Een mens moet nog niet te lang luisteren naar deze cd om te weten wat de heren zo allemaal in platenkast staan hebben. Kyuss, Masters of Reality, Monster Magnet en Queens Of The Stone Age. Stoner met af en toe een uitstapje naar grunge. Geen nieuwe sound uitgevonden dus, maar fuck it, ze zijn verdomd goed in wat ze doen en er staan ijzersterke songs op dit album.
Grunge, zegt u ? “Recovering” lijkt wel een verre neef van “Slaves & Bulldozers” van Soundgarden en “The mute“ heeft met Alice In Chains in bad gezeten.
Een paar aardige verrassingen ook, zo is de verdwaalde banjo in de wilde speedsong “Devil’s mind’ een welgemikte stoorzender en het instrumentale “A journey with sloane” raast dwars door de woestijn.
Een goede raad : toch maar iets minder opzichtig omspringen met de grote voorbeelden, zouden wij zo zeggen, want songs als “Staring at the sun” en “Monster” lijken net iets te veel op QOTSA, en de akoestische riff van “Foot boom” is schaamteloos gejat van Monster Magnet ‘s “Space Lord”, maar we beloven dat we het niet verder zullen vertellen.
Voor de rest geen kwaad woord over deze fameuze rockplaat, want ’t is een hele goeie.
http://www.naughtymouse.net
Geen idee of het de bedoeling geweest is maar “Black hole”, de openingssong van ‘Crawl home’, doet ons sterk denken aan Girls Against Boys. En dit is een compliment, want het inmiddels al lang ter ziele gegane GvsB is één van de meest onderschatte bands van dit heelal.
En we blijven in vuile spelonken, want In “Turn” komt er zelfs een scheut Jesus Lizard tevoorschijn en in “Comfortably Numb” (heeft verder overigens niets met Pink Floyd te maken) is Henry Rollins aardig aanwezig.
Om maar te zeggen, die van Influenz weten hun voorbeelden te vinden in de betere oorden, daar waar de riffs log en zwaar mogen klinken, de bassen gortig en de vocals dreigend, wat resulteert in dit vettig en stevig EP’tje.
http://www.facebook.com/influenz.band
Uitermate overtuigend klinkt de cd van het Gentse Cloon. In 2004 stonden ze al in de spotlights op het O-Vl rockconcours . Toen ze zanger/storyteller Tom Claus erbij haalden, kon de broeierige spanning maar stijgen en klonken ze nog venijniger, scherper en snediger. De groep werd hierbij ook nog gewaardeerd door z’n uitstekende livereputatie . De groep is zowaar gelanceerd , kreeg een tour met Clawfinger en werd uitgenodigd op diverse festivals met Sziget als één van de hoogtepunten.
Die muzikale live ervaringen rijgen ze nog sterker aan hun referentie van stevige ‘90s rock, die ze moeiteloos door elkaar halen . Gebalde, gedreven songs, die verrassende wendingen, tempowisselingen en kronkelende gitaarritmes ondergingen, en gekenmerkt werden door een intrigerend basspel, opzwepende drums en een indringende zang. Hier hoor je invloeden doorsijpelen van een Faith No More, Mike Patton’s projecten en - klonen, Tool, System of a Down , Pantera, Victims Family , Jello Biafra, Mudhoney, Primus , Sonic Youth en de avantgarde trekken van Frank Zappa . Allemaal wordt het verwerkt in de relatief (korte) songs op de full cd . Cloon heeft het en doet het , met een boeiende trip van o.m. “Bananas”, “The itch”, “The whoknows”, “Halftooth” , “Beep beep” en het overweldigende “Your lungs my air” die als een losgeslagen kompas alle richtingen uitgaat . Heerlijk die Cloon . “We like ‘em a lot” …
http://www.cloon.bandcamp.com
Vijf Rockers … Vijf Ronny’s en drie RRR-en in de groepsnaam . RRR Rockt en ze duRven stevig te Rocken . Inderdaad de dRie nummers balanceren tussen de stoner van Kyuss en de hard rockende stijl van Channel Zero . Onversneden, opwindende en broeierige rock met boeiende, scheurende , doorleefde riffs . Verder zijn Thin L!izzy, Melvins, Masters of Reality, The Cult en QOSA invloedrijk. Benieuwd hoe zij zullen evolueren …
http://www.myspace.com/ronnysremovablerodeo
Eurosonic – Noorderslag 2012 – donderdag 12 januari 2012
Eurosonic – Noorderslag 2012 - 11-14 januari 2012 - Groningen
EUROSONIC
Meer dan 33.000 muziekliefhebbers mochten zich tijdens de 26ste Eurosonic editie laven aan liefst 293 beloftevolle Europese bands die zich op 34 verschillende podia in de kijker probeerden te spelen. Geen wonder dat het compacte, gezellige Groningen vier dagen lang op stelten stond. Wanneer het internationale muziekvolkje ’s nachts samensmolt met de plaatselijke studentenpopulatie werd het helemaal problematisch om nog een verse kroket uit de muur te pleuren. Een quasi onmogelijke opdracht dus om dit allemaal nog deftig te coveren, horen we u al denken, maar als BBC (UK), DR Musik (Denemarken), YLE (Finland), RTBF Pure FM (België), Le Mouv (Frankrijk), RUV (IJsland) , RTE (Ierland), Radio Belgrade (Servië) and WDR (Duitsland) hun reporters op pad stuurt kon ook www.musiczine.net niet ontbreken ...
dag 2 - donderdag 12 januari 2012
Dat ‘Spinning For The Cause’ van I Got You On Tape, een jong viertal uit Kopenhagen, volgens de bio in 2009 door 5 magazines met een 5 sterren recensie bekroond werd zegt meer over de kwaliteit van die bladen dan over hun muziek. In Groningen maakte de donkere maar toegankelijke 80’s sound van dit gezelschap toch alleszins geen onvergetelijke indruk. We hoorden af en toe flarden van The Human League, The Mission en zelfs The Sisters Of Mercy, theatrale muziek die je eerder associeert met zwarte gewaden en bepoederde gezichten dan met een studentikoze zanger met bierbuikje.
Al heeft een song als “Church Of The Real” zeker de potentie om een breder publiek aan te spreken, we hebben de voorbije jaren zeker al spannender muziek vanuit Denemarken horen overwaaien.
Het vierkoppige Gentse Amatorski heeft in Nederland nog een grote markt aan te boren. We hoorden minder goed voorbereide concertgangers twijfelen of dit nu een Belgische dan wel een Scandinavische formatie was. De vergelijking met de fragiele muziek van Sigur Ros of Portishead is nooit ver weg natuurlijk. In de feeërieke setting van de Groningse Stadsschouwburg kwam dit des te meer tot zijn recht. Zangeres Inne Eyersmans, die zoals vaak een verlegen indruk maakte, vond dat ze niet op een festival stond maar dat het wel Disneyland leek. Daar zorgde ze in de eerste plaats zelf voor, met melancholische melodieën en piano waarbij de zaal muisstil aan haar lippen hing.
Het zou ons niet verwonderen mocht de antidepressiva industrie nu al een boycot beramen tegen Theme Park, een piepjong Brits indie pop gezelschap wiens muziek zo fris en opgewekt klinkt alsof het iedere dag zomervakantie is over het Kanaal. Invloeden van Vampire Weekend en Talking Heads waren onmiskenbaar maar zeker niet te opdringerig tijdens hun knap opgebouwde set, waarin de meeste songs evenzeer dreven op een vette discobeat dan op afro ritmes. Als de met veel overtuiging gebrachte single “Milk” op iedere grijze ochtend op de radio gedraaid wordt kan 2012 nu al niet meer stuk.
“She is young, blonde, Swedish and one of ten to watch in 2011 according to the New York Post”. Meer precisering hadden wij niet nodig om ons te reppen naar Tove Styrke, die als nieuwkomer vol overgave een plaatsje probeerde te bemachtigen op de Zweedse synthpop golf waarop ook Robyn en Lykke Li surfen, maar helaas kopje ten onder ging. “Call My Name” en “White Light Moment” zullen ongetwijfeld in de smaak vallen van de Eurotrash liefhebbers, in Groningen bleef de respons in de zaal echter op zijn zachtst gezegd berustend, waardoor de uitdagende Tove in een strakke zwarte outfit met hoge laarzen haar toevlucht zocht tot enkele gewaagde benenspreidstanden. Meer iets voor Eurosong dan Eurosonic dus.
Intergalactic Lovers, met ‘Greetings and Salutations’ misschien wel goed voor het beste Belgische album in 2011, leek na haar zegetocht vorige zomer op talrijke festivals die avond in een winterslaapje te zijn beland. Jammer, want het zich bliksemsnel verplaatsende internationale volkje moet vanaf de eerste noot bij de ballen gegrepen worden om ze daarna niet meer los te laten, zeker als die met referenties als PJ Harvey en Yeah Yeah Yeahs naar de zaal gelokt worden. Halverwege de set laste het viertal met “Fade Away” en “Drive” een te lang ingetogen intermezzo in waardoor zangeres Lara Chedraoui met haar fragiele stem alles uit de kast moest halen om het geroezemoes in de zaal te overstemmen. De afsluitende debuutsingle “Delay” klonk wel overtuigend en strak, met een stevige pluim voor bassist Raf de Mey. Helaas was het kalf op dat moment al verdronken en de zaal halfleeg. Intergalactic Lovers klonk beter en relaxter op Zeverrock dan tijdens Eurosonic. Het ware beter omgekeerd geweest voor hun internationale carrière.
We hebben deze editie weinig dames behendiger en met meer met speelvreugde op gitaar zien tokkelen dan Lovísa Elísabet Sigrúnardóttir, alias Lay Low. Country, folk, blues en zelfs reggae... deze jonge IJslandse singer/songwriter had het samen met haar licht excentrieke begeleidingsband allemaal in de vingers en greep het showcase festival met veel gretigheid aan om haar sterrenstatus in eigen land ook elders te demonstreren. Het spaarzame “By and By” en “Little By Little” straalden net als de songs van landgenote Emiliana Torrini een tijdloze klasse uit, wat ons deed besluiten dat haar IJslandse nominatie als ‘songwriter of the year 2011’ niet meer dan gerechtvaardigd is.
Het meest beklijvende moment beleefden we deze avond tijdens The Minutes, een compromisloos garagenoise drietal uit Dublin die nog liever hun eigen stront zouden op eten dan één of andere muzikale trend te volgen. De reden waarom Mark Austin, half zanger, half psychopaat, een uur lang met verwilderde blik het publiek taxeerde en af en toe trakteerde op een vlammende preek mocht ons een raadsel blijven, het leverde alleszins een pak goede, weliswaar snoeiharde songs op. Denk aan The Jesus Lizard, The Pixies en de jonge Nirvana, of dichter bij huis, aan Triggerfinger, niet op Duvel maar op speed. De vooraf aangekondigde belofte van absolute live sensatie werd moeiteloos ingelost.
De vier bandleden van Bitches with Wolves brachten kitchy elektropop die recht uit de jaren ’80 en ’90 lijkt te komen. Het enthousiasme van frontman James O’Neill kreeg iedereen aan het dansen. In hun glitterpak en met robotachtige bewegingen bracht de band een mix van MSTRKRFT en Goldfrapp. De zanger zorgde er met zijn loepzuivere stem voor dat het toch om meer draait dan alleen maar fun maken.
Organisatie: Eurosonic - Noorderslag
Eurosonic – Noorderslag 2012 – vrijdag 13 januari 2012
Eurosonic – Noorderslag 2012 - 11-14 januari 2012 - Groningen
dag 3 - vrijdag 13 januari 2012
Italianen staan alom bekend om hun geraffineerde smaak, en daar bleek A Classic Education uit Bologna geen uitzondering op te zijn. Een uitmuntende smaak zelfs als je het ons vraagt, want hun afwisselend ingetogen dan weer luid aanzwellende indie gitaarpop met psychedelische sixties inslag bleek een heus festijn voor fijnproevers. Wie maar niet genoeg kan krijgen van Grizzly Bear’s alom geprezen ‘Veckatimest’: Songs als “Place A Bet On You” of “Forever Boy” uit het eind vorig jaar verschenen album ‘Call It Blazing’ moeten hier niet eens gek veel voor onderdoen. Een tip dus voor alle pizza bakkers wiens Eros Ramazotti’s ‘Best Off’ hopeloos grijsgedraaid is.
De vier jongens van Cashier nr. 9 bewijzen nog maar eens dat de Ierse music scene niet onder één noemer te vatten valt. De bandleden, die stuk voor stuk over een goeie stem beschikten, regen de catchy melodieën aan elkaar. En dat in een eerder eclectische stijl: soms met een country-achtige sound, dan weer met elektronische snufjes, afgewisseld met mondharmonica en naast gewone percussie ook nog congas. Vandaar dat de band vergeleken wordt met zowel Beach Boys, Stone Roses als Pavement.
Als er deze editie één artieste op Eurosonic geprogrammeerd stond waarvan het statuut van belofte intussen al voorbijgestreefd is, dan was het wel Emeli Sandé. Deze Schotse soul sensatie met gouden stem en dito kuif is na haar opmerkelijke Jools Holland passage met “Heaven” niet meer weg te branden van de radio. Een meer dan behoorlijk gevulde Cathedral tent was dus de logica zelve die avond. De nieuwe single “Next To Me” is opnieuw een internationaal visitekaartje, al bewees Emeli Sandé tijdens het ingetogen “Hope” ook te kunnen ontroeren solo van achter de piano. Afgaande op haar onovertroffen toonvastheid en haar zaalvullende uitstraling lijkt de opmars van deze sympathieke dame niet meer te stuiten en is het enkel nog een kwestie van weken vooraleer ook het bredere publiek Emeli Sandé tegen de borst sluit. Hoewel haar debuutalbum ‘Our Version Of Events’ nog moet verschijnen (op 13 februari 2012) lijkt Emeli Sandé nu al onmisbaar op de zomerfestivals. EBBA (European Border Breaker Award) winnares Selah Sue zal nog haar tenen moeten uitkuisen.
Laat je niet misleiden door het ietwat nerdy aandoende uiterlijk van de leden van Zulu Winter. Een Harry Potter die bijwijlen zijn falsetstem bovenhaalt achter de micro leidt deze Londense experimentele popband die vaak vergeleken wordt met de Vaccines en Friendly Fires. Swingende indierock en vrolijke deuntjes die makkelijk in het hoofd blijven hangen maar soms een melancholisch tintje hebben (zoals de debuut single “Never leave” of “Let's Move back to Front”), steeds begeleid met pittige percussie.
Het onweerstaanbaar charmante The History of Apple Pie was het Britse shoegazer snoepje van de avond. Een snoepje dat verrukkelijk zoet smaakte door de dromerige The Breeders meisjessamenzang die soms leek op te lossen in de My Bloody Valentine effecten die jongens verscholen achter hun haargordijnen uit hun gitaar toverden. Het gevaar voor eentonigheid was nooit veraf bij dit piepjonge vijftal, maar single “Mallory” klonk dan weer zó onschuldig dat de bereidheid tot vergiffenis groot was.
Hoewel Puggy als Belgische band wordt aangekondigd, is geen van de drie bandleden uit België afkomstig. Zanger Matthew Irons, bassist Romain Descamps en drummer Egil ‘Ziggy’ Fransén komen respectievelijk uit de UK, Frankrijk en Zweden, maar leerden elkaar kennen in Brussel.
Ze braken door op Couleur Café in 2007, speelden al in het voorprogramma van Smashing Pumpkins en verkochten al drie keer de AB uit. Sommige nummers van hun album ‘Something you might like’ hebben een wat dromerig, romantisch kantje zoals “How I needed you”, maar de meeste songs zoals “I do” of “When you know” staan garant voor een klein feestje. Vergelijkingen met Ben Folds en Eels en met het stemgeluid van Arid zijn niet veraf. Strakke drumpartijen, groovy bass, droge gitaarriffs, een enorm stembereik en daarenboven een onuitputtelijke dosis energie en charisma: meer had het publiek niet nodig om uit zijn dak te gaan.
Een supergroep zonder beroemdheden, en nog eentje om op te dansen ook. New Build wordt aangekondigd als één van de hotste Britse dance acts van de nabije toekomst, maar met oudgedienden van Hot Chip en LCD Soundsystem in de rangen had dit gezelschap overduidelijk nu al een streepje voor als het erop aankomt om een geslaagd feestje te bouwen. Het feit dat het debuutalbum nog niet eens in rekken ligt vormde dan ook bijlange geen beletsel om voor de bijl te gaan voor deze onweerstaanbare muziek, die live evenzeer aanleunde bij Talking Heads als bij Röyksopp.
Zwitserse bands associëren we doorgaans niet snel met blues. En zeker niet met de experimentele blues van Hell’s Kitchen. De drie bandleden hebben stuk voor stuk een excentriek kantje: een zanger die hyperkinetisch met de benen kronkelt op zijn kruk, een drummer die met lepels en keukenrasp en een aantal kookpotten te lijf gaat en een contrabassist die op een andere planeet lijkt te vertoeven. Maar wie naar Hell’s Kitchen luistert met de ogen toe, waant zich in een duistere kroeg ergens in Louisiana.
Minder extrovert en gewaagd dan Roisin Murphy, maar daardoor des te mysterieuzer klonk het Noorse Philco Fiction, met een knappe zangeres in de rangen die niet alleen vocaal maar ook met haar ingetogen, sensuele danspasjes onze aandacht nooit deed verslappen. De dromerige muziek klonk even retro als futuristisch en leek wel gecomponeerd als soundtrack voor een Hitchcock film die nog moet gedraaid worden. Zangeres Turid Alida Solberg was aan het eind van het optreden erg gecharmeerd door het aandachtige publiek, ook al had ze dat volledig aan haar zelf en haar knap musicerende begeleidingsband te danken. Wie binnenkort een cocktailparty in stijl wil organiseren mag het recent verschenen album ‘Take It Personal’ niet links laten liggen.
Nog zo een Brits groepje waar (te) veel van verwacht wordt is Tribes, een jong viertal uit Camden dat duidelijk niet veel tijd wil verliezen in donkere, aftandse zaaltjes maar integendeel nu al schaamteloos naar de grote stadions lonkt. Ze hebben er ook de sound en uitstraling voor, denk aan Suède, met iets minder glam en iets meer rock & roll, aan de Manic Street Preachers maar ook aan Supergrass. Of ze ooit een even hoge status zullen genieten van deze muzikale geestesgenoten is na hun Eurosonic passage minder duidelijk. Aan overgave en talent geen gebrek, met “Sappho” was de muzikale start zelfs verschroeiend te noemen. Jammer dat de zaal op het eind net iets te veel uitgedund was om van een echt memorabel optreden te kunnen spreken.
Het is weinig bands gegeven om ogenschijnlijke muzikale tegenpolen binnen eenzelfde nummer met elkaar te verzoenen: melancholisch en humoristisch, slaperig en opgewekt, intiem en aanstekelijk. Blur was er zo eentje. En nu dus ook Baxter Dury. De zoon van de legendarische Ian Dury (frontman van The Blockheads) toverde eigenzinnige, ‘tongue in cheek’ popnummers uit zijn mouw die talrijke grimassen in het publiek ontlokten, ook al betroffen het onderwerpen als overspel of de dood waarover de doorsnee folkie een stevig potje zou beginnen janken. Morrissey schemerde door, maar ook Pulp, niet als working class hero maar als verfijnde, in kostuum uitgedoste gentleman deze keer. Deze set verveelde geen seconde, ook niet toen Baxter Dury pas achteraf opmerkte dat zijn orgel niet ingeplugd was en daarom opnieuw hetzelfde nummer inzette. The Guardian gaf 4 sterren aan zijn vorig jaar verschenen album ‘Happy Soup’. Zijn optreden tijdens Eurosonic krijgt er nog eentje meer.
Kenners van het punkgenre beschouwen hun in 2011 verschenen ‘New Brigade’ als één van de beste uit de voorbije jaren en live moet het ‘bloed en zweet’ imago van het Deense Iceage voor de noodzakelijke geloofwaardigheid zorgen. De traditie van hun inspiratiebronnen Minor Threat en Sex Pistols in eer houdend hadden deze tieners ook in Groningen niet meer dan een half uurtje nodig om de boel af te breken. Voor de minder dapperen in de zaal was het alleszins veilig afstand bewaren geblazen voor Heinekens en micro’s die gretig de lucht invlogen. We zijn benieuwd of dit excentrieke viertal er The Clash gewijs met het verstrijken van de jaren in zal slagen om hun superstrakke sound te verrijken en verdiepen met andere muzikale invloeden. Zo niet dreigt Iceage eerder een bier gimmick te blijven.
Organisatie: Eurosonic - Noorderslag
Eurosonic – Noorderslag 2012 – zaterdag 14 januari 2012
Eurosonic – Noorderslag 2012 - 11-14 januari 2012 - Groningen
NOORDERSLAG
dag 4 – zaterdag 14 januari 2012
Dat de programmering op zaterdag tijdens Noorderslag beperkt bleef tot Nederlandse beloftes op 1 locatie in de stad mocht dan al een pak kilometer schelen in de benen, de zoektocht naar de juiste groep op het juiste moment in de 11 zalen die de Oosterpoort onderdak bood was er helaas niet minder om. Niet zonder enig geduw en getrek, soms zelfs meegesleurd in een heuse polonaise, slaagden wij erin om volgende bands voor u uit te vogelen.
Volgens het programmaboekje moet zowat heel Nederland in 2011 en masse gevallen zijn voor de stem én songs van Case Mayfield en ook wijzelf waren na zijn doortocht in Noorderslag behoorlijk onder de indruk. Een jonge artiest die een folky weg inslaat, niet op zijn eentje, maar vergezeld van een veelkoppige begeleidingsband wat resulteerde in veelgelaagde muziek die bij wijlen zowel associaties aan Ray Lamontagne als aan Radiohead zonder experimenteerdrift opriep. Aan het eind van de set werd Case Mayfield bedolven onder een lang en warm applaus. Dat zou wel eens de stimulans kunnen geweest zijn om internationale oorden te verkennen.
Wie wil horen hoe Heather Nova zou klinken mocht ze met haar zeilboot niet langer de zeeën rond de zonnige Bahamas bevaren maar de Nederlandse kanalen bij volle maan moet beslist Yori Swart ontdekken. Begeleid door een zeskoppige band waarin de mondharmonica een prominente rol speelde, werd ons al vlug duidelijk waarom deze dame in 2010 al de Amsterdamse Popprijs wegkaapte en nadien ook nog in het voorprogramma van Agnes Obel mocht figureren. Op zijn beste momenten schurkte haar set gevaarlijk dicht tegen de weelderige arrangementen van Richard Ashcroft aan, wat ons deed besluiten dat voor Yori Swart nog een erg mooie muzikale carrière in het verschiet zou kunnen liggen.
Homegrown, zeven nederhopacts op anderhalf uur tijd, dat beloofde! De meeste hiphopformaties kwamen met twee rappers op het podium en brachten elk een drietal nummers.
Bij Ojahjoh, Mr Polska, Ome Omar en Freez kreeg het publiek de klassieke ingrediënten voorgeschoteld: 'nieuwe Nederlanders' met stoere rijm over geld, champagne en misdaad. Maar ook wel met een dosis zelfrelativering en een paar knipogen van 'Wij zijn allochtonen dus kansarm tuig!' Per.Verz. sloot zijn act af met een geslaagde rap over mishandelde vrouwen. Het duo van Kroons was trouwens het enige waar er ook een dame stond te rappen. Het zou ook de meest eclectische band van de avond zijn.
En toen was het de beurt aan De Kraaien... en was er plots dubbel zoveel publiek komen opdagen. Bleek dat alle vorige bands zo een beetje als opwarmer zouden dienen voor de homies uit Den Haag. Eigenlijk hadden we in de stad al een groepje in carnavalsoutfit en ook hier en daar kraaienmaskers gespot. Officieel een driekoppige formatie, maar in totaal telden we zeker zeven man op het podium. “De tent aanharken, rookbommen d'r overheen en tweeters d'r uit''. Dat doe je dus met vier extra sfeermakers die kraaienmaskers en confetti het publiek in gooien en een halfnaakte dame die ertussen huppelt. Echt rappen kan je het niet noemen, zelf houden ze het op 'voordragen'. Urban chaos of 'ruigrep' in het Haags.
Er was eigenlijk maar één ding die ons tegenviel tijdens het optreden van Hospital Bombers. Dat was de groepsnaam, die je eerder zou associëren met een fout hiphop of metal collectief dan met een verfijnd gezelschap dat qua muzikale inspiratie geen keuze leek te willen maken tussen The Velvet Underground en het latere solo werk van één van haar boegbeelden, Lou Reed. Van een luxeprobleem gesproken! Dat ze hun experimentele sixties pop ook af en toe injecteerden met een eigenzinnig scheutje country stemde nog meer tot ons tevredenheid. Van Nederlanders is bekend dat ze een onovertroffen aanleg voor marketing in de genen hebben. Het was ons na het optreden bijgevolg een raadsel waarom wij nog nooit eerder van deze band gehoord hadden.
Rats On Rafts is een underground band die wij vanaf hun eerste noot eerder associeerden met een industriële stad in verval dan met de nieuwbouw in Rotterdam waaruit dit viertal afkomstig is. Dit gezelschap heeft duidelijk eerst al haar Joy Division platen kapot gedraaid om vervolgens noodgedwongen nog enkele van The Stooges en The Clash op de draaitafel te gooien. Dit resulteerde in een donkere, opwindende set die als enige nadeel had dat hij veel te kort was. Als er die avond één groep was die kan slagen in de aartsmoeilijke opgave om ook potten te breken bij de verwende luisteraars over het Kanaal, dan was het wel Rats on Rafts. Hopelijk vergeten ze intussen ook niet bij hun zuiderburen te passeren.
Een vaste waarde op Lowlands en twee jaar op rij afsluiter op het Szigetfestival, dan is het eigenlijk verwonderlijk dat Kees van Hondt in België nog een vrij onbekende naam is. Als een muzikale Jeroen Bosch verovert DJ Kees het podium en de bijhorende dansvloer. Hij maakt muziek die je moet ervaren. En neem dat gerust letterlijk: op een KeesFeest spelen zich verschillende taferelen tegelijk af: iemand zit op een stoeltje aardappelen te schillen, er paar mensen lopen achter elkaar aan, opblaasbare dieren worden heen en weer gegooid en het publiek springt rond met takken in de hand. Dat alles op bekend in de oren klinkende feestdeuntjes met een stevige scheut (Oost-Europees aandoende) folk.
Voor wie er echt niet genoeg kan van krijgen brengen we tenslotte ook nog verslag uit over de Silo Sessions (http://www.silosessions.nl/timetable2.html ) waar beginnende lokale artiesten ons ’s namiddags opwarmden voor Noorderslag die avond. Op wandel door het centrum van Groningen werden we aangeklampt door een bevallige jongedame die ons uitnodigde voor een gratis koffie in de voormalige graansilo van de stad. De Silo Sessions brachten die namiddag een gevarieerd programma in een intieme huiskamersfeer. Het ruikt er naar koffie en muffins in de plaats van naar bier en rook, ouders hebben hun kinderen meegenomen. De meeste artiesten komen uit de provincie of uit de stad Groningen zelf en maken achteraf een praatje met het publiek.
We zagen Elle Alpha, een getalenteerde jongedame met een warme maar krachtige stem bluespop brengt, een combinatie van melodieuze popsongs met bluesy rocksongs.
De Dudettes, een damestrio met opvallende kapsels, beginnen twijfelend aan hun set maar schudden het publiek na 10 minuten toch wakker als frontvrouw Zjoly recht veert van achter de toetsen en het publiek intrekt. Het catchy nummer ‘Crazy’ blijft makkelijk in het hoofd hangen.
Christian Hof wordt uitbundig begroet als hij aankomt, wat laat vermoeden dat hij een van de meest gekende artiesten is die namiddag. Alleen met zijn gitaar brengt hij feel good liedjes in het Nederlands die vrolijk worden meegezongen, ook door de allerkleinsten.
Meest verrassend was het optreden van de pas 11-jarige Robine, die met enkele covers (Adele, Rihanna) het publiek met verstomming slaat door haar présence en vaste stem.
Organisatie: Eurosonic - Noorderslag
Geen ongeluk op deze vrijdag de dertiende! Eén van de paradepaardjes uit de Ninja Tune-stal (DJ Food) is te gast op een heel exclusieve locatie in Antwerpen. Laatste keer dat hij in ons land werd gesignaleerd dateerde alweer van september 2010 op het fantastische Ninja Tune XX- feest in de AB. Ditmaal iets bescheidener, maar zeker niet minder kwalitatief en al minstens even ‘cosy’. In het Centraal Station werd de ‘Magiq Mirror Tent’ neergepoot. Een warme, gezellige houten tent met vrij beperkte capaciteit, te midden van één van België’s mooiste stations. Strictly Kev aka DJ Food zet er zijn mixer in allerhande genres en verwerkt het tot een makkelijk verteerbare, muzikale brei.
DJ Food bracht ons het eerste half uur een klassieke Food-set waarbij hij uiteraard heel veel aandacht schenkt aan platen van andere broeders van het Ninja Tune-label: Coldcut, Mr. Scruff, Blockhead, … In een razendsnel tempo jaagt hij er heel wat oudere en ook nieuwere nummers door, meestal in zelf herwerkte versies. Essentieel hierbij zijn ook de visuals. Hij maakt indien mogelijk steeds gebruik van de originele clips. Spijtig genoeg missen de visuals een beetje hun effect. Meerdere schermen of een groter scherm zouden het visuele aspect zeker opgewaardeerd hebben. Toch doet dit geen afbreuk aan de kwaliteit van zijn set. Het doet het deugd om deze ancien nog altijd met evenveel plezier achter zijn decks te zien staan. Heel wat genres passeren de revue: big beat, breaks, dubstep, jungle, (old skool) hip hop, drum and bass, garage, dub, …
DJ Food voelt perfect zijn publiek aan. Elke keer opnieuw brengt hij een andere set, rekening houdend met zijn publiek. Spijtig genoeg hebben we geen nummers gehoord van zijn nieuwe album, ‘The Search Engine’. Ondanks dat we heel wat herkenbaar materiaal te horen krijgen, verveelt zijn act geen moment. Zijn sneltrein komt tot stilstand met een herwerkte versie van Coldcut’s wereldhit “Timber”.
Het dolenthousiaste publiek weet hem niet te overtuigen voor een extra nummertje. Hij verkiest eerder om tijd te maken voor fans die een praatje met hem willen slaan. Wat een zalige kerel! Hij heeft alleen maar lof over deze avond.
Strictly Kev steekt een pluim op de hoed van de organisatoren. Een prachtige locatie, een puike organisatie, een fijn publiek en relaxte sfeer.
DJ Food zakt binnenkort nog eens af naar de Brusselse Fuse voor een Ninja Tune-night. Zorg dat je er deze keer bij bent. http://ninjatune.net/event/2012/feb/24/the-qemists-dj-food-dk-and-king-cannibal-brussels-fuse
Zijn nieuw album stelt hij voor in het Greenwich Royal Observatory in London. We kijken alvast uit naar het nieuwe materiaal.
Binnenkort voorziet ‘Next Level Shit’ ons opnieuw van een geweldig feest, met als headliner Ital Tek (Plante Mu, UK). https://www.facebook.com/events/318592958163438/
Organisatie: Next level Shit (KZ-Events)
Das Pop zit sinds de vorige titelloze derde cd terug in de lift ( ze lieten er zes jaar op zich voor wachten btw!) . De band van Bent Van Looy en Reinhard Vanbergen staan garant voor zwierige, ontspannende poprock. Een concept van ‘Feelgood’ pop songs en popballads, beheerst met synths, toeters en bellen en zonder al te veel tierlantijntjes .
De opvolger ‘The Game’ is er twee jaar later en onderstreept het hechte bandje van puur, eerlijke popsongs, die de naam ‘Das Pop’ waardig zijn. Met soms een knipoog naar Leo Sayer, Elton John en Abba.
We horen een afwisseling van fleurige, optimistische, zonnige en sobere, ingetogen rockende en soft dromerige songs; o.m. “Skip the rope” , “Gold” , “Yesterday” en de titelsong weten te raken !
Het uit San Francisco afkomstige duo The Dodos, Meric Long (zang/gitaar)) en Logan Kroeber (drums/zang), verbaasden in 2008 met hun debuut ‘Visiter’, een zompig, freakende oase van bluesrock, americana, folktronica en psychedelica onder de onvaste, licht doordrammende zang van Long. Het creatieve, intens aanstekelijke gitaargetokkel, het slagwerk en de subtiele synths en geluidjes maakten die sound uniek.
De opvolger had meer diepgang, was minder rauw en scherp , maar beklijfde minder .
De derde cd van de heren, met hun twinkelende, broeierige ‘crazy’ rhythmes, houdt het midden van de twee, dynamisch, fel, bezwerend en intens. Het ritmische getokkel blijft de rode draad, en intrigeert door boeiende kleurrijke wendingen zoals op “Black night”, “Going under”, “Hunting season”, “Don’ t stop” en het folky “Companions” . Ze kregen de hulp van Neko Case (lid van o.m. New Pornographers) die mee zong op meer dan de helft van de nummers .
The Dodos hebben een fijne, aanstekelijke 3e plaat uit van verslavend inwerkende nummers! Goed zo.
De familie Durham, twee zussen Kitty, Daisy en broer Lewis uit Londen, tussen de 18 en 22 jaar, plaatsen zich in de spotlights met de tweede cd ‘Smoking in heaven’ die een sfeervolle, broeierige, hitsende en swingende mix bevat van jaren ’50 rock’n’roll , rhythm & blues, country & western, ska en blues .
Noteerden we op hun debuut een ganse reeks covers, dan heeft de muzikale familie het deze keer gezellig op eigen composities gehouden die overwegend nog dichtst bij G Love durven aanleunen . Doorleefde bluesrootsrock, stoffig beheerst met lekkere, voortkabbelende deuntjes; af en toen eens met weerhaken en zonder echt de bocht te missen.
Openers “Tomorrow” en “Will I ever” geven de toon aan; “Baby don’t you know” is er dan eentje met een repetitief Hammond orgeltje en het klinkt zonniger met “I’m so sorry”. En met moeder op contrabas en vader op toetsen worden ze geruggensteund op hun arsenaal van piano, lapsteel, banjo, ukelele, accordeon en trombone . De rokerige stem van Daisy kleurt het geheel , soms aangevuld met zus Kitty en broer Lewis, die ook een paar songs voor z’n rekening neemt .
Een paar instrumentals (“Paan Man Boogie”, “What Quid” en “I’m coming home”) zitten mooi verdeeld in de dertien songs . Een heupwieg, een swing’n’boogie danspasje, een vingerknip en een meezingrefrein … Leuk allemaal … De Durhams zorgen ervoor!
Dromerige indietronicapop zweeft over ons heen op het debuut van Braids, een Canadees kwartet (twee vrouwen – twee mannen) . Een onschuldige, sprookjesachtige sound die aardser en grilliger durft te klinken . Ze plaatsen zich tussen een toegankelijke Animal Collective en Yeasayer, een op beide-voeten-op-aarde bewegende Cocorosie, de world van Gang Gang Dance en verder komen Cocteau Twins en Björk om de hoek kijken . Verschillende lagen van gitaarloops, synths en spaarzame drums bouwen zich op en ze zijn niet vies van een ‘hekserig’ experimentje of een verrassende wending meer of minder, daarom hebben (lange) nummers als “Lemonades”, “Glass deers”, “Same mum” en de titelsong ons kunnen inpalmen! De etherische zanglijnen van Raphaelle Standell-Preston betekenen een meerwaarde in dit muzikaal concept. Braids probeert een bedwelmend effect te realiseren.
Chairlift en Grizzly Bear hebben hier een fijn bandje bij op hun label …
Death Letters is een Nederlands duo die het hield op een kruising van White Stripes en Black Keys . Op de tweede cd gaan de twee jonge muzikanten duidelijk verder en durven ze experimenteren … Bluesrock meets Emocore meets Postrock, want krachtige stukken worden afgewisseld met sfeervolle psychedelische passages en ambient, zoals op “Death of the sincere” , “When you know a name” en “I wish I could steal a sunset”.
Onstuimig, Direct en Snedig klinken “Your heart upside down”, “Temporary frame” en “Fear’s face”. Ook de vocals wisselen af , van gematigd naar een heerlijke schreeuwstem, en geven ‘body’ aan het materiaal. Deat Letters biedt een aanpak die de brug slaat naar die andere landgenoten The spirit that guides us. Het tweetal verdient een mooi toekomst …
‘Canopy’ is een gevarieerd plaatje van onze Franstalige vrienden, die vroeger als Nestor! door het leven gingen . Een nieuwe naam & een nieuwe frisse wind van het kwintet die hun referenties Metronomy, Klaxons, The Rapture, Friendly Fires, Morning Parade, Franz Ferdinand , Phoenix laten vervoegen met Air, KLF en het Brusselse Telex , en het lekker door elkaar halen in de elf songs . Van alles horen we dus wel iets in die swingende , sfeervolle songs.
Ze houden van charmante, frisse, aanstekelijke electrorock met een vleugje discokitsch , eenvoudig, treffend en origineel; postpunk, punkfunk en pop versmelten.
Ze hopen alvast op een toekomst zoals die voor Intergalactic Lovers in het afgelopen jaar was weggelegd! Een band met vele gezichten. Op die manier slalom je doorheen de afwisseling van “Late nights”, “Cinderella”, “Crooked head” , “It’s allright” , “Swans” en de instrumentale psychedelische afsluiter “Antiparos” . Maw hier is sprake van een beloftevol bandje!
Russian Red draait rond de fragiele jonge Spaanse Lourdes Hernández uit Madrid. De 26 jarige lady heeft een fijn indiepoplaatje uit , die kleur krijgt door haar (semi-akoestisch) gitaarspel, piano, een vervlogen sax, spaarzame synths, en gedragen wordt door haar warme, innemende, dromerige, heldere stem. Liefdevolle, tedere songs als “I hate you but I love you”, “Brave soldier” en “The memory is cruel” worden afgewisseld met sfeervolle pop, “Everyday everything”, “The sun the trees” en de titelsong, die wat meer uptempo klinkt.
Ze beweegt ergens tussen Fairground Attraction , Feist, Katie Melua, Regina Spektor en Joanna Newsom. Haar tweede cd ‘Fuerteventura’ werd opgenomen met leden van Belle & Sebastian.
Fijne ontdekking dus.
De Britse The Horrors zijn toe aan de derde cd ‘Skying’. De zwart geklede heren hebben hier hun meest toegankelijke plaat uit trouwens. We horen in hun snedige rockers en in enkele lang uitgesponnen nummers nog een flinterdunne link naar hun debuut ‘Strange house’ door de repetitieve structuur en beheerste galm, fuzz en pedaal effects.
The Horrors zijn groter geworden door die zwartgallige mix van postpunk, waverock, shoegaze, psychedelica en geflipte garagerock in een web van noisy jengelende, fuzzende gitaren en pedaaleffects.
Een mistig rookgordijn zie je voor de ogen en een zwevende, brabbelende (soms) onverstaanbare galmstem van Faris Badwan zweeft erover heen …
Het vrij poppy ‘Skying’ hangt nauw samen met de vorige cd ‘Primary colours’, een vrij logische stap die de Londenaren namen om het geheel boeiend te houden.
Op die manier worden referenties als My Bloody Valentine en Jesus & Mary Chain omgebogen naar The Sound, The Cure, Psychedelic Furs , Echo & The Bunnymen, Chameleons, Simple Minds en sijpelen Suede, The Verve en Stone Roses door in het samenspel van bas, gitaar, drums en psychedelische synthesizerwolken. De electro van een Human League en Depeche Mode integreerden ze slim. Het garagerockende aspect is dus ook subtieler en gestroomlijnder geworden.
Broeierige, meeslepende songs horen we met “Changing the rain”, “I can see thru’ you” en “Endless blue”. De band heeft nu zelfs enkele integere, dromerige , broeierige songs klaar, “Still life” en ”Moving further way”, die een warme gloed uitstralen tav de vroegere kille sound.
The Bent Moustache – een aparte groepsnaam toch, gecentraliseerd rond zanger/bassist Ajay Saggar, die z’n muzikale ervaringen als geluidsman van Dinosaur Jr, Sebadoh en Mogwai deelde met de ‘90s noisepop en The Ex avantgarde . We komen uit op een geheel van lieflijke, explosieve, rinkelende noisepop , die prikkelt en boeit door de sprankelende, hitsende ritmes . Tja, een beetje op het oude Los Campesinos .
En ze zijn niet vies van postpunk , The Fall psychedelica , en‘80s wave om er wat fuzz en pedaaleffects aan toe te voegen , wat hen richting My Bloody Valentine shoegaze brengt . Af en toe experimenteert men met knisperende, neurotische elektronica en vervormde stemmen . Op d!ie manier krijgen we een afwisselend plaatje met o.m. de dynamiek van “Skip a breath”, “Hey mate”, “All in your hands”, “Seine meine geheime code” en de titelsong; de diverse uitstapjes die we horen op “Heavy jam”, “Loose thing now” en “Azad hind” zijn de moeite waard. Ook Simon & Garfunkel’s “The sound of silence” wordt door de mallemolen gehaald.
De zanger heeft trouwens wereldlijke roots ( Indiase ouders – opgegroeid in Kenia- in Manchester gestudeerd) .
Fijne aanbeveling!
Kennismaken met het vijftal Other Lives van Jesse Tabish uit Oklahoma doen we met hun tweede plaat … We lazen ergens dat ze het indierock equivalent zijn van spaghetti westerns . We kunnen deels deze mooie omschrijving beamen, die naar de ‘70s refereert van Pink Floyd en het handig linkt aan Mercury Rev, Flaming Lips, Cinematic orchestra en Midlake. Hun sferische pop intrigeert en boeit en geeft z’n muzikale subtiliteit prijs per beluistering. Een filmisch soundtrackachtig karakter door de veelheid aan ‘zachte’ instrumenten als piano, cello, viool, klarinet, trompet, …, die wat klassiek/bombast/barok aandoen , maar een voelbare intimiteit uitstralen . “Dust bowl III” en de titelsong vormen de tastbare zuil van de cd, die ons dompelt in een ‘neverending’ sprookjesachtige reis …
The Black Keys zijn geëvolueerd van (Auerbach – Carney) rauwe, ruwe , hitsende Deltabluesrock - met een link naar Led Zep, The Kills, The White Stripes , Jon Spencer naar een heuse band die retrorock, glamrock, bluestrash, stoner, Britrock funk & soul in een hip daglicht plaatsen. Onversneden, Opwindend, Energiek en Passioneel door het aanbod van puur oprechte, woeste, stampende, broeierige rockers. In de eerste helft donderen ze over je heen met “Lonely boy”, “Dead & gone” en “Gold on the ceiling”. “Little black submarines” klinkt verrassend en boeit door de semi-akoestische start en de paar stevige klappen iets verderop.
En ze denderen maar door, sie , … tussen eenvoud, venijn en spitsvondigheid .
In het tweede deel zijn de songs meer doorleefd ,o.m. ”Sister” en “Hell of a season”, zonder in te boeten aan doeltreffendheid. De muzikale weerhaken kunnen wel eens zalvend zijn, “Stop stop” is het lichtvoetige nummer op de plaat .
‘El Camino’ is alvast een erg gedreven plaat, die intrigeert en overtuigt!
De motor het duo Lamb , zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow, draait terug op volle toeren. Ze leverden een nieuwe plaat af, simpelweg ‘5’ genaamd, vijfde in de reeks na ‘Lamb’ (’97), ‘Fear of fours’ (’99), ‘What sound’ (2001) en ‘Between darkness & wonder’ (2003) . Lamb onderscheidde zich binnen het triph(p)opwereldje van Massive attack, Everything but the girl, Tricky, Sneaker pimps en Portishead; er heerste een elektrische spanning tussen beiden door een dwars uitgekiende, gesofisticeerde sound van neohippe popfolk, triphop, drum’n’bass , breakbeats en allerhande trancy beats (link naar de huidige dubstep), gerealiseerd door Barlow’s elektronica en Rhodes bezwerende, zwoele, breekbare (soms neurotische) vocals . Een broeierige spanning creëerden ze, innemend, pakkend, sfeervol, aanstekelijk, lieflijk, grillig en dansbaar.
De nieuwe plaat ‘5’ is een logisch vervolg op de twee vorige cd’s, die best spannend klinkt, Toegegeven, het materiaal kan misschien niet meer tippen aan vroeger; daarvoor is de ‘muzikale botsing’ en de ‘jus’ wat weg en is het duo de weg ingeslagen van prettig wegdromen en –luisteren. En toch … De Lamb formule van een ingetogen , sfeervolle start, langzaam opbouwen, aanzwellende arrangementen en enkele elektronica explosies omgeven door Rhodes hemelse stem , intrigeren door de verrassende wendingen en de vaardige, hakkende ritmes en de slepende, forsere beats … De sound ontroert, kietelt en prikkelt de dansspieren … wat meteen een paar klassesongs oplevert als “Another language” , “Build a fire” en “Last night in the sky” . “Wise enough”, “Rounds” en “Strong the root” zijn sfeervolle songs, en een bloedend hart horen we op de ballad “The spectacle”. Tot slot, “She walks” maakt de link naar The Notwist door de knisperende elektronica . Het zorgt ervoor dat deze vijfde lamskotelet beter smaakt en meer dan de moeite waard is …
De uit Leiceister, UK afkomstige Kasabian is al aan toe aan z’n vierde plaat . En ze hebben hun carrière hier bij ons gestadig weten uit te bouwen . We hadden de band al in het vizier in de ‘early years’ . Met ‘West Ryder Pauper Lunatic Asylum’ wisten ze definitief door te breken . Opmerkelijke singles als “Processed beats” , “Club foot” , en recentere “Swarfiga”, “Fire” en “Where did our love go” sieren hun werk .
Ze putten rijkelijk uit de Britpop en voegen er retrorock, rock’n’roll en Indiase psychedelica aan toe . Ook de nieuwste cd klinkt coherent, gelaagd, boeiend , en brengt een afwisselend geheel van goed verteerbare poprock, met kille elektronica, harde synths en Oosterse klanken. De singles “Days are forgotten” en “Re-wired” werken verslavend . De waveorkestraties en bombast van Suede kijken om de hoek bij “Let’s roll just like we used to” en “La fée verte”. “Switchblade smiles” en de titelsong zijn rock’n’roll knallers, en handig weten ze de gevoelige snaar te raken met een dromerige , sfeervolle “Goodbye kiss” en “Neon noon”.
Drijvende kracht is gitarist (zanger) Sergio Pizzorno , naast de opvallende zanger Tom Meighan.
Broeierig songmateriaal van een band die in eigen land al groots is, hier meer en meer voet aan de grond krijgt en een verdiende erkenning krijgt.
Ohja , de cd titel ‘Velociraptor’ haalden ze uit de préhistorie …vleesetende op een vogel lijkende dinosauriër , die 2 meter groot wordt … We zijn hapklaar bevonden …
‘Moscow Penny Ante’ is alweer het derde album van de punkrockers van Dead to Me. De band bestaat uit muzikanten die stuk voor stuk hun sporen verdienden bij bands als One Man Army, New Mexican Disaster Squad, No Friends en Virgins. De groep kende in de loop der jaren nogal wat personeelswissels. Op deze plaat zijn van de originele bezetting enkel nog zanger/bassist Tyson en drummer Ian Anderson overgebleven. Zanger/gitarist Jack Dalrympe verliet het schip en verdient tegenwoordig zijn boterhammen bij Swingin Utters, een ander fijn punkrockcollectief. In de plaats kwam Sam Johnson en die verzorgt z’n nieuwe rol met verve.
Dead To Me heeft een speciaal geluid dat moeilijk te vergelijken is met andere bands, bovendien hebben de twee zangers een afwisselend stemgeluid wat zeker een van de pluspunten is op dit album. De muziek van Dead To Me is op deze plaat trouwens iets steviger dan op voorgaand werk en balanceert mooi tussen agressie en melodie. “No Lullabies”, “Reckless Behavior”, “The Hand With Inherited Rings” en “Undertow” zijn straffe songs die de sterkte van de huidige punkrockscène benadrukken.
Banner Pilot gooide hoge ogen in 2009 met ‘Collapser’, hun (weliswaar al tweede album) debuut op het befaamde Fat Wreck Chords. Vergelijkingen met acts als Dillinger Four, The Lawrence Arms, Alkaline Trio en Jawbreaker werden gretig uit de kast gehaald door verschillende ciritici. Een dikke twee jaar later is er het vervolg ‘Heart Beats Pacific’ en ook nu levert het viertal uit Minnesota ons een mooie lading punkpopsongs. De hele plaat haalt een constant niveau en het is duidelijk dat de heren van Banner Pilot stuk voor stuk prima muzikanten zijn. Echt zwakke momenten kent ‘Heart Beats Pacific’ niet maar toch blijven we een beetje op onze honger zitten omdat echte uitschieters jammer genoeg uitblijven. Toch twijfelen we er niet aan dat het plaatje flink aftrek zal vinden onder de vele punkrockkids.
Twee jaar terug waren we behoorlijk onder de indruk van Stone Roses’ … heu … Fool’s Gold. De band gecentraliseerd rond Luke Top (zang/bas) en Lewis Pesacov (gitaar) verweven Afrikaanse, Oosterse, Indiase aanstekelijke ritmes en melodieën in Westerse pop en intrigerende, tintelende gitaarakkoorden.
De muzikale smeltkroes en het warme tropische geluid sijpelt ook op deze opvolger door. Minder exotisch misschien, maar even spannend en broeierig , waarbij we niet omheen de Talking Heads en de ‘80s Britpop heen kunnen, aangevuld met een relaxte, kleurrijke relaxte worldpopsound.
De muzikale veelkleurigheid mag dan in een popkleedje worden gestopt , aanstekelijk, heerlijk en sprankelend blijft het klinken . Een hechte eenheid en een sterk op elkaar ingespeelde band, door de gitaarloops, de aanvulling met synths en blazers en een zalvende zang met een licht galm, als op “The dive”, “Street clothes” en “Balmy”; de andere moedertaal wordt niet verloochend, want op één nummer “Tel Aviv” wordt het Hebreeuws behouden. Band met open vizier dus …
In het geheugen staan de eerste platen ‘Hold on Youngster’ , ‘We are beautiful, we are doomed’ en een paar EP’s van het septet uit Wales, Cardiff gegrift . Een fris sprankelende, energieke, zwierige, euforische ‘tong-op-de-schoenen’ indiepop, vol verrassende en onverwachtse wendingen .
‘Romance is Boring’ had al deels de huidige evolutie losgelaten, de voorspelbaarheid werd opgevangen door de songs meer diepgang te geven en ze gelaagder te laten klinken . Ook de nieuwe cd ligt in het verlengde en wisselt af tussen uptempo nummers “By your hand”, “Songs about your girlfriend”, “The black bird, the dark slope” en de titelsong, als meer meeslepend materiaal “Life is a long time” en “Every defeat a divorce (3 lions)” . “Hate for the island” en “To tundra” zijn gematigd en sfeervoller. Onbevangen en gepassioneerd … een goede geïnspireerde plaat dus, die jeugdig enthousiasme vs rijpheid, volwassenheid, relaties en dagdagelijkse confrontatie aan elkaar rijgt!
Aeroplane van de Belgische producer Vito De Luca debuteerde eerder nog in 2011 met ‘We can’t fly’: Popdance rijkelijk overgoten van diverse invloeden als electro, disco, soul, jazz en trance. Gitaarriedels, electrobeats, strijkers, ‘70s disco, Hammond en psychedelica toetsen vullen aan, zonder zich te verstappen aan kitsch! ”Superstar” en de titelsopng van het debuut maakten alvast de dansvloer onveilig …
‘In Flight Entertainment’ is een muzikale uitloper van één van de danceprogramma’s op Pure FM van onze man. Hij zocht gelijkgestemden en hun tracks en muzikale ideeën versmolt hij in een naadloze mix.
De songs van zijn vrienden zijn meer dan de moeite en zijn dus kwalitatief sterk . Er valt voldoende variëteit te noteren met ‘high in the sky’ en ‘floorkillende’ songs die baden in dubstep, hitsende en trancegerichte beats, discogrooves , funky basses en allerhande geluidjes en bleeps . Uitschieters zijn zonder meer als “Poolside”, “Herr Styler”, “Drop out orchestra” en “Mokinlight Matters” , naast een paar van de Vito zelf .
De mixmasters hebben hier de beats’n’grooves om ons in de juiste stemming te brengen …
Het Noorse collectief Casiokids is toe aan de tweede cd en krijgen hier nu de verdiende airplay. Ze brengen stemmige, dromerige, loungy, aanstekelijke synthpop, die niet vies is van punkfunk, psychedelica en discokitsch. De band heeft connecties met artiesten van hun eigen land als The whitest boy alive en Röyksopp , maar zit graag in hetzelfde schuitje van Hot Chip, LCD Soundsystem, !!!, The Rapture en Of Montréal.
Een hoop elektronica en synths en een dromerige, zweverige, zalvende zang sieren de songs en af toe worden de dansspieren aangesproken zoals op “Kaskaden” . Een luchtige, opgewekte sound en een hypnotiserende trance trachten ze te verwezenlijken. Met zes zijn ze, die door de repetitieve ritmes, de opbouwende groove en de vermakelijke percussie en synths iedereen in de juiste vibe en stemming brengen om er live een leuke, gezellige, dansbare boel van te maken en de songs te laten exploderen. Mooie ontdekking …
De Deense blonde Nanna Oland Fabricius is een ‘do-it-all’ om haar frisse en meeslepende electropop in beweging te brengen . Ze schrijft, componeert, zingt en maakt dansbewegingen vanuit een ballerinaverleden . Ze eigent zich met de tweede plaat een plaatsje toe naast de andere synthpop dames Lykki Li, La Roux en Robyn .
Ze probeert in de elf songs voldoende variatie te steken, sfeervol, dromerig , traag meeslepend of ze geeft ze een lichte swing mee, richting trippop, discokitsch en dubstep . “Sun of a gun”, “Wolf & I” en “White nights” zijn de koplopers van de leuke, fijne plaat …
De Duitsers van de Scorpions weten duidelijk van geen ophouden. Vorig jaar kon u hier lezen hoe de band z’n afscheid aankondigde middels het album ‘Sting In The Tail’ en een bijhorende afscheidstournee. Blijkbaar kruipt het bloed waar het niet gaan kan, want de heren komen nu op de proppen met ‘Comeblack’, een tussen flinke aanhalingstekens nieuw album. De eerste tracks op de plaat zijn enkele van hun grootste klassiekers die een nieuw jasje kregen (waaronder “Rock You Like A Hurricane”, “Wind of Change” en Still Loving You”).
Daarnaast horen we een zestal covers van bands uit de jaren 60 en 70 zoals The Beatles, The Kinks, Small Faces, T-Rex en The Rolling Stones. . Jammer genoeg bieden de klassiekers die opnieuw opgenomen werden, geen enkele meerwaarde en dat geldt nog meer voor de flauw uitgevoerde covers… Ivm ‘ Comeblack’ kunnen we dus heel kort zijn: loop met een wijde boog rond dit album …
Met een beetje verbeelding kun je de Heideroosjes vergelijken met hun beroemde landgenoot Edwin Van Der Sar… De legendarische doelman van Ajax en Manchester United had een carrière van meer dan 20 jaar in het betaalde voetbal en werd met de jaren steeds beter en beter. De Heideroosjes van hun kant zijn ondertussen 22 jaar muzikaal actief en wie luistert naar ‘Ceasefire’ zal beamen dat de band beter is dan nooit tevoren! De elf nummers op deze uitgebalanceerde plaat staan als een huis en tonen waarom Roelofs en kompanen al die jaren zo populair waren. Zoals gebruikelijk zingt de sympathieke frontman nummers in het Nederlands en in het Engels en hij doet dat in beide talen in stijl. Zowel muzikaal als tekstueel spatten de emoties van de songs, het kan niet anders dat de heren nummers als ‘Tussen de Liefde en de Leegte’, “Dansen met de Dood”, “Tot Hier” (waarop ze op persoonlijke wijze het naderende einde bezingen) en “De weg van De Meeste Weerstand” live met heel wat kippenvel zullen spelen.
Het is verdomd jammer dat de Heideroosjes er eind 2012 mee ophouden maar ze leveren de vele fans wel een dijk van een laatste album. Respect!
Begin dit jaar waren we flink onder de indruk van Bringin The War Home, de eerste worp van Cobra Skulls op het Fat Wreck Chords-label. De Amerikanen uit Reno leverden hierop de perfecte mix van snelle, melodieuze punkrock met een lekkere portie rockabilly en de opmerkelijke vocalen van Devin Peralta.
Dit nieuwe album ‘Agitations’ bouwt verder op dezelfde stevige fundamenten. Opnieuw horen we hoe de band punk, folk en rockabilly tot een vernuftig geheel versmelt en opnieuw is het zanger Peralta die voor de kers op de taart zit. Voeg daarbij nog het gegeven dat de productie van dit album werkelijk af is en je hebt een plaat die boven de grijze middelmaat uitsteekt. “Iron Lung”, “Now You Know”, “All Drive” en “Drones” zijn bovendien okselfrisse, snedige en opgewekte songs die live zeker zullen scoren. Een tip voor de Groezrockbezoeker volgend jaar: mis deze topband niet.
Nederlands 
Français 
