De Canadese live dance formatie Azari & III was einde vorig jaar al te bewonderen in het Depot in Leuven en kreeg lovende kritieken voor hun performance. Vanavond zijn ze te gast in de Orangerie van de Botanique. De laatste jaren deden ze heel wat discotheken kraken met hun catchy hitsingles “Hungry for the power” en “Reckless (with your love)”. Hun naamloze debuutalbum was meteen een schot in de roos en zorgde voor een wereldwijde doorbraak in 2011. Alle ‘hipster kids’ op post voor deze house-sensatie.
Karin Park, het Zweedse duo, bestaande uit broer en zus Park, mag het talrijk opgekomen publiek opwarmen met hun Scandinavisch geïnspireerde synth pop met een duister cold wave kantje. Hun sound is vergelijkbaar met The Knife en in de stem van de imposante en streng uitziende Karin komt bij wijlen een Björk-geluid boven drijven. Karin Park lijkt op het eerste zicht veelbelovend voor de toekomst. Of het een blijver is zal nog moeten blijken. Aan talent en podiumprésence alvast geen tekort.
Exact een mager uurtje stond het viertal van Azari & III op het podium. De intro van de twee knoppendraaiers Dinamo Azari en Alixander III luidde komst van de twee kleurrijke en uitzinnige vocalisten in. De knotsgekke energie waarmee Fritz en Cedric over het podium dartelen sloeg al meteen over op de heupen van het publiek. Het werd meteen duidelijk dat het publiek er evenveel zin in had als de twee zangers die uit een foute 80’s clip leken weggelopen te zijn. We hoorden opeenvolgend “Manhooker”, “Hungry for the power“ en “Indigo”, netjes gebeatmixt door middel van twee cd-spelers, versterkt door live percussie op drumpads. Bij momenten leek de show gewoon op een veredelde dj-set, aangevuld met weliswaar twee geweldige entertainers.
Het feestje barstte pas helemaal los bij “Lost in time “en de geweldige dance floor filler “Manic”. Voor mij althans het hoogtepunt van deze avond. Om het publiek nog wat meer op te zwepen wierpen de twee overacterende stemmen zich in het publiek om wat dolgedraaide danspasjes uit hun benen te schudden tijdens “Tuff City” en “Reckles (with your love)”. De gekte werd nog meer ten top gedreven bij het laatste nummer “No way back” toen het publiek ‘en masse’ uitgenodigd werd om de benen los te gooien op het podium. Ongetwijfeld een feestje voor de liefhebbers! Wie een sterke performance met veel live elementen had verwacht, zal zeker op zijn honger blijven zitten zijn.
Organisatie: Botanique, Brussel
De groepsnaam mag dan wel gestolen zijn uit de Smog discografie, wie zich verwacht had aan een door Bill Callahan geïnspireerde melancholische set met klassiek instrumentarium kwam lelijk bedrogen uit. Liefhebbers van onderkoelde synths, opeengestapelde repetitieve gitaar effecten en etherische, honingzoete zangpartijen beleefden daarentegen een onvergetelijke avond. De shoegazer adepten zeg maar, die hun muzikale helden (Slowdive, Spiritualized,…) zowaar naar huis hoorden gespeeld worden.
Meer dan 3 jaar heeft I Break Horses, een nieuw Zweeds snoepje uit de Bella Union stal (van o.a. Beach House, Explosions In The Sky,…) rond de creatieve spil Maria Lindén en Fredrik Balck, aan hun debuutplaat ‘Hearts’ gesleuteld, met een onweerstaanbaar meeslepende live uitvoering tot gevolg. Een set die klonk als één langgerekte, weelderige soundscape die je van bij het begin onder hypnose bracht en aan het eind een prettig gevoel gaf alsof je net uit een lange winterslaap ontwaakt was.
“Pulse” klonk als een onheilspellende, deprimerende nacht met aan het eind slechts een flets streepje zonlicht aan de horizon, terwijl de reverb drum intro van “Empty Bottles” knipoogde naar “Just Like Honey” van The Jesus And Mary Chain, maar al vlug evolueerde naar een onvervalste “Cocteau Twins” classic. “Load Your Eyes”, nog zo een bedwelmende geluidservaring, mondde uit in een eruptie van gitaar effecten om ijsblokken mee te verzagen terwijl “Hearts” toepasselijk voort dobberde op een pulserende hartklop percussie.
Intussen bood het in nevelslierten gehulde, onderbelichte podium slechts af en toe een glimp van Maria Lindén, die, getooid in een rode, Middeleeuwse mantel, de ultieme mysterieuze, verlegen frontvrouw belichaamde. Afgenomen van enkele korte, beleefde dankwoordjes tussen de nummers door gaf ze niet meer van haar geheimen prijs.
Een zekere hitgevoeligheid werd geëtaleerd met de single “Winter Beats”, waarna het publiek tijdens afsluiter “I Kill Your Love, Baby” nog eens meegenomen werd naar een universum waar M83 en Seefeel graag vertoeven. Te veel mensen rondom ons bleken zodanig verzwolgen in een gelukzalige trance om achteraf nog het applaus te bezorgen waarop I Break Horses recht had.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het deed deugd, meer dan deugd om in deze winterkoude te kijken, voelen, luisteren, genieten, dansen van de hitsige, swingende, dampende en zompige songs van de twee zussen Kitty, Daisy en hun broer Lewis (tussen de 18 en 22 jaar) uit Londen. Klassieke rootsmuziek, een Retro Radio Modern, rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s, die ons uitnodigen tot een heupwieg en een swing’n’boogie danspasje met z’n twee.
Hier kon je niet stilstaan, heerlijk was het op zo’n barre winteravond … De ganse familie is hier meegereisd, want pa Graeme speelt gitaar , banjo en moeder Ingrid (Weiss) contrabas. En tot slot een Jamaicaanse trompettist Edward ‘Tan Tan’ Thornton kleurt en siert het gezelschap.
Ze zijn toe aan de tweede cd ‘Smoking in heaven ‘ , na het titelloze debuut van een pak opmerkzame covers . Na hun set op het R&B Fest in Peer en de daaropvolgende gig in de AB zijn ze uitgegroeid tot één van de hipste groepjes van het moment. De Handelsbeurs werd onmiddellijk omgetoverd tot een rokerige nachtkroeg … zonder rokers weliswaar…
Jeugdig enthousiasme, freakness, speelsheid, spontaniteit en kunde ! zijn de eerste woorden die opborrelden. Broer en zussen wisselden van instrument alsof het een fluitje van een cent was . Wat een energie, dynamiek, friste en gemotiveerde ingesteldheid! Ze gingen er letterlijk voor. Zus Kitty viel nog het meest op door met haar hele lijf ritmisch op de drumkit te meppen als de vrouwelijke Animal uit de Muppet show …Wat een “Wo-man” hoorde ik naast me.
Natuurlijk kwam de recente plaat in de spotlight. De bluesy instrumental “Smoking in heaven” was de ideale sfeermaker om het publiek op te warmen. Meteen kwamen er dan al een paar knallers als “I’m going back” en “Will Iever” . Op “Tomorrow” zette de trompettist letterlijk eerst zijn keel open en blies er dan beheerst op los.
Het gezelschap tekende voor een ‘Rockabilly Party in da House!’, waarbij het poppy “Messing with my life , de publiekslieveling “Going up my country” en de classic “Hillbilly music “ niet ontbraken; we konden genieten van de boogieswings “Baby don’t you know” en “You’ll soon be here” , van de oubollige countryblues “I’m coming home” en van een handvol instrumentals als “Paan man boogie” en het lang uitgesponnen, groovende “What quid” in de bis. Iedereen liet hier zich eens lekker gaan. En Lewis lijkt een jonge G. Love als je hem bezig hoort op “Don’t make a fool out of me” .
De familie Durham hield het uitermate gezellig en zorgde voor voldoende variatie in hun spel, wat een boeiende, aangename, dansbare en ontspannende set opleverde … Een ideaal avondje uit om het weekend te besluiten … Af en toe speelden of sloegen ze er een maatje naast, maar wat wil je anders als je er totaal voor gaat … Van zulke traditionele band kijken een Brian Setzer, Stray cats, Jon Spencer , Heavy trash en Boss Hog op …
Gemma Ray opende met haar band en baadde ook al in die fifties country, sixties ballads, rockabilly en hillbilly mijmerend aan de gitaarlicks van Poison Ivy (The Cramps). Gemma geeft er een eigen emotievolle sing/songwriting aan , aangevuld met doorleefde‘70s Hammond toetsen, en haar indringende heldere stem . De afwisseling van het frisse, trippende en ingetogen materiaal vormde het kader in een Saloon Bar van een Q. Tarentino film . Een best leuk muzikaal recept!
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs) Gent
Het Britse The Real Tuesday Weld had aardig wat volk in de Rotonde kunnen optrommelen. Het muzikale project van Stephen Coates is al van 99 actief btw (!) en houdt van cabaret, film, suspense, horror en literatuur … Iets wat de man weet te verwerken in z’n songmateriaal die het midden houdt van folk, americana, country, blues, jazz en elektronica . Hij liet zich voor de laatste cd ‘The last werewolf’ inspireren door Glenn Duncan’s novelle; vroeger deed hij ook al eens een muzikale bewerking van mans ‘I Lucifer’.
De songs ademden de sfeer van het Wilde Westen in een gepast Q. Tarentino kader en de band toverde de Rotonde om tot een saloon bar . Projecties op het achterplan sierden het spannende, broeierige , zwierige en het sfeervolle, ingetogen materiaal als “Wolfman” , “Me & Mr Wolf”, “I don’t like it “ en “The things I live”, waarbij zangeres/violiste Geri McEwan ook een glansrol vervulde . Fijn concertje!
Organisatie: Botanique, Brussel
Het NYse kwintet Clap your hands say yeah van zanger Alec Ounsworth heeft in 2011 elkaar teruggevonden en na vier jaar stilte hebben ze een sterke derde plaat uit ‘Hysterical’, die het ietwat lauw onthaalde ‘Some loud thunder’ deels moet doen vergeten. En inderdaad, ook live putte het kwintet vooral uit de eerste en uit de recente cd; buiten het singlemateriaal van de tweede cd (“Satan said dance” en de titelsong ) werd hier niks meer boven gehaald.
CYSHY is een veelbesproken band door hun wisselvallige gigs … vanavond zagen we een homogene band , die de songs op evenwichtige, standvastige wijze speelde , het contact met het publiek onderhield en de warme respons enorm waardeerde . En ze hadden iets studentikoos op z’n Weezers over zich …
CYHSY … Een volle Orangerie . Bij hun vorige optredens hadden ze nog een volle AB, nu was de Bota Orangerie voldoende om een soldout concert te realiseren, gezien de hype als ‘blog’ band wat is overgewaaid … Ze waren toen wel de indieband bij uitstek …
CYHSY overvielen op hun debuut in 2006 met een geheel van ‘70’s retrorock, psychedelica en americana, onder de onvaste, zwevende zeurderige zang van Ounsworth. Een intrigerende, spannende, meeslepende, broeierige en innemende sound; de repetitieve en opbouwende dromerige lagen refereren aan de V.U., The Feelies, Talking Heads, Galaxie 500 en Grandaddy en met huidige bands als Arcade Fire en Broken Social Scene hadden ze een pact binnen die indiestijl.
Juist, ze hebben nu wel niet de meest consistente platen uit, maar een aantal songs zijn in m’n geheugen gegrift en zijn pareltje om van te snoepen, “Over & over again”, ”The skin of my yellow country teeth”, “Satan said dance”, en nu songs als “Maniac”, de titelsong, en vooral “Into your alien arms”. Ze kwamen vanavond niet allemaal aan bod, maar vooral die laatste moeten ze zeker bij hun gigs toevoegen , want die staat erg hoog geprijsd, met drie uitroeptekens!
Bizar genoeg waren voor CYHSY veel van onze Franstalige vrienden … Maar ok, we genoten van de sfeervolle, dromerige songs , de op elkaar opgestapelde gitaarlagen en synths en die zweverige, onvaste vocals , die ons luilekker meevoerden naar een fantasierijke, leuke wereld; “Let the cool goddess rest & away” en “Same mistake openden de set en iets verderop was er o.m. “In this home of ice” en “Misspent youth”. Aanstekelijk en inwerkend op de dansspieren; wat feller, directer, snedig en gretig klonken “Hysterical”, “Details of the war”, “Lost & found” en “Ketamine & ecstasy”, naast het singlemateriaal “Satan said dance”, “Maniac”, “Is this love” en “…yellow country teeth”. De swing’n groove hoorden we alvast in die singles, en ‘en verve’ besloten met ze “Upon this tidal wave of young blood”, een leuke, puike pittige dasns uitsmijter van hun debuut.
In hun bezwerende, dromerige indiepop brachten ze voldoende variaties aan, waardoor ze niet verveelden of verzopen in gezapigheid . In de bis onderstreepten ze dit in drie afwisselende nummers, het twinkelende “Some loud thunder”, het sfeervolle “Adam’s plane” en een krachtige “Heavy metal” . Comeback met klasse en een optreden met klasse .
CYHSY is back, mensen! Cheers.
Organisatie: Botanique, Brussel
Musiczine.net redactie - eindejaarslijsten 2011 – de Muzikale Hoogstandjes
Geert Huys - 2011 STRIKES BACK!
DE CRUCIALE 30
1. ANNA CALVI – Anna Calvi
2. KURT VILE & THE VIOLATORS – Smoke Ring For My Halo / So Outta Reach EP
3. THE KILLS – Blood Pressures
4. THE RAVEONETTES – Raven In The Grave
5. CASS McCOMBS – Wit’s End / Humour Risk
6. THURSTON MOORE – Demolished Thoughts
7. WHITE DENIM – D
8. SPINVIS – Tot Ziens, Justine Keller
9. S.C.U.M. – Again Into Eyes
10. THE DECEMBERISTS – The King Is Dead
11. FLEET FOXES – Helplessness Blues
12. GANG OF FOUR – Content
13. BUFFALO TOM – Skins
14. LAURA MARLING – A Creature I Don’t Know
15. WILCO – The Whole Love
16. J MASCIS – Several Shades Of Why
17. THE VACCINES – What Did You Expect From The Vaccines?
18. THE FEELIES – Here Before
19. MY MORNING JACKET – Circuital
20. INTERGALACTIC LOVERS – Greetings & Salutations
21. THE BASEBALL PROJECT – Vol. 2 High And Inside
22. BOSTON SPACESHIPS – Let It Beard
23. CLAP YOUR HANDS SAY YEAH – Hysterical
24. SCHOOL IS COOL – Entropology
25. THE BLACK KEYS – El Camino
26. TOM WAITS – Bad As Me
27. WEEKEND – Red EP
28. ARCTIC MONKEYS – Suck It And See
29. R.E.M. – Collapse Into Now
30. PJ HARVEY – Let England Shake
Nog net niet:
ELBOW – Build A Rocket Boys!
BILL WELLS & AIDAN MOFFAT – Everything’s Getting Older
THE BONY KING OF NOWHERE – Eleonore
BLACK BOX REVELATION – My Perception
JAMES BLAKE – James Blake
RADIOHEAD – King Of Limbs
THE DODOS – No Color
ALEXI MURDOCH – Towards The Sun
DEVOTCHKA – 100 Lovers
FRANKIE & THE HEARTSTRINGS – Hunger
THE DEARS – Degeneration Street
PAUL SIMON ‐ So Beautiful or So What
LOW – C’mon
YUCK – Yuck
OKKERVIL RIVER – I Am Very Far
GAVIN FRIDAY – Catholic
GARDENS & VILLA – Gardens & Villa
BEASTIE BOYS – Hot Sauce Committee Part 2
OLD 97’s – The Grand Theatre Vol. 2
AA BONDY – Believers
WOODEN SHJIPS – West
THE WAR ON DRUGS – Slave Ambient
THE HORRORS – Skying
JONATHAN WILSON – Gentle Spirit
PG SIX – Starry Mind
THE TRAVELLING BAND – Screaming Is Something
BLITZEN TRAPPER – American Goldwing
RYAN ADAMS – Ashes & Fire
WIDOWSPEAK – Widowspeak
SOFT METALS – Soft Metals
Reissues:
SIMON & GARFUNKEL – Bridge Over Troubled Water (’70)
QUEEN – Queen (‘73), Queen II (’74), Sheart Heart Attack (‘74), A Night At The Opera
(‘75)
NICK LOWE – Labour Of Lust (’79)
GRANT HART – Ouevrevue (1988‐1995)
RIDE – Nowhere [20th Anniversary Edition] (‘90)
THE JAYHAWKS – Hollywood Townhall [Expanded Edition] (’92), Tomorrow The Green
Grass [Legacy Edition] (‘95)
PEARL JAM – Vs. [Legacy Edition] (‘93), Vitalogy [Legacy Edition] (‘94)
QUEENS OF THE STONE AGE – Queens Of The Stone Age (‘98)
NICK CAVE & THE BAD SEEDS – Let Love In (‘94), Murder Ballads (‘96), The
Boatman’s Call (’97), No More Shall We Part (’01)
THIN LIZZY – Jailbreak (‘76), Johnny The Fox (‘76), Bad Reputation (‘77)
THE GODFATHERS – Birth, School, Work, Death (‘88), More Songs About Love And Hate
(‘89)
PAUL McCARTNEY – McCartney (’70), McCartney II (’80)
SUEDE – Suede [Deluxe Edition] (‘93), Dog Man Star [Deluxe Edition] (’94)
SEBADOH – Bakesale [Deluxe Edition] (‘94)
R.E.M. – Lifes Rich Pageant [25th Anniversary Edition] (‘86)
NIRVANA – Nevermind [Deluxe Edition] (’91)
THE WHO – Quadrophenia [Deluxe Edition] (‘73)
ROLLING STONES – Some Girls [Deluxe Edition] (‘78)
U2 – Achtung Baby [Deluxe Edition] (‘91)
SMASHING PUMPKINS – Gish (‘91), Siamese Dream (‘93)
PETER GABRIEL – New Blood (’11)
Heel fijne optredens van:
HAUTEKIET & DE LEEUW (Stadsschouwburg Brugge)
STEVE WYNN & CHRIS CACAVAS (cc Mechelen)
MASTERS OF REALITY & THE CULT (AB, Brussel)
THE PHANTOM BAND (De Charlatan, Gent)
GANG OF FOUR (Botanique, Brussel)
KYUSS LIVES! (AB, Brussel)
GRANT HART (4AD, Diksmuide)
KURT VILE & THE VIOLATORS (De Charlatan, Gent)
THE RAVEONETTES (Vooruit, Gent)
ROGER DALTREY, SHARON JONES & THE DAP‐KINGS, INTERPOL (Lokerse Feesten)
THE SPECIALS (AB, Brussel)
ANNA CALVI (AB, Brussel)
ROGER MCGUINN (Ha’, Gent)
PATTI SMITH, KARL BARTOS, THE CULT (Sinner’s Day)
ALEXI MURDOCH (Ha’, Gent)
Sam De Rijcke - TOP 2011
20 albums
Eigenaardige vaststellingen :
‘El Camino’, de nieuwe BLACK KEYS is een absolute kanjer, krijgt overal zeer lovende recensies en is vervolgens… nergens te bespeuren in de eindejaarslijstjes (bij Mojo en Uncut zelfs niet bij de beste 50, begrijpen wie begrijpen kan). Maar bij ons een welverdiende dikke nummer één.
Beetje zelfde verhaal bij ELBOW, het pareltje ‘Build a rocket boys’ wordt op algemeen gejuich onthaald, maar wordt geweerd uit quasi alle lijstjes. Het knuffelbeergehalte van Guy Garvey is blijkbaar zo gênant geworden dat het niet meer cool is om Elbow goed te vinden. Gezien onze gezegende leeftijd is cool zijn voor ons geen prioriteit meer, dus wij mogen ongegeneerd van Elbow houden, vandaar een dikke nummer twee.
Opmerkelijke come backs :
BEASTIE BOYS met ‘Hot sauce Commitee, part two’, even opwindend en heet als in de beginjaren.
Ook het prettig gestoorde PRIMUS komt weer aan de horizon met het knappe ‘Green Nauhagyde’ en met een door ons bijzonder gesmaakte doortocht in de AB (en nog beter nieuws, ze komen terug in april voor een drie uur durende show !).
En het lijkt aan iedereen te zijn voorbijgegaan, maar ook het alom fantastische JANE’S ADDICTION heeft een puike come back plaat gemaakt.
Mogen de Peppers al die plaatjes eens deftig beluisteren en vervolgens van diepe schaamte ergens in een hoekje gaan ineenkrimpen.
Punk ! Hardcore ! :
Kwade snotneuzen als ICEAGE en CEREBRALL BALLZY komen u een geweldige stamp in uw kloten geven en brengen daarmee BLACK FLAG terug onder de mensen. Dank u.
Zware jongens :
‘The Hunter’ van MASTODON is een machtige kopstoot en in tegenstelling tot 98 % van de wereldbevolking vinden wij de samenwerking van LOU REED met METALLICA op ‘Lulu’ wèl zeer te pruimen. En dichter bij de deur, de Kortrijkse oerkracht van STEAK NUMBER EIGHT heeft ons helemaal omvergeblazen.
Nieuw talent :
De okselfrisse, energieke en spitse rock’n’roll deuntjes van THE VACCINES, De goddelijke charmes, stem en gitaarpartijen van de wonderlijke ANNA CALVI (PJ Harvey voorbijgestreefd op alle vlakken), de filmische pracht van OTHER LIVES, de gruizige en rokerige garage rock van BASS DRUM OF DEATH, de vreemde kronkelingen van WU LYF, de dromerige melodieën en zalvende gitaren van JONATHAN WILSON.
Onverslijtbaar :
Het mag dan al crisis zijn, zowel U2 als NIRVANA komen het geld uit uw zakken graaien met superdeluxe edities van ‘Achtung Baby’ en ‘Nevermind’. Die kanjers zijn 20 jaar geworden, en dat moet gevierd worden. Met uw geld, natuurlijk.
En dan nu, … de flops en halve missers
Afknappers van formaat :
U had het misschien niet voor mogelijk geacht, maar wij eigenlijk wel. RED HOT CHILLI PEPPERS zijn er met ‘Im with you’ voor de derde keer op rij in geslaagd een volkomen sof van een plaat af te leveren. Het is haast niet te geloven dat dit dezelfde band is die invloedrijke voltreffers als ‘The uplift mofo party plan’ en ‘Blood sugar sex magic’ aan de wereld heeft geschonken.
En wat bezielt de internationale pers (Uncut, Mojo, NME, Humo, Oor…) om het album ‘Let England Shake’ van PJ HARVEY op één te zetten in hun eindejaarlijstjes ? We hebben het plaatje tot vier keer toe beluisterd en we vinden er geen zak aan. Wij hebben het mens dat ding zien voorstellen op Rock Werchter en hadden er maar één woord voor : zielig. Nog nooit tevoren hebben wij de ruimte voor de frontstage in Werchter zo massaal zien leeglopen als bij deze futloze vertoning.
Nog zo iets, de heren van KAISER CHIEFS en WHITE LIES hebben ondermeer in Werchter voor spetterende concertjes gezorgd, maar hun recentste albums zijn niet echt om over naar huis te schrijven.
Het compleet over ’t paard getilde Britse wicht FLORENCE -wiens nieuwe imago ergens bengelt tussen de heilige maagd Maria, sneeuwwitje en de Koningin van Onderland- heeft met haar bandje THE MACHINE een plaatje gemaakt die zo schabouwelijk klinkt dat een mens haast heimwee zou krijgen naar ENYA. U bent beter af met de nieuwe van SUSAN BOYLE.
Meest overschatte artiest en plaat van het jaar :
JAMES BLAKE die op zijn debuutplaat knoeit met allerhande elektronica en stemvervormers, een vermoeiend karwei dat welgeteld twee goeie songs oplevert, en één ervan is dan nog een cover (“Limit to your love”). Trouwens ook gezien op Werchter, het leek ons een soundtrack voor zelfmoordkandidaten.
Dingen die helaas nooit veranderen :
De soloprojecten van de ettertjes Gallagher (BEADY EYE en NOEL GALLAGHER’S HIGH FLYIN’ BIRDS) zijn al even miserabel, hoogdravend en ook even overschat (Britse pers, onverbeterlijk) als het moederschip OASIS. Fuck’ em.
Compleet het spoor kwijtgeraakt :
‘Angles’, de vierde van THE STROKES is goed voor uw vuilbak en lijkt nu toch echt wel te bevestigen dat het onvolprezen debuut en mijlpaal ‘Is this it’ (nu ook alweer 10 jaar geleden) misschien wel een toevalstreffer was.
Niet geheel volgens de verwachtingen :
‘Wasting light’ van FOO FIGHTERS werd aangekondigd als een splinterbom, maar het bleek een voorzichtig voetzoekertje zijn. Kwestie van de hitparades niet al te veel af te schrikken.
Zagen :
U dacht dat uw nieuwe Makita de zaag van het jaar was, maar dat was even buiten ‘Helplessness blues’ van FLEET FOXES gerekend.
Heimwee naar betere tijden :
‘Keep you Close’ van DEUS is misschien nog zo slecht niet, maar de scherpe en tegendraadse kantjes die het unieke geluid van de groep typeerden lijken voorgoed verdwenen.
Het live gebeuren van 2012 :
Festivals
Ronduit briljant : GRINDERMAN in Werchter
Absoluut fantastisch : THE NATIONAL, ARCTIC MONKEYS, QOTSA, THE VACCINES, TRIGGERFINGER, ELBOW en … waarom ook niet IRON MAIDEN op Rock Werchter, KYUSS op de Lokerse Feesten, BLOOD RED SHOES in Leffingeleuren
Op Pukkelpop dit jaar niet aanwezig geweest, wij hadden zo een voorgevoel
Top 15 zaalconcerten
Vermeldenswaardige feiten :
Jammer : REM, die op het voortreffelijke ‘Collapse into now’ wederom herboren lijkt, geeft er de brui aan. Ook THE WHITE STRIPES zetten er een punt achter, wat daarom niet wil zeggen dat we Jack White zullen moeten missen, die schudt gegarandeerd weer iets magistraals uit zijn mouw. Ook GRINDERMAN houdt er mee op, Cave kan zijn demonen weer kanaliseren naar The Bad Seeds. En normaal kan het ons moer schelen dat een koppel uit elkaar gaat, maar als een echtscheiding het einde moet betekenen van het geweldige SONIC YOUTH dan worden wij heel triestig.
Te weren bij club 27 : AMY WINEHOUSE was al zwaar overschat toen ze nog een beetje leefde, maar wordt na haar dood wel belachelijk hoog de hemel in geprezen. Volgens ons had dat mens meer kloten dan talent, maar ze hoort niet thuis in het rijtje Kurt, Jim, Jimi, Janis en Brian, dat zou een te grote eer zijn.
Belgskes : Er schuilt een berg talent in SELAH SUE, maar dat meiske wordt op een zodanig hoog schavotje geplaatst dat het niet meer gezond is. Laat ons hopen dat ze met beide voetjes op de grond blijft en de op winst beluste marketing haaien tijdig van zich afschudt.
In MILOW daarentegen zit er geen greintje talent, maar zijn volkomen ongevaarlijke softpop laat in heel Europa de zalen vollopen, snapt u er nog iets van ?
De geweldige heren van TRIGGERFINGER hebben met vuur, passie en een ongebreidelde stuwkracht over alle Belgische podia geraasd en kroonden zich met grote voorsprong tot beste Belgische live act van het jaar.
En we hadden het hier eerder al gezegd, de Cockerill-Sambre prijs voor beste metaalbewerkers van het jaar gaat ongetwijfeld naar STEAK NUMBER EIGHT.
Om naar uit te kijken in 2012 : AFGHAN WIGS hebben een reünie aangekondigd. Schuif ‘Gentlemen’ nog eens in uw cd lader en begrijp waarom wij hier al aan een vreugdedans zijn begonnen.
Pukkelpop gaat gelukkig door in 2012. De klootzakken die Chokri voor de rechter dagen mogen dit jaar thuis blijven en een bezoekje plegen aan de lokale braderie alwaar zij hopelijk een hamburgertent op hun kop zullen krijgen.
Wij blijven geduldig wachten op een nieuwe TOOL, maar als ze er dit jaar niet mee afkomen gaan we ze toch persoonlijk met een kalasjnikov uit hun kot komen lokken.
Het op vandaag nog totaal onbekende punkbandje LONDON BULLET wint de Rock Rally.
Concertjes in ’t verschiet : We kijken uit naar een bijzonder interessant voorjaar, onze kaartjes zijn al besteld voor ondermeer THE BLACK KEYS, ARCTIC MONKEYS, WILCO, KASABIAN, DROPKICK MURPHYS en PRIMUS.
Erwin Vanlaere - 2011 – Muzikaal Jaaroverzicht
Goed wetende dat er zich binnen het gevarieerde muzieklandschap nog heel wat onontgonnen diamantjes moeten bevinden, is dit mijn top 50 van te koesteren albums uit 2011:
1. Elbow – Build A Rocket Boys!
2. Lanterns On The Lake – Gracious Tide, Take Me Home
3. Fleet Foxes – Helplessness Blues
4. Pete Astor – Song Box
5. Still Corners – Creatures of An Hour
6. Rue Royale – Guide To An Escape
7. Bon Iver – Bon Iver
8. Comet Gain – Howl Of The lonely Crowd
9. The Sand Band – All Through The Night
10. Kurt Vile – Smoke Ring For My Halo
11. Under Electric Light – Waiting For The Rain To Fall
12. Steve Kilbey & Martin Kennedy – White Magic
13. Idaho – You Were A Dick
14. Sleeping At Last - Yearbook
15. Raphael Saadiq – Stone Rolllin’
16. Noah And The Whale – Last Night On Earth
17. Other Lives – Tame Animal
18. Steven Wilson – Grace For Drowning
19. The Jayhawks – Mockingbird Time
20. Ollabelle – Neon Blue Bird
21. Memory Tapes – Player Piano
22. The Adults – The Adults
23. J. Mascis - Several Shades Of Why
24. Miracle Fortress – Was I The Wave?
25. Bell X1 – Bloodless Coup
26. Cloud Control – Bliss Release
27. Wilco – The Whole Love
28. Beardfish - Mammoth
29. The Vaccines – What Did You Expect From The Vaccines
30. The Drums - Portamento
31. Israel Nash Gripka – Barn Doors And Concrete Floors
32. John Maus – We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves
33. Feist - Metals
34. Fairewell - Poor Poor Grendel
35. Tall Tales And The Silver Lining – Nice To Meet You Again
36. Eleanor Friedberger – Last Summer
37. The War On Drugs – Slave Ambient
38. Hyde & Beast – Slow Down
39. The Pains Of Being Pure At Heart - Belong
40. Sam Duckworth – The Mannequin
41. Slow Club - Paradise
42. The Antlers – Burst Apart
43. Papercuts – Fading Parade
44. Thurston Moore – Demolished Thoughts
45. Low – C’Mon
46. The Raveonettes – Raven In The Grave
47. Dear Reader – Idealistic Animals
48. Spinvis – Tot Ziens, Justin Keller
49. The Low Anthem – Smart Flesh
50. Immanu El – In Passage
Bijzonder mooie fragmenten vielen er ook te beluisteren op o.m.: Buffalo Tom – Skins; The Amazing – Gentle Streams; Mogwai – Hardcore Will Never Die But You Will; Anna Calvi – Anna Calvi; Cass McCombs – Wit’s End / Humor Risk; M83 – Hurry Up, We’re Dreaming (2CD) - White Denim – D / Last Day Of Summer; Benjamin Francis Leftwich – Last Smoke Before The Snowstorm; Real Estate – Days; Steve Hackett – Beyond The Shrouded Horizon; Charles Bradley – No Time For Dreaming; Explosions in The Sky – Take Care. Take Care. Take Care; Black Keys – El Camino; Vetiver – The Errant Charm; Yuck – Yuck; The Leisure Society – Into The Murky Water; The Decemberists – The King Is Dead; William Fitzsimmons – Gold in The Shadow; Radical Face – The Family Tree. The Roots; Iron And Wine – Kiss Each Other Clean; James Blake – James Blake; David Sylvian – Died In The Wool; Murder – Gospel Of Man; School Is Cool – Entropolgy; Lola Kite –Lights; Apparat – The Devil’s Walk; A.A. Bondy – Believers; PJ Harvey – Let England Shake en My Morning Jacket – Circuital.
Enkele uitstekende concerten: Sufjan Stevens (Koninklijk Circus, Brussel); José González & The Göteborg String Theory (AB, Brussel); Kurt Vile & The Violators (Charlatan, Gent); Noah And The Whale (AB Club, Brussel); Iron And Wine en Mogwai (Cactus Festival, Brugge); Sebadoh (DOKstrand, Gent); Prince (Sint-Pietersplein, Gent); Patti Smith en The Cult (Sinner’s Day, Hasselt); The Low Anthem en James Vincent McMorrow (Crossing Border Festival, Antwerpen); e.d.m.
Dominiek Cnudde – Overzicht 2011 - THE COOL TONIC ALBUM TOP 30 – 2011
Melodic Rock / A.O.R. / Hard Rock / Metal / Progressive Rock & Metal / Pop & Rock
(excluded since 2004: live albums, extreme-makeovers, compilation albums, cover albums, re-issues, small EP's...)
Link naar The 2011 Nominees:
https://www.facebook.com/note.php?note_id=10150545317182744
ALBUM TOP 30 – 2011
01: TOBY HITCHCOCK / MERCURY'S DOWN
02: CHICKENFOOT / III
03: ELBOW / BUILD A ROCKET BOYS !
04: SETH GLIER / THE NEXT RIGHT THING
05: COLDPLAY / MYLO XYLOTO
06: LEELAND / THE GREAT AWAKENING
07: YES / FLY FROM HERE
08: BLACKFIELD / WELCOME TO MY DNA
09: DI-RECT / TIME WILL HEAL OUR SENSES
10: BLÖF / ALLES IS ANDERS
11: DAUGHTRY / BREAK THE SPELL
12: LADY ANTEBELLUM / OWN THE NIGHT
13: JOURNEY / ECLIPSE
14: BEYOND THE LABYRINTH / CHAPTER III: STORIES
15: KIMBALL-JAMISON / KIMBALL-JAMISON
16: ROB MORATTI / VICTORY
17: NIGHT RANGER / SOMEWHERE IN AMERICA
18: GOTYE / MAKING MIRRORS
19: FERGIE FREDERIKSEN / HAPPINESS IS THE ROAD
20: MR. BIG / WHAT IF...
21: DREAM THEATER / A DRAMATIC TURN OF EVENTS
22: STEVEN WILSON / GRACE FOR DROWNING
23: SNOW PATROL / FALLING EMPIRES
24: ARENA / THE SEVENTH DEGREE OF SEPARATION
25: FLEET FOXES / HELPLESSNESS BLUES
26: MISS BEHAVIOUR / LAST WOMAN STANDING
27: EDEN'S CURSE / TRINITY
28: SHY / SHY
29: CHRISTOPHER CROSS / DOCTOR FAITH
30: STEVIE NICKS / IN YOUR DREAMS
Cool Tonic Best Albums 2002-2011
https://www.facebook.com/note.php?note_id=259079772743
Ollie Nollet – 2011 TOP + gigs
TOP 2011 : Vielen net buiten de prijzen : Other Lives, Xray Eyeballs, Tamikrest, Eilen Jewell, The Bloody Hollies, Black Joe Lewis & The Honey Bears, James Leg en Brian Olive.
1 Limes : Tarantula!
2 Night Beats : Trouble in mind
3 Dirty Beaches : Badlands
4 Barn Owl : Lost in the glare
5 Gillian Welch : The harrow & the harvest
6 A.A. Bondy : Believers
7 The Peoples Temple : Sons of stone
8 Left Lane Cruiser : Junkyard speed ball
9 The Men : Leave home
10 John Paul Keith : The man that time forgot
GIGS 2011 : Nu de optredens zich beperken tot het blauw op de straat vond ik de tijd om eens terug te blikken en kom ik tot de vaststelling dat 2011 een uitstekend "live" jaar was. Het was echt drummen om in de top 10 te geraken. Vielen net uit de boot : Dan Melchior, Los Vigilantes, Feeling Of Love, Bonnie "Prince" Billy, Godspeed You! Black Emperor, Skip Jensen Band, Jason & The Scorchers en Johnny Walker.
1 Left Lane Cruiser - Binic Folks Blues Festival
2 Thee Oh Sees – Charlatan
3 Ty Segall – Trix
4 Woman - Pit's
5 Pere Ubu - 4AD
6 Eilen Jewell – Manuscript
7 Tamikrest - 4AD
8 Mark Porkchop Holder - Binic Folks Blues Festival
9 Arbouretum - Cactus Club
10 Limes - Supermarkt, Den Haag
Johan Meurisse 2011 TOP
De rinkelende CD’s van 2011
1. The Vaccines - What did you expect from The Vaccines?
2. Anna Calvi - Anna Calvi
3. Adele - 21
4. Selah Sue - Selah Sue
5. EMA - Past Life Martyred Saints
6. tUnE-yArDs - Whokill
7. Elbow - Build a rocket boys
8. Noah & The Whale - Last night on Earth
9. Wu Lyf - Go tell fire to the mountain
10. The Walkabouts - Travels in the dustland
11. Florence & The Machine - Ceremonials
12. Other Lives - Tamer Animals
13. The Feelies - Here before
14. Dirty Beaches - Badlands
15. Arbouretum - The Gathering
16. Jamie Woon - Mirrorwriting
17. School Is Cool - Entropology
18. Arctic Monkeys - Suck it & See
19. Battles - Gloss drop
20. Kitty, Daisy & Lewis - Smoking In Heaven
21. The Black Keys - El Camino
22. Steak Number Eight - All is chaos
23. The Joy Formidable - The big roar
24. My Morning Jacket - Circuital
25. Tom Waits - Bad as me
26. The Horrors - Skying
27. Gavin Friday - catholic
28. The Bony King of Nowhere - Eleonore
29. Gotye - Making Mirrors
30.1. Beastie Boys - Hot Sauce Committee part two
30.2. M83 - Hurry up, we’re dreaming
Ontdekkingen: Jamie Woon, James Blake, Anna Calvi, Katy B, Yuck, tUnE-yArDs, The Vaccines, The Joy Formidable, Lykki Li, Wu Lyf, EMA, Other Lives, Dirty Beaches, Kurt Vile & The Violators, Kitty, Daisy & Lewis, Ed Sheeran, Russian Circles, Fink en The Bent Moustache
Op en Top Belgisch goed: Selah Sue, Arsenal, Black Box Bevelation, Intergalactic Lovers, Steak Number 8, School Is Cool, Milow, The Bony King Of Nowhere, Amatorski, Gotye en dEUS
Optredens : te veel om op te noemen …, maar de lijst van Ontdekkingen en onze Eigen Kweek werden hier enorm gesmaakt …
Op Kraakpand 6.2 stonden deze keer 4 bands/artiesten geprogrammeerd, met elk hun eigen stijl en muzikale klemtonen. Uniek is de opstelling die refereert aan de ‘Late’s with Jools Holland’. De bands staan allemaal naast elkaar opgesteld in een halve cirkel en spelen afwisselend een vijftal nummers ter kennismaking. De nieuwe Kraakpand(en) worden vakkundig aan elkaar gepraat door Helmut Lotti, die voor een komische noot zorgde door zijn gortdroge humor en zelfs een danspasje waagde. Van entertainment gesproken …
Kraakpand mag terecht in de spotlights staan, gezien het een interessante kweekvijver is voor debuterende nationale en internationale bands . We koesteren Kraakpand en z’n formule … Kraakpand kiest voor toekomstmuziek, lazen we in grote letters. We kunnen het maar beamen. De muziekshow is toe aan de zesde jaargang en werd vanavond opgevist door Acht TV …
Op deze Kraakpand 6.2 stonden volgende bands geprogrammeerd: Kill It Kid (Uk), Anton Walgrave (B), Maxon Blewitt (B) en The Real Tuesday Weld (Uk)
Kill it Kid (Uk) is een jonge Britse band rond Chris Turpin en Stephanie Ward. Hun Europese tour , die een kleine maand duurde, besluiten ze hier ‘en verve’. Ze debuteren met ‘Feet fall heavy’, die een boeiende kruising is van grunge, rock’n’roll en roots/americana met bluesy elementen. De groep refereert aan Ben Harper & Relentless7, Nirvana en het onvolprezen Lift to Experience . “Heart rested with you” en “You’re in my blood” waren alvast stevige, potige, doorleefde nummers die elan kregen door de indringende, hese vocals van Turpin, aangevuld met de emotievolle zang van Ward . Een rustige, pakkende, intieme song beëindigde de set en onderstreepte de veelzijdigheid en het talent.
De 39 jarige Anton Walgrave (B) uit het Leuvense kwam een 5tal jaar terug in de belangstelling met “Lost soul”, die in de fictiereeks ‘De Parelvissers’ te horen was . De sing/songwriter had voor ‘As you Are‘, z’n recentste plaat, de medewerking van Mario Goossens en Ruben Block van Triggerfinger. Kortgeknipt trad hij vanavond solo aan , met voorgeprogrammeerde arrangementen en beats, zoals op de single “All you have to do” . Pure weemoedige ‘catchy’ pop, die wat breder klonk door deze muzikale opstelling. Het ontroerende “Hannah” was ontdaan van enige franjes en klonk sober en elegant, gitaar en stem bepaalden de song . Sfeervolle pop van een onderschat liedjesschrijver …
Ook van eigen bodem is Maxon Blewitt (B) , de band rond Björn Eriksson, voormalig gitarist van Zita Swoon , en die als gastmuzikant in talrijke bands (o.m. Admiral Freebee) te horen is. Maxon Blewitt is al toe aan de derde cd, ‘June’81’. Een handvol uitgebalanceerde meeslepende luistersongs speelden ze . Sfeerschepping daar draait ‘em om bij deze eigen kweek , die ruimte liet voor broeierige slides/vibrato’s, breder klonk door sfeervolle, zomerse toetsen en een zwoele, jazzy ondertoon verraadt . Live durft de band krachtiger te gaan, zonder aan intensiteit te boeten. Spannend, mysterieus, dromerig, nostalgisch en … ongrijpbaar .
The Real Tuesday Weld (Uk) is het muzikale project van Stephen Coates, al van ’99 actief, die houdt van cabaret, film, suspense, horror en literatuur … Iets wat hij weet te verwerken in z’n songmateriaal die het midden houdt van folk, americana, country, blues, jazz en elektronica . Hij liet zich voor de laatste cd ‘The last werewolf’ inspireren door Glenn Duncan’s novelle; vroeger deed hij ook al eens een muzikale bewerking van mans ‘I Lucifer’. Songs als “Wolfman” en “Me & Mr Wolf” vormden de soundtrack en ademden de sfeer van het Wilde Westen … Met een knipoog naar de kledij van toen … In een meer gematigde context plaatsten ze het zwierige, ontspannende “I don’t like it “ en het sfeervolle “The things I live”; “I love the rain” maakte een regelrechte duik naar Gene Kelly’s “Singing in the rain”. The Real Tuesday Weld bewogen zelfs Helmut Lotti tot een tapdans; de heupwiegende ritmes zorgden voor de juiste stemming …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kraakpand-6.2/
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Het nog prille 2012 heeft ook al zijn Vaccines gebaard, deze keer komen ze uit de States, ze heten Howler, ze zijn cool as fuck en ze brengen een zootje opwindende rock’n’roll.
Het waarlijk fantastische en bijzonder aanstekelijke debuutalbum ‘America give up’ had ons zeer nieuwsgierig naar de AB Club gedreven en we zijn maar al te content dat we erbij waren, onze verwachtingen werden daar ruimschoots ingelost.
Van een beginnend bandje met amper een 36 minuten durend album op hun conto moet je geen marathonset verwachten, wel een kort en sterk visitekaartje, en dat kregen we ! Howler serveerde hun ophitsende, frisse en korte songs met een nonchalante scheut jeugdige adrenaline en een stel bedrijvige gitaren. Het leek ons meteen duidelijk waarom dit groepje door de internationale pers aan het hart wordt gedrukt, het vonkte en knetterde zoals dat bij echte rock’n’roll groepjes steeds zou moeten, maar we zien het helaas te weinig de laatste tijd.
De jongens van Howler hebben het. Wat het juist betekent, weten we niet echt goed, zijn het de juiste vibe, de groove of de looks ? Geen idee, maar ze hebben het. Frontman Jordan Gatesmith heeft een aangeboren rockerspotentie in zich , zijn stem ligt ergens tussen Bob Geldof (ten tijde van vroege Boomtown Rats), Joey Ramone en Julian Casablancas in. De kerel zat ook geregeld aan de whisky, als dat maar goed afloopt.
De overige bandleden speelden met een ogenschijnlijke slordigheid, strak en gedreven als jonge wolven. Natuurlijk deed alles denken aan de snedigheid van The Strokes, maar dan wel The Strokes die we nu al lang moeten missen (waarmee we maar willen zeggen, The Strokes hebben na ‘Is this it’ geen plaat meer gemaakt die even opwindend is als dit hier). Verder hebben Howler ook de ballen en de vinnigheid van the Libertines en The Vaccines, niet toevallig ook groepjes die hun songs steeds met een gewillige rommeligheid en een vurige intensiteit op de wereld afvuren.
Amper 45 minuutjes gaven de jonge knapen het beste van zichzelf, en wij konden zo ruiken dat hier iets moois zal uitgroeien. Het was maar al te zeer genieten van vinnige rockertjes als “Back of your neck” (met heerlijk whoo ooh ooh refreintje), “Wailing” , “This one’s different” en “Beach sluts”, allemaal instant klassiekers als je ’t ons vraagt.
… Wie zei daar ook weer dat dit de revelatie van het jaar was ? Groot gelijk!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het uit Brighton afkomstige The Maccabees krijgt lovende kritieken met de derde cd ‘Given to the world’. Loon naar werk voor het kwintet (live met zes!) , na al twee overtuigende platen, ‘Colour it in’ en ‘Wall of arms’; aanstekelijke, broeierige, snedige en sfeervolle dromerige indiepoprock; die intrigeren door een puike melodieuze opbouw, wat net op die derde cd volledig tot zijn recht komt. De band van zanger Orlando Weeks is niet vies van wat wave , shoegaze en punkfunk te laten doorsijpelen. Het maakt en houdt het geheel uitermate boeiend.
Live geven ze de songs een zelfverzekerd rock’n’roll gehalte door de frisse, ophitsende gitaren, een galmende gitaarriedel en een soms diep grommende bas, samen met elektronische synthgrooves en een bezwerende, opzwepende percussie .
De weemoedige zang zweeft over de nummers heen, en we horen een link naar Win Butler van Arcade Fire en Finn Andrews van The Veils . De verlegenheid van Weeks ebt volledig weg, door z’n uitnodigende houding en z’n charme. Hij hield alvast toffe herinneringen over aan het vorige concert in de Rotonde en de beeldhouwwerken in de Botatuin noopten tot inspiratie …
De openingssongs “Child”, “Feel to follow” en “Wall of arms” brachten ons in de juiste mood en balanceerden tussen een dromerig gevoel en uitbundigheid door de ritmewisselingen. Het daaropvolgende meeslepende oudere “No kind words” durfde door die variatie te exploderen. Jawel, de toon was gezet voor de rest van de meeslepende, broeierige en sprankelende nummers, die popelektronica en wave mengden. Een referentie naar Clap your hands say yeah en naar een nineties band als The Wolfgang Press was hier op z’n plaats . Op “Can you give it” namen de synths een prominente rol in en de dubbele percussie zorgde voor dynamiek.
Ze bouwden op naar een spannende finale; we hoorden eerst overtuigende versies van “William Powers”, “First love” en “X Ray” door de aanstekelijke grooves. Snedige gitaren en twinkelende, huppelende ritmes zorgden voor een verbluffende “Forever I’ve known”, “Love you better” en “Pelican” (de eerste single van die plaat) . The Maccabees blikten moeiteloos hun publiek in en genoten van de warmte en de respons.
Ook in de bis hielden ze er een strak en zwierig tempo op na , die een orgelpunt had met “Grew up at midnight” van de nieuwe plaat, sfeervol, hakkend en exploderend , lekker uitgesponnen om ons dan verdwaasd achter te laten .
2012 wordt het jaar van de doorbraak van The Maccabees! Meer bekendheid, respons, airplay en een ticket op …Rock Werchter . Mooi zo!
Organisatie: Botanique, Brussel
Als redacteur ben je wel wat muzikale verscheidenheid en diverse stijlen gewoon maar toch moesten we es flink slikken bij het beluistern van dit plaatje. Hellsongs komt uit Gothenburg en startte begin 2004 hun muzikale carriëre met het naspelen van een aantal metal- en hardrockklassiekers. Niet zo speciaal denkt u, ware het niet dat ze de songs in een volledig symphonisch jasje staken. De reacties van het publiek waren naar verluid gigantisch en door een bijzondere versie van Iron Maidens “Run To The Hills” werden ze opgepikt door de Zweedse media. Hellsongs werd middels een handvol releases een grote naam in Zweden en tourde naderhand ook doorheen de meeste Europese landen. Op ‘Long Live Lounge’ horen we 13 van hun bekendste nummers die maart 2011 live werden opgenomen in hun thuishaven Gothenburg. Het was de laatste show die ze in hun originele bezetting speelden (ondertussen veranderden ze van zanger) en Hellsongs kreeg daarbij versterking van het Gothenburg Symphony Orchestra. Wie graag es zeemzoeterige versies van metalanthems zoals “Seek & Destroy”, “War Pigs”, “Heaven Can Wait”, “Walk” of “School’s out” wil horen, moet zeker eens luisteren naar deze Zweden. Veel kans wel dat je net als ons dit plaatje daarna ergens onderaan je muziekcollectie wegstopt...
We hebben altijd al een muzikaal boontje gehad voor Gabriel Rios, de enorm getalenteerde Puerto Ricaan die sinds 1996 regelmatig resideert in het Oost-Vlaamse Gent. In 2004 debuteerde hij met de swingende en zwoele popplaat ‘Ghostboy’ waarbij vooral de fantastische single “Broad Daylight” mytische proporties aannam (zeker nadat tijdens een regenachtige Pinkpopdag plots de zon tevoorschijn kwam toen Rios dit lied aanvatte).
Met ‘Angelhead’ uit 2007 veranderde Gabriel Rios het geweer van schouder en opteerde hij voor een elektronisch, donker maar wel nog steeds dansgevoelig album.
In 2010 was er vervolgens ‘The dangerous return’ wat opnieuw allesbehalve een doorslag was van z’n vorig werk.
Uit die drie platen werden ondertussen achttien (!) singles geput en die passeren allemaal mooi de revue op de eerste schijf van deze verzamelaar. Als luisteraar kun je zo mooi de evolutie van de charismatische Rios volgen. Op de tweede ‘compilaton’ vinden we een verzameling van de meest uiteenlopende songs. Twee nieuwe, zuiderse tracks (“El Raton” en “Auscencia”) openen waarna vier nummers van de EP ‘Morehead’ (enkele jaren geleden gratis te verkrijgen via het Weekblad Knack) volgen. Daarna zijn er nog enkele covers en is er ook nog de afsluiter “What’s This” (met bijdragen van Filip Kowlier en Michael Franti) dat je misschien nog kent van een vorige Music For Life.
Wie nog niks van deze eigenzinnige Puerto Ricaan in huis heeft, haalt met “Two Compilations” een vette kluif in huis. Het tweede deel van deze best off vinden wij evenwel niet de moeite waard om als echte Rios-fan deze aankoop te getroosten..
Doorgaans hebben wij minder argwaan als een nieuwe hype uit de States komt overgewaaid dan wanneer het de zoveelste nieuwe Britse sensatie betreft. De Britten zijn zowat specialisten in het ophemelen van hun eigen nieuwe bandjes, ook al is het talent van die groepjes soms pijnlijk beperkt, maar bandjes uit de jongste Amerikaanse alternatieve scene hebben meestal een pak meer potentieel.
Howler bevestigt onze stelling. De jonge snaken komen uit Minneapolis en hebben een verduiveld opwindend gitaarplaatje gemaakt. Niks nieuws, neen, maar moet dat ?
Ze halen de mosterd bij The Ramones, The Shangri La’s, Jesus & The Mary Chain, The Libertines, BRMC en The Strokes (en dan bedoelen wij de Strokes van de okselfrisse eerste plaat ‘Is this it’, niet die van de lauwe doorslagjes achteraf).
‘America give up’ klokt af op 31 minuutjes, overtollig ballast werd dus al van tevoren over boord gegooid waardoor dit schijfje totaal geen moeite moet doen om onze aandacht vast te houden. Het album raast lekker door en heeft bij momenten een geweldige sixties vibe, de compacte songs zijn stuk voor stuk fris en aanstekelijk en de gitaren dartelen in een gezonde chaos de ganse tijd gretig door.
Meer hebben wij hierover eigenlijk niet te vertellen, alleen dat het ons fantastisch in de oren klinkt.
Eerder debuteerde het Gentse Kapitan Korsakov in 2009 met ‘Well hunger’, een compromisloze rauwe noise trip, met verschroeiende riffs, hoekige drumslagen en een loodzware bas. Noiserock, doordrongen van gitaareffects en distortion … Een vunzige, smerige gitaarmodderpoel met schreeuwvocals van zanger/gitarist Pieter-Paul Devos (een Cobain look-a-like), bassist Pieter van Mullem en drummer Jonas Van den Bossche … Rauw & Trashy dus! Muziek die overdonderde …
Op de tweede cd schudt het trio ons wat door elkaar , want naast het noisy materiaal verrassen en treffen ze ons met een sterke melodieën. En op de koop toe brengen ze een paar ingetogen (semi-) akoestische nummers die worden aangevuld met banjo en een pianoriedeltje.
Een DIY -spirit vanuit een buik- en hartgevoel.
KK is anno 2012 een veelzijdige band die experiment en melodie laten versmelten, en helemaal overtuigen met deze puike plaat, de single “Cancer” en “In the shade of sun” zijn bijters in het genre; verder blazen nummers als “Quicksand surfer” en “Proud flesh” U van de Uw sokkel . De ingetogen lieflijke nummers “Smile & stay friends” en “Lest my water break” zijn een verademing.
Band met weerhaken en die notie heeft van emotie en gevoeligheid , wat wil zeggen Band met een Grote Toekomst …
Na elf jaar Hooverphonic (1998 – 2009) heeft de ex-leadzangeres haar eerste solodebuut uit . Ze nam rustig de tijd te werken aan de plaat . Eerder verscheen “Rope dancer” als single, en we noteerden nog de benefiet met wijlen Andy Sierens (“Mijn Leven”) en de samenwerking met Spinvis, Dorleac (die tot stand kwam met de soundtrack voor de film ‘Adem’).
Geike Arnaert biedt dromerige, zweverige popelektronica met een donkere ondertoon , waardoor we richting trippop gaan, en zij ergens fundeert tussen Fever Ray , Tori Amos en haar ‘oude’ Hooverphonic geluid. De nummers zijn vakkundig uitgewerkt en de elektronische arrangementen zijn stemmig. De elektronica neemt hier een prominente rol in, en staat naast haar zachte, fraaie, ijle stemgeluid .
Het debuut werd omschreven als ‘Muzikaal Koud-vuur’; inderdaad de composities zijn koel, warm en ontroerend. We zijn alvast te vinden voor de variaties qua sound en stem van “In gold”, Icy”, “Unlock”, de single “Rope dancer” en de trilogie “Blinded”, “For the beauty of confusion” en “Night time round here” . Nummers die weten te raken!
Fijn zalig debuut met huiverende weerhaken …
Opmerkzaam debuut van een aparte dame … de 29 jarige Engelse sing/songschrijfster debuteerde vier jaar terug met de single “Bad medicine”, die ook terug vinden is op dit overtuigend debuut ‘O, Devotion!’. ‘Devotion’ is een titel op z’n plaats, gezien de cd op zich wat zonderling, sinister en duister klinkt . De songs zijn gedrenkt in een vooroorlogse stijl van hillbilly, jazz, blues, gospel, vaudeville , chanson, country en folk , gedragen door Liz Green’s niet alledaagse, coole, diepe stem.
‘O, Devotion!’ bevat tien donkere songs over dood en moord, gevat in een droeve toon en gekruid met zwarte humor. Zielsmuziek …’Roots’songs , bepaald door een repeterend akoestisch gitaargetokkel, piano, keyboard en blazers … Liz Green als een blanke bluesneger, lazen we ergens , tussen Bessie Smith, Dinah Washington, Edith Piaf, Michelle Shocked, Amy Winehouse en Lana del Ray en een recent klinkende PJ Harvey.
Het is een ingetogen, intieme en rijkelijke georkestreerde plaat , ‘Mississippi’ duistere melancholische antifolk, in de zin van ‘haal een instrument in de hand en maak er iets moois van’; sober, indringend, smaakvol en intrigerend, met uiterst sobere , uitgeklede prachtsongs als “Hey Joe”, “Midnight blues” en “Displacement song” . Aanstormend Talent!
De jonge Duits/Nigeriaanse zangeres Nneka (Egbuna) heeft al rijkelijke discografie achter de rug . In zes jaar tijd is ze al toe aan haar vierde cd . ‘Bewust’- wording nummers en met een maatschappijkritische blik … Oprechtheid en authenticiteit draagt ze hoog in het vaandel en muzikaal zet ze dit om in een dubbende fusie van soul, r&b, rock , reggae en funk . En ze beschikt over een creatieve geest, want de nieuwe plaat telt maar liefst vijftien nummers . Nummers met een muzikale rijkdom , die een (lichte) swing’n’groove hebben, sfeervol kunnen zijn, of een dromerige inhoud hebben .
Ze passen allemaal binnen het zelfde concept , en de friste en emotionaliteit druipen er van af, met de titelsong als absoluut hoogtepunt. Neneh Cherry, Lauryn Hill, Macy Gray en ons eigen Selah Sue zweven over de soulworldpop . Geniet van dit intens muzikaal avontuur, dat uitbundigheid en gevoeligheid samenbalt!
De sing/songwriting van Baxter Dury, jawel zoon van Ian Dury (& The Blockhearts), komt op 39 jarige leeftijd in de spotlights met de nieuwe cd ‘Happy Soup’. Hij zorgt samen met zangeres Madelaine Hart voor een boeiende, intrigerende luistertrip van korte sfeervolle, dromerige en meeslepende songs die onderhuids een donker randje hebben, een ‘donkerte’ die op z’n vroeger materiaal te horen was.
De stemgelijkenis met pa is enorm groot … een indringende, grauwe (zeg)zang siert het materiaal en hij doet ons met Madelaine denken aan de eind’70s Belgische rock’n’roll van Bert de Coninck en Fran (remember “Crapule de luxe” en “Johnny”); verder kloppen Tom Vek, Andrew Dorff en Sparklehorse aan (“Isabel”, “Claire”, “Happy soup” en “Hotel in Brixton”) , en is hij niet vies van een wave ‘bass’/’beatje’ op “Picnic on the edge “ . Dit zijn eenvoudige liedjes die blijven hangen.
Bellowhead is een elfkoppig gezelschap die het Britse folk nieuw leven inblaast en de scene siert. Zanger/violist Jon Boden en doedelzakspeler John Spiers beschikken over violen, gitaren en percussie en worden geruggensteund door een vijfkoppige blazerssectie.
Op ‘Hedonism’ spreken ze een breed publiek aan ; iedereen komt wel aan z’n trekken in de zin dat er sprake is van een feestelijke smeltkroes van zwierige folksongs en er geput wordt uit de Britse klassieke traditie . Dynamiek en subtiliteit gaan samen. ‘Hedonism’ is een afwisselende plaat met uitbundige, emotionele en gevoelige songs, aangevuld met enkele instrumentals. Bellowhead won in 2011 de BBC Folk Award en maakt de link van de Dubliners, The Chieftains met The Whiskey Priests tot het huidig patrimonium van Mumford & Sons en Dry the river.
De combinatie van klassieke scholing en de drang naar experiment levert muziek op die laveert tussen avantgarde, sfeervolle soundscapes en poprock . Niet toevallig vinden haar composities de weg naar het theater , in de zin van dat ze een mate van vaudeville , cabaret en dramatiek ademen . Verrassend in zijn geheel door de wendingen, die gaan van eenvoudig, lief en zacht naar rauw, hard, bruut en complex. . Het album werd opgenomen in de studio van Einstürzende Neubauten, en zowat alles wat te horen is op het album werd gecomponeerd en ingespeeld door Liesa zelf . Af en toe werd de multi-instrumentaliste bijgestaan (o.m. door een Berlijns kinderkoor en door de muzikanten van DAAU) om haar geluid nog dieper en intenser te laten klinken. Ingenieus gebruik van loops en effecten , een onvoorspelbaar, maar uitgekiend vioolgeluid en haar breekbare stem zorgen voor een apart intrigerend album .
Naast haar muzikale bezigheid vroeg ze aan tien kunstenaars om aan elk een nummer een visueel luik te breien (Almost Cinema) . Ze blijft ook ze actief als actrice . Een bezige bij op verschillende vlakken alvast!
http://www.liesavanderaa.be
Lang geleden dat ik nog zo uitkeek naar een optreden van een groep uit onze eigen regionen, maar de vorige keer dat ik Manwhore uit Gistel aan het werk zag, lieten ze me dan ook behoorlijk euforisch achter. Nu was het dus tijd voor hun vuurdoop in de 4AD en eerlijk gezegd bleef ik wat op mijn honger zitten. Slecht was het zeker niet, hun duidelijk op de seventies (niet echt mijn favoriete decennium) geïnspireerde muziek klonk voldoende, zoals ze dat in die tijd wisten uit te drukken, groovy. Dit vijftal rond de broers Robin (drums, zang) en Sacha (gitaar, zang) Algoedt heeft nu duidelijk een eigen sound gevonden maar die vond ik net iets te weinig transparant. Zo hoorde ik het orgel van Sander Vanderheyde, die de groep zeker boven de middelmaat zou weten uit te tillen, veel te weinig. Wat meer ademruimte voor de instrumenten onderling zou beslist geen kwaad kunnen. Op sommige momenten klikte het wel en wist Manwhore met enkele broeierige songs zelfs in de buurt van JJ Grey & Mofro te komen. En dat in de buurt komen mag je heus als een compliment beschouwen want de met soul en blues doorregen rootsrock van JJ Grey, dat is de eenzame, haast onbereikbare top. En als ik dan nog eens zag hoe gitarist Jeff Munger van The Sound Outside, Duveltje in de hand, mateloos stond te genieten kan ik enkel concluderen dat Manwhore zijn stek wel degelijk verdient in het overbevolkte rocklandschap.
Vooraf had men me gewaarschuwd : die stem van Sallie Ford zou wel eens flink kunnen tegenvallen. Niets bleek echter minder waar. Het was net die, uit duizenden herkenbare, stem die het verschil maakte. Ze deed me onwillekeurig denken aan de wonderlijke Erika Wennerstrom van Heartless Bastards, maar dan iets schriller.
Waar men mij niet voor gewaarschuwd had, was de verschijning van Sallie Ford. Het was verdomd even schrikken (ik verslikte me ternauwernood in mijn pintje) toen ze op het podium verscheen en ook haar voortdurend nerveuze gelach (leek eerder gehinnik) werkte ook al danig op mijn systeem. Ze leek echt eerder op het kneusje van de klas dat er haast om vraagt om gepest te worden dan op de schitterende muzikante die vanuit Asheville, North Carolina naar Portland, Oregon verkaste om daar in het keldercircuit (wat je letterlijk mag nemen) een groep bij elkaar te sprokkelen.
Maar eenmaal de strot opengetrokken smolten alle vooroordelen als sneeuw voor de zon en transformeerde ze, althans in mijn geest, tot een heuse rockdiva. Samen met haar stevige band liet ze ons proeven van delicieuze roots rock-'n-roll die weliswaar vintage klonk maar zeker niet puristisch was.
Naast Sallie, zelf zeker niet onaardig op haar pas verworven gitaar uit 1963, blonk vooral gitarist Jeff Munger uit. Een lust voor het oor op de snaren, spaarzaam maar uiterst efficiënt liet hij me voortdurend hunkeren naar meer. Rock-'n-roll zoals het hoort en dat zonder vetkuif of leren jekker.
Naast al het mooie eigen werk (een misser was echt niet te ontwaren) waren ze niet te beroerd om ook enkele covers te brengen. Naast een obligate Buddy Holly wisten ze ons te verrassen met minder voor de hand liggende songs van Tom Waits en Wreckless Eric.
Het werd een bijzonder intens concertje dat deugd deed als een warme douche in deze barre ijsdagen. Bovendien lijkt deze Sallie Ford & The Sound Outside me de ideale band om de Titty Twister op Sjock Gierle deze zomer in vuur en vlam te zetten!
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Megafaun en Geppetto & The Whales
Ancienne Belgique (Club)
Het sympathieke Megafaun uit North Carolina van de broers Phil & Brad Cook hebben de folky americana van het houthakkershemd en de baarden opgeborgen . Het is nog drummer Joe Westerlund en de nieuwe vierde man, bassist Nick Rogers die houden van deze ‘southern rock’ style en pose . De herfstige, winterse sound van hun ‘close harmony’ folky americana dienden ze live warme opstoten toe … een intense, broeierige, spannende opbouw en krachtige gitaarerupties … De gitaren en de subtiele toetsen, piano kregen meer ruimte , naast de heerlijke zangharmonieën . Het brede klankenspectrum zorgde voor een afwisselende zachte, dromerige, breekbare en zompige, ruige, meeslepende sound.
Megafaun tuimelde naar de periode van Crosby, Stills en Nash , The Band , The Grateful Dead, en breide het aan Bon Iver , Steve Wynn, Gutterball, Willard Grant Conspiracy en Wilco ; zelfs een enthousiaste Bonnie Prince Billy keek mee om de hoek en een link naar Gomez en het rauwere Pavement randje waren terecht. De Megafaun americana mocht dus iets rauw en snedig klinken zonder de zeemzoeterige, sfeervolle benadering te verliezen .
Leuke overgangen noteerden we dus, waaronder “Get right”, meteen vroeg in de set zo’n knaller, en het broeierige “Real slow”, stonden naast de op banjo geleeste rustig, voortkabbelende, zweverige “The longest day” , het sfeervolle “Second friend” en de pianotune van “Kill the horns”. ‘On the road’ Ardennen songs en knetterend haardvuren, die een houtblok meer of minder goed konden verdragen . Een uitzinnige bende op het podium, die de gevoeligheid en emotionaliteit niet uit het oog verloor !
Klemtoon kwam op het recente materiaal van ‘Megafaun’ en de EP ‘Heretofore’. Het instrumentale “Isadora” was voor het vaderschap van Phil . Ook de drummer kwam aan het woord, die hier hield van ‘campfires’ en de flower power, o.m. zoals op “I am the light, oh lord”. De verbondenheid en de collectiviteit met het publiek was het grootst in de , zonder versterking, acapella afsluiter “Worried mind” … De eerste sneeuw kon nu wel vallen ...
Er was al heel wat volk om ons eigen Geppetto & the whales als support aan het werk te zien . Geen wonder, het amicale kwintet heeft al twee fijne dromerige, broeierige singles uit, “Oh my God” en “Juno”. De singels werden o.m. aangevuld met “Hymn for the moon” en “Rufus”. Ze leverden een leuke, ontspannende set af van lekker in het gehoor liggende, aanstekelijke en dromerige indie/americana , die uptempo ritmes had en ontroerde, gedragen door een puike samenzang. Voor wie houdt van een doorsnee Weezer, Grandaddy, Bon Iver en Fleet Foxes komt bij dit beloftevol bandje hier zeker aan z’n trekken …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
DJ Krush maakt wereldwijd al 20 jaar alle podia onveilig. Om dit te vieren trekt hij op tournee en trakteert hij zijn legioen fans op een drie uren durende dj-set. Zijn invloed als producer valt zeker ook niet te onderschatten. Hij maakte vooral faam met zijn talloze collaboraties met het kruim van de muziekwereld. Hij werkte onder meer samen met DJ Shadow, Marie Daulne (Zap Mama), Ronny Jordan, Black Tought & Malik B (The Roots), …
Bovenal is DJ Krush een live performer met buitenaardse skills. Wij kregen de kans dit exclusief spektakel mee te maken in een uitverkochte Vaartkapoen. Benieuwd wat deze turntablist uit zijn mouwen gaat schudden. Hopend op een letterlijk verwarmende performance, terwijl er buiten arctische temperaturen heersen.
Deze bijna vijftiger start zijn set met een heel spacy intro, klaar om ons mee te nemen op zijn intergalactische trip van hip hop, trip hop, breaks, jazz, drum and bass en dubstep. Het verkleumde publiek raakt zachtjes aan ontdooid met zijn relaxte beats. Na een half uur laat hij een eerste bassbom los op het publiek. Zijn show barst helemaal los en de concertzaal wordt omgevormd tot een zweterige broeiende sauna. In tegenstelling tot vroeger maakt hij nu gebruik van een laptop vol samples waardoor hij drie soms vier lagen drumsamples naadloos door elkaar weet te mixen. Deze gelaagdheid bouwt hij zo op dat het publiek niet anders kan dan overdonderd worden en totaal de controle verliezen in zijn geniale donkere wereld van beats.
Met een Japans perfectionisme weet hij klassieke stukken, jazz, tegendraadse beats en traditionele oosterse muziek te mixen tot een coherent geheel. Bij wijlen kregen we een niet te definiëren, verrassende sound te horen.
De eerste twee uren kregen we weinig bekend materiaal op ons afgevuurd. Donkere moods worden afgewisseld met heel dromerige, diepere vibes.
Het laatste uur luidt hij in met een overweldigende drum and bass sound om dan via het obligate dubstepgedeelte over te gaan tot een klassieker Krush-gedeelte. Hier wat bekender eigen materiaal en een teasende, geniaal herwerkte versie van “Organ Donor” van DJ Shadow. Voor heel wat fans zou dit wel eens het hoogtepunt kunnen geweest zijn.
Wij zijn van onze sokkel geblazen geweest, één langgerekt hoogtepunt als je het ons vraagt.
Het was een geweldige ruimtereis vol verrassend materiaal, geweldige skills en heel wat verschillende emoties. We hebben een sound te horen gekregen die niemand anders weet te brengen. Zijn turntablism heeft niet meer dezelfde definitie als voorheen. Langgerekte scratches maken plaats voor spielerei met zijn effectenbox. Anders maar zeker niet minder impressionant.
Bedankt Krush en Vk* voor deze geweldige avond! Voldaan en vooral goed opgewarmd kunnen we terug de koude trotseren.
Neem gerust een kijkjen aar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dj-krush-02-02-2012/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
GMM 2012 – 22 t/m 24 juni 2012 - Guns’n’Roses nieuwe headliner
GUNS N' ROSES TWEEDE HEADLINER VOOR GMM2012
Rocklegenden GUNS N’ ROSES, een van de grootste bands aller tijden, zijn bevestigd als headliner voor de derde festivaldag op zondag 24 juni 2012.
Weinig bands spreken zo tot de verbeelding van de hardrockfan als GUNS N’ ROSES, dat ruim een kwarteeuw geleden ontstond, toen leden van Hollywood Rose en LA Guns de krachten bundelden. Twee jaar na de oprichting brak de band wereldwijd door met het debuutalbum ‘Appetite For Destruction’, dat met ‘Paradise City’ en de instant klassieker ‘Sweet Child O' Mine’ twee gigantische hits opleverde. Guns N’ Roses, met voorop boegbeeld Axl Rose en gitarist Slash, bevestigde z’n topstatus in 1991 met de ‘Use Your Illusion’ albums. In de daaropvolgende jaren namen de Guns een adempauze tot Axl Rose de groep in 2008 nieuw leven in blies met ‘Chinese Democracy’. Het enige overgebleven originele groepslid verzamelde een aantal klasbakken rond zich, waaronder nieuwe gitarist DJ Ashba. Sindsdien bestormen de Guns opnieuw ’s werelds grootste podia en daar hoort uiteraard ook onze Graspop Metal Meeting bij. Uit recente interviews blijkt dat voor 2012 zelfs een nieuw album in de steigers zou staan.
Her en der duiken er elk jaar polls op over welke bands de affiche van GMM zouden moeten sieren. Een naam die telkens weer hoog scoort in de top 3 is die van MACHINE HEAD. Al die smeekbeden worden voor de editie van 2012 eindelijk aanhoord. Tien jaar na hun laatste passage keren de heren onder leiding van Robb Flynn terug naar de festivalweide in Dessel. Nadat ze vorig jaar alweer een dijk van een album afleverden met ‘Unto The Locust’ en een verschroeiende indruk nalieten tijdens hun passage in een vol Vorst Nationaal, zullen ze aantonen dat ze terecht worden aangezien als een van de nieuwe top acts binnen het metalgenre en daar buiten. Veel beter dan dit kan het niet meer worden. Let freedom ring with a shotgun blast!!
Ook GOTTHARD, ADRENALINE MOB, SEBASTIAN BACH, CANNIBAL CORPSE, THE TREATMENT en BLACK VEIL BRIDES hebben hun komst bevestigd.
AS I LAY DYING hebben hun Europese tournee geannuleerd en zullen dus spijtig genoeg niet op GMM2012 spelen.
Tot nu toe bevestigd:
BLACK SABBATH - GUNS N' ROSES - MOTÖRHEAD - SLAYER - MACHINE HEAD - SABATON - MEGADETH - TRIVIUM – KILLSWITCH ENGAGE - KYUSS LIVES - PENNY WISE - HATEBREED - DIMMU BORGIR CHILDREN OF BODOM - EUROPE - AMON AMARTH – LAMB OF GOD – SICK OF IT ALL – IHSAHN - JON OLIVA'S PAIN - GOTTHARD - ADRENALINE MOB - SEBASTIAN BACH - DEVILDRIVER - EXODUS PARADISE LOST – SACRED REICH – AUGUST BURNS RED - CANNIBAL CORPSE - DEATH ANGEL – OBITUARY – BLACK VEIL BRIDES - UNEARTH - NASUM - COMEBACK KID - H2O - POSSESSED - ENSIFERUM - ALESTORM - THE SPUDMONSTERS - LEPROUS - EMMURE – WINDS OF PLAGUE – TEXAS IN JULY - YOUNG GUNS - SKELETONWITCH - THE TREATMENT - WINTERFYLLETH
http://www.graspop.be
In barre vriestijden hunkert de mens naar de knusse warmte van een haardvuur. Yevgeni, genaamd naar een nummer van Serge Gainsbourg, gooide er donderdag 2 februari bij een ijzige min acht wat knetterende songblokjes op die een hele avond vrolijk smeulden.
Het optreden van de ‘West-Vlaamse Antwerpenaren’ splitste zich, zoals het een schouwburg past, in twee. Het oorspronkelijke trio Klaas Delrue (afkomstig van Rekkem, gitaar en zang), Geert Noppe (keyboard) en Maarten van Mieghem (gitaar) openden samen met Patrick Steenarts (gitaar-mandoline) en Stef Vanstraelen (perucssie) tegen een achtergrond van schetsen, tevens overgenomen op een vijftal tv-schermen op het podium, met de ‘dingen die ze zelf leuk vonden’.
Hun vierde album ‘Welkenraedt’ spreidden ze over de volle schouwburg. ‘Een album om het leven te omarmen’ (sic). ‘Wikkel je in het idee dat een trein van Gent naar Leuven rijdt, maar de passagier valt in slaap om dan in Welkenraedt in het Duits bruusk gewekt te worden door een boze treinconducteur.’ We zien het zo voor ons.
Delrue was rad van tong, een tong die ook beduidend meer bewoog dan vroeger. De uitleg hiervoor ontroerde toen hij ‘Veel te mooie dag’ aankondigde. ‘Ik draag dit op aan een goede vriendin die me ooit zei dat ik tussen mijn songs door meer moest vertellen. Intussen is zij er niet meer, dit is mijn eerbetoon.’
Intiem en toch opgewekt, fris en toch warm. De thema’s van het recentste album van Yevgeni struinen van ‘niet opgeven’ (Elisa) over ‘toeval en liefde’ en ‘drinken op het nageslacht’. Is dit kleinkunst? Ze proeven ervan, maar hun uitsluitend Nederlandstalige songs zijn ook gedrenkt in een poppy chanson-dipsaus.
Deden ze voor de pauze hun eigen lekkere ding, ze lieten de invulling van deel twee van hun set aan het publiek. Suggesties en verzoeknummers vlogen richting podium, maar De Yevgeni’s stelden voor om tijdens de pauze formuliertjes in te vullen. ‘Hoe meer briefjes, hoe leuker het straks wordt’.
En dat werd het, want het publiek ging mee in de haardvuuravond. Delrue bespeelde het, van een traantje ergens gezellig in het hoekje tot een kwinkslag over hét moment van de man: de eerste keer dat hij schiet…op de kermis. Ook muzikaal zat het lekker en waren verrassende invloeden van bijvoorbeeld Mike Oldfields “Moonlight Shadow” te horen. De overvloed aan muziekinstrumenten op het podium onderstreepte hun kwaliteiten. Yevgeni heeft en verdient zijn plaats in het Nederlandstalige muziekgenre.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/yevgeni-03-02-2012/
Orgnaisatie Cultuurcentrum Kortrijk (Ck*), Kortrijk
‘Live from Buena Vista’ hoeft eigenlijk geen uitleg, alleen maar respect. Respect voor Cuba, haar geschiedenis, haar intensiteit en haar creativiteit. Live from Buena Vista is een belevenis, een ervaring die niemand ongemoeid laat!” Of toch?
Wie naar de AB kwam met in het achterhoofd de editie van 2010, ging nu naar huis met een licht verwarmd gevoel maar vooral met ontgoocheling.
De verwarring tussen Buena Vista Social club en Live from Buena Vista was van bij het begin aanwezig. We misten de echte drive, de opzwepende ritmes, de meeslepende overtuiging… Het publiek in beweging krijgen ging niet zomaar vanzelf. Wat een avondje sensueel dansen kon worden werd gevuld met de idee “van waar kan ik een stoel vinden om me in te installeren om op het gemak naar deze groep van leeftijd te luisteren”. Anderen waren dan weer verheugd door de minste cha-cha-cha –ritmes en fijne woorden van de zangers en draaiden er lustig op los. Verschillende nummers werden aaneen gesmolten door instrumentale intermezzo’s, anderen eindigden in mineur door hun langdradigheid.
De kwaliteit van het geluid was soms ver te zoeken en de juistheid van de stemmen hadden ze in hun eigen land gelaten. De kleine instrumenten zorgden voor wat ritmische kleuring terwijl de belichting eerder koel was en niet de warme gloed vanuit Cuba weergaf. De charmerende blikken en woorden van de frontmannen deden menig dames in vervoering gaan en ook de drummer wist met zijn Michael Jackson moves het publiek te imponeren. Men kwam pas echt in vervoering wanneer men bis- nummers op aanvraag konden krijgen… ”Chan Chan” bleef daarbij de hoogste noot scoren en deed ons even vergeten welk koude we algauw weer mochten trotseren.
Buena vista – mooi zicht – warme gloed- zuiderse klanken… In tegenstelling tot vriestemperaturen, op Belgisch grondgebied én niet de muzikale verschijning waar velen zich op verheugden… De AB werd deze avond jammer genoeg geen zweterige locatie vol Zuiderse sfeer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/life-from-buena-vista-01-02-2012/
Organisatie: Greenhouse Talent
Arctic Monkeys in bloedvorm! - Zénith, Lille
concert: 2012-02-01
Wie woensdagavond in de Zénith was , zag er een stomende set van Arctic Monkeys. Bij gebrek aan een passage van de Britse groep korter bij de deur werd het deze keer een avondje Lille. En je kwam beter op tijd! Het optreden werd meteen stevig op gang getrokken met het snedige openingsduo ”Don't sit down 'cause i've moved your chair” en “Teddy Picker”. De toon was duidelijk gezet want Alex Turner en co leken van plan er een aanstekelijke dansavond van de maken.
Topsongs uit het laatste album als “Crying Lightning”, “Black Treacle” en “Brick by Brick” pasten perfect tussen de al niet onaardige collectie klassiekers waar de jeugdige band toch al uit kan puren. Met z'n gekende en alom geprezen no nonsense stijl van de eerste twee albums reed de band, die er duidelijk zin in had, een bijna foutloos parcours. “The View from the afternoon”, “I bet you look good on the dancefloor”, “Still take you home” en mede Puppeteer Miles Kane die, na z'n reeds geslaagde opwarmronde, even kwam meespelen op de B-side “Little Illusion Machine”, meer heeft een mens niet nodig.
Een minpuntje, dan toch, was misschien dat de zwakkere songs van de avond enkel van de nieuwste plaat kwamen. Misschien een reden waarom dit eerder een best-off avond leek dan een tour om die laatste cd voor te stellen, maar geen haan die er naar kraaide in de Zénith.
De bisronde werd feestelijk ingezet met “Suck it and See” en “Fluorescent Adolescent” terwijl afsluiter “505” voor het laatste hoogtepunt van de avond zorgde. Turner liet de eer over aan Miles Kane, kamde cool z'n vetkuif netjes terug in model, overschouwde de troepen en zag dat het goed was.
Zo begon na het optreden meteen ook het ongeduldige wachten op de volgende Last Shadow Puppets plaat. ...
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism Radical Production)
S.C.U.M - Ancienne Belgique (Club)
Afgekorte groepsnamen hebben iets mysterieus. Geoefende (muziek)kwisfanaten zien er een spielerei in om de volledige naam in een mum van tijd uit te braken, maar voor de band in kwestie draaien ze meestal rond een soort mission statement die integraal deel uitmaakt van hun imago. In navolging van niet onverdienstelijke voorgangers als R.E.M., D.R.I en N.W.A. probeert nu ook het Londense gezelschap S.C.U.M (for the record: zonder puntje na de M) op die manier een pagina in de muziekencyclopedie te versieren. Met het ‘Society for Cutting Up Men’ manifest van de Franse feministe Valerie Solanas als inspiratiebron voor hun groepsnaam geeft dit vijftal niet enkel te kennen nu en dan een controversieel literair werkje achterover te slaan, ook op muzikaal gebied is er een arty kantje te bespeuren.
Het vorig jaar verschenen S.C.U.M debuut ‘Again Into Eyes’ is wat men noemt een ongrijpbaar album, op zich niet ongewoon als je weet dat de groep onderdak heeft gevonden bij het eigenzinnige Mute Records label. Wel ongewoon voor een jonge Engelse band is dat hun geluid niet onmiddellijk referenties oproept aan een trits andere bands. Vele critici stoppen S.C.U.M gemakkelijkshalve in het shoegaze hokje, maar evenzeer zijn er ankerpunten met de postrock, postpunk, gothic, electrowave of zelfs krautrock.
In thuisland England gaat het intussen crescendo met hun populariteit, maar voor de maiden trip op Belgische bodem moest S.C.U.M echter vrede nemen met een halfvolle AB Club. Geen nood, vanaf de epische opener “Days Untrue” werd duidelijk dat de groep zelfs voor twee man en een paardenkop het volle Britse pond zou geven. Badend in een kaleidoscopische lichtgloed namen twee keyboards vlotjes de rol over van de gitaren die gewoonlijk de scepter zwaaien in de doorsnee shoegaze band. Naast de onderkoelde stortvloed aan synthklanken die over zowat elk S.CU.M nummer wordt uitgekieperd vormt de creepy grafstem van Thomas Cohen hét handelsmerk van de band. De tengere frontman is geen familie van opa Leonard, maar elders in de groep zijn wel een paar interessante muzikale familiebanden te vinden. Zo blijkt keyboardspeler Samuel Kilcoyne de zoon van Barry 7, medeoprichter van het geschifte electrocombo Add N To (X), en heeft bassist Huw Webb een broer rondlopen bij The Horrors. Alhoewel Cohen & co te kennen geven dat hun iPods vooral door Throbbing Gristle en Liars worden geterroriseerd zijn hier en daar trouwens wel wat invloeden van The Horrors in het repetitiehok van S.C.U.M binnengeslopen. De nieuwe single “Faith Unfolds” zou bijvoorbeeld niet misstaan als bonus track op het opus magnum van The Horrors ‘Primary Colours’.
Met slechts één album onder de arm beschikte de groep over net te weinig songs om een gans concertuur te vullen, maar de toegemeten tijd werd door S.C.U.M ruimschoots benut om een paar hoogtepunten te scoren. Tijdens het woeste “Amber Hands” kregen de gitaren voor één keer toch de bovenhand op de synths. Wie het ooit heeft aangedurfd om een album van Spacemen 3 te beluisteren kan zich wellicht het best inbeelden welk hallucinant sfeertje er tijdens dit nummer in de zaal rond hing. Niet alles draaide echter rond decibels en georchestreerde kakafonie, ook als er even gas werd terug genomen zoals tijdens het pastorale “Sentinal Bloom” bleef de groep indruk maken. Afsluiter “Whitechapel” werd opvallend voortgestuwd door een averechtse disco beat van drumster Melissa Rigby; het kind lijkt qua styling wel geknipt voor de betere Engelse kostschool maar heeft blijkbaar toch genoeg gespijbeld om haar drumkit met kennis van zaken te geselen.
Zoals het een eigenzinnige Engelse band met zin voor mysterie betaamt kreeg het publiek er ondanks stevig aandringen geen encores bovenop. Het moeilijke tweede album of de aangekondigde strijd tussen bevestigen of ontgoochelen wacht het jonge gezelschap nu op. En ja, nu The Horrors langzaam maar zeker richting mainstream evolueren gunnen we S.C.U.M maar wat graag het vrijgekomen plaatsje onder de spotlights.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Fransman Anthony Gonzalez aka M83 kan definitief doorbreken met de dubbele langspeler ‘Hurry up, we’re dreaming’ . Een huzarenstukje chillwave/elektronica , een muzikaal landschap dat een rijkbeladen klankkleur herbergt door lagen dromerige, zweverige, psychedelische synths en subtiele geluidjes boven elkaar , niet vies van bombast en klassiek aangevuld met percussie, gitaarloops, stemmenpracht, koortjes en vervormde vocals, badend in een soundtracksfeertje . Een ‘skone’ wereld van de naar LA uitgeweken techneut, die een droom/sprookjeswereld creëert. Invloeden van Tangerine dream, Brian Eno, Pink Floyd, JM Jarre, Vangelis, Air en The Aloof zijn hier op hun plaats.
Twee cd’s die elkaar aanvullen, en een sferische dromerige trip realiseren, die vertakken naar klassiek en soundscapes; met “Midnight city” , “Wait” en “New map” koesteren we meteen drie popklassiekers.
The Dead Trees kwamen in de belangstelling als de begeleidingsband van Fabrizio Moretti, één van de Strokes leden, die op tour was met z’n eigen bandje Little Joy . De ongedwongen, lome sfeer van dit project, buiten de Braziliaanse invloed, namen ze mee op hun eigen platen, wat de band van zanger/gitarist Michael Ian Cummings brengt tot een combinatie Velvet Underground, Pavement en de Strokes. Een leuk plaatje rammelende, nonchalante maar ook melodieus treffende dromerige en broeierige indiepop die met “World gone global” een voortreffelijk nummer uithebben . Het zijn ‘to the point’ (korte) rocksongs , die een zomers gevoel ademen.
Fijne ontdekking , deze Dead Trees met zijn leuke ‘easy going’ songs …
De NYse punkfunkers The Rapture zijn er terug bij na vijf jaar … Met de vorige plaat vielen ze wat op automatische piloot , en konden naast de matige plaat live maar matig meer boeien . Toegegeven, de handvol (dansbare) singles hebben ons steeds geïntrigeerd; én pit, gedrevenheid en friste stralen ze nu opnieuw uit op de nieuwe vierde cd ‘In the grace of our love’ . Niet meer van die gretige, felle funk- en punkopstoten , maar de cd weet ons probleemloos te overtuigen . Hun doorbraak ‘Echoes’ (al van 2003) zorgde ervoor dat zij samen met Radio 4, LCD Soundsystem, The Klaxons en Hot Chip één van de bepalende bands waren van de punkfunk, die artiesten als Gang Of 4, A certain ratio, Cabaret voltaire en Happy Mondays hoog in het vaandel droegen .
Het evenwichtige ‘In the grace of our love’ brengt hun typerende indie/dancepunkfunk terug in de bovenste lade en werkt in op de dansspieren ; de single “How deep is your love” is een grote danskraker zelfs! Verder komen “Sail away”, “Come back to me” en “Never die again” in de buurt door de zwierige grooves . Jawel, aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner . De andere nummers zijn ietwat slepender . Maar kijk, het kwartet is erin geslaagd opnieuw op het voorplan te treden . Mooi zo!
In de hernieuwde bezetting op de cd’s ‘Pocket revolution’ en ‘Vantage point’ kon dEUS van Tom Barman / Klaas Janzoons terug ademen . Zij zijn nog de oorspronkelijke leden van de band en door de toevoeging van Mauro / Gevaert / Misseghers horen we een hecht klinkende band . De inbreng van elk van de leden past in het dEUS concept.
‘Keep you close’ is in het algemeen een warme , broeierige, intieme plaat geworden, die de dEUS spanning , intensiteit en spitsvondigheid van weleer behouden, maar in de platenkast het minst avontuurlijk klinkt. Goed gearrangeerde, sfeervolle en rockende composities, al of niet met een bredere orkestratie. Ruimte voor warme kleuren, waarin de eigen(wijzig) heid van Mauro steevast doorsijpelt . De songs zitten dus mooi in elkaar en met “Constant now”, “Ghost” , “Dark sets in” en de titelsong zijn er een handvol sterke singles uit. De cd is vertrouwd, sfeervol en smaakvol met een solide , bevredigende basis en heeft een verslavende werking .
Nederlands 
Français 
