V2 records news – Oproer Share Single and Live Video for "In Royal Blue"
OPROER Share Single and Live Video for "In Royal Blue"
ALBUM "THE CATCH" OUT NOW
22 April Live @ Cactus Club, Brugge
29 April Live @ Trix, Antwerpen
Oproer - In Royal Blue (Live at Ancienne Belgique)
"In Royal Blue" is a track on Oproer's sophomore album "The Catch", released in the autumn of last year. It's a track built on energetic group vocals and strong, clear piano. The verses carry elements of funk and soul, which contrast fittingly with the choruses where the vocal melody takes center stage. In addition, we are treated to a piano improvisation that perfectly translates Royal Blue into music. At its core is the feeling of losing control when someone close to your heart chooses a different path that cannot be reconciled with your own. After a succesfull sold out AB box in december, Oproer will take on Trix and Cactus Club in April
The Belgian band OPROER has been known to leave no one unmoved with their intoxicating mix of poppy alt rock and funky postpunk. Two years after their debut album We're All Late Tonight, the five-piece cuts deeper with follow-up The Catch, once again relentlessly serving highly infectious tunes and riffs. On their sophomore album, OPROER digs deeper, with frontman/lyricist Dries van der Schueren drawing inspiration from turbulent times. 'I lost a few people close to me, some people in the family were struggling with health issues and I'm completely swamped with a gruelling renovation, while feeling the need to write music and make a new album. It's a challenge to try and find a balance between the things happening around you and your own personal issues. That struggle runs through a lot of the songs, and my job as a therapist helped to pour some of that intense stuff in the songs.'
Even voorstellen - HET ALGORITME - Debuutsingle "Opscheer"
LUISTER NAAR 'OPSCHEER'
Freez + Koen Klangstof = Het Algoritme
Het Algoritme - Opscheer (Performance by Maan)
Koen van de Wardt (bekend van Klangstof) en Deniz Wittebol (Freez) hebben de afgelopen jaren een sterke reputatie opgebouwd als songwriter, producer en performer. Samen werkten ze al met artiesten als Bente, Typhoon, Bløf, Hannah Mae, Merol, Sef en Maan.
Tijdens de opnames van Maans album ontdekten ze hoe goed hun creatieve chemie werkte. Wat begon als een gedeelde studiosessie groeide al snel uit tot een voortdurende samenwerking. Uit die creatieve wisselwerking ontstond het kersverse project Het Algoritme.
Met dit nieuwe project proberen Van de Wardt en Wittebol het systeem als het ware te hacken: rauwe observaties en klinische klanken botsen met menselijke emotie. Het resultaat is een intrigerende spanning tussen mens en machine, gevoel en data. De eerste single uit dit project, 'Opscheer', vangt precies die spanning tussen onverschilligheid en gemis. Het nummer opent met een melodische baslijn die de coupletten subtiel weerspiegelt en zich meteen in het geheugen nestelt.
De debuutsingle wordt vergezeld door een videoclip, waarin Maan de hoofdrol speelt.
OVER HET ALGORITME
Het Algoritme is het nieuwe project van Koen van de Wardt (Klangstof) en Deniz Wittebol (Freez) twee van de meest veelzijdige namen in de Nederlandse muziekscene. Klinische klanken en elektronische structuren vormen het geraamte; rauwe emoties en scherpe observaties het vlees.
In de bijbehorende muziekvideo's werkt het duo met een terugkerend concept: cameo's van bevriende artiesten. De eerste verschijning is voor zangeres Maan.
Even voorstellen – May Dae – Western boots uit Klein-Brabant - Not That Kinda Crazy
WESTERN BOOTS UIT KLEIN-BRABANT
Er waait een frisse, licht stoffige wind door Klein-Brabant, en die luistert naar de naam May Dae. Vastberaden zet ze zichzelf op de kaart, met het vizier strak gericht op een debuutalbum. Met een duidelijk artistiek kompas en een gezonde dosis eigenzinnigheid bouwt dit jong geweld aan een repertoire waarin Amerikaanse country-pop de ruggengraat vormt, en vrouwelijke kracht de rode draad - met een ambitie die duidelijk verder reikt dan de dorpsgrenzen.
Helemaal ondergedompeld in die trans-Atlantische sfeer brengt May Dae nummers over liefde, verlies en zelfbehoud - gehuld in Western boots en een subtiel je m'en foutisme dat haar artistieke persona rebels én speels kleurt.
Met Not That Kinda Crazy trekt ze die lijn consequent door. Inhoudelijk maakt ze hier korte metten met haar eigen romantische zelfopoffering. Er zit een ondertoon van zelfliefde in: de weigering om jezelf kleiner te maken voor een liefde die niet klopt. Geen dramatische ultimata, slachtofferschap of theatrale verbranding van bruggen - wel het rustige, maar radicale inzicht: ik ben misschien niet de vrouw voor jou. En dat is oké. Het is die volwassen luciditeit die het nummer zijn ruggengraat geeft. Geen theatrale catharsis, maar een gecontroleerde terugtrekking. Alsof ze begrijpt dat sommige liefdes niet eindigen met vuurwerk, maar met helderheid. En dat precies die helderheid voorkomt dat haar eigen wereld uit zijn voegen barst.
Muzikaal blijven de roots-invloeden duidelijk aanwezig, maar op deze single leunt ze nadrukkelijker richting pop. In de strofen bedachtzaam, bijna aftastend; in het refrein groeit de overtuiging. De invloeden van hedendaagse Americana sijpelen door, maar zijn mooi doorleefd met een eigen signatuur: direct, ongefilterd en jawel - onmiskenbaar Belgisch.
May Dae is een verhaal in ontwikkeling - en zoals elke geslaagde artistieke uiting een licht versterkte afspiegeling van de ziel die achter het persona schuilt. En die mag er zijn! Te volgen.
https://open.spotify.com/album/4usbXJZUjyD8SMkrKdidiT
Live Nation concert – Sons
SONS, Hallo Tour
Op zaterdag 30 januari 2027 in De Roma, Antwerpen
Sons surft op een golf die nog lang niet breekt! Na een uitverkochte show in Ancienne Belgique afgelopen najaar, gaan de mannen van SONS onverslaanbaar verder. Als hoogtepunt van hun succesvolle Belgische albumtour 'Hallo' landen ze op zaterdag 30 januari 2027 in De Roma in Antwerpen. Wie er niet bij is, mist niet alleen een uitzonderlijk concert, maar ook een stukje Belgische rock-geschiedenis. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en deroma.be.
Het viertal uit Melsele - Robin Borghgraef, Arno De Ruyte, Jens De Ruyte en Thomas Pultyn - won in 2018 De Nieuwe Lichting op Studio Brussel. Met debuut 'Family Dinner' (2019) veroverde SONS de Benelux en 'Sweet Boy' (2022) opende deuren naar Europa. Met hun meest recente album 'Hallo' (2025) heeft SONS de lat voor zichzelf weer hoger gelegd en springen ze moeiteloos over hun eigen ambitites. Het is hun meest gelaagde werk tot nu toe: rauwer waar het moet, subtieler waar het kan en altijd met de onmiskenbare SONS-energie. De rockband is volop in hun Belgische albumtour 'Hallo' en als extraatje gooit de band er nog een schepje bovenop. De gloednieuwe single "Surfin'" verscheen op 9 maart en zet de toon voor wat komt. De energetische single werd geproduceerd door de Britse producer Dave McCracken, gekend van o.a. Depeche Mode, dEUS en A$AP Rocky, en gaat over prille verliefdheid.
Met een live-reputatie opgebouw op podia van Rock Werchter tot Reeperbahn en met podiumdelers als Royal Blood en Jack White op hun cv, zal het slotconcert in De Roma van een andere orde zijn. 'Hallo' krijgt een waardige afsluiter. Zorg dat je erbij bent op zaterdag 30 januari 2027 in De Roma!
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en deroma.be en kosten €28 - €26 (inclusief servicekosten).
Dit concert is een coproductie tussen De Roma en Live Nation.
De nieuwe single van SONS, "Surfin'", kwam uit op 9 maart via [PIAS] Recordings.
www.deroma.be
www.livenation.be
Pias news – Sons deelt nieuwe single “surfin’”
SONS DEELT NIEUWE SINGLE "SURFIN'"
10.05.2026 — MAMA'S PRIDE FESTIVAL, GELEEN (NL)
22.05.2026 — GLADIOLEN FESTIVAL, OLEN (BE)
29.05.2026 — DAUWPOP, HELLENDOORN (NL)
05.07.2026 — ROCK WERCHTER (MAIN STAGE) (BE)
11.07.2026 — SJOCK FESTIVAL, GIERLE (BE)
25.07.2026 — ROCK OLMEN, OLMEN (BE)
30.01.2027 — DE ROMA, ANTWERPEN (BE)
Surfin' - song and lyrics by SONS | Spotify
Na een succesvolle Benelux-tournee die meer zweet dan een sauna in een hittegolf opleverde, brengen de vier Melselse rockrebellen van SONS een gloednieuwe single uit. Surfin is als een vakantieliefde; kort en opwindend!
Het nummer opent met een scherpe surf-gitaarriff, waarna het overgaat in een strakke, gespierde groove: elastische bas, rechttoe-rechtaan drums, geen overbodigheden. Het refrein — "Baby, we're surfin', so high now" — is pure dopamine, zoet en licht ontspoord, en vangt de duizeling van snelle verliefdheid perfect. Gooi daar een onverwachte pianobreak bij en je krijgt een heerlijk, potig en puntige single! Dave McCracken (Depeche Mode, dEUS, A$AP Rocky) tekent opnieuw voor de productie, Claudius Mittendorfer (Panic! At The Disco, Johnny Mar) voor de mix.
Sinds de release van het 3de album Hallo (september '25) gaat het SONS voor de wind. De singles Do My Thing, All Gold en Somehow konden op veel airplay rekenen, de AB geraakte voor het eerst tot de nok gevuld en de band verkocht meer tickets dan ooit voor hun voorjaarstournee in de Benelux. Deze zomer staat SONS dan ook verdiend op het hoofdpodium van Rock Werchter. Meer live data in binnen- en buitenland worden binnekort bekend gemaakt.
Even voorstellen - Think Of One – ‘Helldriver’, album
'HELLDRIVER' - THINK OF ONE
Uit 03/04 via Polymoon + releaseconcert
2026 markeert de terugkeer van Think of One met hun album 'Helldriver'. De Antwerpse band is een eclectisch muziekcollectief dat sinds het midden van de jaren '90 bekend staat om zijn grenzeloze "kosmopolitische" smeltkroes van muzikale invloeden, en daarvoor oa twee BBC awards ontving.
Na een pauze van vijftien jaar maakte de band in 2023 een doorstart en releasen ze binnenkort als trio een nieuw Album: "Helldriver", dat qua sound ook meer indie elementen bevat.
Op 3 april 2026 presenteren ze dit nieuwe werk met een releaseconcert in De Roma in Borgerhout.
Think Of One is een eigenzinnig Antwerps collectief rond frontman David Bovée dat wereldwijd bewondering oogst met hun grenzeloze mix van jazz, afrobeat en Braziliaanse ritmes. Think of One ontstond in de jaren 90 als een overtuigd indie / DIY collectief, en klonk op hun debuut 'Juggernaut' uit 1997 als een ongeziene hybride cross-over jazz-folk-global outfit. Na verloop van tijd kwamen er samenwerkingen bij met oa Marrokaanse en Brazliaanse muzikenten, en zo werd To1 midden jaren 2000 tweemaal internationaal bekroond met een BBC World Music Award voor hun gedurfde kruisbestuivingen.
Op een gegeven moment drukte de band op de pauzeknop, David emigreerde naar Brazilië, maar toen hij terugkwam naar België, besloten ze weer bij elkaar te komen, plezier te maken en te spelen zoals in 'de goede oude tijd'. Het stond buiten kijf dat de chemie er nog steeds was en dat de muziek net zo goed was als vroeger, dus besloten ze weer opnames te maken.
Na een lange stilte maakte de groep onlangs een comeback bekend met het album 'Helldriver' - hun eerste in 18 jaar - dat uitkomt op 3 april '26, en waarbij de kernleden opnieuw de vinger aan de pols van de mondiale underground leggen, vanuit de culturele smeltkroes die hun thuisbasis Borgerhout is. De ritmesectie, bestaande uit Tomas De Smet en Roel Poriau, vormt bovendien een cruciale schakel in het Belgische muzieklandschap door hun werk met talloze artiesten aan beide kanten van de taalgrens.
En twee zangeressen sloten zich aan – Jovinha Rocha en Zulema Hechavarria Blanco – om de band live compleet te maken.
Releaseconcerten lente 26:
06.03.26 Macca Club - Hasselt
27.03.26 / CC Het Bolwerk - Vilvoorde
28.03.26 De Singer - Rijkevorsel
03/04/26 @De Roma (Antwerpen)
HELLDRIVER
Nu is er Helldriver, een plaat waar de band ons 18 jaar op liet wachten. David Bovée en zijn oude gabbers Tomas Desmet (bas) en Roel Poriau (drums, keyboards) trokken in december 2024 en januari 2025 in studio Porino, in de Antwerpse multiculturele buurt Borgerhout. "We hebben de songs snel opgenomen", legt Bovée uit. "We wilden spontane, frisse live-opnames, desnoods met foutjes erin. Het betekent niet dat we nu betere muzikanten zijn, maar als je wat ouder bent, kan je sneller loslaten. Vroeger wilden we opnames altijd maar verbeteren, wat meestal toch niet lukte."
De songs, die deze zomer uitgeprobeerd werden op de festivals van Sfinks en Dranouter, komen uit Bovées goedgevulde reserves. Sommige, zoals het ruim twintig jaar oude "Chrome Jesus", nemen ons mee naar de tijd dat de zanger met zijn zelfingerichte mobilhome meedreef in het bijgeloof van truckers. Maar meteen daarna zingt Bovée de nieuwe, ontroerende ballad "Cardboard cup", over de gracieuze blik die hij kreeg van een bedelaar aan wie hij een paar broodjes en een koffie gaf. "Ik had geen geld, en loste het zo op, maar achteraf bedenk je dan dat je eigenlijk niets gedaan hebt. Wat als ik daar zou zitten?"
Zo geeft het tiende album van Think Of One de innerlijke wereld van zijn songschrijver meer, ook in de single "1000 FOIS", waarin de band terugblikt op de toerdagen van weleer en de vriendschappen die niet terugkomen, en in "Helldriver", een origineel pleidooi om politici een empathietest te laten afleggen. "Ik luister mee op café, ik kijk om me heen, en daar gaat altijd inspiratie van uit, die zich soms vermengt met persoonlijke herinneringen", zegt Bovée. In de psychedelische souljam "Sofa queen" spreekt hij zijn petekind moed in om door te duwen in het leven, in "Guts to leave" stelt hij zijn eigen cafébezoek in vraag.
Muzikaal biedt het album een gevarieerde mix van funk, punk en shaabi. "We vertrokken niet van een duidelijk muzikaal concept", zegt Bovée. "Ik maak heel veel demo's, daaruit hebben we gekozen wat bij elkaar paste.
Helldriver begint in onvervalste shaabi-modus, met de single "1000 fois", en daarna volgt een samba-drieluik, uitgezet in respectievelijk rock-, funk- en reggae-modus. Zoveel stilistische variatie reflecteert de enorme muzikale ervaring binnen de groep, die op het album in goeie banen geleid wordt door de meesterlijke mixer Oz Fritz, bekend van zijn werk met Tom Waits. "Hij gaf onze muziek meer diepte en ruimte", aldus Bovée.
De tweede helft van het nieuwe album biedt een zo mogelijks nog eclectischer geheel. De band laat zich in "New dress" en "Chrome Jesus" goed gaan in de punkerige energie waarmee hij live graag uitpakt, om daarna eventjes de balladtoer op te gaan en uit te monden in een van zijn weirdste songs ooit, de lange souljam "Sofa queen", die vol spacy, repetitieve effecten zit en een gitaarsolo herbergt die live héél lang zou kunnen duren. Met jazzy ritmen, spacy elektronica en veel koortjes (met dank aan Didier Likeng), groeit een onweerstaanbaar en direct herkenbaar geheel, dat het hoofd zo beroest dat de kont automatisch moet volgen.
Think of One belooft zijn aanstekelijke crossover sound en ijzersterke live reputatie opnieuw waar te maken. Helldriver is een heel gevarieerd album geworden dat de signatuur world crossover sound van de originele "To1" op basis van funk, punk en shaabi aanvult met meer indie / alternative nummers van het trio anno 2026.
Pias news – Arlo Parks – ‘ambiguous desire’ out, new sigle ‘get go’
"AMBIGUOUS DESIRE" OUT ON APRIL 3, 2026 VIA TRANSGRESSIVE RECORDS
NEW SINGLE "GET GO" OUT NOW
Arlo Parks - Get Go (Official Music Video)
03/11 – Cirque Royal, Brussels – Belgium
Now twice Grammy-nominated, Mercury Prize and BRIT Award–winning artist Arlo Parks unveils the latest taste of her forthcoming album Ambiguous Desire with the new single Get Go. Premiered as BBC Radio 1's Hottest Record, the track sees Parks weaving her signature poetic lyricism over energetic London pirate radio-inspired breakbeats, paying homage to the early rebels of the airwaves while recounting the story of someone surrendering to the thrill of the night.
Following recent singles Heaven and 2SIDED, both of which will also feature on the new album, due 3rd April via Transgressive Records, Get Go captures the stories of the nocturnal characters you only ever see at night in the club. The song paints a vivid portrait of a perpetually heartbroken reveller, moving through the night as the music pulses and the stories of the club unfold. In Arlo's words, "Get Go perfectly encapsulates the sense of melancholy euphoria at the center of the record. It's about the dance floor as a means of healing, understanding yourself and discovering your relationship to love."
That club-rooted energy runs throughout Ambiguous Desire. Over the past two years, Arlo dove headfirst into nocturnal spaces where she could be whoever she wanted. She drew inspiration from the queer hedonism of NYC's Paradise Garage to the moody nocturnal British beats of The Streets and Burial, the glittering synth catharsis of LCD Soundsystem, and rooted house grooves of Theo Parrish, losing herself on the dancefloor. The record is Parks at her most confident and experimental, supplanting live band sessions for modular synths, Ableton plugins and samplers that channel the frenetic, vibrant spaces she was immersed in, all while spotlighting the acclaimed poetry and lyricism she's beloved for.
Reflecting on the making of the record, Parks shares, "I danced more than ever as I made this record, I made more friends than ever too, found myself in the weird underbelly of New York juke nights, unleashed, laughed and laughed and laughed. This record has desire at its center. Desire is a life force, it's a wanting, a yearning, a momentum - we are all alive because there is something or someone we want - desire is an engine. But it is also mysterious, tangled, random, enlightening and HUMAN."
Parks crafted the album with producer Baird (Brockhampton, Kevin Abstract). Their process unfolded between NYC's vibrant, community-rooted nightlife and long, introspective days spent in Baird's downtown loft. The result is Parks' most vulnerable, self-affirming, and euphoric work to date.
Bursting onto the scene with her distinct blend of raw lyrical self-expression and vivid vocal melody, Parks has since been nominated for two Grammy Awards for Best New Artist and Best Alternative Music Album, won the Mercury Music Prize for her 2021 Gold-certified debut album Collapsed in Sunbeams, been named a Breakthrough Artist at the Brit Awards, and been nominated at the Ivor Novello Awards. A poet as much as a performer, Parks followed up her previous critically acclaimed album My Soft Machine (2023) with the debut of her first published book, The Magic Border, a collection of 20 new poems and exclusive images by Daniyel Lowden alongside lyrics from My Soft Machine.
Arlo is also a featured writer on Beyoncé's Grammy-winning album Cowboy Carter. Arlo has performed at Glastonbury and Coachella, opened for Billie Eilish and Harry Styles and captivated audiences across the world with her headline tour. Upon the release of previous album My Soft Machine Arlo performed on NPR Tiny Desk and appeared on The Late Show with Stephen Colbert and The Tonight Show Starring Jimmy Fallon.
Even voorstellen – Wildman – shot of the scream
Eerste single van het nieuwe album van Wildman 'Shot Of The Screen'
Wie zei dat gitaarmuziek dood is? Wildman moet er niets van weten. Deze 4 heren maken een mix van alternatieve garagerock en bluesrock. Hun energieke wall of sound, doordrenkt met gierende gitaren en hammond orgel, wordt afgewisseld met sterke pop hooks die in je hoofd blijven zitten.
Inmiddels gehardend door optredens in binnenland en hun eerste Europese tour heeft de liveset van Wildman zich geëvolueerd naar een knallende liveshow voor een breed publiek. Het moge duidelijk zijn dat deze heren zich laten inspireren door zowel de grootheden van vroeger zoals Led Zeppelin en The Doors als die van nu zoals The Black Keys en Queen of The Stone Age.
https://open.spotify.com/album/2q9W7QyakzMz85kMpCAdIf?si=xHI36sDKTvu5CPYfEhgy2g
Live Nation concert – Mogwai - Mogwai 30
Op vrijdag 13 november 2026 in Bozar, Brussel
Na twee uitverkochte concerten in Ancienne Belgique en De Roma in 2025, trekken de Schotten van Mogwai in 2026 alle registers open voor een heel bijzonder jubileum. De band viert zijn 30-jarig bestaan en is van plan om dat groots aan te pakken. De post-rockers trekken opnieuw de baan op met hun 'Mogwai 30'-tour en nodigen hun Belgische fans uit op vrijdag 13 november 2026 in de prestigieuze Henry Le Bœuf-zaal van Bozar in Brussel.
Mogwai werd in 1995 opgericht in Glasgow en bestaat uit Stuart Braithwaite (gitaar en zang), Barry Burns (gitaar, piano, synthesizer en zang), Dominic Aitchison (bas) en Martin Bulloch (drums). Sinds de release van hun allereerste single "Tuner" in 1996 op hun eigen label 'Rock Action Records', en van hun eerste album 'Young Team' in 1997, bouwde de band een ijzersterke internationale reputatie op. Vandaag worden ze wereldwijd beschouwd als een van de steunpilaren van de Britse undergroundscene. Hun indrukwekkende discografie dwingt niet alleen respect af bij collega-muzikanten, maar leverde hen ook een enorm trouw publiek op. Mogwai blijft even gepassioneerd en innovatief als op de eerste dag. Dit bewezen ze onlangs nog met 'As The Love Continues' (2021). Dat album schoot naar de eerste plaats in de Britse hitlijsten, werd genomineerd voor de Mercury Prize en won de Scottish Album of the Year Award. Inmiddels hebben de Schotten talloze tournees en elf studioalbums op hun teller staan. Ook hun meest recente plaat 'The Bad Fire', die vorig jaar verscheen, is een schot in de roos bij zowel critici als het grote publiek. Die populariteit is ook in België voelbaar, waar de groep de ene na de andere zaal moeiteloos uitverkocht.
In de prachtige Henry Le Bœuf-zaal van Bozar zal de intense klankwereld van Mogwai volledig tot zijn recht komen. Het is een zeldzame kans om je te laten meeslepen door zowel hun nieuwste composities als hun tijdloze klassiekers. Een majestueuze en inspirerende setting om drie decennia aan muzikale grensverlegging te vieren.
TICKETPRIJZEN: €58,36 - €53,36 - €50,36 - €46,36 & €42,36 - Genummerde zitplaatsen (incl. servicekosten en charity fee)
Mogwai has partnered with PLUS1 to support War Child. £1/€1 from every ticket sold will help War Child to protect, educate, and stand up for the rights of children affected by war: https://www.warchild.org.uk/
www.livenation.be
Even voorstellen – Miki - Nieuwe single, nieuwe clip, "Ça pik un peu quand même"
Heb je Miki al ontdekt? Met haar Franco-Koreaanse roots, een electro- en hyperpop-geïnspireerd geluid en een sterk visueel universum flirtend met animatie, is Miki een van de opvallendste nieuwe stemmen van de Franse pop. De artieste van de internetgeneratie brak door met haar album Industry Plant en het virale nummer "pikpik", goed voor sterke airplay en uitverkochte shows in Frankrijk.
Voor de videoclip van Ça pik un peu quand même werkt Miki samen met Émilie Tronche, de maker van de animatieserie Samuel. De clip speelt zich af op een basketbalveld en zit vol subtiele knipogen naar de wereld van de serie.
miki - ça pik un peu quand même
⭐️ MIKI LIVE ⭐️
5 JULI @ Les Ardentes Festival, Luik
5 SEPTEMBER @ Les Solidarités Festival, Namen
22 OKTOBER @ Ancienne Belgique - AB, Brussel
Pias news – 30 Years of Mogwai, Rock Action
30 YEARS OF MOGWAI & ROCK ACTION
BAND ANNOUNCE AUSTRALIA, EUROPE & SCOTLAND TOUR FOR NOVEMBER 2026
TWO DATES IN BELGIUM!
RELEASE NEW VIDEO FOR DEBUT SINGLE - AND FIRST ROCK ACTION RELEASE - 'TUNER'
30 years on from the first release by Mogwai and their self-owned and run label Rock Action Records, the band today announce a run of European and Scottish dates for November 2026, and release a new video for that debut single 'Tuner,' featuring previously unseen footage dating back three decades.
MOGWAI - TUNER
The Bad Fire | Mogwai
ROCKACT01, Mogwai's 'Tuner/Lower' 7", was released in March 1996 by Rock Action Records. To mark the anniversary, Mogwai today release a new video for 'Tuner,' featuring rare and unseen footage dating back from the time of its release up to the present day, produced and edited by longtime collaborator and director of Mogwai: If The Stars Had A Sound, Antony Crook.
While it may have originally started as a way for the band to release their own music, Rock Action, like the band that birthed it, has continued to grow and thrive, and has since become a successful home for a diverse range of artists, whilst remaining fiercely independent.
From the very beginning the label has operated with an ethos that not only reflects the independent spirit of its owners but chimes with the DIY scene that has defined Glasgow through the eras, and made it one of the most celebrated musical cities in the world.
Rock Action has gone on to release more than 150 records from local and international artists, and supported notable Scottish independent acts including Arab Strap, The Twilight Sad, Kathryn Joseph, Cloth, Sacred Paws, Errors and Remember Remember.
Over 30 years and 11 studio albums - using brute sonic force mixed with subtlety and grace - Mogwai have defined their own musical genre and built a loyal following by staying true to their sound and true to their roots. Their tenth studio album As The Love Continues was their first to reach number 1 on the UK Official Albums Chart, whilst also garnering a Mercury Prize nomination and winning the Scottish Album of the Year award.
The band today announce a run of shows in Europe this November, culminating in two special hometown shows at Glasgow's Royal Concert Hall. The tour follows a summer of festival dates and one-off shows across the world, including a just announced special performance at the Sydney Opera House for Vivid Festival on 23 May with Melbourne and Brisbane shows to be announced soon. Before then, the band play the Royal Albert Hall this month for the Teenage Cancer Trust, curated by The Cure's Robert Smith. Fans can sign up for pre-sale access for the new shows, ahead of tickets going on general sale at 10am local time on Wednesday 18 March.
see www.mogwai.scot
Mogwai - 2026 live dates (
5 July - Rock Werchter, Werchter, Belgium
5 November - Le Forum, Liege, Belgium
13 November - Bozar, Brussels, Belgium
A Scottish colloquialism for Hell, The Bad Fire draws inspiration from a series of tough personal moments that the band found themselves in following on from their chart-topping tenth album, 2021's As The Love Continues. The band continued to work through this, leading to the creation of The Bad Fire: a collection of songs that forgo nostalgia and easy victories, once again finding Mogwai pushing forward with some of the most beautiful and explosive songs of their career. It is a record that retains Mogwai's power whilst delving into fresh new territory for the band.
Even voorstellen – Neroli – new single & video ‘dance’, album, ‘twenty something’
Neroli bestaat uit Assia en Lyna, twee Belgisch-Marokkaanse zussen uit Brussel die met folk en pop flirten. Hun luchtige stijl zit vol vocale harmonieën. Dit is hun derde single, Dance, een energiek en swingend nummer (let op die conga's!) dat een voorproefje geeft van hun eerste album 'Twenty Something', dat op 3 april uitkomt. De release party vindt plaats op 11 april in de Botanique in Brussel.
Neroli - Dance
Dance is een ode aan de lichtheid en de drang om het eenvoudige plezier van het leven terug te vinden wanneer niets meer zin heeft, wanneer alles lijkt te wankelen.
Dance nodigt uit om opnieuw verbinding te maken met een dieper, vrijer, levendiger en levendiger deel van jezelf. Er is ook een vleugje nostalgie voelbaar – naar de energie van de jeugd, naar dat instinctieve vermogen om onbeperkt lief te hebben. Een vraag loopt dan door de muziek heen: hoe kunnen we die energie terugvinden, en vooral hoe kunnen we die behouden terwijl we volwassen worden?
Dance is leren dansen met het leven zelf, doorheen de chaos en de uitbarstingen, je evenwicht vinden en die magie intact houden, wat er ook gebeurt.
Neroli heeft zowel moderne als retro-invloeden, waaronder Suzanne Vega, beabadoobee, This Is The Kit, Gabrielle Aplin, The Lumineers, Faye Webster, the Bangles, Feist, Haim...
'Twenty Something' release party, Botanique Brussel op 11 april
Zeer toegankelijk, zelfs ontzettend poppy, toch enorm mooi. Nu nog hopen dat het ook de wonden heelt.
Als alle songs van Neroli zoveel indruk maken als Carousel, gaan we nog veel van deze zussen horen.
Healing Words - Een klein moment van zachtheid in deze gewelddadige wereld...
Dat is wat het duo Neroli ons biedt in hun liedjes en beelden...
Hopelijk kunnen deze 'helende woorden' degenen raken die ze nodig hebben. Peace.
Net als Girls In Hawaii zul je ook weg zijn van Neroli, een popfolk project uit Brussel.
Sigrid, Ancienne Belgique, Brussel op 9 maart 2026 – Pics
Sigrid, Norwegian pop powerhouse
Voorbije zomer blies ze het publiek op Rock Werchter omver met een energieke show. De Noorse popsensatie Sigrid keerde nu terug naar België! om haar gloednieuwe album ‘There’s Always More That I Could Say’, dat in oktober 2025 verscheen, live voor te stellen.
De rijke discografie van Sigrid bewijst haar talent om popsongs te creëren die blijven hangen. Sinds haar debuut in 2013 bracht ze hit na hit uit, die emoties zoals vreugde, kwetsbaarheid en kracht met elkaar verbinden. Haar eerste single “Don’t Kill My Vibe” groeide meteen uit tot een klassieker en werd een onvergetelijk feministisch anthem. Met “Mirror” vertaalt ze haar persoonlijke zoektocht naar zelfvertrouwen in een gedeeld moment van vreugde op festivals en in “Strangers” zingt ze in alle eerlijkheid over verdriet.
Na twee uitverkochte wereldtournees en meer dan 2,2 miljard streams wereldwijd, besloot de Noorse zangeres zich in 2024 even terug te trekken om zich artistiek opnieuw uit te vinden.
Haar recentste nummers zijn daar het resultaat van. “Two Years”, “Fort Knox” en “Jellyfish” tonen een artiest die teruggrijpt naar haar instinct en authenticiteit.
Sigrid haalt inspiratie uit de uitdagingen van het leven, en haar nieuwe album belooft opnieuw eerlijk, krachtig en menselijk te klinken.
(bron: Live Nation)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9061-sigrid-9-3-2026?temid=0
Org: Live Nation
Metal Blade releases
2025
12-09-25 Behemoth – Pandemonic incantations (reissue)
15-09-25 Cognitive – People = shit (cover of Sliphnot)
19-09-25 Igorrr – Amen (single ‘adhd’) (single ‘blastbeat falalel’ ft Trey Spruance and Timba Harris) (single: ‘infestis’) (single ‘headbutt’)( single ‘daemoni’)
19-09-25 Dead heat – Process of elimination (single ‘by my will’) (single ‘the order’)
27-09-25 Vulture – single ‘Power trash’
27-09-25 Revocation – single ‘Dystopian vermin’
17-10-25 Wretched – Decay (single “Radiance”)
24-10-25 Nine Treasures – Seeking the absolute (single ‘Until now’)
24-10-25 Wolfbrigade – 30Y anniversary – Hostile wasteland EP, Kil lto live
24-10-25 Tuesday the sky – Indoor enthusiast (project Helmed by Fates Warning guitarist)
24-10-25 Ingested – Nefarious tongues (single)
30-10-25 Entheos – single ‘empty on the inside’
09-11-25 Primordial – Live in NYC – single ‘victory has 1000 fathers, defeat is an orphan
09-11-25 Whitechapel - single 'prisoner 666'
05-12-25 The Zenith Passage – Fleshbound reliquary
11-12-25 LIK – Necro (single ‘they’)
2026
09-01-26 Iotunn – Waves over Copenhell
09-02-26 Dvne - Live at Hellfest (incl songs of Etemen Aenka)
20-02-26 W.E.B. – Darkness alive (live album), single ‘into hell fire we burn’ (live), single ‘morphine for saints’
27-02-26 Necrofier – Transcend into oblivion (single ‘fires of the apocalyps’)
27-02-26 Cryptic shift – single ‘cryogenically frozen’
end March 26 Monstrosity – Screams from beneath the usrface (single ‘the atrophied’)
10-04-26 Vomitory – In death throes (single ‘for gore and country’)
17-04-26 The last ten seconds of life – The dead ones (single ‘make it to heaven’)
24-04-26 Six feet under – Next to die (single ‘unmistakable smell of death’)
08-05-26 Ingested - Denigration
08-05-26 Yoth Iria – Gone with the devil (single ‘the blind eye of Antichrist’)
15-05-26 Slayer, 40th anniversary reissue of ‘hell awaits’
Even voorstellen – West Coast Caravan – I’m good
WEST COAST CARAVAN – ‘I’M GOOD’
Nieuwe single uit aankomende EP With Love, Yours Truly
‘’Met I’m Good bevestigt West Coast Caravan dat ze tot de meest overtuigende nieuwe rockbands van eigen bodem behoren: ongepolijst, intens en gebouwd om luid te spelen.’’
De Belgische rockband West Coast Caravan brengt met I’m Good een nieuwe single uit die fuzz, groove en emotionele eerlijkheid samenbrengt. Het nummer is de opvolger van Heavy Hearts die alvast werd gedraaid door Willy, een eerste voorproefje van hun nieuwe en tweede EP With Love, Yours Truly, die later verschijnt.
West Coast Caravan: Arthur De Bie (drums), Kobe Walleghem (bas), Flor Breugelmans (keys) en Stijn Hofman (gitaar/zang), ontstond in 2018 als een fuzzgedreven pact tussen vier muzikanten uit Oost-Vlaanderen, Antwerpen en Vlaams-Brabant. Wat begon als een gedeelde liefde voor garage, bluesrock en psychedelica groeide uit tot een energieke band die even hard stuwt als schuurt.
Geïnspireerd door groepen als The Black Keys, Black Box Revelation, Queens of the Stone Age en Deep Purple bouwde het viertal een eigen, stampend geluid uit. Dat bracht hen de voorbije jaren op verschillende Belgische podia, waaronder Dranouter, De Casino Sint-Niklaas, VIERNULVIER Gent en Campo Solar.
oor hun nieuwe EP With Love, Yours Truly werkte de band samen met producer Mattias Stynen (ILA) en mixing engineer Hannes Cuyvers (Ramkot, Rhea). Het resultaat is een rauwe en eerlijke plaat, opgebouwd uit ongepolijste riffs.
De nieuwe single I’m Good ontstond in een periode waarin verschillende mensen rond de band het moeilijk hadden. “Wanneer mensen die je graag ziet worstelen, wil je er voor hen zijn, maar dat lukt niet altijd. Dat gevoel van machteloosheid en frustratie zit in dit nummer,” vertelt zanger en gitarist Stijn Hofman.
Met I’m Good bevestigt West Coast Caravan dat ze tot de meest overtuigende nieuwe rockbands van eigen bodem behoren: intens en gebouwd om luid te spelen.
Met zijn fuzzy gitaren, pompende ritmesectie en een refrein dat tegelijk donker en opbeurend klinkt, vat I’m Good perfect samen waar West Coast Caravan voor staat: rauwe rock die niet bang is om ook emotioneel te zijn.
De band blijft ondertussen vooral doen waar ze het sterkst in zijn: live spelen. Want vergis je niet: deze ‘caravan’ kom je niet tegen op een camping. De fragiele constructie is amper bestand tegen het rauwe, hoekige geluid dat de vier muzikanten produceren. Dat bewezen ze onlangs nog in een uitverkocht Wintercircus in Gent. Let op, caravanspotters: het grommend geluid is niet afkomstig van een V12-motor die het ding moet trekken, het is de band die opwarmt.
https://open.spotify.com/track/1haHDRmesOD9zWM3RQQkf5?si=c5132167cac4441c
Even voorstellen – The Boxer Rebellion - The Second I'm Asleep
Het aankomende album van The Boxer Rebellion komt uit ... Al meer dan twintig jaar combineert The Boxer Rebellion indierock met dromerige melancholie en een scherpe live-energie. Met albums als Ocean by Ocean en Promises, waarop ook de hitsingle Diamonds staat, wordt de band internationaal geliefd. Hun kenmerkende sound, melodieus, meeslepend en gelaagd, wordt gedragen door de indringende stem van frontman Nathan Nicholson.
Op 27 maart brengen ze een nieuwe plaat uit The Second I'm Asleep. Met deze tien nummers verkennen de emotionele landschappen van het leven, momenten van helderheid te midden van chaos, het loslaten van oude spoken, en de kunst om onszelf te begrijpen in een snel veranderende wereld. Opgenomen tijdens een intense creatieve uitbarsting, waren de sessies gebaseerd op een duidelijke uitdaging: instinct boven analyse te stellen en muziek te maken vol energie, spontaniteit en echtheid.
(bron: Mattan records)
Even voorstellen - GISÈLE viert Internationale Vrouwendag met nieuwe single ‘Salvador’
Met Salvador weigert Gisèle mee te lopen in het tempo van de tijd. Waar relaties vandaag swipebaar zijn en afscheid vaak sneller moet dan verwerking toelaat kiest zij voor het tegenovergestelde: vertraging. No more rushing into love. Gisèle vertelt geen verhaal over een gebroken hart maar over wat er daarna gebeurt. Over hoe je je wereld opnieuw binnenroeit.
De videoclip opent in een ogenschijnlijk witte ruimte. Tot Gisèle zelf verschijnt, roeiend. Alsof ze na een storm opnieuw vaste grond zoekt. Vanaf het moment dat de dansers binnentreden begint de ruimte te veranderen. Wat eerst onbepaald was vult zich langzaam met kleur. Hun bewegingen activeren het decor. Ze dansen niet zomaar rond haar ze dansen rond de wereld die zichtbaar wordt. Je ziet het volledig zelfgebouwde decor waarin Gisèle zich bevindt: geen digitale illusie maar een tastbare constructie die scène na scène meer betekenis krijgt.
Het is geen toevallige esthetiek. Waar veel videoclips tegenwoordig fastfood zijn kiest Gisèle als cinefiel voor slow cinema. Een wereld waarin alles tijd krijgt om te ademen. Het decor werd volledig in eigen handen opgebouwd net als de maquette op het einde van de clip en de achterkant van de EP. Alles vertrekt vanuit hetzelfde universum. Een wereld die eerst overweldigend groot en leeg aanvoelt maar stilaan weer proportie krijgt.
Centraal staat de vuurtoren. Een vuurtoren schijnt ook wanneer schepen haar dagen of maanden niet zien. Ze blijft branden in afwezigheid. En precies dat is de kern van ‘Salvador’. Liefde kan verdwijnen maar wat ze in jou heeft aangestoken, blijft. Zoals een licht dat niet dooft omdat er even niemand kijkt.
Voor schippers die na lange tijd op zee plots opnieuw een baken zien betekent een vuurtoren hoop. De zekerheid dat er land bestaat ook wanneer je het niet ziet. In de clip wordt dat beeld persoonlijk: Gisèle leert opnieuw plaatsnemen in haar eigen wereld. Ze kijkt haar emoties aan. Ze ontdekt opnieuw het mooie in wat geweest is.
De titel Salvador draagt die gelaagdheid in zich. Letterlijk betekent het “redder”. Maar in dit verhaal is er geen externe held. Geen prins. Geen dramatische reddingsactie. De redding zit in het besef dat je jezelf kan dragen. Dat je wereld niet instort na verlies, ze herstructureert zich. Die gedachte wordt op het einde tastbaar in de maquette die artistiek directeur Eva Vanassche ontwierp. Het volledige decor dat eerst overweldigend groot en abstract aanvoelt wordt herleid tot een schaalbaar model. Alsof de emoties die eerder alle ruimte innamen nu hun juiste plaats hebben gekregen. Een klein plekje in haar hart.
De samenwerking tussen Gisèle en Eva is daarbij essentieel. Al jaren beste vriendinnen en al vier videoclips lang bouwen ze samen aan één coherent universum. Ditmaal onder de regie van Charlotte Decort in samenwerking met LesMecs kreeg ook ‘Salvador’ vorm.
Dat in deze clip bewust vrouwen centraal staan, voor en achter de camera, is geen detail. Gisèle gelooft fundamenteel in vrouwenrechten en in de kracht van vrouwelijke creatie. De release rond 8 maart (Internationale dag van de vrouwen) is een bewuste keuze.
Gisèle laat zien dat rouw geen eindpunt is. Dat dankbaarheid naast verdriet kan bestaan en dat liefde die voorbij is een plek krijgt als je er de tijd voor neemt. Een hart dat liefheeft blijft branden net als een vuurtoren die haar licht bewaart.
Gisèle - Salvador (Official Video)
MayWay records news - Isolde Lasoen - ‘Egoland’
Nieuw album ‘My Kind of Drama’ verschijnt op 28 augustus
Releaseshow op 15 oktober in De Roma, Antwerpen
Op haar nieuwe single toont Isolde Lasoen zich van haar meest dansvloervriendelijke kant. Met 80’s Hi-NRG live drums en een ABBA-esque discodrive is ‘Egoland’ – een licht ironische reflectie over ons ego, en hoe we het soms beter even loslaten – een sprankelende en onweerstaanbare Europopparel. De song werd geproduceerd door Fransman Mitch Declerck, bekend van zijn werk met o.a. Kavinsky en Gaspard Augé (Justice), waardoor de song een onmiskenbare French Touch krijgt.
‘Egoland’ staat op Isoldes nieuwe album ‘My Kind of Drama’, dat op 28 augustus verschijnt en op 15 oktober wordt voorgesteld in De Roma in Antwerpen.
Isolde Lasoen - Egoland
www.maywayrecords.com
Even voorstellen – Limite - ‘Great Streets Of Silence Led Away’, single
W.E.R.F. Records / N.E.W.S. Distribution
Release: 11th March 2026
Great Streets Of Silence Led Away - Single by Limite | Spotify
'Great Streets Of Silence Led Away' is the second single from Limite's upcoming debut album 'A Thought Went Up My Mind Today', out April 3th on W.E.R.F. Records.
“Great Streets of silence led away / To Neighborhoods of Pause." Once again Emily Dickinson’s words lie at the core of the musical impulse. The band grips the counterpoint and pulls it decisively toward noise rather than silence. Sound and silence feel more tightly bound than ever, as the noisy guitar solo seems to reveal. As the piece comes to a close, the text reads: “But Epoch had no basis here / For Period exhaled.” Brussels based Limite embodies a unique blend of contemporay jazz roots with indie alternative rock, no wave, and avant-folk, drawing influences from Blonde Redhead, Big Thief, Daniel Rossen, Joanna Newsom, Leonard Cohen, David Bowie, Deerhoof, Sonic Youth, Jim O' Rourke. Limite’s debut album is a surreal serpentine detour from the real world, winding and curving through the strange and secrete realms of unlikely characters. It carries you into abysses of chimera seas, cruising along like a road movie of the mind. Steered by the gripping words of Emily Dickinson, it is a solitary walk along the side of a road to parts unknown.
First single, 'Under The Light, Yet Under', is a musical love letter to Emily Dickinson. The song unfolds like a riddle, revealing its meaning only at the end and reflecting on the fragile line between the living and the dead.
Credits - recordings 'Great Streets Of Silence Led Away’:
Kobe Dupont: vocals, guitar
Benjamin Sauzereau: guitar, vocals
Camille-Alban Spreng: keyboards
Jordi Cassagne: bass
Théo Lanau: drums
Live line-up:
Alice George Perez: vocals, guitar
Benjamin Sauzereau: guitar, vocals
Camille-Alban Spreng: keyboards
Jordi Cassagne: bass
Théo Lanau: drums
Live:
10th April, Botanique, Brussels
11th April, La Faune, Mouscron
Turpentine Valley - Harder en met uitgediepte contrasten
Turpentine Valley + Onrust
Postmetalband Turpentine Valley heeft het nieuwe album ‘Veuel’ uit en daarvoor deden ze liefst drie releaseconcerten in evenveel dagen. Een flinke inspanning voor de band. Wij pikten er het concert uit in Zottegem, bij hun label Dunk!records.
Als support in Zottegem fungeerde Onrust. Dit Antwerpse vijftal bracht eind vorig jaar zijn album ‘Van Woede Tot Wanhoop’ uit, ook al bij Dunk!records. Voor hun zware postmetal met lyrics in het Nederlands kregen ze zowat overal lovende kritieken. Het geluid stond wel heel hard voor de kleine concertzaal in Zottegem, maar het publiek is wel wat gewoon, daar bij Dunk!.
Onrust bracht vooral tracks van het recente album en het publiek had het best naar zijn zin.
Turpentine Valley dan. Ze deden voor hun nieuwe live-set al een try-out in Hasselt en daarna volgde een druk release-weekend met concerten in Wakken, Zottegem en Menen, telkens met een andere band als support. Eén releaseshow in een grotere zaal maakt misschien meer indruk, maar deze band speelt zo graag concerten, dat ze het release-moment liever spreiden.
De fans in Zottegem waren alvast goed voorbereid. Zottegem was de eerste plek waar je het nieuwe album fysiek (vinyl) kon kopen, maar heel wat liefhebbers hadden ‘Veuel’ al gestreamd, of kenden toch al de singles “Pando” en “List”.
Live valt het nog meer op dat ‘Veuel’ harder klinkt dan voorgangers ‘Alder’ en ‘Etch’. Minder aandacht voor de melodie, grotere contrasten tussen hard en zacht en in de riffs zitten meer ‘metal-riffs’. Het verschil met ‘Alder’ en ‘Etch’ werd het duidelijkst toen Turpentine Valley die avond twee ‘Alder’-nummers speelde (“Trauma” uit ‘Etch’ en “Parabel” uit ‘Alder’).
Andere bands kiezen ervoor om bij de releaseshow hun nieuwe album zo compleet mogelijk te brengen, maar bij Turpentine Valley houden ze van een ‘vaste’ set die ze lang kunnen aanhouden. Een zaak van efficiëntie, en eigenlijk geen verkeerde keuze. Daardoor konden we in de relatief korte set in Zottegem nog niet horen hoe bijvoorbeeld “Trampel” en “Transparant” live klinken.
Alle andere nummers van ‘Veuel’ kregen we wel te horen. Mijn live-favoriet van de nieuwe nummers is toch wel “Derf”.
De reacties van de fans op de nieuwe nummers was prima. De hoofden deinden mee op de ritmes en het applaus was telkens enthousiast. Dat enthousiasme werd na het concert ook vertaald aan de merch-stand, wat altijd een goede graadmeter is.
Dit jaar kan je Turpentine Valley nog zowat overal in Vlaanderen zien. Onrust en Turpentine Valley staan in mei op het Dunk!fest. Na enkele jaren in de Vooruit in Gent keert dat festival terug naar Zottegem, en ook het legendarische podium in het bos hoort er opnieuw bij.
Setlist: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List
Organisatie: Dunk!records
Johnny Dowd - Op zijn zevenenzeventigste nog steeds even urgent
De 4AD gaf me precies waar ik al een tijdje naar snakte: een avond vol passionele muziek zonder elektronische goochelarij of hinderlijke egotripperij. Dat er tussen beide groepen minstens twee generatiekloven gaapten, was op zijn minst merkwaardig, maar toch bleek dit een perfecte match.
Het Gentse Ciska Ciska had de eer te mogen openen voor de stilaan legendarische Johnny Dowd. Ciska Ciska is de groep van Ciska Dhaenens en dat is nog steeds de dochter van Derek (& The Dirt) en de zus van Vito. Van die laatste, met wie Ciska eerder al eens samen op het 4AD-podium stond, herinner ik me enkele heel sterke optredens. Maar terwijl het de laatste tijd nogal stil is rond Vito - of is het nu Victoria Pax? - speelt zijn zus zich steeds meer in de picture.
Na een eerder voorzichtige start had Ciska Ciska me bij het tweede nummer al stevig bij de lurven. Het gloednieuwe "Sweet Sixteen" is hun derde en wat mij betreft hun beste single. Een teder gezongen prachtnummer dat zomaar uit de Laurel Canyon-scene geplukt leek. Ciska Dhaenens laat zich naar eigen zeggen nochtans vooral inspireren door contemporaine singer-songwriters als Julia Jacklin, Adrianne Lenker en Aldous Harding. Dat zorgde voor een smaakvolle mix van indie folk en americana waarin ik af en toe ook wat referenties uit een verder verleden meende te horen.
De eerste plaat is gepland voor september maar de groep werkt nu al aan wat daarna komt. Daarbij werden voor het eerst nummers in gezamenlijke sessies geschreven waarvan we al een voorproefje te horen kregen. De inbreng van de groepsleden - gitarist Lukja Vanaverbeke, drummer Lou De Smet en bassist Mathijs Steels (Shht) - zorgde voor een steviger geluid wat hen zeker niet misstond.
Hun debuutsingle en tot op heden bekendste nummer, "Biotope", vormde het sluitstuk van een bijzonder knappe en verrassend gevarieerde set. O ja, Ciska vroeg ons ook beleefd om haar nieuwe single, "Sweet Sixteen", de Vox Top 30 (Radio 1) in te stemmen. Dat is uiteindelijk niet gelukt. De tijd die we daarvoor hadden was ook kort, slechts enkele uren tot middernacht. Maar mijn stem heeft ze alvast voor de volgende aflevering.
De debuutplaat van Johnny Dowd, ‘Wrong side of Memphis’ uit 1998, sloeg hier destijds in als een bom. De man was toen al bijna vijftig en had al tientallen jaren wat aangemodderd in enkele groepjes, zonder dat het ooit ergens toe had geleid. Johnny Dowd, die aan de kost kwam als verhuizer, had dus tijd genoeg gehad om te broeden op dit meesterwerk. Ik zag hem in die periode verschillende keren aan het werk, en dat was telkens een belevenis, terwijl de platen elkaar met de regelmaat van een klok bleven opvolgen. Na een tijdje kwam er wat sleet op de formule en begon hij een beetje te experimenteren wat niet altijd even gelukkig uitpakte.
Maar op zijn laatste plaat uit 2023, ‘Is heaven real? How would I know?’, zijn negentiende al, zit hij duidelijk weer op het juiste spoor en klinkt hij authentiek en ontspannen. Die plaat en de recente vinylheruitgave van zijn debuut lieten me hoopvol naar Diksmuide afreizen.
Ik wilde vooral nummers uit ‘Wrong side of Memphis’ horen en ik werd meteen op mijn wenken bediend.
Johnny Dowd opende zijn set solo met het morbide "Ft. Worth, Texas", niet meteen de vrolijkste binnenkomer. Zevenenzeventig is hij intussen en de ledematen zijn duidelijk wat strammer geworden, maar die roestbruine, uit duizenden herkenbare, krakende strot had niets aan kracht verloren. Ondanks zijn beperkte techniek bleek hij een creatief gitarist die zijn gitaar tegelijk noisy en teder liet klinken.
Bovendien liet hij zich begeleiden door een stel schitterende muzikanten: zangeres en bassiste Amy LaVere uit Memphis die ik ken als de sirene van Motel Mirrors, een nevenproject van John Paul Keith, haar echtgenote Will Sexton op gitaar en banjo en Jennifer Edmondson, de zus van Johnny die in laatste instantie Mike Stark moest vervangen, op minimale maar daarom niet minder efficiënte drums. Wellicht de beste band die hij ooit rond zich wist te verzamelen.
Na dat openingsnummer volgden nog meer songs uit dat meesterlijke debuut zoals "Papa, oh papa", "Heavenly feast" en "Just like a dog" en dat waren niet eens de hoogtepunten. Onze man uit Ithaca, New York bleef de parels nonchalant aaneenrijgen, de ene al wat cynischer dan de andere. "First there was a funeral" met een glansrol voor Amy op tweede stem, het vrolijk hotsende "Honky tonk" en "Evildoers", dat subtiel verweven was met Gershwins "Summertime", waren er maar enkele van.
Toen Johnny Dowd het podium even verliet om een sigaretje te roken, liet hij Amy Lavere een paar nummers zingen. En dat was eigenlijk een beetje waar ik op hoopte. Helaas ging ze hierbij, tot mijn grote ontgoocheling en waarschijnlijk ook de hare, jammerlijk de mist in. Blijkbaar hoorde ze de gitaar niet in haar monitor en ietwat ontredderd liet ze het tweede nummer wijselijk over aan haar man. Die mocht, toen Johnny terug was, meteen weer aan de bak met "16 tons" van Tennessee Ernie Ford, niet meteen de meest originele cover maar wel heel knap gezongen.
Nadat hij in het eerste deel vooral schitterde met zijn spookachtig klinkende banjo ontpopte Will Sexton zich na de rookpauze als een bijzonder veelzijdig gitarist. Tijdens "L.S.D.", een nummer uit de laatste plaat, verkende hij zelfs - heel toepasselijk weliswaar - onvermoede psychedelische wegen.
De vrij lange set werd afgesloten met de even onverwachte als in zijn eenvoud grootse Stones-cover, "You can't always get what you want". De bis volgde meteen, zodat Johnny Dowd niet nodeloos nog eens op en af het podium hoefde te gaan. Mooier kon de avond niet eindigen dan met dit "Gone" waarin hij mijmerde over het tourleven dat ook op zijn zevenenzeventigste nog niet voorbij lijkt: "I love the spotlight/ I love a crowd/ I love a band when it plays too loud/ I love the drive/ no matter how long/ I love the feeling of being gone".
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Prong - Nineties Metal is very much alive
U heeft nog nooit van Harmful gehoord? Troost u, wij ook niet. Beetje jammer misschien, want deze Duitsers hebben in 1995 al hun eerste van 9 albums uitgebracht, en dit blijkt toch stevige kost te zijn die om welke redenen dan ook nooit buiten de Duitse grenzen is geraakt. Feit is dat de heren een stel bronstige noise-metal songs uit hun rugzak toverden waarmee ze geleidelijk aan het publiek beetje bij beetje konden inpakken.
Harmful bleek hiermee een perfecte opwarmer te zijn voor de stormram die hierna het boeltje zou komen platwalsen.
Prong grossiert al vanaf de prille nineties in een soort metal die zich niet inlaat met poses of bombast, maar wel met een potige sound en gortdroge riffs die er keihard inhakken.
Denk aan zielsverwanten als Helmet, Unsane of Corrosion Of Confirmity, allemaal bands die in de prille jaren 90 hun hoogdagen vierden met retestrakke metal die niet vies was van een vette streep hardcore. Bands die net als Prong geen reet gaven om hun imago of opgeblazen stage-acts, maar die op een podium steevast ramden en raasden als een stel losgeslagen bizons.
Prong was in die tijd sowieso één van de vaandeldragers van die straight-in-your-face metal. Met de albums ‘Beg To Differ’ (1990) en ‘Cleansing’ (1994) heeft de band 2 absolute klassiekers op de metalen aardkloot neergepoot, 2 mijlpalen die waren opgetrokken uit een hardvochtig mengsel van trash-metal, noise en hardcore punk. In de set van vanavond greep het trio daarbij vooral terug naar ‘Cleansing’, met maar liefst 9 tracks daaruit.
Na een studieronde van een viertal tracks stelde Prong een gloednieuwe song “Uprising” voor, “Give us some feedback on this one” , opperde frontman Tommy Victor, het bleek een beuker van een song te zijn en meteen de aanleiding voor de crowd om de vlam in de pan te steken en die er voor de rest van de set niet meer uit te halen.
Daarna volgden de hoogtepunten elkaar in ijltempo op met verschroeiende tracks als “Rude Awakening”, “Broken Peace” en “Test”. En natuurlijk ging het dak er volledig af toen Prong uitpakte met de primaire moordlustige monsterriff van “Beg To Differ”, één van hun allereerste visitekaartjes, een klassieker die het label ‘onsterfelijk’ heeft meegekregen. Maar hiermee was Prong hoegenaamd nog niet uitgezongen, de band raasde zonder weerga doorheen kopstoten als onder meer “Unconditional”, “Another Wordly Device”, “Who’s Fist Is This Anyway?”, “Snap Your Fingers, Snap Your Neck” en “Prove You Wrong” om dan uiteindelijk pas na 2 uur (!) en zo een slordige 25 tracks af te klokken.
Gedurende de ganse avond had de ketel onder niet aflatende stoom gestaan, de fans én de band smulden ervan. Samen hadden ze hier voor een onvergetelijke, roerige en uiterst energieke concertbeleving gezorgd.
Nineties metal was very much alive.
Neem gerust een kijjkje naar de pics @Wim Heirbaut
Prong
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9053-prong-07-03-2026?Itemid=0
Harmful
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9054-harmful-07-03-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
The Kids - Na 50 jaar nog steeds enorm relevant
Als jonge snaak van amper 16 werd ik fan van The Kids, niet door hun eerste twee platen maar dankzij het album 'Living in the 20th Century' een plaat met de handtekeningen van alle bandleden, met dank aan mijn moeder zaliger.
In een later stadium leerde ik ook de twee eerste albums 'The Kids' en 'Naughty Boys' kennen en werd ik prompt een punk liefhebber. Persoonlijk rakend …
The Kids vieren hun 50 jarig bestaan met enkele clubconcerten, en doen zelfs het buitenland aan. Deze zomer staan ze zelfs op het Rebellion Fest Blackpool in de UK. Over een mijlpaal gesproken dus.
Dat de band na al die tijd nog steeds erg relevant is, bestaat geen twijfel. In een goed gevulde Roma in Borgerhout zetten The Kids dan ook de puntjes op de 'i' en profileren ze zich als een tikkende tijdbom die zorgde voor een oerknal in de Antwerpse regio.
Punk is nu nog springlevend, en spreekt een opvallend jong publiek aan. Een brede belangstelling dus viel ons in De Roma op. Een overgroot deel kwam natuurlijk ook voor de tweede band van de avond Maria Iskariot.
Maar eerst was er nog een ander voorprogramma: Rehash Neu Klang (****) De Antwerpse band is ontstaan in 2021 en heeft nu al een best indrukwekkend parcours afgelegd. Ze stonden in het voorprogramma van (post)punkers als De Brassers en Siglo XX in de Ancienne Belgique en schopten het tot de halve finale van Humo's Rock Rally in 2024. Rehash Neu Klang (toen nog simpelweg 'Rehash') haalde nipt de finale niet, maar werd wél geprezen voor hun snedige sound en strakke ritmesectie.
Hun debuut EP kwam uit in 2024 via een Duits label. Ondertussen is er al nieuw werk uit, met name de EP 'War Crimes and Love Songs', net als hun vorige EP uitgegeven bij Mangel Records in Berlijn.
Deze jonge band is in volle groei, wat je ook merkt op het podium. Een enorme dosis goesting, venijn en muzikaal vuurwerk van het combo. Compleet het publiek meekrijgen lukte nog niet zo goed. We houden hen in het oog te binnen ‘de nieuwe lichting punks’, sterk zondermeer, Rehash Neu Klang
Maria Iskariot (****1/2) heeft ondertussen al heel wat zalen, clubs en festivalweides compleet plat gespeeld. Na hun overwinning op HUMO's rock rally zijn ze op een ware punk rollercoaster terecht gekomen. Ze hadden het een beetje moeilijk om het ietwat apathische publiek echt mee te krijgen, maar de schreeuwerige frontvrouw, de scherpe riffs en algemeen de verpulverende punk drive, zorgden voor een stijgend animo. Zangeres Helena Cazaerck raasde als een ongetemde leeuwin op het podium en sprong zelfs het publiek in. Rauw en ruw ging de band tekeer, ze verlaten soms de 'punk' vibe met een vleugje experiment. Voor de oudere punkfans klonk het wat verbazend, maar Maria Iskariot was goed genoeg om iedereen te overtuigen, gezien sommigen zelfs een vinyl plaat aanschaften.
De oudere zieltjes waren dus gewonnen!
The Kids (*****) zijn een icoon in de Belpoppunk. De prille zeventigers Ludo Mariman en vooral de erg beweeglijke Luc Van De Poel klauwen, kletteren en knarsen nog als vanouds en zijn niet bang om , net als 50 jaar geleden, hun gal uit te spuwen.
Het optreden begint met beelden uit 50 jaar The Kids, o.a. een flardje van hun optreden op Jazz Bilzen en ander jolijt. Een kort overzicht dus van hun carrière dus op scherm. De band vloog er dan in volle ornaat in.
Het publiek ging gretig in op de uitnodiging en slaat aan het moshen, dansen en springen op punk kleppers “Bloody Belgium”, “For the Fret' Dead Industry”, “Razor blade for sale” - een aanklacht tegen de 'sell-out' die Punk aan het worden was in die ein 70s periode.
Het klonk goed , stevig , overtuigend, “No Monarchy”, “I don’t care” en “Baby it’s alright”, het katapulteerde ons naar onze tienerjaren.
Naar goede gewoonte is Ludo karig met bindteksten, maar in De Roma spreekt hij zijn publiek iets meer aan. Een steeds strak spelende bassist Danny De Haes en jonkie Tim Jult op drums, vormen samen met Luc en Ludo een geoliede band, die nog vuur en gal spuwt als jonge punk wolven. Zonder opkijken, zonder teveel woorden eraan vuil maken het gaspedaal indrukken, met een wervelend punk feestje tot gevolg, alsof het terug 1976 is.
“There will be no next time” zat al vrij vroeg in de set, en zorgde voor een meezing moment en GSM schermpjes in de lucht. Maar het waren toch die verpletterende punkanthems als “Facist Cops”, “Do you love the nazi”, die er ingingen als zoete broodjes, meegebruld met de vuist in de lucht.
The Kids stoomden als een niets ontziende sneltrein, een uur lang zonder omzien, het siert hen.
In een goed volgelopen Roma voelden we ons even weer die 17 jarige, die op zijn kamertje luidkeels “Facist Cops” meebrulde, waarna ons moeder de deur opendeed met de vraag 'Wat is dat hier?' waarna ik op mijn beurt zei 'The Kids , moeder', waarop ze antwoordde 'dan is het goed!' …
Na 50 jaar doen The Kids echter veel meer dan een vleugje nostalgie brengen, ze bewijzen stevig op de troon te zitten van wat punk betekent en muzikaal aanbelangt.
We werden een laatste maal meegesleept in hun verhaal met het gekende “If the Kids are united”; wat een meebrul moment
En ook al werd het podium niet bestormd door fans, dit was samenhorigheid ten top , dat even nazinderde met het “Hey ho let's go (Blitzkrieg Bop)”. To t zelfs achter de coulissen danste men enthousiast mee.
Het 50 jarig punk feestje werd dus met een knal afgesloten. The Kids zijn na 50 jaar nog steeds even relevant, m.i. voor eeuwig!
The Kids treden volgend weekend op 14 maart , in een 'mini punk fest' in de AB, Brussel. Zoals je al kon lezen hier, een niet te missen avond!
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Starman records news - Arbeid Adelt ! Ft. Parkaparaplu – Taliban cocktail jurk
Nieuw album uit op 17/04/26
CD & digital incl 4 bonus tracks
ARBEID ADELT! Ft PARKAPARAPLU - Taliban Cocktail Jurk
ARBEID ADELT!
Belgische minimalistische, Nederlandstalige newwave/synth-pop, sinds 1981! Het historische album “Jonge Helden” (1981) bracht hen instant eeuwige roem, de single “Lekker Westers” (1983) een Belpopklassieker & de bezetting wisselde wild met iconen als Luc Van Acker (Revolting Cocks), Dani Klein (Vaya Con Dios), Willy Willy (The Scabs) of Andrew Chi Claes (Stuff) …
Doch MARCEL VANTHILT (tekst&muziek) blijft - tot op heden - doorrazen in de anarcho-dadaïstische-electro-super-tronica. Terzijde: Vanthilt ging vaak vreemd in tv-land (BRT, VPRO, MTV-EUROPE, BBC) & is vandaag dj bij radio WILLY met de alternatieve “De M-Show”.
AA! Concerteert weer veelvuldig in de beste clubs (Depot, Casino, Macca) & op grote podia (Pukkelpop, Villa Pace, Paulus Oostende). Zo ook in 2026! Zie: tourdata. Dit vanwege het fris & pikant nieuwe album “AA!PKPP” i.s.m. PARKAPARAPLU.
PARKAPARAPLU
Darkwaveduo uit Antwerpen. Met …
> EMMA ROTSAERT, zangeres & actrice. Ze speelt de hoofdrol in de Ensor-genomineere tv-drama-reeks “How To Kill Your Sister” (2025). En komt van dezelfde absurde planeet als Vanthilt.
> GEERT VANBEVER, ancien-combattant van o.a. Wizards Of Ooze, Rudy Trouvé Septet, Dead Man Ray, Tuff Guac … werkte o.a. met Hugh Cornwell (The Stranglers) en Budgie (The Banshees). Samen hebben Emma & Geert ook ‘n Sisters Of Mercy tribute band: Body Electric.
AA!&PKPP bundelen hun unieke gekte in één album, met krachtdadige titels als “TALIBAN COCKTAIL JURK”, “SWASTIKA ELASTIKA” of. “KNIPMES FREEJAZZ” …
Een fan meldt: “Het is een hakbijlend nieuw repertoire, abstrakt & brutaal, somber & energiek, gitaargesneden & stemverheven! AA!PKPP gaat dwars door alles heen! 2026 staat nu al scherp!”.
TOURDATA (Meer TBC)
18/04/26 - Bibelot - Dordrecht (NL) -
24/04/26 - Porgy & Bess - Terneuzen (NL) -
25/04/26 - 't Zomerlief Mariakerke (Gent) -
02/05/26 - MACCA Club - Hasselt -
09/05/26 - Muziekgieterij - Maastricht (NL) -
15/05/26 - Willem 2 - Den Bosch (NL) -
16/05/26 - De Kelk - Brugge -
05/06/26 - Hnita Jazz Club- Heist o/d Berg
06/06/26 - De Singer - Rijkevorsel -
20/06/26 - Djingel Djangel - Antwerpen -
04/07/26 - Dreeffestival - Tielt -
10/11/26 - De Kapel - Mol –
Even voorstellen - Brazzmatazz – ‘Walk The Plank’, single
13 maart 2026
Den Hoed Music vzw
Over Brazzmatazz:
Brazzmatazz: de steampunk brassband die elk podium in vuur en vlam zet
Brazzmatazz is een 18-koppige steampunk brassband uit Gent die theatrale show elementen combineert met rauwe muzikale energie. Met een unieke mix van New Orleans grooves, Balkanvibes, funk, drum-’n-bass en stevige beats creëren ze hun kenmerkende brassband bangers: energieke, dansbare nummers die elk publiek meeslepen.
De band staat bekend om explosieve live shows vol kleur, kostuums en stoomkracht, waarin het publiek wordt ondergedompeld in een totaalervaring. Geen gewoon concert, maar een feestelijke, theatrale trip waarin muziek, performance en beleving samensmelten.
De voorbije jaren tourde Brazzmatazz doorheen Europa, met shows op Boomtown Fair (UK) en optredens in Kroatië, het Baskenland, Nederland, Frankrijk, Luxemburg en natuurlijk België, waar ze onder meer op de Gentse Feesten afsloten en podia als Dranouter, Bozar, Vooruit en DeSingel opbliezen. Daarnaast bracht de band een eigen boek uit, waarmee ze hun steampunk universum en verhaal verder tot leven brachten.
In 2026 verschijnt hun derde studioalbum Crank Up The Pressure, waarin ze hun sound en energie naar een hoger niveau tillen. Met dit album bevestigt Brazzmatazz waarom ze dé referentie zijn voor feestelijke, vurige en hard-hitting brassmuziek, klaar om elk podium plat te spelen.
Over Walk The Plank:
ARRRRRR MATEY! BRAZZMATAZZ HIJST DE ZWARTE VLAG MET NIEUWE SINGLE “WALK THE PLANK”
Tweede voorproefje van het aankomende album “Crank Up The Pressure”
Alle hens aan dek! Met “Walk The Plank” zet Brazzmatazz koers naar ruigere wateren. De tweede single uit het aankomende album Crank Up The Pressure is een zinderende brass-expeditie vol zoute zeelucht, krakende masten en dreigend tromgeroffel aan de horizon.
Vanaf de eerste noten voelt het alsof je op het dek staat van een schip dat de wind vol in de zeilen heeft. De groove rolt als golven tegen de boeg, terwijl de blazers als meeuwen boven een naderend gevecht cirkelen. Het nummer laveert tussen een strak arrangement en ontembare energie, met solo’s die als kanonschoten door de mist knallen: baritonsaxofonist en componist Mathias Van Severen laat zijn instrument grommen als een onweer boven open zee, terwijl trombonist Pieter Verraes de luisteraar meesleurt in een kolkende draaikolk van koper en bravoure.
De bijbehorende videoclip versterkt het nautische avontuur: Brazzmatazz zwerft als een bende muzikale zeerovers over de kade, speurend naar een schip om te kapen. Met samenzweerderige blikken, touwen in de aanslag en instrumenten als wapens, bereiden ze zich voor op een muzikale enter-actie die geen haven onberoerd laat. Maar slagen ze ook in hun opzet?
Met “Walk The Plank” toont Brazzmatazz opnieuw zijn talent om verhalende kracht te koppelen aan explosieve brass. Het nummer is een oproep aan alle landrotten en zeebonken: sluit je aan bij de bemanning, hef het anker en laat je meevoeren, want wie niet danst, moet over de plank.
“Walk The Plank” is vanaf 13 maart beschikbaar Walk The Plank | Brazzmatazz
Het album Crank Up The Pressure meert deze lente aan.
Single credits:
Geschreven door Mathias Van Severen, gearrangeerd door Mathias Van Severen en Sanne Werkers.
Geproduced door Sanne Werkers.
Opgenomen, gemixt en co-geproduced door Geert De Waegeneer in BOMA studio.
Gemasterd door Jonas Nyaarrr bij Go To Eleven.
Cover design door Maarten Vanhoucke (Houckov).
Vertolkt door Brazzmatazz:
Sanne Werkers: dirigent
Dylan Meersman: trompet
Leen Bervoets: trompet
Miro Demol: trompet
Pieter Verraes: trombone
Jasper Braeckman: trombone
Kwinten Van De Keere: altsax
Bartas Boots: altsax
Dorus Uijt De Willigen: tenorsax
Stein Nuyts: tenorsax
Mathias Van Severen: baritonsax
Joris Meys: baritonsax
Wim Michels: bastuba
Joël Dockx: bastuba
Stef Bracke: bastuba
Klaas De Koninck: snaredrum
Jonathan Glorie: basdrum
Emiliano Della Giovanni: percussive
Solo's door Mathias Van Severen en Pieter Verraes
Gepubliceerd onder Creative Commons, Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International.
Uitgegeven onder Den Hoed Music Records 13 maart 2026.
Gefilmd, gemonteerd en geproduced door De Mutz Productions
Met dank aan Belicrew, Gent-Watertoerist, Jelle Vermandere, Leen Moens en Robin Neefs
Triënnale Brugge 2027 kondigt thema aan: After Birth - Structures of Togetherness, 24 april tot 5 september 2027
De vijfde editie van Triënnale Brugge richt zich met After Birth - Structures of Togetherness op wat ons als levende wezens verbindt. Van 24 april tot 5 september 2027 zet het programma van curatoren Ulrika Flink en Helen Rix Runting de gedeelde momenten, praktijken en processen in het leven centraal: van vieringen, tot rituelen en andere speciale gelegenheden of levensfases. Daarmee biedt het thema tegengewicht aan een maatschappij waarin we steeds meer individualistisch zijn gaan (over)leven. Voor het eerst op Triënnale Brugge zullen werken ontstaan vanuit een dialoog tussen architecten en kunstenaars. Deze vijfde editie streeft er bovendien naar om een uitgebreid participatief programma in deze UNESCO-werelderfgoedstad uit te werken. Zo omarmt de openluchttentoonstelling het thema in al zijn facetten: TRIBRU27 wil samenzijn en dialoog stimuleren.
Meer info https://triennalebrugge.be
Even voorstellen – The Sophs Announce Debut Album ‘Goldstar’
13/03 (rough trade records/konkurrent)
March 26 “house” https://www.youtube.com/watch?v=1ihVFlGDX4M
Febr 26 “sweetiepie” https://www.youtube.com/watch?v=qJJALtoYsWc
Jan 26 “goldstar” https://www.youtube.com/watch?v=iEqD9L63I1I
April 25 - Brussels, BE – Botanique
Los Angeles six-piece The Sophs have ridden a wave of notoriety ever since signing to Rough Trade Records on the strength of their demos - which they cold-emailed to labelheads Geoff Travis and Jeannette Lee before they ever even played a show. Following last year’s releases of stand-alone singles ‘I’M YOUR FIEND’, ‘SWEAT’, and ‘DEATH IN THE FAMILY’ and worldwide touring, the band are ready to unleash their debut album GOLDSTAR, out March 13, 2026.
The album’s title track is out, a ferocious, explosive song with distinctly Latin backing sonics. It is accompanied by a video shot and directed by collaborator Eric Daniels. The Sophs’ frontman Ethan Ramon explains ‘GOLDSTAR is the worst person you know yelling at God to give them a sign that they are good. In a deliberately unserious way, we want the song to prompt the same question that the album raises, which is - if you are a good person for the wrong reasons, does that detract from your goodness?”
The Sophs will tour extensively throughout 2026, all announced tour dates can be seen below and tickets for all headline shows are on-sale now. In addition to headline shows throughout the US, UK and Europe, this includes a summer packed with festival bookings including SXSW, Bandland Festival, Code Orange Festival, Primavera Sound Festival Barcelona and Porto, Bergenfest, OpenAir St. Gallen, Roskilde Festival, Eurockéennes Festival, Pohoda Festival and Treefort.
Degenerate posturing. The Sophs’ frontman Ethan Ramon knows what he’s singing is wrong — but how else do you get those impulses out? “Sometimes it's important to write from the perspective of the worst part of yourself so that version of yourself can live through the music rather than exist in your day-to-day life,” Ramon says.
It’s not him, but it’s not not him. And he’s going to places most people wouldn’t dare.
The band’s brutal honesty, flamingly intrusive thoughts, and broad genre-spreading caught the attention of Rough Trade founders Geoff Travis and Jeannette Lee immediately. When Ramon sent a demo reel out to his favorite indies, he wasn’t expecting any replies. But Travis and Lee were in his inbox the next day, asking if he’d hop on a call.
Rough Trade heard the sort of creativity and variety — and “don’t expect me to act pretty” sentiment — that could get The Sophs — including Ramon, Sam Yuh (keyboards), Austin Parker Jones (electric guitar), Seth Smades (acoustic guitar), Devin Russ (drums), and Cole Bobbitt (bass) — a slot on nearly any stage. At any moment, The Sophs are entering pop-punk; blazing through funk; talk-singing to the audience. Their enthusiasm for every iteration is evident, and Ramon’s rich, full voice deftly nestles into endless categories, utterly chameleonic.
“We never try to be as versatile as we end up being,” Ramon said. GOLDSTAR has a Delta Blues-style song; it has a ZZ Top-inspired tune. To some degree, The Sophs see song creation like pop art: they’re focused on the idea of reproducing something over and over again until it's meaningless. “I want to steal and plagiarize and borrow,” Ramon explains.
The record asks, where’s my gold star? Where’s my validation? Why am I not being rewarded for how much of a good person I am? Am I doing mitzvahs for the right reason? The titular track — which kicks off with flamenco-style fingerpicking — wrestles with the philosophy of really being good and what that looks like.
Most of The Sophs’ songs don’t let the listener relax — mostly because you never know what’s coming next. The band has a passion for sudden and complete destruction, for playing with the tension between pulled-back silence and total explosion. That’s where you hear The Sophs members’ as they really are: explosively positive, happy, collaborative. Think of the “degenerative posturing” instead as a “jester’s privilege.” When they’re playing together in a room, you see nothing like the character they’re putting forward. Instead, you feel a bombastic, thrilling energy that underlies the sextet’s creative power.
GOLDSTAR Track Listing
01) THE DOG DIES IN THE END
02) GOLDSTAR
03) BLITZED AGAIN
04) SWEAT
05) HOUSE
06) SWEETIEPIE
07) DEATH IN THE FAMILY
08) A SYMPATHETIC PERSON
09) They Told Me Jump, I Said How High
10) I’M YOUR FIEND
Heaven Shall Burn – Loeihard beukend op de muzikale verjaardagspiñata
Wie Heaven Shall Burn op Graspop zag afgelopen editie, moest zich toen wellicht tweemaal de ogen uitwrijven. Ziekte noopte vertrouwd gezicht Marcus Bischoff er namelijk toe om verstek te geven, waardoor Britta Görtz tijdelijk insprong als brulboei van dienst.
Eens Bischof weer fit was, werd Görtz, heden ten dage zangeres van Hiraes, bedankt voor bewezen diensten en ging de band verder met de gewoonlijke line up. Juist op tijd om dit jaar met hun verjaardagstoernee ‘Heimat over Europe tour 2026’ ons gezellige continentje op stelten te zetten.
De band bestaat 30 jaar en nodigde voor de gelegenheid enkele klinkende namen uit de death metal scene uit om mee het geweld(dad)ige muziekfeest vorm te geven: Frozen Soul, The Black Dahlia Murder en The Halo Effect.
De Ancienne Belgique leende zich uitstekend als feestlocatie. Toeters en bellen waren er niet, de spreekwoordelijke knallen en zangstondes des te meer.
Aangezien er vier bands speelden die avond, mocht Frozen Soul omstreeks 18:15 de bühne al bestijgen. Wie dacht dat de feestcarrousel door de Texanen zacht op gang getrokken zou worden, was eraan voor de moeite. Het met mondjesmaat binnenstromende publiek kreeg rauwe death metal voorgeschoteld die de feesthoedjes van de hoofden blies. Eens bekomen van de kickstart was het voor velen niet moeilijk om zich te wentelen in de kille tonen van Frozen Soul. Hier en daar werd er zelfs poging gedaan tot een eerste circle pitje en vonden de eerste crowdsurfers de weg richting podium. Voornamelijk opener “Encased in Ice” en “No Place of Warmth” konden ons wel bekoren. Bloederige filet pur voor de liefhebbers van het genre.
Met The Black Dahlia Murder werd het tempo opgevoerd en kregen we iets snedigere en melodieuzere wijn uit hetzelfde vaatje. De band, vernoemd naar de moord op Elizabeth Short a.k.a. Black Dahlia in 1947, mag intussen 25 kaarsjes uitblazen en eiste daarom ook een deel van de taart op in Brussel. De Amerikanen hadden lak aan een statisch publiek en deden er ook alles aan om beweging in de zaal te krijgen. Met o.a. “Kings of the Nightworld”, “Nightbringers” en “Utopia Black” werd de temperatuur in de Brusselse muziektempel aardig de hoogte ingedreven.
The Black Dahlia Murder is en blijft wat ons betreft een vaste waarde binnen het genre. Op
naar het volgende zilveren jubileum!
The Halo Effect, de Zweedse supergroep gevormd uit voormalige leden van In Flames, had geen moeite om de intussen volgelopen Ballroom (lees: de grote zaal met afgedekte balkons) verder van sfeer en gezelligheid te voorzien. Dat de melodieuze death metalband hoge toppen scheert aan het zware metalenfirmament was te zien aan de vele fans die gedwee uit de hand aten van de immer sympathieke zanger Mikael Stanne. De extra gelaagdheid en nagenoeg muzikaal-technische perfectie tilden het niveau van de avond zichtbaar naar een nieuwe hoogte.
Openen deed de band met “March of the Unheard”, voorafgegaan door de muzikale intro “This Curse of Silence”. De gestage opbouw van deze combo was als een goed gereviseerde motor die aangezwengeld werd en niet meer stil viel doorheen de set. Uit de twee studioalbums en EP die de band al voortbracht, werd een evenwichtige set gedestilleerd waarbij vooral “Detonate”, “Gateways” en debuutsingle “Shadowminds” blijven nazinderen. De Zweden wonnen ongetwijfeld nieuwe zieltjes in Brussel.
Omstreeks negenen was het dan eindelijk tijd aan top of the bill Heaven Shall Burn om het publiek verder waar voor hun geld te geven. De extreme metalband vierde hun 30-jarig bestaan op hun gekende manier en beukte loeihard op de verjaardagspiñata die denkbeeldig in de zaal ging.
Dat de Duitsers hun stempel wilden drukken op de avond en zeker niet van plan waren om een Urbanusgewijs ‘ge-moogt-naar-huis-gaan’ gevoel te willen creëren, bleek al snel toen “War is the Father of All” als amuse-bouche geserveerd werd. Het recente lied, te vinden op hun laatste album ‘Heimat’, werd oorspronkelijk gemaakt om de oorlogsslachtoffers in de Oekraïneoorlog te eren. Er werd ook nog eens expliciet aandacht gevestigd op die oorlog alvorens “Armia” in te zetten, een lied verwijzend naar het Poolse Thuisleger in WOII dat zich in dezelfde situatie bevond als het Oekraïense leger nu. Niet enkel de Oekraïense soldaten kregen een shout out, want ook bands als Liar en Length of Time werden tijdens de set bejubeld omwille van hun invloed die ze hadden op de band.
Iets voorbij de helft van de set werd veranderde het optreden in een muzikale wervelwind die bezwerend genoeg was om zelfs een koningscobra het hoofd dol te maken. Zo werd o.a. “Endzeit” gevolgd door “Black Tears”, de magistrale cover van Edge of Sanity, en volgde daarna ‘meespringer’ “Übermacht” als kers op de taart.
Als toemaatje kreeg Brussel nog publiekslieveling “The Weapon They Fear” en “A Whisper from Above”, een mooie combo van oud en nieuw werk die de fans extatisch achterliet.
Heaven Shall Burn trakteerde de AB op een verjaardagsfeest dat zijn gelijke niet kent. We kregen zoals verwacht en gehoopt geen salonfähig gebeuren maar een goed uitgekiende slooptocht doorheen het oeuvre van de band.
En wat betreft de intussen goed uitgemolken verjaardagsmetaforen, hier nog een uitsmijter: de muzikale verjaardagstaart die Heaven Shall Burn serveerde, werd vakkundig in ons gezicht geworpen en wij… wij smulden gretig!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Heaven shall burn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9057-heaven-shall-burn-05-03-2026?temid=0
The Halo Effect
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9058-the-halo-effect-05-03-2026?ltemid=0
The Black Dahlia Murder
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9059-the-black-dahlia-murder-05-03-2026?ltemid=0
Frozen Soul
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9060-frozen-soul-05-03-2026?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Psychonaut, Huracan, Trix, Antwerpen op 5 maart 2026 – Pics
Weidse klanken, loodzware riffs en spirituele intensiteit: PSYCHONAUT is terug met hun nieuwe album World Maker.
PSYCHONAUT - PSYCHONAUT is een drieledig Belgisch collectief dat een duister, melancholisch en spiritueel geladen geluid neerzet. Hun sound doet denken aan Tool en Amenra, maar knipoogt ook naar grootheden als Led Zeppelin en Pink Floyd. Na hun sterk onthaald debuut en het meeslepende 'Violate Consensus Reality', dat hen tot op podia als Roadburn en Alcatraz bracht, keert de band terug met 'World Maker': een persoonlijker, hoopvoller album waarin contrast en variatie centraal staan. Rauw, overtuigend en ontworpen om een eeuwig fascinerende ervaring te creëren.
HURACÁN - Huracán is een vierkoppig beest uit Gent/Antwerpen dat al enkele jaren de Belgische underground vakkundig aan flarden scheurt. Verwacht je aan opzwepende sludge metal vol tempowisselingen, vlijmscherpe riffs, stuwende drums, energieke screams en opzwepende vocals.
(bron: Trix)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9056-psychonaut-05-03-2026
Huracan
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9055-huracan-05-03-2026
Org: Trix, A’pen
Even voorstellen - Floris Francis Arthur – Wolfje
Floris Francis Arthur brengt met Wolfje de tweede single uit zijn derde voor het eerst volledig Nederlandstalige album dat in oktober 2026 verschijnt. Eerste single Hou Me Tegen werd alvast warm onthaald door pers en publiek, ging naar high rotation op Radio 1 en staat momenteel zelfs in de VOX lijst.
Met Wolfje schakelt Floris Francis Arthur een versnelling hoger: een uptempo indierocksong met duidelijke 80’s-vibes. Denk aan de weidse gitaren van The War On Drugs en de melancholie van The Cure, maar dan met dromerig-naïeve Nederlandstalige lyrics.
“Je bent mijn Wolfje, ik huil met jou.”
Spotify-link:
spotify:album: 64zM00mY7VXzJN3AYpUsXM
Les Festivals de Wallonie 2026, 'Reizen' - 25 juni – 22 oktober 2026
Van 25 juni tot 22 oktober 2022 staat de 56ste editie van Les Festival de Wallonie in het teken van ‘Reizen’. Brussel, Charleroi, Namen, Saint-Hubert, Stavelot, Luik en Waals-Brabant vormen het muzikaal parcours voor zeven festivals. Ontdekking, ontmoeting en verplaatsing staan deze editie centraal, net als de beloftevolle Belgische tenoren Pierre Derhet en Maxime Melnik als de festivalartiesten.
SONGS OF TRAVEL
Creatie van Les Festivals de Wallonie 2026
Pierre Derhet & Maxime Melnik, tenors
Julius Drake, piano
Namur, 7 juli
Saint-Hubert, 19 juli
Luik, 19 september
Waals-Brabant, 2 oktober
Charleroi-Bergen / EKINOX, 6 oktober
Festival Musiq3 Brussel: do 25/06 → zo 28/06
Festival Musical de Namur: vr 26/06 → za 11/07
Royal Juillet Musical de Saint-Hubert: za 04/07 → zo 26/07
Festival de Stavelot: za 01/08 → zo 16/08
Les Nuits de Septembre (Luik): wo 04/09 → zo 11/10
Festival Musiq3 Waals-Brabant: vr 25/09 → zo 04/10
EKINOX (nieuwe naam Festival Musical du Hainaut) Charleroi/Bergen: vr 02/10 → do 22/10
Nederlands 
Français 
