Toegegeven, we zien wel wat radiomakers struikelen over een groepsnaam als Texas Chainsaw Mass Choir, maar ook toen een aantal leden deze band later omdoopten tot het minder tongue-in-cheek White Rabbits bleef het oorverdovend stil op de StuBru’s en Radio 1’s van deze wereld. Met drie albums vol springerige pop onder de arm is het naar New York uitgeweken gezelschap dus goed op weg om het zoveelste goed bewaarde geheim in indieland te worden. Getuigden de eerste twee platen nog van een gezonde fixatie voor grote voorbeelden The Specials en Spoon, met de vorige maand verschenen nieuweling ‘Milk Famous’ maakten White Rabbits de definitieve stap richting een eigen geluid die hen momenteel langs een reeks bescheiden clubs op het Europese vasteland brengt.
In een erg matig gevulde Rotonde van de Brusselse Botanique werden de instrumenten volgens goede DIY traditie door de groepsleden zelf in de juiste plooi gestreken. Geen overbodige luxe trouwens, want de nieuwe single “Heavy Metal” waarmee het zeskoppige gezelschap uiteindelijk aftrapte is zo een nummer waar werkelijk elk detail er toe doet. Met het gelijknamige muziekgenre heeft het niets van doen, wel met een smeltkroes van no wave, punkfunk en psychedelische pop. Neem daarbij nog de ingehouden falsetstem van frontman Stephen Patterson, zelf een hyperkinetische look-alike van Madness opperhoofd Suggs in zijn jonge dagen, en je zat gebeiteld voor een dik uur pop voor meerwaardezoekers die werkelijk geen seconde verveelde.
Live heeft White Rabbits twee of occassioneel zelfs drie gitaristen in de rangen, maar toch kan je de jonge Amerikanen bezwaarlijk een typische gitaargroep noemen. Daarvoor gaan ze conventionele gitaarriedeltjes of Sturm und Drang snarengeweld te bewust uit de weg, en dienen de minutieus afgemeten gitaren enkel om de gaatjes tussen de piano van Patterson en de drumtandem Jamie Levinson en Matt Clark dicht te plamuren. Enkel wanneer Clark de sticks inruilde voor zes snaren tijdens een uitgesponnen versie van het oudje “The Salesman (Tramp Life)” viel de groep even uit haar rol, en leek het podium even te klein voor zoveel jong geweld.
Het publiek zat of stond erbij en keek ernaar, sommigen uit verwondering voor de intensiteit waarmee die jonge gasten de ene na de andere compacte popsong uit hun hoed toverden, anderen uit verveling wachtend op een hit die nooit zou komen. Want voorwaar, met één radiohit op zak zouden wellicht een pak meer deuren open gaan voor White Rabbits. De groep was er al één keer erg dicht bij met het stuiterende “Percussion Gun”, in ’09 goed voor een bescheiden succes in de Alternative Billboard charts, en in een erg bescheiden kring voorlopig de enige cult classic van White Rabbits. Of neem nu het door een droge ritmebox op gang getrokken “Temporary”, wiens onweerstaanbaar baslijntje spontaan solliciteert voor een stekje in de back-catalogue van The Rapture of LCD Soundsystem, en waarvan de temperatuur op een kille lenteavond als afgelopen maandag prompt een paar graden de hoogte in gaat.
Het zestal bedankte de Belgische fans voor hun -zij het karige- opkomst met het nieuwe “Danny Come Inside”, een opzwepende kruisbestuiving tussen punkfunk en experimentele psychopop, en het oudje “Kid On My Shoulders” dat nog steeds duidelijk de calypso handtekening van The Specials draagt.
White Rabbits bewezen vanavond echter dat ze meer dan ooit op eigen benen kunnen staan, nu nog wat dovemansoren aan het radio-firmament wakker schudden en alles komt goed. En nee, toeval bestaat niet, want bovendien heeft Chokri naar verluid nog wat winddichte tentjes te vullen op Pukkelpop.
De avond werd gezellig maar ongevaarlijk op gang getrokken door Another Belgian Band. Nee, I kid you not, in de categorie ‘verzin eens een originele groepsnaam’ heeft dit vijftal al een prijs binnen handbereik. De muziek daarentegen is hooguit charmant te noemen, o.a. dankzij het gebruik van instrumenten met een eerder laag rock’n’roll gehalte zoals klarinet, ukelele, contrabas en klokkenspel. De groep kwam in de Rotonde haar debuut EP voorstellen waarop pop en folk braafjes met elkaar worden verzoend, occasioneel met een uitspatting richting zigeunermuziek, cabaret en chanson. Een tournee langs Belgische en Franse clubs is momenteel hun deel, eeuwige roem bijlange nog niet.
Organisatie: Botanique, Brussel
Groezrock 2012 – Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival
Groezrock 2012
Het weekend van 28 en 29 april was het weer zover… Het mekka voor de liefhebbers van punk en hardcore in alle vormen en kleuren stelde opnieuw zijn deuren open voor het grote publiek! Groezrock her we Come …
En het beloofde een top-editie te worden. Misschien zelfs een beetje van het goede teveel. Er waren zodanig veel bands die het bekijken waard zijn dat je al over een goede fysieke conditie moet beschikken om van de Main stage naar de Impericon stage te lopen en ondertussen een stop te maken bij de Etnies stage. Het voordeel van zo’n programmatie is dat je veel bands gezien hebt op het einde van het festival. De ‘negatieve kant’ (als dit al negatief kan genoemd worden) is dan echter wel dat je veel van de shows maar half kan meevolgen…
dag 1 – zaterdag 28 april 2012
THE MENZINGERS
The Menzingers staan hier vandaag voor het eerst op Belgisch grondgebied en dan nog wel meteen op de Main stage van Groezrock. De 35 minuten durende show loopt lekker en is gevuld met passionele, melodieuze, eerlijke en gewoon steengoed gemaakte punkrock. Deze mannen spelen namelijk een mengeling tussen Alkaline Trio, Gaslight Anthem, Hot Water Music en andere emotioneel getinte (post-)emocore en punkrock bands. Toch had ik het gevoel dat de show een beetje statish verliep. Maar volgens mij zou dit veel beter geweest zijn mochten The Menzingers op een kleiner podium geboekt staan. Misschien iets om te onthouden naar volgend jaar toe?!
NONE MORE BLACK
Volgende band die geprogrammeerd stond op de Main stage was het uit New Jersey afkomstige None more black. Al wie fan is van Kid dynamite mocht deze show niet missen! Bij het begin kreeg je echter de indruk dat Slayer op het podium stond. Frontman Jason Shevchuck had namelijk 2 stand-in muzikanten meegebracht op gitaar en bas. En deze mannen zagen er nogal metal uit…
De show verliep op hier een beetje stroef. Wat niet wil zeggen dat het slecht was hoor. Maar volgens mij was het opnieuw gelegen aan het grote podium. Want zelfs de zanger haalde ook even aan dat ze het niet gewoon zijn om op zo’n groot podium te spelen. Maar al bij al is en blijft het een toffe band!
BELVEDERE
Belvedere is een band waar ik persoonlijk niet zo veel van ken. Maar een kameraad had me aangeraden om deze Canadese gasten zeker eens te gaan checken. Dus nieuwsgierig als ik ben heb ik dan enkele nummers gaan meepikken van de show van deze mannen. Ze spelen retestrakke, hypermelodieuze en supercatchy punkrock en dit in een sneltempo. Je kan er de jaren 90 zo in terug vinden en hebt meteen zin om een skateboard te nemen en alles aan flarden te skaten. Een band waarvan ik meer moet leren kennen!
OFF WITH THEIR HEADS
Zo ging het verder naar de Etnies stage waar Off with their heads ons verwelkomde met een stevige portie punkrock met de grote P. Ik had deze jongens al eens aan het werk gezien in het voorprogramma van CIV en als ik eerlijk moet zijn hebben ze mij daar een beetje teleur gesteld. Ze waren toen op tournee met slecht 1 gitarist wat het totaal beeld geen goed deed.
Maar vergevingsgezind als ik ben heb ik de jongens een 2e kans gegeven en ben ik dus op Groezrock nog eens gaan kijken. Nu op tour met een twee gitaristen was het inderdaad een heel stuk beter. Ze wisten een goede show neer te zetten waarvan vooral de fans van Banner Pilot en Dear Landlord wel pap van lustten.
REEL BIG FISH
Natuurlijk mocht ook een ska-band van formaat niet ontbreken op Groezrock. De uitverkoren band was met name Reel big fish. Zij combineren ska met pop –punk met een uitgebreide blazer sectie wat leidt tot pop – ska - punkrocksongs met een ultra hoog meezing gehalte.
Deze combinatie leidde ertoe dat het een zeer aanstekelijke show werd die ervoor zorgde dat je als toeschouwer de grootste moeite had om te blijven stilstaan. Er was natuurlijk ook plaats voor wat humor in de set want 1 nummer werd telkens opnieuw gespeeld maar telkens in een andere stijl wat leuke combinaties opleverde. Ook coversongs ontbraken niet bij deze ska-punk bende zoals daar zijn Metallica's “Enter Sandman” en het alom gekende “Brown Eyed Girl” van Van Morrison. Ook de A-Ha cover “Take on me” passeerde de revue wat ik persoonlijk een beetje bij het haar getrokken vond want zowat elke zichzelf respecterende ska band heeft deze cover al eens onder handen genomen. Maar dit even buiten beschouwing gelaten was het een echt feestje!!
BOUNCING SOULS
Bouncing souls mocht natuurlijk ook niet ontbreken op een festival als dit. Bouncing Souls zijn namelijk één van de favoriete bands van het Groezrock publiek, en Groezrock is één van de favoriete festivals van Bouncing Souls. Een combinatie die niet meer mis kon gaan. Met een frontman die een prijs zou moeten krijgen voor meest zachtaardige punkrock zanger aller tijden en een hele resem super-catchy meezingpunkrockclassics onder de arm wisten ze dan ook het Groezrock publiek voor de 5e keer weer maar eens te overtuigen. Met als hoogtepunt van de show ‘True believers’ dat uit volle borst werd meegezongen.
THE GHOST INSIDE
Ontstaan uit de resten van A Dying Dream werd de band eind 2007 opgericht. Nadat ze vorig jaar reeds de Etnies stage op Groezrock in lichterlaaie zetten mochten ze dit nu op een grotere stage overdoen. En daar slaagden ze moeiteloos in, met hun intense metalcore werd de set van het Californische combo fel gesmaakt. Circle- en moshpits waren niet te tellen. Nu ze pas tekenden bij het grote Epitaph label ziet hun toekomst er wel rooskleurig uit.
HEIDEROOSJES
Op de Main stage doemden even later – op de traditionele intro van Urbanus- het zootje ongeregeld van de Heideroosjes op. De Hollanders - aan hun uitgebreide afscheidstournee bezig - hadden er zin in en het publiek duidelijk ook. Openen deden ze met “Tot hier” uit hun laatste wapenfeit ‘Cease-fire’, maar voor de rest was het een ‘greatest hits’ set maar dat kan moeilijk anders met zo'n back catalogue aan klassiekers. “Break the public peace”, “Iedereen is gek”, “Damclub Hooligan” , allemaal passeerden ze de revue. Frontman Marco Roelofs bleek eens te meer een volwaardig volksmenner en loofde organisatie en publiek voor de sfeer en het leuke feestje. Hun vierde en voorlopig laatste passage hier ging niet onopgemerkt voorbij en was een leuke opwarmer voor de grote namen die later op de avond nog moesten komen.
EVERGREEN TERRACE
Evergreen Terrace was de volgende halte. Het combo opende hard en meedogenloos en zanger Andrew Carey toonde zich direct een ware acrobaat door op alle boxen te klauteren en vanuit daar het geheel te leiden. Er was veel variatie in de sound en dat bleek een verademing in al het harde werk dat we reeds gehoord hadden. Hun bijwijlen melodieuze en meeslepende hardcore in combi met de soms rauwe, heavy metalcore kon op heel wat bijval rekenen zodat ze met hun debuut hier goed scoorden. Met af een toe een rake cover in de setlist bleven ze boeien en wonnen ze hier een pak nieuwe zieltjes. Het vijftal ging een klein uur lang op hun elan door en bleek een aangename -nieuwe- verrassing te zijn. (Binnenkort in Trix Antwerpen, 8 juni 2012)
LIFETIME
Voor de volgende band zijn we afgezakt naar de Etnies stage. Daar was het alweer de beurt aan een bende knapen uit New Jersey. Iedereen die aanwezig was bij None more black zal sowieso ook aanwezig geweest zijn bij lifetime aangezien dit de basis-groep is waaruit later Kid Dynamite, Paint It Black en Zero Zero ontstaan zijn. De band speelt melodische hardcore en brachten een toffe, energieke show ondanks het feit dat dit eigenlijk een groep is uit begin jaren 90 en dat de leden toch al van leeftijd beginnen te worden. Ik had graag wat langer gebleven bij deze band maar ondertussen begon op de Main stage Face to face al te soundchecken. Jammer!
FACE TO FACE
De melodieuze punkrock van Face to face moest het pad effenen voor Lagwagon en Rancid later op de avond. De band die eind de jaren '90 de succesvolle periode in het kielzog van Nofx, No Use For a Name en Lagwagon meemaakten kwamen hun nieuw album promoten. Na hun break tussen '04 en '08' is het viertal rond boegbeeld Trevor Keith sinds enkele jaren terug met hun typische ‘oldschool happy punkrock’. Na een kwieke start ging even later de schwung volledig uit het optreden, Keith stoorde zich meermaals aan het te stille meezingen van het publiek en irriteerde zich aan futiliteiten. Raar om zien dat deze veteraan met zoveel ervaring hier niet professioneler mee omging. Met krakers als “Disconnected”, “You've done nothing” en “It's not over” heeft de bende immers genoeg potentieel om de tent op z'n kop te zetten.Net op tijd herpakken ze zich en maken ze er in extremis nog een lekkere melodieuze rockshow van.
THE DILLINGER ESCAPE PLAN
Even later kwam het veelbesproken The Dillinger Escape Plan de bühne. Wellicht één van de meest experimentele bands van de affiche met hun unieke veelzijdige sound. Hun typische mix van hardcore, industrial metal en jazz sloeg ook hier terug gensters en het vijftal werkte zich met veel enthousiasme en bezieling door hun set. De technische passages, ritmewisselingen en catchy zangpartijen van kopstuk Greg Puciato zorgden voor brokken waardoor het er bijwijlen hard aan toeging in de moshpits. “Milk Lizard”, “43% Burnt” en “Farewell, Mona Lisa” mochten niet ontbreken op de playlist en de 'gestoorde chaos sound' die de tent ingestuwd werd , werd zeer goed ontvangen. De 'vreemde eend in de bijt' maakte ook hier z'n sterke livereputatie waar en voerde een uur lang een schitterende show op.
HEAVEN SHALL BURN
Co headliner van de Impericon stage was het Duitse geweld van Heaven Shall Burn. Momenteel één van de grotere spelers in het metalcoregenre of is het deathcore. Feit is dat de hondsbrutale mix van deathmetal en hardcore en de no nonsense attitude van de band inmiddels een grote aanhang vergaard heeft. Ook met hun teksten die een politieke en maatschappelijke geëngageerdheid uitdragen brengen ze een duidelijke en niet mis te verstane boodschap.
Met reeds 6 albums op de teller hebben ze dan ook niet stilgezeten en kunnen ze putten uit enkele absolute knallers. Het was dan ook genieten geblazen van “The weapon they fear”, “Voice of the voiceless” -met schitterende wall of death- en “Endzeit” die zich genadeloos een weg beukten in onze oren. Absoluut hoogtepunt was een zeer heavy en catchy uitvoering van “Black Tears” een cover van Edge Of Sanity. Door de overlappingen met de andere bands konden we slechts een halfuurtje genieten van het viertal maar dat dit een overdonderende performance was zullen we geweten hebben.
HAZEN STREET
Dit was eigenlijk de reden waarom ik naar Groezrock kwam: HAZEN STREET!! Dit is een all-star band die samengesteld is uit enkele ‘anciens’ binnen het genre. De groep bestaat namelijk uit Freddy Cricien and Hoya van het alom bekende New Yorkse Madball. Verder komt ook nog Toby Morse van H2O de troepen vervoegen en dit alles begeleid door het betere drumwerk van Mackie bekend van The Cro-Mags & Bad Brains. Welk genre ze spelen valt moeilijk te omschrijven. Het is een mengeling van pop, punk, rock, hip-hop…”gangsta pop” zoals Freddy Madball het zelf omschreef. Ze hebben 1 full album op hun palmares staan en daarvan hebben ze dan ook bijna elk nummer gespeeld. Volle bak meezingen dus!! Verder kregen we ook te horen dat ze aan het werken zijn aan een nieuwe EP. Dat wordt dus halsreikend uitkijken wanneer deze eraan komt.
LAGWAGON
De Mainstage zat rond half 11 aardig voor de sympathieke geesten van Lagwagon. Nooit voor een grap verlegen en onder aanvoering van de charismatische knuffelbeer Joey Cape knalde de band van meet af aan met een enorme drive doorheen hun set. Starten deden ze met het duo “Kids don't like to share “ en “Violins” uit classic album ‘Hoss’. Stellen ze ooit teleur live... nooit dus, keer op keer show na show is het feesten geblazen, de talloze singalongs en positieve vibe zijn zo kenmerkend voor deze bende. De snelle melodieuze punkrock gaat nooit vervelen en als het even dreigt stil te vallen dollen Cape en gitarist Chris Flippin erop los als de eerste de beste tieners.
Hit na hit worden vakkundig en vol overgave, intensiteit en de nodige dosis humor gebracht en iedereen was het erover eens dat dit weleens het hoogtepunt van het weekend zou kunnen worden! Met 'anthems' “Alien 8” en “May 16” in de slotfase werden alle remmen (nog eens) los gegooid. Afsluiter “Brown eyed girl” , de Van Morrison cover, was zoals steeds de kers op de taart.
RANCID
RANCID…RANCID…RANCID !!! Wordt er gescandeerd … Supercool gewoon. Dit weet je op voorhand dat het niet gaat teleurstellen. Hoe kan het ook anders: Tim Armstrong, Lars Frederiksen en Matt Freeman bulken dan ook van de ervaring en ademen pure punkrock uit. De laatste kaar dat ze in België gespeeld hebben , was in 2003 op het Pukkelpop festival. Daar stond ik als jonge knaap te kijken naar al dit punkrock geweld en ik was direct verkocht.
En ik was blijkbaar niet de enige die uitkeek naar deze show. De tent van de Main stage zat afgeladen vol voor de 1u en 20 minuten durende show. Alle klassiekers van op hun ‘…And out come the wolves’ werden vakkundig gespeeld. En met succes! Het duurde niet lang voor de tent in lichterlaaie stond. De oude bokken hadden er duidelijk zin in en er was zelfs nog plaats voor enkele bisnummers op het einde van de show. Dit was een meer dan geslaagde afsluiter van een dagje Groezrock, gevuld met goede muziek en nu en dan een biertje drinken. Haaa…het leven kan mooi zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/groezrock-2012/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Het nieuwe album van Patrick Watson, ‘Adventures in your own backyard’ was nog niet uit, maar niettemin was het concert van deze sympathieke Canadees uitverkocht.
Het was al even geleden dat we nog iets van Watson gehoord hadden, op de eerste editie van Crossing Border Antwerpen (al van 2009 geleden), was hij een van de hoogtepunten, naast Mumford & Sons die toen net voor de doorbraak stonden. Hij is ondertussen vader van twee kinderen, en combineert nu het gezinsleven in Montreal met een bestaan als muzikant. Pampers verversen was er de laatste jaren ook bij, logisch dus dat hij de titel van zijn nieuwe album dicht bij huis is gaan zoeken.
Als voorprogramma had Watson, stads- en labelgenoten Barr Brothers meegebracht, en dit voorprogramma mocht er zijn: ergens tussen folk en rock, met een inventief gebruik van harp en percussie, en een mooie samenzang van de vier muzikanten.
De Patrick Watson band kwam op in het donker, en Watson zette het concert subtiel in op piano, het publiek meteen betoverend met zijn unieke fluwelen stem. Dit openingsnummer begon heel rustig, mijmerend zelfs, maar kreeg plots een totaal andere wending, met een finale Ennio Morricone waardig. Watson is een heel veelzijdig artiest, naast verstilde ballades in de stijl van Antony en zijn Johnsons, pakt Watson ook heel energiek uit, met nummers die de energie van een Arcade Fire benaderen.
Watson is ondanks het vaderschap, een frivole framboos gebleven, als het concert te serieus of te intiem dreigt te worden, geeft hij graag tegengas, door in een onverstaanbaar Frans onzin te ratelen, of door het concert in een cabareteske richting te sturen. Een concert van Watson is dus altijd voorspelbaar onvoorspelbaar.
Eén van de mooiere momenten vanavond was toen de band besloot om een paar nummers rond een micro te brengen, zodat we op een ‘close harmony’ intermezzo getrakteerd werden. Toen die ene micro viel, bukte Watson zich gewoon, ipv de micro recht te zetten.
Veel nieuwe nummers vanavond, toch kregen we enkele oudjes, zoals het prachtige “Big bird in a small cage”, waarin Watson eerst er serieus naast floot, toen in slappe lacht schoot, maar daarna ongestoord verder ging alsof er niks misgelopen was en het publiek liet meezingen, in een vraag en antwoordspelletje.
Voor de bis mochten de Barr Brothers komen meedoen, en zij gaven een van Watson’s nieuwe nummers een serieuze draai van de bluesgitaar, Jack White waardig.
Tijdens die bis haalde Watson een blinde jonge fan op het podium, die hij ’s namiddags ontmoet had, en de jongen mocht Watson op piano begeleiden. Zijn avond kon niet meer stuk, en de onze eigenlijk ook niet.
Organisatie: Botanique, Brussel
Kraakpand 2012 - Kraakpand 6.3 – ‘Later with Jools Holland’ in Gent …
Op Kraakpand 6.3 stonden deze keer 5 bands/artiesten geprogrammeerd, met elk hun eigen stijl en muzikale klemtonen. Uniek is de opstelling die refereert aan de ‘Later’s with Jools Holland’. De bands staan allemaal naast elkaar opgesteld in een halve cirkel en spelen afwisselend een vijftal nummers ter kennismaking. De nieuwe Kraakpand(en) werden dit voorjaar aan elkaar gepraat door Helmut Lotti, die bij de vorige editie nog voor een komische noot zorgde door zijn stunteligheid en gortdroge humor. Maar dat werd toen niet door iedereen in dank aanvaard. Maar nu viel hij toch wel écht uit de toon als presentator . Te ‘strak in het pak’ qua gesprek en te weinig affiniteit met de artists , maar OK ‘we let the music talk …’
Kraakpand mag terecht in de spotlights staan, gezien het een interessante kweekvijver is voor debuterende nationale en internationale bands . We koesteren Kraakpand en z’n formule … Kraakpand kiest voor toekomstmuziek, lazen we in grote letters. We kunnen het maar beamen. De muziekshow is toe aan de zesde jaargang en werd vanavond opnieuw opgevist door Acht TV …
Op deze Kraakpand 6.3 stonden volgende bands geprogrammeerd: Black cassette (B), Monogold (B), Cape Coast Radio (B), Eefje De Visser (Nl) en Myrddin (B)
Kwaliteit zit bij Black Cassette (B), de band van Sjoerd Bruil, Pascal Deweze en Jeroen Stevens . Het trio zijn ‘do-it-alls’ en hebben referenties met Broken Glass Heroes, Sukilove, I Love Sarah en Mauro , om maar een paar te noemen. De songs hebben een broeierige spanning , kunnen rauw en funky zijn , en maken linken met glamrock. Een sound , die niet vies is van Millionaire en waarbij de dromerige stijl van Deweze niet verloren gaat . Black Cassette trekt z’n songs volledig open en leverde met “Volkswagen blues”, “Gotta move” en “Funny” een paar overtuigende songs af .
Het Gentse kwartet Monogold zweert bij postrock en slowcore . De songs zitten zorgvuldig in elkaar en hebben traag, slepende, opbouwende en voortkabbelende ritmes; ze worden dan ook mooi uitgesponnen en uitgekristalliseerd .Monogold zit met die fijnzinnigheid ergens tussen Low en Sigur Ros, die sfeervol , lieflijk, dromerig, maar ook grauw en bevreemdend durft te zijn. Monogold trekt een schemerzone op door de sober , ingehouden aanpak , maar ook door de aanzwellende melodieën en forsere ritmes. Hartverwarmend en druilerig. Monogold tekent voor natuurschoon (National Geographic), maar ook voor mystiek en dreiging, wat dan een reeks beelden oproept van suspense tv series. De meerstemmige zang van De Wolf/Rabaey vult aan. Songs als “Without” en “Some day” intrigeren door de behoedzame aanpak, de wisselende licht/schaduw contrasten , dromerige passages en ijle melodieën . Ze concentreren zich op de essentie van een song , en zijn sterk op elkaar afgestemd . ‘Homeland’ , de tweede plaat, mag er alvast zijn en live waren we hier sterk onder de indruk !
Het beloftevolle Cape Coast Radio , band van Nick Berkvens (ex Transit, bandlid van Sleepingdog) brachten een reeks stemmige, dromerige , lichtvoetige en aanstekelijke , speelse songs , boeiend, doordacht, trippend en gesofisticeerd (“Daniel-son”, “Walkin in Savannah” en “The fishes & the foxes”) . Ze brengen invloeden van de krautrock, Notwist , Grandaddy, Yeasayer en Vampire Weekend samen . Op die manier kregen ‘de neushoorn’, ‘de aasgier’ en ‘de mandril’, zoals we ze op plaat zien, duidelijk muzikale vorm . En het trio heeft een heuse band rond zich met o.m. Chantal Acda (spil Sleepingdog btw!) , en zorgt voor een opwindende , opzwepende groove door de huppelende ritmes, de verrassende wendingen, de diep bezwerende synths en door de afrotunes.
De Nederlandse Eefje De Visser won eerder de Grote Prijs van Nederland als sing/songwriter . Terecht, want de jonge artieste brengt boeiende, aantrekkelijke en serieuze Nederlandstalige emotievolle popsongs . Ze speelt met woorden zoals landgenoten MAM haar twintig jaar geleden voordeden , of ze ratelt er maar op los , uitermate beheerst, door razendsnelle zangpartijen. “Afdwaalt”, “Trein” en “De stad” waren alvast drie songs die de originaliteit en spitsvondigheid van het Nederlandse lied onderstrepen . Haar sing/songwriting werd met band begeleid en de subtiele sounds kleurden haar folkypop materiaal .
Een intens beleven was de solo set van Myrddin. Als gitaarvirtuoos brengt hij begeesterend een reeks flamencosongs; muisstil werd het . Iedereen was gefocust op wat hij allemaal tokkelde op zijn gitaar , die deels linkte aan Rodrigo Y Gabriela . Myrddin De Cauter wist z’n publiek te bekoren , en voerde je mee ‘to a brave new world’ met z’n intens meeslepende sound , die af en toe explodeerde. Hij wordt gegeerd door artiesten als Wannes van de Velde en Jef Neve . Terecht!
Kraakpand 6.3 … (opnieuw) een aangename kennismaking van 5 artiesten en bands die kunde met speelplezier verweven …
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Als voorprogramma kregen we Brusselse indie rock van Hey Yeah!. De bassist droeg een T-shirt van The Clash en dat is altijd een pluspunt. Het kwam nogal traag op gang maar tegen het einde toe brachten ze wel een paar sterke songs, inclusief een verrassende cover van “It’s A Sad Planet” van The Evil Superstars.
Het was alweer van Pukkelpop 2010 geleden dat The Cribs nog eens Het Kanaal waren overgestoken om halt te houden in België. Vreemd genoeg stond dat niet garant voor een massale opkomst in de Botanique. Is het omdat ex-Smiths gitarist Johnny Marr niet meer in de band zit? Of misschien lag het wel aan de timing die wat ongelegen was. Hun laatste worp dateert alweer van 2009 en het nieuwe album ‘In The Belly Of The Brazen Bull’ ligt pas binnen een dikke week in de rekken. Maar afgaande op de nieuwe songs die we te horen kregen zou het album wel eens hoge ogen kunnen gooien!
Opener, en nieuw nummer, “Chi-Town” hakte er stevig in en is een ‘back to the roots’ punksong zoals zanger/gitarist Ryan Jarman ze het liefst heeft. Wat een verschijning trouwens, die Ryan Jarman. Het ex-vriendje van Kate Nash kwam het podium opgelopen in een kapotte jeans, versleten All Stars en een T-shirt met ontblote schouder.
Ze hadden er zin in, na “Chi-Town” volgden “Hey Scenesters!”, “Cheat On Me”, nieuwe single “Come On Be A No One”, “I’m A Realist” en “We Were Aborted”. Stuk voor stuk nummers die je voor je het weet met gebalde vuist aan het meebrullen bent, echte voetbalstadionsongs. Ex Bandlid (en fulltime halfgod) Johnny Marr zei ooit dat The Cribs ‘The brains of The Buzzcocks, the guts of Nirvana and the fizz of The Ramones’ hebben en dat zijn ze, na meer dan 10 jaar, nog steeds niet verloren.
De 3 broertjes Ryan, Ross en Gary Jarman en David Jones, die hen live bijstaat, gingen bijzonder hard te keer op podium (na goed een halve minuut lag Ryan’s microstatief al op de grond), maar dat vertaalde zich niet in een even levendig publiek. Nieuwe nummers als “Jaded Youth” en “Another Number” zijn zeker geen slechte songs maar toch deden ze de aandacht wat verslappen. Gelukkig zetten ze direct daarna een van hun hoogtepunten in: het nummer “Be Safe” waarin Sonic Youth gitarist Lee Renaldo achter hen geprojecteerd werd en The Cribs muzikale begeleiding gaven aan Renaldo’s fantastische spoken word tekst. ‘One of those fucking awful black days/when nothing is pleasing and everything that happens/is an excuse for anger’. Pikzwart, maar oh zo heerlijk.
Hun waarschijnlijk bekendste nummer “Men’s Needs” en “Mirror Kissers” deden publiek eindelijk wakker schudden maar helaas was het toen al zo goed als voorbij. Het zes minuten en een half durende “City Of Bugs” was de goede afsluiter. Geen bisnummers, gewoon een uur lang punk rock volgens het boekje, niks meer, niks minder.
Organisatie: Botanique, Brussel
Passie, emotie, bombast, onvervalst speelplezier en een grenzeloos respect voor hun fans…dit waren de voornaamste ervaringen waarmee we na het Anathema concert huiswaarts keerden. Het is ooit anders geweest. De band uit Liverpool begon hun carrière in 1990 als een doom metal band die ons maar weinig kon bekoren. Een totale ommezwaai kwam er met ‘Judgement’ uit 1990; toen de Britse band haar roots de rug toekeerde en genadeloos toesloeg met een supersterk progressief rockalbum. Het pas verschenen: ‘Weather Systems’ is hun negende studioalbum en het logische vervolg op ‘We’re Here Because We’re Here’, hét progalbum van 2010! Anathema is momenteel zeer creatief want slechts een zeven tal maand geleden verscheen ook nog: ‘Falling Deeper’, een plaat die oude nummers voorzag van een gloednieuw orkestraal arrangement. In zijn totaliteit klinkt het nieuwe ‘Weather Systems’ nog wat commerciëler en rijker georkestreerd. We waren dan ook erg benieuwd of dit juist meer of minder metalheads naar de Trix zou lokken…
Als voorprogramma had men de band Amplifier uit Manchester meegenomen. Met een sound die schommelde tussen Tool, Black Sabbath en Porcupine Tree kregen we vooral veel vette gitaren en decibels om de oren geslingerd. De songs zelf konden minder boeien zodat we dit kleine halfuurtje Amplifier als overbodig mogen beschouwen.
Met geen enkele radiosong of hit kreeg Anathema het toch voor elkaar om de Trix zo goed als uit te verkopen. Met als intro “A New Machine Part 1” van Pink Floyd werd het concert op gang gefloten. Vervolgens vloog de band er euforisch in met: “Untouchable Part 1”, misschien wel de beste song die de band ooit schreef. Zangeres Lee Douglas, die op de nieuwe plaat een prominentere rol kreeg toebedeeld, mocht tijdens “Untouchable Part 2” zich voor het eerst in de kijker zingen. Ze deed dit echter niet met een stem die je omverblies, maar wel met een stemgeluid die perfect aansloot bij het Anathema concept.
“Lightning” (‘This world is wonderful, so beautiful, if only you can open up your mind and see’) groeide ook live uit tot een absoluut sacraal hoogtepunt waarna de band teruggreep naar enkele songs uit: ‘We’re Here Because We’re Here’. Vooral tijdens: “Dreaming Light” liet zanger/gitarist Vincent Cavanagh een steekje vallen. Deze zeer fragiele song werd niet altijd even stemvast gebracht, zo werd Anathema’s bekendste song van de laatste jaren (mede dankzij de schitterende videoclip) meteen een van de minst overtuigende momenten van de avond.
Ook het album: Judgement’ werd niet overgeslagen en daar waren vooral de trouwe fans heel erg blij mee. Een zeer donkere, blauwpaarse lichtgloed gaf “Deep” de juiste (klank)kleur mee. Schitterend en wat een sfeer! “The Storm Before The Calm”, een song geschreven door drummer John Douglas deed de titel alle eer aan. Na een wervelende start vol experimenteel geflirt met elektronica kwam de storm tot rust in een waanzinnig mooi tweede deel. Even opmerkelijk was het onderbreken van: “Panic”, toen er in de frontlinie lichte paniek uitbrak. Iemand was onwel geworden en de band wou zich verzekeren of iedereen wel ‘okay’ was. Nadat dit werd bevestigd hernam de band de song, een gebaar dat getuigde van heel veel respect voor de fans. “Internal Landscapes”, een bloedmooie song over een bijna-dood-ervaring sloot het eerste deel van dit optreden magistraal af.
Maar de band had nog veel meer voor ons in petto en kwam twee keer terug voor een uitgebreide bisronde waarin vooral songs uit: ‘A Natural Disaster’ aan bod kwamen. Na ruim 2 uur muzikale passie ging het dak er nog een keer volledig af met: “Fragile Dreams”, een song uit Anathema’s beginperiode maar nog steeds een hit onder de fans.
In het verleden heb ik deze band al enkele keren live mogen meemaken. Hoewel ik hun albums beschouw als de beste platen uit mijn collectie konden ze me live nooit echt helemaal overtuigen. Deze keer was het echter helemaal anders!Anno 2012 is Anathema live een enorme passionele muzikale gebeurtenis. De band heeft dan ook een enorme progressie gemaakt. Enkel wat videoprojecties hadden dit optreden nog een niveau hoger kunnen tillen. Nu, enkele dagen later ben ik nog steeds bijzonder sterk onder de indruk en durf ik nu al de bedenking maken dat er iemand heel erg sterk uit de hoek zal moeten komen om dit optreden dit jaar te overklassen!!
Setlist: *Untouchable Part 1 *Untouchable Part 2 *Lightning Song *Thin Air *Dreaming Light *Deep *Emotional Winter *Wings Of God *A Simple Mistake *The Storm Before The Calm *The Beginning And The End *Universal *Panic *The Lost Child *Internal Landscapes
*Closer *A Natural Disaster *Flying
*Shroud Of False *Fragile Dreams
Video Playlist (4 video’s) : http://www.youtube.com/playlist?list=PLE6BF83A1AA1243A5
Organisatie: Rocklive (ism Trix Antwerpen)
Een band als Motorpsycho op het podium is altijd een belevenis. Iedere plaat en de daarbijbehorende tournee zoeken ze altijd wel andere oorden op en weten ze op een uiterst creatieve en geïnspireerde manier hun ding te doen zonder die typische Motorpsycho sound te verloochenen.
Op vandaag trekken ze de wereld rond om alweer een indrukwekkende plaat ‘The Death Defying Unicorn’ voor te stellen. Als we u daarbij vertellen dat het werkje zo een slordige 80 minuten duurt, moet worden opgevat als een heuse rockopera en is ingeblikt met de Noorse Jazzpianist Stale Storlokken plus een stel blazers en een strijkorkest, dan weet u ook wel dat het hier een niet zo voor de hand liggend project betreft.
Wie vreesde voor een neo-klassiek, jazzy of arty-farty concert mocht opgelucht ademhalen. Motorpsycho had enkele de schitterende Stale Storlokken meegebracht en had de strijkers en blazers thuisgelaten, waardoor de live uitvoering van ‘The Death Defying Unicorn’ een pak vettiger en steviger klonk dan de albumversie.
Mijnheer Storlokken mag dan al uit het jazzmilieu komen, hier vanavond zette hij toch vooral een seventies présence neer met een keyboard geluid die nog het meest deed denken aan Jon Lord in betere Purple tijden. Het was de perfecte omlijsting voor de robuuste prog rock van Motorpsycho. De volledige nieuwe plaat werd integraal door de Kreun gejaagd en het was een fantastische spacy ervaring met stevige en krijsende gitaren, zweverige psychedelica, heerlijke verstilde passages en brutale uitbarstingen.
Kortom, Motorpsycho op zijn best.
Veel tijd voor applaus was er niet, de band deed alle songs prachtig in elkaar vloeien en maakte er één fameuze trip van. Pas na de laatste noot van het nieuwe album konden we enthousiast onze lofbetuigingen er uit schreeuwen en de band terugroepen.
Een almachtig Motorpsycho keerde daarop terug met een buffelstoot van een bisronde gevuld uit wat adembenemend ouder werk. Wij waren totaal overdonderd.
Zoals eigenlijk steeds het geval is met een Motorpsycho concert oversteeg de band alweer zichzelf. Ook al zijn hun platen stuk voor stuk indrukwekkend, het is pas op een podium dat de ware Motorpsycho tot zijn volle recht komt. Vandaar dat wij u ook hun Roadworks serie willen voorstellen waarvan vol. 4 ‘Intrepid Skronk’ pas verschenen is, live albums die ergens een indicatie geven van hoe deze fantastische band op een podium klinkt. Maar hen in levende lijve gaan zien, is nog altijd het beste. Fantastische band, godverdomme.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/motorpsycho-27-04-2012/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Na de 'verstoorde' set op Pukkelpop vorig jaar was de controversiële 'dubstepgod' Sonny Moore aka Skrillex opnieuw op Belgische bodem, in de Lotto Arena weliswaar als de ‘danstempel to be’.
Opwarmen deed Pretty Lights, een Amerikaanse dj met een voorliefde voor electro.
Bij aanvang trok hij resoluut de kaart van dubstep en in ‘no time’ werd het middenplein een kolkende massa. Maar een klein halfuur later stortte zijn set als een kaartenhuisje in elkaar. De continue experimenten met diverse stijlen draaiden verkeerd uit, de kids waren inmiddels gestopt met bewegen, wat resulteerde in maar een matige gig . Eerder ontgoochelend dus .
In de change-over was er meer sfeer... Bob Marley schalde een volgend half uur door de boxen …
Rond half tien dimden de zaallichten en werd een geprojecteerde countdownklok van 5 minuten in gang gezet ...Naarmate de seconden wegtikten, bouwde het op naar een climax … We voelden al aan dat dit geen normale avond zou worden …
Na de 5 minuten flitsten lichtsalvo’s voorbij, de doek werd naar beneden werd gehaald ... en dan, een imposante witte DJ booth werd onthuld, een constructie waarin Skrillex als een keizer in zijn paleis achter de decs had plaatsgenomen.
In de show hadden we duizend en één verschillende projecties, animaties, foto's en filmpjes; kortom, een impressionant spektakel waarover nog lang zal verteld worden. Visuele topklasse dus!
Openen deed hij met “Breakin' a sweat” en “Right in” –van de laatste EP-, de zaal ontplofte meteen op de eerste tonen en pas anderhalf uur later doofde dit uit …
De weirdo ging als een bezetene te keer en headbangend vanop z'n troon wisselde hij vette dubstepbommen af met electro, drum 'n bass en underground dancetunes, zelfs metal was nooit veraf... Alles kon … alles mocht, Skrillex dirigeerde en orkestreerde.
Hij wisselde af met geremixte dubstepversies van o.a. Avicci, Nero en DJ Fresh maar het was vooral z’n eigen materiaal dat erin ging als zoetenkoek bij de dubstepkids. De nieuwe single “Make it bun dem” –een samenwerking met Damian Marley- was één van de mooiste voorbeelden, ‘collectief los gehen’ op de beats en bleeps met de vuisten in de lucht.
Ook het vuurwerk, de confettikannonnen, rookmachines en CO2 shooters draaiden overuren; een onmiskenbare schakel in het futuristisch concept.
Loeiharde versies van “Bangarang” en “The Devil's den” zaten in het 2 de deel van het epos en waren de absolute publiekslievelingen. Een enorme respons van het publiek, waarbij zelfs moshpits op het middenplein te zien waren! Wat een vibe. Tussenin hoorden we van Skrillex af en toe tot een onverstaanbaar dankwoordje.
Toen op het einde de intro van “First of the year” klonk, trok het fenomeen nog eens alle registers open en werden we voor de laatste keer weggeblazen door de pompende bassen en die typische, bibberende, neurotische dubstepsounds.
Wat een show , wat een totaalspektakel! Op Werchter en Tomorrowland mogen ze binnenkort een nieuwe 'orkaan' verwachten .
Organisatie: Live Nation
Een frisse wind van jonge Britse sing/songwriters waait over het muzieklandschap. Ed Sheeran, James Vincent McMorrow, Michael Kiwanuka en … jawel Ben Howard . Het concert van de protégé van Xavier Rudd (een paar jaar terug nog te zien als z’n support) en van de surf/songwriter/collega van Jack Johnson zit na vanavond diep in het geheugen gegrift!
Dit concert zindert na , want live kwamen de dromerige songs pas écht tot leven; hij geeft er met z’n band verrassende wendingen aan, de nummers durven krachtiger te klinken , zelfs manisch gedreven en woest . Maar zoals het een groots sing/songwriter (in wording) beaamt, verliest hij er zichzelf niet in. In de onverwachtse wendingen gaat hij uitermate beheerst te werk en wordt de warme, intieme sfeer en verstilde schoonheid behouden.
Onze troubadour voert je mee op een fijne muzikale trip en doet denken aan de aanpak van Damien Rice, Tom McRae, Bruce Cockburn, Richard Thompsons en Michael Penn . Zelfs een Jeff Buckley keek goedlachs mee.
Ook z’n band mag gerust in de spotlights worden geplaatst . Knap wat de multi-instrumentaliste (bassiste/percussioniste/celliste) allemaal deed, net als de tweede gitarist en de drummer, die zelfs de bas hanteerde bij z’n drumstel .
Een sterk op elkaar ingespeeld viertal zorgde voor bijna twee uur spanning, intensiteit en intimiteit. Terecht kent Howard een groeiend succes, want na een uitverkochte Zwerver, AB, was ook de Grand Mix , net over de grens, uitverkocht . Het pittoreske zaaltje werd door Howard en de zijnen de hemel ingeprezen! De sfeer zat goed , want hij was jarig vandaag en de trouwe horde fans scandeerden al onmiddellijk een “happy birthday”. Howard apprecieerde het enorm; het muzikaal feestje hield hij nog even in bedwang . Hij begon met ‘a couple intimistic’ songs; we werden eerst ondergedompeld in een stille dreiging van “Depth over distance” en “Oats in the water”, waarbij Howard op z’n Harpers en op z’n Drake’s de akoestische gitaar als lapsteel en slaginstrument gebruikte . Het tokkelende gitaarspel en mans nasale, vaste zangstem dreef de spanning omhoog . Sober en zachtjes werd hij ondersteund op deze nummers . De gevoelige, dromerige, stemmige inhoud van het vaardig opgebouwde materiaal kreeg vanaf dan een pak ‘tics’ en huppelende ritmes; een boeiende klankkleur, onverwachts verrassende wendingen en forsere, krachtige kenmerken … o.m. met “Old pine”, “Diamonds” en “Black flies”; vooral “The wolves” en “Keep your head up” werden geestdriftige snedige rockers! Straf! Hoogspanning! De ontroering behield hij en vulde het verder aan met de ingetogenheid van “Only love” en “Everything”.
De charismatische sing/songwriter werd op handen gedragen en solliciteerde als een toekomstige publiekslieveling.
In de bis probeerde hij een nieuw nummer solo uit (“Bursh Island”) en koppelde het aan leuke Franse anekdotes ; natuurlijk kon de (akoestische) single “The fear” niet ontbreken, die in een bad vol elektriciteit werd gestopt. Rauw rockend verliet het kwartet de stage . Binnenkort in de Pyramid Marquee op Rock Werchter . Hij staat er terecht!, want hier zullen veel zieltjes gewonnen zijn …
Neem gerust een kijkje naar de pics van zijn optreden in de Ancienne Belgique, Brussel , 16 april 2012
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ben-howard-16-04-2012/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
In hun eigen IJsland ging eind vorig jaar de bal aan het rollen met de single “Little talks “ , met de bijhorende debuutcd ‘My head is an animal’; Of Monsters And Men is het bonte gezelschap, met zangeres/gitariste Nanna Bryndis Hilmarsdottir en zanger/gitarist Ragnar “Raggi” Porhallsson. Ze serveren ‘feelgood’ gevoelige folkpop met toevoeging van trompet en accordeon. Een breed weelderig instrumentarium kleurt en siert de songs , die naar een Arcade Fire lonken.
Vrolijke , zwierige en sfeervolle muziek, amicaliteit , friste en enthousiasme . Ritmisch sterk. Referenties met Noah & the whale , The Decemberists , Mumford & Sons , Fanfarlo en ons eigen School Is Cool. Oprechtheid, spontaniteit en speelsheid ! De kunst van het songschrijven ligt hen gegoten. Lekker in het gehoor liggende pop , of het nu opwindend , opzwepend of ingetogen klinkt .
Ondanks de vele invloedssferen, hebben ze een eigenheid . Met zeven waren ze op het kleine podium van de Club van de AB. , maar hebben alle troeven en kwaliteiten om een grootse band te worden . Wat zijn we blij met een opbeurende, prikkelende “Little talks”. Leuk en ontspannend. De rest van Europa ondergaat nu hun popgevoelige folk . Een verademing bepaald door de afwisselende en de elkaar aanvullende (vrouw –man) zang. Heerlijk zoiets.
Een uitnodigende “Enjoy our music” hoorden we en gezwind trokken ze ven leer met “Dirty paws”, “From finner” en “Mountain sound”, die iets hebben van onschuldige ‘campfire’ songs . De flikkerlichtjes op de achtergrond gaven nog meer hun ‘joie de vivre’ aan . Ons hartje bonkte even hard als het tempo wat lager kwam te liggen in het sfeervolle, dromerige materiaal met de warm, broeierige songs “Slow & steady”, “Yr bones” of de liefdessong “Love love love”. Kortom ; fleurigheid door het geraffineerd uitgewerkte songmateriaal vol fijne, prettige emotievolle melodieën .
“King & lionheart”, “Lakehouse” en natuurlijk “Little talks” brachten een ongehoord optimisme . Moeiteloos konden we de “héhé’s” , “de oohoo’s” of de “lalala’s” meezingen en neuriën. En dit was nog niet alles, tot slot waren we dan nog eens sterk onder de indruk van de klankkleur en de stemmenpracht van het broeierige opbouwende “Six weeks” .
Op sjieke en gracieuze wijze werd de uur durende set besloten. Best spannend! De applausmeter ging in het rood bij het Of Monsters & Men optreden in de kleine Club. Sober, sierlijk en elegant! “Close to me” van The Cure werd uitermate origineel gespeeld, fluisterpop met onderhuids een ‘pop noir’ tint, ergens tussen The XX en een hitgevoelig Jesus & Mary Chain . Het intens melancholische “Yellow light” werd er mooi aan gekoppeld .
Een ‘waauw’ gevoel hielden we er aan over . Het muzikaal kwalitatieve Of Monsters & Men kan na een Mumford & Sons en Noah & the whale een Pukkelpop Club of Marquee tent op z’n kop zetten … U bent nu al de hoogte!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Radio Moscow werd destijds ontdekt door Dan Auerbach die ook hun eerste plaat produceerde. Dan weet je ook wel dat het hier om rauwe rock gaat en niet om het zoveelste folkrock groepje. Maar waar Auerbach met zijn Black Keys de retro elementen weet te verwerken met een hedendaagse hippe sound, is Radio Moscow meer in het verleden van begin jaren zeventig gaan graven op zoek naar een luide sound waarin de gitaar overheerst, met als voornaamste referenties Jimi Hendrix, Black Sabbath, Blue Cheer en Ten Years After. Ook de looks zijn vintage seventies, geen van de heren heeft zo te zien al ooit een bezoekje aan de kapper gebracht.
In Radio Moscow draait alles rond één persoon, de vingervlugge gitarist Parker Griggs die op de drie platen ook zang en drums voor zijn rekening neemt. Op het podium heeft hij uiteraard een drummer en bassist meegebracht, zij vormen een solide ritmesectie voor de intense en stevige hard- en bluesrock gebaseerd op luide riffs, heavy psychedelica en loeiende solo’s met veel echo en wah-wah effecten. De stem van Griggs komt er een beetje minder door, maar daar stoort zich vanavond niemand aan want het zijn vooral de gitaarversterkers die hier op volle kracht moeten werken.
Hoewel de sound heel seventies is en het gitaargeweld alomtegenwoordig, zijn de songs niet te lang uitgesponnen en weet de band steeds de spanning en vooral de elektriciteit er in te houden.
Enkel in het bisnummer “250 miles” wordt de 10 minutengrens overschreden en laat Griggs zijn gitaar nog eens extra gretig freaken en scheuren. De song geeft echter nergens de indruk langdradig te zijn, integendeel, het is een uitermate fantastische finale van een potig, stevig en heavy retro rock feestje.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/radio-moscow-25-04-2012/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
‘Ahead Of Time’ is het tweede album van het Belgische Frozen Rain, de band rond songsmid en multi-instrumentalist Kurt Vereecke. Net als op het titelloze debuut opteert Frozen Rain voor een fraaie portie AOR en melodieuze rock, een genre dat vooral in de jaren tachtig hoge ogen gooide. Kenmerkend voor het genre zijn een prima zinger, een stevige ritmesectie, gemakkelijk meezingbare nummers, krachtige en uitgesponnen solo’s en een hele resem stevige keyboards.
De populariteit van deze muziek ligt duidelijk al een heel eind achter de rug maar dat betekent niet dat er geen prima materiaal meer verschijnt, dat bewijst alleszins deze ‘Ahead Of Time’. De plaat kent enkele zeer sterke uptemponummers zoals opener “Believe It Or Not”, “Forever” en The last Dace Ain’t Over” en ook de obligate ballad (“Too Late”) worden niet vergeten.
Een absoluut pluspunt is de strot van nieuwe zanger Carsten ‘Liezard’ Schulz die perfect bij de muziek past. Verder valt ook de productie in positieve zin op, het album is uitermate radiovriendelijk. Frozen Rain levert een meer dan degelijk werkstuk dat we aanbevelen aan alle AOR-liefhebers.
Dr John is op zijn 71 ste springlevend en dat is voor een groot stuk te danken aan de dezer dagen alomtegenwoordige Dan Auerbach (33). De Black Keys frontman stak zijn adoratie voor Dr John niet onder stoelen of banken en stelde de man voor om samen een plaat op te nemen. Dr John stemde toe en zal daar geen spijt van hebben, want ‘Locked Down’ is zijn beste plaat in eeuwen.
Hoewel ‘Locked Down’ alweer een typisch Dr John album geworden is met de gekende ingrediënten als soul, blues, mardi grass en allerlei voodoo toestanden, draagt de plaat toch een uitdrukkelijke Black Keys stempel. Dan Auerbachs’ invloed en gitaarspel zijn zeer herkenbaar en drijven Dr John tot prestaties waarvan niemand nog dacht dat hij het kon. De productie van Auerbach zorgt er voor dat de ouwe rot vitaler en hipper is dan ooit.
Laat ons zeggen dat de twee elkaar perfect hebben gevonden en allebei hun ei op een voortreffelijke manier kwijt kunnen in deze welgeslaagde kruisbestuiving. Chemie noemen ze dat.
De samenwerking tussen de twee klasbakken werkt zich bijvoorbeeld naar een hoogtepunt in het funky “Getaway” dat een wonderlijke gitaarsolo van Auerbach in de staart zitten heeft
Auerbach heeft de piano van Dr John vervangen door een funky en sexy seventies retro-orgeltje waarmee de grootmeester zich kennelijk enorm weet te amuseren. Verder zingt en gromt Dr John zich gretig doorheen een set geweldige songs waarin hij schittert als in zijn beste dagen. Of hoe een oude beer als een jonge wolf kan klinken in een opzwepend en funky nummertje als “Revolution”, hoe hij Tom Waits naar de kroon steekt op “Big Shot” en hoe hij de afro-funk-soul van de jaren zeventig met succes terug oppoetst in “Eleggua”.
Een knoert van een generatieverschil zit er tussen de twee heren (zo een kleine 40 jaar) maar ze vullen elkaar perfect aan op dit bijzondere album.
Beste jonge muzikanten, neem uw gitaar en ga ermee naar uw opa, wie weet komt daar geen uiterst creatief brouwsel van.
Een ‘bezwerende trip met weerhaken’ is een terechte titel voor de derde plaat van de uit Philly, Pennsylvania afkomstige War On Drugs, met zanger/gitarist Adam Granduciel als spil. Kurt Vile maakte vroeger nog deel uit van de band, maar is nu op solopad .
Frisse, dromerige en rauwe rinkelende indierock horen we . Hier versmelt sing/songwriting van een Dylan, Steve Wynn, Big Star melodieën, met de Britpop van The Verve en de dromerige shoegaze van Swervedriver, Pale Saints en de psychepop van Spacemen 3 en Spiritualised , gekruid van een pilipili americanasausje .
Ook zij voeren je mee in dié bezwerende trip van dromerig en voortkabbelend materiaal, die ruimte laat voor de instrumenten , en grungy injecties heeft door de hotsende, botsende, pruttelende ritmes , niet vies van een bedwelmend en krachtige opstootje, en gedragen door een warme, emotievolle zang .
Een slepende , broeierige sfeervolle, gelaagde sound , kleurrijk ingebed door toetsen die met “Come to the city”, midden de plaat, een hoogtepunt bereikt.
Het Britse B(ombay) B(icycle) C(lub) van spil Jack Steadman debuteerde in 2009 met ‘I had the blues but I shook them loose’ . Ze waren nog geen twintig , deze vier gasten . Ze zijn na de akoestische voorganger ‘Flaws’ al toe aan de derde plaat . We horen een fris, spannend geheel van dromerige, broeierige poprock , met aanstekelijke, tintelende ritmes en melodieën, die het subtiele gitaarspel in de spotlights plaatst. Het kwartet heeft de kunst van popsongs schrijven onder de knie ; “Bad timing”, “Shuffle” en “Favourite day” zijn alvast drie grootse songs op de plaat . Ook het intieme “Still” , geleest op piano en vocals, moet niet in sterkte onderdoen . BBC komt opnieuw sterk voor de dag …
My Brightest Diamond, het alter ego van de Amerikaanse klassiek geschoolde zangeres en multi-instrumentalist Shara Worden, balanceert ergens tussen pop , rock , chanson , cabaret en opera . De zaken worden op haar nieuwe cd subtieler aangepakt , waarbij ze het eerder houdt op sfeervolle, intieme, ingetogen pop (akoestische gitaar) en licht klassiek door de strijkers, hobo , cello en piano . Sprookjesachtige, hemelse melodieën , die soms een trippend ritme kunnen hebben en in verhouding kunnen gebracht worden staat met haar indrukwekkende, krachtige doch zuivere stemgeluid. Een rits fijne uitgekristalliseerde popsongs dus, waarbij ze nog het best beantwoordt aan het werk van Joanna Newsom.
Electricity In Our Homes is een Londense band die debuteert met ‘Dear Shareholder’, na een eerder verschenen EP. Het trio biedt indiepop, ondersteunt het met aanstekelijke, lieflijke pop en een rauw garage lofi randje vult aan. Een licht zweverige zang horen we en de repetitieve ritmes leunen nauw aan de V.U. en The Feelies . In “We are all trooping off in a big old gang” is wave geweven, en het afsluitende sfeervolle “Play it over” heeft nog een pittig rock’n’roll/blues gehalte . De geboden variaties maken van de plaat een fijn debuut .
Drukke dagen in de Gentse muziekscène, met twee knappe releases op amper enkele dagen tijd. Na de doortocht van Drums Are For Parades op zaterdag, was het de beurt aan Wallace Vanborn om hun nieuwe plaat ‘Lions, Liars, Guns & God’ voor te stellen op dinsdag 24 april, wederom in de Handelsbeurs.
We kwamen net op tijd om nog twee nummers van het voorprogramma, Raketkanon, mee te maken. Op het podium valt slechts een gitaar, een drum en enkele synths te bemerken maar dit doet zeker geen afbreuk aan het geluid. Eerlijk: we waren ietwat sceptisch, mede doordat RKTKN een nevenproject van muzikanten die in andere bands (Waldorf, Tomàn, KKK,…) al hun sporen verdiend hebben. Toch maakte het viertal indruk door sterke drumsecties en een goeie presence op het podium. Genoteerd: volgende keer komen we wél op tijd om RKTKN bezig te zien.
Om de temperatuur in de Handelsbeurs nog wat op te drijven, volgde het Gentse trio Wallace Vanborn om hun nieuwe album te spelen. Vanaf het begin van de set zat het tempo er duidelijk in: dit is rechttoe rechtaan rock ’n roll! De single “Cougars” was al een tijdje uit en werd behoorlijk goed onthaald. Ook de rest van “Lions, Liars, Guns & God” volgt hetzelfde stramien: heel catchy en toegankelijke stonerrock, die op deze laatste plaat trouwens geproducet is door David Botrill (drie Tool albums, eentje van Placebo, Muse, dEUS,...).
Het verhaal gaat dat het trio een tiental producers aanschreef die ze zelf bewonderden, met de vraag om mee te werken aan hun nieuwe plaat, en dat Botrill erg enthousiast reageerde. De rest is geschiedenis, want na zeven weken kamperen in de studio was het album een feit.
Wat Wallace Vanborn brengt klinkt uitermate dansbaar, en soms gaat het zelfs wat op The Subways lijken (min het feit dat bassist Dries Hoof net iets meer haar heeft dan Charlotte Cooper…).
Daarnaast is openingstrack van de CD, “Lion’s Manual” perfect vergelijkbaar met een van de beste Belgische exportproducten, Black Box Revelation. “We Are What We Hide”, met een dijk van een riff, wordt gevolgd door het akoestische “Pawns”, waarmee Wallace Vanborn bewijst dat het geen one-trick pony is.
Wie denkt dat het nieuwe album iets softer is, spoelt beter de eerste vier nummers door. Vanaf daar (afgezien van het akoestische intermezzo) gaat het erg strak door tot aan het laatste nummer “White River”, alwaar een drie minuten durende outro zijn weg vindt naar uw nekspieren: het is moeilijk om niet mee te headbangen.
Laat een ding duidelijk zijn: Wallace Vanborn vindt het warm water niet opnieuw uit, maar de manier waarop ze hun zware gitaarrifs ombuigen naar catchy en toegankelijke rock, verdient wél een grote pluim. Dat doen ze overigens geheel in de eigen stijl, zonder in te boeten aan originaliteit.
Ook het duo van Blood Red Shoes zag het potentieel in deze drie Gentenaars. Onlangs zijn ze opnieuw op tour vertrokken, met Wallace Vanborn in hun kielzog.
Wat wij echter nog niet kunnen vatten, is dat in ons eigen land de ‘pletwallace’ niet meer airplay krijgt. Terwijl ze in het buitenland hoge ogen gooien (vorig jaar trouwens ook op Sziget), krijgt de groep in België bijlange niet de aandacht die ze verdient. Daar komt met ‘Lions, Liars, Guns & God’ ongetwijfeld verandering in!
Wie Wallace Vanborn wil volgen op hun tour en in andere avonturen, kan terecht de blog die ze bijhouden voor De Standaard Online.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wallace-vanborn-24-04-2012/
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Het dancehall reggae/ragga project van Major Lazer gaf een opwindend concertje in de Bota . Een bom die ons nog op Pukkelpop zal bestoken . Lees hier de fr live review van hun concert in de Bota op 24 april 2012
http://www.musiczine.net/fr/concerts/major-lazer/too-many-mc-s/
The Antlers escaleren in vernuftig geconstrueerde songs die zelfs Madammen met een Bontjas kippenvel bezorgen. Gooi daar de getormenteerde vocalen van spilfiguur Peter Silberman bij en zelfs de meest gevoelloze ziel geraakt emotioneel overmand. Niet te verwonderen dus dat deze groep in december geprogrammeerd staat op het door The National gecureerde All Tomorrow’s Parties.
Maandagavond leverden ze alvast een onmiskenbaar puike prestatie. Terwijl Silberman eerder solo ‘Uproated’ (2006) en ‘In the Attic of the Universe’ (2007) op plaat liet persen, is er sedert het fenomenale ‘Hospice’ (2009) sprake van een volwaardige groep.
In de Ancienne Belgique opende het drietal (live aangevuld met gitarist/bassist Timothy Mislock) met “No Widows” waarna we almaar meer ondergedompeld werden in de zinderende atmosfeer die hun muziek weet te creëren. Ook de immer beklijvende teksten droegen hiertoe hun steentje bij, om nog maar te zwijgen van de sobere maar heel uitgekiende lichtshow. Niet te verwonderen dus dat het publiek met verstomming geslagen was. Toetsenist Darby Cicci drukte trouwens zijn verontrusting uit over die stilte, niet beseffend dat zulks in België eerder een teken van respect dan van desinteresse is.
Het merendeel van de set bestond uit nummers die op ‘Burst Apart’ (2011) terug te vinden zijn. Dit laatste album werd uiteindelijk zelfs integraal gebracht (met uitzondering van het instrumentale “Corsicana”). Live kregen de ingenieus gecomponeerde songs echter vaak een meerwaarde door optimaal te profiteren van hetgeen de Rik De Saedeleer in ons de “man-meer-situatie” zou noemen.
Tot onze teleurstelling werden er uit “Hospice” slechts drie pareltjes gelicht: “Atrophy”, “Two” en “Kettering”.
Graag hadden we de balans tussen deze persoonlijke favoriet en ‘Burst Apart’ iets evenrediger gezien. Spijtig bijvoorbeeld dat “Bear” en “Sylvia” op stal bleven. Vooral dat laatste nummer slaat ons bij elke beluistering knock-out (iets wat we maandag graag hadden laten gebeuren want we opteerden in afwachting daarvan alvast voor één van de vele beschikbaar gestelde zitplaatsen).
Niet getreurd echter want de twee splinternieuwe nummers die ze brachten betroffen waardige vervangers: “Drift dive” escaleerde machtig in naar Explosions in the Sky refererende postrock en het naar een tandpasta vernoemde “Crest” maakte zijn naam waar door in de zaal veel tevreden glimlachjes (en dus aardig wat gave gebitten) tevoorschijn te toveren.
Vooraleer afsluiter “Putting the dog to sleep” ingezet werd, liet Silberman weten dat de groep binnenkort naar ons land terugkeert. Meer mocht hij niet zeggen maar zoals te vermoeden viel, werd ondertussen bevestigd dat The Antlers net als vorig jaar op de Pukkelpopaffiche prijken.
Als de weergoden ons gunstig gestemd zijn, kunnen we op zaterdag 18 augustus dus nog een keer (figuurlijk) weggeblazen worden door bijvoorbeeld de magnifieke sound die drummer Michael Lerner creëerde tijdens “I don’t want love” en de knappe stereo-effecten die Darby Cicci uit zijn soundbox wrong bij aanvang van een magistraal opgebouwd “Kettering”.
In het voorprogramma probeerde het drietal van I Am Oak het publiek te overtuigen om na afloop hun platen (debuut ‘On Claws’ en opvolger ‘Oasem’) aan te schaffen. We vrezen dat ze daar maar matig in geslaagd zijn tijdens de over het algemeen net iets te makke set. Positief was wel dat zanger Thijs Kuijken zich aardig uit de slag trok toen hij – naar eigen zeggen voor de allereerste keer in zijn carrière - de elektrische gitaar omgordde. Ook de groovy beat die de drummer in het slotnummer liet weergalmen droeg onze goedkeuring weg. Het valt toe te juichen dat deze Noorderburen van plan lijken om te evolueren naar een rijker en iets steviger geluid. Hopelijk levert hun volgende plaat (getiteld ‘Nowhere or Tammensaari’ en gerealesed in juni 2012) hiervan het overtuigende bewijs en neemt hun volgende passage al onze scepsis weg.
Setlist The Antlers: No widows - Atrophy - Drift dive - French exit - Parentheses -Every night my teeth are falling out - Two - I don’t want love - Crest - Hounds - Rolled together - Kettering - Putting the dog to sleep
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-antlers-23-04-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Russian Circles, een drietal uit Chicago , heeft al vier 4 cd’s uit, maar het is nu net met die laatste ‘Empros’ dat ze in Europa doorbreken . En terecht, want het trio verdient het met hun gekruide mix van postrock/-metal/mathcore/’70s hardrock en experimental. Ze zorgen voor een filmisch, donker, grauw landschap en invloeden van Isis, Pelican, And so I watch you from Afar zijn hier op hun plaats, maar natuurlijk mag je de reeks Godspeed you black emperor, Mogwai en Explosions in the sky niet vergeten. En ze combineren het met een hard, vettig en krachtig geluid van de nieuwe sensaties als Kylesa en Baroness.
Power en Intensiteit met een verwoestende dreiging, destructie , razernij maar evenzeer een bedwelmende trip van subtiele schoonheid, die prikkelt door de verrassende wendingen , variaties en tempowisselingen. Een band zonder oogkleppen, die zich onderscheidt, en heel wat invloeden verwerkt en samenbrengt.
Hun song- en cd titels zijn eenvoudig geformuleerd; een korte indruk en gedachte, soms moet dat niet meer zijn . De band zorgt voor een verfrissende wind . Een volle Magasin 4 ging ervoor . Ze werden bij elk nummer warm onthaald en dat deed hen enorm veel deugd . De nummers klonken boeiend en inspiratievol , hebben niet de geijkte hard-zacht trucs en ‘het tandje erbij’ gaf elan.
Een machtig concert hoorden we. Ze stonden opgesteld in een donker decor , met enkele witte spotlights in kikvorsperspectief … Eerst hadden we een slowmotionpresentatie van het oudje “Carpe” uit het debuut ‘Enter’, die crescendo ging en af en toe explodeerde; “Harper Lewis” deed het tempo verhogen en intrigeerde met de groovende ritmes van Battles . De impulsen en het samenspel zat snor en intussen was trio was goed op dreef gekomen. “309” en “ Batu” waren directer, krachtiger en ‘straight in your face’ , niet vies van effects. En “Youngblood” kon zomaar geplukt worden van … opnieuw Battles; de broeierige, bezwerende intensiteit en de explosies tussenin maakten de songs spannend. Een bedreven “Mladèk” en het tweede oudje “Death rides a horse” besloten overtuigend.
In de nuances en de dynamiek kon de volumeknop ferm worden opengezet; dit stoorde op geen enkel moment, want op het ingenieuze materiaal was het trio enorm op elkaar ingespeeld, en hebben ze met kunde en kennis op z’n Motorpsychos een indrukwekkende, overweldigende set gespeeld … Na Dour 2011 en de Magasin 4, binnenkort in de Kreun, Kortrijk!
Russian Circles is ‘on tour’ met het Californische Deafheaven die hun harde werk met screamo’s afwisselen met zachtere, opbouwende stukken . De groep laveert ergens tussen postrock en blackmetal en in de effects klinkt shoegaze door. Vindingrijk en niet vast te pinnen binnen één genre …
Organisatie: Heartbreaktunes ism Magasin 4, Brussel
Het is erg lang behoorlijk stil geweest rond onze favoriete Welshe band. Hoewel de Manic Street Preachers regelmatig met nieuw materiaal op de proppen kwamen, is het is vooral hun sterke live reputatie die ze in onze contreien niet echt onderhielden . Hun allerlaatste zaalshow in ons land dateert al van in 2002, toen ze de AB moeiteloos deden vollopen. Lokeren was dan weer in 2009 getuige van een schitterend festivaloptreden tijdens hun tiendaagse feesten. In het kader van de ‘International Treasures Tour’ werd deze keer ook ons landje niet vergeten. Vreemd dat een band met een dergelijke status ‘slechts’ de Trix deed vollopen. Wij hadden een grotere stormloop verwacht en zagen de Manic Street Preachers toch een grotere zaal uitverkopen.
Maar we klagen niet, de Trix is een erg leuke zaal vooral omdat je vrijwel overal visueel een erg goed zicht hebt op het podium. Daartegenover staat helaas de matige klank in het akoestiekarme ‘Hof Ter Lo’.
Even na half negen mocht de Brusselse/Leuvense band Willow het publiek opwarmen met songs uit hun debuutplaat: ‘We The Young’. Met een sound die verdacht veel gelijkenissen vertoonde met bands zoals White Lies en vooral Bloc Party wisten ze het publiek toch een halfuurtje te boeien. Alle handjes gingen netjes op elkaar toen aan het einde ‘De Afrekening’ hit: “We Walk Alone” werd gespeeld.
Het podium werd aangekleed met wat vreemde, kitscherige attributen. De Manics Street Preachers waren er klaar voor en wij ook. De doorbraaksingle: “Motorcycle Emptiness” knalde door de boxen en zorgde voor een wervelende start. Wat een nummer om mee te openen! Zeer opvallend was dat hun live sound bijna hetzelfde klonk als op plaat. Daarvoor moest er echter heel wat bombast van o.m. strijkers in de mix gepompt worden en werd het trio Bradfield/Wire/Moore bijgestaan door een extra gitarist. De erg jonge live-gitarist Wayne Murray kweet zich trouwens bijzonder goed van zijn taak want hij nam wel erg veel gitaarpartijen over van frontman James Dean Bradfield. Deze kon zich dan wat vaker concentreren op de zanglijnen, iets wat hij nog steeds doet met volle overtuiging en met een relevante stemvastheid.
Ruim 90 minuten volgden de songs (“Tonight It’s Only Singles”) in een rekestrak tempo elkaar op. Tijd om naar adem te happen kregen we niet. Niet alle uitgebrachte singles werden ook echte hits, doch het blijft bewonderenswaardig dat de MSP in de voorbije twintig jaar zoveel mooie, pakkende en vooral melodieuze songs bij elkaar hebben geschreven.
Uit de 10 studioalbums heeft zo iedereen wel zijn favorieten maar met deze uitgebreide bloemlezing van 23 songs kwam iedereen aan z’n trekken.
Persoonlijk vond ik vooral de bombastische songs en hits zoals: “Tsunami”, “A Design For Life”, “From Despair To Where”, “Everything Must Go” en afsluiter en meezinger “If You Tolerate This Your Children Will Be Next” fenomenaal sterk gebracht. Het samenspel tussen frontman James Bradfield en de excentrieke glamboy en bassist Nicky Wire was speels en erg aanstekelijk.
Bissen doen de Manic Street Preachers al een tijdje niet meer, maar na “If You Tolerate…”, was iedereen voldaan en kon met een verhoogde adrenalinespiegel terug huiswaarts keren. De Manic Street Preachers bewezen nog steeds een degelijke live band te zijn die hun fans vol overgave en vrij van slijtage nog steeds een zorgeloze rockavond kunnen bezorgen. “You Love Us”??.....Yes, we do!!
Setlist:
*Motorcycle Emptiness *Your Love Alone Is Not Enough *Ocean Spray *Love’s Sweet Exile *(It’s Not War) Just The End Of Love *The Everlasting *Found That Soul *Suicide Is Painless (Theme From Mash) *The Love Of Richard Nixon *Revol *Tsunami *A Design For Life *From Despair To Where *You Love Us *There By The Grace Of God *Autumnsong *Everything Must Go *This Is The Day *You Stole The Sun From My Heart *Some Kind Of Nothingness *Little Baby Nothing *Motown Junk *If You Tolerate This Your Children Will Be Next
Video http://youtu.be/MdaczgvhkEw?hd=1
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/manic-street-preachers-21-04-2012/
Organisatie: Trix, Antwerpen
Drums are for parades - Record Store Day eindigt met de Imperium Freak Show
Op 21 april beleefden onafhankelijke platenzaken wereldwijd waarschijnlijk opnieuw de drukste dag van het jaar. Record Store Day, die in het bijzonder vinyl in de kijker zet, is dé ultieme dag om exclusieve releases te ontdekken.
Ook in Gent werd dat door Music Mania goed begrepen: op het lijstje stonden onder andere Triggerfinger, Mauro Pawlowski, Intergalactic Lovers,…
RSD werd in de Arteveldestad afgesloten door een optreden van Drums Are For Parades, die voor de gelegenheid hun EP ‘IMPERIUM’ uit brachten. Op de EP enkele verrassingen, en een weergaloze set in de Handelsbeurs ter bevestiging.
Maria Isn’t A Virgin Anymore warmde het reeds aanwezige publiek op met een dosis instrumentale postrock/-metal. Wat ooit begon als een nevenproject, groeide op korte tijd uit tot een volwaardige band. Vorig jaar kwam de tweede EP uit (‘The Fall of Public Man’) en onlangs gaf Music Mania de vinylversie uit.
Telkenmale wij MIAVA bezig horen, klinkt het er recht op en wordt duidelijk dat de (overigens zeer jonge!) band nog bijlange niet aan haar muzikaal plafond zit.
Hoewel de muziek getuigt van heel wat razernij, is de aandacht voor sterke composities en gelaagde nummers alom tegenwoordig. Een soort gekanaliseerde woede zeg maar, die ons verdomd goed in de oren klinkt.
Openen deed Drums Are For Parades met werk van hun eerste full album, ‘Master’ (2010), maar de echte reden dat dit trio aantrad in de Handelsbeurs was naar aanleiding van de release van ‘Imperium’, een EP speciaal uitgebracht voor Record Store Day. De plaat staat bol van de verrassingen en tegenstellingen maar bovenal: muziek die geen hokjes behoeft.
Een onheilspellende intro zette de trend voor een set met een hoog showgehalte. Het mysterieuze aftellen werd gevolgd door een intro van drie blazers (blik op oneindig, gehuld in lange gewaden) waarna “Idiot Check” werd ingezet.
Hofnar van dienst was ongetwijfeld Younes Faltakh: gekleed in niet meer dan een rode string betrad de zanger/gitarist van The Hickey Underworld het podium om “The Beast” (zijn bijdrage destijds aan Master) mee te kelen met het trio.
Daarna was het de beurt aan Patrick Tilon, aka Rudeboy van het ter ziele gegane Urban Dance Squad. “Virgin Powder Part One” werd al een hele tijd geleden opgenomen, en circuleert al een poos op het internet. Hierdoor werd het een soort van teaser voor de nieuwe plaat.
De Gentse Kurt Cobain-lookalike Pieter-Paul Devos nam op de EP ook een nummer voor zijn rekening, en zelfs eentje zonder veel stemvervormers. “Warning” begint als een trage ballad, maar krijgt naar het einde toe meer karakter.
Daarna viel de Kapitan Korsakov-frontman in voor Chris Goss, die op de EP de vocals verzorgt van “Enjoy your Psychosis”. We kunnen er niet omheen: QOTSA zijn nooit veraf in deze song.
Ook op ‘Imperium’ staat “Hammerang”, een nummer waarbij zowel Jeroen De Pessemier (Papillon van the Subs) als DAFP even vreemdgaan. Toegegeven, het koste ons telkens moeite om dit nummer niet door te spelen bij het beluisteren van de EP, maar live werd geheel Subs-gewijs tot een hoger niveau getild. Verwacht in de toekomst trouwens nog meer materiaal, want “Hammerang” is een nevenproject van beide partijen.
Na nog wat ouder materiaal kwam de apotheose, “Fuck like a beast”, opnieuw in samenwerking met Younes Faltakh. Voor de gelegenheid had de zanger de tijd genomen zich even om te kleden: van een weinig verhullende string naar een vleeskleurig Borat-pakje – en hij leek zich nog te amuseren ook! De gitaren gingen aan de kant en het publiek werd getrakteerd op licht- en geluidsshow die volgens ons geen enkele epilepsiepatiënt kan overleefd hebben, en waarbij alle aanwezige gasten nog even het podium opkwamen om de live freak show te bezegelen. En dat bedoelen we op een goede manier, geloof me. £
‘Imperium’ werd gereleased uit liefde voor het vak en uit respect voor elkaars muziek. Alle gastmuzikanten geven hun eigen touch aan de nummers waar zij verantwoordelijk voor zijn, wat een bonte mengeling van invloeden en stijlen teweegbrengt. Rode draad doorheen de EP en vooral de liveshow blijven nog steeds de immer klinkende gitaarriffs, hier en daar aangevuld met opzwepende synths. Wie een exemplaar van ‘Imperium’ bemachtigd heeft: koesteren, al was het maar om het geniale artwork. Dit gezegd zijnde, Drums Are For Parades blijft verbazen maar vooral ook amuseren, en dat doen ze goed!
Organisatie: Democrazy i.s.m. Music Mania en Handelsbeurs, Gent
De Nits - lotgevallen van een vergeten wereldgroep
Het zal Kraantje Pappie en zijn gevolg worst wezen, maar er was ooit een tijd dat The Nits behoorden tot de hipste Nederlandse bands van hun generatie. Wie in de 80ies en early 90ies boven de Moerdijk op zoek ging naar melancholische Nederpop, orkestrale kamermuziek of progressieve kleinkunst kwam steevast uit bij dit Amsterdamse los-vast collectief rond songsmid Henk Hofstede, percussionist Rob Kloet en keyboardwonder Robert Jan Stips. Jarenlang regende het Edisons, Gouden Harpen en nationale popprijzen ten huize Hofstede & co, maar de jongste twee decennia heeft het trio toch flink wat airplay moeten inboeten.
Nu is commerciële aandacht nooit echt een drijfveer geweest voor The Nits. Meer nog, de groepsleden staan er op om “The” uit hun bandnaam te weren om hun eigenzinnige Hollandse roots niet te verloochenen voor gratuit buitenlands succes. Voor De Nits zelf blijven de artistieke gloriejaren gewoon verder duren, en wordt ver buiten het bereik van de commerciële schijnwerpers met de regelmaat van de klok een nieuw album bedacht in hun Amsterdamse hoofdkwartier De Werf.
De halflege theaterzaal van de Gentse Vooruit vormde afgelopen zaterdag het sfeervolle decor voor de jongste zaalshow van het Amsterdamse trio, dat met ‘Malpensa’ net haar 21ste studioalbum uit heeft. De titel verwijst naar de internationale luchthaven van Milaan, maar ook andere wereldlijke oorden hebben op de één of andere manier bijgedragen tot de sfeer op de nieuwe plaat. Fans van De Zevende Dag op zondagmorgen kennen ongetwijfeld reeds “Five Fingers”, de op een Egyptische folkbeat drijvende nieuwe single waarmee de set avontuurlijk werd geopend.
Ondanks de 38 (!) dienstjaren van Hofstede als minzame frontman van De Nits zijn bij de Amsterdammer nog maar weinig sporen van enig communicatief verval te merken. Gestoken in een te groot zwart maatpak en dito deukhoed vertelt de globetrotter in Hofstede honderduit over zijn reisverhalen, waarin hij graag een al dan niet fictieve hoofdrol voorziet voor zijn muzikale helden. Zo komt Joni Mitchell in “Home Before Dark” als enige klant langs Hofstede’s denkbeeldige tankstation in een godverlaten Amerikaans stadje. Of vinden zijn fascinatie voor melancholische treurwilgen en The Beatles elkaar in “Nick In The House Of John”, het surrealistische verhaal over Nick Drake die ronddwaalt in de leegstaande parelwitte villa van John Lennon na diens emigratie naar The Big Apple. Maar evengoed kan ook Nederland’s enige rock’n’roll animal Herman Brood op de stille bewondering van de Nits frontman rekenen. Die paar dagen ooit samen op tournee in Berlijn worden op het nieuwe album herdacht met het Duitstalige “Schwebebahn”, een muzikale kwinkslag geïnspireerd door Trio’s “Da Da Da” tegen een achtergrond van welgemikte zwart-wit projecties op twee veelhoekschermen.
De Nits vormen niet enkel een muzikaal vehikel voor Hofstede’s verhaaltjes, maar bieden tevens een thuis voor een aantal rasmuzikanten. Dat er op het podium ook visueel iets te beleven valt is grotendeels de verdienste van het inventieve percussiewerk van Rob Kloet; de man aanspreken als de drummer van de groep is dan ook een regelrechte belediging voor de neo-zestiger. De tandem Hofstede-Kloet werd in de Vooruit voorts versterkt door de boomlange Laetitia van Krieken, die voor de gelegenheid de geblesseerde Stips verving en met haar fraaie engelenstem wat extra dramatiek toevoegde aan de meer intimistische nummers.
In het eerste deel van de set kozen The Nits vooral voor recenter en dus minder bekend werk, en moest het publiek het stellen met het vrolijke anti-voetbal lied “J.O.S. Days” en de ingetogen pianosymfonie “Cars & Cars” als enige radiohits. Wie tijdens de pauze een Duvel achterover sloeg werd bij aanvang van het tweede deel van de set echter net niet in slaap gewiegd in de fluwelen zeteltjes. “Jazz Bon Temps’ en “Blue Things” zijn op zich wel genietbaar, maar kabbelden wat te braafjes voorbij om de set echt boeiend te vervolgen. Net op tijd greep van Krieken naar de accordeon om een magistraal “Adieu, Sweet Bahnhof” in te zetten, onmiddellijk gevolgd door de eerste echte Nits hit “Nescio” die ondertussen net geen 30 kaarsjes mag uitblazen.
Ook tijdens de twee bisrondes ging het feest der herkenning gewoon verder met “The Bauhaus Chair”, het onvermijdelijke “In The Dutch Mountains” waar Hofstede ongedwongen publieksparticipatie vroeg en kreeg, en een in bloedrode spots gedrenkt “Sketches Of Spain” waarmee de bijna twee uur durende set werd uitgewuifd.
Dat het publiek uitgerekend op Record Store Day maar met mondjesmaat de weg vond naar de Vooruit is best wel pijnlijk voor een groep die altijd veel aandacht heeft besteed aan haar artwork. Wie Kraantje Pappie al na een halve luisterbeurt beu is weet dus volgende keer waar naar toe.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de Roma, Antwerpen (een dag eerder)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/nits-20-04-2012/
Organisatie Culturavof, Kasterlee + Vooruit Gent
Of Montreal, de groep uit Athens, Georgia heeft al elf cd’s uit in een kleine vijftien jaar tijd. Ze brengen geen reguliere pop, en zweven (letterlijk) ergens tussen indie, neopsychedelica, glamrock en experimental r&b. Ze stralen sfeertjes uit van Sgt Pepper de Beatles, P-funk Funkadelic, de oude Bowie, Prince en linken het aan de stijl van Alfa Beat en de Scissor Sisters.
Barnes en de zijnen , met 8 op het podium , zijn niet vies van die P-funk outfits, glamrockpakjes en psychedelische vloeistofdia’s. Wisselende felle en zachte spotlights, flitsende en flashy kleurtjes, stroboscoops , acts en gekke danspasjes worden toegevoegd. FeelgoodMusicParty! Druk, zwevend, kitsch, ongewoon en ongrijpbaar …
Dromerige, aanstekelijke tracks vol muzikale ideetjes, stijlvariaties en onverwachtse wendingen . ‘Manic Energy’ omschrijft Barnes het .
Het leuke gezelschap verwacht van ons ietwat té veel inspanning , maar OK de fans zijn ervoor te vinden en houden van de partychaos , de verrassende wendingen en de dosis avontuur. Het spelplezier droop er van af. Het recente ‘Paralytic stalks’ mag dan nog op het voorplan treden, soms maakten ze van de songs een langgerekte jam . “Gelid ascent” en “Spiteful intervention” openden de set. Het publiek zweepten ze op om niet te verzuipen in de muzikale potpourri, en in die ‘muzikale’ oefening slaagden oude songs “We will committ wolf murder” en het vroeger verschenen “Non pareil of wisdom “ . Barnes wenst nu net dat je houdt van dit druk ‘freewheeling’ luistervoer die naar het eind volledig overhelde naar de ‘80s New Romantic van een Duran Duran , Bow wow wow en Dead or Alive .
Een band vol verrassende wendingen . Wat kan het leven mooi zijn bij Of Montreal …
Opwarmers waren Yip Deceiver en Recorders , twee bands die mee op tour zijn met Of Montréal . Yip Deceiver liet heel wat electrodiscokitsch en psychedelische tunes horen in een rockend randje en Recorders, een duo , gaven een pré party met hun electrorock, die nu net een psychedelisch randje had .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/of-montreal-21-04-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel
De Sea Of Bees is het muzikaal project van Julie Ann Baenziger (kortweg Jules genaamd). De bezige bij speelde zowat alles zelf in op de 2 platen ‘Songs for the ravens’ en de pas verschenen ‘Orangefarben’. Om de recente cd wat meer armslag te kunnen bieden is ze met twee andere leden (drummer – gitariste) en met haar vriend op tour getrokken. Ze verdient de airplay, want de Californische brengt dromerige , licht verteerbare indiefolk met een countrykantje, die fris, aanstekelijk en gevoelig klinken . Haar warme melancholische zang en de fijne arrangementen doen ergens denken aan Edi Brickell, Fairground Attraction, Sparklehorse en Grandaddy. Haar zang wordt mooi ondersteund door de gitariste. Die harmonieuze samenzang en de onderhouden sound doen letterlijk wegdromen naar ‘de bloemetjes en de bijtjes’. We werden door luistersongs als “Strikefoot”, “Sidepain”, “Girl”, “Gnomes”, “Marmalade” en John Denver’s “Leaving on a jet plane” een klein uur in de ‘open velden’ meegevoerd. De openhartige lady zorgde voor een intense band met haar publiek . Spijtig dat maar een handvol mensen dit meemaakten in de kleine Witloof Bar …
Support was Lylac , het folky chanson duo Amaury Massion en Thecle Joussaud; uit het Brusselse , die een handvol indringende songs speelden op akoestische gitaar en cello. De heldere zang droeg het innemende materiaal en na de EP kunnen we in mei het debuut ‘By a tree’ verwachten …
Organisatie: Botanique, Brussel
Eindelijk zou ik voor de eerste keer Focus live aan het werk zien. Het was er vroeger nooit van gekomen. Vraag me niet waarom, ik weet het niet. Vreemd, vooral omdat de band altijd al één van mijn favorieten geweest is. Die vreemde mix van wondermooie melodieën, tempoveranderingen, jazz, klassiek en vreemde vocale uithalen van Thijs van Leer spreekt mij heel erg aan.
Ik trok eerder sceptisch naar de Roma, na mijn oorverdovende ervaring met Golden Earring in de Lotto Arena enkele maanden geleden. De bands uit mijn jeugd bestaan voor het grootste gedeelte uit zestigers, die meestal wel over hun hoogtepunt heen zijn. Slechts enkele honderden fans hadden de weg naar Antwerpen gevonden. Een groot gordijn moest de zaal in tweeën delen, zo weinig opkomst was er. Maar de afwezigen hadden deze keer volledig ongelijk. Het concert was boeiend en zeer genietbaar. Niet zoals de meeste andere concerten, waar de helft van de toehoorders komt om voortdurend te staan schreeuwen in elkaars oren, waren hier ECHTE fans komen opdagen, een enkeling niet te na gesproken.
In de nummers van Focus komen stiltes voor, heel vreemd in een popconcert. Maar het was tijdens die stiltes ook stil in de zaal. Een zeer aangename ervaring. Bovendien was het volume nooit te hoog, waarschijnlijk door een perfecte afstelling van de balans.
Een recht toe, recht aan opstelling op het podium, zonder veel lichteffecten. Gewoon muziek, geen voortdurend gewissel van gitaren. Het Hammondorgel van Thijs van Leer ziet er zeer aftands uit en heeft zo te zien al veel oorlogen overleefd, evenals zijn eigenaar. Thijs zelf ziet er heel gewoon uit, goed in het vlees, met de muts op het hoofd en heel vriendelijk. Een bewonderenswaardig man. Je moet het maar doen. Ooit kwamen hordes fans opdagen op zijn concerten, maar je ziet dat hij ook voor een klein publiek zichzelf volledig geeft. Hij gaat op in de muziek, dit is niet gewoon routine. De man is een echte muzikant, dat voel je zo aan: klassiek, jazz, pop, hij mengt alles moeiteloos door elkaar.
De andere bandleden zijn even virtuoos. Drummer Pierre van der Linden, ook een krijger van het eerste uur, is ongelooflijk goed. Het is heel duidelijk dat hij naast de pop ook veel ervaring heeft met jazz en avant garde. Hij is niet alleen ritmesectie, hij speelt zijn eigen partij, steeds weer anders. De jonge gitarist Menno Gootjes past perfect in de groep. Hij haalde uit zijn Gibson zowel heel zachte melodieën als loeiharde riffs. Kan ik hem via deze weg overtuigen in de groep te blijven? Ook bassist Bobby Jacobs is zeer goed. Hij vormt een prachtig duo met de drummer.
Het optreden begon met “Focus 1”, gevolgd door “House Of The King”. Opwarmertjes, en tamelijk routineus gespeeld. Maar met “Aya-Yuppie-Hippie-Yee” uit ‘Focus 9’ kwamen ze los. Na “Focus 7” en het lange “Eruption” (met een meeslepende versie van “Tommy”) kwam “Sylvia”. Een eerste hoogtepunt en tijd voor de pauze.
Thijs van Leer zette het tweede deel in met “Moving Waves”, heel intiem en solo gebracht. Toen kwam “Le Tango”, een voorsmaakje van hun volgende CD, ‘Focus 10’. Goede song, dat belooft! Het minder bekende “Sylvia’s Stepson” werd gevolgd door “Harem Scarem”, een zeer verrassende en afwisselende track uit ‘Hamburger Concerto’. Ideaal om solo’s in te lassen. Menno Gootjes sleepte ons mee met zijn virtuoze en geïnspireerde solo, terwijl Bobby Jacobs nadien niet voor hem onderdeed met zijn bas.
Daarna bracht Thijs van Leer een prachtige fluitsolo, met streepjes Bach en andere invloeden, zette zich aan het orgel en begon met zijn ‘stemoefeningen’. Ongelooflijk wat een stembereik hij heeft. Van een heel lage noot klom hij op tot een hele hoge, waarna de band keihard inviel met “Hocus Pocus”, hun grootste hit. In feite is dit niets meer dan een gitaarriff, gevolgd door enkele maten drums en een onvoorspelbare inbreng van Thijs, waarna alles opnieuw begint. Maar het werkt ongelooflijk goed, telkens opnieuw!
Als bis hoorden we “Focus 3”, een prachtige afsluiter van een unieke avond.
Thijs van Leer nodigde ons uit om na het concert even te gaan verbroederen met de band in de lobby. Misschien doe ik dat wel volgende maand in het Kursaal van Oostende, waar Thijs van Leer optreedt met een sopraan en groot symfonisch orkest. Ik ben benieuwd wat dat wordt…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/focus-21-04-2012/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Het is duidelijk dat Mr. Scruff in ons landje de laatste jaren aan populariteit heeft gewonnen. Drie uiterst geslaagde Democrazy-edities in Gent in 2009, 2010 en 2011 zullen hier ongetwijfeld toe bijgedragen hebben. ‘Dé nieuwe sensatie’ hoorde ik wel eens vertellen van mensen die hem nog niet eerder kenden. Een sensatie zal hij altijd zijn, maar van nieuw is al lang geen sprake meer. Andrew Carthy startte zijn dj-carrière begin jaren negentig op Sunset Radio in Manchester en al gauw kwam deze in een stroomversnelling terecht sinds hij midden jaren negentig door DJ Food geïntroduceerd werd op het gerenommeerde Ninja Tune label.
Naast marathon-DJ staat hij ook bekend als cartoonist, tea company owner, whale saver en bovenal als producer met een wel heel typische sound waarin altijd een zekere dosis humor zit verwerkt. Scruffy komt niet zomaar een uurtje plaatjes draaien. Nee, als hij komt, draait hij minstens een vijftal uren zelf aan de knoppen met zijn eigen visuals op de achtergrond en gewapend met een zak vol 12-inch en 7-inch vinyl. Voor zijn avond in de Vaartkapoen hebben we alvast onze beste dansschoenen aangetrokken. Wat hij gaat brengen ben je nooit zeker. Wat wel vaststaat is dat hij er elke keer opnieuw een heel vet eclectisch 'feel good-feest' van maakt. En dat werd het ook...
Elke dj-set is anders maar toch bouwt Scruff telkens wat zekerheden in. Starten doet hij altijd met een heel jazzy, downtempo sfeertje. Eenmaal de zaal aan het vollopen is, haalt hij wat meer dansbaar materiaal boven. In zijn sets zit nooit echt een lijn. Aan tien muziekstijlen per uur knalt hij zichzelf door de avond. Zijn stijl kan je omschrijven als funksouljazzafrobeatlatindubstepdeephousediscoreggaebreaks
en ook een beetje hip hop. Volgens mij is hij naast Gilles Peterson één van de enigen met zo divers materiaal zo een consistente set kan brengen en een volledige zaal voortdurend in beweging houden. Alles loopt lekker vloeiend door mekaar. Van een 80 BPM reggaeplaatje schakelt hij naadloos over naar 155 BPM future garage track. Dit maakt zijn sets ook zo uniek en zonder twijfel zijn deze swings van soul en funk over house en latin naar dub en reggae een katalysator voor de onvervalste 'happiness' bij het publiek. Nooit krijg je het gevoel dat deze swings fout zijn. Scruff speelt zelden hits, met uitzondering van zijn eigen materiaal dat telkens heel erg wordt gesmaakt door het publiek. Vrijdag konden we zijn “Jazz Potatoe”, “Spandex Man”, “Chicken In a Box” en natuurlijk ook zijn “Get a Move On” en “Pickled Spider” horen. Afsluiten deed hij stipt om 2u.00 met "Music Takes Me Up". Stilletjes hadden we gehoopt dat hij het einduur ruim zou overschrijden. Het publiek schreeuwde dan ook heel terecht naar meer.
We hopen dat Vk* net zoals Democrazy hiervan een jaarlijkse traditie maakt. Brussel kijkt er in ieder geval nu al naar uit.
Wie ook bevangen wil worden door de good vibes van Mr. Scruff , kan deze zomer nog terecht op 'Feest in het Park' in Oudenaarde.
Naar goede gewoonte gooit hij zijn set voor beperkte tijd te grabbel. Download hier de integrale set van vorige vrijdag met de code 'vkvkvk'
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mr.-scurff-20-04-2012/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Les Paradis Artificiels 2012 – Chinese Man – Peuple de l’herbe – Method man - Nneka
Les Paradis Artificiels is een tiendaags muziekfestival dat doorgaat net over de Franse grens in Lille. Verschillende culturele organisaties werken er samen om op diverse locaties zoals Le Zénith, le Splendid et L'Aéronef een overzicht te geven van het beste wat het hedendaagse muzieklandschap te bieden heeft . Op de diverse affiche staan naast heel wat interessante headlines ook een pak opkomende talent. Alle muzikale stijlen krijgen een plek tijdens dit 10-daags muziekfeest.
Dit alles maakt dat het festival over de afgelopen zes jaar een uitstekende reputatie wist op te bouwen als 'ontdek' festival, eentje waar je ontgonnen talent aan het werk kon zien net voor de grote doorbraak. Op 20 april stonden er in de Zénith toch enkele echt grote namen op het programma. Ok, opener Hollie Cook is misschien nog niet zo bekend, en stond voor mij te vroeg op de affiche om te kunnen checken, maar de rest van de avond voorspelde heel wat goeds. Achtereenvolgens Ky-Mani Marley, Nneka, Method Man, Le Peuple de L'Herbe en als klap op de vuurpijl Chinese Man.
Maar beginnen deden we dus met een telg van de omvangrijke muzikale Marley familie, de 10e zoon van reggae grootmeester Bob, Ky-Mani Marley. De man werd bijgestaan door een klassiek reggae ensemble plus live sax en achtergrondzangeres. Hij brengt een mix van eigen nummers en echte onverwoestbare klassiekers. Dat was nog maar eens te merken telkens nummers als "Lively up Yourself ", "Is this Love", "I Shot the Sheriff" en "One Love" werden ingezet. Door heel het publiek gekend en luid meegezongen. "Is this Love" werd zelfs door het publiek zelf vocaal ingezet, iets wat de band zeker wist te appreciëren. Ky-Mani en zijn troepen speelden een loepzuivere maar ook zeer klassieke reggae show, desalniettemin niets op aan te merken.
Dan was het de beurt aan Nneka. Deze Duits-Nigeriaanse brengt een mix van hip-hop en reggae en speelde reeds in het voorprogramma van artiesten als Sean Paul, Lenny Kravitz en Lauryn Hill en staat regelmatig op het podium in ons land. Haar derde plaat ‘Soul Is Heavy’ klinkt misschien wat volwassener en ook live doet ze vaak politiek geëngageerde uitspraken over de toestand in haar vaderland en Afrika in het algemeen. Ook in haar muziek schemert deze boodschap door in nummers als "Africans" en "V.I.P." Live brengt ze op een energieke manier oprechte, mystieke songs. Afrikaanse pop met een ziel en een zijdezachte stem. "Shining star" en "Soul is Heavy" klonken goed en het publiek in Lille was duidelijk in vorm. Ook de grote hit "Heartbeat" mocht niet op het appèl ontbreken maar dan, op z'n hoogtepunt, zat de set van Nneka er plots al op. Akkoord, er stonden nog wat groepen op de affiche maar nog enkele nummers van deze prachtige dame hadden zeker en vast gemogen.
Vervolgens kregen we een lekker vette hip hop set voorgeschoteld door Method Man. We kennen de man natuurlijk als lid van Wu-Tang Clan maar ook z'n solo werk mag er zeker zijn. Live werd de Amerikaanse rapper bijgestaan door een compagnon de route en een man achter de draaitafels. De set werd een mix van eigen nummers, het publiek bespelen in het frans, moddervette hiphop beats en enkele bekende tunes van de band waar hij naam mee maakte, Wu-Tang Clan. Zowel publiek als artiesten waren duidelijk tevreden over de verloop van het optreden en iedereen werd dan ook uitvoerig bedankt.
Gevestige waarde Le Peuple de l'Herbe is al sinds 1997 op de baan maar vervelen doet de Franse band bijna nooit. De laatste albums waren misschien wat minder maar live maakt de groep dat meestal ruimschoots goed. Ook in Lille schoten ze meteen uit de startblokken. Met hun mix van hiphop, reggae dub en drum’n’bass trekt Le Peuple de L'Herbe volledig de feest kaart. Maar eerlijk is eerlijk, het was enkele jaren geleden dat ik de band live aan het werk zag en ze zijn onderweg toch wat van hun pluimen verloren. De set, bestaande uit een mix van oud en nieuw werk, ging te veel op en neer. De MC's kunnen niet altijd overtuigen en sommige songs klinken hard en bijna puur elektronisch. Toch maakt de trompet van N'Zeng nog steeds veel goed. Telkens de man invalt worden songs naar een hoger niveau getild en gaat de massa net iets harder dansen. Hun explosieve cocktail smaakte zo net zoet genoeg..
Top of the bill was het Franse triphop collectief Chinese Man. Hip hop, funk, dub, afro-beat, reggae, jazz,… de mannen achter de laptops, draaitafels en elektronica mixen het live allemaal door elkaar en zorgen voor een aanstekelijke dansbare vintage sound. Bijgestaan door enkele MC's was de set voornamelijk opgebouwd rond songs uit het laatste album Racing with the Sun. Maar daar hebben wij helemaal niets op tegen. "One Past", "In my Room" en "Racing wit the Sun" klonken . De band stoomde verder door hits als "Le Pudding a l'Arsenic", "Miss Chang", "Jumpin' In Havana" en "I've got that Tune". Meer dan genoeg om de zaal volledig uit z'n dak te doen gaan. Afsluiten deden ze met de zware tha trikaz dub-remix van "Miss Chang". 'Going out with a bang' heet zoiets. Terwijl het publiek nog stond te bekomen zat deze geslaagde muziek avond er helaas op. Vijf optredens voor de prijs van één en bovendien echt enkele goede shows gezien, Les Paradis Artificiels is alvast één fan rijker!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/les-paradis-artificiels-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Les Paradis Artificiels)
Soap & Skin (with Ensemble)
Je kunt er niet van uit dat een optreden van de 22 jarige Oostenrijkse Anja Plaschg aka Soap & Skin, toch wel iets heel speciaals is . In haar ‘pop noir’ creëert ze een intrigerende ‘aparte’ sfeer, een slingerbeweging tussen engelen en duivels; we baden in een duistere sprookjeswereld. We krijgen een onbehaaglijk, deprimerend, beklemmend gevoel en elementen als treurnis, spanning, angst en huiver komen naar boven. Een aanzwellende dreiging, die durft te exploderen naar excorcisme … én toch … is er voldoende ruimte voor een wonderschoon, fragiel (hart) verscheurend kantje .
Dat haar gig en performance kippenvel bezorgt is overduidelijk . Inktzwart en Bikkelhard! Sommige momenten waanden we ons in een weerzinwekkende suspense films of als in de huidige zondagavond toptv series op 2BE of VT4 met ‘Fringe’ en ‘Terminator - the Sarah Connor Chronicles’ . Blij dat we af en toe eens naar adem kunnen snakken en er tikkeltje opluchting kan heersen …
Een perfectioniste is het getalenteerde, schuchtere, maar geëmotioneerde wonderkind. Haar set was net als twee jaar terug even pakkend als heftig! Zelf legde ze zich toe op haar geweldige stem, haar gevoelig en treurig pianospel en op haar laptopgeluiden van donkere, dreigende soundscapes en logge, lome, diep dreunende en neurotische synthbeats. Het Ensemble vulde aan met violen, cello, trompet, contrabas en met de zus van … als backing vocaliste.
Een melodramatiek van pop, neoklassiek, gothiek en industrial, die elan kreeg door de schaars gekleurde spotlights, de lange zwarte cape van Plaschg en de zwarte tenues van de bandleden.
Af en toe gunde ze haar publiek een blik en hoorden we een mompelend dankjewel om nét dat hardnekkige spanningsveld wat draaglijker te maken . Ze misstaat niet als actrice, die haar act zeggingskracht biedt door de handbewegingen en het gejaagd heen – en weer geloop.
Een veld van melodieuze schoonheid, dreigende spanning en apocalyptische taferelen … een wondere en bevreemdende leefwereld van bijna twee uur uit haar cd’s ‘Lovetune for Vacuum’/’Marche funebre’ EP en de pas verschenen ‘Arrow’.
Eerst werden we overdonderd door krachtige onheilspellende beats en basses van “Deathmental” om dan enkele fijne, breekbare composities te horen, “Craddlesong” , “Cynthia” en “Extinguish me” . Beeldend was de uitvoering van het onrustige “Big hands nails down” die door een mistige trompet de doom van Sunn O))) deed opborrelen .
Continu werd het publiek geprikkeld en heen en weer geslingerd , van een ingenomen “Surrounded”, naar de paranoia van “Thanatos”, die diep ons lichaam kerfde met de strijkers, tot de creatieve cover “Voyage voyage” van Desireless .
Tussenin donkere, duistere en gruizige nummers als “Fall foliage”, “The sun”, of het filmisch bezwerende “Meltdown”, die aan de film ‘Unstoppable’ kon gelinkt worden. Verderop was het sobere ingetogen “Lost” een aangenaam rustpunt door de piano, stemmige strijkers en haar puike vocals.
Ze haalt op het eind opnieuw straf uit met “Vater” , een song over de dood van haar vader, vol verrassende wendingen en met ijselijk gegil en angstaanjagende strijkers.
Ze bracht nog een sterke uitgebreide bis; een gemoedelijke “She’s crazy” en “Mr Gaunt pt 1000” wisselde ze af met snijdende versies van “Marche funèbre” en “Sugarbread”. En de twee covers die ze toevoegde, de V.U. “Pale blue eyes” en The Doors’ “The end”, werden op originele wijze aangepakt en opnieuw bewerkt; als een ratelende slag kronkelde ze rond de toetsen; twijfel en onzekerheid fungeerden als pepersaus en een declamerende Patti Smith was hier niet veraf!
Een adembenemende performance die gevoeligheid, emotionaliteit letterlijk kruisigt aan angst en kwelling !
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Duitsers van Blackmail zijn al sinds 1997 muzikaal actief en bouwden in die periode een steviggevuld cv op. Desondanks is deze band in onze contreien nog niet echt bekend en net met dat gegeven wil men resoluut komaf mee maken. Enkele personeelswissels (ondermeer een nieuwe zanger) en deze nieuwe plaat (hun zevende al) moeten daarvoor zorgen. Of het hen gaat lukken, weten we niet maar het is alleszins duidelijk dat ‘Anima Now’ een zeer toegankelijk album is geworden.
Deze schijf telt dertien nummers die qua genre zeer afwisselend zijn. Blackmail kun je namelijk in zowel een indie-, progressief als alternatief rockvakje plaatsen. Op sommige tracks komen de Duisters stevig rockend uit de hoek, op andere nummers toont men een meer ingetogen en melancholische kant.
Alle composities zijn echter zeer cathy en luisteren lekker mee. Blackmail doet zo bij momenten denken aan grote voorbeelden als Green Day, Deus, Das Pop, REM, Kashmir en Placebo. Let wel: slechts sporadisch halen ze ook echt het niveau van deze topbands (wat uiteraard geen schande is) maar toch is ‘Anima Now’ een leuke plaat en een fraai visitekaartje van een stel prima muzikanten.
Voor meer info: surf naar www.blackmail.de of www.facebook.com/thisisblackmail
Nederlands 
Français 
