Even voorstellen – Spike F*ck – announce debut album ‘evidence’
SPIKE F*CK ANNOUNCES DEBUT ALBUM “EVIDENCE”
OUT OCTOBER 2ND VIA SACRED BONES RECORDS
“ALL BY MYSELF” https://www.youtube.com/watch?v=tvsDhinAAt4
“getting sober” https://www.youtube.com/watch?v=GcG-yadbIMQ
LIVE Oct 27: Bruges, BE - Cactus Club
For ten years Spike F*ck has existed more as a messy myth than an artist; sporadic works forever poised on the precipice of triumph, rumours of death or insanity and so on. His Smackwave EP (Partisan), now a decade old and certified cult classic was aptly censored by media outlets. The release addressed themes as literal as the title suggests; drug use, gender identity, Catholicism and existentialism.
Soon after, Spike was swept up in the whirlwind of unexpected success, going from underground warehouse parties and impromptu performances on Melbourne trams to catching the eye of Rick Owens, draped in high fashion and editorial photoshoots accompanied by interviews in which he gave unrelenting and uncensored details of his life. On the precipice of breakthrough, Spike disappeared. It had all happened in a flash, he was gone; and it seemed as if the artist witnessed by others was merely a relic of that time period, or possibly a figment of their imagination. Bootleg uploads and comments on old YouTube videos discussed possibilities that seemed wild but believable, given Spike’s nature, fueling rumours of monastic solitude, relapse, or reinvention. Only the most sincere kept the myth alive. Their recent return to performance showcased that Spike had been thoroughly consecrated in underground memory with three sold out LA shows and two sold out nights in NYC.
Luckily, the devotion to his music persevered, somewhat bolstered by his inconsistency and inaccessibility. This inexplicable goodwill towards his artistry is perhaps partly due to Spike’s timeless, pained and confessional lyricism, though more pointedly, the fragility of a life mired in addiction. His being or works does not question the virtue of life, but simply addresses the numb, pragmatic and far more immediate matter of surviving another day, an almost ineffable sentiment only justified by his distinct, poetic audaciousness.
Spike F*ck returns. He’s signed with Sacred Bones Records and has announced his long anticipated debut album evidence, due October 2. The album is a brazen proof of life statement. Convicted by the outlandish idea of evidencing a ‘you had to be there’ mentality, the record honours the presence in body, a record to be felt, never to be rationalized. evidence isn’t forthcoming in providing explanations of Spike’s absence. It isn’t a tell-all collection of songs about obsession, guilt, nor is it a document of the subsequent transformation, or enlightenment. Spike’s prior fixations on the questions of man or woman, drug addict or ascetic, trickster or rockstar, have driven an unmitigated pursuit of knowing a ‘true self’. This pursuit is no longer his chief concern, nor is he plagued by over conceptualization of who he is but simply, when he is. For this is Spike F*ck, and this is evidence.
Lead single “All By Myself” is an expert fusion of new wave, glam and soul with a vocal performance that oscillates between being blasé, vulnerable and manic. With its feelgood, family-friendly punk doo-wop production, Spike is misleading on if his joy comes from the pride in solitude, or from loneliness and a ‘give me everything’ mentality in the act of shooting heroin. Of “All By Myself” and its video, Spike tells –
“If someone asks: what does it mean? We’ve done the job.
As society has abandoned mythologies, we must create our own… that sounds trite and I’m not quite sure how to defend that statement really. We’re not existentialists. In any case, we also live in a completely schizophrenic society in this sense, so the idea to create a story of a war hero/criminal undergoing an absurdist spiritual transformation seemed almost obligatory. Purgatorial musings, heaven and hell, redemption, fantasy, a mushroom that talks so on and so forth.
People understand truth through analogy, moreover, parables. We sought to create something about redemption, forgiveness, faith, hope and charity that is available to whomever seeks it. I may not be the most reliable narrator, I admit that freely, yet the fantasy of it all is healthy. So is a dose of whimsy or even a small dash of grand delusion.
So this video, along with the entire record, is a series of clues, a collection of pieces of evidence… Hopefully this video raises more questions than it answers.”
While plans had been in motion to release his now-shelved, ‘original’ debut record, Pure O, Spike was gripped by an insatiable urge to complete and present evidence. Written and recorded in 3 months alongside producer Adam Hyde (Keli Holiday), the record is informed by the realization he could not think his way into a state of emotion, only graduate into it; a process outside his control. There was a desire to evidence the mix of frustration, confusion and resentment; all too familiar feelings Spike had tried in vain to repress.
As Spike says, “this record is carnal and confident. I wanted to approach songwriting in the same way a director shooting a slasher film does. Get to the point and make people feel it all. I want this record to cut like a sharp knife”. Citing Pere Ubu, New York Dolls, The Temptations and Bettye Swan as key influences, and inspired by the banned 1971 manual, The Anarchist Cookbook, Spike sought to create something unsettling and perplexing, yet simple. It’s a rush to listen to, as if tagging along on a particularly wild night out. At once it is fun and memorable, but also truly life-altering as if you hit a pedestrian in your car and fled the scene, left to grapple with the thrill, guilt and fear of being caught.
evidence is an album that lives outside the limits of discourse; its purpose is eponymous and self-evident. It is what it is, and is subject to interpretation. There is no point in interrogating attachments, virtue or value. The only rightful way to live is to be.
evidence Tracklist
1. CAN’T GET IT UP
Into The Grave 2027 – 11 juni t-m 13 juni 2027 – Nieuwe namen voor Into The Grave 2027
NIEUWE NAMEN VOOR INTO THE GRAVE 45 JAAR VENOM & MEER
Zes nieuwe namen voor Into The Grave 2027! Waaronder een jubileumshow van Mantas & Abaddon, die 45 jaar Venom vieren met een speciale Welcome To Hell-set. Maar ook Towards The Sinister: de nieuwe groep van Aaron Stainthorpe en consorten, die een ode zal brengen aan het vroegere werk van My Dying Bride.
Verder vullen wij de line-up aan met Bay Area-thrash van Forbidden, New Yorkse hardcore van Pain of Truth, snoeiharde rock-'n-roll van Asomvel en pure Friese humor van Jitiizer.
www.intothegrave.nl
Even voorstellen - Mati Le Dee - 'Winter Night', single
Release: 8 oktober 2026
Mati Le Dee is het muzikaal pseudoniem van non-binair beeldend kunstenaar en muzikant Elke-Andreas Boon. Met een ensemble van muzikanten uit de Belgische alternatieve en klassieke muziekscène brengen ze verhalende popmuziek waarin poëzie, kamermuziek en filmische verbeelding samenvloeien.
Mati Le Dee - Winter Night
Na het debuutalbum 'The Broken Heart of Mati Le Dee' (2023) – een emanciperende plaat over verlies, liefde, hoop en de ontdekking van je zelf in een patriarchale wereld- verschijnt op 7 januari 2027 een tweede album: 'Blood Games', een artistiek pleidooi tegen oorlog. In de nieuwe single 'Winter Night' klinkt de stem van een jonge soldaat aan het front. Gevangen tussen de angst en zinloosheid van oorlog, vraagt hij naar het nut van zijn naderende dood. "What have they done to me, they bang the drums and sound my fate. What have they done to me a winter night, too young to die..."
Voor de dansclip van 'Winter Night' werkte Mati Le Dee samen met choreograaf Danielle Huyghe.
Met strijkers, blazers, piano en herkenbare stem beweegt Mati Le Dee zich tussen intimiteit en dramatiek en laat schoonheid, spanning en hoop naast elkaar bestaan. Zo wordt een theatraal universum gecreëerd dat tijdloos, persoonlijk en maatschappelijk betrokken is en raakvlakken heeft in zowel klassieke muziek en (art)pop als met de eigenzinnige, gelaagde songwriting van artiesten als Soap&Skin, Kate Bush, Joanna Newsom, Siouxie Sioux, Laurie Anderson en Kurt Weill.
Videoclip single 'Words' Words
Videoclip single 'Forever Today' Forever Today
Op donderdag 21 januari 2027 stelt Mati Le Dee het album 'Blood Games' voor in zaal Scala (Minard) in Gent
Extra speeldata:
3 december, Museumtheater, Sint-Niklaas
31 maart 2027, De Loge, Gent
12 juni, Kasteel Van Gaasbeek
Mati Le Dee line-up:
Mati Le Dee: composities en stem / Anna Buevich: viool / Marijn Thissen: altviool, stem / Eline Duerinck: cello / Joshua Dellaert: contrabas / Anthe Huybrechts: piano, stem / Siebe Duthoit: trompet / Arthur Billiet: klarinet / met extra gasten: Mjolnir Pauwels: trombone / Tine Duthoit: hoorn / Pieter-Jan De Waele: percussie
Credits - album 'Blood Games'
Muziek en tekst: Mati Le Dee
Productie: Frederik Segers & Mati Le Dee
Opname: Frederik Segers
Mix: Lieven Van Pée
Mastering: Uwe Teichert (elektropolis)
Elke Andreas Boon woont en werkt in Gent en vestigde naam met talrijke tentoonstellingen in binnen- en buitenland en zit in collecties van o.a. S.M.A.K., FOMU, MDD, VMFA (US), The Museum of New Art (MONA), …
In 2024 verscheen 'ON HOPE ETC'. een tweede boek over diens beeldend werk en muziek.
Elke-Andreas Boon ontwikkelde een persoonlijk, eigenzinnig en krachtig multidisciplinair artistiek oeuvre waarin beeldende kunst, performance en muziek samenvloeien tot een indringend onderzoek naar de menselijke conditie met thema’s als identiteit, gender, religie, eenzaamheid, macht, ecologie en de vervlechting van dit alles. Centraal staat een fascinatie voor menselijke emoties, onzekerheden en de manieren waarop sociale, religieuze en economische systemen zich in ons denken en handelen nestelen.
Diezelfde houding klinkt door in Mati Le Dee, Boons muzikale alter ego. Rebellie wordt niet voorgesteld als een uiterlijke daad, maar als een innerlijk proces. Kunst verschijnt hier als een vorm van radicale vrijheid: een kwetsbare maar vastberaden zoektocht naar authenticiteit, ethiek en verandering.
Live Nation concert – Ministry
Hate To Go – Goodbye Europe 2027
Op zondag 4 april 2027 in Ancienne Belgique, Brussel
Het absolute einde van een tijdperk: Al Jourgensen trekt definitief de stekker eruit. De legendarische industrial-pionier kondigt de allerlaatste tournee van Ministry aan, met een exclusieve passage op zondag 4 april 2027 in Ancienne Belgique in Brussel. Na 17 studioalbums, decennia aan sonische terreur en het eigenhandig uitvinden van het industrial-rockgenre is het voor 'Uncle Al' welletjes geweest. Hij trekt nog één keer alle registers open en brengt daarvoor Die Krupps mee als special guest. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Voor Jourgensen is de cirkel rond. Van de vroege new wave en synthpop op 'With Sympathy' (1983) tot het loodzware 'Twitch' (1986), het genrebepalende 'The Land Of Rape And Honey' (1988) en het succesvolle 'Psalm 69' (1992): Ministry veranderde het muzikale landschap voorgoed. Met deze afscheidstour zet de band een punt achter een carrière van meer dan veertig jaar. De tour volgt op de release van hun allerlaatste album 'Hate To Go (Take Out Or Delivery)', dat in het najaar verschijnt. De plaat belooft een vlijmscherp afscheid te worden, inclusief de terugkeer van Paul Barker. Single "Burned Out" geeft al eerste voorsmaakje van het album en is meteen een schot in de roos. Hoewel Jourgensen in zijn teksten de frustratie van zich afbijt dat er in veertig jaar politiek en maatschappelijk amper iets veranderd is, belooft het concert in Ancienne Belgique een energieke finale te worden. Samen met zijn liveband gaat Ministry strijdend ten onder. Verwacht een intense setlist waarin nieuw werk naadloos versmelt met de klassiekers die de blauwdruk vormden voor de industrial metal.
Dit is de allerlaatste keer voor Belgische fans om afscheid te nemen van een van de meest invloedrijke bands uit de geschiedenis van het genre. Mis het niet! Op 4 april in Ancienne Belgique.
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €50 (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage).
Het nieuwe album van Ministry, 'Hate To Go (Take Out Or Delivery)', komt uit op 30 oktober 2026 via Cleopatra Records.
HATE TO GO
(TAKE OUT OR DELIVERY)
TRACKLIST
1 Crickets
2 Voices of Hate
3 Clown Car
4 We Hate
5 Delete
6 Grifter
7 The White Man Lied*
8 Singularity
9 Burned Out
10 We're Still Here (ft. Paul Barker)
July 26 De single van Ministry, "Burned Out" kwam uit via Cleopatra Records.
July 26 Ministry - Burned Out (Official Music Video)
Aug 26 De single van Ministry we hate is uit Aug 26 Ministry - We Hate (Official Music Video)
Sept 26 De single 'singularity' uit Sept 26 Ministry - Singularity (Official Music Video)
www.livenation.be
Lokerse Feesten 2027 – van 30 juli t-m 08 augustus 2026 - Eerste naam, Bryan Adams
BRYAN ADAMS
BRYAN ADAMS KONDIGT DATA VOOR EUROPESE TOUR AAN
MET LOKERSE FEESTEN OP 4 AUGUSTUS
DE “ROLL WITH THE PUNCHES”-TOUR WORDT VERLENGD TOT 2027
Het nieuwe album How’s It Goin’ verschijnt op 6 november.
Tourdata 2027: Lokerse Feesten, woensdag 4 augustus.
Kaarten zijn vanaf vrijdag 9 oktober om 10.00 uur CEST te koop. Abonnees van de Lokerse Feesten-nieuwsbrief krijgen toegang tot een voorverkoop die op woensdag 7 oktober om 10.00 uur van start gaat. Wil je toegang tot deze voorverkoop? Schrijf je dan in op www.lokersefeesten.be
- De Canadese rocker Bryan Adams heeft een nieuwe reeks Europese tourdata aangekondigd ter promotie van zijn veelgeprezen album Roll With The Punches, dat in 2025 uitkwam. De singer-songwriter, wiens platen meerdere keren platina hebben behaald, zal in het voorjaar en de zomer van 2027 zijn kenmerkende, energieke liveshow naar arena’s in heel Europa brengen.
Adams’ nieuwe studioalbum How’s It Goin’, een zeer persoonlijke muzikale liefdesbrief aan Canada, verschijnt op 6 november 2026 via BAD Records. Het aanstaande album heeft al twee opvallende nummers opgeleverd die deel uitmaken van Adams’ huidige setlist, waarbij het nummer 51st State avond na avond staande ovaties oogst.
‘How’s It Goin’ is geworteld in de mensen, plaatsen, landschappen en verhalen die het land hebben gevormd, en laat zien hoe Adams zijn onmiskenbare songwriting en stem richt op zijn thuisland.
Adams blijft bewijzen waarom hij een van ’s werelds meest dynamische artiesten blijft. ‘Roll With The Punches’, genomineerd voor een JUNO Award 2026 voor Rockalbum van het Jaar, bracht zijn onmiskenbare mix van anthemische rock, rauwe gitaarriffs en oprechte songwriting, waarbij hij pittige, pakkende nummers combineerde met reflectieve momenten die de veerkracht en de geest weergeven die zijn carrière hebben gekenmerkt. Nieuwe nummers vinden nu al hun plek naast tijdloze klassiekers als ‘Summer of ’69’, ‘Heaven’, ‘Run to You’ en ‘(Everything I Do) I Do It For You’, waarmee hij fans een setlist belooft die generaties overspant.
Met tientallen jaren aan hits die de hitlijsten aanvoerden, uitverkochte tournees en onvergetelijke liveoptredens blijft Bryan Adams een rockshow van arena-formaat neerzetten die fans van over de hele wereld samenbrengt.
Tourdata 2027:
Lokerse Feesten, woensdag 4 augustus
Ticketinformatie: www.lokersefeesten.be
Over Bryan Adams
Bryan Adams is een met een Grammy en een JUNO Award bekroonde singer-songwriter en artiest wiens carrière al meer dan vier decennia omspant. Als een van Canada’s meest gevierde muzikale exportartiesten blijft Adams optreden over de hele wereld. Zijn muziek weerspiegelt een levenslange toewijding aan het vertellen van verhalen, authenticiteit en de blijvende kracht van rock-’n-roll.
Even voorstellen - Days Of Ray - 'Night Answers Day', full album
Release: 5 oktober 2026
'Night Answers Day' is het debuutalbum van Days Of Ray. De Gentse band stelt de plaat op 17 oktober voor in Trefpunt in Gent.
Days Of Ray situeert zich in het spannende middenveld van singer-songwriters en Britpop met een indie-rand. Grenzeloze passie voor fijne melodieën, heupwiegende grooves, knappe teksten en tien ton speelplezier.
“Ik werd geboren uit de troostende duisternis en abrupt de harde werkelijkheid in geslingerd. Uit het ‘binnen’ en het ‘buiten’ in, om er later op het einde van het verhaal terug te keren. Beide werelden zijn net als dag en nacht met elkaar verbonden door de crepuscule — een mysterieuze en raadselachtige wereld waar alles mogelijk is. Een tijdelijke verblijfplaats waar de zon, de maan en alles daaronder elkaar ontmoeten. In dit domein droom en creëer ik. Dit is de plek waar deze songs werden geschreven en waar dit album werd gesmeed. Hier worden emoties van geluk, liefde, woede en verlies gevormd en samengesmolten. Tussen mijn gisteren en mijn morgen ligt het geschenk van vandaag. De songs van het debuutalbum zijn foto’s van het nu.
File under: Contemporary Crowded House, Squeeze, Prefab Sprout, XTC, REM, Wilco, Blur, Paul Weller, Elvis Costello en alle bands die zich laten inspireren door wat The Beatles tot The Beatles maakt. Maar klinken doet Days Of Ray vooral als Days Of Ray.
Vier doorgewinterde muzikanten, die hun Belpop-sporen verdienden bij o.a. The Candy Dates, Gorky en The Office, laten hun vakmanschap resoneren bij ontvankelijke oren en harten. Het verhaal van Days Of Ray begint in 2024 wanneer frontman Fred Maenhout, Geert Bonne, Joris Himpe en Filip De Wael samen met vriend, engineer en producer Staf Verbeeck enkele songs opnemen in Rockstar Studio in Niel.
Eind 2025 bracht Days Of Ray de EP 'Here We Are' uit
Met 'A World Surreal', 'Frederic', 'Moon' en The Sun' loste Days Of Ray eerder dit jaar al vier tracks van hun debuutplaat. De single versie van 'Moon' betreft een speciale Atmos mix, waarbij de luisteraar een 3D geluidservaring beleeft. Ideaal te beluisteren met headphones en via Tidal, Amazon Music en Apple Music. Die streamingsdiensten lenen zich daar perfect toe.
Videoclip 'Moon' MOON - the spatial mix
Videoclip 'Frederic' Frederic
Videoclip 'The Sun' The Sun
A world surreal A World Surreal - Single by Days Of Ray | Spotify
Line-up:
Fred Maenhout: vocals, toetsen, gitaar
Joris Himpe: bas, vocals
Geert Bonne: drums
Filip De Wael: gitaar
Live:
17 oktober, Trefpunt, Gent - album release concert
14 november, in store session, Music Mania 2, Gent
5 december, De Nachtwacht, Tielt
26 februari 2027, Zaal Goedleven, Gent
17 april 2027, Atelier Offline, Waregem
Meer data tba
Live Nation concert – Florence Road
Florence Road
Op zaterdag 1 mei 2027 in Trix, Antwerpen
Wie Florence Road kent, weet dat zij nog maar aan de start staan van een veelbelovende carrière. Na passages als support van Wolf Alice in Brussel vorig jaar en in NEST tijdens Rock Werchter 2026 keert de Ierse band terug naar België voor een eigen indoor show. Op zaterdag 1 mei 2027 staan ze in Trix in Antwerpen. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en trixonline.be.
Florence Road werd in 2019 opgericht en is genoemd naar een straat in het Ierse Bray, waar de vier bandleden hun jeugd doorbrachten. Ze bouwden in eerste instantie een fanbase op dankzij covers op TikTok. In 2025 zorgde de single "Heavy" voor een echte doorbraak en de kickstart van hun carrière. Sindsdien mochten ze al mee op tour met Olivia Rodrigo, SOMBR, Wolf Alice en The Last Dinner Party. Met een combinatie van indierock, folkinvloeden en de krachtige vocals van frontvrouw Lily Aron weet de band zowel op plaat als live te overtuigen. Dat komen ze in mei bewijzen in Antwerpen. Het wordt een van die optredens waarvan je later zal zeggen: "Ik heb ze nog in Trix gezien."
Tickets zijn beschikbaar vanaf vrijdag 9 oktober om 10u via livenation.be en trixonline.be en kosten €25,00 - €23,00 (inclusief servicekosten).
Dit concert is een coproductie tussen Trix en Live Nation.
www.livenation.be
www.trixonline.be
Even voorstellen – PISS - "you made me / skin on linen”
Oct 26 KEXP session: https://www.youtube.com/watch?v=pk1VmJkS3KA
Sept 26 “blocking a scene you can’t remember” https://www.youtube.com/watch?v=ShDocSCuiIU
PISS "you made me / skin on linen” 30/10 (sub pop/konkurrent)
Sept 26 “time loop at hot slit” https://www.youtube.com/watch?v=s756Cez7pTU
LIVE Sun. Nov. 08 - Kortrijk, BE - Sonic City
On October 30th, noisy, genre-bending four-piece PISS will release their debut effort, you made me / skin on linen, on LP/CD/CS/DSPs worldwide from Sub Pop and in Canada from Paper Bag Records. The Vancouver, B.C. band combines punk, poetry, sound collage, performance art, and visual art, creating a multidisciplinary body of work that blurs the line between personal and political.
you made me / skin on linen, depicts a childhood shaped by structural, systemic, and intimate violence. Throughout the record, art-making motifs serve as metaphors for the myriad ways we carry the effects of this violence: each experience leaves an impression, gradually creating or deforming the self, much like a piece of clay molded by every mark it receives. The record resists simple conclusions; rather than offering a single perspective, it examines violence as a ubiquitous facet of our culture. It asks questions—how does violence impact our development? Are our wounds inextricable parts of us? And if not, then where do our wounds end and we begin?—and allows the listener to devise their own answers.
The band has shared their debut offering, "time loop at hot slit,” a frenetic noise-punk examination of girlhood in a culture of sexualization. The song pairs a danceable chorus with witty, poetic lyrics wailed in anguish and uncanny eroticism. This official video was co-directed by PISS frontperson Taylor Zantingh and Vivyen Sagsen. Filmed at the now-closed-down DIY space, Take Yr Time Back in Vancouver, BC, Zantingh shares: “Some of the people with whom I shared the earliest version of “time loop at hot slit” take the stage to sing it themselves.Our local scene has been singing this song with us for two years!! It's very exciting to finally share it with the world, but no matter where it ends up, it will always belong to the femmes, queers, and weirdos in the Vancouver underground community <3”.
Thu. Nov. 05 - Reykjavik, IS - Iceland Airwaves
Sat. Nov. 07 - Paris, FR - Pitchfork Paris
Sun. Nov. 08 - Kortrijk, BE - Sonic City
Tue. Nov. 10 - Amsterdam, NL - Paradiso (Small Hall)
Wed. Nov. 11 - Nijmegen, NL – Merleyn
PISS is Taylor Zantingh (vocals), Tyler Paterson (guitar), Gavin Moya (bass), and Garreth Roberts (drums). The band recorded their debut album, you made me / skin on linen, in January 2025 with Colin Stewart at Hive Creative Labs. The album is forthcoming on October 30, 2026, via Paper Bag Records (Canada) and Sub Pop Records (worldwide).
you made me / skin on linen is now Sub Pop and Bandcamp. LP
Tracklisting:
1. kai and friends
Dark Thoughts + Slovenians – Ramonescore
Met Dark Thoughts en Slovenians mocht The Pit's twee groepen verwelkomen die meermaals benadrukten hoe bijzonder ze het vonden om op deze legendarische plek te mogen spelen.
Terwijl ik me gelukkig mocht prijzen dat ik opnieuw twee uitstekende bands had ontdekt in mijn favoriete punkhol.
Bij een vluchtige check-up vooraf had ik Slovenians, die ondanks haar naam gewoon uit Brussel kwam, bij de hardcore gecatalogiseerd en dat is niet meteen een genre waar ik veel mee heb. Die definiëring leek toch wat voorbarig want als dit al hardcore was, dan toch een behoorlijk atypische vorm ervan. Zo liet de gitaar van Felix Provost zich alvast niet in dat keurslijf wringen en dwaalde geregeld af richting ouwerwetse hardrock. Samen met de bas van Guillaume Triplet en de drums van Laurent Joye smeedde ze explosieve punk die verrassend wendbaar uit de hoek kwam.
Maar het echte uithangbord van Slovenians was zonder twijfel zanger Logan Bronson. Met zijn getatoeëerde gezicht en zijn expressieve mimiek leek hij wel een droevige clown. Dat, terwijl zijn zang al even plastisch klonk. Het gebruikelijke zielloze geschreeuw maakte hier plaats voor levendige zang die voortdurend nieuwe, avontuurlijke oorden verkende.
Naast duidelijke rapinvloeden hoorde ik een breed spectrum aan stijlen die me zowel aan Jello Biafra, John Wright (No Means No) als Alex Harvey deed denken.
Ook de nummers zelf hadden geen gebrek aan variatie. De meeste waren geplukt uit hun kersverse plaat ‘Birds of Disgrace’ maar ook ouder werk zoals het Franstalige "Mobilehome" werd niet geschuwd.
Slovenians ontpopte zich tot een bijzonder aangename verrassing.
Dark Thoughts is een trio uit Philadelphia dat al ruim tien jaar aan de weg timmert en inmiddels vier platen op haar naam heeft staan. Toch had ik er nooit eerder van gehoord wat achteraf toch wel zonde bleek. Hun laatste plaat ‘Highway to the End’ uit 2025 duurt amper 16 minuten en hun set in The Pit's zal daar niet veel bovenuit zijn gekomen.
Maar die korte set was wel bijzonder intens met een reeks energieke nummers die nooit veel langer dan een minuut duurden. Dark Thoughts zweert bij het "snel, sneller, snelst"-principe en daar blijkt zowaar een term voor te bestaan: ramonescore.
Dat leverde pittige, melodieuze nummers op die voorbij waren voor je het wist. Daniel Cox op drums, de flegmatieke Amy Opsasnick op bas en zanger Jim Shomo op scheurende gitaar ontketenden een kleine, plaatselijke tornado die de aanwezigen maar al te graag trotseerden. Net toen de nummers wat te inwisselbaar dreigden te worden, schudden ze "With you" uit hun mouw. Geen T.C. Matic-cover, maar wel een perfecte oefening in de quiet-loud-dynamiek waarbij het gaspedaal even werd gelost en de heilige tweeminutengrens eraan moest geloven. Het bewees dat Dark Thoughts meer in haar mars had dan de gemiddelde punkband.
Na het laatste nummer bleven de drie wat bedremmeld op het podium achter. Ik vermoed dat Dark Thoughts niet het soort band is dat aan bisnummers doet. Maar in The Pit's moet je na het optreden eerst een weg door het publiek banen om van het podium af te komen. Dus kozen ze eieren voor hun geld en smeten er nog een Ramones/Chris Montez-cover tegenaan: "Let's Dance".
De avondklok werd niet gehaald, maar achteraf zag ik niets dan tevreden grijnzende gezichten. Meer moest dat blijkbaar niet zijn.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Little Barrie - Groovy en prikkelend
Met de vier bevallige dames van The Surfrajettes, gehesen in sixties minirokjes en witte laarsjes, werden we zomaar meer dan 60 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Hun instrumentale surfmuziek greep ongegeneerd terug naar de tonen van The Surfaris, The Ventures, Duane Eddy en Dick Dale. Het oogde en klonk even fris als retro. Hier hebben we best wel van genoten.
Barrie Cadogan kwam met zijn eigen band Little Barrie zo een slordige 20 jaar geleden een eerste keer zijn neus aan het venster steken met het fijne debuut ‘We Are Little Barrie’. Destijds zagen wij dit bijzonder frisse bandje een geweldig concertje geven op Pukkelpop, toen dit nog een cruciaal festival was voor de liefhebbers van de betere alternatieve muziek en nog geen toevluchtsoord voor vergankelijke popsterretjes en over het paard getilde tieneridolen.
Barrie Cadogan is in al die jaren een drukbezette gitarist gebleken, hij is de studio ingedoken en meermaals de hort op geweest met onder andere Liam Gallagher, Paul Weller, Johnny Marr en Primal Scream. En die gasten wisten natuurlijk welk vlees ze in de kuip hadden. Cadogan is immers een briljant gitarist, maar wel eentje die zijn instrument steeds in functie van het geheel stelt en zich nooit laat verleiden tot pocherig soleerwerk.
Vorig jaar zagen wij Little Barrie nog een prachtconcertje geven op het Tough Enough festival in de Brussels Botanique, toen met Malcolm Catto achter de drumvellen, de drijvende kracht achter het psychedelische jazz combo The Heliocentrics.
Catto voegde met zijn jazzy aanpak een bruisende groovy sound toe aan het geluid van Little Barrie, zoals die ook schitterde op ‘Quartermass Seven’ en ‘Electric War’, de twee albums die ze samen opnamen. Maar Catto zijn passage was maar tijdelijk en vandaag stond Little Barrie hier alweer met hun nieuwe, overigens ook weer schitterende, drummer Tony Coote op het podium, met wie ze ook al de studio waren ingedoken voor de kersverse plaat ‘Gravity Freeze’.
Een beetje jammer misschien dat Little Barrie geen enkele song speelde uit die twee avontuurlijke platen die ze met Malcolm Catto hebben ingeblikt, maar de jazzy en groovy invloeden die hij heeft toegebracht aan de sound zijn wel gebleven, zowel in de nonchalante en prikkelende songs van ‘Gravity Freeze’ als in de lekker rollende los-uit-de-pols live sound. Dit zorgde voor een bruisend botje britpop, jazz, blues, soul en funk.
Het album ‘Gravity Freeze’ passeerde haast integraal de revue, maar daartussen greep Little Barrie ook terug naar pareltjes uit het verleden, met het wondermooie “Why Don’t You Do It” op kop en de zinderende rockertjes “Eyes Were Young”, “I.5.C.A.” en het bluesy “Nothin’ Will Eliminate” dieper in de set. Cadogan pakte geregeld uit met zijn sierlijk gitaarvernuft, maar deed dat steeds met korte en tintelende solo’s, van overdrijven was er nooit sprake.
In een uitgesponnen “Loggin Hurt”, een hoogtepunt uit die puike nieuwe plaat, was het dan eindelijk tijd om zich eens voluit te laten gaan. Cadogan maakte er een briljante jam van in een bruisende poel van funk, jazz en blues en met de gitaar in een glansrol. Maar guitar-hero allures waren hier niet aan de orde.
Een bijzonder sterk concertje van een stel sprankelende muzikanten die hun ego hadden thuisgelaten, al ze er al één hebben. Niet zo evident bij Britse bandjes.
Organisatie: Aéronef, Lille
Hunter Omega - Een goede band verandert en evolueert door de jaren heen. Daar is niets mis mee, zolang iedereen gelooft in wat hij doet
Een naamsverandering luidt wellicht een nieuwe bladzijde in voor een band, maar daarom verandert een band het wapen niet volledig van schouder. Neem nu Hunter Omega die na tien jaar hun naam verandert, van gewoon Hunter naar Hunter Omega dus. Met hun nieuwste EP ‘Lake of Death’ lijkt nog niet volledig nieuwe wegen ingeslagen, maar toch voel je bij sommige songs al een andere ‘vibe’ tevoorschijn komen.
Benieuwd als we zijn stelden we Joost enkele vragen erover, polsten naar de toekomstplannen en of de ambities nog steeds dezelfde zijn als op onze vorige babbel in 2021.
We spraken elkaar al enkele keren en ik heb jullie onder de naam Hunter
ook live gezien. Waarom besloten jullie na tien jaar de naam te veranderen in Hunter Omega? Waar staat die ‘Omega’ precies voor?
Joost: Daar zijn eigenlijk twee redenen voor. De eerste reden heeft te maken met de nieuwe leden. De klank is onderweg veranderd en we hadden allemaal het gevoel dat het misschien geen volledig nieuwe band is, maar toch wel versie 2.0 van de band. ‘Omega’ komt grotendeels door David. Zijn teksten gingen altijd al over de dood en het einde, maar dat wordt steeds meer uitgesproken. Het wordt steeds meer apocalyptisch en grootser. Omega is de laatste letter van het Griekse alfabet en wordt gebruikt als symbool voor het einde van de dingen. In mijn hoofd staat het ook een beetje voor de ultieme versie van Hunter. Daarnaast is er een praktische reden. ‘Hunter’ is heel moeilijk te googelen en bijna niet terug te vinden op streamingdiensten. Mensen kwamen ons geregeld zeggen: “Ik zoek naar jullie, maar ik vind jullie niet.” Je komt terecht bij allerlei andere artiesten: een rapper, een techno dj of nog iemand anders—iedereen behalve ons. Tien jaar geleden hadden we er niet bij stilgestaan hoe belangrijk het is dat je online gemakkelijk vindbaar bent. Zonder de bezettingswissel hadden we de naam waarschijnlijk niet veranderd. Op dat moment voelden we echter allemaal dat de tijd rijp was: er kwam een nieuwe injectie en daarom hebben we de wijziging doorgevoerd.
Welke impulsen hebben de nieuwe bandleden gegeven? Muzikaal, maar ook op andere vlakken?
Joost: Dat zijn in ieder geval nieuwe invloeden. Onze drummer is een jonge gast van twintig jaar. Hij luistert naar volledig andere dingen dan wij en brengt een massa ideeën en invloeden mee die wij niet kennen. Ik denk dat je die input op de EP al een beetje hoort. Manu komt meer uit de thrashhoek. Thomas was eerder de hardrocker van de groep; Manu zit veel meer in heavy metal en thrash. Op deze EP is dat allemaal nog niet zo
duidelijk, omdat de nummers al geschreven waren. Het zal duidelijker worden in het nieuwe materiaal waaraan we nu werken.
Ik merk die verandering op deze EP nog niet heel sterk. De plaat ligt nog altijd in het verlengde van het vroegere Hunter, al hoor ik subtiel iets meer thrash. Bij de jongeren die erbij gekomen zijn, voel je wel al dat er iets nieuws in zit
Joost: Die invloed is er nu al, maar het is nog een beetje vroeg. Het zal een evolutie zijn. Het is niet onze bedoeling om te breken met wat Hunter was. We zijn altijd een heavymetalband geweest en dat zullen we blijven. Er komen gewoon nieuwe kleuren bij op het palet. Het wordt geen drastische ommekeer waarbij we plots een deathmetalband worden. Het zal allemaal wat intenser en wat zwaarder worden. Een goede band verandert en
evolueert door de jaren heen. Daar is niets mis mee, zolang iedereen gelooft in wat hij doet.
Met Hunter legden jullie al een mooi parcours af. Jullie stonden onder meer op Alcatraz in 2023. Heeft dat optreden werkelijk nieuwe deuren geopend?
Joost: Daar zijn eigenlijk heel weinig concrete gevolgen uit voortgekomen. We hebben in 2024 wel nog stevig wat optredens gehad, maar we kunnen moeilijk zeggen dat Alcatraz en de promotie eromheen een wereld van verschil hebben gemaakt. Ik ben wel heel blij dat we er gespeeld hebben. Dat op zich is beloning genoeg. Het is een droomoptreden: een perfecte organisatie en een massa publiek. Maar echte contacten of concrete gevolgen zijn er niet uit voortgekomen. Met Hunter Omega hopen we dat het misschien iets beter lukt, maar dat zal de komende tijd moeten blijken. Er komt nog een promotiecampagne aan, dus we zullen zien. Voor mij mag dit alvast nog zeker tien jaar verdergaan, al voel je zoiets soms wel in je hoofd of in je lichaam.
De EP Lake of Death is de aanleiding voor dit interview. Waarom kozen jullie specifiek voor een EP? Is dat omdat de band nog niet helemaal op punt staat?
Joost: Het was eigenlijk gewoon een teken van leven. Rebel Angels Rise is ondertussen drie jaar oud en mensen vergeten snel tegenwoordig. We wilden iets op de markt brengen onder de
nieuwe naam, om ons opnieuw te presenteren en te zeggen: “Mensen, vergeet niet dat we er nog zijn.” We hadden vier nummers klaar en hebben die opgenomen. We
wilden er niet snel nog enkele nummers bij schrijven die misschien minder goed zouden zijn. Ik heb liever een EP zonder fillers dan een album waarvan je na een tijdje de helft overslaat.
De herkenbare muzikale basis blijft overeind, maar ik hoor een iets hardere aanpak, soms meer gericht op Amerikaanse heavy metal. Hoe kijken jullie zelf naar die ontwikkeling?
Joost: De bedoeling was inderdaad dat het wat harder zou worden. Deze keer heb ik een groter deel van de muziek geschreven, uiteraard met de inbreng van de anderen. De reden waarom wij altijd vrij traag nummers schrijven, is dat iedere song het werk van de volledige groep is. Iemand komt met een basisidee, een strofe of een refrein. Daar werken we dan gezamenlijk op verder en iedereen voegt zijn bijdrage toe. Zo wordt het
een Hunter-nummer. We hadden vier nummers klaar en hebben die vier opgenomen. Ik heb bewust geprobeerd meer tempo in de songs te steken en te bekijken hoe het heviger kon en hoe ik betere riffs kon schrijven. Eigenlijk ben ik pas songs beginnen schrijven toen we met Hunter begonnen. Ik ben dus nog altijd volop aan het ontdekken hoe dat werkt, maar het lijkt mij steeds gemakkelijker af te gaan. Ook voor de volgende plaat ligt er al een steviger riffnummer klaar. Vroeger stond ik daar minder voor open. Vijftien jaar geleden was het voor mij bij wijze van spreken: “Heavy metal or get the fuck out.” Dat is breder geworden. Negentig procent van wat ik beluister, is nog altijd metal of daaraan verwant, maar je wordt nieuwsgieriger naar andere dingen. Dat kan bijna niet anders; je groeit als mens en als muziekliefhebber. De hokjesmentaliteit valt stilaan weg. Vroeger was je ofwel rockfan, ofwel hardrocker, ofwel iets anders. Onze drummer en zijn generatie denken niet meer op die manier in genres. Of iets nu populair is of niet, is voor hen niet belangrijk. Dat is een verrijking, want die gasten sluiten niets bij voorbaat uit. Wij deden dat vroeger wel sneller: “Dat is disco, dus daar luister ik niet naar.” Nu luister ik naar alles als ik het goed vind.
“Ghost of Anarchy” sluit misschien het nauwst aan bij het vroegere Hunter. Was het een bewuste keuze om daarmee te openen en zo een brug tussen verleden en heden te slaan, of is dat te ver gezocht?
Joost: We hebben dat niet bewust zo gedaan. Als ik het mij goed herinner, was dit het eerste nummer waarmee ik afkwam. Daardoor is het misschien nog het meest in de geest van het vroegere Hunter geschreven. Ik kwam met een riff, we bouwden daarop verder en iedereen vond het goed. Je moet van ons geen schokkende verrassingen verwachten in de zin dat we ons plots 180 graden keren. Hopelijk blijft er wel een stijgende lijn en een duidelijke evolutie zichtbaar, maar in de kern zal het altijd goede heavy metal blijven. Ik ben dus niet bewust met het idee gekomen: dit moet de link met het verleden worden. We waren het er wel allemaal over eens dat het met die riff de perfecte opener was. Het is fijn als het ook het effect heeft dat jij beschrijft.
De titeltrack “Lake of Death” lijkt onder zijn donkere heavymetal verpakking over verlies en rouw te gaan. Is dat een heel persoonlijk verhaal? Willen jullie met dat nummer een bepaald hoofdstuk van een rouwproces afsluiten?
Joost: Het is veel abstracter. De teksten zijn natuurlijk Davids domein. Ik wil niet voor hem spreken, want dat is gevaarlijk. Voor mij is Lake of Death niet de bestemming, maar de weg die je moet passeren om op je bestemming te raken. Je moet over dat meer; aan de overkant wacht iets. Zo interpreteer ik het. David heeft er zijn eigen invulling aan gegeven, maar ik weet zelf niet precies welke.
Mijn ouders zijn op vrij korte tijd overleden. Ik voel me erdoor persoonlijk met het nummer verbonden
Joost: Dat is geen probleem. Iedereen kan op zijn eigen manier invulling geven aan dat rouwproces. Voor jou betekent het iets anders dan voor David en misschien is zijn betekenis nog persoonlijker. Ik denk dat een van Davids sterke eigenschappen, en ook een evolutie in zijn werk, is dat zijn teksten steeds minder specifiek worden en steeds meer symboliek en diepte krijgen. Het zijn metaforen en parabels. Op het debuut stond bijvoorbeeld No Man’s Land. Dat nummer ging heel concreet over de Eerste Wereldoorlog en de loopgraven. Ondertussen zijn de teksten veel breder. Ze zijn nog altijd verpakt als een verhaal met een thema, maar er zit veel meer achter.
“F.A.F.O.” behoort tot het snelste en venijnigste materiaal dat jullie hebben uitgebracht. Is dat een richting die Hunter Omega verder wil verkennen?
Joost: Het lijkt voor iedereen het nummer te zijn dat eruit springt. Het is een knaller en valt met die drumintro meteen met de deur in huis. Het basisidee kwam van onze bassist. Ik begon daarop te spelen en vond snel wat ik met zijn baslijn moest doen. Daarna viel alles op zijn plaats. Het is het krachtigste nummer van de plaat. Ik ben er dan ook voorstander van om de EP ermee af te sluiten. Je moet met een knal eindigen en het niet laten wegzakken. Je moet blijven opbouwen naar een climax. Volgens mij is dat zeker gelukt. Je kunt natuurlijk geen nummers op commando schrijven. Ik ga er dus niet van uit dat er op de volgende plaat automatisch een F.A.F.O. 2 komt. We zullen wel proberen songs te maken die dezelfde reactie bij de mensen losmaken. Die energie willen we behouden; ze moet in onze muziek zitten.
Met “Knight of the Black Rose Part 3” zetten jullie een verhaal voort dat op het debuut begon. Is dit de afsluiting van de saga?
Joost: Dit is inderdaad het laatste luik van de trilogie. Met dit nummer is het verhaal verteld. Het is gebaseerd op een personage uit de Dragonlance boeken. Ik wilde het derde deel echt afwerken. Toen David voor Rebel Angels Rise deel twee had geschreven, zei hij dat zijn tekst nog niet afgerond was. Ik antwoordde: “Dan zal er nog een derde deel komen waarin je het verhaal op een goede manier kunt afronden.”
Dat heb ik bewust proberen te doen. Het nummer verschilt qua sfeer van de eerste twee delen. Het past bij het verhaal en sluit aan bij de tekst, maar het klinkt misschien ook wat anders dan mensen van ons verwachten.
Was het volledige verhaal vooraf uitgetekend, of is het drieluik gaandeweg gegroeid?
Joost: Het is gegroeid. Bij het begin was een drieluik nooit de bedoeling. Toen deel twee er was, merkte ik dat David zijn verhaal nog niet volledig had kunnen vertellen. Ik wilde dat het een duidelijk begin en einde kreeg. Anders bleef het voor mij als een cliffhanger aanvoelen, zonder dat er ooit een einde kwam. Daarom vond ik dat we nog een derde deel moesten maken en het op deze EP moesten zetten. Nu is het verhaal
rond. We hebben nog even gespeeld met het idee om deel één en deel twee opnieuw op te nemen en het volledige drieluik samen uit te brengen. Misschien doen we dat ooit nog, maar nu was het belangrijk om nieuw materiaal te presenteren.
De verhalende aanpak en de samenhang zouden zich uitstekend lenen voor een conceptalbum. Is dat iets wat jullie ooit zouden overwegen?
Joost: Ik ben niet tegen conceptalbums. Er bestaan goede en slechte conceptalbums. Als het te vergezocht is, werkt het niet; als het goed gedaan is, kan het heel goed zijn. Ik vind Operation: Mindcrime van Queensrÿche bijvoorbeeld een van de beste platen die ooit gemaakt zijn. Een conceptalbum zou mij dus niet storen, maar het is enorm veel werk. Ik zie mezelf dat als songwriter voorlopig nog niet doen. Je moet dan werken met muzikale thema’s die terugkeren en dat lijkt mij nog wat hoog gegrepen. Maar zeg nooit , nooit. Onze songs hebben wel een overkoepelend thema: het einde en de dood, in verschillende vormen. Ze zijn alleen niet bewust als één samenhangend geheel geschreven. In die zin lijkt het misschien een beetje op een concept, maar eigenlijk is het dat niet.
Ook het artwork verbindt verschillende nummers. De ridder, het meer en het kasteel verwijzen elk naar een verhaal op de EP. Hoe nauw waren jullie bij het ontwerp betrokken?
Joost: We werkten opnieuw met dezelfde artiest die de hoes van Rebel Angels Rise heeft gemaakt, Pedro Sena die onder de naam Lordigan werkt. Hij levert fantastisch werk. David reikte een aantal concepten aan. We geven de artiest enkele richtlijnen, ideeën en informatie over de onderwerpen van de songs. Vervolgens stuurt hij een paar schetsen, wij kiezen de richting en daarna krijgen we een afgewerkt product waar iedereen heel tevreden over is. De elementen uit de nummers zitten inderdaad in de hoes. Het meer uit Lake of Death wilden we er expliciet op, bijvoorbeeld op de achtergrond. De ruïne of het bouwvallige kasteel was een toevoeging van de artiest die er perfect bij paste. Hoe langer je naar de hoes kijkt, hoe meer details je ontdekt. Dat gaat in deze tijd van streaming en digitale muziek soms verloren. Mensen die de vinylversie kopen, kunnen de hoes echt in handen nemen en ernaar blijven kijken, zoals wij vroeger met een nieuwe plaat of cd deden: de teksten volgen en alle details bestuderen.
In ons vorige interview omschreef je de band als een hechte vriendenkring. Is die dynamiek door de bezettingswissel veranderd?
Joost: Dat is onvermijdelijk. Er komen nieuwe mensen bij die hun eigen persoonlijkheid en ideeën meebrengen. Het belangrijkste was voor mij in beide gevallen—zowel bij de nieuwe drummer als bij de nieuwe gitarist—dat we iemand vonden die als persoon bij de groep paste. Ik wil niet met een vervelende kerel in een band zitten. Ik wil iemand met wie je kunt omgaan en met wie je vrienden kunt worden. Dat is gelukt. De vader van onze drummer ken ik al ongeveer vijfentwintig jaar. Met de nieuwe gitarist heb ik vroeger lange tijd in een andere groep gespeeld. Hij moest toen stoppen omdat hij voor zijn werk naar het buitenland vertrok. Hij is letterlijk teruggekomen in de maand waarin wij een nieuwe gitarist nodig hadden. Dat kon niet beter uitkomen: we kenden hem al, hij is een uitstekende muzikant en een fijne mens. Het was voor ons een evidente keuze. Hij kon meteen in de groep stappen. Iedereen wint daarbij.
In 2021 zei je dat jullie het zo ver mogelijk wilden brengen, maar tegelijk evenveel plezier wilden blijven beleven. Is dat nog altijd zo, of heeft Hunter Omega andere ambities gekregen?
Joost: Dat is nog altijd hetzelfde. We willen zoveel mogelijk mensen bereiken, maar niet ten koste van alles. Het is in de eerste plaats voor onszelf: wij moeten tevreden zijn en wij moeten het plezierig vinden. Ons doel is de best mogelijke muziek maken die wij kunnen maken. Als je dan op Alcatraz mag spelen, is dat mooi meegenomen. Dat was een heel mooie ervaring en hopelijk lukt het ons nog eens. We slaan geen optredens
af en willen overal spelen zolang we dat op onze eigen manier kunnen doen.
Hadden jullie iets bijzonders gepland voor het tienjarige bestaan?
Joost: Het tienjarige jubileum is door de naamsverandering een beetje in het water gevallen. Je kunt moeilijk tien jaar bestaan vieren onder een nieuwe groepsnaam. Eerst bestond het idee om terug te rekenen naar ons eerste optreden en daar later nog iets mee te doen, maar met de overgang naar Hunter Omega voelde dat wat verkeerd aan.
Zijn er beslissingen die je met de kennis van vandaag anders zou nemen?
Joost: Het enige wat ik achteraf anders zou doen, is meteen een andere groepsnaam kiezen—een naam die gemakkelijk te googelen en te vinden is. Voor de rest niet. We hebben voor niemand een knieval gemaakt en ons nooit aangepast tegen onze principes in. We doen wat we willen doen en dat zullen we blijven doen. Alleen hadden we beter meteen een gemakkelijker vindbare naam gekozen.
Het is al even geleden dat ik jullie live zag. Komen er nieuwe optredens aan?
Joost: Dit jaar was het redelijk rustig op het vlak van optredens. We hebben tijd besteed aan het inwerken van de nieuwe mensen en legden de focus vooral op de opnames. Ondertussen zijn er drie optredens geboekt en zijn we volop aan het zoeken en plannen voor volgend jaar.
16 oktober in B52
16 januari in Asgaard
9 april Gullegem Metal Fest
Is er ook ambitie om meer in het buitenland te spelen?
Joost: Ja, graag. Overal. Je moet daarvoor de juiste contacten hebben en het is aan ons om die te leggen. Een goede promotor kan daarin een belangrijke rol spelen en de juiste deuren openen.
Jullie zeiden vroeger al: “We zijn geen achttien meer.” Hoe zorgen jullie ervoor dat Hunter Omega ambitieus blijft zonder dat de band ten koste gaat van werk, gezin, plezier en gezondheid? Ik geef toe dat ik zelf ook geregeld met mijn gezondheid wordt geconfronteerd.
Joost: Het gaat altijd om de vraag hoeveel tijd je ervoor wilt vrijmaken. In de jaren negentig speelde ik in een ban waarin we drie keer per week moesten repeteren, anders was het niet goed. Tijdens een van die drie repetities zat iedereen dan toch maar met zijn duimen te draaien. Nu repeteren we één keer per week. Dat volstaat om de set te onderhouden en aan nieuwe nummers te werken. Gezondheid heeft altijd voor een
deel met geluk te maken. In de jaren tachtig dacht ik dat iemand van vijfentwintig te oud was om nog in een groep te spelen. Ondertussen zien we iemand als Biff [Byford] op zijn vijfenzeventigste nog op het podium staan als
een jonge gast. Zolang het fysiek gaat, zie ik mezelf niets anders doen. Ik speel al zesendertig jaar in bands en ik weet niet wat ik anders met mijn vrije
tijd zou moeten aanvangen. Soms speel ik zelfs nog liever gitaar dan vroeger. Ook nu we weer actiever zijn, is er een nieuwe dimensie opengegaan. Zolang ik er niet tegenop begin te zien om mijn materiaal mee te sleuren en naar een optreden te gaan, blijf ik doorgaan. Ik geef wel toe dat ik mijn installatie behoorlijk heb ingekrompen. De tijd van gigantische luidsprekerkasten en zware
versterkers meesleuren, heb ik achter mij gelaten. Tegenwoordig bestaat er zoveel compact materiaal van topkwaliteit. Dat maakt het een stuk gemakkelijker voor mijn rug.
Laat ons hopen dat we hier samen nog minstens tien jaar mee kunnen doorgaan, Joost. Hopelijk komen we elkaar binnenkort opnieuw tegen op een concert. Veel succes met dit nieuwe verhaal.
Carnation – Onze doelen worden telkens opnieuw verlegd
We volgen Carnation al sinds hun jonge jaren. In 2016 zagen we hen aan het werk op Antwerp Metal Fest; een jaar later maakten ze ook op Alcatraz indruk. Hun debuut ‘Chapel of Abhorrence’ bevestigde wat we op die podia al vermoedden.
Ondertussen heeft de band zich tot ver buiten België bewezen. Met ‘Symphony in Flesh’, dat nu in oktober verschijnt, klinkt Carnation nog altijd even gedreven.
We hadden een fijne babbel met Jonathan Verstrepen over de nieuwe plaat, blikten terug op het verleden en de evolutie van Carnation, en keken vooruit naar de toekomst en de ambities van de band.
Carnation bestaat inmiddels al meer dan tien jaar. Als je terugkijkt op dat parcours, zijn er zaken die je vandaag anders zou aanpakken?
Ik denk niet dat we fundamenteel andere keuzes zouden maken. We zijn blij met hoe alles gelopen is en hebben van bij het begin veel zelf in handen genomen. Dat heeft ons als band sterk vooruitgeholpen. We brachten drie albums uit via Season of Mist. Als we dat contract vandaag opnieuw zouden onderhandelen, zouden we misschien proberen om er minder albums aan te koppelen. In die periode hadden we soms minder controle over zaken als promotie en online advertenties. Achteraf denk je dan weleens dat je bepaalde dingen zelf beter had kunnen aanpakken. Toch hebben we daar geen spijt van: het was vooral een belangrijk leerproces.
Wanneer jullie in 2013 begonnen, waren de ambities vermoedelijk heel anders. Hoe hebben die doelen zich door de jaren heen ontwikkeld?
In het prille begin leek het ons al geweldig om ooit samen te spelen met bands waarnaar we zelf opkeken en waaruit we inspiratie haalden, zoals Entombed of Obituary. Vrij snel kregen we zulke kansen en merkten we dat er meer mogelijk was. Sindsdien worden de doelen telkens wat verlegd. We proberen ze haalbaar te houden, zodat we niet voortdurend teleurgesteld raken, maar tegelijk blijven we vooruitkijken. We zijn vooral heel blij met en dankbaar voor wat we al hebben kunnen doen.
Death metal is geen vanzelfsprekend genre om een groot publiek mee te bereiken. Waarom is Carnation er volgens jou toch in geslaagd om door te groeien?
Onze muziek is binnen death metal misschien nog vrij muzikaal en herkenbaar. Onze invloeden komen niet uitsluitend uit death metal. We luisteren bijvoorbeeld ook naar Iron Maiden, Motörhead en progressieve muziek. Als een nummer van een andere band sterk in elkaar zit, analyseer ik graag waarom het werkt. Die manier van denken nemen we mee in onze eigen songwriting. We proberen goede deathmetalnummers te schrijven die tegelijk blijven hangen. Iemand omschreef ons ooit als een deathmetalband die hits kan schrijven. Dat vond ik eigenlijk een mooie beschrijving.
Met ‘Symphony in Flesh’ lijken jullie opnieuw dichter bij de kern van Carnation te komen dan op ‘Cursed Mortality’. Was het de bedoeling om terug te grijpen naar de brutaliteit van de eerste platen?
Cursed Mortality was experimenteler, trager en op bepaalde momenten ook zwarter. Voor de nieuwe plaat wilden we opnieuw iets van de rauwheid en brutaliteit van de eerste twee albums naar boven halen. Tegelijk wilden we alles toepassen wat we onderweg geleerd hebben. Het mocht geen herhaling van ons debuut worden: we wilden een nieuw album met een eigen geluid maken. In sommige nummers komt die brutale kant sterker naar voren dan in andere.
Wat is volgens jou het grootste muzikale verschil met de vroegere albums?
We werken nu veel meer met melodie en sfeer. Ook onze manier van nummers schrijven is geëvolueerd. De typische Carnation-sound blijft aanwezig, maar daarnaast durven we andere elementen toe te voegen. Het laatste nummer van de plaat is daarvan waarschijnlijk het duidelijkste voorbeeld.
De afsluiter, ‘Legacy of the Forefathers’, duurt ongeveer elf minuten en voelt bijna als een verhaal op zich. Hoe is dat nummer ontstaan, en toont het mogelijk een richting voor de toekomst?
Dat is voorlopig moeilijk te zeggen, omdat we nog maar aan het begin van het schrijfproces voor de volgende plaat staan. Mijn broer en ik houden wel van lange, progressief opgebouwde nummers waarin echt een verhaal wordt verteld en de muziek een belevenis op zich wordt. Er mogen onverwachte passages in zitten. Uit de eerste recensies blijkt bovendien dat dit nummer bij veel mensen blijft hangen. Ik zou het dus zeker niet erg vinden om in de toekomst vaker zoiets te doen, maar we zullen zien waar het schrijfproces ons brengt.
De muziek en de teksten roepen vaak beelden van psychologische horror en folklore op. Hebben jullie ooit aan een volwaardig conceptalbum gedacht?
Ik heb daar al verschillende keren over nagedacht, omdat het volgens mij goed bij de band zou passen. Het is er tot nu toe nog niet van gekomen, maar misschien is het wel een idee voor een volgende plaat. Het is in ieder geval iets waarover we al gesproken hebben.
Ook op plaat heeft Carnation een sterk livegevoel. Proberen jullie die podiumenergie bewust in de studio te behouden?
In het begin kregen we vaak te horen dat onze livesound erg sterk was. Daardoor zijn we gaan nadenken over hoe we die energie ook in de studio konden vastleggen. We proberen de muziek niet te veel te bewerken en alles zo puur mogelijk te houden. Dat draagt er waarschijnlijk toe bij dat de plaat live en direct klinkt.
Is Carnation volgens jou een band die je echt live moet zien?
Ik denk het wel. Dat horen we ook vaak van mensen. We houden zelf van een theatrale show en vinden het belangrijk dat het publiek niet alleen iets te horen, maar ook iets te zien krijgt. Momenteel werken we aan een volledig nieuw podiumontwerp. Het hele podium zal meer aangekleed worden, zodat de volgende shows een andere sfeer krijgen. We willen live nog sterker en theatraler worden.
De productie werd opnieuw binnen de vertrouwde kring aangepakt. Wat zijn de voordelen daarvan?
Het grootste voordeel is de vrijheid en de tijd die we krijgen. Wanneer je een externe studio voor twee weken boekt, moet alles binnen die periode klaar zijn. Nu kunnen we opnemen, later opnieuw luisteren en terugkeren wanneer we nog ideeën krijgen of iets willen verbeteren. Bovendien kent Yarne de band en weet hij hoe we live klinken. Daardoor kunnen we samen veel gerichter naar het juiste geluid zoeken.
Hebben de buitenlandse optredens ook nieuwe deuren geopend in België?
Dat helpt zeker. Helemaal in het begin zijn we met onze eerste EP zelfs naar Japan gevlogen, terwijl bijna niemand ons daar kende. Door zulke avonturen kregen we ook in België meer bereik. Hetzelfde geldt voor Europese tournees: tijdens shows ontmoet je organisatoren van andere zalen en festivals, en zo leidt het ene vaak tot het andere.
Jullie speelden inmiddels drie keer op Graspop. Welke komende optredens springen er voor jou uit?
We kijken vooral uit naar onze eigen releaseshow, op 7 november in Kavka. https://kavka.be/event/carnation-symphony-in-flesh-release-show/ omdat dit de eerste keer wordt dat we de nieuwe nummers live brengen. Daar voelen we wellicht ook de meeste gezonde stress voor, want we willen alles zo goed mogelijk voorbereiden. Daarnaast volgen nog andere optredens en festivals. Zoals Pluto Fest in Deinze op 21 november. https://www.facebook.com/events/brielpoort-deinze/pluto-fest-2026/2428360317616272/
Is optreden voor een klein publiek moeilijker dan voor een grote festivalmassa?
Een kleine, goed gevulde zaal kan heel aangenaam zijn. Wanneer er echter maar tien mensen staan, zie je ieder gezicht afzonderlijk en voel je hun reactie veel directer. Voor een grote menigte zie je eerder één zee van mensen. In die zin kan een heel klein publiek soms inderdaad moeilijker zijn.
Wat beschouw je persoonlijk als een van de grootste hoogtepunten uit de carrière van Carnation?
De 70,000 Tons of Metal-cruise is zonder twijfel een van de grootste hoogtepunten. We hadden nooit gedacht dat we dat zouden meemaken, en inmiddels hebben we het al twee keer mogen doen. Veel mensen dromen ervan om daar ooit als bezoeker naartoe te gaan. Dat wij er met de band een hele week konden verblijven en optreden, was echt bijzonder.
Welke grote ambitie staat er nog op de lijst?
Een tournee door Amerika. We speelden er al op de cruise, maar dat is niet hetzelfde als echt door het land touren. We krijgen die vraag vaak en weten dat onze platen er goed verkopen. Toch is het tegenwoordig niet eenvoudig. Werkvisa vragen maanden voorbereiding, kosten veel geld en vormen voor veel bands een struikelblok. Ook touren zelf verloopt er anders dan in Europa en je moet veel meer zelf organiseren. Toch blijft het iets wat we graag willen doen.
Waar hoop je dat Carnation over twintig jaar staat?
Daar heb ik nog nooit heel concreet over nagedacht. Ik hoop vooral dat we dan nog altijd kunnen doen wat we nu doen en dat we er evenveel plezier aan beleven. Of de band tegen dan groter of kleiner is, vind ik minder belangrijk, zolang we het nog graag doen.
Kunnen jullie tijdens het schrijven al voorspellen welke nummers erbovenuit zullen steken?
Soms denken we dat te weten. Onze nummers worden eerst instrumentaal geschreven en af en toe voel je in die fase al dat een bepaald nummer bijzonder kan worden. Maar zodra er tekst en zang bij komen, kan je mening volledig omslaan. In het verleden hebben we meermaals gemerkt dat een nummer pas echt zijn identiteit krijgt wanneer de zang erop staat.
Hoe belangrijk is de vriendschap binnen de band?
Heel belangrijk. We maken onderweg ook minder aangename dingen mee: shows waar alles slecht geregeld is, problemen met vervoer en allerlei andere tegenslagen. Omdat we zo’n hechte groep zijn, kunnen we daar achteraf meestal nog mee lachen. Iedereen doet bovendien iets voor de band. De taken achter de schermen worden verdeeld volgens ieders sterke punten. Ik denk dat die dynamiek ons sterker maakt.
Wanneer zou Carnation voor jullie niet langer hoeven door te gaan?
Wanneer we zouden voelen dat het niet meer vooruitgaat, dat de muziek niet meer is wat we willen maken of dat we ons niet langer kunnen verbeteren. Vooral het idee dat we geen beter album meer zouden kunnen schrijven dan het vorige, zou moeilijk zijn. Maar zover zijn we gelukkig nog lang niet.
In de popwereld ligt de nadruk steeds meer op losse singles. Waarom blijft een volledig album voor Carnation belangrijk?
Mensen die naar metal luisteren, kopen en beluisteren volgens mij nog graag volledige albums. In onze wereld wordt het albumformaat nog altijd gewaardeerd en begrepen. We hebben onze strategie wel aangepast: vroeger brachten we misschien twee singles vooraf uit, nu kunnen dat er vijf zijn, verspreid over een langere periode. Zo bereik je via streaming meer mensen. Maar die singles moeten voor ons nog altijd deel uitmaken van een volledig album; we willen niet uitsluitend losse nummers uitbrengen.
Tussen de albums zit doorgaans behoorlijk wat tijd. Willen jullie het tempo in de toekomst verhogen?
Na de release van een plaat willen we er zoveel mogelijk mee optreden. Daardoor blijft er aanvankelijk weinig tijd over om nieuw materiaal te schrijven. Pas later ontstaat opnieuw ruimte voor een volgende plaat. Nu proberen we iets sneller te werken, omdat alles tegenwoordig veel vlugger voorbijgaat en een nieuw album na enkele weken alweer uit de aandacht kan verdwijnen. We zijn daarom al aan het schrijven voor de volgende plaat. Toch mag snelheid nooit belangrijker worden dan kwaliteit. We schrijven graag muziek en willen onszelf niet zo onder druk zetten dat we later spijt krijgen van keuze.
CD review 2026 Symphony In Flesh
Dank voor de fijne babbel. Veel succes met de nieuwe plaat en hopelijk zien we jullie binnenkort opnieuw live aan het werk
Steamroller – Een riff moet vanaf de eerste seconde binnenkomen
Op een festivaldag die nog maar net op gang is getrokken, krijgt Steamroller de ondankbare taak om vlak na het middaguur de deuren open te beuken. De Belgische band speelt vol overgave, strak en gevarieerd. Zanger Pieter Van Hecke probeert zelfs een eerste moshpit uit te lokken, al blijkt het daarvoor nog wat vroeg. Aan het enthousiasme van de groep ligt het alvast niet. Na die stevige start van Devils Rock For An Angel praten we met Steamroller over het ontstaan van de band, de maatschappijkritische EP ‘Stolen Focus’, onze door technologie gekaapte aandacht en nieuwe muziek. Ook Alcatraz en Graspop blijken nadrukkelijk op de verlanglijst te staan.
Steamroller is voortgekomen uit Kill Corruption. Wanneer voelden jullie dat het niet langer een voortzetting was, maar echt een nieuwe band met een eigen identiteit?
Steamroller is inderdaad voortgevloeid uit Kill Corruption, dat zelf een afsplitsing was van Cuttermess. De bassist en drummer waren daar samen met twee gitaristen vertrokken, maar die gitaristen hielden het vrij snel voor bekeken. Vervolgens gingen de bassist en drummer op zoek naar nieuwe muzikanten. Joni en David kwamen erbij als gitaristen en iets later vervoegde Pieter de band als zanger. Met die bezetting namen we één single op, ‘Steamroller’. De bassist en drummer kregen daarna andere prioriteiten en het werd steeds moeilijker om de band met hun gezinsleven te combineren. Uiteindelijk gingen we uit elkaar, maar wij besloten verder te werken met de muziek die er al lag. We hadden alleen nog een nieuwe naam nodig. De vrouw van David stelde Steamroller voor, naar de titel van de single, en die naam voelde meteen goed. Niet lang daarna kwamen Tom erbij als bassist en Jef als drummer. Zo waren we opnieuw met vijf en kreeg de band zijn huidige vorm.
De naam past natuurlijk uitstekend bij de muziek: die dendert inderdaad als een pletwals over de luisteraar heen. Wat mij eveneens opvalt, is de maatschappijkritische insteek. Welke onderwerpen of frustraties doen jullie naar de pen en de gitaren grijpen?
Pieter schrijft over zaken waarvan hij wakker ligt, waar hij last van heeft of waarover hij kwaad wordt. De muziek is daarbij een uitlaatklep, maar niet zijn enige. Door zijn beroep werkt hij ook rond kwaadheid en agressie. Hij heeft geleerd die woede op de juiste temperatuur te krijgen: hoog genoeg om op het podium te kunnen presteren, maar niet zo hoog dat hij niet meer weet wat hij doet. Op het podium is die kwaadheid dus beheerst. Daarin zijn we misschien geen traditionele thrashband. Veel thrashteksten gaan over grote maatschappelijke problemen, terwijl onze teksten vaak persoonlijker en socialer zijn. Het is zeker geen nonsens: we willen dat iedereen binnen de band zich erin kan vinden. Pieter is verantwoordelijk voor de meeste teksten, maar het blijft belangrijk dat we met zijn allen min of meer in dezelfde richting kijken.
De titel van jullie EP ‘Stolen Focus’ verwijst naar het gelijknamige boek van Johann Hari, over de manier waarop onze aandacht wordt aangetast. Waarom wilden jullie dat thema in een nummer verwerken?
Het boek gaat over de manier waarop onze aandacht massaal wordt weggenomen door technologie en grote technologiebedrijven. Pieter vond het een fantastisch boek en werd tegelijk kwaad van wat erin stond, omdat hij zichzelf erin herkende. Hij is zelf behoorlijk verslaafd aan zijn smartphone en moet die aan het begin van de dag zo ver mogelijk wegleggen om goed aan de dag te kunnen beginnen. Daarom leek het hem een goed idee om er een nummer over te schrijven. Voor een band zijn sociale media en streaming tegelijk bijna onmisbaar geworden. Je kunt er veel meer mensen mee bereiken, maar de vraag is hoe diep dat contact nog gaat. Mensen krijgen zoveel muziek aangeboden dat ze iets even beluisteren en daarna alweer verdergaan. Vroeger kon een luisteraar een sterkere band met een plaat ontwikkelen. Dat dubbele gevoel zit eveneens in het onderwerp: sociale media zijn nuttig, zolang ze je leven niet gaan beheersen.
De vijf nummers op ‘Stolen Focus’ voelen niet allemaal hetzelfde aan, hoewel er wel een duidelijke rode draad doorheen loopt. Is die variatie bewust ontstaan?
Iedereen brengt zijn eigen invloeden mee. Een van ons speelt ook in een punkband, terwijl iemand anders opgroeide met de nu-metal uit de jaren negentig. Al die invloeden sijpelen, vaak onbewust, in Steamroller door. Tijdens de studio-opnames hadden we bovendien veel aan de begeleiding van onze producer Francis. Hij leerde ons anders naar de nummers kijken: kunnen we hier variëren, kan dit anders en zijn we niet voortdurend hetzelfde aan het doen? Ook bij het schrijven van zanglijnen en teksten denken we daar nu bewuster over na. Het onderwerp en de formule mogen herkenbaar blijven, maar binnen die structuur moet voldoende gebeuren om het interessant te houden. Onze muziek moet in de eerste plaats luisterbaar zijn. De nummers zitten doordacht in elkaar, maar het draait niet om muzikaal haantjesgedrag of zoveel mogelijk noten in één compositie stoppen. Een riff moet vanaf de eerste seconde binnenkomen. We maken nummers die we zelf goed vinden. Wanneer het publiek daarin meegaat, is dat uiteraard mooi meegenomen.
In de mix staat de bas opvallend ver naar voren. Was dat een bewuste keuze om Steamroller van andere thrashbands te onderscheiden?
Dat is deels een bewuste keuze en deels gewoon het gevolg van de manier waarop Tom speelt: hij heeft een bijzonder krachtige aanslag. Mogelijk hoor je daarin ook iets van onze hardcore-invloeden. Bij veel thrashbands domineren de scherpe gitaren, terwijl wij willen dat je de bas echt in de buik voelt. Het ontstond niet vanuit een theoretisch plan om anders te klinken, maar het geeft ons geluid wel een eigen karakter.
Jullie openden het festival DRFAA. Zorgt een festival openen ervoor om meteen voluit te gaan, of is het net moeilijker om een spanningsboog op te bouwen?
Openen is nooit de makkelijkste plaats maar we gaan altijd direct voluit . In eerste instantie hadden we 30 min speeltijd . Maar uiteindelijk zijn tot een compromis gekomen en mochten we vroeger beginnen, en hebben de volle veertig minuten voluit kunnen gaan . We proberen onze set wel zo samen te stellen dat we onmiddellijk met enkele stevige nummers beginnen en het publiek snel meekrijgen. Eigenlijk geven we altijd vol gas, of de zaal nu meteen reageert of niet. Omdat we als band allemaal in dezelfde richting kijken en er samen volledig voor gaan, slaat die energie doorgaans ook over op het publiek.
Denken jullie tijdens het schrijven al na over de manier waarop een nummer op het podium zal werken?
We vertrekken altijd vanuit een goede riff en bouwen vervolgens een nummer dat we zelf sterk vinden. We schrijven dus niet bewust volgens een formule om bepaalde publieksreacties uit te lokken. Bij het zoeken naar zanglijnen denkt Pieter er soms wel over na hoe iets tegelijk catchy en opzwepend kan klinken. Als frontman is het uiteindelijk ook zijn taak om de mensen mee te krijgen.
Ook visueel vormen het logo, de hoes, de shirts, de podiumbanners en het kleurgebruik één duidelijk geheel. Wie bewaakt dat aspect?
We vinden het belangrijk dat mensen die een ticket kopen ook visueel iets terugkrijgen. Het hoeft niet overdreven te zijn, maar het totaalbeeld moet kloppen. Tegelijk willen we de bekende metalclichés vermijden. Niet iedere hoes heeft een doodskop of een monster nodig. Het artwork van onze eerste release werd trouwens door een echte kunstenaar gemaakt, niet met artificiële intelligentie. Ook daarin willen we iets tonen dat werkelijk bij Steamroller past.
De opbrengst van Devils Rock For An Angel gaat naar verschillende goede doelen. Geeft het dit optreden een extra betekenis, zeker omdat ook jullie muziek maatschappelijk betrokken is?
Zeker. Iedereen wordt vroeg of laat geconfronteerd met situaties waarin ondersteuning nodig is. Een van de organisaties die door het festival wordt gesteund, is bovendien vanuit het beroepsleven van Pieter niet onbekend. Het is fijn dat we door hier te spelen iets kunnen bijdragen.
Merken jullie dat Steamroller als liveband snel groeit? Wat leren jullie uit ieder optreden?
Hoe vaker je speelt, hoe beter je op elkaar ingespeeld raakt. Na repetities en optredens geven we elkaar voortdurend feedback, al gebeurt dat niet via een formele evaluatie. We luisteren ook naar wat andere mensen vertellen. Dat betekent niet dat we iedere opmerking zomaar voor waar aannemen, maar we leggen de reacties samen en bekijken wat we ermee kunnen doen. Ook podiumpresence kun je oefenen. In het begin ben je vooral bezig met je noten; later ga je nadenken over hoe je overkomt en beweegt. Dat proberen we al tijdens de repetities mee te nemen, zodat het op het podium natuurlijk aanvoelt. We spelen geen vijftig concerten per jaar en moeten daarom iedere gelegenheid aangrijpen om zoveel mogelijk te leren. Bij elk optreden voelen we de band verder groeien.
In 2027 willen jullie opnieuw de studio in. Kunnen jullie al iets vertellen over het nieuwe materiaal en het nummer “Whispering Train”?
‘Whispering Train’ is een van de nieuwe nummers die we vandaag hebben gespeeld en die we willen opnemen. Daarnaast werken we nog aan andere songs, maar die zijn nog niet allemaal voldoende gerepeteerd om ze live te brengen. Het nieuwe materiaal blijft stilistisch in de lijn van Stolen Focus. Er zullen zelfs nummers op staan die ouder zijn dan bepaalde songs van die EP. Het wordt opnieuw geen volledig album, maar eerder een mini-album of EP. We denken dat het voor een band interessanter is om ieder jaar vier of vijf nummers uit te brengen dan drie of vier jaar te verdwijnen terwijl er aan een volledig album wordt gewerkt. Mensen vergeten een band snel wanneer er lange tijd niets nieuws verschijnt. De nieuwe nummers zitten volgens ons ook beter in elkaar. De eerste composities bestonden soms nog uit verschillende riffs die aan elkaar werden genaaid. Nu voelen ze meer als volledige en volwassen songs. Die evolutie komt voort uit ervaring en uit het advies van onze producer, die met heel wat metalbands werkt.
Wat is de grootste ambitie van Steamroller? De wereld veroveren, of houden jullie het iets bescheidener?
Een van ons heeft zichzelf een duidelijk doel gesteld: vóór zijn zestigste op Alcatraz of Graspop staan. Of dat lukt, weten we uiteraard niet, maar het is een mooie doelstelling. Je bereikt zo’n podium ook niet zonder onderweg veel andere concerten te spelen en verder te groeien. We willen vooral blijven optreden en plezier beleven aan wat we doen. Als Alcatraz ooit lukt, stopt het verhaal daar natuurlijk niet. Dan zoeken we gewoon een volgend doel.
LIVE DRFAA Devils Rock For An Angel 2026 - Duivels geweld warm omhelzend
Pics homepag @Peter Vangelder (Musika.be)
Bedankt voor de fijne babbel, veel succes in alles wat jullie doen en hopelijk tot binnenkort op een of ander podia.
Abstracted Mind – Je hoeft niet voortdurend oké, gelukkig en dankbaar te zijn
Abstracted Mind werd in 2020 in Buenos Aires opgericht rond zangeres Juli Hope en gitarist Yamil Ladner, waarna de band naar Nederland verhuisde. De groep combineert symfonische metal met progressieve en moderne elementen. Psychologische thema’s en persoonlijke verhalen worden zowel instrumentaal als vocaal op een bombastische, haast sprookjesachtige manier vormgegeven.
Een voortdurende stroom van uiteenlopende emoties borrelt naar de oppervlakte en soms krijgt de muziek zelfs de allure van een rockopera. Ook de wisselwerking tussen de heldere, gevoelige stem van Juli en de rauwere vocalen van Yamil zorgt voor extra variatie en contrast.
Abstracted Mind brengt dan ook veel meer dan een doorsnee metaloptreden: de band creëert een fantasierijk muzikaal spektakel dat voortdurend de verbeelding prikkelt.
We hadden een aangenaam gesprek met Juli en Yamil over hun eerste Belgische concert, het debuutalbum ‘Break Down Your Fears’, de diepere betekenis achter hun muziek en de toekomstplannen van de band.
Abstracted Mind ontstond in 2020 in Buenos Aires en verhuisde later naar Nederland. Kunnen jullie vertellen hoe die overgang is verlopen? Heeft de verhuizing en jullie nieuwe Europese omgeving, de muziek van de band beïnvloed?
Tijdens jullie liveoptreden meende ik nog altijd iets Argentijns te horen, gecombineerd met duidelijke Europese invloeden
We zijn in Argentinië begonnen en een van de grootste veranderingen is dat we oorspronkelijk in het Spaans zongen. Op dat moment wilden we de band daar uitbouwen. Toen we verhuisden, beseften we dat we niet langer in een Spaanstalig land woonden. Overschakelen op het Engels was logisch, omdat mensen in alle verschillende Europese landen ons dan konden begrijpen. We hadden sowieso al veel Europese invloeden, want de meeste bands waarnaar we luisterden, kwamen uit Europa. Groepen als Rhapsody of Fire, Epica, Within Temptation en After Forever zijn ook in Argentinië en elders in Latijns-Amerika heel populair. Die invloeden waren dus al aanwezig. Het Argentijnse element komt misschien het duidelijkst naar voren in onze passie en de manier waarop we een optreden benaderen. We zijn luide en enthousiaste publieken gewend. In Argentinië zingen mensen zelfs de gitaarriffs mee. Die energie draag je met je mee.
Jullie begonnen de band tijdens de coronapandemie. Was dat vooral een moeilijke periode die jullie plannen bedreigde, of ontstond er net ook tijd en ruimte om de muziek verder te ontwikkelen?
Het enige positieve aan 2020 was dat de meeste mensen meer tijd voor zichzelf hadden. Sommige nummers waren al geschreven en stonden gewoon ergens op een computer. We dachten: wat als we die songs eindelijk tot leven brengen? Ook al was het niet het ideale moment, het was nog altijd beter om ze de wereld in te sturen dan ze op een computer te laten staan. We hadden voordien allebei al in andere bands gespeeld. Op dat moment besloten we samen iets te creëren dat we met andere mensen konden delen. Aanvankelijk zat daar geen groots plan achter. We hadden gewoon de tijd en het materiaal, en zo is het begonnen.
Psychologische thema’s, filmische arrangementen en een sterke emotionele spanningsboog spelen een centrale rol in jullie muziek. Waar komt die artistieke richting vandaan? Benaderen jullie de nummers als scènes of hoofdstukken binnen één groter verhaal?
Het was niet onze bedoeling om een conceptalbum te maken. Ieder nummer vertelt zijn eigen verhaal. Sommige songs kunnen met elkaar worden verbonden, omdat verschillende teksten kritiek leveren op de mensheid, de samenleving of de politiek. Andere nummers behandelen dan weer totaal verschillende onderwerpen. Zo is The Messenger From the Stars gebaseerd op een verhaal van H.P. Lovecraft, terwijl Shattered Mirror fictief is en zijn eigen weg volgt. Er loopt dus niet één doorlopend verhaal door het volledige album. De titel Break Down Your Fears brengt de verschillende onderwerpen wel samen. De meeste nummers gaan over het onder ogen zien van je emoties. In plaats van er voortdurend tegen te vechten, kun je ze erkennen en ermee proberen te leven, want ze maken eveneens deel uit van wie je bent. Goed en kwaad kunnen binnen dezelfde persoon naast elkaar bestaan. Je hebt goede en slechte dagen, en een slechte dag maakt je nog niet tot een slecht mens.
Wanneer je persoonlijke verhalen vertelt, kunnen mensen soms onaangenaam of bekrompen reageren, vooral online. Voelt het ooit als een risico om jezelf zo kwetsbaar op te stellen in een nummer?
Ja. Dat hebben we met eerdere projecten meegemaakt. Ik heb zelfs mijn persoonlijke YouTube-kanaal gesloten omdat ik de willekeurige haters zo beu was. Het waren niet eens mensen die ik kende. Soms weet je niet of het echte personen zijn, omdat ze geen profielfoto hebben en zelf nooit iets plaatsen. Vooral YouTube zit vol met zulke figuren. Eternals bevat kritiek op de manier waarop we vandaag leven. Mensen vragen zich voortdurend af welke stap ze moeten zetten en wat anderen daarvan zullen denken. Uiteindelijk zullen mensen toch slecht over je praten, ongeacht wat je doet of hoeveel moeite je ergens voor hebt gedaan. Er zal altijd wel iemand zijn die zegt dat het beter kon. Misschien komt het doordat we ouder worden, maar ondertussen aanvaarden we dat zulke mensen bestaan en dat we daar niets aan kunnen veranderen. Je kunt beter iets doen waarvan je houdt en waaruit je plezier haalt. Wanneer je tevreden bent over een nummer, breng het dan uit. Het is beter om het de wereld in te sturen dan het op een computer te laten staan. Haters zullen toch blijven haten.
Jullie vertellen niet alleen jullie eigen verhaal. Wanneer ik naar de muziek luister, voelt het soms alsof jullie ook mijn verhaal vertellen. Is het belangrijk dat luisteraars zichzelf in de songs kunnen herkennen, zelfs wanneer het onderwerp hen met ongemakkelijke gevoelens confronteert?
Ja. Het doel is altijd om een boodschap over te brengen. Wanneer luisteraars die boodschap zichzelf kunnen toe-eigenen, betekent dit dat we bepaalde gedachten of ervaringen delen. Sommige nummers zijn moeilijk omdat ze kritiek leveren op wat we in ons eigen leven doen. Ze willen onze ogen openen, maar ook die van iedereen die de boodschap begrijpt en denkt: “Ja, dit gebeurt inderdaad en misschien kunnen we er iets aan doen.” We willen communiceren en mensen bewustmaken. We hebben allemaal wel nummers die in zekere zin ons leven hebben gered. Wanneer je iemand een gevoel hoort verwoorden en denkt: “Dat ben ik”, voel je je minder alleen. Je beseft dat je gevoelens bestaansrecht hebben en dat andere mensen hetzelfde meemaken. Sommige luisteraars omschreven het album als bijzonder dramatisch of uitzichtloos, maar dat was niet onze bedoeling. Het vraagt je om je ogen te openen en rondom je te kijken. Er staan ook hoopvollere nummers op, zoals Rise Again. Die song vertelt dat je altijd een uitweg kunt vinden, hoe diep je ook bent gevallen. Er is altijd een weg vooruit.
Voor jullie ‘Break Down Your Fears’ uitbrachten, verschenen er over een periode van enkele jaren verschillende singles. Krijgen sommige van die vroegere nummers een andere betekenis nu het volledige album er is?
Wanneer je teruggaat naar de eerste nummers die we in Buenos Aires uitbrachten, kom je uit bij Una Oportunidad, Ser Quien Soy en Nadie Podrá Cambiar. Die laatste song kreeg op het album een nieuwe Engelstalige versie onder de titel No Light Will Ever Remain. De andere twee klinken heel anders dan wat we vandaag doen. Een van die nummers bestond zelfs al voor Abstracted Mind. Door de jaren heen is er enorm veel veranderd. Toen we begonnen en nog voor de verhuizing hadden we die nummers al, maar dachten we nog niet aan een album. Eenmaal in Nederland besloten we de band hier opnieuw uit te bouwen. We begonnen aan het album en schreven nieuwe songs met een veel duidelijkere focus. We hebben toen absoluut een stap vooruitgezet in onze ontwikkeling.
Toen ik jong was, maakte een band een album en ging ermee op tournee. Tegenwoordig brengen veel artiesten eerst een hele reeks singles uit voor het album verschijnt. Was dit voor jullie een bewuste strategie, gericht op streaming?
Wij luisteren nog altijd naar volledige albums, dus voor ons blijft dat normaal. Voor veel jongere luisteraars is het echter niet langer de gebruikelijke manier om muziek te consumeren. Heel wat bands en soloartiesten brengen alleen nog singles of ep’s uit, omdat er zoveel verschillende vormen van content om de aandacht van mensen strijden. Wanneer je vandaag een volledig album maakt, weet je dat een deel van het publiek wellicht uit oudere luisteraars bestaat die nog altijd graag een plaat van begin tot einde beluisteren. Andere mensen kunnen oprecht van je muziek houden, maar toch alleen naar de singles luisteren. Dat betekent niet dat ze geen behoefte hebben aan meer muziek; het is gewoon hun manier van luisteren: enkele nummers van de ene artiest, gevolgd door een paar songs van iemand anders. Voor ons was het uitbrengen van vier singles uit dit album ook een manier om Abstracted Mind op de kaart te zetten. Wanneer we meteen hadden gezegd: “Hier zijn we en dit is ons album”, hadden er misschien vijf mensen geluisterd. We waren van heel ver naar Nederland verhuisd en kenden hier nauwelijks iemand in de scene. Door één song per keer uit te brengen, konden we zien hoe mensen reageerden, een publiek opbouwen en geleidelijk deel worden van die scene. Het was gedeeltelijk een strategie en gedeeltelijk een erkenning van de manier waarop muziek tegenwoordig wordt geconsumeerd.
Ik zag jullie onlangs in Club Hell in Diest. Voor zover ik begreep, was dit jullie eerste concert op Belgische bodem. Hoe hebben jullie die avond ervaren? Hoe moeilijk is het om zo’n zorgvuldig gelaagd en filmisch album te vertalen naar een spontaan liveoptreden? En minstens even belangrijk: wat vonden jullie van het Belgische bier?
Het was ons eerste optreden in België, al hadden we het land voordien al bezocht. We hielden dus al van België en hebben enorm genoten van het concert. Het publiek was fantastisch: energiek en oprecht betrokken bij de show. Wanneer je dit soort muziek live brengt, moet je met heel veel dingen rekening houden. Het draait niet alleen om wat we zelf spelen. Voor de orkestrale arrangementen, effecten en andere lagen gebruiken we ook backingtracks. De band moet daardoor heel strak spelen. Je moet veel oefenen en repeteren om alles goed te laten klinken. Ondanks al die voorbereiding was het vooral enorm leuk om dit optreden te spelen. En ja, het Belgische bier was eveneens bijzonder lekker.
Juli’s heldere en gevoelige stem contrasteert geregeld met de rauwere vocalen van Yamil.
Is die wisselwerking puur muzikaal, of vertegenwoordigen de twee stemmen verschillende emoties, personages of innerlijke krachten binnen de songs?
De stemmen vertegenwoordigen niet noodzakelijk verschillende personages. We wilden vooral contrast en drama creëren. Door onze invloeden binnen dit genre komen sommige passages nu eenmaal beter tot hun recht met een zwaardere vocale inbreng. Soms vertelt een song zelf wat hij nodig heeft. Toen we aan Despair begonnen en de centrale riff vonden, voelden we meteen dat grunts daar goed zouden werken. We houden er niet van onszelf beperkingen op te leggen. Tijdens het schrijven brengen we allerlei ideeën aan. Wanneer we elkaar aankijken en iedereen vindt dat iets werkt, gebruiken we het zonder ons al te veel zorgen te maken over hokjes of categorieën.
“Rise Again” begint als een kwetsbare pianoballad en barst dan open in een krachtig symfonisch crescendo met orkestratie en koorzang.
Live klonk het nog intenser en bijna droomachtig. Was dat contrast een bewuste keuze? Beschouwen jullie “Rise Again” als een van de nummers die Abstracted Mind vandaag het beste vertegenwoordigen?
Ik zou het niet ons meest representatieve nummer noemen, omdat het de ballad van het album is. Met die song wilden we een kwetsbaardere kant van onszelf tonen. Andere nummers vertegenwoordigen ons algemene geluid en de richting waarin we evolueren beter. We werken ondertussen al aan nieuwe muziek. Songs als Eternals en Shattered Mirror geven waarschijnlijk een duidelijker beeld van waar we naartoe willen en wat er in de toekomst kan volgen.
Ik ervaarde het album als een soort rockopera die de poort opent naar een duistere maar betoverende sprookjeswereld. Het deed me denken aan de verhalen die grootmoeder voor het slapengaan vertelde, waarna we de hele nacht over heksen en vreemde wezens droomden.
Herkennen jullie het album in die interpretatie? Het is in de werkelijkheid geworteld én voelt tegelijk als een donker sprookje
Dat was geen bewust doel, maar die omschrijving past verrassend goed bij wat er achter de verhalen schuilgaat. Wanneer je het op die manier verwoordt, klinkt het volkomen logisch. We hebben niet vooraf besloten dat we een sprookjeswereld wilden creëren. Ze ontstond vanzelf door de manier waarop we de nummers schreven en hun ideeën communiceerden. Het was geen berekende keuze, maar we herkennen het album zeker in jouw interpretatie.
Na verschillende luisterbeurten kreeg ik het gevoel dat een van de centrale ideeën van het album zou kunnen zijn dat het overwinnen van angst niet betekent dat alle duisternis voorgoed verdwijnt. De leegte blijft misschien bestaan, maar verliest een deel van haar verstikkende kracht. Herkennen jullie die interpretatie?
Ja. Het blijft altijd een proces waaraan je moet werken. Je overwint je angsten niet één keer en dan voorgoed; herstel verloopt niet in een rechte lijn. Er zullen goede en slechte dagen zijn. De uitdaging bestaat erin met die gevoelens samen te leven, jezelf te begrijpen en ze niet als excuus te gebruiken om op te geven. Je kunt aanvaarden dat je een bijzonder moeilijke dag hebt en tegelijk blijven geloven dat je sterk genoeg bent om erdoorheen te komen en je reis voort te zetten. Misschien lukt het morgen beter. Wanneer tien procent van je normale vermogen vandaag werkelijk honderd procent is van wat je kunt geven, dan is dat helemaal in orde. Het telt nog altijd. Wanneer je morgen één procent meer kunt geven, is dat prachtig. Heb je alles gedaan wat je kon en lukt er echt niets meer, dan is ook dat aanvaardbaar. De boodschap is: blijf proberen. Wanneer het vandaag niet lukt, probeer het dan morgen opnieuw—maar geef niet op.
Dat is ook wat ik in het album hoorde. Aanvankelijk voelt het misschien heel duister aan, maar de duisternis is niet de eindbestemming; er bestaat ook een mogelijke uitweg. Ik beschouw mezelf als een donkere ziel, maar er is niets mis mee om die kant van jezelf te aanvaarden
Ik ben altijd heel dramatisch geweest. Onlangs vond ik teksten terug die ik op mijn zestiende schreef en die zaten boordevol drama. Dat is gewoon een onderdeel van mijn stijl en de manier waarop ik emoties uitdruk. Er is niets mis mee om dramatisch of emo te zijn, of om het even wat goed voor je voelt. Wanneer het je helpt jezelf uit te drukken, moet je het omarmen.
Wat volgt er voor Abstracted Mind na de release van ‘Break Down Your Fears’? Wat zijn jullie grootste ambities met de band?
Momenteel zijn we heel gelukkig met de release. Het album werd bijzonder goed ontvangen door de luisteraars. Dat maakt ons heel blij, want het heeft veel tijd gekost om de plaat te maken en we hebben tijdens dat proces enorm veel geleerd. We willen het album blijven delen, meer mensen bereiken en de boodschap ervan verspreiden. Een tournee zou fantastisch zijn, net als meer festivals spelen. Tegelijk willen we nu ook genieten van de release van ons debuutalbum. We zijn echter al bezig met de plannen voor een tweede plaat. Onze aandacht is dus verdeeld over het voorstellen van dit album, het boeken van concerten en het werken aan wat hierna komt.
Spelen jullie het liefst in intieme zalen zoals Club Hell, of willen jullie uiteindelijk ook de grotere podia bereiken?
Hopelijk allebei. Optreden op de grote zomerfestivals behoort absoluut tot onze doelstellingen. Zulke dingen vragen tijd, maar we willen blijven groeien en uiteindelijk grotere podia bereiken.
Metal lijkt eindelijk minder door mannen gedomineerd te worden. Merken jullie die evolutie zelf ook? Wordt het voor vrouwen gemakkelijker om metal te spelen en erkenning te krijgen dan enkele jaren geleden?
Absoluut. Het wordt steeds beter. Sommige bands met vrouwen in een prominente rol zijn ondertussen heel succesvol en krijgen belangrijke plaatsen op festivalaffiches. Een band als Spiritbox is vandaag bijvoorbeeld bijzonder populair en Courtney LaPlante krijgt veel erkenning. Er blijft echter nog heel wat ruimte voor verbetering. Mensen moeten ophouden vrouwen volgens andere maatstaven te beoordelen. Ik sprak onlangs met een andere zangeres die zich afvroeg: “Wat als mensen beginnen te zeggen dat ik dik ben?” Helaas bestaat die angst omdat zulke opmerkingen werkelijk worden gemaakt. Je bezoekt geen metalconcert met mannelijke muzikanten om voortdurend te beoordelen of ze dik, dun, harig of wat dan ook zijn. Bij vrouwen wordt hun uiterlijk nog veel te vaak besproken. Op dat vlak is er absoluut nog werk aan de winkel.
Chester Bennington van Linkin Park bleef naar de monsters in zijn hoofd luisteren, tot die monsters hem uiteindelijk vernietigden. Suïcide is geen oplossing. Jullie muziek biedt een andere mogelijkheid: ze moedigt mensen aan om na te denken, die gevoelens onder ogen te zien en een uitweg te zoeken. Dat is wat ik persoonlijk uit jullie muziek haal.
Heel erg bedankt. Dat is precies wat we willen overbrengen: je bent niet alleen, zelfs wanneer dat zo aanvoelt. Je kunt je dagen- of wekenlang volledig terneergeslagen voelen, maar ook dan ben je niet alleen. In onze samenleving leeft bovendien het toxische idee dat je voortdurend oké, gelukkig en dankbaar moet zijn. Zo eenvoudig is het niet altijd. Mensen zouden zich niet schuldig mogen voelen omdat ze het moeilijk hebben.
Ik hoop jullie binnenkort opnieuw in België te zien, misschien bij een volgende albumvoorstelling. Blijf vooral doorgaan. Bedankt voor jullie tijd; het was bijzonder aangenaam om met jullie te praten
Bedankt voor dit fijne gesprek!
Naschrift van de katten
De katten zijn tevreden over het interview. Hun advies: blijf pluizig en luister naar Abstracted Mind! ?
LIVE 2026 Club Hell, Diest Female Fronted Violence Fest 2026 - Een kleurrijke ontdekkingstocht straight to hell!
Trix, Antwerpen - events
- 04 sept: Soul Diet
- 17 sept: Overpass
- 18 sept: Maddie Ashman
- 27 sept: Thee Sinseers
- 01 okt: Eli Oaks
- 01 okt: Hifive: Infinity knives & Brian Ennals
- 02 okt: Matt Meason (new date)
- 02 okt: B-Phace & Frilps Joe
- 03 okt: Samurai Pizza, Babybeard
- 03 okt: Cola
- 07 okt: Tje, Niels Orens
- 08 okt: Wu Lyf
- 09 okt: Imarhan
- 10 okt: Celebration of life
- 11 okt: Pip Millett
- 14 okt: Piffy
- 15 okt: Hifive:Maha
- 16 okt: Celebration of life
- 16 okt: Bellaire
- 17 okt: My new band believe, Jasper Llewellyn
- 20 okt: Big special
- 21 okt: Dave East
- 21 okt: Hifive:Plainhead
- 22 okt: Néomi, The Howling
- 25 okt: Angine De Poitrine, Gros mené
- 28 okt: Personal trainer, Library card
- 28 okt: Slayyyter, Kalika (ism FKP Scorpio)
- 28 okt: Hifive: Grote Geelstaart
- 29 okt: Cardinals
- 30 okt: IJsland
- 30 okt: Naomi Sharon
- 31 okt: Reünie M-Kids (ism Universal)
- 01 nov: Ryan Beatty
- 03 nov: Goldie Boutilier
- 04 nov: Leblanc
- 04 nov: Hifive:Ain’t
- 06 nov: Fatal move EP release ‘fubar’ supprts Bun Dem Out, Johnny unstopaable, Impact
- 07 nov: Brian Fallon & The Painkillers , Chris Farren
- 10 nov: Psychedelic Porn Crumpets
- 10 nov: Full circle
- 11 nov: The Veils
- 11 nov: Lily Seabird
- 12 nov: Cassi, Lemon Gelato tour
- 13 nov: Inside the circle
- 14 nov: Nick Hakim
- 14 nov: Lowye, VHS
- 14 nov: Swae Lee
- 18 nov: Blu samu
- 19 nov: Noor
- 19 nov: Nemezzz
- 20 nov: Jembaa groove
- 21 nov: Mixed waste & friends, Webstek + Znun
- 22 nov: Violent Vira
- 25 nov: Lisette, Catbug (double bil)
- 25 nov: Hifive:Grommet
- 26 nov: Kid Kapichi 'down the rabbit hole tour'
- 26 nov: Snelle (ism House Of Entertainment)
- 27 nov: Benny sings
- 28 nov: Ronker, Coilguns
- 29 nov: Inspiratiedag voor artiesten
- 30 nov: Horsegiirl
- 02 dec: Nieva Ella (ism Live Nation)
- 03 dec: Gren Lung, High On Fire, Gnome (ism Biebob)
- 03 dec: Cabal, Employed to serve, Cold culture
- 04 dec: Jet Van Der Steen
- 04 dec: Aghogho
- 05 dec: Spare kid
- 09 dec: Hiqpy
- 09 dec: Hifive: Internet girl
- 09 dec: Thrown, Counterparts, No Cure, Heavensgate
- 12 dec: Antoon (ism Live nation)
- 12 dec: Isabel Usher
- 15 dec: Chelsea wolfe + A.A. Williams (ism Live Nation)
- 17 dec: Hifive: Cowboyy
2027
- 14 jan: Floor Jansen (ism Live Nation)
- 15 jan: Bleech 9;3 (ism Live Nation)
- 20 jan: Comeback kid, Haywire, Whispers, Speedway
- 23 jan: Wage War, Invent Animate & Wind walkers
- 24 jan: White chapel, Sylosis, 200 stab wounds, Tribal gaze
- 24 jan: Too Many Zooz
- 29 jan: Almost Monday
- 31 jan: Amorphis, Insomnium, Unto others (ism Biebob)
- 03 febr: IJsland
- 04 + 05 febr: Milolaathetlukken
- 05 febr: Dagny
- 09 febr: Dead Poet Society
- 10 febr: Chat Pile
- 17 febr: Tramhaus
- 19 febr: Maan (ism Live Nation)
- 19 febr: Flowerolove
- 20 febr: Ila
- 21 febr: Movements, Gouge away
- 24 febr: Yin Yin-
- 25 febr: The Halo Effect, Lacuna coil (ism Biebob)
- 25 febr: Soak
- 26 febr: The Reytons
- 03 maart: King Buffalo, Spirit mother
- 07 maart: Sign of the swarms, Ten 56., Oceans ate Alaska, Face Yourself
- 07 maart: Kamelot, Cyhra (ism Biebob)
- 10 maart: Ciska Ciska
- 17 maart: Stella Lefty
- 20 maart: De Heideroosjes
- 31 maart: Westside cowboy
- 03 + 04 april: Samhain 2027 : Fluisteraars, Uktha, Spirit possession, Alcest, Agriculture, This gift is a curse, WAKE
- 08 april: teddybear
- 14 april: Emma Ruth Rundle, Cinder well
- 14 april: Jack Kays
- 14 april: Jack kays and his band
- 15 april : Jake Bugg
- 15 april: Ibibio sound machine
- 17 april: Frans Kalf
- 01 mei: Florence Road (ism Live nation)
- 11 mei: Nevermore (ism Biebob)
INFOS
Trix opent nieuw proefproject in een oude brouwerij als werkplek voor artiesten - info zie site
Trix presenteert: 'WE SHOULD TALK' - een klankbord in donkere dagen, voor muzikanten
18 en 30 jaar. Info via de site
De Nieuwe Lichting
Desertfest (ism Metadrone) - info zie site
filter festival
Filter festival filtert opnieuw de beste pop, rock, indie, en electronica uit het gigantische aanbod waarmee je om de oren wordt geslagen, en zetten die acts op één affiche en de diverse podia die Trix rijk is.
WE ARE OPEN
We organiseren naar jaarlijkse gewoonte ons Belgisch showcasefestival We Are Open. Gedurende twee avonden programmeren we alleen maar Belgische acts die je op vier verschillende podia aan het werk kan zien. In totaal zullen meer dan 40 acts zich aan het grote publiek komen voorstellen.
Lineup
De lineup bestaat enkel uit het beste dat ons Vaderland te bieden heeft
Sound Track - Poppunt en livesector organiseren samen ambitieus kansenparcours voor nieuw talent
Poppunt, Clubcircuit vzw, Ancienne Belgique, Formaat en de Brusselse Jeugdhuizen, Cactus Muziekcentrum, Het Depot, Muziekodroom, muziekclub N9, Trix, De Casino, Democrazy, De Zwerver, Het Entrepot, Nosta, Wilde Westen en 4AD presenteren Sound Track, een live- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie. Met Sound Track gaan een ongezien aantal spelers uit de Vlaamse en Brusselse muzieksector samen op zoek naar de sound van hun regio. Alle info via sound-track.be
Trix gaat op zoek naar Antwerps muziektalent
Alle info en inschrijvingen via www.trixonline.be/dezes
Trix lanceert ‘Doe maar’, een organisatie traject voor jonge organisatoren
Trix lanceert multidisciplinair co-creatietraject voor jonge makers
Muzikale zomerkampen
Absolute beginners - workshops zomervakantie
Handlangers: multidisciplinaire projecten met muziek als invalshoek
Business as usual: gratis infosessies voor jong muzikanten
Artists in residence : zie info site
Samenwerkingen met De Roma
FRAPPANTPOP
ACTIVITEIT - Workshops
‘Absolute beginners’: muziek maken is voor iedereen - een seizoen vol workshops voor jongeren
Trix en Rataplan smeden muzikale banden
Meer info op www.trixonline.be
Fons records news – New Trash – ‘Blue cheese’, single
Blue Cheese a new single by NEW TRASH
Het trio New Trash uit Leuven zal begin 2027 hun album 'The New Trash Album' uitbrengen bij ons. Natuurlijk willen we jullie al een hapje laten proeven en releasen we op vrijdag 2 oktober de single 'Blue Cheese'.
New Trash - Blue Cheese
single 02/10/2026
De hardwerkende, serieuze jongens van New Trash hebben een album geschreven en opgenomen waar zelfs de stijfste heupen geen dansje aan zullen kunnen weerstaan.
2027 wordt het jaar van ‘The New Trash Album’.
Hun debuutalbum belooft een volwaardige maaltijd te worden die de losheid van Pavement tracht te combineren met een energie die uit elk deel van de punkgeschiedenis put. Dit allemaal overgoten met een garagerocksausje, mede mogelijk gemaakt door de souschef van dienst (lees producer/mixer) Thomas Valkiers (Crackups, Double Veterans; producer van Equal Idiots, Kaat Van Stralen & Meltheads).
De eerste single (aperitief) Blue Cheese bevestigt dit alleen maar. Spitty fuzz, crunchy drumz, hongerige lyrics en een outro die enkel kan worden omschreven als teringherrie. Teringherrie waarbij alle boomers zich afvragen “en hoeveel kostte de studiotijd?”. Ne gehele “‘t is toch ni waar” of “wa doen ze nu weer” mag niet ontbreken aan uw luisterervaring.
Eén ding is duidelijk: deze drievuldigheid van energie richt zich recht tot de diepste hoeken van ieders hart, op zoek naar het speciale plekje dat in hun naam gereserveerd is.
Live
29/10 Cabron, Antwerpen + the Yummy Mouths
04/11 Django, Gent
13/11 JC Horizont, Meerhout + The Priceduifkes, Spitshakes, DJ Eppo Jansen
Elisabeth Klinck Trio - Op zoek naar de oerkracht van de stilte
Elisabeth Klinck Trio
deSingel (studio)
Sommige muziek vraagt je om even stil te staan en aandachtig te luisteren. Toen we Klinck Trio (*****) in april op BRDCST aan het werk zagen, raakte vooral de wisselwerking tussen Elisabeth Klinck, Adia Vanheerentals en Maya Dhondt ons. Hun viool, saxofoon en piano vonden elkaar in muziek die zacht en intiem klonk, maar tegelijk vol kleur en beweging zat. "Een bijzondere kruisbestuiving tussen deze drie, een balsem voor ziel en gemoed", schreven we.
In een later gesprek met Elisabeth Klinck vertelde ze ons dat ze met het trio wilde terugkeren naar een akoestische klankwereld; twee muzikanten met wie het bijzonder goed klikt. Het trio bracht ‘Silent Soundscapes’ naar de Muziekstudio van deSingel.
Die stilte vormde opnieuw de rode draad, al nam de muziek verrassende wendingen. Er waren intieme passages waarin je een speld kon horen vallen. Soms ruiste de saxofoon als een zacht briesje. Even later ontstond een opwindend samenspel van viool en sopraansaxofoon dat zelfs obscuur durfde te klinken. Ook de piano liet zich van verschillende kanten horen. Af en toe zwol het geluid aan tot een verrassende kracht. Juist die beweging tussen verstilling en uitbarsting hield onze aandacht vast. De lange stukken bevatten zoveel uiteenlopende soundscapes. Experiment en improvisatie maakten van deze 75 minuten dan ook een bijzonder intense luisterervaring.
Een afzonderlijk hoogtepunt aanwijzen lukt ons nauwelijks. De kracht van dit concert zat juist in de samenhang: iedere klank, stilte en uitbarsting maakte deel uit van een trip die je als geheel moest ondergaan. Ook achteraf blijft vooral die totaalervaring hangen.
Wat is de oerkracht van de stilte? We denken daarbij terug aan de lange wandelingen van vroeger, langs plekken waar nauwelijks een mens kwam. Je hoorde er bladeren ruisen, vogels tussen de takken en soms een wild dier dieper in het bos. De schoonheid van die omgeving bleef nog lang op je netvlies kleven.
Precies die ervaring riep Klinck Trio op. Zonder grote woorden of gebaren lieten de drie muzikanten hun instrumenten spreken.
Toen we de zaal verlieten, voelde het even alsof we van zo'n wandeling terugkeerden: stiller vanbinnen en met nieuwe beelden in ons hoofd.
Organisatie: deSingel, Antwerpen
Sony music latest news
Fleddy Melculy – COMPLOT (PINKER PART 2 Feat. Alex Agnew)
'COMPLOT (PINKER PART 2)' is de derde single in aanloop naar het vijfde studioalbum 'L’Avocat Du Diable', dat op 30 oktober 2026 verschijnt.
In het officieuze vervolg op hun culthit 'PINKER', haalt de band uit naar BMW-bestuurders zonder richtingaanwijzers en wielertoeristen die de openbare weg terroriseren, terwijl ze de theorie opwerpen dat beide groepen misschien wel dezelfde mensen zijn.
Voor deze release sloeg Fleddy Melculy de handen in elkaar met Alex Agnew, de populaire comedian en frontman van Diablo Blvd, die al jarenlang bovenaan het verlanglijstje van de band stond voor een samenwerking. Met zijn gastbijdrage zet hij extra kracht bij aan deze scherpe en satirische aanklacht tegen de grootste ergernissen op de Belgische wegen.
COMPLOT (PINKER PART 2 feat. Alex Agnew) - Single by Fleddy Melculy | Spotify
Purple Disco Machine, MEEK – Test My Luck
Purple Disco Machine kondigt zijn vierde studioalbum ‘COSMOTROPIA’ aan, dat op 30 april 2027 verschijnt.
De Grammy-winnende producer laat zich op het album inspireren door de kosmische disco- en space-rocksounds uit de jaren ’70 en ’80 en geeft alvast een voorproefje met de nieuwe single ‘Test My Luck’ featuring MEEK.
Tegelijk maakt hij plannen bekend voor een uitgebreide Europese live tour in het najaar van 2027.
Test My Luck - Single by Purple Disco Machine, MEEK | Spotify
Suzan & Freek – Pijnstiller
Op 13 november brengen Suzan & Freek hun nieuwe album ‘Pijnstiller’ uit. Dat kondigde het duo gisteren aan.
Ook verscheen gisteren de gelijknamige titeltrack.
Eerder dit jaar wonnen Suzan & Freek onder meer de Popprijs, waren ze te zien als coaches in The Voice of Holland en stonden ze met tien uitverkochte shows in GelreDome.
World's Greatest! - Single by Lil Nas X | Spotify
Lil Nas X – World’s Greatest!
Lil Nas X keert na anderhalf jaar terug met 'World’s Greatest', een persoonlijke single waarin hij terugblikt op zijn weg van een bescheiden begin naar wereldwijde bekendheid.
Het nummer is opgedragen aan zijn overleden moeder Tamikia Hill, die hem vaak meegaf: "walk by faith, not by sight", een boodschap die met de jaren steeds meer voor hem is gaan betekenen.
De videoclip werd opgenomen in zijn thuisstad Atlanta en brengt zijn jeugdherinneringen en huidige leven als artiest samen.
Met 'World’s Greatest' begint de artiest achter hits als 'Old Town Road' en 'MONTERO (Call Me By Your Name)' aan een nieuw hoofdstuk.
World's Greatest! - Single by Lil Nas X | Spotify
Rosa Linn – Music I Love
Rosa Linn luidt met haar nieuwe single ‘Music I Love’ een nieuw muzikaal hoofdstuk in na het wereldwijde succes van ‘Snap’.
De dromerige, filmische indiepoptrack combineert een melancholische sfeer met de herkenbare, positieve energie van haar doorbraakhit en ontstond samen met producer Rick Nowels en songwriter Madison Love.
Het persoonlijke liefdeslied markeert een terugkeer naar haar muzikale roots en is de eerste stap richting haar debuutalbum, waaraan ze momenteel werkt.
Music I Love - Single by Rosa Linn | Spotify
Angèle - Love Triangle (with Caroline Polachek & SebastiAn)
De Belgische popster Angèle, avant-pop singer-songwriter Caroline Polachek en de Franse producer SebastiAn slaan de handen in elkaar voor 'Love Triangle', een samenwerking tussen drie artiesten die zijn titel alle eer aandoet.
De krachtige, strakke elektronische productie met een high-fashion uitstraling laat Angèle in het Engels zingen, terwijl Polachek deels overschakelt naar het Frans.
De release komt op het moment dat Angèle aan haar meest ambitieuze internationale hoofdstuk tot nu toe begint, met haar album 'Instinct', dat op 16 oktober verschijnt, en een tournee door Europa en Noord-Amerika in 2027.
Love Triangle - song and lyrics by Angèle, Caroline Polachek, SebastiAn | Spotify
Céline Dion - Bonjour, Pardon, Merci (Bon Entendeur Remix)
Céline Dion werkt samen met Bon Entendeur, het Franse duo achter de wereldwijde hitremix van 'Le temps est bon', dat zijn kenmerkende electro-discosound toevoegt aan de remix van 'Bonjour, Pardon, Merci' (geschreven door Ycare).
Céline's Parijse concertreeks loopt nog tot 17 oktober, met 10 extra shows in mei 2027.
Als wereldwijd icoon heeft ze meer dan 260 miljoen albums verkocht, 21 miljard streams en 131 miljard views op korte video's.
Bonjour, Pardon, Merci (Bon Entendeur Remix) - song and lyrics by Céline Dion, Bon Entendeur | Spotify
ALBUMS
Judith – Panic First!
Judith stelt met 'Panic First!' haar debuutalbum voor, een persoonlijke plaat waarop ze haar luisteraars meeneemt in haar leefwereld.
Op de plaat toont de Belgisch-Nederlandse singer-songwriter zich van haar meest oprechte kant, met songs die balanceren tussen kwetsbaarheid, zelfspot en introspectie.
Het album bouwt verder op de sterke reeks singles die ze de voorbije jaren uitbracht, waaronder 'hi, how’s your girlfriend', 'self-made woman', 'i’d love to be in love' en de huidige single 'you did not sign up for this'.
Niels Destadsbader – Zo Kan Het Dus Ook
Het langverwachte vijfde album ‘Zo Kan Het Dus Ook’ van Niels Destadsbader is een feit.
Voor zijn nieuwe plaat putte Niels meer dan ooit uit zijn eigen leven. De voorbije jaren waren op zijn zachtst gezegd bewogen. Niet alles liep zoals gehoopt of verwacht, maar net daarin vond Niels inspiratie voor nieuwe muziek.
Het is een plaat over vallen en opstaan, over loslaten en vooruitkijken, over de onverwachte wendingen die het leven soms neemt.
Persoonlijker dan ooit, maar tegelijk herkenbaar voor iedereen die al eens heeft ervaren dat het leven niet altijd loopt zoals je het zelf had uitgetekend.
VINYL
Johnny Cash - Hello, I'm Johnny Cash
‘Hello, I'm Johnny Cash’ verscheen kort na het grote succes van de ‘Live At San Quentin’ plaat die toen nog hoog in de albumcharts stond. Daardoor kreeg dit album onterecht wat minder aandacht.
Nochtans vind je op ‘Hello, I'm Johnny Cash’ enkele schitterende originele Johnny Cash songs naast prachtig uitgevoerde covers.
Zo hebben we ‘See Ruby Fall’ (mee geschreven door Roy Orbison met zijn vrouw June op vocals) en één van zijn beste '70s hits, ‘Blistered’.
Het album haalde de top van de country charts en haalde een 6de plaats in de pop charts.
‘Hello, I'm Johnny Cash’ verschijnt vandaag als een limited edition van 2.000 stuks op blauw vinyl via Music On Vinyl.
Skepta – The Fork and Knife
Skepta, een van de meest invloedrijke namen binnen de Britse grime, keert op 6 november terug met zijn nieuwe album 'The Fork and Knife'.
De plaat brengt grime, garage, house, jungle en elektronische muziek samen en weerspiegelt zijn jarenlange onderdompeling in soundsystems, clubs en ravecultuur.
Ook zijn Brits-Nigeriaanse identiteit staat centraal, waarbij Skepta het leven tussen twee culturen juist als een kracht omarmt.
www.sonymusic.com
Sony music news - Niels Destadsbader brengt meest persoonlijke album, ‘Zo Kan Het Dus Ook’ uit
Vrijdag 2 oktober, is het langverwachte vijfde album ‘Zo Kan Het Dus Ook’ van Niels Destadsbader een feit. Voor zijn nieuwe plaat putte Niels meer dan ooit uit zijn eigen leven. De voorbije jaren waren op zijn zachtst gezegd bewogen. Niet alles liep zoals gehoopt of verwacht, maar net daarin vond Niels inspiratie voor nieuwe muziek. Het is een plaat over vallen en opstaan, over loslaten en vooruitkijken, over de onverwachte wendingen die het leven soms neemt.
Zo Kan Het Dus Ook - Album by Niels Destadsbader | Spotify
Persoonlijker dan ooit, maar tegelijk herkenbaar voor iedereen die al eens heeft ervaren dat het leven niet altijd loopt zoals je het zelf had uitgetekend.
Elke song op het album heeft ook een eigen verhaal. De afgelopen weken liet Niels zijn fans al mondjesmaat kennismaken met die verhalen. Elke week stelde hij via zijn sociale media twee nieuwe songs voor aan de hand van pure video’s, waarin hij vertelt over de mensen, momenten en ervaringen die aan de basis liggen van de muziek.
Niels Destadsbader: “De afgelopen jaren heb ik gemerkt dat er ook een keerzijde aan de medaille is. En dat het ook stevig mis kan lopen. Mijn relatie liep stuk, mijn huis brandde af en ik kreeg veel kritiek te verduren. Zo kan het dus ook. Meteen de titel van mijn vijfde album. En toch is dit geen triestige plaat geworden. Want die ervaringen hebben mij ook veel gegeven. Het heeft me gemaakt wie ik vandaag ben en heeft me gebracht waar ik nu sta. Met de meest persoonlijke plaat die ik ooit maakte. En wellicht hoor je dat zelf ook. Elke zin die ik schreef, vertrok vanuit mijn hart en nooit vanuit mijn hoofd. Want zo kan het dus ook.”
Lang hoeven fans trouwens niet te wachten om ‘Zo Kan Het Dus Ook’ live te beleven. Morgen, zaterdag 3 oktober, stelt Niels zijn nieuwe muziek officieel voor tijdens een exclusieve albumvoorstelling in de Antwerpse Stadsschouwburg. Eind oktober volgt er ook nog eentje in Capitole Gent. Tijdens deze albumvoorstellingen krijgen de nieuwe nummers volop een plek op het podium en brengt Niels de persoonlijke verhalen van ‘Zo Kan Het Dus Ook’ samen met zijn band tot leven.
Niels Destadsbader komt thuis
Nog meer goed nieuws voor de fans van Niels. Al jaren rijden ze naar de andere kant van het land om hem bezig te zien. Deze keer maakt Niels zelf de oversteek en komt hij thuis. Samen met zijn band, vanaf januari 2027 in het dichtstbijzijnde theater. Hij brengt er een mix van kersvers werk en absolute monsterhits. Net zoals het nieuwe album ‘Zo Kan Het Dus Ook’ wordt het bezoek aan de theaters persoonlijker dan ooit. Niels en zijn ensemble zijn klaar om de mooiste en meest intieme theaters van het land te veroveren.
‘Zo Kan Het Dus Ook’, het nieuwe album van Niels Destadsbader, is vanaf nu te bestellen www.sonymusic.com
Tickets voor de albumvoorstellingen en theatershow ‘Niels Destadsbader komt thuis’ zijn te verkrijgen via www.nielsdestadsbader.be + www.show-time.be
Live Nation concert – Naïka
Naïka Presents The Grand Tropical Tou
Op woensdag 17 februari 2027 in La Madeleine, Brussel
Op donderdag 18 februari 2027 in La Madeleine, Brussel – extra show
"Full speed, on the way", zingt Naïka in een van haar hits. Een motto dat haar op het lijf geschreven is: na twee uitverkochte concerten in de Botanique en een indrukwekkend optreden op Couleur Café deze zomer, keert de artieste twee avonden terug naar België voor een show in La Madeleine in Brussel. Een niet te missen kans om een van de snelst opkomende sterren van de internationale muziekscene live aan het werk te zien.
Naïka werd geboren in Miami en heeft Frans-Haïtiaanse roots. Haar multiculturele achtergrond en levenservaringen vormen de rode draad doorheen haar identiteit, haar muziek en haar artistieke universum. Omdat ze opgroeide tussen de Caraïben, de Zuidelijke Oceaan, Afrika, Europa en de Verenigde Staten, omschrijft ze zichzelf als een 'Third Culture Kid'. Die wereldwijde invloeden versmelt ze naadloos met pop, R&B en soul. Als onafhankelijk artieste verzamelde Naïka intussen meer dan 2 miljoen volgers en ruim 165 miljoen streams. Ze brak internationaal door met het nummer "Sauce", dat te horen was in een Apple-spot, en scoorde daarna de ene hit na de andere met nummers als "1+1", "6:45" en "ONE TRACK MIND". Haar debuutalbum 'ECLEISA' is tot nu toe de meest volwaardige expressie van haar muzikale identiteit. Het brengt invloeden uit Haïti, Frankrijk, Madagaskar en de Verenigde Staten samen in een unieke mix van Engels, Frans en Haïtiaans-Kreools. Ook live kent Naïka van geen stoppen: aan beide kanten van de Atlantische Oceaan speelt ze voor uitverkochte zalen. Ze stond al op heel wat toonaangevende podia wereldwijd, waaronder het Internationale Jazzfestival van Montréal, Somerset House in Londen, Dubai, Caïro en het Soundstorm Festival in Saudi-Arabië. In La Madeleine belooft ze opnieuw een meeslepend optreden neer te zetten, gedragen door haar krachtige stem en nummers die even intiem als universeel zijn.
TICKETPRIJS: €37,80 - inclusief servicekosten
Via Friendly Fire: op 15 februari 2027, Gashouder A’dam
www.livenation.be
Even voorstellen – De Delvers – Bonkt!
De Delvers keren met Bonkt! terug naar hun karakteristieke newwavegeluid. Na hun eerdere werk keren De Delvers terug met Bonkt!, een indringende single die zich afspeelt op het snijvlak van persoonlijke en maatschappelijke ontwrichting.
https://www.youtube.com/watch?v=gKHfmtxU35k&list=RDgKHfmtxU35k&start_radio=1
Met een minimale tekst en een bijna mantra-achtige herhaling ontvouwt zich een verhaal dat verschillende richtingen uit kan. Is Bonkt! een lied over oorlog en de verwoesting die achterblijft? Of gaat het over een liefdesrelatie die in één ogenblik onherstelbaar breekt? De Delvers geven geen antwoord. Net daarin schuilt de kracht van het nummer.
Regels als ‘De bom is ontploft’, ‘We raakten niet gewond’ en ‘Waar is het huis dat hier stond’ krijgen daardoor meerdere betekenissen. Soms blijft een lichaam ongedeerd, terwijl een thuis, een vertrouwen of een leven volledig instort. De bom is niet alleen een explosief, maar ook een metafoor voor het moment waarop alles verandert.
Muzikaal bouwt Bonkt! op herhaling, spanning en dynamiek. De stuwende ritmesectie en bas, de huilende synths en de gelaagde gitaarpartijen verwijzen naar de donkere romantiek van de jaren tachtig, zonder nostalgisch te worden. De Delvers kiezen niet voor een kopie van het verleden, maar voor een eigentijdse vertaling van een geluid dat in deze tijden opnieuw verrassend actueel klinkt.
Met Bonkt! levert De Delvers geen protestlied en evenmin een klassieke liefdessong. Het is een nummer over de onzichtbare scherven die mensen met zich meedragen. Over de schok die nog lang blijft nazinderen, zelfs wanneer de rook is opgetrokken.
Want soms raak je niet gewond.
En toch is alles kapot.
Bonkt is de derde single uit het te verschijnen derde Delvers album ‘zwarte siroop’ dat opnieuw bij het Gentse label Wagonmaniac zal verschijnen.
Dries Emmerechts:Zang, gitaar
Menno Buggenhout: Gitaar
Laurens Primusz: Gitaar,Synth, Zang
Tom Kets: Bas,Zang, woordleverancier
Le Watermoulin, Tournai - events
3 oct: Chris Imler, avventur, 2nd match
15 oct: SEGO (us) - Degurutieni (jp)
30 oct : cine water
12 nov: Edging (us)- Teledetente 666
26 nov: lemongrab
INFOS
https://watermoulin.bandcamp.com/releases
LE WATER MOULIN, 207, Boulevard Eisenhower, 7500 Tournai, Belgium
T*F*U - nieuwe naam, nieuwe bezetting, nieuwe energie, nieuwe EP
Two Fingers Up is niet meer. Lang leve T*F*U.
De band maakt een stevige doorstart met een vernieuwde bezetting, een compleet herwerkte set en een nieuwe EP die op 1 oktober verschijnt.
Met Tom (ex-The Heartaches) achter de microfoon en Sander (ex-Enemy Rose) op drums heeft T*F*U een nieuwe muzikale dynamiek gevonden. De bestaande nummers werden grondig onder handen genomen en kregen een nieuwe, energieke invulling. Het resultaat is een band die duidelijk een nieuwe fase is ingegaan, zonder de energie en attitude uit het verleden achter zich te laten. Qrizz & Stef (Funeral Dress) en Seba (Killed By Hippies) bleven trouw op post.
De eerste optredens met de nieuwe bezetting lieten meteen zien dat T*F*U klaar is voor de volgende stap. De reacties van het publiek waren bijzonder enthousiast en de shows smaakten duidelijk naar meer. Intussen bleef ook de sector niet onopgemerkt: zowel nationale als internationale bookers tonen interesse in de vernieuwde band.
Op 1 oktober wordt de nieuwe EP officieel uitgebracht. Een fysieke release op vinyl volgt later.
Denk aan de melodische furie van moderne hardcore zoals Turnstile of Angel Du$t, de smerige punch van The Stooges, de swagger van Social Distortion, de rauwe intensiteit van US Bombs, de straatmentaliteit van The Clash en de roekeloze urgentie van de vroege Rancid, dit allemaal door de goot gehaald en volume op elf gedraaid.
Trashrock met punk-DNA, als we het dan toch een naam moeten geven.
T*F*U is klaar voor een nieuw hoofdstuk.
De naam is veranderd. De bezetting is veranderd, de songs zijn herschreven. De energie is echter gebleven.
Even voorstellen - ᖴOᑌTᒪOOᔕ - Zeehrond
Op vrijdag 2 oktober verschijnt Zeehrond, de nieuwe single van ᖴOᑌTᒪOOᔕ.
Zeehrond - Single by Foutloos | Spotify
2026 is een goed jaar voor ᖴOᑌTᒪOOᔕ. Niet alleen was het trio artist in residence in De Grote Post en pikte radiozender Klara de single Speelkleeren op, ook selecteerde Lefto de track Gevaarluk voor het compilatiealbum Jazz Cats 4 op SDBAN Records. Dat album mogen ze nu woensdag mee live voorstellen in de AB.
Om dat te vieren lost ᖴOᑌTᒪOOᔕ op vrijdag 2 oktober de nieuwe single Zeehrond, die tot stand kwam in de studio's van De Grote Post. Geïnspireerd en uitgedaagd door de vlasinstrumenten van bouwer Tim Duerinck tast de band de grenzen van de bijzondere combinatie altviool, bas en drum af. De vlas-altviool laat toe om de klassieke strijkersklank te verrijken met distortion en feedback, en zet de deuren open voor een geluid dat massief en avontuurlijk is. Live, schurend en zonder vangnet, dat is de richting die ᖴOᑌTᒪOOᔕ met Zeehrond uitgaat.
ᖴOᑌTᒪOOᔕ is een instrumentaal trio dat bestaat uit altviolist Esther Coorevits (Nemø ensemble, Floris Francis Arthur, Ward Dhoore), bassist Jonas Bruyneel (momoyo, Vincent Coomans) en drummer Renaud Debruyne (Ronny Wondr). Bij ᖴOᑌTᒪOOᔕ gaan sferische improvisaties op altviool samen met funky baslijnen en uitdagende grooves. Foutloos speelde shows in België, Nederland en het Verenigd Koninkrijk, waaronder het Wilde Westen, De Grote Post en AB. De single Speelkleeren werd opgepikt door radiozender Klara. De single Gevaarluk werd opgenomen op het compilatiealbum Jazz Cats 4 van SDBAN Records
Live
30/09 AB Brussel
08/10 Music Mania Gent
09/10 Crate Records Kortrijk
Credits
Muziek: Esther Coorevits, Renaud Debruyne, Jonas Bruyneel
Productie: Jonas Bruyneel in De Grote Post Studio
Mix: Jonas Bruyneel in Studio Wellington
Mastering: Renzy Saerens
Label: Wellington Records
Releasedatum: 02/10/2026
bron: Wellington records
Even voorstellen - Sharp Cookies - Always On
Sharp Cookies brengt Always On uit, de eerste single van hun debuutalbum Songs for a Pony (Wellington Records, voorjaar 2027).
Always On
Verveling is een bron van creatie. Het had een uitspraak van Dirk De Wachter kunnen zijn, maar het is de boodschap achter de nieuwe single van Sharp Cookies, geproducet door Gianni Marzo en Brecht Plasschaert (Isbells/Marble Sounds).
Always On vertelt het verhaal van een onbezonnen jeugd ergens in de jaren ‘80, zonder gsm’s en laptops, en plaatst die tegenover opgroeien in deze tijd vol prikkels en non-stop actie. Het resultaat is een scherpe gitaarpopsong waarin TikTok en aanverwante sociale platformen een veeg uit de pan krijgen en waarin een lans wordt gebroken voor verveling en dagdromen.
In het industrierijke Hoboken begon Sharp Cookies in 2021 het fijnste stof uit zijn instrumenten te kloppen. Onder een loden zon zwoeren de bandleden niet te rusten vóór ze de ideale gitaarpopsong hadden gemaakt.
Frontman en radioman Herwig Verhovert gooide na jaren radiowerk (VRT Radio 1, Radio 2, Klara) zijn microfoon over de haag en begon verhalen in songs te gieten. Tim Wuyts (gitaar), Toon Dockx (bas) en Maarten Fivez (drums) maken de Cookies compleet. In het voorjaar van 2027 brengt de band een eerste full-album uit: Songs for a Pony (Wellington Records).
CREDITS
Music: Herwig Verhovert
Lyrics: Herwig Verhovert/Johan Ramaekers
Productie: Gianni Marzo en Brecht Plasschaert in Studio Beertje/Gent
Fotografie: Lotte Marien
Label: Wellington Records
LIVE
2 oktober De Kaleidoscoop Mortsel
30 oktober Novonov Hoboken
18 november Django Gent
27 november ‘t Stamineeke Webbekom
9 januari 2027 Zappa Oosterzele
bron: Wellington records
10 februari 2027 Charlatan Gent
Even voorstellen – Kids of the Elephant – Make your call on me
Wat als Parcels tongzoent met Daft Punk op een concert van Jamiroquai? Dit is ongeveer hoe je Make your call on me, de nieuwste single van Kids of the Elephant, kan omschrijven. Funky gitaren, strakke grooves en een refrein dat zich zonder veel moeite in je hoofd nestelt.
Make your call on me - song and lyrics by Kids of the Elephant | Spotify
Achter Kids of the Elephant zit William Clarx, een Brusselse muzikant die zijn dagen verdeelt tussen twee behoorlijk verschillende werelden. Overdag werkt hij als arts, 's avonds verdwijnen de inkomsten van zijn consultaties opnieuw in studio's, muzikanten en platen.
Wat begon met demo's in een kleine homestudio groeide ondertussen uit tot een band die al op podia stond van festivals zoals Brussel Brost, de Gentse Feesten, Suikerrock tot zelfs in Luxemburg en Italië. Met Make your call on me bouwt KOTE verder aan die eigen mix van funk, pop en psychedelische invloeden.
De inspiratie voor de single is minder zorgeloos dan de muziek doet vermoeden. Clarx schreef het nummer na het einde van een drie jaar lange relatie, over iemand volledig willen kiezen terwijl die ander met één voet buiten de deur blijft staan. Maar in plaats van er een zoveelste break-upballad van te maken, gooit Kids of the Elephant het verdriet de dansvloer op.
Het resultaat is bitterzoete funkpop die tegelijk vertrouwd en fris klinkt: melancholie onder een laag funky gitaren, synths en groove. Een nummer over niet kunnen loslaten dat vooral één ding doet: je in beweging krijgen, en doorgaan.
The Elephant marches on.
V2 records news – Spinvis maakt soundtrack en acteerdebuut in ‘Toutes Directions’ van Noël Loozen
SPINVIS maakt soundtrack en acteerdebuut in Toutes Directions van Noël Loozen
EP "TOUTES DIRECTIONS" UIT OP 9 OKTOBER
LUISTER HIER NAAR SINGLE "JE DOIS ME PERDRE"
Je Dois Me Perdre - song and lyrics by Spinvis | Spotify
Voor Toutes Directions, het speelfilmdebuut van Noël Loozen, schreef Spinvis de muziek, die een nominatie voor een Gouden Kalf voor Beste Muziek ontving. Vandaag beleeft de film zijn wereldpremière als slotfilm van het Nederlands Film Festival.
Op 9 oktober verschijnen vijf stukken van Toutes Directions op 10-inch vinyl en CD. Je Dois Me Perdre en Luik staan al op de streamingdiensten.
Spinvis: "Hoe zoiets dan gaat. Noël (Loozen) bood in 2023 aan om de video voor het liedje Paradijs te maken. Ja, heel graag natuurlijk. En omdat hij niet alleen uitzonderlijk getalenteerd is maar ook een zeer tof peertje is, besloten tientallen superprofs uit de filmwereld daar gewoon aan mee te werken. In zijn tingeltangelhersenpan had hij een beeld over de betekenis van het nummer. Eindelijk iemand die wist waar het over ging. Het werd een fantasmagorische productie die in de echte wereld miljoenmiljard euro had gekost. Ons budget was eindeloos enthousiasme. Zoiets zal velen niet onbekend voorkomen. De drive tot 'maken' in de creatieve industrie is soms op het randje van zelfdestructie.
Enfin, Noël was toen al flink gevorderd met het schrijven en produceren van zijn eerste speelfilm. Ik mocht de muziek maken. Na afloop van de Paradijs video vroeg hij of ik een rolletje wilde spelen in die film. Toutes Directions zou die heten. Mijn personage heet Wum. Hij was ooit gevierd popmuzikant, maar zit nu (god weet wat er met die man is gebeurd) tot aan zijn nek in het gips en wordt in een rolstoel door Sjef, chauffeur van een busje en 'main character' van film van hot naar her gereden.
Ik zal verder maar niet vertellen hoe het verder gaat. Ik zou iets over de muziek schrijven. Het grootste gedeelte van Toutes Directions speelt zich af in Frankrijk en ik had veel plezier om wat liedjes te maken die zo goed mogelijk voldoen aan het beeld van wat in ons collectief idee een Frans popliedje is. Donne Moi Ta Main is gezongen door Evi de Jean die Céline Dion doet vergeten. Tekst is van Saartje Van Camp. De tekst van Toutes Toi is van onze vriend Brüny, die het ook zong. (en tevens bassist is van het Brusselse punkgezelschap Nervous Shakes). Je Dois Me Perdre,...ik moet verdwalen om je te vinden...is een tragisch liefdeslied (zijn er andere?) Otonomi is een trippie liedje met alle acteurs. Er zit natuurlijk ook instrumentaal 'score' muziek in de film. Luik is daar een voorbeeld van.
Mon Dieu, het was wel weer een avontuur."
Starman records news - Yerra Yerra - Nieuwe single "Secret Garden"
(02/10/26) "Secret Garden"
Secret Garden (radiomix)
Yerra Yerra is een Belgische (Limburg) alternative band. Hun verfijnde geluid, diep geworteld in het nu, combineert rauwe kracht met verrassende finesse en ongepolijste emoties. De band brengt een zeer overtuigende mix van heavy rock, punk en wave met invloeden uit de jaren 80/90, zonder al te veel aandacht te besteden aan de grenzen van elk genre. Alles kan bij Yerra Yerra, zolang het maar leidt tot een explosieve liveset, zoals al vele malen is bewezen op talrijke Belgische en Nederlandse podia.
Het veelgeprezen debuutalbum van Yerra Yerra kwam uit in 2023 en leverde hen naast vele goede recensies en veel livewerk ook de status van Belofte van de Maand bij Radio Willy op, compleet met een bijbehorende livesessie.
Nu onder de vleugels van Starman Records wordt er nieuw werk uitgebracht. De eerste singles uit deze samenwerking waren “Nepal”, “Do It Again” en “Mad About You” geproduceerd door Thomas Valkiers (Meltheads, Kaat Van Stralen, Equal Idiots, The Haunted Youth…) die ook nu weer tekende voor de productie.
www.starmanrecords.com
Pias news – Ozark Henry deelt nieuwe single ‘dreamer’
OZARK HENRY DEELT NIEUWE SINGLE "DREAMER"
Sommige songs ontstaan bijna vanzelf, andere krijgen pas gaandeweg hun definitieve vorm. Dreamer, de nieuwe single én titeltrack van het aankomende album van Ozark Henry, behoort tot die laatste categorie.
Piet Goddaer bouwde het nummer volledig in zijn thuisstudio, laag per laag en van de grond af op. De mix is van Paul Geluso, de mastering van Morten Lindberg. Samen brachten ze de verschillende lagen samen in een driedimensionale sound waarin elk detail zijn plaats krijgt.
Ook de titel is bewust gekozen. Een 'dreamer' is iemand die verder kijkt dan wat vandaag mogelijk lijkt: een visionair die zich een andere toekomst voorstelt en die vervolgens probeert te realiseren. Tegelijk verwijst het woord naar de politieke betekenis van de DREAM Act, die betrekking heeft op jonge immigranten die in de Verenigde Staten zijn opgegroeid, maar geen zekerheid hebben over hun verblijfsstatus.
Die verschillende betekenislagen komen samen in het nummer. De politieke dimensie wordt niet letterlijk uitgesproken, maar is wel voelbaar. Dreamer gaat over een toekomst opbouwen in een omgeving die je niet vanzelfsprekend accepteert. Over blijven creëren en geloven in een toekomst die nog niet officieel is goedgekeurd. Het refrein vat die houding samen in een eenvoudige maar vastberaden boodschap: "nog altijd hier, nog altijd aan het bouwen, nog altijd aan het dromen."
Muzikaal kiest Ozark Henry met Dreamer voor een andere aanpak dan op het vorig jaar verschenen August Parker. De nieuwe single klinkt lichter en beweeglijker, met een nerveus ritme dat steeds meer snelheid opbouwt en in het refrein volledig openbreekt.
tourdata via fkp scorpio www.fkpscorpio.be
Dreamer is tot in de kleinste details uitgewerkte popmuziek voor wie écht luistert.
Dreamer - song and lyrics by Ozark Henry | Spotify
Pias news – Mogwai release ‘Underground’ ft Iggy Pop
MOGWAI RELEASE "UNDERGROUND" FT. IGGY POP
NEW SONG LIFTED FROM FORTHCOMING CAREER-SPANNING COLLECTION 'HAPPY TEARS'
Roundcube Webmail :: [PIAS] - MOGWAI release new track with IGGY POPOUT JANUARY 8, 2027 VIA ROCK ACTION RECORDS
05.11.2026 — LE FORUM, LIÈGE
13.11.2026 — BOZAR, BRUSSELS SOLD OUT
Mogwai today announce a new 30-year, career-spanning compilation Happy Tears, heralded by the release of a pulverising brand new song Underground, featuring the legendary Iggy Pop, available to stream and download now.
In his book Spaceships Over Glasgow: Mogwai, Mayhem and Misspent Youth, Mogwai's Stuart Braithwaite writes of how Iggy — solo and with his band The Stooges — is a defining artist in his life: "Hearing the Stooges had been a life-changing moment for me. Their self-titled album was pretty much my bible. It was druggy, dumb and completely primal. I'd never heard anything quite like it and even though that band had pretty much fallen apart by the time I was born, I grew to love the three Stooges albums as much as any music I'd heard. I had a VHS video of Iggy playing live and I watched it over and over. His performance was unlike anything or anyone I'd seen before. The spectacle was great but it was his voice and songs that really captured me."
Speaking about their collaboration, Iggy says: "I've always liked Mogwai. The opening of the track reminded me of the crushing modern loneliness. The sung vocal, which was arranged by Matt Sweeney, felt like it was made for someone who is pissed off and doesn't mind saying so."
As with their debut single Tuner in 1996, Happy Tears is being released via the band's self-owned and run record label Rock Action Records, also celebrating its 30 year anniversary this year. Alongside the new single, Happy Tears features highlights and rarities from across the band's discography, including a previous digital only single and a special new re-working of New Paths to Helicon 1, titled Brand New Paths to Helicon 1, featuring the Budapest Art Orchestra, orchestrated by Adam Wiltize (A Winged Victory For The Sullen, Stars Of The Lid). Happy Tears will be released on 8th January 2027 and available in 2xLP and 4xLP versions, as well as 2xCD and digital download. The special 4xLP edition of the collection features 13 additional tracks, six of which are previously unreleased, alongside two remixes, two live tracks and three rarities.
Alongside the new collection, Mogwai have teamed up with creative studio Cup & Nuzzle (Transmissions: The Definitive Story Of Joy Division And New Order) for a new feature-length audio documentary Happy Tears: The Story of Mogwai, telling the band's story in their own words for the first time. Narrated by Cup & Nuzzle founder and BBC 6 Music presenter Matt Everitt, Happy Tears: The Story of Mogwai is an oral history of three decades of inspiration, independence, music and friendship. The documentary is also released 8th January 2027 and available for pre-order now as part of the Happy Tears deluxe bundle as a 2.5-hour audio file or as a standalone download.
The band have announced a run of shows in Europe this November, culminating in two special hometown shows at Glasgow's Royal Concert Hall. The tour follows a summer of festival dates and one-off shows across the world. Mogwai will be performing songs from across their discography, including their 11th studio album The Bad Fire, released last year to considerable critical acclaim.
Crossing Border 2026 - de vinger aan de pols van de literatuur- en muziekwereld
Met o.a. R.F. Kuang, Tony Tulathimutte, aja monet en Hendrik Lasure
8 november in de Arenberg
Op 8 november bezet Crossing Border de Antwerpse Arenberg met internationale fictie-auteurs, Belgische kleppers, spannende debutanten en heel wat muzikaal talent. Het internationaal literatuur- en muziekfestival presenteert een actueel belevingsprogramma met schrijvers uit onder meer Egypte, Servië, Palestina, Syrië en de Verenigde Staten. Verwacht ook heel wat firsts: Adania Shibli, Rebecca F. Kuang en Tony Tulathimutte reizen zo voor het eerst af naar de lage landen, al dan niet met een nieuwe roman onder de arm. aja monet en Hendrik Lasure presenteren elk nieuwe muziek. Naast talks, signeersessies, performances en een grote bookshop, is er het Grote JMHB Pyschotraumatische Boekenbal als afsluiter van de avond, een hommage aan cultauteur Jean-Marie Berckmans, met onder meer Tom Lanoye, Jeroen Olyslaegers en Vitalski.
Een feest voor de literatuur
De Antwerpse Arenberg is op 8 november de hotspot van de literatuurwereld uit binnen- en buitenland. Zo presenteert Astrid Haerens er haar nieuwste roman Erosie, Dominique De Groen gaat dieper in op haar genre-bending succes Corpus Britney, en Oscar van den Boogaard kondigt het vervolg aan op zijn eigenzinnige biografie over de Antwerpse Zes.
Ook internationale hoogvliegers zijn te gast voor een gesprek rond hun nieuwste boek. Adania Shibli, een van de belangrijkste Palestijnse schrijvers van het moment, werd voor haar succes Minor Detail bekroond met de LiBeraturpreis en vervolgens geweerd van de Frankfurter Buchmesse. Journaliste Layla El-Dekmak duikt met Shibli in haar nieuwste roman Misleiding, een brandend actueel werk over landonteigening en de onderwerping van het Palestijnse volk. Tony Tulathimutte brak in de Verenigde Staten door met Rejection, een humoristisch en scherp relaas over daten in ons digitale tijdperk. De briljante satire schopte hem tot cultfiguur in de literatuurscene. Vorig jaar werd zijn boek vertaald naar het Nederlands, een uitgelezen moment dus voor een eerste bezoek aan België. Ook Catherine Lacey steekt de plas over. De gedurfde schrijfster gaat met Uschi Cop in gesprek over haar lichtjes surrealistische en verrassende roman Biografie van X. Een weduwe stort zich op de biografie van haar net overleden partner, tevens baanbrekend kunstenares. Het surreële dringt langzaamaan het realistische verhaal binnen.
De Servische Barbi Marković graaft voor Het laatste elftal in haar jeugdherinneringen. Het verhaal is opgehangen aan de voetbalwedstrijd Joegoslavië-Argentinië op het WK in 1990, aan de vooravond van de Joegoslavische Burgeroorlog. Het leverde Marković - als eerste vrouw ooit - het Beste Voetbalboek van het Jaar in Duitsland. Moderator Melissa Giardina, zelf kunst- én voetbalfan, gaat met de schrijfster in gesprek rond het virtuoos spel tussen sportcommentaar, herinneringen aan voetbal, haar vader en een mythisch Joegoslavië. Ook Abdelrahman ElGendy put uit zijn eigen verleden. In zijn aangrijpende memoire Huna gaat hij terug naar Caïro, 2013. Samen met zijn vader werd hij zes jaar lang als politiek gevangene opgesloten en tot het uiterste gedreven. Het levert een indrukwekkend en provocerend debuut op, dat net voor Crossing Border uitkomt.
Tot slot geeft de Amerikaans Young Adult-auteur Rebecca F. Kuang een voorproevertje op het festival. Na internationale bestsellers als Babel en Yellowface stelt ze op 4 november haar nieuwste boek Mijn zomer in Taipei voor in de Bourlaschouwburg, gevolgd door een signeersessie.
Het Grote JMHB Psychotraumatische Boekenbal
Het volledige oeuvre van Jean-Marie Berckmans (1953-2008), de Antwerpse cultauteur à la Charles Bukowski, werd dit najaar gebundeld in Barakstad. Crossing Border zorgt voor een passend feest met een anderhalf uur durende explosieve slotshow boordevol muziek en literatuur.
Tom Lanoye bijt de spits af en leest voor uit JMHBs oeuvre op de ritmes van Teun Verbruggen en Nicolas Rombouts (aka Bloednoot). Berckmans liefde voor muziek drong door tot in zijn boeken en blijft tot vandaag muzikanten inspireren. Rudy Trouvé, medeoprichter van dEUS, ontspint een soundtrack over video's waarin Berckmans zelf voorleest. Duo's dichters-muzikanten zoals Veelvraat (Gert Vanlerberghe, Tom Tiest en Domxh) en Morgen De Knoop (Alex Deforce en Jan Tromp) duiken in zijn werk. Ook Jeroen Olyslaegers kan niet ontbreken.
Vitalski voorziet een eenmalige reünie met de kornuiten van Circus Bulderdrang, het absurdistische ensemble uit de jaren 1990 waar ook Berckmans deel van uitmaakte. Zijn nummers zorgen voor een anarchistische en wilde mix van muziek, performance en literair vuurwerk.
Lekker muzikaal
Verder stelt de Amerikaanse aja monet haar nieuwste album the color of rain voor. De activistische bluesdichter stroomt tussen slam poetry, R&B en jazz. Zo overstijgt ze steevast de genrehokjes met onder meer een passage op het North Sea Jazz Festival en een Grammy voor Best Spoken Word Poetry Album. Ook Hendrik Lasure teaset zijn nieuwe soloalbum op Crossing Border. Verwacht je aan eigenzinnige kleinkunst met jazz-invloeden. Tot slot zijn er nog de Londense textielkunstenaar Flora Hibberd, die synth-achtige pop door 17e-eeuwse traditionele muziek weeft, en Dan English - uit Iowa -, met weelderige bezweringen en muzikale diepten.
Crossing Border is vooral een beleving: veel literatuur, muziek, een signeersessie na elk gesprek met een auteur, de installatieperformance van Ruben Mardulier die goochelt met poëzie en circus, en koffiediklezingen door Tülin Erkan. Flemish Review de la Poëzie maakt het programma af met drie intieme duodates met Nederlandstalige en Franstalige dichters. Afspraak op 8 november in de Arenberg, Antwerpen.
Over Crossing Border Antwerpen
Crossing Border Antwerpen brengt elk jaar gerenommeerde en opkomende auteurs en muzikanten samen voor een uniek festival waar verhalen, ideeën en muziek elkaar ontmoeten. Vanuit een internationale blik maakt het festival ruimte voor nieuwe perspectieven, artistieke experimenten en onverwachte kruisbestuivingen tussen disciplines. Met gesprekken, optredens en performances biedt Crossing Border een podium aan stemmen die inspireren, uitdagen en verbinden. Crossing Border Antwerpen wordt georganiseerd door Arenberg en Boeken & Letteren stad Antwerpen in samenwerking met Crossing Border Nederland in het kader van November Boekenmaand en met steun van Literatuur Vlaanderen.
www.crossingborder.be
Nederlands 
Français 
