Tetrarch – ‘Iedereen heeft een deel van zichzelf dat hij niet leuk vindt of wil veranderen. De meeste mensen kunnen zeggen dat ze iets hebben, hoe groot of klein ook. Het album gaat over ontdekken wat dat ook mag zijn‘

De Amerikaanse nu metal(core) band TETRARCH presenteert zich graag als één van de vaandeldragers van de terugkeer van de nu-metal. In 2021 oogstte TETRARCH lovende kritieken met hun tweede plaat ‘Unstable’ en de single “I'm Not Right” die vlot de kaap van 15 miljoen streams rondde. 
Hun derde album ‘The Ugly Side of Me’ kwam uit begin mei 2025 via Napalm Records. Het nieuwe album klinkt nog een stukje agressiever en kenmerkt zich door een messcherpe productie van Dave Otero in samenwerking met Diamond Rowe (gitaar) en Josh Fore (zang, gitaar).
Over de nieuwe plaat, ambities en toekomstplannen hadden we een zeer fijne babbel met Diamond Rowe.

Sinds de band in 2007 begon, is er veel gebeurd. Hoe is alles verlopen totnutoe? Positieve en minder positieve zaken?
Ik heb Josh ontmoet toen we 11 jaar oud waren. We gingen naar een kleine privéschool en waren zo'n beetje de enige twee personen die van heavy muziek hielden (haha). We begonnen samen te jammen toen we 12 waren. Zelfs op die jonge leeftijd wisten we al dat we muziek serieus wilden nemen, dingen als de wereld rondreizen, we wilden gewoon zijn zoals onze favoriete bands. Vanaf dat moment zijn we met elke stap die we zetten gegroeid, en blijven we groeien. Maar het begon allemaal met onze liefde voor heavy muziek en onze wens om te doen wat onze favoriete bands deden.

Ik hoorde ondanks dat jullie in het hokje van de nu-metal worden geplaatst, veel bredere invloeden hebben. Klopt het?
We zijn opgegroeid in een tijd waarin nu-metalbands als Korn,  Linkin Park en Slipknot erg populair waren. We hebben die nu-metal in onze sound geïntroduceerd, en dat ging heel natuurlijk. Het grappige is dat ik een grote fan ben van Metallica, en toen we als band begonnen, waren we een pure thrash metalband. We zijn gewoon geëvolueerd naar die nu-metalsound, zomaar. Maar we hebben inderdaad veel meer invloeden. Josh' favoriete band is Green Day. Het is grappig, onze invloeden zijn heel divers. Maar we zijn op natuurlijke wijze gegroeid naar deze nu-metal sound.

In de jaren 90 was het genre populair, maar sommige metalfans keken neer op de nu-metal. Het is opvallend hoe relevant het vandaag de dag nog steeds is. Speelt het nu ook in jullie voordeel?
Ja, ik denk het wel. Het album ‘Unstable’ was een soort doorbraak. Sommige mensen zeiden dat we het nieuwe nu-metalgenre aanvoerden. Dat vonden we helemaal prima. We vinden het niet erg als mensen ons nu-metal noemen. Maar zelf zeggen we nooit: ‘wij zijn een nu-metalband’.

Het vorige album, ‘Unstable’, was inderdaad jullie doorbraak. Legde het extra druk op jullie schouders voor het nieuwe album?
Ik denk dat dat in sommige opzichten wel het geval was, maar in andere opzichten niet. We voelden die druk niet echt. We willen onze fans natuurlijk geven wat ze willen, maar we willen ook blijven doen wat we echt leuk vinden. Aan de andere kant was het erg nuttig, omdat we een geluid hebben gevonden dat bij ons past, we weten nu wie we zijn. We zijn nog steeds op zoek naar manieren om het beste van onszelf te geven, zodat mensen kunnen zien wie Tetrarch echt is. Dus ja, in zekere zin voelden we wel enige druk. Maar aan de andere kant was het niet echt een probleem...

Het nieuwe album, ‘The Ugly Side of Me’, verschijnt nu vier jaar later. Waarom heeft het zo lang geduurd?
Daar zijn twee redenen voor. Wij zijn een band die een album maakt, twee jaar op tournee gaat en dan nummers schrijft voor een volgend album. Maar we bleven op tournee. Ik weet dat bands tegenwoordig alles sneller doen, nummers schrijven terwijl ze op tournee zijn, dingen tegelijkertijd doen. Het tweede is dat toen ‘Unstable’ uitkwam, er een pandemie was. Toen de eerste single uitkwam, konden we vanwege dat virus niet op tournee gaan. We hadden een contract bij Napalm Records en zij wilden nog meer singles uitbrengen. Maar we konden nog steeds niet op tournee gaan, we moesten enkele maanden wachten voordat we weer op tournee konden gaan. De pandemie was de reden waarom er vier jaar zit tussen het vorige album en het nieuwe album.

Ik hoor veel emoties in jullie kenmerkende nu-metal; zit er een persoonlijk verhaal in?
Iedereen heeft een deel van zichzelf dat hij niet leuk vindt of wil veranderen. De meeste mensen kunnen zeggen dat ze iets hebben, hoe groot of klein ook. Het album gaat over  onderzoeken wat dat is. Natuurlijk zit er iets persoonlijks in, maar we wilden ervoor zorgen dat de meeste mensen zich aangesproken voelen door het onderwerp van het album. Dat was belangrijk. Het gaat over levenservaringen, over vrienden, familie en dingen die om ons heen gebeuren. Daar komt de inspiratie vandaan.

Ik hoor de woede in het materiaal. Is het album een uitlaatklep? Of komt het omdat metal muzikanten en metal fans altijd zo boos lijken te zijn? (haha)
(haha) Als je backstage komt, is iedereen eigenlijk één grote familie, zelfs een stel nerds (haha). We lachen de hele tijd en hebben veel plezier. Het is gewoon een coole kunstvorm die niets te maken heeft met waanzin of woede...

Helemaal mee eens... Dus het titelnummer “The Ugly Side of Me”, heeft het een bepaalde betekenis? Hoe best te zien?
In principe vat de titel het thema van het album samen. Dat ene ding dat je over jezelf leert, probeer je te accepteren. Zelfs als je het kunt veranderen. Dat nummer gaat helemaal over dat deel van jezelf dat je niet leuk vindt, maar waar je ook niet veel aan kunt doen. Dat nummer vat het thema van het hele album het beste samen.

Je zingt ook op “Never Again”. Het klinkt goed én het smaakt naar meer. Zijn er plannen om het vaker te doen?
Ik denk het wel, het opent deuren om iets anders te doen. Het is iets wat ik al een beetje eerder heb geprobeerd. Maar het werkt best goed, het is iets nieuws en niemand heeft het ooit eerder gehoord. Het is een hele goede verandering in wat we doen, dus ja, ik zou het in de toekomst graag vaker willen doen.

Zijn er al reacties op de nieuwe plaat?
De plaat is pas ongeveer twee weken uit. Maar de eerste reacties zijn behoorlijk goed. Fans vertellen ons dat ze gemakkelijk naar de hele plaat kunnen luisteren en ervan kunnen genieten, dat is natuurlijk geweldig. Tot nu toe zijn de reacties behoorlijk goed, we kijken ernaar uit om die nummers op het podium te spelen.

Hoeveel kijk je uit naar deze tour?
We kijken erg uit naar deze tour, we gaan naar plaatsen waar we nog nooit zijn geweest. Ik ben erg enthousiast over dit deel, het is zelfs mijn favoriete onderdeel van het musiceren. Die nummers live op het podium spelen geeft zoveel energie. Ik ben blij dat de plaat uit is en dat we dit deel nu kunnen doen. Want dit hoort ook bij het leven van een muzikant, op tournee gaan...

In juni spelen jullie in Gent. Het staat genoteerd. Hoeveel zin heb je om hier te spelen?
Een van mijn beste vrienden komt uit België, dus ik kijk er zeker naar uit om in België te spelen, 24 juni meerbepaald.

Waarom nog platen maken in tijden van streaming en zo?
Er zijn nog steeds mensen die een plaat willen, iets in hun handen willen hebben. Vooral vinyl is erg populair. Dus zolang er mensen zijn die platen kopen, is het de moeite waard om fysieke platen uit te brengen, denk ik.

Eerder in dit interview vertelde je me dat je een grote Metallica-fan bent. Ik denk dat het je grootste droom is om op hetzelfde podium te spelen als Metallica?
Ik denk dat dat de droom is van de meeste muzikanten , om op het podium te staan met je idolen. Samen spelen met Metallica? Dat zou de grootste droom zijn die uitkomt...

Is het je doel en ambitie om wereldberoemd te worden? Wat is je echte ambitie als muzikant en voor de band?
We willen gewoon de grootste band in ons genre worden, dat is onze grootste ambitie. Dat is altijd het doel geweest. We doen het stap voor stap, we slaan geen stappen over, weet je. We zijn begonnen met optreden op plekken waar geen airconditioning was in de zomer en geen verwarming in de winter. Weet je wel. En nu zetten we de volgende stap in dit proces. Maar het is altijd ons doel geweest om de grootste band in ons genre te worden.

Om het doel te bereiken, zou je dan geen concessies doen aan de commerciële sector om het ‘doel sneller’ te bereiken? Sommige bands, zoals Metallica, hebben het bewust gedaan en zijn nu over de hele wereld populair...
Ik denk dat je een soort evenwicht moet vinden. Probeer zoveel mogelijk mensen aan te spreken. Maar blijf doen wat je wilt doen. Wat Metallica betreft, zij doen nog steeds wat ze echt willen doen. Ze doen hetzelfde als in het begin, maar op een andere manier. Begrijp je wat ik bedoel? Dus in ons geval, als die ‘verandering om op grote podia voor 50.000 mensen te spelen’ nog steeds iets is wat we echt willen doen? Ik denk niet dat ik daar een probleem mee heb. Maar niet zomaar iets doen dat niet bij ons past.

Zijn er nog andere plannen?
We kijken er gewoon naar uit om zoveel mogelijk op tour te gaan. Dat is het grote plan nu. Na de release van ons vorige album hadden we nog steeds te maken met de pandemie en konden we alleen een korte tournee doen. Nu willen we een volledige tournee doen. Dat is het belangrijkste plan voor nu en voor de komende tijd. En wat betreft het uitbrengen van een nieuw album: het zal deze keer geen vier jaar duren, dat beloof ik (haha).

Ik kijk ernaar uit om je in België te zien en samen een Belgisch biertje te drinken. Veel succes met alles wat je doet

INFO
https://www.facebook.com/events/de-vierde-zaal/tetrarch-heavyhitter-walls-vierde-zaal-ghent/644027321494623/  

Axident - Er blijven naar streven  om zoveel mogelijk mensen te bereiken. Doel is om onze muziek zo breed mogelijk te verspreiden

Het uit Antwerpen afkomstige Axident, ontstaan in 2022, ontpopte zich op Goera Rock Metalfest tot ‘de ontdekking van de dag’. ‘Hun riffs zijn messcherp, oorverdovende, gevarieerde drum salvo’s volgen en er is een frontman die zijn stem schor schreeuwt tot niemand meer stil staat. Axident durft grenzen verleggen in dit genre. Verbluffend hoe de heren op technisch heel hoog niveau staan te soleren, maar ook hun pittige speelsheid valt op’.
Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/98765-goera-rock-metalfest-2025-rock-n-roll-in-de-geest-van-lemmy
Met hun debuut 'Endless Devastation' zette Axident zichzelf stevig op de kaart van de betere thrash bands in de Lage Landen.
Reden genoeg om even naar de Rupelstreek af te zakken, het gezellige dorpje Hemiksem, voor een toffe babbel in het park met de voltallige band.

De band is opgericht in 2019…  net voor COVID (klopt dat?). Heeft het een rem gezet op jullie groei als band? Jullie konden het alvast volhouden …
Om een klein beetje te corrigeren, in 2019 ben ik (Ayrton)  samen met onze gitarist Keith begonnen met een project, maar dat was nog niet echt een band. Rond 2020 zijn we met bassist Luc samen gekomen om het begin van Axident te vormen, maar dat was eerder beetje jammen. Voor corona was er nog niet echt een band, die is er eigenlijk pas na corona gekomen in 2022. Voor de lockdown was er wel interesse, we hadden nog geen zanger, en ergens was dat wel een beetje demotiverend omdat we niet konden samen komen. Maar het heeft dus geen invloed gehad op onze groei, omdat de band dus – zoals we aangaven – pas

Ayrton, ik vind je geen country zanger, niet dat er iets mis is met country. Ik las het ergens en vroeg me af, vanwaar die link (ook al was het een grap) ?
Ayrton: Ik heb wel een country projectje, ben daar ook zanger in. Ik ben naast een enorme thrash metal fan, ook liefhebber van Johnny Cash tot de rock muziek van Jerry Lee Lewis. Vandaar die ‘link’ dus.

Noah, jij bent als drummer het laats bij gekomen; wat was jouw motivatie om bij de band te komen?
Noah: ik had de band al live gezien bij de release show, en een kameraad had me aangeraden om eens te polsen of zij geen drummer konden gebruiken. Ik ben naar Hemiksem afgezakt om te proberen , en dat klikte direct goed. En we kwamen goed overeen..

Op Goera rock viel het op hoe jullie elkaar aanvoelen en aanvullen. Een connectie die er heerst ook buiten de podia?
Zeker en vast!

Top. Jullie namen een demo op in de Club Hell in Diest, een organisatie met een enorme passie voor metal trouwens. In hoeverre heeft het nieuwe deuren voor jullie geopend?
Dat heeft heel veel deuren geopend. Eric van Hel Diest heeft ons geholpen om concerten te doen. Dankzij hem hebben we kunnen mee spelen met de Amerikaanse Thrash metal band Whiplash. We hebben aanbod gekregen voor foto’s, en onze demo is ook bij  Sounds of Hel opgenomen. we hadden al drie songs opgenomen bij hen, en ook tracks in TRIX  in Antwerpen.  Om dit allemaal te bekostigen en op CD effectief uit te brengen was er te weinig geld toen.  Eric kwam met het voorstel om samen met dat eerste optreden in Hel Diest een cd op te nemen. Plots hadden we ook iets fysiek in de vorm van een CD  om aan te bieden aan de merchandiser , ook de verspreiding van die cd , ook buiten Hel Diest, daar heeft Eric ook voor gezorgd. We zijn hem daar heel dankbaar voor! Ook andere optredens die we hebben gepland komen onrechtstreeks door die release en door die promotie van Hel Diest. Dus ja.. heel veel deuren zijn opgegaan daardoor.

Het interview draait rond het debuut, ‘Endless Devastation’; de ‘intro’ is erg misleidend, het doet me denken aan die typische Metallica thrash metal, zelfs van hun ‘Black Album’ periode, waarbij alle registers helemaal durven open te gaan. Was het de bedoeling om een beetje als Metallica te klinken of is dat kort door de bocht?
Aytron: De bedoeling? Niet direct vanuit mijn kant is Metallica een grote invloed. Maar vooral, en dat is bij ieder van ons, is vooral Sodom een grote invloed. Wat Metallica betreft zijn het ook vooral die eerste vier platen die een invloed hebben, en niet per se die Black Album. De manier van gitaar spelen komt van Metallica …

Ik hoor een enorme connectie naar de Amerikaanse thrash, terwijl jullie eerder liefhebber zouden zijn van Duitse Thrash metal?
Standaard is – zoals aangegeven – Sodom een grote invloed. Maar ook Slayer is toch een invloed van ieder van ons.
Noah: bij mij vooral de oude Metallica, de drum van de Metallica van toen is een enorme invloed op mijn eigen drum stijl. Mijn drum stijl is er niet 100% op gebaseerd, maar die drum stijl van Lars spreekt me enorm aan…

Hoedanook jullie hebben muzikaal een eigen smoel, die technische thrash verbindt met de rauwere kantje van de Thrash metal; een veelzijdige aanpak die siert ...
Als jonge band kijk je naar je idolen. Maar we hadden tamelijk snel door dat we een originaliteit moesten creëren om op te vallen. Ik denk dat we dat hebben gevonden door los van dat alles snel en technisch moet zijn dat het ook enorm leuk moet blijven. Ikzelf heb altijd meer aandacht gehecht aan een goede songwriting in plaats van je te richten om de meest technische compositie samen te stellen. Uiteindelijk is het allemaal rock & roll, … and you go with the flow

Wat maakt jullie uniek in het overaanbod van het genre?
Het genre dat we spelen grijpt terug naar de jaren ’80, om daarin ‘uniek’ te zijn is zo goed als onmogelijk. Maar wat ons uniek maakt is toch de grote variatie die we aanbieden.  Je kunt op onze plaat zowel een typische Slayer vibe vinden , je kunt er zelfs een punk nummer in terugvinden. Motorhead geïnspireerd.  En dan is er nog het nummer ‘the Bitch of Buchenwald’ waar zelfs clean vocale invloed inzit, de ene vind dat goed, de andere niet..

Is er een directe link naar het verhaal rond ‘The Bitch of Buchenwald’ uit de Tweede Wereldoorlog?
Aytron: Dat was ook de bedoeling uiteindelijk. Ik was met Keith op een trip naar Duitsland enkele jaren geleden en we hebben Buchenwald bezocht. We hadden al het idee een song hierrond te schrijven. ik heb ook iets gelezen in die tentoonstelling over dat er een liedje was dat door de gevangenen gezongen werd. Na een dramatische dag, zongen ze in de nacht zo blijkt. Daar is die cleane vocale inbreng op die song bij ons ook op ontstaan.

Een bijzonder verhaal toch … Het valt me op dat jullie die live sfeer ook mee geven op de plaat … Is die plaat ‘live’ opgenomen of wat is jullie geheim?
De plaat is in de studio opgenomen, maar wat het geheim is ? geen idee. Een goede mastering en mix, maar de sound van de plaat mag er zeker zijn. De Mastering , gedaan door Yarne Heylen,  heeft zeker geholpen. De periode dat wij in de studio zitten is heel beperkt.  Sommige songs zijn niet op de plaat beland , en misschien was het een goede keuze dat zo te doen. We komen nu op 33 tot 34 minuten, maat misschien is dat de kracht van die plaat waardoor het dus ook ‘live ‘klinkt..

Wat zijn jullie grote ambitie? Is er een doel dat je voor ogen hebt?
Zover mogelijk geraken. Als band moet je sowieso een doel hebben, je moet daarom niet direct groot denken. Kijk naar wat een band als schizophrenia of Evil Invaders, als je ziet wat die doen? in die sporen treden lijkt zou al heel mooi zijn.

Is het als Belgische band niet wat moeilijker om in de voetsporen te geraken van die grote voorbeelden? Ligt het aan de Belgische mentaliteit of wat denken jullie zelf?
Belg zijn is niet echt het probleem. Goede contacten leggen is heel belangrijk. een band als Shizophrenia werken keihard , die hebben geen platen label, ze werken nu wel met bookers en promotors. Misschien zou ons dat wel helpen en platen label. Maar als een band als Shizophrenia dat kunnen doen zonder een label? Door gewoonweg keihard ervoor te gaan? Moet het ons ook lukken. moesten we een contract kunnen tekenen met een label , als dat
voor ons interessant is zouden we dat ook doen uiteraard.

Indien je de kans zou krijgen bij een label die een meer commerciële weg verwacht, met de belofte dat jullie erdoor grote podia kunnen betreden? Zouden jullie het doen? Metallica heeft het gedaan …
Het is te sprake gekomen of we liefst lokale dingen doen, of ook ambitie hebben voor grote festivals? Het heeft zijn charme in kleine zaaltjes of zo te spelen, maar het zou heel fijn zijn mochten we , na Goera rock waar we zeer blij om zijn, wat meer festivals zouden kunnen spelen. Optredens zoals in Kids, het heeft wel iets.. dat zijn super leuke avonden. maar we willen wel groeien. Er blijven naar streven  om steeds meer mensen te bereiken, onze muziek zo breed mogelijk blijven verspreiden is onze voornaamste doel. Maar de vergelijking met Metallica die hun roots wat verloren zijn maar wel op grote stadion concerten doen?  als we binnen veertig jaar Koning Boudewijn stadion uitverkopen, (haha)

En zouden jullie ook voor een meer commerciële weg kiezen, als je die kans zou krijgen (zoals Metallica heeft gedaan), of niet? En waarom?
Als muzikant moet je kunnen doen wat je wilt. Dat is toch wat we met axident doen. Hebben we zin in een agressief thrash nummer dan schrijven we een nummer zoals massacre of toxic parasite. Zijn we meer in een punk vibe dan krijg je een nummer als “Curse of the seed”. Of hebben we zin om eens een kleine voet in het commerciële te zetten dan hebben we de “bitch of buchenwald” met zelfs clean vocals in. Allemaal nummers van op ons album “Endless Devastation”. Maar ons vergelijken met de grootste metal band ooit… uiteindelijk doen die gasten ook gewoon wat ze willen denk ik. En dat is het belangrijkste. Doen waar je je goed bij voelt. Of je het nu nog maar 3 jaar doet of al 40 jaar.

Is het interessanter een soort club circuit uit te bouwen? Kijk naar die grote bands als DRI die al meer dan veertig jaar bezig zijn
Die doen ook alles, zowel in een klein zaaltje als op Alcatraz. Kijk naar Whiplash die doen dat ook. Dat is leuk aan bands uit de jaren ’80. Die komen zowel in Hel in Diest, of spelen op een Alcatraz of Graspop om maar te zeggen..

Metal fests … Wacken Open Air, Hell Fest, Graspop of Alcatraz? Welk geniet jullie voorkeur en waarom?
Allemaal (haha). Realistisch? Is voor het moment, als je ziet naar de line up , toch Alcatraz. Ik hou van Graspop maar daar zie je haast geen Belgisch bands;

Wat zouden jullie als band moeten doen om op een festival als Graspop te staan, denk je?
Op zich een platendeal, of al zo groot zijn dat iedereen je kent. Festivals als Graspop hangen ook af van Live Nation. Dat maakt ook een verschil. Als je als band gekend bent, ook in het buitenland, maak je ook meer kans.

Zijn er ambities om in het buitenland op te treden? Ik had (dacht ik) iets horen vallen over Slovenië of Tsjechië?
Er is zeker ambitie voor het buitenland. Nederland hebben we nu al een paar keer gedaan, hier willen we zeker nog is terug komen. En We willen ook eens naar Duitsland. Omdat dit een hele grote metal scene heeft. En we zijn bezig voor Slovenië en Frankrijk.

Jullie hebben ook op Huginns Awakening gestaan , heeft het geen deuren geopend (eventueel naar het buitenland?)
Deuren geopend niet direct, maar we hebben wel connecties kunnen doen. We hadden ook wat pech, volgens Angelo waren wij opener op de eerste dag maar de bookers en promotors  die kwamen pas na de tweede band kijken. Er waren veel toeschouwers voor ons.

Hoe waren de reacties op de plaat?
We hebben al veel reacties gekregen op onze plaat. Mensen vinden de sound goed, het art work – dat hebben we zelf gedaan – valt in de smaak. En de variatie. We hebben ook al enkele album reviews gehad, waaronder eentje in Brazilië en Amerika en Frankrijk, tot Canada.

Waarom eigenlijk nog een fysieke plaat uitbrengen in tijden van spotify?
We hebben daar vanaf het begin op gestaan dat we ook fysiek iets willen aanbieden. Als we gaan voor een album willen we het sowieso op vinyl, als we een band goed vinden kopen we cd’s maar liefst nog een LP. Het blijft iets dat wordt gekocht.

Wat zijn de verdere plannen?
We hebben al redelijk veel optredens gedaan. Komend weekend spelen we in Kids Rythm & Blues Kaffee.  Het is wel even wat rustiger, we gaan ook niet per se op zoek naar optredens, we zien wel wat er op ons afkomt. We willen ook wat meer tijd steken in repeteren, en zijn al bezig met nieuwe nummers.

Liggen de nieuwe nummers wat in het verlengde?  Is iets Nederlandstalig proberen een optie? Zingen in de eigen taal zit toch wel in de lift..
Als we muziek spelen, is het iets wat we graag horen en willen doen. En daar past Nederlands talig muziek niet in, tenzij als een soort bonus track. Er is een thrash metal band in Nederland die een Nederlandstalige song heeft. Frankrijk, Duitsland hebben bands die in eigen taal spelen. Als je internationaal wil zien? Ik heb in Spanje fans zien dansen op een taal die ze niet bestaan. Als we het toch doen zal het sowieso met een Antwerps accent zijn ‘’thrash op ou bakkes’’ of zo.. (haha).

Pics homepag @Peter Vangelder (Musika.be) (Goera rock metalfest)

We zien er naar uit … In elk geval, veel succes in alles wat jullie doen, we blijven jullie uiteraard op de voet volgen

Jenny Don't and The Spurs + JP Harris - Twee keer country, twee keer raak
(ikv Roots in the Jar Farm Fest 2025)


Na 12 jaar verbrak Muddy Roots Europe zijn samenwerking met de Cowboy Up. De visies van beide partijen liepen blijkbaar te ver uiteen. Muddy Roots vond een nieuwe partner in Roots in the Jar, dat sinds de covid-19 uitbraak in 2020 met succes een online festival arrangeerde en nu na vier virtuele edities met een fysiek festival van maar liefst vier dagen kon uitpakken.
Plaats van het gebeuren was de Laerehoeve in Knesselare, waar de paarden even plaats moesten ruimen voor festivalgangers uit alle windstreken van Europa. Wie heimwee mocht hebben naar de oude locatie kan daar trouwens op 27.28 en 29 juni ook nog terecht voor de Cowboy Up Music Revival.

Door omstandigheden moest ik me beperken tot het strikt noodzakelijke waardoor ik ongetwijfeld heel wat boeiende groepen gemist heb. Maar het lot was mij gunstig gezind. De twee groepen die ik absoluut niet wou missen kwamen er op dezelfde dag en stonden bovendien netjes na elkaar op de timetable.

Vorig jaar wisten Jenny Don't and The Spurs me al midscheeps te treffen in de Cowboy Up maar die krachttoer werd hier moeiteloos overtroffen. Nochtans begon de set vrij aarzelend. Aan de muziek kon dat niet gelegen hebben want de groep opende met een schitterende instrumentale interpretatie van "Bones in the sand", waarin meestergitarist Christopher March zijn gitaar heerlijk liet galmen, gevolgd door "Flying high", één van de prijsnummers uit hun laatste en uitstekende plaat, "Broken hearted blue". De oorzaak lag eerder bij het publiek dat de afspraak duidelijk gemist bleek te hebben en behoorlijk wat tijd nodig had om de weg naar het podium te vinden. Eenmaal dat gebeurd was kwam de groep uit Portland, Oregon op kruissnelheid en was er geen houden meer aan. Heupwiegende country werd afgewisseld met opjuttende honky-tonk.
 Jenny Don't had het duidelijk naar haar zin en zocht voortdurend oogcontact met haar publiek terwijl ze enkele keren beeldig om haar as tolde. Haar warme, heldere stem klonk vaster dan de vorige keer en werd tijdens het absolute hoogtepunt, "Unlucky love", opgetuigd met een zeldzame knik waarbij men niet onverschillig kon blijven.
Dit was country zoals ik ze het liefst lust: met een rauw garagerockrandje en een flinke toef rock-'n-roll.
Voor dat laatste zorgde Christopher March, een onverstoorbare cowboy met een klemvaste hoed die zijn vingers majestueus over de snaren liet dansen, niet zelden in de geest van illustere gitaarhelden als Link Wray of Duane Eddy.
Bassist Kelly Halliburton, man van Jenny, heeft dan weer de uitstraling van een rockster wiens uiterlijk het midden hield tussen Jeff Beck en Neil Young. Zijn basspel was niet meteen spectaculair maar had toch meer dan genoeg stuwkracht terwijl hij met geaccentueerde armbewegingen de show probeerde te stelen.
Tenslotte was er nog de eerder onopvallende maar zeker niet te onderschatten Buddy Weeks die met zijn dynamisch drumspel welbeschouwd de onvermoeibare motor van de band bleek te zijn.
The Spurs zijn een goed geoliede machine die er evenwel alles aan deden om voorspelbaarheid en routine te weren. Zo werd de setlist, die ze overigens niet hadden, op papier althans, tegen het einde nog helemaal overhoop gegooid.
Tijd voor een bisnummer was er eigenlijk niet, maar daar veegde Jenny met haar laarzen de vloer mee aan. De country maakte plaats voor rauwe, explosieve garagerock en met twee Dead Moon klassiekers: "Walking on my grave" en "Parchman Farm" (oorspronkelijk van Mose Allison) ging het dak er helemaal af.

JP Harris werd geboren in Montgomery, Alabama, maar belandde na een langdurig zwervend bestaan in Nashville. Naast muzikant is hij ook een aannemer met een voorkeur voor het restaureren van historische panden. Een man die van aanpakken weet, zoveel mag duidelijk zijn.  De man heeft sinds 2011 vijf platen gemaakt waarvan ik de vierde, ‘Don't you marry no railroad man’ heel diep in mijn hart koester en dat is een probleem. Die plaat, waarop JP Harris stoffige Appalachen songs op een geheel eigenzinnige manier nieuw leven inblaast, is eigenlijk het resultaat van een zijproject, ‘JP Harris' Dreadful Wind & Rain’, en daaruit speelt hij geen enkel nummer tijdens zijn optredens.
Nu kan ik zijn andere platen ook best pruimen maar het blijft toch een beetje knagen. Zijn laatste plaat, ‘JP Harris is a trash fire’ werd geproduced door JD McPherson en dan weet je dat het resultaat behoorlijk gesofisticeerd zal klinken.
De vraag was dan ook of een hillbilly minnend publiek dit wel zou lusten en, hoewel de belangstelling wat minder groot was dan bij Jenny Don't, bleek dit heel goed mee te vallen.
JP Harris, een pezig mannetje met een weelderige baard waarin zonder moeite een handvol vogels onderdak zou vinden, speelde afwisselend akoestische en elektrische gitaar en liet zich begeleiden door een bijzonder competente, Brits-Amerikaanse begeleidingsband (bas, gitaar, pedalsteel en drums).
Maar zijn belangrijkste troef was toch die donkerbruine, uit duizenden herkenbare stem, warm en omhullend als een deken. We hoorden verfijnde maar allerminst gelikte outlaw country -zelf noemt hij het avant-country- waarbij vooral de uptempo nummers op de meeste bijval konden rekenen.
"Wachten jullie op de hits?" klonk het met een grijns, vlak voor hij "When I quit drinking" inzette, een song die, als er al zoiets als een hit was, het dichtst in de buurt kwam. Eindigen deed hij met een cover die je niet meteen zou verwachten: "Beautiful world" van Devo, maar het was beslist één van de mooiste momenten uit de set.
Hoewel JP Harris beweerde een rumoerig publiek, waar al eens een glas sneuvelt, te verkiezen boven een stil en aandachtig publiek denk ik toch dat zijn muziek net bij dat laatste beter tot zijn recht zou komen.

Organisatie: Roots in the Jar Farm Fest

Duran Duran - Veel meer dan een nostalgietrip

Nostalgietrips naar onze tienerjaren, we houden er wel van. Duran Duran (****) is er zo eentje … De band brak in de wilde jaren '80 door met hits als “Girls on Film”, “Hungry like the wolf”, “The Reflex”, “Wild Boys” en “A View to A Kill”.
In de jaren '90 hadden ze het moeilijk door de opkomst van de grungescene. Vanaf 2000 traden ze opnieuw op. Ze brachten in 2021 zelfs een nieuwe plaat uit 'Future Past'. De bandleden zijn samen met hun publiek een jaartje ouder geworden, en traden in een vol Sportpaleis dan ook op voor een publiek die hun tienerjaren weer even wilde herbeleven. De stoeltjes voor het podium werden al gauw bijzaak, en ook op de tribunes zouden de meeste gewoon recht staan.
Duran Duranmag dan soms routineus bezig zijn , dit concert was meer dan puur en alleen een nostalgietrip naar die gouden jaren '80 …

Voorprogramma zijn voor zo een grote band, het is niet altijd een cadeau. Spelen in een Sportpaleis is echter voor elke artiest een droom die in vervulling gaat. Dus liet Lunace (****), een talent uit ‘Lift You Up’, het beste van zichzelf horen.
Het publiek sijpelde nog binnen, en zagen een band met muzikanten en zangers die perfect weten hoe ze een publiek kunnen bespelen. Weemoedigheid en melancholie was terug te vinden.
De prachtige stem  van Katrien vloeide zo mooi samen met de prikkelende gitaarlijntjes van Madeleine Roose, die trouwens vocaal indrukwekkend mooi weerwerk bood. Verder Tom Stokx als extra gitarist en de aanstekelijke keys van Jens Pauwels. Er hing pure magie in de lucht. Katrien is trouwens een ware entertainer; ze sprak haar publiek voortdurend aan. Een overvloed aan gsmlichtjes zagen we naar het einde van  hun set.
Lunace slaagde er met brio het publiek te bekoren met hun melancho aanpak . Een sublieme prestatie!

Duran Duran zet zijn set in met “Night Boat” en haalt dan meteen de grote kanonnen boven met “The Wild Boys” en “Hungry like the wolf”. De herkenning zorgde voor een feestje. De James Bond theme, met beelden van James Bond natuurlijk, werd gevolgd door “A View to We kregen dan een lichte terugval na dit eerste hoogtepunt.
Op “Notorious” werden alle registers echter weer compleet open getrokken. Simon sprak zijn publiek eindelijk wat meer aan, wat in het prille begin niet echt het geval was. De mooie beelden waren een filmische meerwaarde. Ook al begrepen we niet altijd de connectie tussen beeld en song (o.m. van “Wild Boys”).
Duran Duran was op dreef en sleepte z’n publiek mee in hun nostalgietrip. Het prachtige “Ordinary world” was opgedragen aan de mensen in Gaza en Oekraïne. Pakkend klonk het. “Girls on Film” was het meezingmoment bij uitstek. De GSM lichtjes werden weer boven gehaald op het integere breekbare “Save a Prayer”, met beelden van vredesduiven; Duran Duran raakte de gevoelige snaar.
Eindigen deden ze met “Rio”, terug één van die bekende groovy dansbare nummers. Een vol Sportpaleis genoot ervan.
Het was de ultieme trip naar de wilde tienerjaren.  Duran Duran bood meer dan gewoonweg een nostalgietrip, door enkele verrassingen en zeker met de combinatie prachtige beelden op het scherm en de songs. Een filmische totaalbeleving werd het.

Setlist:
VELVET NEWTON Night Boat - The Wild Boys - Hungry Like the Wolf - The James Bond Theme (John Barry song), A View to a Kill
INVISIBLE - Nite-Runner/All She Wants Is/Lonely in Your Nightmare/Super Freak - Notorious - Evil Woman (Electric Light Orchestra cover) - Friends of Mine - Careless Memories - Ordinary World (Dedicated to the people of Ukraine and Gaza) - Come Undone - (Reach Up for the) Sunrise - Planet Earth - Girls on Film/Psycho Killer
Encore: Save a Prayer – Rio

Organisatie: Gracia Live