Lionel Richie – Say hello to the hits

Om 20h begon Iggi Kelly, telg uit de wereldberoemde Iers-Amerikaanse muzikale ‘The Kelly Family’, de zoon van Patricia Kelly, eraan. De zitjes waren op dat moment al vlot ingenomen en de afgeborstelde ballads werden gesmaakt door een publiek dat duidelijk zin had in een feestje, all night long ...
Toen Iggy en zijn band finaal nog vroegen of we met z'n allen op de foto wilden, klonk het volmondig ja, iedereen stak z’n hand op en de kliks waren het gevolg. Altijd sympathiek als afsluiter van een voorprogramma

En toen kon het aftellen beginnen want het was de man uit Alabama waar we toch voor gekomen waren. Geboren in Tuskegee en zinnens om dominee te worden. Maar zoals dat nu eenmaal gaat in het leven, heeft het lot vaak andere plannen, de muziekwereld zowaar. Met medestudenten uit zijn hometown startte hij de alom gekende band Commodores om dan later solo verder te gaan. Het is inmiddels alweer van 2016 (TW Classic) geleden dat deze legende voet zette op Belgische bodem.  We hebben het over de legendarische soulpopper Lionel Richie.
Aan de vooravond van zijn 76ste verjaardag (20/06) komt hij ons dus opnieuw verblijden met een resem hits, voorlopig blijft het althans nog wachten, het podium blijft akelig leeg, en het is inmiddels ruim 21h30. Het ongeduld van het publiek wordt op de proef gesteld, dat kan je merken aan de fluitconcerten, met “Hello ???”.

Uiteindelijk om 21h40 wordt ons geduld beloond en neemt het spektakel zijn aanvang met een videowall met al zijn ‘greatest hits, moments and elpee's’; wat een palmares, ééntje om 'U' tegen te zeggen, dat staat buiten kijf.
En dan gaan alle spotlichten aan en aanschouwen we eindelijk de legendarische singer-songwriter in al zijn glorie … Met welk nummer kan je beter starten, het lijkt ervoor geschreven. “Hello”, en dat wordt uit volle borst beantwoord en meegezongen. Na deze intro komen de excuses, we were stuck in a traffic jam, due to an accident. En het hielp hen geen meter vooruit door te melden dat hij zijn eigen concert zou mislopen. Nu ja, beter laat dan nooit, en laat de hits nu maar komen en dat doen ze ook. We krijgen een mooie mix van eigen nummers en de hits vande Commodores, zoals het prachtige “Easy” met ietwat speelse saxofoon begeleiding die niet helemaal liep zoals het hoorde en dus opnieuw moet. De vriendschap met de bandleden straalt ervan af, net als het plezier in het samen musiceren.
Al is het omzeggen bloedheet in de zaal, "I sweat to death, I'm all wet and you guys look so dry", en dat is te zien op de grote schermen, het zweet gutst hem van het voorhoofd. Iemand heeft duidelijk de knop van de airco nog niet gevonden en dan moet “Brickhouse” nog komen gelardeerd met streepjes “Fire”, vergezeld van hoe kan het ook anders vuurkanonnen.
We voelen die hitte tot in de tribunes, wat moet het dus niet zijn op het podium, laat staan de drummer & de keyboard speler, die staan midden tussen al dat vuurgeweld. Een spetterend applaus valt hen dan ook ten deel ingezet door de master himself.
Alle genres komen aan bod in de verscheidenheid van de gebrachte hits, soms ingetogen aan de piano afgewisseld met andere stijlen funk, soul, pop en zelfs een vleugje reggae, de meester beheerst het allemaal. Dansend, pianospelend en openhartig kletsend tussen de nummers door, deed Lionel zijn uiterste best om het publiek voor zich te winnen en applaus te scoren.
Waar de klank eerst nog niet helemaal op peil zat, lijkt dat euvel inmiddels opgelost en iemand gaf een draai aan de airco, dus occasioneel passeerde er al eens een koel briesje.
Nog een ultiem samenzang moment kwam er bij “Endless Love”, zijn enorme hit met mede-legende uit de muziekindustrie, Diana Ross. "Ik bel al 41 jaar met Diana om haar te smeken om Endless Love Together te doen," , zei hij. "Ze zegt steeds : “No”. Maar ik neem dit niet persoonlijk hoor ... Dus er zit niks anders op dan dat jullie het gedeelte 'Diana voor jullie rekening nemen, ok ? En ik doe dan,mijn deel, wat anders ?”.
Op “Dancing on the Ceiling” stond iedereen mee te wiegen en/of te swingen en vooral luidkeels mee te zingen, het nummer werd gelardeerd met een stukje “Jump” van Van Halen erdoorheen. Het volledige sportpaleis genoot, galmde na en was net als Lionel inmiddels bezweet maar wel volledig in feeststemming.
Nog even een moment van rust alvorens de finale wordt ingezet met “Still” en vervolgens “Say You, Say Me”, met Lionel die piano speelde op een verhoogd voetstuk, prachtig. Hij liet zijn stem horen, nog steeds zoetgevooisd, daar komt geen sleet op. 
“We Are The World”, het nummer dat hij samen met Michael Jackson schreef, introduceerde hij met een toespraak waarin hij opriep tot wereldeenheid. "Zou je 'die mensen' genoemd willen worden?" vroeg hij. “Natuurlijk niet, we zijn allemaal moeder, vader, zus, broer, neef, nicht, oom, tante ....Deze zaal is een doorsnede van de wereld hierbuiten, als wij de liefde hier binnen voelen, dan moet dat ook hierbuiten kunnen, leven zonder geweld en in liefde”, een mooie boodschap dus.

Veel te snel was het tijd om het feest te beëindigen. Toen de show ten einde liep met zijn grootste hit, “All Night Long”, maakten Lionel en zijn superstrakke band een welverdiende buiging, genoten van hun staande ovaties en vertrokken toen, het was inmiddels 23h20, vermoedelijk om te gaan genieten van een ijsbad voordat ze naar bed gingen … Een ‘all night’ op zijn plaats!

Setlist: Hello - Running With the Night - Easy like Sunday morning  (Commodores song) - Penny Lover - Se La - Stuck on You - Sail On (Commodores song) - You Are - Brick House / Fire  - Three Times a Lady (Commodores song) - Fancy Dancer / Sweet Love / Lady (You Bring Me Up) (Commodores medley) - Truly - Endless Love (Diana Ross & Lionel Richie song) - My Destiny - Dancing on the Ceiling - Say You, Say Me - Still (Commodores song) - We Are the World (USA for Africa song)
Encore:  A ll Night Long (All Night)

Organisatie: Live Nation

Portland - Great Gigs in The Park 2025 - Dromen zijn geen bedrog

Het was een beetje bang afwachten, Jente van Portland (****) heeft een intense periode achter de rug. In 2023 werd bij hersenkanker vastgesteld, een intensieve behandeling volgde. Jente heeft dus een heel lange weg afgelegd, nu alles gestabiliseerd is, zien we iemand met vechtlust in een positieve ingesteldheid, wat hem siert. Op 'Great Gigs in the Park' in De Casino, Sint-Niklaas deed Portland een try-out show als support van hun volgende album.
De vrij korte set bestond dus een mooie afwisseling van oud en nieuw, met aandacht naar de vrij nieuwere songs , die erin gingen als zoete broodjes.
Jente schittert steeds, maar geeft moeiteoos een plaats aan zijn muzikanten. Meer nog, Portland is duidelijk een sterk geheel aan vrienden geworden die elkaar muzikaal aanvullen en ondersteunen.
We kregen een weemoedige klankentapijt van Portland, met naast Jente de muzikanten Bram Vanhove, Sebastian Leye en Boris Van Overschee. De vocals van Jente zijn melancho breekbaar, broos, diep intens en komen tot z’n volle recht in de sound.
Hij is een klasse entertainer die er een dosis humor aan toevoegt om al die demonen te bestrijden.
We vergeten mede vocaliste en op keys Nina Kortekaas niet. Haar stem klinkt breekbaar krachtig en is een sterke aanvulling die mysterieus warm aanvoelt. Het doet Jente na alles deugd dat hij opnieuw een sterke rechterhand heeft die Portland voorheen groots maakte.
Kleur krijgt met materiaal door de extraverte uitstraling van Jnete en C°. De huidige emotionele pakkende poprocksingle “Lay Me Down' meet zich meteen met de classics; de GSM-lichtjes raken vele harten. Er is verder het meezingmoment als Jente intiem, solo enkel met gitaar iedereen diep ontroert op “She really means it”; de muzikanten pikken iets later in.
Een geweldige, snedige outtro als wervelwind sluit de set af.
Portland is terug van nooit echt weggeweest, de doorzetter wint. Op basis van deze try-out kijken we uit naar die nieuwe plaat, een pareltje in spé voor wie houdt van intense, dromerige weemoedige pop songs met een groot hart!

In het voorprogramma stond een band die aan een sterke groei naar de top toe bezig is. TJE (****), met de bijzonder beweeglijke zangeres Lindy Versyck. Zij heeft een puike, variërende stem, hartverwarmend krachtig. De muzikanten Melvin Slabbinck (gitaar) en Klaas Leyssen (bas) vullen aan.
In de intieme momenten bezorgt TJE een krop in de keel, de zweverige, dromerige, mooie muziek doet ons zweven. Ondanks het geroezemoes op de background, wist TJE ons te overtuigen. Er werd zelfs een gloednieuwe single voorgesteld, die op veel enthousiasme kon rekenen.
Hoedanook een puike set. TJE is er eentje die we best in het oog houden.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

C.O.F.F.I.N. - RAWWWK’N’ROLLL !!
C.O.F.F.I.N. + Dion Lunadon

Dion Lunadon kenden we nog van The D4, een rechttoe-rechtaan gitaarrockband die in 2002 met ‘6Twenty’ een lekker stomend plaatje maakte dat uit het betere Stooges-, New York Dolls- en MC5 hout was gesneden. Nadien werd Lunadon ingelijfd als bassist bij de geweldige noise-rockers A Place To Bury Strangers om vervolgens vanaf 2017 zijn eigen ding te doen in een underground wereld van smerige garage-rock, getuige de albums ‘Dion Lunadon’ (2017), ‘Systems Edge’ (2023) en de EP’s ‘Schreien’ (2021) en ‘Memory Burn’ (2024).
Vanavond serveerden Dion Lunadon en zijn snedige band een portie ranzige garage-punk in de stijl van Jon Spencer meets Ramones meets Stooges. Splijtende punk’n’roll songs werden in een hels tempo aan mekaar gelast, riffs en puntige solo’s gierden door de bochten, de decibelmeter ging meermaals over de rooie en Lunadon’s gitaar werd met een ketting gegeseld om uiteindelijk nog met één snaar te finishen.
40 minuutjes rauwe rock’n’roll van het meest vunzige soort, zeg maar.

Aan C.O.F.F.I.N. (voluit Children Of Finland Fighting In Norway) om dat vuurtje brandende te houden, en dat mankeerde er niet aan. Dit was het zoveelste uiterst opwindende Australische bandje dat grossiert in vettige punk-hard-rock’n’roll.
Deze gasten onderscheidden zich via een immer fantastische drummer/zanger Ben Portnoy als frontman en showbeest. Het drumstel was dan ook frontaal opgesteld op het podium, zo wisten we direct waar de klepel hing. Portnoy schreeuwde zich de longen uit het forse lijf terwijl hij zijn trommels naar de pleuris mepte en ondertussen de zaal opzweepte tot het kookpunt werd bereikt.
Met “Cut You Off” als stevige opener op speedtempo gingen de poppen al meteen aan het dansen. Het duo “Lover’s Leash” en “Done By the Dogs” goot nog meer kolen op het vuur, pure ram-rock uit het grote Motorhead boek. Met “Beasts” werd er een klomp gemene stoner-blues naar binnen geloodst en via een splijtende versie van “Riff Raff” bracht C.O.F.F.I.N. hulde aan hun legendarische landgenoten AC/DC (Bon Scott periode uiteraard), we hebben AC/DC zelf die song nooit zo opwindend weten spelen.
De opgehitste atmosfeer steeg naar een hoogtepunt met punkbommetjes als “Cum In The Street” en “Through The Sewer” om er dan met het rammelende Stooges-achtige rockbeest “Give Me A Bite” een geweldige finale lap op te geven.
Wederom een bijzonder hitsige, hardvochtige en driftige Australische band die de brokstukken uit de muren rockt. Van dit soort groepjes kunnen we nooit genoeg krijgen.

Organisatie: Aéronef, Lille

The Orb - Great Gigs In The Park 2025 - Nog niet uitgespeeld na 35 jaar

Bijna 35 jaar later is het Britse The Orb van Alex Paterson nog lang niet uitgedraaid. Met z’n twee aan de descs en de draaitafels, blijken ze nog steeds de ideale geleider te zijn voor een midnight summerdream of een evening lounge afterparty. Het klinkt helend, zalvend nostalgisch de oudere nummers te horen, het hoofd omhoog, de ogen te sluiten, erop te heupwiepen en een danspas te wagen. Heerlijk genietbaar dus op een zomerse zondagavond …

De Britse psychedelische ambient/technodub van Alex Paterson komt nog eens opdraven met een nieuwere plaat; twee jaar terug verscheen ‘Prism’ met name, die de ambient traditie verbindt met voorzichtige housebeats, dubreggae, ragga, trance , minimal en rave . Het is hun handelsmerk die ze in de begin 90s lanceerden, met een handvol boeiende platen als ‘Adventures beyond the ultraworld’, ‘U.F. Orb’, ‘Orblivion’ , ‘Cydonia’ en ‘Bicycles & Tricyles’. Het leverde hen sterke, bepalende songs op als “Little fluffy clouds”, “Perpetual dawn”, “The blue room” en “Toxygene”. Voor de doorwinterde en de pré-gepensioneerde danceliefhebber zijn er wel enkele in het geheugen gegrift.

Dit geluid bouwden ze op in de esthetiek van de dub door die reggae-achtige basslines , de repeterende, bedwelmende, zalvende, golvende, zweverige, groovende, aanstekelijke psyche/spacey sounds en de pompende electrobeats. Een muzikale collagetechniek die evenzeer door 90s artiesten als Biosphere, FSOL, The sabres of paradise, Black Dog, Boards of Canada, Orbital hoog in het vaandel werd gedragen, gegroeid uit de traditie van een Brian Eno, Kraftwerk en Can.
Muzikale rust en gekte vinden elkaar in bleeps van opborrelend water en dolfijn-hemelse geluidjes, ondersteund van yoga-sferische, surrealistische, bizarre vervormde en hallucinante visuals; wat we herkennen als The Orb’s ‘moonbuilding’.
Hoedanook Paterson en Rendall hadden er zin in en maakten er een leuke, ontspannende, loungy zondagstrip van in het idyllische park van De Casino, die tot een klein Rivierenhof was omgedoopt.
Het was soms anders … The Orb, 15 jaar terug toen ik hen voor het laatst zag, werd het publiek opgezweept, meegesleept in hun kenmerkende sounds&bleeps, maar kwamen we in een teneur toen Paterson (dronken ruziënd?) het podium verliet en alles overliet aan zijn kompanen om de sfeer erin te houden.
Verleden tijd nu …  Met hun twee wisten ze het oude met het nieuwerere moeiteloos te connecteren.
We werden in hun unieke sfeer gedropt met die gekende pijlers “Little fluffy clouds” en “Perpetual dawn”. De lichte uitbarstingen in de weerkerende, opbouwende sounds zorgden voor een meeslepende trance, met een drankje of een geestesverruimend ideetje. Samenhorigheid door de vibes dus, die ergens doet denken aan ‘dreambeats’.
Hun “Towers of dub” en “U.F. Orb” legden de klemtoon op die dubsounds in de beste dagen van On-U-Sound en de Dubsoundsystems.
Het brengt ons naar het nieuwere werk als “It’s coming through”, die hun 90ss ambientgroove als rode draad houdt. De aanzet naar de smiley nostalgie van “The blue room” en “Toxygene” (knipoog naar de ‘discothequè’ van Soulwax).
Met als hoogtepunten hun herbewerking van Pink Floyds “One of these days”; niet vreemd gezien David Gilmour altijd al een voornaam plaatsje had bij Paterson. Verder die andere kant van hun “Little fluffy clouds” , waarin flarden Morricone’s “Once upon a time” en een voicesample van Brian Wilson (Beach Boys), die ons onlangs op 82 jarige leeftijd verliet, te horen was.
De songs klonken stapsgewijs forser en krachtiger, we werden meegepakt - gezogen naar de schaapwolkjes in de hemel, de klotsende watergeluidjes van de zee, een windje van de zeeschelpen, en we zagen de dolfijnen heen en weer in cirkels springen. Wat een goedgeluk golvend einde en stomend feestje.

Het mag dan nostalgisch zijn, The Orb bewees dat ze nog niet zijn uitgespeeld, - gedraaid. Ze zijn een heling voor het gehoor en het gemoed.
Mooi om de zondagavond te besluiten op die manier, om dan er terug tegenaan te gaan in de confronterende harde alledaagse realiteit.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut

The Orb
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7653-the-orb-15-06-2025?Itemid=0

Jennifur
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7652-jennifur-15-06-2025?Itemid=0

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Morrissey – De afstand tussen zanger en ziel

Ik zag Morrissey voor de zesde keer live aan het werk, dit keer in de Lotto Arena in Antwerpen. En hoewel ik inmiddels weet wat ik kan verwachten — de snijdende melancholie, de dwarse keuzes, de nostalgie — wist deze avond me toch weer op een andere manier te raken. Al was het, eerlijk is eerlijk, niet zijn beste optreden.

Mijn band met The Smiths begon eigenlijk pas toen het bijna te laat was: bij het uitkomen van hun laatste plaat, net voor ze uit elkaar gingen. Ik was toen ook erg into The The, en vond het fantastisch dat Johnny Marr daar even later opdook. Maar ook Morrissey’s solowerk raakte me vanaf zijn eerste soloplaat. Die plaat heb ik letterlijk grijs gedraaid. En “Everyday Is Like Sunday?”,  dat nummer is sindsdien nooit meer uit mijn top 10 verdwenen — een anthem, een ode aan verveling, weemoed en schoonheid in het alledaagse, gepaard met pijn, herinnering aan de sterfelijkheid en ontgoocheling — typische en terugkerende thema’s.

Maar goed, over naar het concert. Het viel me meteen op dat de Lotto Arena niet helemaal uitverkocht was. En wat ook vreemd aanvoelde: een echte afscheiding tussen podium en publiek. Dat had ik bij mijn vorige Morrissey-concerten nog nooit meegemaakt. Geen stormloop van fans op het podium, geen fysieke nabijheid. Enkel bij één nummer slaagde een fan erin om Moz daadwerkelijk te bereiken. Morrissey — altijd scherp — merkte op dat hij intussen ‘wel in de negentig was, of tenminste zijn nek.’
Vóór het optreden begon, kregen we een montage van video’s te zien: een bonte mix van obscure clips, sixties-tv, politieke statements. De laatste jaren speelt Morrissey vaker voor een zittend publiek, maar nog voor de video gestart was, stonden de diehard fans al recht aan de barricade. Aan de linkerkant verzamelde zich duidelijk het meest fanatieke deel van de zaal — een soort devotie die bijna religieus aanvoelde.
De setlist was op zijn minst verrassend. Hij opende sterk met “Shoplifters of the World Unite”, een The Smiths-klassieker die meteen de toon zette. Tussen recente nummers (“Sure Enough”, “The Telephone Rings”, “I Ex-Love You”) en minder bekende parels (“The Loop”, “Jack the Ripper”) kregen we ook een paar publiekslievelingen. En ja, “Everyday Is Like Sunday” klonk nog altijd even machtig en tijdloos. “How Soon Is Now?” was een ander hoogtepunt: intens en bezwerend, dankij de uitstekende begeleidingsband.
Een moment dat echt bijbleef — op een andere manier — was tijdens “The Bullfighter Dies”. Op de achtergrond werden ongefilterde, gruwelijke beelden van stierengevechten geprojecteerd: bloedende dieren, doodsangst, brute klappen, het publiek in extase. Morrissey’s dieractivisme is al jaren bekend, maar deze beelden waren rauw en confronterend. De boodschap kwam binnen, hard en zonder nuance. Het nummer werd daardoor geen licht satirisch protestlied, maar een scherpe dolk in het vlees van de wreedheid die het aanklaagt.
Als bisnummer — en nadat alle bandleden één voor één het publiek waren komen bedanken — bracht hij “Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me”, een perfecte afsluiter: dramatisch, melancholisch, groots.

Toch kon ik het gevoel niet onderdrukken dat er iets ontbrak. Er zat afstand tussen Morrissey en het publiek — letterlijk en figuurlijk. De magie was er wel, maar voelde gedempt. Misschien ligt het aan de jaren, misschien aan de setting. Het was een goed concert, zeker, met sterke momenten en een krachtige stem. Maar waar Morrissey me vroeger omver blies met zijn intensiteit en onvoorspelbaarheid, bleef ik dit keer een beetje op mijn honger zitten.
Desondanks: zes keer Morrissey live, en nog geen moment spijt. Zelfs vanop afstand blijft hij uniek. En zolang hij “Everyday Is Like Sunday” blijft zingen, blijf ik komen. Ook al lag er tussen zanger en publiek een kloof waar zelfs geen liefdeslied overheen geraakt.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7670-morrissey-16-06-2025?Itemid=0

Organisatie: Gracia Live

Werchter Parklife 2026 op zondag 28 juni 2026 – Linkin Park komt alvast

LINKIN PARK OOK IN 2026 IN HET FESTIVALPARK IN WERCHTER
De Amerikanen headlinen op zondag 28 juni het nieuwe dagfestival Werchter Parklife

Fans van Linkin Park tellen af. Op donderdag 3 juli headlinen de Amerikanen de openingsdag van Rock Werchter. Er wordt ontzettend hard uitgekeken naar hun terugkeer. Geen wonder dat de dagtickets voor de eerste festivaldag in recordtempo de deur uit vlogen. En meteen worden ook nieuwe perspectieven geboden. Linkin Park verlengt zijn From Zero World Tour. De band keert in 2026 terug naar Europa. Terug naar Werchter ook. Op zondag 28 juni 2026 zijn ze dé topact van het nieuwe dagfestival Werchter Parklife. De andere namen op de line-up worden later bekendgemaakt. Tickets voor Werchter Parklife zijn te koop via ticketmaster.be.

Meer info en updates via werchterparklife.be.

Linkin Park is één van de succesvolste bands van de afgelopen twintig jaar. De Californiërs breken in 2000 door met 'Hybrid Theory', nog steeds het bestverkochte debuut van de 21ste eeuw. Opvolger 'Meteora' (2003) positioneert zich meteen op #1 in de Billboard Top 200. Intussen kan Linkin Park meer uitstekende geloofsbrieven voorleggen. Er staan talloze awards, waaronder 2 GRAMMY's®, in de prijzenkast. De teller verkochte albums staat op meer dan 100 miljoen. Ze verkopen de grootste arena's en stadions uit, headlinen de meest prestigieuze festivals. Linkin Park is invloedrijk. De band gebruikt de bekendheid graag voor liefdadigheid en positieve impact. Linkin Park's achtste studioalbum, 'From Zero', kwam in het najaar van 2024 uit. Het album kwam in 14 landen als nummer 1 in de charts binnen. Single "The Emptiness Machine" groeide uit tot "the biggest rock song of 2024". Linkin Park was, volgens Billboard, de enige rockband die vorig jaar meer dan 2 miljard streams liet optekenen.

Werchter Parklife is het derde dagfestival van de makers van Rock Werchter. Het nieuwe festival beweegt zich in een wereld tussen Werchter Boutique en TW Classic en kiest resoluut de kaart van rock en alternative rock. De naam is niet nieuw: in de zomer van 2021 organiseerde het Werchterse festivalteam onder dezelfde noemer een reeks concerten in uitzonderlijke omstandigheden. Vanaf 2026 keert Werchter Parklife terug. Met dezelfde positieve energie, creativiteit en verbondenheid. Op één podium, in het mooiste Festivalpark van het land. Weet meer via www.werchterparklife.be

Werchter Parklife vindt plaats in het Festivalpark in Werchter op zondag 28 juni 2026. De ticketverkoop start op vrijdag 27 juni 2025 om 10 uur via ticketmaster.be.

Een ticket voor Werchter Parklife 2026 kost 131 euro (inclusief servicekosten, mobiliteit- en ecobijdrage). Er is ook een limited edition 'Pit ticket' dat toegang geeft tot het vak net voor het podium tijdens de show van Linkin Park te koop aan 184 euro (inclusief servicekosten, mobiliteit- en ecobijdrage). Het nieuwe 'Lounge' pakket à 300 euro (inclusief servicekosten, mobiliteit- en ecobijdrage) omvat een general admission ticket, toegang tot de lounge, open bar & tasty festivalfood en een parkingticket.