Maribel is afkomstig uit Noorwegen. Na het debuut in 2009 ‘Aesthetics’, komen ze nu in een ietwat gewijzigde bezetting terug. Zanger/gitarist Pal Espen Kapelrud krijgt de hulp van percussionist Bjarne Stensli en de Duitse zangeres Rebekka Von Markstein . Een meerwaarde duidelijk want er is behoorlijk wat fraais te horen op de tweede cd .
Hun muziek werkt inspirerend voor soundtracks van o.m. David Lynch (remember ‘Lost Highway’) , Angelo Badalamanti ( remember ‘Twin Peaks’) en meer van die soort ‘serie noire’.
De songs hebben donkere, bezwerende, slepende ritmes , een intrigerend rock’n’roll gitaargetokkel en worden gedragen door de breekbare vocals van Rebekka en de fluisterstem van Pal Espen. Een sombere inhoud ten dele die een zekere dreiging en wantrouwen kan uitstralen, zoals op de eerste songs “Falling down the stairs” en “Jezebel live”; maar er is meer, andere nummers als “You bring the sadness”, “Devils’s sigh” en “The thief” klinken gemoedelijk, sfeervol en dromerig en gaan hier richting van het onvolprezen 90’s Pale Saints. De songs zitten goed in elkaar en de afwisseling zorgt ervoor dat ze niet binnen één stijl van de darkwave moeten getekend worden .
Drie jaar na ‘Ghostwriter’ komt het Gentse Headphone aandraven met de opvolger . Subtiel uitgewerkte dromerige songs met een zalvend ritme en zweverige melodie hoorden we van de spil Ian Marien en Nico Steenkiste. Ze hadden redelijk wat bijval door een drietal songs “Ghostwriter”, “Moneylender” en “She’s electric”, die Notwist en Radiohead nauw aan het hart liggen . Op het debuut klonken de gitaren ietwat meer door.
Op de tweede cd ‘Woods’ neemt Marien het voortouw en gaat het meer richting popelektronica . Marien schrijft catchy, fraaie melodieën en verslavende, broeierige, sfeervolle synths bedekken de songstructuur .
De songs ademen een warme melancholische sfeer zoals o.m. “Do it again” en “Little angel”, en hij heeft met “Miracles” en de titelsong van de cd opnieuw twee fijne radionummers uit. Af en toe is er een forsere beat te horen “Alt.end” en “Sexsomnia”. Naar het eind speelt de -tronica van Notwist opnieuw parten.
Op die manier heeft Headphone een overtuigende tweede cd uit … Muziek die de verbeelding prikkelt van de luisteraar …
Bij Dirty Three lijkt het er altijd een beetje op alsof ze de instrumenten nog aan het stemmen zijn terwijl de opnameapparatuur al aanstaat. Op de eerste 2 grillige tracks is dat althans zo, daarna komt er wat meer lijn in te zitten en komen de glooiende landschappen tevoorschijn, maar er zit nog een hoop venijnig ongedierte tussen het gras verscholen.
Wat Warren Ellis doet met zijn eigen geesteskindje Dirty Three ligt trouwens veel dichter bij de soundtracks die hij opnam met beste vriendje Nick Cave (‘The Road’, ‘A Proposition’ en ‘The Assassination of Jesse James’) dan bij het primitieve geweld van Grinderman.
Wat niet wil zeggen dat halve zot Ellis niet als een duivel tekeer gaat bij de uitvoering van deze volledig instrumentale muziek.
We hebben Dirty Three al eens live aan het werk gezien en kunnen gerust stellen dat hij zichzelf nogal expliciet inleeft in zijn eigen creaties. En dat is ook zo op dit indrukwekkend, rauw en innemend werkstukje. Ellis gaat hier weer in zijn gekende stijl met zijn favoriete instrument aan de slag. Een viool moet je in zijn wereldje niet per sé met zachtheid behandelen, je kan ze ook vakkundig molesteren, ze als gitaar gebruiken of ze laten gieren en knarsen, als je er maar genoeg gevoel insteekt.
Dat is wat Ellis alweer doet op deze sfeervolle en tegelijkertijd knarsetandende plaat en het is wederom van een primitieve en desolate schoonheid. Iemand moet hier maar eens een film bij bedenken, als het maar Jan Verheyen niet is.
“ Without RKL, there wouldn’t be a NOFX. Well, there might be a totally shitty NOFX”… Een uitspraak die kan tellen, zeker als die uit de mond komt van een zekere Fat Mike. Om maar te zeggen: Rich Kids On LSD is zo één van die punkbands uit de jaren tachtig van de vorige eeuw die een enorme invloed uitoefende op veel van de punkacts die nu razend populair zijn.
Deze ‘Greatest Hits – Live West Berlin’ werd heruitgebracht met steun van alle overgebleven leden (er legden er nl al een aantal het bijltje bij neer) en toont de band in één van de beste line ups ooit: zanger Jason Sears, drummer Bommer Manzullo en gitaristen Chris Rest en Barry D’Live.
De sterkte van de muziek zit hem in de snelheid en de kracht van hardcore gecombineerd met een scheut rock-n-roll en een flinke dosis metalriffs en spannende solo’s. Deze live-plaat telt zo 22 punkknallers in een verrassend goeie productie (zeker als je rekening houdt dat de opnames 24 jaar oud zijn) en als toemaatje worden we getrakteerd op 5 nooit eerder uitgebrachte studiotracks die ergens tussen 2000 en 2001 werden opgenomen. Om het geheel af te maken is het artwork lekker opgefrist en is er een boekje van 20 bladzijden met daarin onder meer interviews van alle originele leden.
Kortom, dit is verplicht luistervoer voor fans van Lagwagon, Bad Religion, NOFX en andere Down By Laws...
Gierende en vingervlugge gitaarsolo’s, moordende riffs, heavy psychedelica, vettige seventies orgels en loeiende bluesrock met de versterkers op maximum volume, daar draait het om bij Radio Moscow. Hapklare brokken Black Sabbath, Hendrix en Blue Cheer, maar evenzeer Wolfmother en Black Keys.
‘The Great Escape of Leslie Magnafuzz’ is hun derde album, het verschilt qua sound niet zo gek veel van zijn voorgangers, en dat is wat ons betreft alleen maar goed nieuws.
De stekker wordt ingeplugd bij “Little eyes” en blijft brute energie produceren tot aan de laatste noot van “Open your eyes”. De songs, waarin nogal wat geraasd en gejamd wordt, zijn eerder ondergeschikt aan de rauwe en vettige totaalsound waardoor we niet zomaar een uitschieter kunnen bovenhalen, maar we houden enorm van de geweldige flow van dit album. Dit moet live vonken geven …Op 25/04 in de VK trouwens.
Wie houdt van eenvoudige, melancholische songs in combinatie met een zachte, dromerige stem zit met Kitty Solaris perfect! Deze getalenteerde kunstenares uit Berlijn is met ‘Golden Future Paris’ toe aan haar tweede full album.
In navolging van grootheden als Velvet Underground en vooral Patti Smith ontwikkelde ze een eigen geluid dat je zou kunnen typeren als eenvoudige schoonheid. Op de meeste liedjes horen we enkel haar elektrische gitaar in combinatie met haar fraaie stem. Je kunt het bestempelen als een soort lo fi of dromerige indiepop met de opmerkinge dat in sommige nummers wel wat muziekale zijpaden bewandeld worden zoals in “Lost And Found” en in “Get Used To It” waar een paar fraaie soundscapes passeren.
Verder is er een vleugje hiphop te herkennen in “Five Minutes” en passeert er trompetgeluid in “Gitano” en “Golden Future Paris”.
Toch klinkt alles zeer consistent, klinkt alles zeer ‘Kitty Solaris’!. We zijn benieuwd wat deze Duitse dame nog allemaal in haar mars heeft.
De Amerikaan Dave Hause bouwde de voorbije jaren al een mooi muzikaal CV bij mekaar. Begonnen als roadie bij punk- en hardcoregrootheden als Bouncing Souls en Sick Of It All was hij nadien zanger en gitarist bij een resem andere bands in het genre waaronder Paint It Black en The Loved Ones. Net zoals zoveel andere muzikanten (denk maar aan Tony Sly, Jim Ward, Chuck Ragan...) opteert hij ervoor om met een eigen solocarriëre te starten. ‘Resolutions’ is zo zijn eerste full album dat in de USA al eind december 2010 werd uitgebracht en nu ook dankzij Xtra Mile Recordings in Europa te vinden is. Het starten van een eigen project is voor velen dikwijls geen muzikale hoogvlieger maar voor Dave Hause mag er op deze regel een uitzondering gemaakt worden.
Allereerst pakt de man niet alleen uit met stem en gitaar maar beschikt hij over een volledige band achter zich.
Ten tweede opteerde de frontman van The Loved Ones voor een korte plaat met slechts tien liedjes. 10 goeie songs wel te verstaan waarbij er heel wat variatie is. Zo zijn “Heavy Heart”, “Prague Rankers and Rotters”en ”Melanin” melodieuze en ritmische folknummers met een klein punkrandje waar de prima strot van Hause mooi tot uiting komt. “Pray For Tuscan” en “Heavy Heart” zijn dan weer akoestische, emotionele ballads. Beste nummer van de plaat is ongetwijfeld “C’mon Kid”, een onvervalste meezinger die het op diverse festivalpodia schitterend zal doen. Wie de songs van Hause lekker wil meezingen, kan dat op de komende editie van Groezrock waar hij een optreden geeft op de Acoustic Stage.
Love Like Birds is het alter ego van de jonge sing/songschrijfster Elke De Mey . Ze slaagt in een handvol dromerige, breekbare songs op haar titelloze EP. Ze worden sober gehouden door haar akoestische gitaar of piano en haar warme stem (“Oscar”, “Cold ground”) , of klinken ietwat aantrekkelijker door de (beperkte) toevoeging van een jazzy bas en viool, zoals op de elegant gevoelige single “Heavy heart”. Ze kreeg de hulp van o.m. Jinte Deprez (Balthazar), Jasper Hautekiet en Gertjan Van Hellemont . 5 intimistische songs die ontroeren en een beloftevolle muzikante inleiden .
Info http://lovelikebirds.wordpress.com en http://www.lovelikebirds.bandcamp.com
4 dansbare elektronica tracks met een ferme scheut Justice, Boys Noize en Goose.
De jonge Oostvlamingen van 808 SNKRHDZ zijn er in geslaagd om een vettig, swingend en uiterst dansbaar schijfje af te leveren. Met het beestig nummertje “Pretty sick girls” hebben ze zelfs een fameuze floorfiller in huis. Adrenalinerijk plaatje die lekker op en neer pompt.
Oja contactadres ? jawel …contact via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
http://www.myspace.com/808snkrhdz
Dit plaatje getuigt van een deftige portie woede en agressie, het is venijnige punkrock met nogal wat noise elementen. Niet bepaald de meest radiovriendelijke deuntjes dus, wel beukende in your face rock in de trend van The Jesus Lizard, Mc Lusky en At The Drive In, donker, knarsend, bijtend, tegendraads en dreigend.
Het wild om zich heen schoppende “Words to the wise” raast verdomd lekker door terwijl een hongerig monster zich in “Horses” naar een soort apocalyps toe sleept. De losgeslagen saxofoon in “Reality ripper” zorgt in combinatie met de snerpende gitaren voor een gezonde manische chaos, het is een vlam van een song waarmee u gerust uw buren in de gordijnen kan jagen, maar wij blijven rustig zitten omdat we nu eenmaal houden van dit soort herrie.
Beduidend intens plaatje, als je ‘t ons vraagt.
http://www.newbleeders.com
Een nogal gevarieerd EP tje met vier songs die nogal van elkaar verschillen. Volgens de groep zelf zou de sound ergens zweven tussen Justin Timberlake en Blood Red Shoes. Nu vinden wij Justin Timberlake een overschatte boys band zanger (maar wel een goeie acteur, moeten we toegeven) en Blood Red Shoes een fantastisch bandje, maar geen van beiden hebben wij hierin herkend. Wij zouden het eerder houden op een wat bravere versie van Eagles of Death Metal met een dansstrikje eromheen, en als we wat dichter bij de deur zoeken dan belanden we bij A Brand, Millionaire of Soulwax. Bij momenten swingt het een ons weg en we kunnen ons voorstellen dat het live wel op de dansspieren moet werken, maar echt onvergetelijke songs vinden we niet terug. En om één song (“Ten Years”) in vier versies op dit EP tje te kwakken, vinden wij een beetje van het goede te veel.
De groep zoekt nog een beetje zijn weg tussen rock en dance, maar het is weinigen gegeven om uit de combinatie van de twee een eindresultaat te halen die echt werkt. Waar zijn ze aan begonnen ?
http://thejacklondonshow.blogspot.com
Met reeds 4 succesvolle albums heeft Kasabian in de UK al stilaan de status van stadiongroep verworven, en met de laatste ‘Velociraptor’ lijkt het nu ook op de rest van het Europese continent wat los te lopen. Wanneer een band uitgroeit tot stadionproporties is dat echter meestal niet bevorderend voor de kwaliteit van de muziek (zie U2, Coldplay en Kings Of Leon), maar bij Kasabian is dat wel even anders.
Op het podium is het er trouwens aan te zien dat ze tot grootse dingen in staat zijn. Het vertouwen zit er duidelijk in en zanger Tom Meighan zit niet verlegen om een paar epische gebaren (nog geen Bono weliswaar), maar het is vooral drijvende kracht en unieke verschijning Sergio Pizzorno die de show steelt. Gitarist Pizzorno is duidelijk de bezieler van deze band, quasi alle songs zijn van zijn hand en ook op het podium laat hij zien dat hij de groep draagt.
Kasabian is, dankzij het succes en de ervaring van het jarenlange toeren, geëvolueerd tot een goed draaiende machine met een live sound die staat als een huis. Bovendien is de bagage van hun vier voortreffelijke platen al voldoende voor een soort van greatest hits, er wordt keurig geput uit alle vier de albums om een knaller van een setlist samen te stellen.
Kasabian kan het zich perfect permitteren om van start te gaan met één van hun prijsbeesten, de prachtige single “Days are forgotten”. Het tempo houden ze hoog met stomende songs als “Shoot the runner”, “Underdog”, “Velociraptor” en “Where did all the love go”, songs die stuk voor stuk in hun live versie boven zichzelf uitstijgen.
Ze zijn er meesters in om hun songs op een podium te voorzien van een spannende opbouw en die voortdurend tot een climax te laten uitgroeien. De set is eigenlijk een opeenvolging van hoogtepunten waaronder ook als aangename verrassing een fantastische nieuwe song die om onbegrijpelijke redenen de laatste plaat niet gehaald heeft (“It should have” beweert Meighan, en gelijk heeft ie).
Met een uitstekend “La fee verte” (het was ons eerder nog niet echt opgevallen, maar dit is een wondermooie song) wordt op een uiterst mooie manier wat gas teruggenomen, met alweer Pizzorno in een hoofdrol. Enkel met “Goodbye kiss” hebben wij een beetje moeite, omdat we het op die laatste plaat ook al een melige tegenvaller vinden, maar het superhete en pompende “Lost souls forever” maakt alles weer goed.
In de extra’s worden de beats en de bassen nog een stuk opgefokt en ontploft Kasabian met uiterst ophitsende mokerversies van “Switchblade Smiles”, “Vlad The Impaler” (een geweldige boost) en “Fire”. Een bisronde om U tegen te zeggen, drie uppercuts na elkaar en we zijn compleet knock out.
Kasabian heeft hier nog niet de status die ze in eigen land hebben, maar geloof ons, het komt. Ook Werchter zal het gevoelen, komende zomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kasabian-28-02-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
LMFAO is de ideale geleider na een stresserende examenperiode , na wekenlang op je boeken gefocust en gekluisterd te zijn, en waarbij je praktisch met niemand contact had. En dan is alles achter de rug en is het … Féééést! Of je hebt wekenlang uitgekeken naar Vakantie … Dan moet het écht niet moeilijk zijn. Alle remmen los! Wie kan je de beste Après- Ski Party bezorgen ? Eén antwoord , De Party Animals van LMFAO ! Fééééstje! Dus. We hoorden het zelfs middenin de set “Waar is da Fééééstje , Hier, LMFAO geeft een Fééééstje”!
In het kader van The Cherrytree Pop Alternative Tour kwam LMFAO naar de AB ! En met hun ‘party rock hits’ als “Party rock anthem” (Black Eyed Peas samplede het nog op hun Rock Werchter tour btw!) en “Sexy and I know it” was het optreden nogal snel uitverkocht . Geen nood , een volgend bruisend en knallend champagnefeest is er in Vorst Nationaal in mei. De champagne knalde en de eerste rijen werden overgegoten op “Champagne showers” .
LMFAO, afkorting voor de internetterm Laughing My Fucking Ass Off, is het duo Redfoo (Stefan Kendal Gordy) en SkyBlu (Skyler Huston Gordy), respectievelijk zoon en kleinzoon van Motown oprichter Berry Gordy. Tja, we fronsten even de wenkbrauwen van die verbondenheid … De tweede werd tijdens de tour uitgeschakeld door een hernia en moest noodgedwongen rusten .
Hun hiphop electro, funkende house en dance omschrijven ze zelf als ‘party rock’, en gaat erin als zoete broodjes. O.m. Black Eyed Peas , Fergie, David Guetta , Beastie Boys, Crookers en Far East Movement (die eerder de avond het publiek opwarmde met hun “Like a G6”) waren te horen in de mallemolen van de DJ.
Net als de leden van de band zelf zagen we rondom ons jonge gasten in een disco’fever’ kledij met gekke, grote fluoriserende zonnebrillen en krullenbollen pruiken. Dit moest hun avond worden …
Het hippe Californische gezelschap vloog er meteen in en wou dat iedereen het naar hun zin had . Fun, pleasure, pret en lekker uit de bol … een DJ, een gitarist , een drummer, een handvol dansers in flashy outfit en MC Redfoo, hitsten het publiek op met mainstream hiphopdance en aanstekelijke tunes. “Are there Party People in da House?” . Jonge meisjes gilden … Glowsticks en allerhande fluoriserende attributen tot zelfs een gigantisch opblaasbare zebra werden toegeworpen. Hun twee partykillers zaten op het eind. Hapklare dansbrokken als “Party rock people”, “Get crazy”, “Lala”, “I shake, I move” en “I’m in Miami bitch” hoorden we, die af en toe een gitaarstuiptrekking hadden; de refreinen werden luidkeels meegezongen . “I’m not a whore” riep Redfoo nog … Niemand maalde om z’n schorre vocals …
… En Puberaal? cocktailzuipen door een trechter, seksisme en onderbroekenlol ( showing Redfoo’s great balls of fire) door allerhande heup- en handbewegingen.
Opwinding en ambiance … LMFAO zette een feesthymne neer , en walste over z’n publiek. Volgende afspraak voor de ‘Party People’ is in mei voorzien . U bent op de hoogte !
Organisatie: Live Nation
Wie zijn muziek graag in een vakje voorgeschoteld krijgt mag Het Britse Dry The River gerust een folkband noemen. Al zorgt het metal en punk verleden van de vijf bandleden gelukkig wel voor een originelere uitvoering dan hedendaagse soortgenoten. Veel zinderende, intense gitaarpartijen dus, voorzien van de nodige weidse gebaren en wapperende lange haren (denk aan Band Of Horses en My Morning Jacket). Wie dit Londens vijftal echter (kilo) metershoog boven de rest deed uitstijgen was zanger Peter Liddle. Met een stemgeluid die blonk als het zuiverste goud kwam hij bij wijlen zelfs akelig dicht in de buurt kwam van de nog steeds fel betreurde Jeff Buckley. Het klinkt erg onwaarschijnlijk dat de groepsnaam iets met diens verdrinkingsdood te maken heeft. Toch bleek die ongeëvenaard rauwe, emotionele live sensatie (herinner die memorabele passages op TW!) wel als herboren die avond.
Het debuut album ‘Shallow Bed’ van Dry The River verschijnt pas op 5 maart 2012 (wat meteen een geldig excuus is om nu nog niet met songtitels te kunnen rondstrooien), maar afgaande op hun optreden - inclusief bisnummer - in de uitverkochte, laaiend enthousiaste Botanique lijkt die vrijwel zeker uit te zullen groeien tot een ‘instant classic’ in het genre. Zeker omdat de zanger, blootvoets op een Perzisch tapijtje, zelfs zonder versterking en zonder enige moeite het publiek muisstil aan zijn lippen liet hangen.
Deze band heeft dan ook voor iedereen wat wils in petto: songs die voldoende liefdesperikelen uitademen om tienermeisjes op de eerste rij te laten posteren en een bijzonder kameraadschappelijke, energieke live présence die de jongens best konden pruimen. Er mocht ook gelachen worden. We hebben al meerdere bands opgetogen gehoord over de uitzonderlijke architectuur en akoestiek van de Rotonde, hun idee om er een boom in te laten groeien klonk niet eens onrealistisch.
De vorige Brusselse passages van Dry The River (in mei 2011 tijdens Les Nuits Botaniques samen met o.a. Villagers en in november 2011 in het voorprogramma van The Antlers) waren ons eerlijk gezegd volledig ontgaan. Dat ze afgelopen zomer ook op het Isle of Wright festival met verstomming sloegen , weten we enkel maar van horen zeggen. Maar vanaf vandaag volgen we deze band wel met argusogen en hopen dat hun rivier niet snel opgedroogd raakt.
Organisatie: Botanique, Brussel
De vier uit de kluiten gewassen heren van The Hickey Underworld, die in 2006 Humo’s Rockrally in de wacht sleepten vóór kleppers als Balthazar en The Black Box Revelation , kwamen in de Gentse Vooruit hun 2de album voorstellen. Drie jaar trokken ze uit om nieuw materiaal op plaat vast te leggen. Die 2de CD kreeg ‘Under The House, I’m Dying’ als titel en bevat elf tracks die deels in dezelfde lijn liggen van het debuut, maar ook durven breder en catch-ier te klinken. Heel benieuwd zijn we of ze met dit nieuw materiaal even veel potten kunnen breken als ze deden bij hun debuut.
Voorafgaand op hun show mochten de meiden van Nightwitches de revue passeren; de zo goed als volledige vrouwelijke Black Sabbath-tributeband kreeg de taak om de met mondjes maat vollopende Balzaal van de Vooruit op te warmen. De vier knappe ladies trokken stevig van leer en vuurden de ene Black Sabbath klassieker na de andere op een dolenthousiast publiek af. Een kleine 40 min lang gaven ze een meer dan stomende set die bij de meeste aanwezigen in goede aarde viel. Afsluiten deden ze met instant klassieker “Paranoid” waarop een ondertussen zo goed als volgelopen zaal volledig uit zijn dak ging! Een ideaal voorsmaakje gezien Ozzy & de zijnen later op Graspop concerteren …
Met rustige en ritmische drumslagen begonnen de mannen van The Hickey Underworld aan hun set, als opener hadden ze gekozen voor “Untitled”, een toepasselijke verwijzing naar hun vorige titelloze plaat. Ze kozen voor een iets poppy sound zonder de typerende schurende stem van frontman Younes Falktah te verwaarlozen. Meteen daarna lieten ze “Whistling” op ons los, een snedige gitaar en pompende drums grepen naar de keel. Moeiteloos deden ze op dit elan verder en werd het overduidelijk dat deze heren er staan, even snedig, rauw en hard als we hen gewoon zijn. Even op adem kwamen ze met het overbekende “Future Words” een nummer waarmee ze in 2010 weken lang op nummer 1 in de Afrekening bleven staan.
Met “Frog” brachten ze een nummer dat we niet van hen gewoon zijn, de typerende schreeuwende zanglijnen maakten plaats voor wat intiem gefluister met een hoog meezing gehalte. Na dit kort intermezzo werden we opnieuw wakker geschud met klassieker “Blond Fire”. En op die manier hoorden we een boeiende afwisseling van pittig gedreven, rammelende en broeierge songs .
Na drie jaar stilte slaagden de heren van The Hickey Underworld er in om een verpletterende indruk achter te laten, en bewezen ze tot de beste Belgische live bands te behoren. Met hun ‘Under The House, I’m Dying’ hebben ze terug een ijzersterk album gemaakt waar de scherpe randjes afgewerkt zijn; het zijn opnieuw beresterke songs waarmee ze ongetwijfeld in de bovenste regionen van de Afrekening zullen vertoeven.
… Iets zegt ons dat dit zal resulteren in veel plat gespeelde festivals. U bent gewaarschuwd, de komende zomer!
Neem gerust een kijkje naar de pics ( van hun optreden in Depot Leuven eerder de week)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hickey-underworld-23-02-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
‘t Hof Van Commerce van de West-Vlaamse drievuldigheid Kowlier – Buyse en 4T4, hebben na zeven jaar terug de draad opgenomen. De groep was fel gegeerd rond de eeuwwisseling en had met “Dommestik en levrancier”, “Slaet ip min gat”, “Kom mor ip”, “Zonder totetrekkerie” en “Niemand grodder” een handvol toffe meezingbare hits , vermakelijk allemaal door die ‘West-Vloamse’ (Izegemse) raps van de twee MC’s en de toegankelijke sound & beats’n’scratches van draaitafelspecialist 4T4, die een Grandmaster Flash en Beastie Boys in het hart draagt.
t Hof zit weer in de lift , de nieuwe cd ‘Stuntman’ is pas uit en zal een schot in de roos worden. In afwachting van de grotere optredens (Novarock en het clubcircuit (Ancienne Belgique, Vooruit, …)) deden ze enkele try-outs o.m. in CC Nova, Nazareth – Eke .
De jongere generatie houdt er van en vraagt aan grote broer of aan papalief even de oudere cd’s op . Vier hadden ze er al uit nl ‘En In Izzegem’ (’98), ‘Herman’ (99) (die live praktisch niet meer aan bod komt), ‘Rocky 7’ (2002) en ‘Ezoe & Nie Anders’ (2005).
… “En wieder zoagn t oak zittn” … We kunnen zeggen dat t Hof terug op scherp staat en met scherp schiet! Het nieuwe materiaal is goed ingespeeld en de rapsalvo’s volgden op de lekker in het gehoor liggende sound’n’beats van 4T4! De twee MC’s liepen van de ene naar de andere kant en gaven hun songs nog wat meer vaart, sie. Ze mogen er zijn, groovy, zwierig, ontspannend en leuk . En er is ruimte tussenin voor improvisatie, wat de boel nog gezelliger maakt. De singles “wupperbol” en “stuntman” zijn de barometer van de nieuwe plaat. Ze werden verder aangevuld meteen opzwepende “iderjin is goed”, “kletser ip de biln” en de meeslepende “baes” en “wolfizer”.
Natuurlijk ontbraken de hits van vroeger niet in de set , “gisternaevend laete”, “lop mor deure” en “jaloes” vulden aan. Den “dommestik en levrancier”, “kom mor ip” en “zonder totetrekkerie” waren ambiance verzekerd …
… Alsof de laatste veldrit gereden moest worden. t Hof maakte er een beetje een volksfeest van en is klaar om het clubcircuit opnieuw aan te vatten . De mensen van Popallure hadden alvast een succesvolle primeur!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/t-hof-van-commerce-25-02-2012/
Organisatie: VZW Popallure (presenteert Culturesque (muziek, comedy, performance)
Zondag won The Artist en meer bepaald Ludovic Bource een Oscar voor de Beste Original Score (met dank aan een resem Belgische muzikanten). Zaterdag konden we een Oscarwinnaar van dezelfde categorie live aanschouwen in de AB. Randy Newman won het felbegeerde gouden kleinood al tweemaal voor de compositie van ‘main themes’ van Pixar kaskrakers, in 2002 voor ‘I didn’t have you’ (Monsters Inc.) en in 2011 voor ‘We belong together’ (Toy Story 3). Voor Randy Newman, die een eerste plaat uitbracht in 1968, is het componeren van filmmuziek sinds de jaren ’80 een bijna fulltime bezigheid. Maar Newman sprokkelde gedurende veertig jaar ook een heel eigen repertoire bij elkaar, te horen in arrangementsloze productie op ‘The Randy Newman Songbook vol. 1 en vol. 2’ uitgebracht in 2003 en 2011. De promotie van deze laatste, brengt hem – één jaar na zijn vorige tournee – opnieuw naar de AB.
Ik ken Newman vooral van zijn single “Short people” en zijn eervolle vermelding in “Amsterdam” van Kris De Bruyne, dus ik ben benieuwd naar wat de avond brengt. Het eerste wat opvalt wanneer de zanger – licht mankend - over het podium naar zijn instrument schrijdt, is dat Newman niet meer van de jongste is. Hij stond ook niet op de eerste rij toen het charisma werd uitgedeeld, met zijn licht overgewicht, fijne mond en grote, ronde bril op de neus doet hij meer denken aan een lokale manager, dan aan een gerenommeerd singer-songwriter.
Maar de opener “Bad News from Home” laat meteen horen waar het op staat: Newman grijpt je meteen naar de keel met zijn unieke, warme stem en zijn soepele vingerzetting op de grand piano getuigt van een jarenlange ervaring. “Short people” wordt met applaus onthaald en ik heb het gevoel dat er in de zaal nogal wat Amerikanen present zijn die de nummers foutloos kunnen meezingen, zoals “Birmingham”, “Marie” en “It’s money that I love”.
Wat ook opvalt, is dat het de moeite loont om daadwerkelijk naar de teksten te luisteren, wat het publiek ook doet, want deze dienen niet louter als bindmiddel voor de muziek. Randy Newman is een fantastische observator, een verhalenverteller, en hij vertelt zijn verhaal vaak vanuit het perspectief van een derde zoals de ultraconservatieve Amerikaan in “Rednecks”, een slavenhandelaar die Amerika voorstelt als een hemel op aarde in “Sail away”; of hij laat God zelfve aan het woord in het - niet van controverse gespaarde – “God’s song”.
Moeilijk te achterhalen of Randy Newman zich werkelijk amuseert op het podium. Hij is gebekt met dat typische Amerikaanse sarcasme, wat een uitstekende voedingsbodem is voor humoristische bindteksten maar waarachter het gemakkelijk schuilen is. De zaal aan het lachen brengen kan Newman alleszins wel, zo mocht het publiek figureren in een duet in de hilarische “I’m dead (but I don’t know it)”, een knipoog naar zijn eigen leeftijd. Ook veel grappige teksten in “You can leave you’re hat on “ (later gecovered door Joe Cocker en Tom Jones), “Shame “ en “I love L.A.”. In “The World isn’t fair”, brengt hij zelfs Karl Marx in verband met sexy moeders op een oudercontact.
Maar Newman is ook een vlijmscherp maatschappelijke en politiek analist. Zelfs over de situatie in België weet de man af, zo liet hij zich enige tijd geleden ontvallen op zijn blog: “it’s a scrumptious feeling and quite humbling to think that one by his very presence can unite an entire nation as I did in Belgium is a wonderful thing.”
Newman aarzelt niet om zijn mening over politiek of eender andere geschiedkundige gebeurtenis te ventileren in zijn muziek. In de AB passeren o.a. de revue: “The great nations of Europe”, “Political Science” en “Germany before the war”.
Maar als ik werkelijk hoogtepunten moet kiezen uit het twee uur durende concert, met pauze, dan kies ik voor de ballads zoals “Losing you”, “I miss you” en “Same girl”. Het was op deze momenten dat Newman zich met breekbare stem, ontroerende teksten en easy-listening pianospel als een crooner manifesteert en je in de zaal een speld kon horen vallen.
Het is dan gemakkelijk de bedenking te maken dat Randy Newman, met zijn eigen repertoire en zijn fimscores, absoluut thuishoort in de magische muzikale cirkel van Cole Porter en George Gershwin. Een fijne gastheer voor een voortreffelijke zaterdagavond dus.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De avond werd ingezet door de jonge leeuwen van Get Off My Shoes. Het kwam nogal traag op gang (mede door technische problemen: “fuck, ‘k heb mijn capo in de auto laten liggen! Jos, kunde gij der keer om gaan?”), maar het is hen vergeven. Zolang ze maar heerlijk aanstekelijke nummers uit hun mouw blijven schudden. Zoals bijvoorbeeld afsluiter ‘Ghosts&Villains’ met het moeilijk uit je hoofd te krijgen refrein: “We don’t wanna go to sleep tonight!”
Soms vraagt een mens zich af: “zijn er nog zekerheden, mijnheer?” Jazeker. Hier is er een die als een paal boven water staat: als The Subways spelen, dan gaat het dak eraf. Dit was mijn derde keer en opnieuw was er aan show, energie en sfeer geen gebrek.
Ook al begon het wat moeizaam deze keer. Aan de band lag het zeker niet, zij namen een vliegende start met “Oh Yeah” en “Holiday”, maar het leek erop dat het publiek hier in de charmante turn(?)zaal waar Het Depot zich voorlopig vestigt, niet veel zin had om de benen te strekken. Zanger Billy Lunn gooide het dan maar over een andere boeg. Na een nummer of 7 vroeg hij de fotografen vriendelijk om de echte fans op de eerste rij te laten staan, hij wou de liefde voelen als hij dichter kwam staan en ze hadden inmiddels toch al genoeg foto’s kunnen nemen.
Een meesterzet zo bleek, het was alsof er 2 verschillende publieken waren. Het brave, tamme publiek voor Billy’s verzoek en het uitzinnige publiek erna. Dat het nummer dat volgde hét anthem “We Don’t Need Money To Have A Good Time” was, hielp natuurlijk ook. Ik hoor de ouderen denken: “ha, die gasten hebben zeker nog geen vrouw. Of kinders. Of een huis om af te betalen!” Maar ik verzeker u, het anthem wérkt wel bij mij en mijn uitzinnig meezingende leeftijdsgenoten. Is dat nu jeugdig utopisme? Waarschijnlijk wel.
Wat volgde waren alweer twee klassiekers: “Rock ’n Roll Queen” en “Shake! Shake!”. Het publiek verloor de controle en de eerste stagedivers waren een feit. Een zichtbaar genietende Billy Lunn zong de laatste strofe van “Rock ’n Roll Queen” overigens in het Nederlands, wat door het publiek erg op prijs gesteld werd. Oké, de Nederlandse tekst lag naast hem (“yeben duzon, yeben du-ayniga, yeben zo cool, yeben zo rock ’n roll”), maar hij deed het toch!
Wat vooral opviel was dat er maar liefst 7 nummers uit hun tweede album ‘All Or Nothing’ de setlist haalden, een album dat geproduced werd door de legendarische Butch Vig (Nirvana, Sonic Youth), een invloed die duidelijk te horen was. De set werd afgesloten met de nieuwe single “Kiss Kiss Bang Bang”, de hidden track uit hun eerste: ‘At 1AM’, het aan het publiek opgedraagde (My Best Days Are) “With You” en “Turnaround”. Waarin er ook letterlijk around geturnd werd. Billy en bassiste Charlotte vroegen ‘the biggest circle pit we’ve ever seen in Belgium!’ en als Billy en Charlotte dat vragen, dan krijgen ze dat ook gewoon.
In de bisronde kregen we het akoestische “Lostboy”, wat een ideaal moment bleek om uit te blazen na 3 intensieve kwartieren met gedans, gepogo, gestagedive en gecirclepit. Veel tijd om uit te blazen kregen we niet, het nummer was nauwelijks gedaan of Charlotte Cooper en drummer Josh Morgan stonden alweer op het podium voor de laatste 2 nummers: “Celebrity” en “It’s a Party”. Tijdens dat laatste nummer kregen we de vaste apotheose: een bezwete Billy Lunn nam een aanloop alsof hij in de Olympische finale van het verspringen stond, en sprong het publiek in en deed vervolgens een ‘Eddie Vedder, Pinkpop ‘92’-ke door aan de steunpilaren te gaan hangen en van daar weer in het publiek te duiken. Een publiek dat hem maar al te graag op de handen droeg, letterlijk en figuurlijk.
“We’ll be back in Belgium very soon, see you at Dour Festival!”. In de wetenschap dat het met The Subways altijd prijs is, waarom geen 4de keer? In dat geval: “see you at Dour!”
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-subways-25-02-2012/
Organisatie: Depot, Leuven
Sonar Sounds ft. Hexstatic (presenting Solid Steel) + Dorian Concept -- Zinnenprikkelend
Hexstatic
Vrijdag waren er heel wat krijgers van het fantastische Ninja Tune-label in ons landje. Fuse club in Brussel verwelkomde er DJ Food, DK, King Cannibal en The Qemists voor een Ninja Tune night. Dorian Concept en Hexstatic waren diezelfde avond te gast bij de Cactus Club in het kader van Sonar Sounds, dé clubreeks voor elektronische geluidsfenomenen. DJ Food zagen wij in januari al aan het werk in het Centraal Station van Antwerpen. Nu tijd om een andere prachtlocatie aan te doen. Speciaal voor deze audiovisuele hoogdag brengt Cactus deze topartiesten onder in het Concertgebouw dat toch wat meer mogelijkheden biedt om geluid en beeld optimaal te combineren. Dit leek helemaal geen slechte keuze te zijn, de sound klonk geweldig en de torenhoge visuals hadden een maximale impact.
Vooraleer de grote meneren het podium bestijgen, mochten de ‘locals’ Biaz en VJ Rewind de zaal voorverwarmen. Biaz maakte van de gelegenheid gebruik om zijn album ‘Timetripping’ voor het eerst op een publiek los te laten, aangevuld met op maat gemaakte visuals van VJ Rewind. Sterk debuut zonder meer.
Achter de naam Dorian Concept schuilt de jonge twintiger Oliver Thomas Johnson, een klassiek geschoolde Weense pianist-componist dat tegenwoordig is gehuisvest bij Ninja Tune, één van de meest vooruitstrevende labels op deze aardkloot. Aan zijn rechterzijde VJ Mox, ook gekend voor zijn samenwerking met audiovisuele wizards als Coldcut en Amon Tobin. Vuurwerk verzekerd!
Oliver, enkel gewapend met een mini laptop, mixer en ‘microKorg’ synthesizer haalde in een uur tijd alles uit zijn analoge kas. Het analoge en digitale weet hij met een schizofrene virtuositeit te combineren tot een soort ‘jazztronica, club of zelf intelligente elektro. Geen wonder dat dit supertalent laatst werd uitgenodigd om Flying Lotus te vervoegen op het Brainfeeder-event. Hij bespeelt zijn microKorg als een halve gare, voortdurend spelend met pitch en effecten en hij brengt met zijn enthousiasme moeiteloos zijn publiek voluit aan het dansen. Na zijn performance komen we hem toevallig tegen in de toiletten en hij maakt graag wat tijd om een babbeltje te slaan. Blijkt dat hij in de toekomst graag nog met een full band zou willen werken. Resideren op Ninja Tune is voor hem nog niet gelijk aan het toppunt bereikt hebben. Deze ambitieuze virtuoos staat in ieder geval nog een gouden toekomst te wachten.
Hexstatic is een duo gevormd uit Stuart Warren Hill en Robin Brunson dat al langer vertoeft op Ninja Tune. Vanavond staat alleen Robin op het podium, zonder een VJ aan zijn zijde. Klank en beeld neemt hij volledig zelf voor zijn rekening, gebruik makend van dezelfde technologie als DJ Food om audio en video naadloos in elkaar te laten overvloeien.
Net zoals de organisatie ons beloofde, wordt het een heel eclectische set waarbij hij hip hop, breaks, drum ’n bass, dubstep, garage, … netjes tot een fenomenale audiovisuele set weet te mixen.
Van Beastie boys over White Stripes en Julio Bashmore naar DJ Shadow en Daft Punk. Niet te vergeten ook het sociaal geëngageerde nummer “Timber” (Hexstatic vs Coldcut) in een ware ragga-stijl. Voor het visuele aspect maakt hij gebruik van de originele clips ofwel van puur nostalgische vintagebeelden zoals Bert & Ernie of Mister Spock. Ondanks zijn lak aan wat enthousiasme maakt hij er wel met het grootste gemak een geweldig dansfeest van dat ieder van ons weet in te palmen. Tot slot sluit hij af met “Out In The Streets” van Africa Hitech. Tijd om het feestje verder te zetten in de bar met Nosedrip!
Bedankt Cactus voor alweer een zeer geslaagde avond. Tijd om een Ninja Tune- traditie te installeren in het Concertgebouw, of ben ik iets te hoopvol?
Benieuwd hoe een Hexstatic-sessie eruit ziet. Check dan zeker deze video podcast via onderstaande link.
http://vimeo.com/3543461
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Er zijn zo van die Bota avonden - twee concerten in hetzelfde zaaltje . We konden van deze twee Turbowolf en Pulled Apart By Horses onze vinger aflikkens … “A nice rockin’ time” in de Rotonde … Knallend , stampend, staalhard, fel, zompig en leuk … Kijk , een publiek en een band die er voor gaan … soms moet dat niet meer zijn!
Turbowolf , een vurig kwartet uit Bristol, stak van wal en een klein uur ondergingen we hun hevige rock’n’roll, aangevuld en opgezweept door keys, die net dat iets meer bieden, en ons in de ‘70s rockpsychedelica doen tuimelen … Ze speelden enthousiast en beheerst een ruig goedje dat niet vies was van Zodiac Mindwarp (& the love reaction) en White Zombie. De amicale band en hun hippe zanger hadden Peter Fonda’s ‘Easy Rider’ in de aderen en rockten stevig . Een beter super gemotiveerde band , die het spelplezier liet gelden en geen motchafucks in de zaal spuwde ... De eerste nummers “Ancient snake” , “Seven severed heads” en “The big cut” scherpten meteen de aandacht en toonden aan dat ze véél, héél veel in hun mars hadden .
Turbowolf heeft z’n naam niet gestolen en was er voor iedere rockliefhebber. “Read & write” linkte aan Hawkwind en Monster Magnet. Verder speelden ze Jefferson Airplane’s “Somebody to love”, die het retrogeluid fel kleurde . We waren nog onder de indruk van het slot door de punkrocker “Things could be good again” en de loodzware stonerrock van “Let’s die” ! Turbowolf plukt van alles wat in die hardere scene en maakt er een stevige en fijne rockende brij van . Op hun boxen stond ‘Jagermeister’ . Inderdaad Turbowolf was Straf Spul, mensen!
Hun Engelse vrienden uit Leeds Pulled Apart By Horses , kortweg PABH , hadden ook een rockparty geroken , want een goed uur speelden ze, hollend, bollend en vallend een dozijn nummers . ‘In your face screamocore’ met een hoop subtiele songtitels, werden gezongen, geschreeuwd en uitgespuwd door een weird hyperkinetische zanger Hudson. Ze putten uit hun twee cd’s en er werd maar middenin de set wat vaart geminderd met een ietwat toegankelijker, catchy, fijner, intenser broeierig geluid, zoals op “The crapsons” en “Some mothers”, maar voor de rest was het net als Turbowolf – lekker ondergaan van een band die vol overgave speelde , ontembare energie uitstraalde, en rake klappen uitdeelde door een explosieve sound , strak, hard, krachtig en meedogenloos . Grommende gitaren en felle rukwinden voelden we op songs als “I punched a lion in the throat”, “Wolf hand” , “Bromance ain’t dead” , “Meat balloon” , “Shake off the course” en “Venom” . Beestig goed dus wat de vier heren uitvoerden . De snedige “Everything dipped in gold” en “High five” boden nog meer intensiteit en hadden exploderende, razende tempowisselingen . Muzikaal brak de hel los en fatale genadestoten werden toegediend zoals we dat wel meer kennen van hardcore formaties … Een bulldozersound en een muzikale tornado … Heerlijk zoiets … ‘a man ain’t no man, when a man ain’t got no horse man ‘ Pulled Apart By Horses bood een antwoord …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pulled-apart-by-horses-24-02-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/turbowolf-24-02-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel
Er zijn zo van die Bota avonden - twee concerten in hetzelfde zaaltje . We konden van deze twee Turbowolf en Pulled Apart By Horses onze vinger aflikkens … “A nice rockin’ time” in de Rotonde … Knallend , stampend, staalhard, fel, zompig en leuk … Kijk , een publiek en een band die er voor gaan … soms moet dat niet meer zijn!
Turbowolf , een vurig kwartet uit Bristol, stak van wal en een klein uur ondergingen we hun hevige rock’n’roll, aangevuld en opgezweept door keys, die net dat iets meer bieden, en ons in de ‘70s rockpsychedelica doen tuimelen … Ze speelden enthousiast en beheerst een ruig goedje dat niet vies was van Zodiac Mindwarp (& the love reaction) en White Zombie. De amicale band en hun hippe zanger hadden Peter Fonda’s ‘Easy Rider’ in de aderen en rockten stevig . Een beter super gemotiveerde band , die het spelplezier liet gelden en geen motchafucks in de zaal spuwde ... De eerste nummers “Ancient snake” , “Seven severed heads” en “The big cut” scherpten meteen de aandacht en toonden aan dat ze véél, héél veel in hun mars hadden .
Turbowolf heeft z’n naam niet gestolen en was er voor iedere rockliefhebber. “Read & write” linkte aan Hawkwind en Monster Magnet. Verder speelden ze Jefferson Airplane’s “Somebody to love”, die het retrogeluid fel kleurde . We waren nog onder de indruk van het slot door de punkrocker “Things could be good again” en de loodzware stonerrock van “Let’s die” ! Turbowolf plukt van alles wat in die hardere scene en maakt er een stevige en fijne rockende brij van . Op hun boxen stond ‘Jagermeister’ . Inderdaad Turbowolf was Straf Spul, mensen!
Hun Engelse vrienden uit Leeds Pulled Apart By Horses , kortweg PABH , hadden ook een rockparty geroken , want een goed uur speelden ze, hollend, bollend en vallend een dozijn nummers . ‘In your face screamocore’ met een hoop subtiele songtitels, werden gezongen, geschreeuwd en uitgespuwd door een weird hyperkinetische zanger Hudson. Ze putten uit hun twee cd’s en er werd maar middenin de set wat vaart geminderd met een ietwat toegankelijker, catchy, fijner, intenser broeierig geluid, zoals op “The crapsons” en “Some mothers”, maar voor de rest was het net als Turbowolf – lekker ondergaan van een band die vol overgave speelde , ontembare energie uitstraalde, en rake klappen uitdeelde door een explosieve sound , strak, hard, krachtig en meedogenloos . Grommende gitaren en felle rukwinden voelden we op songs als “I punched a lion in the throat”, “Wolf hand” , “Bromance ain’t dead” , “Meat balloon” , “Shake off the course” en “Venom” . Beestig goed dus wat de vier heren uitvoerden . De snedige “Everything dipped in gold” en “High five” boden nog meer intensiteit en hadden exploderende, razende tempowisselingen . Muzikaal brak de hel los en fatale genadestoten werden toegediend zoals we dat wel meer kennen van hardcore formaties … Een bulldozersound en een muzikale tornado … Heerlijk zoiets … ‘a man ain’t no man, when a man ain’t got no horse man ‘ Pulled Apart By Horses bood een antwoord …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/turbowolf-24-02-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pulled-apart-by-horses-24-02-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel
Dat men de 54 jarige Sharon Jones de vrouwelijke James Brown durft te noemen, kunnen we best begrijpen. Het mens heeft de soul in haar ganse lijf en botten zitten en met een stembereik van hier tot in tot in Tokio laat ze bleekscheetzangeressen als Joss Stone, Duffy en Christina Aguilera mijlenver achter zich. Helaas vertaalt dat zich dat niet altijd in verkoopcijfers, maar een volle AB was wel haar deel.
Samen met haar 10 koppige band, inclusief twee volumineuze backgroundzangeressen en een swingende blazerssectie, grossierde de dame in authentieke soul van uit de tijd van James Brown, Aretha Franklin, Tina Turner (Ike periode), Sam Cooke en Otis Redding. Echte zweterige soul waar de huidige platvloerse commercie nog geen vat op heeft gekregen, alsof de tijd heef stilgestaan. Lekker groovende up tempo soul, funk- en motown songs werden afgewisseld met heerlijke ballads, alles in de geest van meer dan 40 jaar geleden, maar vooral tijdloos.
Het was duidelijk dat Sharon Jones meermaals met haar krachtige soulstem wou uitpakken, soms was het een beetje van het goede te veel, maar we namen het er graag bij. In een lange uitvoering van “When I come home” was de soultrain van The Dap Kings op kruissnelheid, de funk en soul barstten uit hun voegen en de vocale uithalen en danspasjes van Sharon, inclusief een paar ferme staaltjes kontschudden, waren navenant. James Brown was definitely in da house.
Haar volle stem kreeg ook nog eens een hoofdrol in een prachtig en emotioneel geladen “Mama don’t like my man” waarvan de lange intro een eerbetoon was aan recent overleden dames met ook al een indrukwekkend longgehalte als Etta James en Amy Winehouse. En we hadden het kunnen denken, helaas werd daarbij ook de onvermijdelijke kwijlspons Whitney Houston niet vergeten.
Nadat ondermeer een funky “Better things” danig op de dansspieren werkte was de band al aan bissen toe met alweer een lange, maar gloeiend hete versie van “100 days, 100 nights” waarin de volledig onder stoom gebrachte Dap Kings nog eens op de meest swingende manier mochten loos gaan.
Een prachtig avondje pure, hete en onvervalste soulmuziek.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
War On Drugs – Bezwerende trip met weerhaken
We hadden deze twee fijne bands op één en dezelfde avond al enkele maanden aangestipt, War On Drugs en Real Estate, en maar goed ook , want het was een heerlijk avondje indierock …
Real Estate opende en een klein uur lang konden we genieten van hun rakende, dromerige, zalvende gitaarpop. Real Estate , uit New Jersey, onder zanger/gitarist Matthew Mondanile, krijgt hier nu meer airplay met de tweede cd ‘Days’, die het in 2009 verschenen titelloze debuut opvolgt. Een ‘college’ band die de nineties bands als The Clean, Yo La Tengo , Nada Surf, Galaxie 500 ( later Luna) en onvolprezen bands als The Feelies en The Serenes nauw aan het hart draagt . Een juiste dosis pedaaleffects en shoegaze riepen Slowdive en Pale Saints op. Het valt hier allemaal op z’n plaats en we werden lekker ontspannen meegevoerd in hun verslavende en hemelse melodieën . Natuurlijk kwam het recente ‘Days’ uitvoerig aan bod met “Out of tune”, “It’s real”, “Municipality” en prachtsongs “Green aisles”, “Easy”, en het ruim zeven minuten durende “All the same” . Ook hadden ze al een nieuwe song klaar “New jazz”, die volledig past in hun fraais ‘timeless melodies’ .. Real Estate voerde je mee op de golven van de zee … Heerlijk zoiets …
Iets later kwamen de War On Drugs aantreden uit Philly, Pennsylvania en met zanger/gitarist Adam Granduciel als spil . Kurt Vile maakte vroeger nog deel uit van de band , maar gaat hier een geslaagde solocarrière tegemoet .
De band zag en klonk iets grungier dan Real Estate , wat ongetwijfeld doorsijpelt in hun frisse, dromerige en rauwe rinkelende indierock. Hier versmelt sing/songwriting van een Dylan, Big Star melodieën, met de Britpop van The Verve en de dromerige shoegaze van Swervedriver, Pale Saints en de psychepop van Spacemen 3 en Spiritualised , gekruid van een pilipili americanasausje . Niet voor niks is de derde cd ‘Slave ambient’ genaamd .
Ook zij voerden je mee in een bezwerende trip , die ruimte liet voor de instrumenten en grungy injecties had door de hotsende, botsende, pruttelende ritmes. Een goed op elkaar afgestemde band die Muziek met Weerhaken biedt, gedragen door een warme, emotievolle zang . Granduciel leefde zich uit op z’n gitaar, als een J Mascis, de haren voor de ogen, beheerst en bedwelmend, met soms een krachtig stootje . Af en toe zorgde het harmonicaspel voor een Morricone sfeertje .
Een slepende , broeierige sfeervolle, gelaagde sound , kleurrijk ingebed door toetsen, leverde staaltjes prachtsongs af als “I was there”, “Your love is calling my name”, “He comes to the city” en “Come to me” . Een jump naar de hogere sferen … de gevoeligheidsfactor steeg op een nummer als “ Brothers” . Midden de set zakte het wat ineen , maar ze slaagden er net als Real Estate in , je op een wolkendek mee te voeren, maar iets meer (zwaar) bewolkt door de forsere aanpak en de pedaaleffects .
Organisatie: Trix, Antwerpen
Real Estate – Ontspannend Heerlijk op de golven van de zee
We hadden deze twee fijne bands op één en dezelfde avond al enkele maanden aangestipt, War On Drugs en Real Estate, en maar goed ook , want het was een heerlijk avondje indierock …
Real Estate opende en een klein uur lang konden we genieten van hun rakende, dromerige, zalvende gitaarpop. Real Estate , uit New Jersey, onder zanger/gitarist Matthew Mondanile, krijgt hier nu meer airplay met de tweede cd ‘Days’, die het in 2009 verschenen titelloze debuut opvolgt. Een ‘college’ band die de nineties bands als The Clean, Yo La Tengo , Nada Surf, Galaxie 500 ( later Luna) en onvolprezen bands als The Feelies en The Serenes nauw aan het hart draagt . Een juiste dosis pedaaleffects en shoegaze riepen Slowdive en Pale Saints op. Het valt hier allemaal op z’n plaats en we werden lekker ontspannen meegevoerd in hun verslavende en hemelse melodieën . Natuurlijk kwam het recente ‘Days’ uitvoerig aan bod met “Out of tune”, “It’s real”, “Municipality” en prachtsongs “Green aisles”, “Easy”, en het ruim zeven minuten durende “All the same” . Ook hadden ze al een nieuwe song klaar “New jazz”, die volledig past in hun fraais ‘timeless melodies’ .. Real Estate voerde je mee op de golven van de zee … Heerlijk zoiets …
Iets later kwamen de War On Drugs aantreden uit Philly, Pennsylvania en met zanger/gitarist Adam Granduciel als spil . Kurt Vile maakte vroeger nog deel uit van de band , maar gaat hier een geslaagde solocarrière tegemoet .
De band zag en klonk iets grungier dan Real Estate , wat ongetwijfeld doorsijpelt in hun frisse, dromerige en rauwe rinkelende indierock. Hier versmelt sing/songwriting van een Dylan, Big Star melodieën, met de Britpop van The Verve en de dromerige shoegaze van Swervedriver, Pale Saints en de psychepop van Spacemen 3 en Spiritualised , gekruid van een pilipili americanasausje . Niet voor niks is de derde cd ‘Slave ambient’ genaamd .
Ook zij voerden je mee in een bezwerende trip , die ruimte liet voor de instrumenten en grungy injecties had door de hotsende, botsende, pruttelende ritmes. Een goed op elkaar afgestemde band die Muziek met Weerhaken biedt, gedragen door een warme, emotievolle zang . Granduciel leefde zich uit op z’n gitaar, als een J Mascis, de haren voor de ogen, beheerst en bedwelmend, met soms een krachtig stootje . Af en toe zorgde het harmonicaspel voor een Morricone sfeertje .
Een slepende , broeierige sfeervolle, gelaagde sound , kleurrijk ingebed door toetsen, leverde staaltjes prachtsongs af als “I was there”, “Your love is calling my name”, “He comes to the city” en “Come to me” . Een jump naar de hogere sferen … de gevoeligheidsfactor steeg op een nummer als “ Brothers” . Midden de set zakte het wat ineen , maar ze slaagden er net als Real Estate in , je op een wolkendek mee te voeren, maar iets meer (zwaar) bewolkt door de forsere aanpak en de pedaaleffects .
Organisatie: Trix, Antwerpen
Een bijzonder plaatje kwam aandraven van de Amerikaanse do-it-all Vincent Cacchione , die deel uitmaakt van de mij onbekende band Soft black . Caged Animals is z’n soloproject, en klinkt ongrijpbaar als toegankelijk, is honingzoet als avontuurlijk. Dreampop met verrassende wendingen , inderdaad, hij brengt in elkaar gekunstelde, dromerige popsongs met allerhande betoverende elektronicageluidjes en psychedelische tunes.
Indiepop in een elektronisch klanktapijt gebed, met een hoge psychedelicafactor en niet vies van een ruw randje door huppelende ietwat krachtige ritmes en een surfgitaartje, bepaald door een lome (soms hoge falset) zang. “Teflon heart” en “All the beautiful things in the world” intrigeren in dit aardig gesofisticeerd treffend synthpopalbum!
Zita Swoon Group - Wait for me
Een onvoorwaardelijk respect hebben voor de charismatische zanger/componist Stef Camil Carlens die z’n muzikale ontdekkingstocht door Burkino Faso en Mali , een kleine tweetal jaar terug, omzette in deze plaat . Eerder kwam hij al op de proppen met een paar voorstellingen van de theater/dansproductie ‘Dancing with the Sound Hobbyist’.
De inspiratie en opgedane ervaring gaven een nieuwe wending voor de toekomst van Zita Swoon.
Inderdaad, de broeierige sfeer , spanning en de verrassende wending van de typische ZS identiteit( = het tossen met muziekstijlen als pop, soul, funk, jazz, latingroove, balkan en cabaret) integreert hij moeiteloos met wereldmuziek op een originele, boeiende, creatieve en kwalitatieve wijze . Hij switch in ritme en tempowisseling en verliest de traditie niet uit het oog .
In deze omgeving gaat de ZS Group een kruisbestuiving aan met zangeres Awa Démé en balafonspeler Mamadou Diabaté. De balafon (= een aparte houten xylofoon ) bepaalt alvast de stemmige songs “A ni baara” en “Nisondiya”. De energieke, krachtige stem van Démé plaatst zich moeiteloos naast de licht krakende, hese stem van Stef Camil.
Een muzikale samenwerking en versmelting die warm, teder als aanstekelijk, dansbaar is , en een soort gelukzaligheid uitstraalt.
Op die manier gidst de ZS Group ons van het zwierige “Sababu” naar de broeierige “A sera a waara” tot een breder omlijsting “Tasuma/Ji” , drie songs die de variatie aantonen voor de rest van de cd .
Als een ZS ‘World’ Group is ZS Back!
S.C.U.M en The Horrors hebben wat met elkaar gemeen . Eerst en vooral zitten ze binnen die zelfde popwave te denderen , en dan zijn de bassist van de ene en de keyboardspeler van de andere broers . En de keyboardspeler van S.C.U.M is dan de zoon van het electrocombo Add N To (X). Die muzikale onderkoelde toon is alvast te horen bij het beloftevolle gezelschap. Die solliciteert in een jaren ’80 popwave en siert het met postrock, postpunk, shoegaze, gothic, electrowave of zelfs krautrock.
Naast The Horrors borrelen groepen als ILikeTrains, Filmschool en A place to bury strangers op , die baadt in een typische kaleidoscope lichtgloed.
Muziek voor romantische zwartkijkers door een hoop meeslepende, broeierige songs , die heel wat lome synths, soundscapes en pedaaleffects bevatten. Onbehaaglijk, compromisloos , ontregeld maar gevoelig en beheerst klinkt het allemaal wat een reeks topsongs oplevert als “Faith unfolds”, “Amber hands”, “Sentinental bloom” (met een knipoog naar The Cure’s ‘Pornogrophy’,) “Paris” en “Whitechapel”.
De groepsnaam is vernoemd naar het manifest Society for Cutting Up Men van de feminste Valerie Solanas, die in 1968 Andy Warhol neerschoot.
De Noorse sing/songschrijfster Hanne Hukkelberg had haar eerste plaat uit in 2004 , ‘Little things’, met een sound die zich binnen de jazzy elektronica nestelde en opviel door haar authentiek solide ‘nachtegalen’.
Op de nieuwe plaat rekent ze daar deels mee af en hebben te maken met stemmige, nerveuze songs, die een heel aparte sfeer oproepen door de stemvariatie (tussen Joni Mitchell – Bjork en Polly Harvey) en de wisselende opbouw en instrumentatie, die zalvend, toegankelijk als grillig, oneffen, experimenteel kan zijn.
Het album ‘Featherbrain’ vergt een actieve inspanning, is best interessant en innovatief , maar klinkt misschien deze keer obscuurder dan haar vroeger werk .
Als je gefascineerd wordt door die afwisseling door heen de rauwe dreiging van de titelsong naar het sobere “The bigger me”, het klankenspectrum van “The time and I and what we make” tot het zwaarbewolkt slepende “You gonna” , dan knik je dat er hier een uiterst origineel album is verschenen, die je letterlijk bij de keel kan grijpen.
Wie spreekt van invloedrijke bands in het metalwereldje kan absoluut niet voorbij de Canadezen van Voivod. De band ontstond begin jaren tachtig en was zelf beïnvloed door enerzijds de new wave van British Heave Metal en anderzijds de prille hardcore en punkscène.
Het geluid van Voivod ontwikkelde zich al snel tot een hybride mix van trash metal en punk en door die unieke combinatie zou het snel populair worden in Canada en ver daarbuiten. Deze metaliconen maakten tot op heden twaalf albums, deze ‘To The Death 84’ is geen nieuwe plaat maar wel de eerste demo van de band die in 1984 werd opgenomen in hun oefenruimte. De vijftien tracks zijn meer dan bekend bij de echte fans; 9 songs komen uit debuutalbum ‘War And Pain’ en “Slaughter In A Grave” is een nummer dat op het tweede album werd gebruikt. Daarenboven zijn er nog een aantal coole covers van Venom en Mercyful Fate.
Verwacht op deze demo van 70 minuten geen schitterend geluid want alles werd opgenomen met een simpele taperecorder en twee microfoons. Wat je wel hoort is rauwe, pure en lekkere ‘in your face’ trash die zoveel jaren na datum nog altijd goed klinkt en een mooi tijdsdocument vormt van een beginnende topband!
Uit het Duitse Berlijn komen de vijf punkrockers van Fightball! In 2008 debuteerde de band met een titelloos debuut dat vrij goed onthaald werd in diverse media. Na wat problemen met de zanger werd geopteerd voor een nieuw exemplaar en gemotiveerder dan ooit begon Fightball opnieuw aan de weg te timmeren.
Na een resem optredens is er nu hun tweede worp die uitgebracht wordt via Wolverine Records! Fightball brengt op ‘The Hyperbole of A Dead Man’ een mix van ouderwetse streetpunk, rock’n-roll en melodieze, uptempo punkrock die refereert naar bands als Social Distortion, Street Dogs, Beatstekas en ZSK.
Hoewel het geluid van Fightball lekker uit de boxen knalt en de nieuwe zanger zeker een aanwinst blijkt, halen de Duitsers niet het niveau van de genoemde bands. Openingstrack “On”, “Juxebox” en de leuke meezinger “Dear Diary” zijn prima songs maar de overige tracks zijn jammer genoeg iets te matig en missen een scherp randje. ‘The Hyperbole Of A Dead Man’ is zo een degelijke maar geen onvergetelijke punkplaat geworden.
Iedere rechtgeaarde muziekliefhebber heeft zijn absolute helden. Voor ondergetekende is Jim Ward er zo eentje.... Deze Amerikaan uit El Paso stichtte begin jaren negentig de formidabele posthardcoreband At The Drive In (geruchten doen de ronde dat deze formatie opnieuw de handschoen zou opnemen) die drie knappe platen zou maken. Na de split startte hij met het eveneens fijne Sparta die in vergelijking met ATDI opteerde voor een iets radiovriendelijker geluid. Nadat ook Sparta er de bui aan gaf, begon Ward met een eigen soloproject dat vergeleken met z’n twee vorige groepen volledig aan de andere kant van het muzikale spectrum bevindt. Jim Ward begon namelijk met het uitgeven van akoestische EP’s: ‘Quiet’ uit 2007, ‘In The Valley On The Shores’ uit 2009 en ‘The End Begins’ uit 2011. Nu heeft hij die drie plaatjes verzameld in zijn eerste full album ‘Quiet In The Valley, On The Shores The End Begins’.
Het kost aanvankelijk flink wat moeite om deze plaat volledig uit te zitten gezien de twintig songs en de duur van zeventig minuten. Bovendien klinkt alles in het begin vrij monotoon en het is pas na diverse luisterbeurten dat de schoonheid van de nummers zich prijsgeeft. Verder dienen we aan te merken dat dit album eigenlijk uiteenvalt in veertien akoestische en rustige songs waarna nog zes hardere uitvoeringen volgen van nummersdie op dit album staan. De invloeden van Neil Young en Bob Dylan zijn in verschillende tracks onmiskenbaar doch door het talent van Ward is dit toch een bijzonder album geworden. De plaat start aanvankelijk zeer country , getuige prima opener “On My Way Back Home Again”, “Take It Back” en “Mystery Talks”. Op “Coastlines” en op “Easer Said Than Done” hoor je vervolgens duidelijk dat de man een begenadigd singer songwriter is. Op meezinger “All That We Lost” en “Broken Songs”, onze twee favorieten hoor je de pijn en de breekbaarheid van mans stem en op het instrumentale, jazzy “Lake Travis” passeert zowaar een mondharmonica en een trompet. De laatste zes songs op de plaat zijn zoals vermeld elektrische, stevige uitvoeringen en het is alsof Ward hier weer het geluid van Sparta opzoekt. Het kost dus wat tijd om al dit moois te ontdekken maar het is de investering meer dan waard!
Nederlands 
Français 
