 1996 was inderdaad geen onvergetelijke plaat, maar toch ook niet echt een reden om er een definitief punt achter te zetten, wat Soundgarden helaas wel deed. Geen goede beslissing zo bleek, het solo werk van Chris Cornell was immers van bedenkelijk allooi en zijn platen met Audioslave gingen soms wel de goede richting uit maar hebben toch ook nooit de eeuwige geschiedenisboeken gehaald.
16 jaar later is Soundgarden herrezen en klinken ze alsof ze nooit zijn weggeweest. Een geslaagde doortocht op Werchter Boutique had er ons al van overtuigd dat deze band nog niets aan kracht had ingeboet, maar toen was er nog geen nieuw materiaal te bespeuren.
Dat is er nu wel met ‘King Animal’, een hechte en robuuste rockplaat en niet zomaar een laatste stuiptrekking van een bende grunge veteranen. Cornell zijn goed ontwikkelde stembanden draaien op volle toeren en Soundgarden weet kwade en stevige rock neer te poten, zoals ze dat deden op hun beste platen ‘Badmotorfinger’ en ‘Superunknown’.
De veelzeggende openingstrack “Been away too long” spreekt voor zich, waarom is Soundgarden zo lang weggebleven als ze nog zoveel potentie in zich hadden ?