Wind Rose, Orden Ogan, Angus Mc Six, Trix, Antwerpen op 15 oktober 2025 – Pics
WIND ROSE
Wind Rose is een Italiaanse power metalband die bekend staat om hun monumentale sound, gedreven door zware riffs, symfonische arrangementen en krachtige vocalen. Met een podiumaanwezigheid die even dynamisch is als hun muziek, leveren ze shows die het publiek van begin tot eind meeslepen. Bereid je voor op een avond vol epische metal en pure energie!
ORDEN OGAN
Orden Ogan is een Duitse fantasy-power-metalband, opgericht in 1996 door Sebastian Grütling (drums) en Sebastian Levermann (zang, gitaar). Met hun kenmerkende mix van zware riffs, symfonische elementen en pakkende refreinen hebben ze zich gevestigd als een toonaangevende naam binnen het genre. Hun fantasierijke thema's en meeslepende storytelling nemen fans mee op epische muzikale avonturen. Verwacht een show vol intensiteit en grandeur!
ANGUS MC SIX
ANGUS McSIX werd in 2022 opgericht door Sebastian "Seeb" Levermann van ORDEN OGAN en voormalig GLORYHAMMER-zanger Thomas Winkler. Hun debuutalbum "ANGUS McSIX and the Sword of Power" werd het meest succesvolle power metal-debuut ooit en bereikte direct de tiende plaats in de Duitse albumcharts. De band speelde op grote metalfestivals zoals Wacken en Rock Harz, en hun shows worden omschreven als epische, energieke ervaringen vol fantasierijke beelden.
(bron: Trix/Biebob)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Wind Rose
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8689-wind-rose-15-10-2025?Itemid=0
Orden Ogan
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8688-orden-ogan-15-10-2025?Itemid=0
Angus MC Six
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8687-angus-mc-six-15-10-2025?Itemid=0
Org: Biebob ism Trix, A’pen
De Antwerpse indiepopband Godot ontstond op muziekplatform Vibe, waar multi-instrumentalist Stijn Coolbrandt op zoek was naar een nieuwe creatieve samenwerking. Samen met zangeres Kim Verbeeck, (contra)bassist Niels Groenen en toetsenist Koen van de Weyer vond hij de klik en sound die leidde tot hun eerste eigen nummers en covers. Sinds 2024 deelt Godot muziek via streamingdiensten en zijn ze live te vinden op vooral Antwerpse podia.
Met single “Alien Heart” brengt Godot een intens persoonlijke en broze maar tegelijk krachtige track die recht naar het hart grijpt. Zangeres Kim Verbeeck schreef het nummer na het verlies van haar moeder aan zelfdoding. Het is een meeslepende muzikale vertolking van de rauwe strijd tussen woede, verdriet, liefde en schuld.
Godot wordt geïnspireerd door artiesten als London Grammar en Ane Brun, met de combinatie van elektronische beats en akoestische elementen. Inhoudelijk is het een sterke song en als kennismaking met de band en het bandconcept is dit een heel representatieve track. Op een manier doet dit nummer mij denken aan Hooverphonic, And Then Came Fall en Alanis Morissette. Muzikaal zit er nog meer in, met meer durf en minder brave bescheidenheid.
Website: https://vi.be/platform/Godot
The Great White Nothing is een nieuwe postmetalband uit de regio Mechelen. De leden komen uit bands als Mindwar, Nether, Black Narcissus, Hamelin en Soul Grip en dat ‘grote witte niets’ van de bandnaam verwijst niet naar pakweg een wolk of het stereotiepe lege blad papier, maar naar Antartica.
Een prima thema dat vanuit Vlaanderen nog niet zo heel vaak werd verkend. ‘Passage I Melancholia’ is hun debuutalbum.
Deze nieuwe band vindt inhoudelijk inspiratie bij de vroegste ontdekkingsreizigers van de poolgebieden, een onderwerp waar wij wel wat mee hebben. Muzikaal wordt de postmetal van The Great White Nothing gemengd met black en prog. Denk aan de rauwe intensiteit van een Amenra, Brutus of Wiegedood, al zijn er ook heel etherische, akoestische passages. Ze spelen met de extremen en dat is mooi, want als luisteraar heb je pas door hoe hard en intens iets klinkt als je er ook het helemaal tegenovergestelde naast zet.
Bij postmetal gaat het over emoties en dan heb je uiteraard wel wat mogelijkheden als je poolreizigers als thema neemt: vertwijfeling, eenzaamheid, waanzin, heimwee, desoriëntatie, melancholie, verdriet, de kracht van de natuur, … Veel daarvan lijkt aan bod te komen, al zit er wel heel veel woede en agressie in dit album en agressie is niet iets dat ik met het thematische concept associeer. Muzikaal zijn de atmosferische stukken vaak interessanter en completer uitgewerkt dan de agressieve partijen.
Mijn favorieten op dit album zijn “St. George”, “Everything Forever” en “There, Where The Waves Are Still”.
https://www.youtube.com/watch?v=sN1-r0ftYAA&list=OLAK5uy_lL-BqmHYQvxpOWSLSnHcVjllwSXQme0ko
“The Perfect Girlfriend” is de debuutsingle van Coy Buzz, de band van Marijn Van Dyck. Hij is een beetje een laatbloeier, maar in de herfst zijn de kleuren feller en diverser, dus dat is meestal geen probleem.
Op deze eerste single mixt Coy Buzz dreampop met grunge. Muzikaal hoor ik wat terug van een ZZTop ten tijde van ‘Eliminator’ en ik denk ook aan een gepolijste versie van Sonic Redemption. De song verkent een geïdealiseerde, ongrijpbare liefde. Het is een schreeuw naar een soulmate om samen woelig water te doorspartelen. Een mooi, ietwat klassiek onderwerp voor een song. De uitwerking verraadt dat de schrijver ook een filosoof is.
We hebben misschien wel meer songschrijvers nodig die emotie en geluk wat meer vanop een afstand kunnen bekijken. En als ze hun boodschap dan ook nog kunnen verpakken in een catchy tune, dan worden wij daar vast heel intens gelukkig van.
https://www.youtube.com/watch?v=ILuM4f4pfgI
‘Resuwrecked’ is het tweede album van de in Roeselare residerende band. Intussen is er heel wat gebeurd. Eerst moesten ze hun bassist vervangen en recenter hun drummer. Intussen zijn ze op elkaar ingespeeld en zijn ze de wisselingen goed te boven gekomen.
De titel is trouwens een samenvoeging van ‘resurection (herrijzenis)’ en ‘wrecked (afbraak)’; een gevoel dat ze overgehouden hebben na de interne wissels. De opnames van dit album dateren van 2023 en werd opgenomen in Gent. Lukas Grymonprez (Parts of Culture) nam de productie en de mix voor zijn rekening.
Het album opent met “Fool”, een catchy nummer dat qua stijl wat in het verlengde ligt van “What Goes Around”. Dat laatste was de tweede single uit het album en staat hier na “Fool”. Twee catchy en snedige songs om te openen. We zijn goed vertrokken.
“Air” begint met een gitaarintro en een synth. Het is een traditionele ballad met de mooie, zachte zang van Sharon Braye. Het moet gezegd worden dat ze verder is ontwikkeld als zangeres sedert hun debuut. Luister maar naar “S.O.S.” (met een mooi kontrast tussen de man- en vrouwenstem) of “The Edge”. “Final Fantasy” is een korte en, naar hun normen, een nijdige song. Echt een leuk nummer dat goed opgebouwd is. “Alive” is een song dat live ook wel kan rocken vermoed ik. Op “Ashes of the Past” horen we een band en zangeres in vorm. Een fijn nummertje.
Afsluiter “The Edge” is een nummer dat wat aanleunt tegen de progressieve rock. Het is een nummer dat veel variatie bevat. De bridge vind ik geweldig en heeft wat Oosterse invloeden. Voor mij blijft dit een toptrack.
Het album klinkt heel goed. De songs zitten goed in elkaar. Sharon zingt bij momenten de pannen van het dak. De synths en keys zorgen meestal voor de catchy elementen. De drums, bas en drums zijn de solide fundering van de songs. Een heel geslaagd album.
Rock/Wave/Indie
Resuwrecked
Subatomic Strangers
Stef Kamil Carlens maakte vorig jaar het energieke en funky succesalbum ‘Be(e) Who You Wanna Be(e)’ en speelde daarmee voor heel wat volle zalen als Stef Kamil Carlens & The Swoon. Daar breit hij nu nog een vervolg aan met ‘SKC & The Poem’.
De ‘poem’ van het album en van de ‘band’ verwijst naar de eerste letters van de familienamen van Carlens’ bandgenoten: (Nel) Ponsaers en (Rahmat) Emonds. Daarmee houdt Carlens twee zevenden van The Swoon over. Dezelfde ‘poem’ is natuurlijk ook de Engelse vertaling van gedicht en ook dat klopt in dit concept: de woorden en het rijmakkoord worden op dit album op een voetstuk gezet.
De muziek is uitgepuurd en herleid tot de essentie, maar zit vol gevoel en avontuur. Het nieuwe album moet het dan wel stellen zonder de funky grooves van het vorige album en dat is toch even wennen, maar Stef Kamil verandert zo vaak van jas en ook deze jas past hem perfect.
Voor ‘SKC & The Poem’ brengt hij nieuw werk en herwerkt hij samen met de twee dames songs uit z'n eigen uitgebreide repertoire en parels uit de onuitputbare schat aan songs uit de lange traditie van de singer-songwriter, waarin de grenzen tussen poëzie, literatuur en (pop)muziek vervagen.
Het woord in al zijn facetten wordt gedragen door de drie verschillende stemmen: Carlens' hese tenor, de zachtfluwelen alt van Ponsaers en de soulvolle sopraan van Emonds. Soms zingen ze samen of vullen ze elkaar aan, maar alle drie komen ze ook als solist naar voren en worden de songs zo vanuit verschillende standpunten en gevoelswerelden benaderd.
Het songmateriaal is heel divers. De keuze van covers is zowel opmerkelijk als een beetje voorspelbaar. Dat Prince erbij is, was bijvoorbeeld te verwachten, dat Carlens dan kiest voor het onbekende “Katrina’s Paper Dolls” is onverwacht, hoewel we geen covers van hits verwachten. Hetzelfde gaat op voor de covers van Leonard Cohen en Bruce Springsteen. Wel opvallend zijn de covers van labelgenote Chantal Acda, van 80’s fluisterpopicoon Sade en de Engelse vertaling van het Oudnederlandse “Ik Zag Cecilia Komen”. “By Your Side” van Sade klinkt in de handen van dit trio eerder als Eels. Voorts wordt Carlens’ overleden soulmate Matt Watts geëerd met een cover van zijn “With Every Healing Mile” en leidt Carlens ons naar de Amerikaanse folkpopchanteuse Jesca Hoop.
Anders dan ‘Be Who You Wanna Be’ is ‘The Poem’ geen rit die je onbezonnen kan beluisteren. Je moet meer dan een paar stappen zetten om mee te gaan op deze trip, het is zelfs een flinke wandeling. Dat er heel wat onbekende nummers en covers langskomen, maakt dat je er de focus goed moet op houden, want er wordt veel fluisterend gezongen en in de samenzang gaat ook al eens wat verloren inzake verstaanbaarheid. De magie van dit album zit niet in het uitgepuurde, maar in het op een voetstuk zetten van de stemmen. De nummers en de muziek zijn slechts het vehikel dat je als luisteraar tot daar brengt. De samenzang, de combinaties van stemmen, de intonaties, het spelen met het stemvolume, het ritme en het rijm, … Carlens beschrijft in de credits van zijn recente albums altijd nauwgezet welke instrumenten er gebruikt werden bij de opnames, hier zijn de stemmen de belangrijkste instrumenten. Fascinerend en bij momenten magisch, dit album.
Als ik een top 3 zou moeten maken van de songs op dit album, dan kies ik voor het flirterige “Selfish Girl”, “The First Time I Ever Saw Your Face” en “A Thousand Kisses Deep”.
https://www.youtube.com/watch?v=UlC09vPmcIY
God=DoG is het collectief rond Belgisch pop/rock-icoon Rudolf Hecke. De band bestaat naast Rudolf Hecke nog uit Yassin Joris, Nikkie van Lierop (I H8 Camera, Erotic Dissidents, Praga Khan), Klaas Tomme (Iskander Moon, Illuminae) en Toon Derison (Steven De Bruyn, El Fish).
Rudolf Hecke bracht in 1989 zijn eerste solo-album ‘God Is Dog Spelled Backwards’ uit. Die plaat werd toen uitgeroepen tot beste Belgische album van het jaar en Hecke werd gekroond tot ‘de Nick Cave van Vlaanderen’. Vervolgens trok hij op een lange tour langs jeugdclubs en festivals en hij speelde op als support voor onder meer Iggy Pop, the Sugarcubes, the Triffids, Einsturzende Neubauten, Peter Hammill, Bob Geldof en Björk. Daarvoor had hij al Belpop-geschiedenis geschreven met de EBM-pioniers Company Of State, waarmee hij door Europa tourde als support van Eyeless in Gaza, Neon Judgement, Front 242 en La Muerte. Een echt vervolg op het succesalbum van 1989 kwam er echter niet.
Nu, 36 jaar en vele muzikale avonturen later is Rudolf Hecke terug met een sterk, donker en sfeervol album dat vergelijkbaar is met het werk van bijvoorbeeld This Mortal Coil: verschillende stijlen van nummers gezongen door verschillende bandleden. Het album is geproduceerd door Rudolf Hecke, David Poltrock (De Mens) en Ian Caple (Tindersticks, Tricky, Shriekback, Suede). Special guest Elsje Helewaut (Elisa Waut) verzorgt de leadvocals op één van de songs. Van de bezetting van 1989 zien we enkel Rudolf terug.
Rudolf Hecke kan nog steeds imposant brommend zingen zoals Nick Cave, maar door het albumconcept met telkens wisselende leadzangers/zangeressen, trekt hij de rol van frontman niet helemaal naar zich toe, eerder is hij de leider van het ritueel. Het is een heel gevarieerd album en niet alleen door de wisselende vocalen. Ook muzikaal gaat het alle kanten op. “Any Wind” en “Take Me Home” hebben iets van de onheilspellende rituele folk van Heilung of Wardruna in zich. “Eaten By The Lights” heeft een paar Triffids-momenten, maar zeker niet het hele nummer. Het gaat van klassieke rocksongs (“The Fear”) naar the Velvet Underground (“A Stronger Man”) en Serge Gainsbourg in duet met één van zijn muzes (“Let’s Not Give A Damn”). Dan komen er nog een paar klassiek geschoolde stemmen langs en een welgemikte blazerssectie.
Variatie kan een troef zijn, maar hier ontbreekt het met dit collectief toch aan consistentie. Dit album lijkt meer op zo’n verzamelalbum uit de jaren ’80 waarbij je bij elke song in een nieuw universum landt en niet in één lange trip het hele universum verkent. Het zijn allemaal diamantjes van groot kaliber, maar telkens in een ander juweel ingezet. Beste tracks zijn voor mij “A Stronger Man” en de herwerkte versie van “Heroin Eyes” van Company of State. “Take Me Home” mag mijn top 3 vervolledigen.
https://www.youtube.com/watch?v=NBNR6p2MHH4
Nikki Roger is nog steeds het soloproject van Nikki van Tien Ton Vuist. Eerder dit jaar was er al de single “Just Take A Minute” en nu is er het digitale full album ‘Dream On’, waar die single geen deel van uitmaakt. Tijl van Tien Ton Vuist doet mee op een paar nummers.
‘Dream On’ doet mij wat denken aan de EP van de nieuwe Gentse band Days of Ray: zachte, dreamy en catchy pop. Hier met een dikke streep melancholie die evenwel niet overheerst. Muzikale referenties blijven ongeveer dezelfde als bij de single van eerder dit jaar: The Radar Station, The War on Drugs, Coldplay, maar ook Novastar, Nomden en Pauwel. Iets smoother en minder experimenteel dan we verwacht hadden.
Inhoudelijk gaat het over vasthouden en durven loslaten, over terugkijken naar leuke herinneringen en leuke mensen, over dromen die uitgekomen zijn of die misschien nog sluimerend liggen te wachten.
De productie is top, inhoudelijk wordt een degelijk verhaal verteld en muzikaal is dit knisperend fris. Mijn favorieten zijn “Little Bird” (dat in de lyrics en in de video herinneringen ophaalt aan familiefeestjes en –uitjes) en “Lose It All” (over het instinctieve vaderschapsgevoel bij de geboorte van zijn eerste kind). Het digitale album eindigt met “Ride Along”, een uitnodiging waar wij maar al te graag op ingaan. En we hopen dat u dat ook doet.
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98039-nikki-roger-ik-wil-laten-zien-dat-je-vanuit-je-eigen-kamer-grootse-dingen-kunt-doen
https://www.youtube.com/watch?v=bqYtVaj-EOU
The Me In You heeft een nieuwe single uit, en opnieuw is er een connectie met Jeroen Meus. “Bring The Beat Back” wordt gebruikt als de introtune voor het nieuwe seizoen van Meus’ Dagelijkse Kost op tv. Als single krijgen we daar de ‘radio-edit’ van en die duurt slechts half zo lang als de albumversie.
Eerder had The Me In You al eens de tune geleverd voor Dagelijkse Kost, met “Out Of The Blue”. En ze waren te horen in Dagen Zonder Broer, de tv-reeks waarin Jeroen zijn verdriet verwerkt over zijn overleden broer Wim. Op “Slow Me Down” zou Jeroen zelfs een kort en bijna onhoorbaar stukje saxofoon meespelen. En nog eentje dan: The Me In You speelde in Jeroen’s tv-keuken voor de opnames van de 2.000ste aflevering.
Dat zijn allemaal leuke ‘wist-je-datjes’ voor mensen die dat allemaal willen onthouden, maar is “Bring The Beat Back” ook een degelijke single? Wel, ja. Dit nummer barst in muziek en tekst van de melancholie. Zachte melancholie, die warm aanvoelt als velours. Verslavend in zijn eenvoud. Van de sferige intro en inleiding bloeit het nummer open zodra het refrein al zijn catchyness etaleert. Dat refrein had zelfs nog wat vaker en prominenter in het nummer aanwezig mogen zijn. Ik vermoed dat de live-versie dat wel zal doen.
Het full album volgt pas in het voorjaar van 2026. Om het wachten te verzachten, zetten we “Bring The Beat Back” op repeat.
Bring The Beat Back - Single by The Me In You | Spotify
Tomorrowland news - Relive the magic of Tomorrowland Brasil 2025
Tomorrowland Brasil 2025 breaks records and unites 180,000 People of Tomorrow. Next edition confirmed for 2027
ITÚ, SÃO PAULO - More than 180,000 People of Tomorrow from over 100 countries gathered in Itu, São Paulo, to celebrate LIFE during Tomorrowland Brasil 2025. The fifth Brazilian edition of Tomorrowland brought three unforgettable days of music, unity, and magic, featuring over 150 top artists performing across six breathtaking stages.
This year's edition introduced two spectacular new stages: the Crystal Garden and the Morpho Stage, each with its own distinctive design and atmosphere. Festivalgoers were also treated to a record-breaking drone show in collaboration with Brazilian superstar Alok, lighting up the sky with over 1,000 synchronized drones. Swedish legend Alesso had the honor of closing the Mainstage with an explosive finale celebrating LIFE.
Relive the magic of Tomorrowland Brasil 2025 and watch a bunch of full live sets now on tomorrowland.com and in the Tomorrowland App, including performances by Agents Of Time, Alesso, Alok, ANNA b2b Vintage Culture, Argy, Armin van Buuren, Axwell, B Jones, Da Tweekaz, David Guetta, deadmau5, Dimitri Vegas, Henri PFR, John Newman, Kevin de Vries, Kölsch, Lost Frequencies, NERVO, Nicky Romero, R3HAB, Steve Aoki, and Vintage Culture.
Top 10 Most Played Tracks of Tomorrowland Brasil 2025
From euphoric Mainstage anthems to underground gems, these were the sounds that defined this year's edition:
Cassian & YOTTO & Da Hool - Love Parade
Empire Of The Sun, Michael Calfan, Axwell - Walking On A Dream (Resurrection)
Tiga - Mind Dimension (Adam Sellouk Remix)
Martin Garrix, R3HAB & Skytech - Voodoo
Steve Angello, Dimitri Vangelis & Wyman - Payback (Kevin de Vries & Cassian Remake)
Avicii - Levels
JOA - Green Light
Martin Garrix, Matisse & Sadko, BARBZ - Butterflies
Kevin de Vries & JAST - Born Like That
Betical - Do It Again
A vibrant return in 2027
Tomorrowland Brasil 2025 once again turned Parque Maeda into a playground of music, friendship, and imagination. Since its first Brazilian edition in 2015, the festival has grown into one of South America's most anticipated events, blending world-class production with local energy and cultural flair. And for those already dreaming of the next chapter: Tomorrowland Brasil will return to Itu in 2027, promising to once again bring the People of Tomorrow together in the heart of Brazil.
Relive the magic of Tomorrowland Brasil 2025
www.tomorrowland.com
Even voorstellen – Hüsker Dü ‘1985, the miracle year, A Live 4 LP Boxset’
Numero Group Announces Hüsker Dü’s 1985: The Miracle Year, A Live 4 LP Boxset, Out November 7th
Stream Jan. 30, First Ave Pt. 2: “The Girl Who Lives On Heaven Hill,” “I Apologize,” “If I Told You” & “Folklore”
Jan. 30, First Ave Pt.2 - Album by Hüsker Dü | Spotify
“We’re probably the only thing that’s worth talking about this year.”
—Bob Mould, No Place To Hide #4, Spring 1985
Numero Group announces the release of Hüsker Dü’s 1985: The Miracle Year, a live 4 LP box set, out November 7th. Witness the transcendent Minneapolis punk trio tearing into the most incendiary year of its existence, captured live on stage at First Avenue in perhaps the highest fidelity recordings of the band’s lauded SST era. 1985: The Miracle Year includes Beau Sorenson’s restoration of an entire January 30, 1985 set, plus 20 extra live tracks from the year’s touring schedule, and a deluxe booklet detailing twelve months of history-making Hüsker Dü. Along with today’s announcement, four songs from the box set are available to stream now. Titled Jan. 30, First Ave Pt. 2, the collection features “The Girl Who Lives On Heaven Hill,” “I Apologize,” “If I Told You” and “Folklore.” What is the sound of a legend being written?
Looking at 1985 through the dynamic lens of independent DIY music, mid-decade, there was a year-long succession of leaps by Hüsker Dü, each building on the powerful and undeniable sprint from the scrappy punk institution SST to the artistic empathy of Warner Bros. As observers began to catch on, testimonials came from many quarters, including the New York Times, which recognized the band as “the best to have emerged from the hardcore scene.” Consistent with such praise, Hüsker Dü revealed a heightened creative pace rarely, if ever, seen in any musical era. Before or since. After blowing the doors off the burgeoning alt-rock movement with Zen Arcade the previous July, the band dropped New Day Rising just six months later on January 14, 1985, and then never stopped chasing the Hidden Beach sunrise that adorned that album’s cover.
On January 30, 1985, Minneapolis reached -11° at show time, marking 19 points of mercilessly dropped mercury from the day’s 8° apex. The 1500 attendees inside First Avenue, however, wouldn’t be needing so much as a T-shirt, let alone the nearest fiberfill parka: from the first blinding moments of “New Day Rising,” it was clear that Bob Mould, Grant Hart, and Greg Norton had arrived intent on setting every molecule in the room alight. Their setlist displayed a night-long cascade of fireballs chosen from Everything Falls Apart, Metal Circus, Zen Arcade, and New Day Rising, and five new songs that would reappear later on Flip Your Wig. They also made several nods to the band’s rock forbears, with a ballistic take on The Byrds’ “Eight Miles High,” a turbulent spin on The Beatles’ “Helter Skelter” featuring Soul Asylum’s Dave Pirner, a pop-punk remake of “Ticket To Ride, ” and closing with their signature cover of Sonny Curtis’s Mary Tyler Moore theme “Love Is All Around.”
Considering the late-January 2011 house fire that consumed a precious portion of the Hüsker Dü archive, it has to be reckoned as a kind of subordinate miracle that the 1985 First Avenue tapes survived at all. They deliver peak Dü at full gallop through already beloved material, still years shy of fully cementing their status as a blueprint for the alternative rock skyscraper to come. This box set celebrates these tapes, strikingly perhaps the highest fidelity Hüsker Dü recordings ever produced during the band’s lauded SST years. “When I think of that time,” Greg comments, “it was three guys doing what they loved, having fun, and basically showing other people that you can be true to yourself, true to your music, and not have to bow down to fashion or expectations to make something really great.
1985: The Miracle Year Tracklist:
Minnesota Miracle
SIDE A
SIDE B
SIDE C
SIDE D
More Miracles
SIDE E
SIDE F
SIDE G
SIDE H
Metal Blade releases
2025
10-01 Nine Treasures – Awakening from Dukkha/Wisdom eyes (single ‘Wisdom eyes’)
Jan 25: Paganfest with Ensiferum, Alestorm, Tyr, Heidevolk, Elvenking (20 Jan 25, AB, Brussels)
Febr 25 Revocation – single ‘Confines of infinity’ ft Travis Ryan (Cattle Decapitation)
Febr 25 The last ten seconds of life
Febr 25 Ingested – Altar of flesh
Febr 25 Ensiferum – Winter storm (single ‘Victorious’)
14-02-25 Mantar – Post apocalyptic depression (single ‘Halsgericht’) (single ‘Rex Perverso’) (single ‘cosmic abortion’)
21-02-25 Killswitch Engage – This consequence (single ‘forever aligned’) (single ‘I believe’) (single ‘collusion’) (single ‘aftermath’)
28-02-25 Daath – Run ft Cynic’s Paul Masvidal
07-03-25 Whitechapel - Hymns in dissonance (release) (single ‘hate cult ritual’)
14-03-25 Sanhedrin – Heat lightning (single ‘blind wolf’) (single ‘franklin county line’) (single ‘let’s spill some blood’)
04-04-25 Allegaeon – The ossuary lens (single ‘driftwood’) (single ‘the swarm’) (single ‘wake circling above’)
11-04-25 Messa – the spin (single The dress’)
18-04-25 LIK – Necro (‘war praise’) (‘morgue rat’) (‘deceased’)
25-04-25 Cirith Ungol – Live at the roxy (single ‘down below’)
25-04-25 Kardashev – Alunea (single ‘reunion’) (single ‘seed of the night’)
02-05-25 Hate – Bellum regiis (single ‘iphigenia’) (single ‘bellum regiis’)
10-05-25 Harm’s way – ‘Other world’ EP
10-05-25 DVNE – Live at The Bisquit Factory
May 25 Cattle Decapitation – From this flesh: a Cattle Decapitation story
23-05-25 Midnight – Steel, rust and disgust (single ‘cleveland metal’)
30-05-25 Rivers of Nihil – Rivers of Nihil (single ‘house of light) (single ‘american death’) (single ‘water & time’)
06-06-25 A-Z – A2Z 2 (single ‘nothing is over’) (single ‘i am numb’) (single ‘now i walk away’)
06-06-25 Vader – Litany (25th anniversary reissue)
13-06-25 Byzantine – Harbingers (single ‘the obtainable sleep’) (single ‘harbinger’)
20-07-25 Amon Amarth – single ‘we rule the waves’
22-08-25 Desaster – Kill all idols (single ‘towards oblivion’) (‘throne of ecstasy’)
12-09-25 Behemoth – Pandemonic incantations (reissue)
15-09-25 Cognitive – People = shit (cover of Sliphnot)
19-09-25 Igorrr – Amen (single ‘adhd’) (single ‘blastbeat falalel’ ft Trey Spruance and Timba Harris) (single: ‘infestis’) (single ‘headbutt’)( single ‘daemoni’)
19-09-25 Dead heat – Process of elimination (single ‘by my will’) (single ‘the order’)
27-09-25 Vulture – single ‘Power trash’
27-09-25 Revocation – single ‘Dystopian vermin’
17-10-25 Wretched – Decay (single “Radiance”)
24-10-25 Nine Treasures – Seeking the absolute (single ‘Until now’)
24-10-25 Wolfbrigade – 30Y anniversary – Hostile wasteland EP, Kil lto live
30-10-25 Entheos – single ‘empty on the inside’
Even voorstellen - The Saxophones - No Time for Poetry
Out 07/11 (full time hobby/konkurrent)
‘Too Big for California’ https://www.youtube.com/watch?v=W6Ex7YtAu5o
The Saxophones today announce their new album ‘No Time For Poetry, to be released via Full Time Hobby on Nov 7th and share first single ‘Too Big For California’.
Marking the band’s 4th full studio release, No Time for Poetry expands on the natural breeziness of 2023’s To Be A Cloud with a new sense of angst and tension, questioning the current state of the world and their place within it. Musically, the spectre of mid-period Leonard Cohen hangs over the record, and the band acknowledge this was a key inspiration - “that’s the biggest touchstone - the kind of dystopian songs he was writing with a satirical attitude helped set the darker political tone of this record” – Alexi Erenkov
Husband-and-wife duo Alexi Erenkov and Alison Alderdice are augmented on the album by their regular collaborator Richard Laws on bass, synthesizers and keyboards, as well as multi-instrumentalist Frank Maston who provided production support and the album was mixed by Noah Georgeson (Andy Shauf, Cate Le Bon, Marlon Williams).
Lead track ‘Too Big for California’ sets the tone with evocative imagery (“Trampling the lupine, admiring the fog”), giving the listener agency in determining the exact meaning, over a wind synthesizer solo that sounds like downtown city lights. Alexi’s rich baritone balances anxiety and resignation, singing the line “The shanty towns are burning” with an intimate lilt, before the payoff: “Still I’m … doing fine”. Nowhere is this understatement more present than on the denouement when he sings: “The vineyards here are burning / Now I'm … quite concerned”.
Alexi expands on the meaning: “Despite California being very liberal, it still has a lot of issues that are not being resolved - the homeless epidemic and frequency and scope of wildfires being top of mind for most people I know. There's a disturbing way in which one can still go on living a normal life in the midst of all this suffering and risk. I was trying to put the feeling of drinking wine with friends while the hills burn into song. There's a culture of impotence, a lack of will I was trying to capture."
Whilst the influence of Leonard Cohen hangs over the record, the synth pads and vocal samples on the almost interstitial ‘I Fought the War’ bring to mind neon-soaked soundtracks to Drive, The Last Showgirl or 80s LA cop dramas, as much as I’m Your Man or The Future.
‘America’s the Victim’ is set upon a bedrock of stuttering Rhodes, with staccato, woozy bass clarinet and alto flute weaving around the muted Beach Boys-style bass. Lyrically, it connects back with the themes of ‘Too Big for California’, satirically suggesting: “White man’s the victim / America’s the victim / Somehow you never knew”.
“I get really frustrated by historically dominant groups (white, Christian, heterosexual, etc.) acting like they are persecuted when they are still the ones holding almost all of the power,” says Alexi. “It's a strange pull where you have these groups that have shaped most of modern history, but they can see that they are on a path of losing power and so they have this very victim-based reaction to criticism. I do think they're correct to see their cultural influence waning, but for them to identify as martyrs feels out of touch with the suffering other groups have been experiencing for centuries. A huge inspiration for my approach to this song - and much of the album - was Randy Newman's Sail Away. I never want to write a song about how wrong someone is, it just feels too literal; it's much more satisfying to actually sing satirically from your opponent’s position and let them figure out what you're trying to say. I've always felt Newman does that brilliantly."
The album is a comment on our society’s priorities as well as the culture of fear that is starting to spread. The lyric “Have you seen the new guillotine / Town square will never be the same / I haven't changed my mind / I’m just less likely to complain” is speaking to the fear many are feeling in our country. I know it's an unease people have felt throughout history here, but this is the first time in my lifetime there are signs even the privileged might not be protected if they're on the left side of the political spectrum. At the end of the day, I just wanted to write a sexy album that said “Fuck you” to Trump. I didn't want to wallow, I wanted the record to feel good and not preach, but I also wanted my music to be relevant and address this moment. The unkindness I'm seeing is just incomprehensible to me. Being a father of two little boys, the easiest way for me to put it is that there's not a single quality I would want my own children to embody that our president and his many acolytes exhibit. The support and celebration of this egregiously self-serving man really leaves me feeling lost in my country."
No Time for Poetry is a snapshot of The Saxophones personal and political reflections and a questioning of the uncertain world around them, realised through a mixture of wry resignation and gauzy optimism.
Track List
Grammy-winnaar D’Angelo overleden na strijd tegen pancreaskanker
R&B-zanger D’Angelo is overleden. Dat bevestigde de familie van de artiest in een statement aan ‘Variety’. “We zijn eeuwig dankbaar voor de nalatenschap van buitengewoon ontroerende muziek die hij achterlaat”, klinkt het onder meer. D’Angelo, die overleden is na een strijd tegen pancreaskanker, werd 51.
(bron: HLN)
Even voorstellen – wilson55 & Justine Wolfs – single ‘noodlot’
Na een reeks Engelstalige releases slaat wilson55 een nieuwe weg in: vanaf nu volledig in het Nederlands. Hun eerste stap daarin is ‘noodlot’, een duet met Justine Wolfs.
Het nummer zoekt een plek tussen Radiohead, Eefje de Visser en Wet Leg — dromerig, gelaagd en vol gevoel. ‘noodlot’ probeert het gevoel van thuiskomen te vatten, met die ene pijnlijke kanttekening: wat als je huis er niet meer staat?
Voor Justine Wolfs is dit haar tweede single, na haar debuut ‘hyperfixation’ eerder dit jaar. Voor het eerst zingt ze in het Nederlands, en dat doet ze samen met vrienden die ze al sinds de middelbare school kent. Het resultaat is een eerlijk, melancholisch duet over liefde, verlies en het vinden van je plek — zelfs als die niet meer hetzelfde voelt.
Stream noodlot (feat. Justine Wolfs) van Justine Wolfs | Luister gratis online op SoundCloud
Een volledig Nederlandstalige EP van wilson55 volgt binnenkort.
Even voorstellen – Cubzoa – Unfold in the sky
komt uit op 24 oktober 2025
Cubzoa is het solo-project van Jack Wolters, die bekend werd met de band Penelope Isles en de wereld over tourde als gitarist van CMAT. Zijn eigen werk is een mix van folk, electronica en bedroom-pop. Van zijn debuutalbum verschenen al de singles Choke en Barcelona verschenen, waarmee hij zijn diversiteit laat horen. Van de dream-pop op Choke tot de het uitstapje richting catchy psych-rock op Barcelona.
In november zal Cubzoa met Billy Nomates op tour gaan, waar ze ook Nederland, België en Luxemburg aan doen.
(bron: Mattan records/ Bella Union)
Live:
17 november - Luxemburg, Den Atelier (met Billy Nomates)
19 november - Brussel, Botanique (met Billy Nomates)
27 november - Amsterdam, Toekomstmuziek (met Billy Nomates)
Pias news – Edouard Van Praet & Lou K ‘ce quejveux’
EDOUARD VAN PRAET & LOU K ONTHULLEN "CE QUE JVEUX"
EERSTE GEZAMENLIJKE EP "RoOM SERVICE" VERSCHIJNT DIT NAJAAR
Een jaar na zijn bejubelde debuutalbum Mascarades (geprezen in zowel het noorden als het zuiden van het land!) is onze favoriete Brusselse dandy Edouard van Praet terug. Dit keer bundelt hij zijn krachten met de getalenteerde Lou K voor ce que jveux – de catchy single van hun gezamenlijke EP, die dit najaar verschijnt.
De eerste smaakmaker ce que jveux, is een onweerstaanbare ontmoeting tussen de twee muzikale werelden van Lou K en Edouard van Praet. Met dreunende bassen en een dromerig universum vol betovering is het een wrede, vrolijke ode aan vergeten dromen. Perfect voor je herfstplaylist!
Na een druk jaar met een tournee in Canada, finalerondes bij zowel Humo's Rock Rally 2024 als Sound Track 2025 (met de grote finale op 21 december in de Ancienne Belgique!), en opvallende optredens in België en Frankrijk – waaronder Supersonic in Parijs en Francofaune – blijft Edouard van Praet grenzen verleggen. Altijd schrijvend, componeren, experimenterend: met deze nieuwe samenwerking toont hij nogmaals de veelzijdigheid van zijn talent.
Ook Lou K blijft niet stilzitten. Minder dan een jaar na haar debuutalbum L'obscurité zet de Brusselse artieste haar punknoise-avontuur verder, nu met contracten bij Kicking Music (Frankrijk) en Soluté Records (Canada). Haar explosieve liveshows en donkere, fuzzgedrenkte poëzie deden al denken aan PJ Harvey, Whispering Sons, Model/Actriz en Klo Pelgag. Vorig jaar stond ze onder meer op Pause Guitare, Phoque Off en Les Nuits Botanique tijdens de All Access-dag. Nieuwsgierig? Luister dan zeker naar Pas ta femme!
Stream ce que jveux van Edouard van Praet | Luister gratis online op SoundCloud
Even voorstellen - WIEKELIEDJES releaset haar eerste single ‘Illusies’
De eerste single Illusies kwam uit van de singer songwriter WIEKELIEDJES uit Utrecht. Een kort, maar krachtig liedje over gekmakende verlangens.
wiekeliedjes - Illusies (Official video)
WIEKELIEDJES zijn verfijnde luisterliedjes met een rauw randje. Ze nemen je mee naar een wereld die groot en klein is, lieflijk en rauw tegelijkertijd - met altijd wel een sluimerend en twijfelend verlangen naar de overkant. Wieke’s Nederlandstalige teksten worden door prachtige melodieën ondersteund en zijn ijzersterk: ze vangen het herkenbare gevoel van onbehagen, verlangen naar wat komt en heimwee naar wat was.
Korte biografie
Sinds 2024 heeft Wieke zich gestort op het schrijven van eigen liedjes en het laten horen van haar unieke stem. Eigenlijk datgene doen waar ze als kind al druk mee was: liedjes maken met haar gitaar. Toen nog à la Kurt Cobain. Nu à la zichzelf. Wieke speelde door het hele land en dat wierp zijn vruchten af: een vliegende start die leidde tot haar eerste avondvullende optredens in de Roode Remise en het Torpedo Theater. Nu is het tijd voor de release van haar EP ‘En ik overdrijf’ in Theater Kikker - een muzikale reis over worden wie je dacht dat je wilde zijn. Op 22 maart 2026 zal de EP-release in Theater Kikker plaatsvinden.
WWW.WIEKELIEDJES.NL
Borokov Borokov - The Gist vs Personal Trainer, New single out, ‘the gist’
First single of the upcoming album "World War Too", "The Gist" fuses bouncy post-punk and electronic pulses, with sleazy vocals from W. Smit of Personal Trainer. Guitars buzz like electrodes, drums thud like runaway heart monitors, and synths bleep in the mist. Throbbing with The People's paranoia, a pounding that makes you question if you're dancing or undergoing some clandestine diagnostic.
About Borokov Borokov
If anything could be called Borokov Borokov's formula, it probably would be derived from the following quote: "First and foremost we make music that we ourselves want to dance to. Even when the music in question does not immediately sound like dance music."
The result may resemble for example angular synth pop, ... work incapacitated hi-NRG, krauttrock with a double 't', supra-freudian elektrapunk, birthday-themed acid house, no-no wave, polyphonic panic attacks or multilingual lamentation. As if with each track, the band seizes a new opportunity to waltz out of the confines of its own straitjacket, albeit with no guarantee of success. By the way, they found their first drum machine on a rubbish dump in Borsbeek.
Tour https://www.borokovborokov.be
Borokov Borokov - The Gist (ft. Personal Trainer)
Borokov Borokov (live) @ Kiosk Radio 12.03.2025
Music Moves Europe Awards - ontdek de 15 genomineerden voor 2026
EUROPE'S NEXT BIG SOUNDS
De Music Moves Europe Awards 2026 onthullen de 15 genomineerden
Music Moves Europe Awards 2026, de prestigieuze prijs van de Europese Unie voor opkomend muzikaal talent nomineert Brussels talent Camille Yembe. Met deze nominatie zet ze zich op de kaart als één van de meest veelbelovende en vernieuwende artiesten van Europa, klaar om ook internationaal indruk te maken. De genomineerden van de Music Moves Europe Awards vertegenwoordigen het beste en spannendste talent van het continent en brengen frisse sounds, creatieve energie en een unieke muzikale visie.
Op donderdag 16 oktober tijdens het SoAlive Music Conference & Festival in Sofia zijn alle genomineerden officieel onthuld. De 15 genomineerden zijn: Anna Lille (NO), Camille Yembe (BE), Carpetman (UA), Della (CY), DITTER (FR), Fine (DK), florence road (IE), Glazyhaze (IT), Lia Kali (ES), Lunikk (BG), Melina (GR), Might Delete Later (LV), Ray Lozano (DE), Sarah Julia (NL), Sofie Royer (AT).
www.esns.nl
Even voorstellen – Steve Gunn – daylight daylight
steve gunn "daylight daylight" 07/11 (no quarter/konkurrent)
oct 25 “morning on k road” https://www.youtube.com/watch?v=wTCLLZ3vj5k
sept 25 “Nearly There” https://www.youtube.com/watch?v=QDmU2KQUCSc
LIVE:
Nov 14 - Dranouter, Belgium @ Dranouter
Nov 15 - Turnhout, Belgium De Warande
Steve Gunn has been at the vanguard of American experimental / guitar-oriented rock music for over a decade. After a trio of acclaimed albums recorded for Matador, Gunn will release his 7th studio record – and first in 4 years – on November 7th.
With Daylight Daylight, Gunn wanted to capture something of the intimacy of playing solo, the sense of possibility and discovery that sparks when he sits down to write, while also creating a rich sonic world for the listener to inhabit. Rather than pulling together a band to flesh the songs out, as he’s done on previous albums, he enlisted a single primary collaborator: producer James Elkington, an old friend and longtime collaborator (who also produced Gunn’s 2019 album The Unseen In Between).
Elkington is known as a guitarist, but Gunn asked him to contribute arrangements of strings and woodwinds, inspired in part by the music they’ve talked about over the years (ie. Mark Hollis, Ennio Morricone, The Fall, Basil Kirchin) and the evolution of their own relationship making records - both together, and with others. They soon found a fruitful working process for Daylight Daylight: Gunn would record solo demos and send them to Elkington, who had free rein to develop the arrangements on his own.
Working primarily out of Elkington’s Nada Studios in Chicago, they would continue adding from there—a whisper of a synthesizer, a guitar overdub, a muted percussion line—but they were committed to the relative spareness of their initial approach. Macie Stewart (violins and viola), Ben Whiteley (cellos), Nick Macri (upright bass) and Hunter Diamond (woodwinds) also contributed.
Tracklisting
Nearly There
Morning on K Road
Another Fade
Hadrian’s Wall
Daylight Daylight
Loon
A Walk
MayWay records news – Aure - ‘Mi Corazón’
De Parijse singer-songwriter Aure luidde enkele weken geleden een nieuw hoofdstuk in met het vervolg op haar EP ‘A Few Notes’ (‘The Line’, ‘Dans La Plaine’, ‘Suddenly’), die precies twee jaar geleden uitkwam. Na het intieme voorproefje ‘The Sailors' Tales’ volgt vandaag ‘Mi Corazón’, de eerste sleuteltrack uit haar aankomende debuutalbum ‘Printemps’, dat verschijnt op 20 maart 2026.
Mi Corazón - Album van Aure
De dromerige, jazzy folkballad ‘Mi Corazón’ onderstreept de intieme signatuur van Aure en is voornamelijk in het Frans geschreven. Gaandeweg vloeien drie talen – Frans, Engels en Spaans – in elkaar over, zoals ook herinneringen en emoties door elkaar beginnen te lopen na een breuk.
“Het nummer kwam voort uit de behoefte om die drie talen te laten rijmen – als drie facetten van één persoonlijkheid, drie fases van één leven – en zo de verwarring van gevoelens na een relatiebreuk uit te drukken,” legt Aure uit.
Aure opent nu vrijdag ons labelpodium op het Parijse showcasefestival MaMA, in de iconische zaal Les Trois Baudets op Montmartre. Na haar spelen Dressed Like Boys en Ão.
www.maywayrecords.com
Even voorstellen – shitfruit - 'Starts With A Flower', full album
shitfruit records
Release: 14 oktober 2025
shitfruit is het soloproject van Michiel De Maeseneer. Vanuit de erfenis van het Belgische surrealisme transformeert hij persoonlijke verhalen en levensveranderingen tot aanstekelijke melodieën en beklijvende songs. Het resultaat is een eigenzinnige mengeling van introspectie en lichtvoetigheid, altijd balancerend tussen poëtische observatie en popgevoeligheid.
Met het nieuwe album ‘Starts With a Flower’ bundelt shitfruit opnieuw een reeks nummers die de zoektocht naar liefde, verlies, verandering en zelfreflectie verkennen. Van de dromerige klanken van 'For Who You Are' en het broeierige 'Aisla' tot het introspectieve 'On Repeat' en de fragiele schoonheid van 'Flowers on the Table Top'. Elk nummer vormt een venster op een moment van overgang: soms rauw, soms troostend, maar altijd eerlijk en beginnend bij zichzelf.
De songs bewegen moeiteloos van akoestische intimiteit over ritmische gedrevenheid, met melodieën die blijven hangen en teksten die ruimte laten voor interpretatie, zodat elke luisteraar er zijn of haar eigen verhaal in kan terugvinden.
shitfruit weigert zich met dit album in een hokje te laten duwen, en opent een klankwereld die even gelaagd als persoonlijk is. Een verzameling songs die je meenemen van fluitende hooks naar melancholische vergezichten, en van speels absurdisme naar tedere kwetsbaarheid.
Videoclip 'Aisla' shitfruit - Aisla (Official Music Video)
Videoclip 'Flowers On The Tabletop' shitfruit - Flowers On The Tabletop (Official Music Video)
Videoclip 'Blue, Blue' shitfruit - Blue, Blue (Official Music Video)
File under: Mac DeMarco, Leonard Cohen, Beck, Serge Gainsbourg, Deerhunter, Sparklehorse
Live:
22 oktober, Beursschouwburg, Brussel - album releaseshow
21 november, Bosch, Arnhem (NL)
22 november, Moby Dick, Antwerpen
24 november, Post Hotel, Wetteren
27 november, Zappa, Oosterzele
30 november, Lokaal 42, Helmond (NL)
10 december, Treck Hostel, Gent
12 december, De Kroon, Antwerpen
Meer shows tba
Thrash of the Titans 2025 – Testament, Obituary + guests - Thrash ‘til Death!!
Thrash of the Titans 2025
Trix
Antwerpen
2025-10-12
Frederik Lambrecht
Een zondagavond in Antwerpen waar de originele line-up van K3 ging presteren, liet ik wijselijk aan mij voorbij gaan. Maar een avondje waar gitaren, drums en woeste uithalen geprogrammeerd stonden in concertzaal Trix te Antwerpen, neen, dat ging ik voor geen geld missen.
De site vermeldde trouwens dat het uitverkocht ging zijn, maar op zich viel de drukte heel goed mee in de zaal. Op de baan was het aanschuiven in de file op de Antwerpse ring, vooraleer ik mijn opwachting kon maken en nog een halve set van Destruction kon meepikken.
Spijtig genoeg heb ik de openingsact Nervosa aan mij moeten voorbij laten gaan, nochtans niet mijn gewoonte om een vijftal dames in de kou te laten staan…
Destruction dan, waar ik het prachtige nummer “Nailed to the Cross” op zijn einde hoorde lopen, maar gelukkig nog “Mad Butcher” van hun gelijknamige EP uit 1987 tegen mijn trommelvlies hoorde knallen. Deze Duitse thrash formatie speelt zonder al te veel uitleg, niet dreigen, maar slaan en blijven kloppen totdat je murw en gesloopt bent. Thrash metal met een niet aflatende snelheid in hun nummers. De fans maakten alvast een leuk onderonsje vooraan het podium onder het goedkeurend oog van reus Schmier. Het viertal beukte erop los en ging door met het oudere werk onder de noemer “Thrash ‘til Death” en het zware en ruwe “Bestial Devastation”.
Begin dit jaar werd hun recentste album afgeleverd (‘Birth of Malice’), en deze kreeg ook de nodige aandacht met twee nummers van deze schijf, waarbij nummer “Destruction” deze geslaagde set afsloot. Het zweet stond al op menig voorhoofd te parelen, en toen moest volgens de affiche het beste nog komen haha.
Wil je klasse aanhoren? Wel, geen paniek, Obituary stond opnieuw klaar om hun death metal door je lichaam te persen. Nog niet zo lang geleden stond ik op dezelfde plek mee te headbangen met deze legendes uit Florida. Qua setlist van vorige keer in de Trix een beetje verschil qua nummers alvast…het oog dat prijkt op het sublieme album ‘Cause of Death’ overschouwde hun troepen en de zaal werd donker gemaakt op de tonen van “Snortin’ Whisky” van Pat Travers om moeiteloos over te gaan op de instrumentale intro “Redneck Stomp” vooraleer frontman John Tardy z’n grommende stembanden losliet op de tonen van “Sentence Day”, een nummer van nauwelijks 3 minuten, maar gevuld met een handvol gitaarsolo’s. Er zijn geen regels in death metal, zoveel is duidelijk haha.
Hun laatste album kreeg maar 1 nummer toegewezen, maar er werd duchtig meegebruld op de tekst van “The Wrong Time”! De drumriff die nummer “A Lesson in Vengeance” doet opstarten mag ik niet vergeten vermelden, maar het blijft toch altijd dikke feest als de oude topnummers hun intrede doen.
De zaal werd muisstil en geleidelijk aan werd de drum aangetikt om te starten met enkele nummers van het album ‘Cause of Death’ die dit jaar ondertussen 35 kaarsen mocht uitblazen! Het rustige begin van “Infected” die overgaat in een karaktervolle grunt van Tardy, “Body Bag” die de laatste jaren meer in hun setlijst verwerkt wordt, het slopende titelnummer zelf die gestaag opbouwt, maar uitbarst in rauwe pracht. De moshpits en crowdsurfers hadden te tijd van hun leven, en voeg nog energiebommen met titels “Chopped in Half” en “Turned Inside Out” toe aan deze voortreffelijke show en iedereen kon zich uitleven.
Afsluiten deden ze in stijl en met het snelle en agressieve sluitstuk “Slowly We Rot” konden we een wederom machtig optreden afvinken van onze titanenlijst. Zo’n muziek kan ik dagelijks omarmen, en ik ben ongetwijfeld niet de enigste… en zo hebben de aanwezige old school trash fans ook kunnen smullen van old school death metal! Het is dan ook maar een kleine stap naar the dark side moehahahaha.
Bovenaan de affiche prijkte Testament, met boegbeeld Chuck Billy nog steeds achter de microfoon, gitaristen van het eerste uur Skolnick en Peterson present, bassist Steve Digiorgio (heeft in 2004 een tiental jaren vanop afstand gekeken) en drummer Dovas die nog maar sinds 2023 de drumkit voor zijn rekening neemt.
Nog maar sinds vrijdag was hun nieuw album klaar voor verkoop, helaas was deze vandaag tijdens de merchandise NIET beschikbaar (hartpijn!!). Soit, de commentaren op deze nieuwe plaat ‘Para Bellum’ zijn allemaal heel positief en in de set werden single “Infanticide A.I.” en “Shadow People” verwerkt die alvast bij de eerste luisterbeurt de goede commentaren bevestigen.
Maar misschien moet ik beginnen bij het begin…een wit doek verborg de podiumindeling en op de tonen van “Fight for you Right” van The Beastie Boys werden de aanwezigen klaar gestoomd. De set was alvast heel gevarieerd, want we begonnen met “D.N.R.” uit 1999, sprongen direct naar 2023 naar het album ‘Titans of Creation’ (nu weet ik waar ze de naam van deze tour vandaan hebben gehaald) met nummer “WWIII” en deden de oude albums zonder verpinken heropleven, maar daarover meer.
Op de achtergrond een grote skull met hoorns en venijnige tong uit zijn bek hangend, af en toe grote fusees die vooraan aangestoken werden en de drum die mooi gepositioneerd stond op een verhoog waar drummer Dovas een mooi overzicht had en de handen en benen van de thrashers continue over de dranghekken zag vliegen.
Meebrullen werd gedaan met het sterke “Practice what you Preach”, gevolgd door “Sins of Omission” van hetzelfde album. De nummers van ‘Low’ waren de meest ingetogene - “Return to Serenity” (dit nummer is opnieuw sinds 2024 vanonder het stof gehaald) en “Trails of Tears” (krachtig en innemend met de cleane stem van Chuck die voor het laatste live werd gespeeld in 2008!) zorgden voor de beklijvende rustpuntjes, waarbij Digiorgio romantisch zijn basgitaar omarmde en de liefde voor zijn instrument extra in de verf kon zetten.
Maar thrash metal draait toch vooral om snelheid, energie en gedrevenheid en enkele nummers zijn speciaal gemaakt om het publiek in de nodige setting te brengen! “First Strike is Deadly” zorgde voor 1 gesneuvelde soldaat in de pit, “Electric Crown” deed je lusteloos mee knikken met je hoofd en afsluiter “Into the Pit” was het hoogtepunt die deze show op zijn einde bracht. Beste nummer volgens mij, gevolgd door meezinger “More than meets the Eye” die deze – zoals reeds aangegeven – heel gevarieerde set als heel geslaagd kan bestempelen.
Duimen in de lucht voor de goede klank in de zaal, de setting op het podium en de bands die ons een heel leuke avond bezorgden. Thrash ‘til Death!!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Testament
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8691-testament-12-10-2025?ltemid=0
Obituary
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8690-obituary-12-10-2025?ltemid=0
Destruction
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8692-destruction-12-10-2025?ltemid=0
Nervosa
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8694-nervosa-12-10-2025?ltemid=0
Organisatie: Biebob ism Trix, Antwerpen
Rock En Seine 2026 – Noms – Tyler, The Creator
TYLER, THE CREATOR PROGRAMMÉ EN OUVERTURE DE ROCK EN SEINE 2026 !
Le mercredi 26 août, Tyler, The Creator, le rappeur le plus doué de sa génération, sera la première tête d’affiche de la prochaine édition de Rock en Seine. Ce Californien a pris son envol avec un premier album solo en 2009, puis tout s’est très vite enchaîné. Ardent défenseur d’un hip-hop aux idées larges, cofondateur du collectif Odd Future (dont ont fait partie Frank Ocean, Earl Sweatshirt…), il ne cache pas son penchant pour les hybridations avec l’électro et le R’n’B, comme en témoigne l’épatant Don’t Tap the Glass, son neuvième album studio, dévoilé en juillet dernier.
Ce dernier opus et Chromakopia, album sorti en 2024, se sont directement propulsés en tête des charts américains dès leur sortie. Le précédent, Call Me If You Get Lost (2021) a raflé le Grammy Award du meilleur album de rap. Ces quelques indices suggèrent que Tyler, The Creator n’a rien d’un rappeur lambda.
Sa performance, unique concert en France pour l’année 2026, sera le point d’orgue de cette première journée de l’édition 2026. Lors de cette désormais traditionnelle soirée d’ouverture, qui a par le passé proposé des concerts inoubliables de Chappell Roan, Lana Del Rey ou encore Billie Eilish, le festival accueillera au total sept artistes et groupes répartis sur deux scènes. Un prologue alléchant pour démarrer une nouvelle édition qui est encore loin d’avoir dévoilé tous ses secrets.
www.rockenseine.com
ABBA GOLD, The Concert Show#Surprise – De ultieme ABBA-ervaring! Enthousiasme, verbondenheid op z’n best!
ABBA Gold brengt de popglamour van dit Zweedse viertal, die jarenlang de hitparades wereldwijd domineerden. Een liveband topmuzikanten die de gouden tijden van weleer vol glamour en glitter doen herbeleven in nostalgie, oude herinneringen oproepen en gelukzaligheid. Kortom , de ultieme ABBA-ervaring! Een goede zet van de organisatie!
Na een succesvolle wereldtournee is ABBA GOLD – The Concert Show - er terug bij met twee uitverkochte concerten in het Kursaal. Niet zomaar een tribute band, maar eentje die de ABBA performance (de artiesten, de muziek, de act) van weleer fantastisch weet weer te geven en zo goed als perfect weet te benaderen met hart en ziel.
Deze ABBA GOLD muzikanten zijn er niet zomaar, nee, ze werden speciaal samengesteld door de originele ABBA-musici zelf en komen uit verschillende landsdelen. Ze zijn de meest gevraagde ABBA-tribute wereldwijd.
De ABBA feeling met die kenmerkende, originele kostuums, de hemelse, indringende, sfeervolle zangpartijen, de synchrone bewegingen, de danspasjes en het Zweedse accent verbindt de ABBA muziek met het publiek, de fans.
Een kwalitatief hoogstaande set van telkens een uur in een mooie cirkelachtige verlichting en met mooie projecties op het achterplan, waarbij de vier en de band (zes in totaal) ons aanhoudend betrekt bij de songs. Het publiek wordt telkens getriggerd, zwaait met de armen, de handen, de handclaps volgen, de refreinen zingen ze moeiteloos mee en ze wagen zich aan een danspasje in de foyer. Het zorgt voor en maakt de sfeer. Herbeleving en entertainment ten top.
We werden getrakteerd verwend door “Voulez-vous”, “Fernando“, “Mamma Mia”, “Take a chance on me” naar “One of us”, “Chiquitita”, “Super trouper” tot “SOS” en “Money, money, money” in het eerste deel.
Genieten van de wereldhits is het doel. En met verve slagen ze erin. Tijdens dit concert komen alle legendarische ABBA-nummers voorbij en tussenin is er de surprise waarbij songs in elkaar verweven zijn, met een eigen uniek tintje , die an sich een nieuwe Abba compositie vormen; zeker in het tweede deel van de set werd hier ruimte voorzien op de uitsmijters “I do- Ring ring - Honey honey”. Het fenomeen Abba in een vernieuwd eigentijds jasje kun je wel zeggen.
Verder nog “Waterloo”, “I have a dream” , “Gimme gimme a man after midnight”, “Dancing queen”, “Does your mother know” , de instant klassieker” Lay all your love on me” en enkele opmerkelijke minder gekende songs als “Eagle” en “Head over heels”. De “Thank you for the music” was hoedanook op z’n plaats om iedereen uit te zwaaien.
ABBA GOLD – The Concert Show - is er eentje voor alle fans van deze legendarische Zweedse band, een must-see show, die naast de zalen ook de festival aandoet. Probleemloos word je meegevoerd in hun muzikale wereld, energiek, aangenaam, ontspannend, nostalgisch, wegdromend in samenhorigheid, singalongs en knuffels. Enthousiasme, verbondenheid op z’n best, da’s nu net de magie van ABBA GOLD!
ABBA, het verhaal zelf begint een goede 50 jaar terug geleden bij het Eurovisie Songfestival met de overwinning met “Waterloo”, die zorgde voor een wereldwijde doorbraak en meer dan 10 jaren lang bijna ongestopte zegetocht van ABBA. De rest is geschiedenis, met o.m. “I do, I do, I do” , SOS”, “Dancing queen”, “Mamma Mia”, enzovoort enzoverder … Superhits, die Agnetha, Anni-Frida, Benny en Bjorn produceerden en groots maakte.
Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende
V's Metal Media 2025 - Metal Sunday – Wat een brede muzikale metal wervelwind
V's Metal Media 2025 - Metal Sunday
DVG Club
Kortrijk
2025-10-12
Erik Vandamme
Onder de noemer 'Metal Sunday' organiseerde V's Metal Media voor het eerst een zondagnamiddag/avond met vijf gerenommeerde bands binnen eigen contreien, en als afsluiter eentje die reeds 15 jaarbezig is én niet elke dag te zien in ons landje.
Dit event heeft nog tijd nodig om te groeien , want helaas was er hier bitter weinig respons… Maar de aanwezigen genoten, net als de bands op het podium zelf. Elke band haalde alles uit de kast We kregen een brede waaier van een muzikale metal wervelwind. Het smaakte naar meer…
De Gentse power metal band Far Beyond (****1/2) zette die brede muzikale wervelwind meteen in de verf. Het gemis van de zich ziek gemelde bassist werd goed opgevangen door de gitaristen. Meteen werd het gaspedaal ingedrukt. Zanger Angelo ging als een waanzinnige tekeer en stond na een kwartier al in ontbloot bovenlijf te brullen. Gitarist Sander ging zelfs het publiek letterlijk opzoeken. Het publiek smulde van deze energieke opener, vooraan stond men voortdurend te headbangen. Far Beyond speelden de puurste rock en metal, sspringlevend van aard! Wat een uppercuts!
Sanity's Rage (****1/2) was even sterk bezig. We kregen een oorverdovende, luide, rauwe aanpak. Wat een massieve, energieke sound in de instrumentatie als in de vocals. Als een bende losgeslagen bulldozers denderden ze over iedereen heen. Mokersalgen ten top.
Cult of Scarecrow (*****) op z’n beurt zit eerder in sombere doom sferen met een metal kantje aan , en met een zanger/frontman die bijzonder theatraal - met hoge hoed op - zijn publiek zowel vocaal als qua uitstraling betovert. Cult Of Scarecrow klinkt iets specialer door de keys. Op Alcatraz klonk de band een beetje verloren maar hier op Metal Sunday, een mooi plaatsje wat hen muzikaal ten goede kwam.
Een mystiek klankentapijt uit die keys, maakten er nog meer een spooky grimmig sfeertje van. En met de gitaren en drums borrelden donkere gedachten op en werd angst en weemoed de balansoverweging.
Mystiek en theater zijn het muzikale houvast van Cult of Scarecrow, een band in wording in dit genre. Een hoogtepunt.
Verder nog muzikale pareltjes … . Neem nu Solitude Within (****), een Belgische symfonische hardrock/metalband, die klassieke muziek combineert met moderne rock en metal, met een sterke focus op de zang van frontvrouw Emmelie Arents.
De band is uitgegroeid tot één van onze absolute favorieten in dit genre. Hun muzikale diversiteit intrigeert en is ergens gelinkt aan een sprookjeskasteel. Het gaat van rauwheid, naar zalvend zacht, tot iets mysterieus en ongrijpbaar. Een veelzijdige emotrip die ons voortdurend wist te prikkelen.
"Een sprankelende, sprookjesachtige performance de rust deed neerdalen in ons hart. Zonder ons in slaap te wiegen echter, maar net door gevoelige snaren op een gevarieerde wijze enorm diep te raken." schreven we over hun optreden op Frietrock in 2018. Na al die jaren blijft dit overweldigend gevoel van welbehagen nog steeds stevig overeind.
SEVI (****), een Bulgaarse band die al zo'n vijftien bezig is, is in hun thuisland razend populair. Ze waren de afsluitende band. Ze gaven er geen barst om dat er nog maar een twintigtal mensen stonden te kijken. Ze gingen er totaal voor.
Na circa 15 jaar weet de band rond zangeres Svetlana ‘Sevi’ Bliznakova van aanpakken. Svetlana schreeuwt haar stem schor, zoekt het donkere hoekje op, en bespeelt aanhoudend haar publiek. Ze wordt ondersteund door voortreffelijke muzikanten die haar capriolen perfect aanvoelen.
SEVI bewandelt eveneens het paadje van sprookjesachtige sferen, maar er zit meer duisternis in. Misschien onderhuids ‘iets’ van de Bulgaarse cultuur. Deze band was alvast een ontdekking van jewelste.
SEVI verbond z’n eigen unieke cultuur met een voortreffelijke sound, bol van mokerslagen.
De laatste aanwezigen stonden als één blok voor het podium , een hart onder de riem voor deze band; én met de handen in de lucht staat iedereen luid mee te brullen en te headbangen. Een verbluffend slot van een meer dan geslaagde Metal Sunday!
V's Metal Media organiseert nog meerdere evenementen:
Eerstvolgend op 8 november in Londerzeel: https://www.vsmetalmedia.com/event-details/vs-metal-fest
Er staat ook al een tweede Metal Sunday op de planning, met name op15 februari 2026: https://www.facebook.com/reel/834449535602106
Voor meer informatie verwijzen we jullie graag door naar de website: https://www.vsmetalmedia.com/event-list
Organisatie: V's Metal Media ism DVG Club, Kortrijk
Het Zesde Metaal – theatertour – matinee concert – Het Zesde Metaal ten voeten uit, gelachen en geweend …
Een matinee concert, ‘t is eens iets anders. Op een gezapige zondagmiddag wist Het Zesde Metaal een zachte en verbindende sfeer te blazen doorheen een niet helemaal volle concertzaal. Wannes Cappelle en de zijnen gaan voort, zelfs zonder de onderweg verloren compagnon Tom Pintens.
Ze stelden hun vijf nummers tellende langspeler ‘Randgevallen’ voor, doorspekt met gevoel, poëzie en een flinke portie ironie.
Al begon het optreden meer als een dreiging. Zitten is niet gelijk aan relaxen. Luisteren zal je doen, en wakker zal je blijven. De band ging zowaar zelfs een vrij elektronische tour op met nummers als “Oud en Nieuw” en “Paradis”. Beluister vooral eens die eerste, het is muzikaal gezien waarschijnlijk de meest interessante van de nieuwste plaat. “En we zijn nog maar begonnen”, waarschuwde Cappelle ons. Na de dreiging kwam gelukkig altijd een zalvende liefde. Het publiek bespelen moet je deze band niet meer leren. Daarbovenop mochten we zelfs flink bijleren over de instrumenten die werden gebruikt. Een vibrafoon, ja dat kende iemand. “Je kan daar niet vals mee spelen”, vertelde Cappelle. “Maar het is natuurlijk nog kwestie van op het juiste moment de juiste dingskes te raken.” De percussie werd al rechtstaand gespeeld. “Dat is stiefslicht voor zijn rug, maar Tim slaat er hem door.”
Zoals altijd remt de band af om een stilte voor de storm in te lassen. Een traan, pakkende melodieën en de pedal steel die eroverheen speelde. Zo introduceerden ze “Traagskes Groeien”: Wannes overtuigde ouders verhaaltjes op te schrijven van de fantastische uitspraken die kinderen doen. Opgroeien, daar mag wat tijd over gaan. Een ietwat herwerkt “Ploegsteert” had wat andere accenten van de gitarist. Zo houden de jongens het ongetwijfeld interessanter voor zichzelf.
Daarna hadden we nog enkele wondermooie nummers van “Randgevallen” te goed.
Licht en schaduw speelden rond de band tijdens “Label”, hetgeen iedereen tegenwoordig wel krijgt. Stevige gitaren omcirkelen vierden de randgevallen, al willen die misschien zelf het liefst ook een label. En als deze song al herkenbaar leek, gingen we helemaal de echte wereld in met “Service”. Dreunend en asymmetrisch geluid vertelt de ergernis aan procedures, keuzemenu’s, QR-codes scannen, kortingsbonnen na een toiletbezoek. Zelfs de wachttoon van Fur Elise klinken door in het nummer. Zo maatschappijkritisch en banaal dat het een rariteit is als song op zich. Dankzij een stevige sound, de humor en herkenbaarheid haalde het waarschijnlijk de nieuwe plaat. Nog zo’n - jammer genoeg – herkenbaar nummer is nog steeds “Duizend soldaten”. De herwerking ervan vond eveneens zijn weg naar de nieuwe plaat. Intens en met de lapsteel die een intriest gevoel opwekt. En dat nog altijd zoveel zinloze doden worden gemaakt. Het was een kluchtje, maar achteraf is het vooral droevig: “Ze zeggen weleens dat je in het leger vrienden maakt voor het leven. Maar ze zeggen er natuurlijk niet bij hoe lang dat leven zal duren”, aldus Wannes Cappelle. Om dan diepdonker te eindigen: “In de Westhoek ligt het vol met vrienden voor het leven”.
Gelukkig werd de zwaarte alsnog verlicht tijdens de bis. “Ik kon toch niet onderdoen”, grapte Cappelle toen hij half en half iets uit zijn accordina toverde. Een impulsaankoop van een 1000 euro. “Dat zijn er waar je spijt van kan hebben. Maar je kan ook onze nieuwe plaat impulsaankopen. Die heb je al voor 25 euro”, overtuigde de frontzanger het publiek.
Bisnummers "Naar de Wuppe” en “Bouwt ip Mie” sloten een magistrale set af met nog enkele momenten waarbij luidkeels werd meegezongen. Waarschijnlijk een zeldzaam zicht in het concertgebouw. Er werd weer gelachen en geweend, Het Zesde Metaal ten voeten uit dus, en we hadden nog een hele zondagavond om daarover te contempleren.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8697-het-zesde-metaal-12-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge ism Peter Verstraelen agency
All Them Witches - Een bezwerende reis door het sonische universum
Op een herfstachtige avond in Brussel streek het Amerikaanse All Them Witches neer in de Ancienne Belgique voor een langverwachte passage als deel van de ‘House Of Mirrors Tour’. Het Nashville-based kwartet leverde een meeslepende, hypnotiserende performance die laveerde tussen oud en nieuw materiaal, vertrouwde riffs en frisse improvisaties.
De set werd geopend met het dromerige “See You Next Fall” vanop de meest recente worp ‘Nothing as the Ideal’. Het is een typisch ATW-nummer: sfeervol, traag opbouwend en bol van de spanning. Dat spanningsveld ontvouwde zich verder doorheen een zorgvuldig opgebouwde setlist die het hele spectrum van de band belichtte, van het introspectieve “Culling Line” tot het ruigere werk zoals “When God Comes Back”. Frontman Charles Michael Parks, Jr. houdt niet echt van bindteksten, zo kondigt hij “Workhorse” aan met de poëtische woorden “bla bla bla, here we go”. Rechttoe rechtaan, zo hebben we het graag.
Halverwege de set viel vooral “Diamond” op, een krachtig nummer dat live naar een hoger niveau werd getild door een magnifieke vioolsolo. Ook klassiekers als “The Marriage of Coyote Woman” en “The Death of Coyote Woman” mochten uiteraard niet ontbreken, en werden onthaald op enthousiaste reacties van het publiek.
Ook de [traditional] cover “Red Rocking Chair” is een vermelding waard. Het is opvallend hoe deze songs, ondanks hun leeftijd – het album ‘Lightning at the Door’ is ondertussen al 12 jaar oud, jawel – nog steeds perfect passen in het huidige geluid van de band. Dat geluid blijft moeilijk te vangen: psychedelisch, bluesy, doomend, zweverig, en toch allesbehalve vrijblijvend.
All Them Witches is een band die het doet zonder grote gebaren of bombast, maar met beheersing, groove en een feilloos gevoel voor lekker vette sfeer. De set eindigde met het broeierige “Alabaster”, waarmee de band het publiek in een trance achterliet, precies zoals je het wil na een avond All Them Witches.
Een klein minpuntje: geen enkel nummer vanop hun mogelijks beste plaat ‘Dying Surfer Meets His Maker’, maar dat kon de algemene sfeer zeker niet bederven.
De neo-psychedelische bluesrock-band bewees in de AB waarom ze tot de meest intrigerende livebands van het moment behoren. Met een uitgebalanceerde set, ruimte voor improvisatie én de nodige rauwe energie, was dit een bezwerende avond waar elke noot resoneerde.
P.S.1. Peter Deckers zette in naam van abtv het geniale concert integraal op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=W45R_-6k3wA, zeker een kijkje waard!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
All Them Witches
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8696-all-them-witches-12-10-2025
Elder
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8695-elder-12-10-2025
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Even voorstellen - Itches deelt nieuwe single 'Fake Smile'
eerste voorproef van aankomend album House Animal Included
De Kempense garagerockers Itches brengen op dinsdag 14 oktober hun nieuwe single "Fake Smile" uit, de eerste track van hun aankomende album House Animal Included, dat verschijnt op 20 november 2025 via Wap Shoo Wap Records (NL) en Belly Button Records.
Fake Smile is een clap-along, sing-along, feel-good track met een ondeugend kantje dat volledig trouw blijft aan de DIY-esthetiek van de band. Het nummer klinkt poppy maar blijft lekker ruw aan de randen en doet wat denken aan een mix van fuzzy The Sonics gitaren en de losgeslagenheid van het Underneath The Rainbow album van de Amerikaanse rammel-jangle helden van The Black Lips. Voor deze release nam Itches alles zelf op en mixte in hun eigen repetitiekot en geïmproviseerde studio bij frontman Philippe Aguilar Peeters thuis.
https://www.youtube.com/watch?v=uYAVXRnEgls
Rock Werchter 2026, van 2 juli t-m 5 juli 2026 - Twenty One Pilots op zaterdag 4 juli op Rock Werchter 2026
Twenty One Pilots komt terug naar Rock Werchter! Het Amerikaanse duo staat op zaterdag 4 juli op de Main Stage en brengt hun unieke mix van alternative rock, pop, hiphop en electronica. Shows van Twenty One Pilots kenmerken zich door rauwe emotie, intens contact met het publiek en een bovenal onvergetelijke performance!
Rock Werchter 2026 vindt plaats in het Festivalpark in Werchter van donderdag 2 juli tot zondag 5 juli. De ticketverkoop start op vrijdag 21 november om 10 uur. Pre-registreren - goed voor eerdere toegang tot festivaltickets - kan via rockwerchter.be. Vorige week werd al bekendgemaakt dat The Cure het festival op zondag 5 juli zal afsluiten. Meer namen voor Rock Werchter 2026 volgen binnenkort. Blijf op de hoogte via rockwerchter.be.
Tyler Joseph en Josh Dun uit Columbus Ohio zijn samen Twenty One Pilots. Het dynamische duo daagt zichzelf steeds opnieuw uit met hun ongeëvenaarde creatieve visie. Zo creëerden ze een uniek universum, waarin het hoofdpersonage Clancy probeert te ontsnappen uit de fictieve, donkere stad Dema en zijn innerlijke demonen, voorgesteld door Blurryface, te overwinnen. Het is een symbolisch verhaal over mentale gezondheid dat zich uitstrekt over meerdere albums. De muziek, visuals en mysterieuze verhalen vormen een meeslepende wereld die fans over de hele wereld fascineert. 'Blurryface' is ook de titel van hun doorbraakalbum, waarmee ze een opmerkelijk record vestigden: elke track behaalde een gold- of platinumstatus. In 2024 brachten ze hun zevende album, 'Clancy', uit. Nog voor de bijhorende tournee volledig was afgerond, kondigden ze al een nieuw album aan. Het recent verschenen 'Breach' vormt de epiloog van het mythische verhaal rond het personage Clancy, dat meer dan tien jaar geleden begon. Met meer dan 33 miljard streams, ruim drie miljoen verkochte tickets, tientallen platinum-singles en zelfs een vermelding in het Guinness® World Records-boek voor de langste muziekvideo ooit, blijven Twenty One Pilots een van de meest vernieuwende en intrigerende acts van hun generatie. Afspraak op zaterdag 4 juli op de Main Stage!
Over Rock Werchter: Het grootste muziekfestival van België vindt in 2026 plaats van donderdag 2 juli tot en met zondag 5 juli in het Festivalpark in Werchter. Rock Werchter maakt er een erezaak van om elk jaar weer met de beste en meest boeiende line-up uit te pakken. Rock vormt de solide bodem voor een eclectisch programma dat niet in hokjes denkt. Gevestigde waarden versus nieuwe talenten. Op Rock Werchter kan en mag dat. Rock Werchter is een unieke belevenis. De line-up is steeds van wereldklasse, de omstandigheden uitmuntend, het festivalgevoel omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. Het festival staat met stip in de agenda van elke muziekliefhebber.
Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be
Nederlands 
Français 
