logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Search results (15439 Items)

Belgian Blues Challenge 2026 – Finale op 17 oktober 2026, CC De Steiger, Menen

Geschreven door

Belgian Blues Challenge 2026 – Finale op 17 oktober 2026, CC De Steiger, Menen

Op zaterdag 17 oktober vindt de live-finale van de Belgian Blues Challenge 2026 plaats. Dit is een productie van de Belgian Blues Federation. Voor de praktische organisatie is dit keer Cultuurcentrum De Steiger in Menen onze partner.
De deuren zwaaien er om 19.30 u. open. Vanaf 20.00 u. spelen acht finalisten elk een set van twintig minuten. Er is een professionele jury, bestaande uit artiesten, organisatoren en mediamensen.
Hieronder vindt u de finalisten in de volgorde waarin ze zullen optreden. Deze volgorde werd door loting bepaald. De winnaars mogen België vertegenwoordigen op de European Blues Challenge 2027 en de International Blues Challenge 2028.

Mad Matty
The Blowfield Kings
Tom Beardslee & The Stevies
The Dogs Atomic Acoustic Blues
Little Chris
Black Label
HoodooMan
Madcat’s Roughriders

https://www.ccdesteiger.be

The Afghan Whigs

The Afghan Whigs - Een rotvaart aan stekelige pletwalsriffs en melodramatische powerballads

Geschreven door

The Afghan Whigs - Een rotvaart aan stekelige pletwalsriffs en melodramatische powerballads

De subversieve gitaren van Sub Pop én de gestileerde soul van Motown in één band? Wat in de prille jaren ’90 zowel artistiek als commercieel een onmogelijke combinatie leek, groeide uit tot hét handelsmerk van The Afghan Whigs. Vier decennia later blijken diezelfde inspiratiebronnen nog lang niet opgedroogd, en heeft frontman Greg Dulli nauwelijks aan bezieling ingeboet.
Toch heeft de tand des tijds wel degelijk iets weggeknaagd op het recente 10de studio album ‘Soft Control’: de boosheid van weleer lijkt geblust en heeft plaats gemaakt voor berusting.

Zou de inmiddels 61-jarige Dulli die relatieve rust ook uitstralen op het podium? We zijn twee songs ver tijdens de set in de AB en het antwoord is een staalharde ‘nee’. Het op een monolitische pletwalsriff drijvende “Parked Outside” en de nerveuze grunge van “I’m Her Slave” slaan de meute veertigers en vijftigers meteen met verstomming. The Afghan Whigs willen tijdens de laatste halte van hun Europese tour koste wat het kost de strijd tegen de verleiding van het social media-algoritme winnen. Wie elk van de 22 in snel tempo afgevuurde songs immers écht wilde beleven, kreeg weinig of geen tijd om contact te leggen met de buitenwereld. Anderhalf uur zonder ‘Dutch Disease’: ja, dat was echt lang geleden.
Met zijn licht ontvlambare persoonlijkheid is het altijd even afwachten of Dulli in een goedgeluimde dan wel in een pissed-off bui verkeert. Een enthousiast “Good evening AB!” veegde alle twijfels meteen weg: de rauw raspende strot had er duidelijk zin in, gunde de fans hun meezingmomentje tijdens “Going To Town”, en knalde er meteen dé Whigs signature song “Debonair” achteraan. Dulli is en blijft echter een man van zijn stuk. Zonder pardon bliksemde hij een aantal fans neer die hun blitse cameraflits wat te gretig op de man hadden gericht. Tja, wie een ticket koopt om de prince of dark romance aan het werk te zien, had misschien wel beter moeten weten.£
Door anderhalf uur lang de spotlight letterlijk én figuurlijk op Dulli te richten, bleven zijn vier kompanen wat in diens schaduw steken. Medeoprichter en bassist van het eerste uur John Curley is zijn vaste stek op de tweede rij inmiddels gewoon, maar anders verging het multi-instrumentalist Rick Nelson — die eerder op de avond ook al even support act Ed Harcourt had vergezeld — toen hij en zijn viool tijdens het epische “The Slide Song” een zeldzaam momentje met alle aandacht gingen lopen. Alleen jammer dat dit soort melodramatische slepers niet de ruimte kregen om de spanningsboog wat langer aan te houden, waardoor onze emo-honger niet altijd even afdoende werd gestild.
Ook over het ‘Elton John moment’ van de avond, toen Dulli zijn oververhitte gitaar inruilde voor een piano, waren de meningen ongetwijfeld wat verdeeld. “The Deepest Part Of The Darkest Shadow” bevestigde zijn status als één van de emotionele highlights van het nieuwe album ‘Soft Control’, maar met de tenenkrullende powerballad “Domino and Jimmy” begaf de groep zich op wel erg glad ijs. Het bleef gelukkig bij die ene uitschuiver, die prompt werd doorgespoeld met de claustrofobische riff die van “Fountain And Fairfax” nog steeds één van de onbetwiste hoogtepunten uit Whigs-klassieker ‘Gentlemen’ (’93) maakt. Voor het eerst klonk Dulli ook écht zoals we hem het liefst horen: afwisselend jankend en krijsend als een gewonde prooi in een wolfijzer. Ook de band leek nu helemaal losgeslagen en vervolgde met een retestrak “My Enemy” en de oudste song van de avond, het broeierige “Son Of The South” uit Sub Pop-debuut ‘Up In It’ (’90) . Precies dit nummer illustreerde overigens treffend hoe diep de adoratie van een piepjonge Dulli voor The Gun Club al zat ingebakken.
Tijdens deze Europese tour breekt de band opvallend genoeg met de traditie om na het hoofdmenu nog wat encores te serveren. In plaats daarvan werkten de Whigs 22 songs lang gestaag naar een melodramatisch orgelpunt, dat werd ingezet met de vlijmscherpe liefdesbrief “Summer’s Kiss” en de epische powerballad “Into The Floor” die deze maal wél de rillingen over onze ruggengraat liet gieren.

De crooner in Dulli kreeg finaal volledig vrij spel in een slight return versie van überclassic “Miles Iz Ded”. Toegegeven, het mantra ‘Don’t forget the alcohol’ klonk in deze versie wat minder urgent, maar hey, de man heeft buitensporig gebruik van genotsmiddelen nu eenmaal al lang afgezworen. Meer nog, wellicht mede dankzij deze opoffering haalden The Afghan Whigs zonder al te veel kleerscheuren hun 40ste verjaardag. Keep on going, ‘Gentlemen’!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10335-the-afghan-whigs-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10336-the-afghan-whigs-05-10-2026?Itemid=0

Ed Hardcourt
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10340-ed-hardcourt-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10341-ed-hardcourt-05-10-2026?Itemid=0

Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel

Simple Plan + guests, Bigger Than You Think! Europe Tour 2026, Vorst Nationaal, Brussel op 5 oktober 2026 – Pics

Geschreven door

Simple Plan + guests, Bigger Than You Think! Europe Tour 2026, Vorst Nationaal, Brussel op 5 oktober 2026 – Pics

Simple Plan is echt 'bigger than you think'! Het geplande concert in de AB is verhuisd naar FN. De Canadese poppunkiconen vieren hun 25ste verjaardag met Neck Deep als special guest.

Al meer dan twintig jaar is Simple Plan een van de meest invloedrijke en succesvolle poppunkbands ter wereld. Hun debuutplaat uit 2002, 'No Pads, No Helmets...Just Balls' behaalde meermaals platina en leverde hits op als "I'd Do Anything", "I'm Just a Kid", "Addicted" en "Perfect". Dankzij songs als "Welcome to My Life", "Summer Paradise" en "What's New Scooby-Doo" werd hun status voorgoed bevestigd.
De band uit Montréal verkocht intussen meer dan 10 miljoen albums en haalde miljarden streams. In februari 2024 verkochten ze De Roma in een rotvaart uit, later dat jaar gaven ze het beste van zichzelf op het podium van Rock Werchter.

Dit jaar viert Simple Plan zijn 25ste verjaardag met een documentaire op Amazon Prime, getiteld "Simple Plan: The Kids in the Crowd". Bovendien mochten ze het podium delen met The Offspring, waaronder nog in de ING Arena, en met Avril Lavigne.
Als kers op de taart begonnen ze ook aan hun meest ambitieuze headline tour in twintig jaar.
(voor elk verkocht ticket en VIP-pakket wordt tijdens deze tour €1 gedoneerd aan de Simple Plan Foundation. De foundation, die in 2005 opgericht werd, helpt jongeren in nood en laat zien hoe krachtig muziek kan zijn als middel om een doel en richting in het leven te vinden. Sinds de oprichting heeft de Simple Plan Foundation meer dan 3 miljoen dollar geschonken aan diverse liefdadigheidsinitiatieven in Canada en heeft ze vele prestigieuze onderscheidingen ontvangen voor haar filantropische werk)
(bron: Live Nation)

Neem gerust een kijkje naar de pics
Simple Plan
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10339-simple-plan-05-10-2026

Neck Deep
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10338-neck-deep-05-10-2026

Charlotte Sands
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10337-charlotte-sands-05-10-2026

Org: Live Nation

Band of Horses

Band of Horses - Nostalgie met enkele rafelrandjes

Geschreven door

Band of Horses - Nostalgie met enkele rafelrandjes

Twintig jaar geleden zette Band Of Horses met’ Everything All The Time’ een stevige voet tussen de deur van de indierock. Met “The Funeral” groeide de band rond Ben Bridwell al snel uit tot een vaste waarde, maar twee decennia later valt vooral op hoeveel van die beginjaren nog overeind staat.
Voor hun jubileumtour keerde de Amerikaanse band terug naar De Roma, met een avond die volledig in het teken stond van hun rijke verleden. Al zou niet alles uit die twintig jaar even fris uit de verf komen.

De band begon wat later dan voorzien, maar nam met “The First Song” meteen een vliegende start. Geen verrassing verder want de debuutplaat werd mooi van voor naar achter in de juiste volgorde gespeeld. Verder was de steelgitaar prominent aanwezig en “Wicked Gil” klonk zacht en scherp tegelijk, terwijl Bridwell goed bij stem was. Na het snedige “Our Swords” werd de spanning voor “The Funeral” bijna tastbaar. Bridwell bouwde het nummer met een loop langzaam op, waarna het uitgroeide tot een absoluut hoogtepunt. Ook “The Great Salt Lake”, luidkeels meegezongen door de zaal, en “Monsters”, dat met banjo en een trage opbouw heerlijk loskwam, behoorden tot de hoogtepunten. Met “St. Augustine” sloot de bezwete Bridwell het eerste deel solo en in opperste concentratie en schoonheid af.

Na de pauze begon de band opnieuw met “Is There a Ghost”, dat meteen volop werd meegezongen en de bassist wild liet gaan. Ook “Islands on the Coast” kreeg een speelse en energieke tweede helft, terwijl “No One's Gonna Love You” als publieksfavoriet zacht en zuiver werd gebracht.
Daarna begon de set wat terug te zakken. “NW Apt.” leed onder een galmende mix waarin Bridwells stem geregeld verdween, terwijl “Factory”, “Crutch”, “Infinite Arms”, “For Annabelle” en “Dilly” de boel overeind hielden. Vooral “For Annabelle”, een tedere ode aan zijn dochter, zorgde voor een mooi rustpunt.
Met het aangekondigde nieuwe album in het vooruitzicht bracht de band ook “Little Suspect”, een atypische song met een donker randje, die voorlopig wat verloren ging in de set.
Naar het einde toe vond de band opnieuw wat meer scherpte. “Laredo” werd door velen herkend en enthousiast onthaald, terwijl het verzoeknummer “Hag” met de nodige branie werd gespeeld. Voor “Ode to LRC” ging Bridwell solo en legde de rest van de band het nummer vervolgens zacht neer, waarna “The General Specific” met tamboerijn en volle overgave voor het slot zorgde.

Toch bleef de geluidsmix een zwakke plek: vooral de zang kwam niet altijd helder door en sommige instrumenten klonken te schel. Daardoor was het eerste deel, waarin ‘Everything All The Time’ integraal en met enkele duidelijke hoogtepunten werd gespeeld, uiteindelijk het sterkste luik van de avond.

Setlist 1: Everything All The Time - The First Song - Wicked Gil - Our Swords - The Funeral - Part One - The Great Salt Lake - Weed Party - I Go to the Barn Because I Like The - Monsters - St. Augustine
Setlist 2: Is There a Ghost - NW Apt. - Islands on the Coast - No One's Gonna Love You - Factory - Crutch - Infinite Arms - For Annabelle - Dilly - Little Suspect - Laredo - Hag - Ode to LRC - The General Specific

Organisatie: Live Nation + De Roma, Antwerpen

Coup Dur releasen nieuwe songs en touren door Europa

Geschreven door

Coup Dur releasen nieuwe songs en touren door Europa

Vers terug van hun eerste show in Londen voor een nokvolle en enthousiaste zaal, en net voor ze op tournee vertrekken met The Lemon Twigs, komt Coup Dur met hun derde single én video: Ça me Vexe. Het trio brengt een verfrissende mix van yéyé en ultra-melodieuze punk.
Ça Me Vexe - YouTube

Ça me Vexe schetst het dagelijkse leven van een koppel dat langzaam uit elkaar valt, waar frustraties, kleine ergernissen en te lang verzwegen verwijten de relatie steeds verder aantasten. Coup Dur stapelt die gevoelens op tot aan de bridge, het emotionele hoogtepunt van het nummer, waar de eindeloos herhaalde zin 'Ça me reste' zich letterlijk aan de luisteraar vastzet.

Coup Dur vervolledigt dit najaar hun EP The English Want Coup Dur met drie nieuwe tracks. Ça me Vexe verschijnt op 7 oktober, gevolgd door Encore Un Mythe en La Lumière op 5 november via 62 Records.

De Brusselse twist-popband is momenteel op tour en trapte de najaarsreeks af in Botanique. De band deelt dit najaar het podium met onder meer The Lemon Twigs, Girls in Hawaii en ShitKid, en staat op 15 december in de Ancienne Belgique als support van Girls in Hawaii.

Coup Dur is een twist-poptrio uit Parijs en Brussel dat elementen van yéyé, indie en garage rock samenbrengt in een directe en energieke sound. Met een scherpe, ironische ondertoon vertaalt de band alledaagse situaties rond liefde en verlangen naar korte, efficiënte Franstalige songs.

Coup Dur - Release EP - Last singles

Even voorstellen – Coup Dur (ex Ada Oda) releaset eerste EP

Even voorstellen - Gorilla Tremors – Gospel According to…

Geschreven door

Even voorstellen - Gorilla Tremors – Gospel According to…

Voor liefhebbers van The Misfits, Ramones, Black Flag, The Sonics, Reagan Youth en Reverend Beat-Man

Live op tape, geen fratsen
Gospel According to… is de tweede plaat van Gorilla Tremors, en de band heeft duidelijk iets te bewijzen na hun debuut. Waar die eerste EP volledig in eigen beheer werd opgenomen in het repetitiekot, trok de band deze keer naar de Tooth Mountain Studio van Rafael Valles Hilario (Tuff Guac) om alles op tape vast te leggen. Bewust geen knip- en plakwerk achteraf: What you hear, is what you get. Die old school aanpak doet precies wat ze moet doen: de live sound en de energie van de band eerlijk weergeven, zonder een laagje polish dat de kantjes glad zou strijken.
Rauw rock ’n’ roll zwaait de plak
Gospel According to… draagt zijn missie niet licht: rauwe rock 'n' roll prediken in een wereld waar autotune, click-tracks en usb-sticks te plak zwaaien. De nummers zijn geen gewone songs, het zijn rock 'n' roll psalmen, één voor één opgevat om het publiek in vervoering te brengen. Er wordt gepredikt en gezongen over hopeloze liefde, over vechten voor een plaats op deze aardkloot, en over simpelweg jezelf durven zijn. Thema's die hier niet zwaarmoedig aanvoelen, maar als een vuistslag met een grijns erbij.

Openen doet het album met Fight Fight Fight. Daarmee maken Gorilla Tremors meteen een statement: opkomen voor jezelf en geen compromissen maken.
Lollypop met zijn suggestieve zanglijn swingt en rolt dat het een lieve lust is. Wie hierop kan blijven stilzitten, is vermoedelijk een levende mummie.
Cobrahead is een nummer waarin Stefanie van Garagefuzzters voor muzikaal vuurwerk zorgt in een vocaal duel met Guy, strak binnen de drie minuten. Ook op Let It Slip en Black Out maakt Stefanie het er met haar stem niet minder smerig op: minstens even vuil als Grease on speed.
Heel toepasselijk sluit Gospel According to… af met Raw Doggin', met als mantra: 'I don't care what the people say’. Een regel die de hele plaat eigenlijk samenvat.
Ook visueel klopt alles: Kingratartwork (bekend van de Chiff Chaffs) weet de ruwe old school mentaliteit van Gorilla Tremors perfect te vertalen in beeld, met zowel de albumcover als de beelden voor de verschillende singles. Van opnamemethode tot artwork is deze plaat consequent: eerlijk, rauw, en zonder excuses.
Gospel according to... - EP by Gorilla Tremors | Spotify

Even voorstellen - BAKBEEST debuteert met "Plastic"

Geschreven door

Even voorstellen - BAKBEEST debuteert met "Plastic"

Met Plastic levert de Noord-Nederlandse band BAKBEEST haar eerste officiële single af. Het viertal brengt een eigenzinnige mix van rap, funk, rock, jazz en country waarin scherpe observaties, humor en maatschappijkritiek hand in hand gaan.

De teksten van BAKBEEST bewegen zich tussen alledaagse frustraties, maatschappelijke vervreemding en de schoonheid van het stuntelende bestaan. Kritisch waar nodig, maar altijd met een knipoog. Muzikaal zoekt de band bewust de randen van genres op, zonder zich vast te leggen op één stijl.

Plastic richt de blik op onze wegwerpcultuur en de vanzelfsprekendheid waarmee plastic deel uitmaakt van het dagelijks leven. De single verschijnt op 9 oktober, de Dag van de Duurzaamheid, en koppelt een aanstekelijke groove aan een kritische boodschap. Wat begint als een lichtvoetig funknummer groeit uit tot een energieke mix van rap, pop en country-invloeden.

Live staat BAKBEEST voor strakke grooves, onverwachte wendingen en een directe wisselwerking met het publiek. De band bestaat uit Arnoud Berkepas (raps & samples), Joost van Soest (drums & sounds), Joost van der Beek (guitar & scapes) en Michaël Nieuwenweg (bass & synth)

https://soundcloud.com/bakbeest/plastic/s-nlK9awj8JKA?si=cb3a6fb36e9c48bab5012192adb4d85f&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing

Ha Concerts, Gent - Drie concerten om met een verhaal

Geschreven door

Ha Concerts, Gent - Drie concerten om met een verhaal

Sterke verhalen maken sterke stukken
Dit najaar staan er bij Ha Concerts verschillende artiesten op het podium met een unieke achtergrond. Van grensverleggend onderzoek tot rauwe authenticiteit

We tippen drie artiesten
Aynur
"Master of Mediterranean Music"
Aynur werd bekroond met Bekroond met de prestigieuze WOMEX Artist Award en de Master of Mediterranean Music Award van Berklee College.
Ze vertrekt vanuit traditionele volksliederen en de dengbêj zangstijl, maar plaatst die in een open klankwereld waarin ook jazz, klassiek en andere westerse invloeden meeklinken.
WO 18 NOV '26

Hihats In Trees
Soloproject van drummer
Lander Gyselinck
Vanuit zijn doctoraatsonderzoek ontwikkelde hij een eigen benadering van beatcultuur, volledig opgebouwd uit akoestische, niet synthetische klanken.
HHIT vertrekt van een 'clubmuziek'-filosofie, maar vertaalt die naar percussie, ritme en fysieke interactie.
VR 11 DEC '26

Emmy d'Arc
Rauwe songs
Vergeet de gepolijste popmeisjes. Emmy d'Arc is van een ander kaliber. Terwijl haar leeftijdsgenoten nog met poppen speelden, zong Emmy de PlayStation-game SingStar aan gort en claimde ze haar eerste gitaar.
De missie was toen al duidelijk: het podium op. Niet om te behagen, maar om te overmeesteren.
ZA 12 DEC '26

www.haconcerts.be

Unday records news - With Geike Arnaert, Aäron Koch finds the missing voice on 'Echoes'

Geschreven door

Unday records news - With Geike Arnaert, Aäron Koch finds the missing voice on 'Echoes'

Aäron Koch has never had much of a soft spot for duets. 'Echoes', it turns out, had other ideas.

The song has been following him around for years. An early demo never quite settled into place, and when Koch was working on his debut album 'For Once', he dismantled the original arrangement and rebuilt it as 'Longing'. It took returning to that first recording years later for another possibility to reveal itself. Perhaps the song hadn't needed to be rearranged at all. Perhaps it had simply been missing another voice.

Koch found it in Geike Arnaert. He had known Geike for some time and had long admired the particular tension in her singing: a voice that can sound exposed and fragile one moment, then quietly commanding the next. When he sent her the old demo, her answer came back almost immediately: "I'm in."

'Echoes' stays close to that original, shadowy atmosphere. It moves patiently, leaving plenty of air around both singers while a quiet unease simmers underneath. Rather than trading lines in the manner of a conventional duet, Koch and Geike circle around each other. Their voices meet, separate and blur at the edges, giving a song about longing and connection its elusive pull.

'Echoes' is out now Album - Echoes - YouTube

Sdban records news - Orson Claeys' debut album OTHELLO: a musical portrait of identity

Geschreven door

Sdban records news - Orson Claeys' debut album OTHELLO: a musical portrait of identity
Release: October 9, 2026

Orson Claeys — WHAT A NIGHT (feat. IAMOMNI)

OTHELLO is the debut album by pianist and composer Orson Claeys. Bringing together influences from jazz, hip-hop, urban culture, and everyday life, the record offers the clearest portrait yet of an artist shaped as much by the worlds around him as by music itself.

The title refers to Claeys' full name, Orson Dwight Othello Claeys, and reflects the album's central concern: identity. Throughout its eleven compositions, personal experiences, cultural influences, and artistic inspirations converge into a body of work that seeks to understand how an artist is formed, both within and beyond music. Musically, it builds on jazz, strongly intertwined with hip-hop, contemporary culture, and ideas beyond traditional musical frameworks. For Orson, music is not a fixed genre, but an open and evolving form of expression. That philosophy is introduced from the very first moments through the voice of one of jazz's most respected musicians and educators, Dr. Marshall Hawkins.

Claeys first encountered a conversation between John Daversa and Dr. Marshall Hawkins on The John Daversa Podcast through a short clip on social media and was immediately struck by the way Hawkins spoke about music, love, and life. The spoken-word excerpt that opens "INTRO / L.O.V.E." is drawn from that conversation, whose reflections closely echoed the ideas that had shaped Orson's artistic vision and inspired him to reach out about using it on the record.

Before granting permission, Hawkins asked to meet Orson to learn more about the project and its artistic vision. The conversation, shaped by Hawkins' lifelong experience as both a performer alongside artists such as Miles Davis, Herbie Hancock, Wayne Shorter, Tony Williams, Joe Henderson, Freddie Hubbard, and Pharoah Sanders, and as a dedicated educator and mentor, left a lasting impression. Convinced by the vision behind the project, Hawkins gave his blessing to use the recording, allowing his voice to introduce the listener as a reflection on connection, humanity, and the ideas that underpin the album as a whole.

This broad perspective continues in a series of carefully chosen collaborations. A track like "WHAT A NIGHT" first took shape during a studio session with indie-soul singer Sevens, whose harmonic ideas laid the foundation for the track. As the composition evolved, Claeys felt it called for a stronger hip-hop voice. Through a recommendation from Mixmonster Menno of STUFF., he was introduced to L.A. rapper IAMOMNI, whose contribution brought exactly the energy and perspective the track needed. The result unfolds like a late-night journey through Los Angeles, with IAMOMNI's contribution adding a sense of movement, character, and place.

Elsewhere, "SPIRAL", featuring Belgo-Brazilian vocalist Helena Casella, grew out of a long-standing mutual admiration. Conceived as a meeting point between R&B and jazz, the composition balances the groove and emotional depth of the former with the improvisational spirit and spontaneity of the latter. The collaboration developed naturally from the outset, with Casella instinctively understanding the atmosphere Claeys envisioned while enriching the music with her own warmth and nuance.

A long-held ambition materializes on "SHADOWBOXING", where Claeys is joined by drummer, producer, and one of the key figures in contemporary Belgian jazz, Lander Gyselinck. Gyselinck's work, particularly his collaboration with Zwangere Guy on Pourriture Noble, was instrumental in showing him how the language of hip-hop could coexist naturally with jazz, an idea that runs throughout the music. Drawing inspiration from boxing, the track is a musical equivalent of a fighter's walk towards the ring: focused, intense, and driven by the sense of anticipation that precedes stepping into the fight.

After this heightened intensity, the record gradually moves toward its closing statement. "OUTRO / HANIN", featuring oud player Akram Ben Romdhane, a longtime collaborator whose playing forms a natural bridge between his previous work and the broader musical landscape he's exploring these days. The title references the Tunisian Arabic word hanin, meaning "nostalgia", a fitting conclusion to a work deeply concerned with memory, identity, and personal history.

Beyond music itself, the album is informed by a wider cultural landscape. Urban culture, with its visual language, creative independence, and sense of community, forms an important backdrop. Sport also plays a significant role, particularly boxing and skateboarding, whose emphasis on discipline, focus, and resilience mirrors his own creative process. Rather than being treated as separate influences, these worlds coexist without hierarchy, reflecting an artistic vision that resists rigid boundaries and allows different disciplines, communities, and experiences to inform one another.

OTHELLO is out now, available

Tracklist
1. INTRO / L.O.V.E.

  1. EMPHASIS OF A DREAM
  2. RODNEY'S DANCE
  3. WHAT A NIGHT (ft. IAMOMNI)
  4. DRIFT
  5. FOR AMBROSE
  6. SPIRAL (ft. Helena Casella)
  7. GLASPERLUDE
  8. SHADOWBOXING (ft. Lander Gyselinck)
  9. ONE ON ONE
  10. ENCORE
  11. OUTRO / HANIN (ft. Akram Ben Romdhane)

Tomorrowland at ADE 2026 - celebrating the past and the present

Geschreven door

Tomorrowland at ADE 2026 - celebrating the past and the present

From October 21 to 24, Tomorrowland returns to De Rode Hoed during Amsterdam Dance Event, bringing together an immersive exhibition, live radio, and a program that looks back at what the festival has built while celebrating the music of today.

Tomorrowland is bringing its world to Amsterdam, transforming De Rode Hoed on the Keizersgracht into one of the most immersive destinations of the Amsterdam Dance Event. The Tomorrowland Expo unfolds across a series of rooms, each dedicated to a different chapter of the festival universe. Visitors move through installations built around Tomorrowland Belgium, Tomorrowland Winter, Tomorrowland Brasil, and Tomorrowland Thailand, each one capturing the look, energy, and atmosphere of its respective edition. Together, they tell the story of a festival that has expanded across continents while remaining rooted in the essence that set it apart from the very beginning.

One World Radio broadcasts from De Rode Hoed on Wednesday, October 21, Thursday, October 22, and Friday, October 23, going live each day from 12:00. Artists like Armin van Buuren, The Bausa, Kevin de Vries, Miss Monique, Amber Broos, Kölsch, and many more drop by for interviews and short DJ sets, keeping the energy moving through the afternoon. The broadcasts reach listeners well beyond the Amsterdam canals.

The Tomorrowland Store brings an exclusive selection of merchandise to ADE, available only at this location during the event. A bar with Solo Vida on the menu gives visitors a place to pause and connect along the way. The Lab of Tomorrow rounds out the program with a forward-looking dimension, presenting innovations and ideas that speak to where the festival is headed.

The Expo is open from Wednesday, October 21 through Saturday, October 24, with doors opening at 10:00 each day. On Wednesday, the Expo closes at 17:00; from Thursday through Saturday, it runs until 20:00. Entry is free. De Rode Hoed, a familiar address for Tomorrowland during ADE, offers the right setting for an experience that balances celebration with reflection. Its Keizersgracht location puts the Expo at the heart of the city, deepening the atmosphere that Tomorrowland brings to every space it takes over.

ADE remains the most important week in the global electronic music calendar, and Tomorrowland's presence has become one of its most anticipated moments. Each year, artists, industry professionals, and People of Tomorrow from across the world gather under one roof for what has become a fixture of the week. This year's edition offers a program that captures the essence of all Tomorrowland has built, celebrates the music of today, and leaves just enough room for the imagination to reach forward.

Tomorrowland Expo – Amsterdam Dance Event 2026
Wednesday October 21 – Saturday October 24
De Rode Hoed – Keizersgracht 102, 1015 CV Amsterdam

More info: expo.tomorrowland.com

Even voorstellen - KRaS! Release single ‘go take the walk'

Geschreven door

Even voorstellen - KRaS! Release single ‘go take the walk’

Ergens tussen energieke rock en poëtische chanson heeft het Antwerpse KRaS! 10 jaar geleden een unieke plek in de muziekwereld ingevuld met hun twee eerste albums. Vandaag, na een lange periode waarin hun punk-poëzie infusie kon fermenteren diep in de Antwerpse scene, is de band helemaal klaar om volledig nieuw materiaal op de wereld los te laten. Klinkt als een stevige oppepper in de artificiële wereld van vandaag!

vorige single KRaS! New Clip Schmutzig

Hun single Go Take a Walk wordt nu gereleased voor Her Walk, de campagne van Plan International Belgium voor veiligheid op straat voor vrouwen en meisjes. De downloads op BandCamp worden doorgestort en tellen mee voor het eindbedrag! 

KRaS! is the AnTWerP BasEd FeMale FRonTed EUroPean LAnguAge MaSh-Up RockBAND by @h.j.kras , @janbijvoet (actor), @timpensaert (Meltheads) and @tom.meeuws


https://kras1.bandcamp.com/track/go-take-a-walk 
https://www.instagram.com/kras.band?stkn=Zm1kajNieG5tOTlh&utm_source=qr

Muziekcentrum Goedleven verlaagt financiële drempel voor jongeren

Geschreven door

 Muziekcentrum Goedleven verlaagt financiële drempel voor jongeren
Het leven wordt alsmaar duurder en dat weegt eveneens door op het budget van jongeren. In tijden dat ticketprijzen alsmaar duurder worden, kiest Muziekcentrum Goedleven voor de omgekeerde richting door ze te verlagen.

Wie jonger is dan 25 jaar, kan voortaan naar alle concerten aan de prijs van 12 euro. Op deze manier wil Muziekcentrum Goedleven jongeren de kans geven om volop te genieten van concerten tegen betaalbare lage ticketprijzen.

Muziekcentrum Goedleven bevindt zich in Goedlevenstraat in Oostakker, op een boogscheut van hartje Gent.

Dit zijn de komende concerten:
10/12/2026 Funeral Dress, SEXTC, Abelaer (normaal 27,50 euro)
14/11/2026 Aberdeen (Nirvana-tribute), Them Bones (Alice In Chains-tribute) (normaal
27,50 euro)
21/11/2026 The Pharaohs, Dead Elvis & His One Man Grave, Misterioso No-Stars (normaal 27,50 euro)
28/11/2026 James Walsh (Starsailor-frontman) (normaal 27,50 euro)
19/12/2026 Sons Of The Culture Clash (Urban Dance Squad) (normaal 27,50 euro)

https://muziekcentrumgoedleven.be

Even voorstellen – Pilod – nieuw materiaal ‘Achieve’

Geschreven door

Even voorstellen – Pilod – nieuw materiaal ‘Achieve’
Een jaar na de release van ons derde album Anticipate the Fall is Pilod terug met nieuw materiaal.
nieuwe single Achieve verschijnt op 6 oktober.

Achieve gaat over het najagen van grote dingen met een onredelijke hoeveelheid vastberadenheid. Over ambitie, volharding en de vreemde voldoening van blijven doorgaan, zelfs wanneer de eindstreep steeds verder opschuift. Geen idee waar we naartoe gaan. We gaan er sowieso naartoe.

Ondertussen hebben we nog steeds enorm veel plezier met het spelen van nummers uit Anticipate the Fall, terwijl we nieuw materiaal uittesten op Belgische en Nederlandse podia.
Achieve by Pilod
Pilod
Christophe • Timo • Wouter • Fré

N9 Eeklo - events

Geschreven door

N9 Eeklo - events
Basisinfo - Muziekclub N9 in Eeklo maakt zich weer op met enkele toppers (in spe) en heel wat te ontdekken muzikaal talent. Zowat alles komt aan bod: indie, rock, blues, jazz, gipsy, klassiek, funk, soul, chanson, belpop en drone.
Ook in het seizoen slaan muziekclub N9 en Cultuurhuis Herbakker (nieuwe naam en vernieuwd gebouw) de handen in elkaar.
INFO zie site
Alle clubconcerten vinden al sinds de heropstart (2021) na de coronaperikelen plaats in Kubiek, en dat blijft in de toekomst ook zo.

2026
03/10 Genn, Gender reveal atomic bomb
09/10 The Hickey Underworld, Waste
10/10 Liesa Vab der Aa, Finn
23/10 Comm’Unité: Mark Wonder, Ricky Heartbeat
25/10 Tha Alkaholiks (ism Hussle)
31/10 Chali 2na (ism Hussle)
13/11 Big Brave, Kombi
14/11 double bill: Lézard, Portland & Rosie Stuart ‘pure honesty’
20/11 Nusantara beat
27/11 Erroll Linton
28/11 Bandopname 2026: Blisters, Nimbus cart, Letterstomysofia
08/12 Ladysmith black mamabazo (ism Cultuurhuis Herbakker)
11/12 The Zac Schulze Gang
2027
29/01 ECHT! (ism Cultuurhuis Herbakker)
30/01 The Legendary Pink Dots
05/02 Pet Roth trio feat Bill Bruford
13/02 Macondo Trio (ism Jazzlab)
20/02 Nausca
26/02 De Kift ‘ de eenzame’
14/03 Nocrows
INFO
Artist in residence: Rosie Stuart, Frans Kalf (2026)
Sound Track
Sound Track – het live en kansenparcours van VI.BE en de livesector
Helden in het Park brengt mensen van alle leeftijden en achtergronden samen. Muziekclub N9 organiseert het gratis muziekfestival al sinds 1995 onder de warme avondzon in het Heldenpark in Eeklo. Het is dé plek om je volledig te verliezen in livemuziek en een gezellige, zomerse sfeer.
Een gevarieerd liveprogramma
Onvergetelijke gratis concerten in één feestweekend, een nieuwe formule . Elke avond zorgen twee (inter)nationale topbands voor fantastische optredens op de main stage aan het kasteel. Vertrouwd concept met een warme festivalsfeer.
Herbakkersfestival  Festivalsite Blokhutten, Eeklo
www.herbakkersfestival.be
Landrovers
LANDROVERS is een nieuw, grensverleggend muzikaal uitwisselingsproject, opgezet door
twee ervaren muziekhuizen aan weerszijden van de Nederlands-Belgische grens.
Muziekclub N9 en De Spot (Middelburg) slaan twee jaar lang de handen in elkaar om samen
en grensoverschrijdend acht concertavonden op poten te zetten. Zowel Nederlandse als
Belgische bands, jong bloed en gevestigd muzikaal talent worden tijdelijk weggeroofd uit hun
land van oorsprong, om er vervolgens over de landsgrens voor de leeuwen te worden gegooid!
Sound Track
MUZIEKCLUB N9 EN CULTUURHUIS HERBAKKER WERKEN OPNIEUW SAMEN
Twee Eeklose cultuurhuizen slaan opnieuw de handen in elkaar
De samenwerking bestaat uit onder andere uit een handvol
Cultuurhuis Herbakker en muziekclub N9 zijn geen onbekenden. De overburen
werken al jaren samen aan concerten, schoolvoorstellingen en Kunstendag voor Kinderen. Die
samenwerking is een verrijking voor beide partijen én het Eeklose cultuurlandschap
Alle concerten vinden plaats in N9 villa, Molenstraat 165, Eeklo.
Meer info over de concerten is te vinden op www.n9.be
Meer info betreffende jamsessies zie site
- Cursussen - check de website
- Jazzlab series - check de website
* N9 - 2022 - kreeg positief advies, maar nog geen centen van het budget Vlaamse overheid
Triggerfinger, try-out is een teken van appreciatie!
Meer info op www.n9.be

ESNS 2027 – ESNS viert Iers muzieksucces met een rits bevestigde acts

Geschreven door

ESNS 2027 – ESNS viert Iers muzieksucces met een rits bevestigde acts

ESNS VIERT IERS MUZIEKSUCCES MET 18 BEVESTIGDE ACTS VOOR EUROSONIC 2027

ESNS (Eurosonic Noorderslag) kondigt achttien Ierse acts aan voor Eurosonic, waaronder F3miii, THEATRE en Esmeralda Road. Eerder dit jaar maakte ESNS bekend dat Ierland een centrale plek krijgt op de editie van 2027. Ieder jaar zet het festival de meest urgente opkomende acts uit één Europees land in de spotlight, om de veelzijdigheid van Europees talent te laten zien. Ierse artiesten Aaron Rowe, Bleech 9:3 en mischa and the bear zijn al bevestigd met de aankondiging van de eerste acts. Eurosonic vindt plaats van 13 tot en met 15 januari in Groningen.

Ierse acts die in 2027 op Eurosonic spelen zijn Aaron Rowe, BABYRAT, Black Nylon, Bleech 9:3, Bradley Marshall, BROOKI, Dave Lofts, Esmeralda Road, F3miii, GAG REFLEX, Hotgirl, McGrath, mischa and the bear, MOIO, pôt-pot, Shamrock Showband, Sei Green, SELL EVERYTHING, THEATRE, The Wran en Therapy Horse.

“WE ZIJN ENORM BLIJ MET DE GROTE VERSCHEIDENHEID AAN GENRES EN HET IERS TALENT IN DE LINE-UP VAN EUROSONIC 2027. HET IS GEWELDIG DAT ESNS ZO VEEL ARTIESTEN HEEFT GESELECTEERD DIE OP ONS SHOWCASE-FESTIVAL IRELAND MUSIC WEEK STONDEN. WE WERKEN AL JAREN AAN DIT TRAJECT, WAARBIJ ARTIESTEN NA HUN NATIONALE SHOWCASES DOORGROEIEN NAAR INTERNATIONALE PODIA ZOALS ESNS IN GRONINGEN.”
- Angela Dorgan, CEO, First Music Contact, de organisatie achter het exportkantoor Music From Ireland

Viering van de Ierse muziek scene
In nauwe samenwerking met de toonaangevende Ierse muziekorganisatie First Music Contact en het Ierse radiostation RTÉ 2FM als mediapartner stelt ESNS een programma samen dat Ierse muzikaal succes viert. Door de focus op Ierland te leggen, erkent ESNS de investeringen van Ierland in zijn artiesten en de vooruitstrevende infrastructuur als best practice.

“IERSE MUZIEK KEERT WEER TERUG NAAR EUROSONIC IN GRONINGEN. IERLAND HEEFT AL GERUIME TIJD EEN VAN DE STERKSTE EN MEEST OPWINDENDE MUZIEK SCÈNES VAN EUROPA. MAAR NU, MEER DAN OOIT TE VOREN, BLOEIT DE IERSE MUZIEK OP. WE ZIJN ENORM ENTHOUSIAST EN VOELEN ONS GEËERD OM HET HEDEN EN DE TOEKOMST VAN DE IERSE MUZIEK TE MOGEN VERWELKOMEN TIJDENS DE FOCUS OP IERLAND BIJ ESNS.”
- Robert Meijerink, Head of bookings EU, ESNS

Nieuwe generatie Europees talent
De eerste lichting bevestigde acts  voor Eurosonic bevat namen als Gildaa (FR), Gwenifer Raymond (UK-WAL), HVNDS (RO), Ida The Young (CZ), Isabel van Gelder (NL), Little Grandad (UK-ENG), MICHA (NL), Olga Myko (SE), Osayuki (BE), panicbaby (DE), Pigeon (UK-ENG) and TeddyBear (BE). Zij behoren tot de artiesten die in januari nieuwe klanken en frisse energie naar Groningen zullen brengen. De volledige line-up is te zien op esns.nl.

Festivaltickets en Delegate Passes
De kaartverkoop voor Eurosonic en Noorderslag is gestart. Een Delegate Pass geeft toegang tot de festivals, de conferentie en het exclusieve programma voor delegates in De Oosterpoort op woensdag.

Over ESNS
Elk jaar in januari verandert Groningen in het kloppende hart van de Europese muziekindustrie, wanneer
ESNS haar showcasefestival en muziekconferentie organiseert. Van woensdag tot en met vrijdag zijn tijdens Eurosonic opkomende acts uit Europa op podia in de binnenstad te zien. De zaterdag staat in het teken Noorderslag, al sinds 1986 de graadmeter voor de Nederlandse popmuziek. Alleen de meest veelbelovende Europese en Nederlandse artiesten krijgen hier de kans zich te presenteren aan muziekliefhebbers en professionals.
Het hele jaar door ondersteunt ESNS talent via initiatieven zoals de European Talent Exchange en reikt het belangrijke prijzen uit, waaronder de Music Moves Europe Awards, de European Festival Awards en de Popprijs. Daarnaast werkt ESNS samen met belangrijke organisaties als Yourope, EBU en Green Deal Circular Festivals om een diverse en duurzame muziekscene te bevorderen.
Sinds 1986 heeft ESNS bijgedragen aan de doorbraak van artiesten als AURORA, Stromae, Christine and the Queens, Fontaines D.C., Sigrid, Altin Gün, The Haunted Youth, The XX, Robyn, Tramhaus, Sam Smith, Hozier, Zaho de Sagazan, Fat Dog, Judeline, Luvcat, Boko Yout, Viagra Boys, Kingfishr, Sylvie Kreusch en Lost Frequencies.

www.esns.nl

Even voorstellen - Simon Le Ma stelt nieuw Motown-album ‘Get sweaty’ voor

Geschreven door

Even voorstellen - Simon Le Ma stelt nieuw Motown-album ‘Get sweaty’ voor

Simon Le Ma stelt nieuw Motown-album ‘Get sweaty’ voor in Gent (10/10) en Antwerpen (16/10)

De Gents-Beverse Simon Le Ma bracht net zijn nieuwe album Get Sweaty uit, een dansbaar plaatje dat stinkt naar funk, Motown en oudeventenzweet. Daarin maakt de muzikant en songschrijver komaf met spoken uit het verleden en zoekt hij zijn heil in een nieuwe religie: Motown funk. Get Sweaty werd opgenomen en gemixt door Xavier De Clercq (Poolside Studio) en gemasterd door Jimmy Van Rietvelde (Tiny Voices Studio).

Beluister Get Sweaty hier:  https://open.spotify.com/album/1LSVq1LCDT22zWqDOE8h6y?si=vpFGNP23Qu2M16Cp1kOZkA

Simon Le Ma stelt zijn nieuwe album voor tijdens twee releaseshows:

Za. 10.10.26 — De Koer, Gent
Vr. 16.10.26 — Djingel Djangel, Antwerpen

The Afghan Whigs

The Afghan Whigs - Zeven optredens, zeven herinneringen, met De Roma en de AB als herinneringen op het netvlies gebrand

Geschreven door

The Afghan Whigs - Zeven optredens, zeven herinneringen, met De Roma en de AB als herinneringen op het netvlies gebrand

2026-07-11 - Cactusfestival, Brugge
2026-09-24 - O2 Shepherd's Bush Empire, London
2026-09-27 - Le Trabendo, Paris
2026-09-28 - Paradiso, Amsterdam
2026-10-03 - Come As You Are / Effenaar, Eindhoven
2026-10-04 - De Roma, Antwerpen
2026-10-05 - Ancienne Belgique, Brussel

Sommige bands luister je graag. Sommige bands volg je. En dan zijn er bands die op een bepaald moment zo verweven raken met je eigen leven dat een concert veel meer wordt dan alleen maar een optreden.
The Afghan Whigs zijn voor mij zo'n band.

Mijn verhaal met The Afghan Whigs begon ergens in de jaren negentig. Ik was er al vroeg bij en zag de band voor het eerst live op Torhout-Werchter in 1996. Sindsdien ben ik hen blijven volgen.
Na de reünie in 2012 ging dat volgen alleen maar intensiever. Concerten werden bestemmingen en bestemmingen werden soms halve reizen. Als het even kon, trok ik naar een volgende stad om Greg Dulli en zijn kompanen opnieuw aan het werk te zien.
In 2021 ging ik daarin misschien wel het verst. Ik reisde helemaal naar New York om The Afghan Whigs daar live te zien. Alleen liep dat avontuur anders dan gepland: op het allerlaatste moment werd het concert afgelast. Covid, u raadt het al.

Maar goed, we spoelen door naar 2026.
Voor deze tournee, die in het teken stond van de 40ste verjaardag van de band én van de release van hun meest recente album “Soft Control”, besloot ik alle registers open te trekken. Van “Soft Control’ kan u trouwens ook een aparte bespreking vinden.
Lees gerust Soft control .
De nieuwe nummers die in de setlist staan overtuigen alvast ook.

De eerste afspraak kwam er in eigen land, op het Cactusfestival in Brugge. The Afghan Whigs waren speciaal voor het festival naar Brugge afgezakt. Het was een optreden in een echte openluchtfestivalsetting, onder de zomerhemel van Brugge. Over dat optreden schreef ik al een afzonderlijk verslag. Lees gerust Cactusfestival 2026 – van 10 juli t-m 12 juli 2026 - Sfeer, gezelligheid, zonovergoten weer … én goede muziek, aangename verrassingen en ontdekkingen!
Dat was in juli.

In september keerde de band terug naar Europa voor een uitgebreidere tournee door het Verenigd Koninkrijk en het Europese vasteland. België speelde daarbij een opvallend centrale rol, met concerten in Antwerpen en Brussel als twee van de hoogtepunten van het Europese luik.

Voor mij zou het uiteindelijk een ware Afghan Whigs-marathon worden: zeven optredens in totaal. Twee daarvan vonden plaats binnen een festivalcontext: Cactusfestival in Brugge en ‘Come As You Are’ in Eindhoven. De andere vijf waren reguliere zaalconcerten in Londen, Parijs, Amsterdam, Antwerpen en Brussel. En geen twee avonden zouden helemaal hetzelfde blijken.
Het Britse gedeelte van de tournee telde zes concerten. Ik koos er uiteindelijk voor om naar Londen te trekken, simpelweg omdat dat voor mij het makkelijkst bereikbaar was. Achteraf bekeken bleek het een uitstekende keuze.

The Afghan Whigs speelden in de O2 Shepherd's Bush Empire en gaven er voor mij het beste concert van de hele tournee. Niet noodzakelijk omdat de setlist er de meest bijzondere was, maar vooral door de combinatie van speelplezier, interactie met het publiek en pure entertainmentwaarde.
De band straalde een enorme energie uit. Het was duidelijk dat de muzikanten plezier hadden in wat ze aan het doen waren, en dat plezier sloeg over op de zaal.
Ook de manier waarop Greg Dulli met het klassieke concept van een bis omgaat, blijft heerlijk eigenzinnig. The Afghan Whigs weigeren simpelweg om het podium af te stappen om vervolgens het obligate spelletje van applaus en ‘we want more’ te spelen. Geen geveinsd afscheid, geen verdwijnen achter de coulissen. De band kondigt gewoon aan dat het optreden normaal gezien zou eindigen en vraagt of het publiek nog enkele nummers wil horen.
Natuurlijk willen we dat.
Tijdens een van de laatste nummers kwam Dulli opnieuw met een van zijn bekende muzikale uitstapjes. Hij verweeft wel vaker muziek van andere artiesten in zijn eigen nummers, maar deze avond liet hij zich uitgebreid gaan met een uitgesponnen passage uit “The End” van The Doors.
Het was goddelijk.
Een van die momenten waarop je als toeschouwer even beseft waarom je überhaupt honderden kilometers reist om een band aan het werk te zien.

Na Londen was het slechts een paar dagen wachten voor The Afghan Whigs Parijs aandeden.
Het concert in Le Trabendo werd voor mij misschien wel het gevoeligste en meest emotionele optreden van de hele tournee.
Greg Dulli leek duidelijk onder de indruk van de opkomst. De zaal zat goed vol en het was mooi om te zien hoe hij de reactie van het publiek in zich opnam. Ik stond bovendien bijzonder dicht bij het podium, op amper een meter van Dulli.
Het hoogtepunt kwam tijdens “Algiers”, afkomstig van ‘Do to the Beast’. Dat nummer kwam die avond zo hard binnen dat het me letterlijk tot tranen toe bewoog.
Waarom precies? Wie zal het zeggen. Misschien was het die nabijheid. Misschien was het de muziek. Misschien was het gewoon het moment.
Muziek werkt soms op manieren die je achteraf moeilijk kunt uitleggen. Je kunt een nummer tientallen keren beluisteren en het ene moment raakt het je nauwelijks, terwijl het op een bepaalde avond, in een bepaalde zaal, op een bepaalde afstand van de muzikant, plots recht naar binnen gaat.
Parijs was zo'n avond.
Er was trouwens ook een klein moment van verwarring in de setlist. “Catch a Colt” stond op de papieren setlist, maar werd uiteindelijk overgeslagen. Dulli leek het echter zelf ook te beseffen en maakte het goed door “Domino and Jimmy” aan de set toe te voegen.
Een vergissing die niemand in de zaal uiteindelijk erg vond.

De dag erna stond Amsterdam al op het programma. Paradiso zat afgeladen vol, al was de zaal officieel niet volledig uitverkocht. Op de balkons was het net iets minder druk dan beneden, waar de sfeer er meteen goed in zat.
Het optreden zelf was strak en opnieuw met veel overgave.
Amsterdam was voor mij bovendien meer dan alleen een concert. Het werd ook een weerzien met een aantal fans die ik tijdens eerdere Afghan Whigs-concerten had leren kennen. Twee vriendinnen die ik al bij eerdere optredens had ontmoet, waren deze keer zelfs speciaal terug vanuit de Verenigde Staten naar Europa gereisd om The Afghan Whigs nog maar eens aan het werk te zien. Dat op zich zegt veel over de aantrekkingskracht van deze band en over hoe ver de Afghan Whigs-familie zich uitstrekt.
En deze keer had ik ook mijn twee zonen meegenomen. Zij waren maar al te graag meegekomen en zo werd het voor mij een bijzonder concert om ook om familiale redenen.
Intussen begonnen zich ook wat patronen af te tekenen in de setlists.
Hoewel een groot aantal nummers avond na avond terugkeerde, wisselde de band geregeld enkele songs af. “Debonair” en “Gentlemen” leken bijvoorbeeld een soort alternatief voor elkaar te vormen: wanneer het ene nummer werd gespeeld, verdween het andere uit de set.
Ook “66”, “The Slide Song”, “Catch a Colt”, “Algiers”, “Somethin' Hot”, “Oriole”, “Loose Talk” en enkele andere nummers doken afwisselend op.
Dat maakte de concerten interessant. Je wist ongeveer wat je kon verwachten, maar nooit helemaal wat er zou komen.
En precies daardoor voelde ieder optreden toch opnieuw als een eigen gebeurtenis.

Na Amsterdam volgden enkele dagen zonder Afghan Whigs. Daarna was het tijd voor Eindhoven, waar het ‘Come As You Are’-festival plaatsvond.
In tegenstelling tot Cactusfestival in Brugge was dit geen openluchtfestival. Het concert vond plaats in de grote zaal in de Effenaar, maar maakte wel deel uit van de festivalprogrammatie. Daarmee was Eindhoven de tweede van de twee festivaloptredens die ik tijdens deze tournee meemaakte.
Voor dit optreden wordt een apart verslag voorzien, dus ik ga hier niet te uitgebreid op in. De omstandigheden waren ook anders dan bij de reguliere zaalconcerten. De set was teruggebracht tot ongeveer een uur.
Toch slaagde de band erin om in die beperkte tijd maar liefst zeventien nummers te spelen.
Het resultaat was een optreden dat je misschien het best als gebald kunt omschrijven. Geen ruimte voor overbodige tussenstukken of lange uitweidingen: strak, intens en aan een rotvaart.
Een festivalset als deze heeft natuurlijk een andere dynamiek dan een volwaardig zaalconcert. Toch bewezen The Afghan Whigs dat ze ook binnen die beperkingen hun publiek moeiteloos konden meenemen.

De dag na Eindhoven stond Antwerpen op het programma. De Roma bleek een bijzondere halte op deze tournee. Niet alleen omdat de zaal volledig uitverkocht was, maar ook omdat de band hier een aantal verrassingen uit de kast haalde.
Vier nummers die ik tijdens de eerdere concerten van deze tournee nog niet had gehoord, verschenen plots in de set: “Light as a Feather”, “Toy Automatic”, “It Kills” en “Please, Baby, Please”.
Vooral dat laatste nummer was een schot in de roos.
Ik vermoed dat de band iets speciaals wilde doen in De Roma. Het was een van de weinige zalen op deze Europese tournee die effectief volledig uitverkocht was en dat leek ook bij Greg Dulli niet onopgemerkt te blijven.
Al vroeg in het concert vroeg hij om de lichten in de zaal aan te laten. Hij wilde het publiek kunnen zien en er duidelijk van genieten. Dat zorgde voor een bijzondere sfeer. De klassieke afstand tussen podium en publiek leek even te verdwijnen.
Tijdens het laatste nummer gebeurde er trouwens nog een klein incident. Greg Dulli dook het publiek in om de gemoederen te helpen bedaren. Iemand had de slipper van een vrouw afgepakt en op het podium gegooid. De vrouw in kwestie wilde vervolgens het podium op klimmen om haar schoeisel terug te eisen. Het zorgde even voor verwarring en een korte onderbreking.
Maar zoals zo vaak bij The Afghan Whigs was het incident uiteindelijk slechts een voetnoot bij de muziek. Dulli ging na de korte onderbreking nog even door en verliet vervolgens, zoals hij dat wel vaker doet, het podium om de rest van de band het finale akkoord te laten spelen.
Alweer een fantastisch optreden.

En toen was het tijd voor de afsluiter. The Afghan Whigs in de Ancienne Belgique. Brussel. Mijn favoriete band in mijn favoriete zaal. Veel meer hoefde er voor mij eigenlijk niet te gebeuren. En toch slaagde de band erin om zichzelf opnieuw te overtreffen.
Dat heeft veel te maken met de manier waarop de setlist tijdens deze tournee telkens een beetje veranderde. De grote pijlers bleven overeind, maar van de opener tot verschillende nummers verderop in de set werd er voortdurend geschoven.
Daardoor voelt een concert van The Afghan Whigs, zelfs wanneer je de band meerdere keren tijdens dezelfde tournee ziet, nooit helemaal hetzelfde.
Ook in de AB werd het opnieuw een strakke set, met veel vaart. De Ancienne Belgique hanteert bovendien een strikt einduur van 22.30 uur, waardoor de klok genadeloos doortikt.
Je zag en voelde dat de band voor dit laatste concert van het Europese deel van de tournee nog één keer alle energie uit zichzelf perste.
John Curley op bas. Rick G. Nelson als multi-instrumentalist op viool, piano en gitaar. Christopher Thorn, die we kennen van Blind Melon, ook op gitaar en Brian Lee Brown achter de drums. Brown verving Patrick Keeler, die momenteel met Jack White op tournee is.
Samen vormden ze een machine die avond na avond bleef draaien. En in Brussel leek die machine nog één keer een extra versnelling te vinden.
Lees gerust ook het verslag @Geert Huys
The Afghan Whigs - Een rotvaart aan stekelige pletwalsriffs en melodramatische powerballads

De vijf reguliere zaalconcerten van de Europese tournee werden telkens voorafgegaan door Ed Harcourt. Een ongelofelijk talent, met fantastische nummers als “Furnaces”, “Shadowboxing”, dat live nog beter klonk dan op plaat, “A Ghost Walked Through Me” en “Loup Garou”. Maar Harcourt bracht meer dan alleen zijn eigen nummers. Hij bracht ook een mooie ode aan Mark Lanegan met “One Way Street”.
Voor dat nummer kreeg hij gezelschap van Rick G. Nelson, die op het podium de viool voor zijn rekening nam. Het was een mooi moment dat perfect paste binnen de sfeer van deze tournee. Niet alleen omdat Harcourt zelf een uitstekende muzikant is, maar ook omdat er duidelijk ruimte was voor muzikale verbinding tussen de supportact en de hoofdact.

Zeven optredens. Eén openluchtfestival in Brugge, één festivaloptreden in een zaal in Eindhoven en vijf reguliere zaalconcerten in Londen, Parijs, Amsterdam, Antwerpen en Brussel.
Zeven keer The Afghan Whigs.
Vier fysieke setlists van The Afghan Whigs en één setlist van Ed Harcourt die mee naar huis gingen.
Een aantal plectrums.
De snaren van Greg Dulli's gitaar.
Een set drumstokken.
Een poster.
Een stapel platen.
Een T-shirt.
En vooral: heel veel herinneringen.

Maar misschien nog belangrijker: een aantal mensen die ik doorheen de jaren rond deze band heb leren kennen. Fans die vrienden werden, vrienden die samen concerten bezoeken en nieuwe mensen die ik tijdens deze tournee mocht leren kennen.
Dat is misschien wel het mooiste aan een band zo lang volgen. Je verzamelt niet alleen concerten. Je verzamelt verhalen.
De mislukte trip naar New York. De tranen tijdens “Algiers” in Parijs. Met mijn twee zonen in Paradiso. De twee vriendinnen die vanuit de Verenigde Staten naar Amsterdam reisden. De verrassingen in De Roma. De slipper op het podium. De laatste noten in de AB.
De muziek van Ed Harcourt in het halfduister. En telkens opnieuw diezelfde band die na al die jaren nog steeds iets kan losmaken.

Veertig jaar The Afghan Whigs. Voor mij zijn het er intussen dertig jaar als fan. Zeven optredens in één jaar. En ik ben duidelijk nog lang niet klaar. Ik kijk dan ook met veel plezier uit naar een mogelijk weerzien volgend jaar. Want sommige bands blijf je gewoon volgen. En sommige bands wil je gewoon blijven zien.

Neem gerust een kijkje naar de pics
The Afghan Whigs
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10335-the-afghan-whigs-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10336-the-afghan-whigs-05-10-2026?Itemid=0

Ed Hardcourt
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10340-ed-hardcourt-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10341-ed-hardcourt-05-10-2026?Itemid=0

Organisaties:
Cactus Club, Brugge, Live Nation UK, Radical Production, Paradiso, KINK presents/Effenaar, Live Nation + De Roma, Antwerpen + Ancienne Belgique, Brussel

MayWay records news – Eosine - ‘Incantations’

Geschreven door

MayWay records news – Eosine - ‘Incantations’
debuutalbum 'Vicariant Narratives' 8 januari '27
albumreleaseshow Ancienne Belgique 5 februari '27
Beneluxtour februari/maart '27

Eosine. Een buitenbeentje op ons roster. Met hun geweldige emodreampopprogpunksludgemetalcore, die hondsdolle en rétestrakke band en die razende Len aan de mic. Hun show op Reeperbahn in Hamburg drie weken geleden was de beste die ik tot nu toe van hen zag: ik werd er zelf een beetje emo(core) van. Regan-uit-The-Exorcist-vibes maar dan met gitaren.

Debuutplaat ‘Vicariant Narratives’ verschijnt op 8 januari, maar de komende weken droppen we alvast een paar bommetjes uit die plaat. Te beginnen vandaag met ‘Incantations’, een zeven minuten durende sludgy dreampop-trip en een hoogtepunt op elke Eosineshow.

De albumreleaseshow in de AB Club (5 feb) is bijna uitverkocht. Deze week werd een nieuwe Belgische tour aangekondigd, en volgende week volgen een half dozijn Nederlandse data.


EOSINE LIVE
04 dec 2026 | Kortoor, Retie (BE)

05 feb 2027 | Ancienne Belgique, Brussel (BE) LAST TICKETS

04 mrt 2027 | Charlatan, Gent (BE)

12 mrt 2027 | Reflektor, Luik (BE)

13 mrt 2027 | KUUB, Turnhout (BE)

17 mrt 2027 | Cactus Club, Brugge (BE)

18 mrt 2027 | Het Depot, Leuven (BE)

19 mrt 2027 | Le Vecteur, Charleroi (BE)

20 mrt 2027 | Le Salon, Silly (BE)

16 apr 2027 | Pelter Skelter, Pelt (BE)

More tba

Eosine is
Len Lacroix (lead vocal, guitar)
Wouter Dijkstra (bass, vocals)
Stanny Rijckaert (drums, vocals)
Lander Lampaert (guitar, vocals)

www.maywayrecords.com

Flip Kowlier news – nieuwe plaat en tour

Geschreven door

Flip Kowlier news – nieuwe plaat en tour

Ondertussen is de plaat klaar, en de eerste single een feit. Tijd om de baan op te gaan! Ik kan behoorlijk zweverig doen over de magie die ontstaat als je met fijne mensen op een podium samen muziek maakt. Dat gevoel ook nog eens overbrengen naar het publiek, dat is van 't beste. Net daarom kijk ik er enorm hard naar uit. Ondertussen zijn we ongeveer een jaar verder dan toen ik mijn eerste demo's opnam, dus het is hoog tijd. Ik zou het zalig vinden als je eens komt kijken, het gaat goed zijn!

We zijn momenteel ook aan het bekijken naar welke shows we de schilderijen van Katrien kunnen meenemen, die ze gemaakt heeft voor het artwork van deze plaat.
Geldboom

Shows 2027
22 jan: Cinema Plaza, Duffel (try-out)

12 feb: 4AD, Diksmuide (try-out)

26 feb: De Zwerver, Leffinge

27 feb: Ha Concerts, Gent

10 maa: Cactus Club, Brugge

27 maa: Wilde Westen, Kortrijk

23 apr: De Casino, Sint-Niklaas

28 apr: Het Depot, Leuven

 

 

 

 

Alister Spence

Alister Spence - Dorothy Carlos – double bill - Subtiliteit en experiment als rode draad

Geschreven door

Alister Spence - Dorothy Carlos – double bill - Subtiliteit en experiment als rode draad
Alister Spence - Dorothy Carlos

Hoe ver de klank van een vertrouwd instrument kan reizen, hoor je bij Alister Spence (****) en Dorothy Carlos (****). Het zijn twee artiesten samen die elk hun eigen antwoord op zoeken.
De Australische pianist en improvisator Alister verkent de mogelijkheden van toetsen en klank, terwijl Carlos haar cello met digitale bewerkingen nieuwe gedaantes laat aannemen. Twee verschillende vertrekpunten, verbonden met elkaar door de drang om te ontdekken wat er buiten de vertrouwde contouren van hun instrument ligt.
Met die nieuwsgierigheid zakten we af naar het AB Salon.

Dorothy Carlos is een experimentele celliste die actief is in Chicago en New York. Ze studeerde klassieke cello en antropologie aan NYU en behaalde daarna een master in geluidskunst in Chicago.
In haar werk verbindt ze vrije improvisatie met digitale bewerking. De cello blijft het vertrekpunt, maar de klank kan door die bewerkingen een heel andere gedaante aannemen. Ze onderzoekt daarbij hoe elektronica intimiteit en denkbeeldige werelden kan oproepen. Tijdens haar optreden bleef het fysieke karakter van de cello overeind.
De subtiele klankenpracht ging nergens verloren, ook wanneer knarsende tonen en mysterieuze weerhaakjes het geluid binnenslopen. Die gaven het instrument een haast sacrale gloed, die nu eens bedwelmend inwerkte en dan weer de grens van het oorverdovende opzocht, zonder die te overschrijden.
Subtiliteit en experiment vormden samen de rode draad. Precies in die wisselwerking school de schoonheid van haar optreden.

De Australische pianist, improvisator en componist Alister Spence werkte o.a. met Satoko Fujii, Myra Melford en Jim O'Rourke. In de AB Salon zat hij achter zijn opengelegde Rhodes-elektrische piano als een klankentovenaar. Met een bel, percussie en een strijkstok haalde hij de meest onverwachte geluiden uit het instrument, om vervolgens de toetsen te laten spreken.
Een klein uur lang opende Spence allerlei deurtjes. Herhaling, klankkleur en vrije passages boden telkens nieuwe aanknopingspunten. Een rechte lijn viel moeilijk te herkennen, maar chaotisch klonk het nooit. Onderhuids paste alles binnen één verhaallijn. Bedwelmende klanken wisselden af met indringende drones, waarbij ook de intensere passages hun subtiliteit behielden.
Het spel met klank en materiaal deed ons bij momenten aan Einstürzende Neubauten denken, zonder vocale inbreng of grootse gebaren. De warme elektrische pianoklanken gaven die avontuurlijke zoektocht een bijzonder tegengewicht.

Het werd een avond waarop subtiliteit en experiment elkaar voortdurend versterkten. Dorothy Carlos en Alister Spence behielden elk hun eigen klankwereld, maar deelden de gave om onverwachte geluiden tot een meeslepend verhaal te verweven.
Twee klankwizards die experiment tot kunst verhieven.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)

Pagina 4 van 499