Ray Collins' Hot Club + Thee Andrew Surfers - Great Gigs in The Park 2025 - Swingende slotavond
Ray Collins' Hot Club
Na drie zonnige weken, met temperaturen rond de dertig graden, was het op de slotdag van Great Gigs in The Park iets minder warm. Echter zouden de afsluiters van dit bijzonder fijne event, ervoor zorgen dat de temperatuur tot een kookpunt steeg. Ray Collins' Hot Club (****) deed dit op een swingende, opwindende wijze. Echter was het naderhand het voorprogramma Thee Andrew Surfers (*****) die met hun geestige set het meest tot de verbeelding sprak …
In strak pak, om een uur of half tien, zet Ray Collins' Hot Club zijn set spannend in. We kregen sax- en trompetgeschal, een aanstekelijke sound en vocals die doen terugdenken aan de hoogdagen van de swing. Meteen waren de mensen aan het dansen, al dan niet met hun partner. Het was leuk ontspannend avondje gratis genieten, en ondanks het iets mindere zonnige weer, was er nogal wat volk komen opdagen.
Ray Collins' Hot Club zorgt voor sfeer en ambiance ; er is geen setlist, geen script. De Duitse band ademt de sfeer van de jaren veertig en staat garant voor een authentieke, directe, speelse concertervaring. Het orkest concerteerde al overal ter wereld (New York, Las Vegas, Parijs, Londen, …) en met die ervaring spelen ze een uitgekiende set op GGITP.
Gemoedelijk een aanstekelijke jamsessie met een spraakzame frontman die zich profileert als een groots entertainer en een band die op speelse wijze zijn publiek aftast en bespeelt om er een swingend feestje van te maken. Het publiek had er zin in.
Kortom, swing en dynamiek. Een feestelijke avond zondermeer.
Eerder had het trio Thee Andrew Surfers de lont aan het vuur gestoken. Ze konden moeiteloos concurreren met hun swingende Duitse vrienden. Het trio bestaat uit doorwinterde muzikanten. Jens De Waele en C° spelen ook bij het Gentse Fifty Foot Combo. We kregen een portie doorleefde, vurige en vunzige mix van garage, surf en moddervette rock. Het publiek ging voor wat het instrumentale trio bood.
Eerst waren ze te zien in de Kiosk , dan bij het publiek … de drummer plaatste zijn drumstel, tot jolijt van de omstaanders, tussen het publiek in. De beide gitaristen gingen mee en het trio zorgde voor een wervelende set tussen de fans.
Wat een energie hier waarbij het publiek zo dicht mogelijk bij het trio aan kroop en hen zelfs van drank voorzag.
Een feestelijke stemming en een opzwepend, wervelend rock feestje.
Dit was een avond van twee bijzondere leuke, swingende acts.
Kortom , een schitterende closing final!
Pics homepage @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Rock Werchter 2025 – 50ste editie - Vier dagen muziekbeleving – Goud met een verjongingskuur!
Rock Werchter 2025
Festivalterrein
Werchter
2025-07-03 t-m 2025-07-06
Johan Meurisse
Rock Werchter brengt verschillende generaties samen, danst, popt en rockt. Rock Werchter heeft aandacht voor de gerespecteerde waarden, artiesten, opkomend talent en Eigen Werk. Voor elk wat wils dus.
Ook de vier seizoenen kwamen samen. Het weer had alles in petto tussen herfst en hoogzomer.
Hip hip hooray … 50 jaar Rock Werchter - 2manydjs haalt alle artiesten door de mangelboots. Heerlijk genietbaar, dansbaar in de regen …
Rock Werchter innoveert, verjongt en respecteert de oudjes. Van 22 (Olivia, de jongste) tot 79 (Iggy, de oudste). Een bredere waaier in het genre , die ‘Rock’ een andere dimensie biedt en een ‘Werchter Live’ initieert. De ladiespop neemt op het festival een voorname rol in . Een mooi evenwicht. Opkomend talent naast gevestigde waarde .
De teneur van Kings Of Leon en Sam Fender ving de organisatie zo goed mogelijk op met de Britse jonkies Nothing But Thieves en Yungblud.
Het festival klinkt vertrouwd, leuk, gezellig, aangenaam en spannend. Het is en blijft Vlaanderens meest prestigieuze festival.
Rock Werchter onderging een verjongingskuur en opteert dat jong en oud zich ideaal kan vinden in hun eigen bands en stijl.
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek dus!
Vier dagen muziekbeleving in al z’n aspecten. Liefde en Muziek, het maakt het festival universeel, streven naar gelijkheid, gelijkwaardigheid, samenhorigheid en respect.
Quality time en beleving op een festival … Een dikke 10 voor gezelligheid en sfeer. Iedereen moet zich comfortabel voelen met bankjes, zitjes, shelters, eet- en bar gelegenheden, mooi aangepast qua inrichting, inkleuring … Meer dan muziek, ook comfort, rust- en genietplek.
De muziek en beleving won het in die vier dagen.
Rock Werchter was een rimpelloze editie met een uniek record aan bezoekers, 158000 unieke bezoekers.
De Klub, de Barn, de Slope worden elk jaar geupgraded in een prachtige outfit. Sjiek. En met The Towers (by Jupiler) kunnen de jongeren zich nog meer uitleven. Kortom, voor iedereen een totaalbeleven dus.
Rock Werchter 2026 is er van 2 tot 5 juli 2026. Op naar de feesteditie + 1!
dag 1 – donderdag 3 juli 2025
Op deze zonovergoten dag steeg de temperatuur nog een graadje met bands die houden van een stevige brok melodie en (grof) gitaargeweld, met Linkin Park als voltreffer. Niet voor niks is er zelfs een Werchter ‘Linkin Park’ Parklife volgend jaar …
Voltreffers: Glintsal, Amyl And The Sniffers, Fontaines D.C., Deftones en ouderdomsdeken Iggy!
Het begon met Glintsal (mainstage), een mooie vennootschap tussen rapper Glints en producer Faisal , die ons al meteen enthousiasmerend in blauwe training ontvingen. Een kleine Glintsal telde af en verklaarde het jubileum voor geopend. De twee draaiden er in hun hippop een potje eurodance, disco, acid, new beat, drum’n’bass, dance door, aanstekelijk genoeg om beweging te brengen en te houden op de weide. De twee raasden door de set heen en bliezen ons omver. We kregen hitjes “JFK”, “get u what u want” , “all blue hair” en “not a housewife”, de zomersingle bij uitstek vorig jaar , met het optreden Glints-Daan op Werchter in onze gedachte. Singalongs en handsjeszwaaien. Het deed ons denken aan de hoogdagen van ons eigen The Subs en Shameboy. Een blazerssectie werd toegevoegd.
Glintsal stond voor muzikaal plankgas geven, niet vies van een maatschappijkritische toon, ‘Free Palestine’, door de oorlogsvoering in Gaza. Een hi-tech dance (night) feestje, groove en dance in de vroege namiddag. Wat een start!
Julia Wolf (the slope), met z’n drietjes, was aangenaam verrast van de warme respons voor haar eerste optreden in Europa hier. We kregen een mengeling van (indie)pop, grunge en nu-metal. De sound onderging verschillende tempowissels, van een sfeervolle groove naar een intens harder geluid, waarin weemoed, drama schuilde. Haar diep donkere deels onvaste vocals en screams zweefden doorheen het geluid.
Julia Wolf zat in de wagon van de Linkin Park trein.
While She Sleeps is in één adem te noemen met Bring Me The Horizon, Bullet For My Valentine en kon zich nu ook een plaatsje bemachtigen op Werchter. Hun metalcore zit in het vizier van onze closing act en blies ons opnieuw, letterlijk, omver op de mainstage.
Ze zijn intussen zes albums ver, ‘Self hell’ de laatste vorig jaar, en ze klinken intussen iets melodieuzer in het genre, strak, hard, fel, intens. Vlammenwerpers en een circlepit horen erbij, zeker als Lawrence Taylor z’n strot openzette met screams, grunts en zang; hij spuwde het allemaal uit in nummers als “civil isolation”, “anti-social”, titelsong “self hell” en “sleeps society” , die de energieke set besloot.
While She Sleeps is een Britse band met Amerikaanse wortels; of hoe Graspop, Jera on air, Alcatraz en Rock Werchter zich vinden in deze band …
We waren meer dan wakker geschud door zo’n band als While She Sleeps , tijd nu om even wat gas terug te nemen met een andere Britse band, Corella uit Manchester (the slope). Ze zijn aan het begin van hun muzikale carrière met het album ‘once upon a weekend’. We hoorden fris, tintelende gitaarpoprock , die ergens Nothing But Thieves, Inhaler en, jawel, U2 deed opborrelen. Het klonk niet speciaal, maar goed. De refreinen hadden een zeker meezinggehalte.
Amyl And The Sniffers, rond zangeres Amy Taylor, is een Australisch bandje die we al jaren volgen en weten wat ze in hun mars hebben. Ze zijn in hun vijfjarige carrière toe aan de derde plaat, ‘cartoon darkness’, die de definitieve doorbraak inluidt. Ze hebben zich ontpopt als een live band bij uitstek, met een knipoog naar Idles. Geen podium is hen in die tijd te groot om ons te overdonderen met hun ontvlambare punkrock.
In snelvaart, van een ‘1,2,3,4’ op z’n Ramones, kregen we de ene korte, kernachtige song na de andere, bijna twintig in totaal, met o.m. “doing in me head”, “do-it do-it”, “guided by angels”, “some mutts”, “GFY” en afsluiters “u should not be doing that” en “hertz”.
Een losgeslagen punkmolen, op het scherpst van de snede, met een zeker bulldozer effect, zoals we het kennen van hun landgenoten Cosmic Psychos.
Amy, in een tot de verbeelding, niet veel om het lijf, sprekende outfit, smijt zich volledig in haar rol, ze is een dame met pit en bijt van zich af in die snedige, felle punksongs.
Wat een energie, punkrock op z’n best, eentje die nazinderde en een mainstage waardig.
Het Nederlandse Hiqpy (the slope) verving last instant English Teacher die moest cancelen. Het combo, met een frontdame op gitaar, grijpt terug naar de boeiende 90s indiepop/grunge van landgenoten Bettie Serveert. Ze speelden goed onderbouwde, emo-broeierige, snedige songs. Een aangename kennismaking.
Een belangrijke pionier in de hiphopscene is De La Soul. Ze waren de eerste hiphopband toen die op het festival werd geprogrammeerd. Het was één van de stappen naar vernieuwing vroeger.
Hun ontvankelijke raps en de mellow, gematigde hiphop van soul, r&b, funk, disco klonken lounge groovy. Aangenaam, leuk, ontspannend op de mainstage.
Hiphop is true, want de twee rappers en MC hadden een heuse band mee met blazerssectie. Zoals het een hiphopband beaamt wordt het publiek nauw betrokken met singalongs en handjeszwaaien.
Tussenin verschenen nog twee royals van de scene, Mos Def en Talib Kweli. De songs uit ‘3 feet and rising’ en ‘de la soul is dead’ als “me, myself & I”, “all good?”, “saturdays”, “ring ring ring” zijn de muzikale sterkte live. Een warme, verfrissende saturday afternoon cocktail.
De Lambrini Girls (the slope) zijn een opkomend talent binnen de punkscene. De songs mogen energiek, gedreven, vet als onstuimig, rommelig, onvast zijn, de dosis maatschappijkritiek en vingerwijzing vliegt om de oren met de huidige problematiek in het Midden-Oosten en wat er verder allemaal mis gaat in gelijkheid en het politieke beleid.
Het muzikaal enthousiasme was er zondermeer. Hoe belangrijk prangend de thema’s en de problemen ook zijn, het nam net de vaart uit het optreden en deed de muzikale spanning dalen. Goede set, niks meer.
Eén van de nieuwe sensaties is ongetwijfeld het Ierse Fontaines D.C., die zich in goed vijf jaar tijd opgewerkt hebben. Postpunk op z’n best, alternatief melodieus … én commercieel nu, steeds een plaatsje hoger op de mainstage.
De mannen blijven creatief bezig, brengen platen uit met weergaloze nummers en hits. Op het achterplan zien we een groot bonkend hart … hun ‘(b)romance’.
Volgens hun shirt manifesteren ze zich tussen Slipknot en Public Enemy. De zanger Grian Chattan, in geruite broek, en de band stralen een zekere coolness uit op z’n Liam Gallagher’s, maar muzikaal blijft het spannend, broeierig, meeslepend, opzwepend, sprankelend, opwindend en prikkelt het de rockspieren. Energiek bitterzoet melodieus.
Moeiteloos wordt het publiek opgedweept, - gezweept in hun intense set, met “here’s the thing”, “jackie down the line” als openers; verder oudjes “a lucid deam, “boys in the better land” en huidige kleppers “it’s amazing to be young”, “in the modern world” en afsluiter “starbuster”. Sommige kregen kleur door piano/keys.
Ook de wereldproblemen is hen niet ontgaan, ook hier een open sympathie naar een ‘Free Palestine’. Fontaines D.C. blijft er eentje die een flinke dosis emo-pit hebben. Overtuigende set.
Het Amerikaanse Sextile (the slope) is één van die ideale opwarmers op Linkin Park. Hardcore dansmuziek, met een dosis punk, techno, drum’n’bass en gabber. Het verlies van één van hun leden hebben ze goed verwerkt om er fors, krachtig tegen aan te gaan. Ook hier wordt het vrijheidsgevoel overal in de wereld ondersteund met leuke maatschappijkritische partymuziek.
Deftones is door de jaren heen een ferm gerespecteerde band. Het was bijna twintig jaar geleden dat zij hier op Werchter waren. Vroeger, toen ze populairder waren, was de mainstage de ideale plek, nu was er hier een jonger publiek die niet direct affiniteit had met hun emo-alternatieve inspiratievolle, donkere nu-metal.
Deftones staat niet meer in de schijnwerpers, nog af en toe verschijnt er een plaat, het laatst een vijftal jaar terug.
Ze weten hard, intens, meeslepend, emotievol, beklijvend uit te pakken . Eentje waarop Linkin Park zich heeft gebaseerd , want zij waren nog support van Deftones, twintig jaar terug.
De songs worden gedragen door een log bezwerende opbouw, ritme en er zijn explosieve uithalen. Verder is er die bepalende even bezwerende, neuzelende, grauwe zang van Chino Moreno, die ook sterk kan uithalen met screams. ‘Around the fur’ en ‘white pony’ zijn bepalend plaatwerk.
Meteen begonnen ze met twee favorieten om in de sfeer te komen, “be quiet and drive” en “my own summer”. We werden meegesleept, - gezogen door “sextape”, “feiticeira”, “digital bath”. Heerlijk genietbaar voor de fans. Slotreeks: “change in the house of flies”, “around the fur” en “minerva”.
Kijk dit was een classical best of Deftones. Uniek in het genre samen met een Incubus toen, en die overtuigt in een vakkundig onheilspellende, broeierige sound; spijtig genoeg hebben ze niet meer de aansluiting naar een breder, jonger publiek.
We waren nog niet volledig op onze plooi gekomen of daar stond ouderdomsdeken Iggy Pop, 79 intussen (the barn). Iggy: de rock’n’roll koning, the godfather of punk, mag er dan afgepeigerd uitzien, mankend weg, met z’n gerimpelde, kronkelende lichaam, hij weet nog steeds te overdonderen.
Hij was hier twee jaar terug ook. Hij heeft een goed op elkaar ingespeelde jongere band met o.a. Joan Wasser (JAPW) en de gitarist van Ty Segall; verder waren er keys en blazers om het oude materiaal friste te bieden.
Het Stooges- en oud eigen werk blijft centraal staan, dit is ‘raw power van de knorre’ met noise adepten en in een creatief bredere omlijsting , met Iggy in de spots.
Een podiumbeest op leeftijd, aan alle kanten van het podium te zien, het publiek letterlijk omarmend. Hij schopt ons meteen naar die explosieve jaren 60-70, met een “TV eye”, “raw power”, “death trip”, “search & destroy”, “1970” en classic “i wanna be your dog”.
Uit ‘lust for life/ the idiot’ bleef diezelfde intensiteit aanhouden met hits “the passenger” en “lust for life”.
Dit muzikaal voer kwam hier in the barn ideaal tot z’n recht. Iedereen danste en zong met allerlei ‘la-la-la-la’s’. Zijn duivels ontboden.
Even op adem komen? Deels met “i’m sick of you”, “some weird sin” en “nightclubbing”. Op het eind was er ook een recenter, “frenzy” uit ‘every loser’.
Iggy genoot en het publiek van hem. Iedereen was zo dankbaar. Iggy is fucking Iggy, een icoon, een levende legende, a real wild (old) child, die we hier op deze aardbol moeten koesteren; niet voor niks helpen ze de man dragen naar en van het podium …
In een vorig leven was Linkin Park hier te zien in 2017, die levendigheid, vitaliteit met emotionaliteit en intensiteit verweven in het nu-metal genre. De band heeft na het plotse overlijden van medezanger Chester Bennington even de tijd genomen te rouwen om er nu in alle opwinding er terug tegen aan te gaan, met zangeres Emily Armstrong, naast de andere vaste zanger Mike Shinoda.
Een nieuw muzikaal leven, een nieuwe plaat ‘from zero’ en hernieuwde energie, die zelfs een sterke symfo injectie kreeg. Ze bereikten ermee het jongere publiek die massaal gaat voor Linkin Park, o.m. met de huidige singles “the emptiness machine”, “two faced” en “heavy is the crown”, die netjes verdeeld zaten in de set, die trouwens in acts was verdeeld.
Ze zijn nu populairder dan ooit en in een mum van tijd was die eerste festivaldag met deze klepper uitverkocht. Volgend jaar wordt er zelfs een Werchter Parklife georganiseerd rond deze Amerikaanse formatie. De band heeft dus ons landje gevonden.
Er wordt hard-zacht afgewisseld, het elektronisch vertier vindt zijn weg met de rapzang van Mike en de zang, screams van Emily, die wat tijd nodig hadden om optimaal te klinken.
Niet steeds bleef het hangen, maar het publiek ging moeiteloos ten onder, hotsend, springend, zingend, genietend, met het materiaal dat door de jaren beklijvend klinkt, o.m. opener “somewhere i belong” en verder hits als “one step closer”, “numb”, “in the end” en in de closing final “papercut” en “bleed it out”.
Een mooi niet spectaculaire lightshow hadden we. Af en toe zakte het muzikaal wel eens, maar algemeen hadden we een goed afwisselend optreden die de Amerikaanse nu-metal typeert tussen hard-zacht en symfonisch.
Linkin Park is warmgedraaid en maakt zich op voor hun eigen festivaldag volgend jaar.
Een geslaagde eerste dag!
dag 2 – vrijdag 4 juli 2025
dag 2 stond in het teken van de punkrock van de ‘american idiots’ Green Day, als absolute topper. Weezer zat mee op hun treinstel. Wet Leg rommelde wat op de sporen.
Lola Young was de internationale hipster, Sylvie de nationale. Warhaus en Arsenal zijn gevestigde waarden in ons landje .
De avondprogrammatie was om U tegen te zeggen, Caribou, Underworld, Purple Disco Machine, Simple Minds.
Simple Minds zette de 50 jaar Werchter in de spotlight en kaapte de beker van de herkenbaarheid. Een boeiende dag dus.
Pvris (mainstage) is gereduceerd tot een tweetal, het is nu solowerk van frontdame Lynn Gunn, met een drummer erbij, en er worden elektronische beats toegevoegd. We kregen hier een brok snedige, krachtige en broeierige american emopop. Haar vocals zijn bepalend, diep, helder, indringend en heftig waar nodig, die alle richtingen kan uitgaan. Het kenmerkt haar sound en vocals.
Er was ruimte voor gevoeliger werk. Het muzikaal vertrouwen is er nog steeds, maar de mainstage is toch wat te groot.
Andere koek kregen van de mijnwerkerszoon uit Limburg, Dikke (the barn), die z’n gewicht letterlijk in de schaal werpt; hij vertaalt in snedige hiphopstijl indrukken, levenservaringen (verdriet, woede, euforie) en wat er allemaal verkeerd gaat rondom ons (pakkende Palestina speech, durf je wel in deze tijd als kind opgroeien , …).
Dikke is niet alleen, hij heeft een band van drums, elektronica en gitaar, wat voor een vol geluid zorgt. Dit is venijnig pakkende, rockende hiphop met pit, die een feestje weet op te bouwen.
Er is hier een welgemeende link naar Stikstof en Zwangere Guy. Moeiteloos weet hij het jonger publiek voor zich te winnen, de gitaarlicks, grooves en pompende beats krijgen voldoende ruimte en prikkelen de dansspieren, met een moshpit tot gevolg . Een ongelofelijke ambiance.
Er was een ingetogener moment met Mathieu Terryn van Bazart, maar voor de rest was het letterlijk de vlam in de pijp en werd het materiaal naar een hoger niveau getild, o.m. “zes in de ochtend” en “alles dik/gasolina”. Hij was onder de indruk van de sterke response. Mooi. Fenomeen in spé binnen de scene.
Sylvie Kreusch is die sensuele Vlaamse zangeres, componiste , een dame met pit en op enkele jaren uitgegroeid tot één van de belangvolle vrouwelijke artiesten. Haar stekelige, dromerige, charmante pop klinkt uiterst genietbaar, groovy en dansbaar.
Een grootse dame is ze, twee langspeelplaten ‘montbray’ en ‘comic trip’ uit, die een pak goede singles bevat. Ze is een podiumbeest, speels, stijlvol, die haar publiek hypnotiseert in die intrinsieke, bezwerende, gemoedelijke onderkoelde-warme sound. Beetje Roisin Murphy en Fever Ray (The Knife).
Zij staat in de spotlight, ze intrigeert en bedwelmt haar publiek met haar doortastende, lichthese , weemoedige vocals. Ze dartelt, maakt danspasjes in haar maagdelijk glitter vederpak, de armen soms wijdopen, wat ervoor zorgt dat de songs naar een hoger niveau worden getild.
Ze heeft een sterke band rond zich, de keys en de backing vocals geven kleur. Achter haar is het podium versierd met een soort visachtige ballonnen.
We worden letterlijk gedropt in haar leefwereld. Een set vol goede nummers, meteen met enkele singles als het uptempo “hocus pocus”, het integere “cloud 9” en het prikkelende “walk walk”. Iedereen werd meesleept, -gezogen.
Oudje “just a touch” is live een killer door de bezwerende world/indiase invloeden en elektronicabeats. We kwamen terug in de dagdagelijkse realiteit na de afsluitende tracks, het sfeervolle “sweet love coconut” door het pianospel, en een opwindend “comic trip” , die ruimte bood aan het brede, diverse instrumentarium.
Dit is theatraliteit in melodieus groovende popelektronica. Sylvie overtuigt op de mainstage.
Jasmine 4.t. uit Manchester aka Jasmine Cruikshank (the slope), is te situeren binnen de queer gemeenschap en vindt muzikaal onderdak bij een Boygenius van Phoebe Bridgers en was al te zien met het andere fenomeen binnen het genre, Lucy Dacus. Met hun drie waren ze de ideale warming-up voor Wet Leg. Hun rammelende, rommelige indiegitaarpop was leuk, onvast door de losse pols aanpak, wat we natuurlijk ook kennen van Kim Deal van The Breeders.
Heerlijk klonk de rammelpop van het Britse Wet Leg (mainstage), die nu een nieuwe plaat uithebben, ‘moisturizer’, drie jaar na het titelloze debuut. Met “wet dream”, “ur mum” en “chaise longue” zetten ze zichzelf op de kaart als een van de verrassingen.
Ze zijn nu met vijf, waarbij de twee dames, Rhian Teasdale en Hester Chambers, sensueel uitdagend het podium betraden. Zeker de frontdame Teasdale (met okselhaar, terug in dus!), kortgebroekt en in bikini, intrigeert als een cheerleadster of paaldanseres.
Ook zij houden van die losse pols aanpak , beetje onvast, maar beheerst, melodieus poprockend.
We werden op ontspannende wijze door de set geloodst. Tussenin was er eens een gezamenlijke schreeuworgie, die dit relaxte gevoel onderstreepte. Ze hebben een link naar The Breeders, Sleater-Kinney, Whale en Daisy Chainsaw.
Naast die oude singles, hebben ze beduidend meer in hun mars in het genre met een “catch these fists”, ”pillow talk” en “CPR”. Goed maar niet verrassend.
Bad Nerves (the slope) is dan zo’n eentje van de Green Day stal, met een knipoog naar The Ramones. Pittig gedreven, swingende punkrock, die het publiek wil opzwepen. De uit Essex afkomstige band deed alvast z’n uiterste best te overtuigen met krachtige, kernachtige songs, zeker op het eind, toen ze “you’ve got the nerve”, “antidote” en “dreaming” in snelvaart speelden.
Het Californische Weezer is er altijd wel bij als Green Day komt optreden en na dertig jaar blijven zij nog steeds een aangenaam bandje. Weezer is dat typisch Amerikaans collegerockbandje, rond zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo, de 50 voorbij, beetje lookalike Eels, de eeuwig verstrooide bebrilde op pensioen gestelde universiteitsstudent.
De thema’s en de muziek stralen een jeugdige vriendschap en onschuld uit door die melodieuze pop/rocktunes en genietbare refreintjes. Een soort bubbelgumpop, die fris, liefdevol tintelt. Het blauwe debuut en ‘Pinkerton’, beiden rond de 30 jaar oud, blijven in het geheugen gegrift.
De muzikale carrière van Cuomo is er eentje van nogal wat ups en downs Maar bon soit, op de mainstage genoten we van Weezer. Weezer rockt, popt met een reeks afwisselende songs die emotievol, direct, puntig, zwierig, ongecompliceerd zijn, met een sixties tune. One-hit wonder Wheatus haalde hier de mosterd van.
Ze waren hier nog eens in 2019. Weezer raakte ons meer dan voldoende en het meezinggehalte bleef. De oudjes maakten het mooie weer … “Hash pipe”, “my name is Jonas”, “no one else”, “surf wax America”, “undone the sweater song”, “islands in the sun”, “holiday”, “Beverly Hills” en “say it ain’t so”. Nieuwer materiaal bleef opgeborgen.
Weezer zette deze vakantie en de zomertrend in met de nodige “oebidoes” op “Buddy Holly”, wat mooi meegenomen was.
Door de jaren toont Weezer aan zichzelf te blijven, een alleraardigste band, die zich amuseerde en eenvoudig, speels, vaardig klonk met die kleine spitsvondigheden.
Erg interessant blijft het project Warhaus (the barn) rond Maarten Devoldere van Balthazar. Vorig jaar kwamen ze voor de dag met ‘Karaoke Moon’, de vierde nu, terug eentje die een prikkelende, huiverende, mysterieuze, grillige, donkere als integere groovy sound kenmerkt. We belanden in een soort filmsoundtrack, een film noir. De toegevoegde instrumentatie van piano, keys, viool, trompet- en trombonegeschal biedt kleur en avontuur. Daarbovenop hebben we de grauwe, variërende (zeg) zang van Maarten en z’n podiumact. Ook de lightshow bepaalt mee het geheel. De looplamp die Maarten richtte op elk van hen, maakte het nog aparter. Het bulkt hier van de originaliteit. De songs worden naar een hoger niveau getild en alles bijeen zorgde Warhaus voor kippenvelmomenten.
Al van in ‘t begin werden we gedropt in hun leefwereld met het kenmerkende trompet- en trombone geschal op “i’m not him”. Een aanhoudend intens broeierige spanning weet het vijftal te creëren, dit door de aanzwellende partijen, de gitaarlicks, - getokkel en de grooves. Het klinkt uitermate bezwerend. Elk instrument kreeg voldoende ruimte en zeker de verdwaalde trombone/blazer partijen zijn gevat en sterk. “Timebomb” werd op die manier volledig uitgediept.
En het optreden kreeg nog een sterretje bij … Maarten nodigde Sylvie, z’n ex, uit om enkele songs mee te zingen als backing vocaliste en net als vroeger sprak dit muzikaal nog meer tot de verbeelding, meer diepgang en een cabareske-voodoo inslag door die kreunende, smachtende, zuchtende vocals en haar sensuele, uitdagende danspasjes op “love’s a stranger”, “zero one code” en “the winning numbers”.
De instrumentale “beaches”, is er eentje om te lijsten live, intens creatief uitgewerkt, die knalde; de deels vervormde blazer was schitterend.
Alsof dit nog niet genoeg was deed Maarten aan een karaokewedstrijd en kon het publiek kiezen uit drie nummers. De keuze viel op Tina’s “the best” dat door Maarten en het publiek luidkeels werd meegezongen. Schitterende momenten in de barn. “Open window” besloot de set.
Hoedanook we werden meegezogen in de unieke wereld van in een beklijvende set van Warhaus. Klasse zondermeer!
Arsenal (klub c) is de volgende band die in onze Belgische sterrenhemel een plaatsje verdient. Arsenal moet het deels hebben van hun materiaal van twintig jaar terug, maar nog steeds is hun nieuw materiaal innovatief genoeg; het heeft een groove , brengt verschillende culturen samen en er heerst een partygevoel en samenhorigheid.
Dynamiek blijft het sleutelwoord van de tandem John Roan - Hendrik Willemyns ( die nu meer aan de knoppen staat ipv op het podium). Roan is een volleerd entertainer, laveert op het podium, zweept en hitst het publiek op.
Léonie Gysel is de vaste vocaliste , die in haar stem , uitstraling net die multi-culturele cultuur herbergt die Arsenal net zo uniek maakt en houdt. Daarnaast was er nog Lindy Versyck (van TJE) en af en toe kwam een gastvocalist opdraven.
Arsenal plaatst ons meteen in de juiste stemming en groove. Het twinkelt, het sprankelt en klinkt ontspannen, aangenaam, zomers. “Mendeleev”, de eerste single van het nakende album ‘okan okunkun’ opende de set, al gauw gevolgd met enkele afro/etno/world getinte songs als “amplify . De echte Arsenal herkenbaarheid kreeg je met kleppers “lotuk”, “longee”, “temul”, “saudade” en “melvin”.
Het nieuwe materiaal was zondermeer ok , maar hoeft nog wat ingeburgerd te geraken.
Arsenal toonde reeds in enkele try-outs er klaar voor te zijn . We kijken verder uit naar de najaarstour, veelbelovend dus, en een versmelting van oud en nieuw.
Lola Young is één van de hypes van dit moment, die nu Billie Eilish op het achterplan duwt. De Britse is een beetje onze Pommelien, de spreekbuis van een jongere generatie, die het niet steeds makkelijk heeft in het ontwikkelen in onze soms harde maatschappij. Verder maakten we ook een link met Lily Allen.
Ze is een popster geworden op korte tijd en moet het zelf nog wat gewoon worden. Ook zijzelf heeft het mentaal niet steeds makkelijk, ook vandaag was ze sterk geëmotioneerd en ze sukkelde wat met haar kledij, haar topje en haar bh. Verder enkele technische problemen, wat ervoor zorgde dat ze zich niet meer goed in haar vel voelde .
Maar het publiek deed haar traantjes wegpinken . Met “messy” scoorde ze een wereldhit, popelektronica met een triphop/r&b/soul/funkgroove. Ze heeft veel in haar mars , een sterk indringende, heldere soulfulle stem en een band die sterk op elkaar in ingespeeld.
Een volle barn droeg haar op handen dus. Young en haar band haalden zo goed mogelijk alles uit de kast om hier een fijne, groovy set neer te poten met haar emo-pop; openers waren “good books”, de nieuwe single “one thing” en “don’t hate me”. Iets verder “conceited” en natuurlijk “messy” als ultieme afsluiter, die luidkeels werd meegezongen.
Toegegeven, niet alle songs wisten ons te raken, deze jonge dame , een muzikaal talent, speelde geen verbluffende, memorabele set , maar is er eentje waar we zorg moeten voor dragen én koesteren …
De tweede avond had een ongelofelijke avondprogrammatie waarin het moeilijk kiezen was tussen Simple Minds , Caribou , Underworld, Fat Dog, Purple disco machine en Green Day.
Simple Minds katapulteerde ons terug naar de Rock Torhout – Werchter (T/W) hoogdagen met Peter Gabriel, Sting, Eurythmics, Bryan Adams, Lou Reed, Van Morrison en natuurlijk U2. Dit was de ideale band om 50 jaar Rock Werchter kleur en elan te geven en een backcatalogue te spelen.
Een volle wei genoot van hun ‘best of’ . Herinneringen werden opgehaald, met een pintje in de hand. Het werd een setje gespeeld als in ‘the great old days’, handjeszwaaien, heupwiegen, refreinen luidkeels meezingen en dansen. Samenhorigheid ten top.
Wat wil je als je een reeks classics hoort van een band die ook bijna vijftig jaar bezig is … “Waterfront” , “love song”, “someone, somewhere in summertime”, de instrumental “theme for great cities” en als closing final “promised you a miracle”, “all the things she said”, “dont you forget about me” en “alive & kicking”. Ze werden soms uitgesponnen en kregen vocaal een meerwaarde . De ‘lalala’s’ gingen mooi in het rond.
Een begeesterende set, lekker nostalgisch, een mainstage op z’n plaats aan Kerr - Burchill en C°. Schitterend werk afgeleverd!
Een weirde opwindende sound en set kregen we van het Britse Fat Dog , met z’n zessen op the slope. Een gestoorde sound die zich in allerlei bochten en ritmes wrong , een rockelektronisch alternatief, met een zanger, die vocaal en in beweging, evenzeer in allerlei bochten laveerde op het podium en bij z’n publiek. Muzikaal een mallemolen van electropunk, rave en rock’n’roll. Met nummers als “vigilante”, “king of the slugs” en afsluiters “wither”, “running” kregen we een soort circus carroussel die het publiek op de draaimolen zette!
Graag geziene punkrockers op Werchter waren Green Day, er terug bij na twaalf jaar. Ze speelden een goede twee uur lang een ’typical American PunkShow’, zonder een moment van pauze. Punkpop/rock is een paar jaar terug in de lift en op die manier werd toen ook de ‘Hella mega tour’ op poten gezet.
Ingrediënten: Onuitputtelijk energiek, gedreven, opwindend klinken. Ze weten het publiek continu op te zwepen om hen hun ‘time of their life’ te bezorgen. … Doe het hen maar na met een niet bij te houden lijst van wel 25 nummers .
Billy Joe Armstrong staat ook bekend om z’n publiek te entertainen, een publieksmenner, hij springt van de ene naar de andere kant, en ook vanavond was dit terug van ’t zelfde … show, meezingmomenten, handjeszwaaien, moshpits, gsmlichtjes en ga zo maar door.
Verrassend is het evenwel niet meer wat ze doen , maar wat en hoe ze het doen, dwingt respect af.
Drie american idiots, die nu, bijna veertig jaar later, een heus collectief is geworden. Ze zijn goed op dreef met hun geweldig krachtig, alles goed gedoseerde en uitgebalanceerde sound. Tja hier gingen de hits er in als zoetenkoek.
Queen en The Ramones en een verkleed konijn leiden het muzikale spel in … “American idiot”, “holiday”, “know your enemy” waren de eerste sterkhouders, waarbij hier dan een fan naar voren gehaald, die eens kon meespelen op gitaar.
Trump mocht eraan geloven, activisme en streven naar wereldvrede, dat is wat zij en wij samen willen. Het zet aan tot een volgend moment van “boulevard of broken dreams“, “longview “ en “welcome to paradise”. De nieuwtjes van het recente ‘savior’ als “one eye bastard” bereiken niet meer het grote publiek, maar worden als een aangenaam luister moment ervaren ipv hotsen, springen, meezingen en – zwaaien.
Een zwak zat er ergens middenin wel in, de muzikale motor kan niet steeds het volle pond geven. “minority”, “basket case” en “when i come around” tekent het begin van het tweede deel. Letterlijk met vlammenwerpers.
Het podium kleurde regelmatig groen, een zeppelin vloog deels over de weide en de omhooggetrokken vuist van “american idiot” deed de rest, hoe de wereld van nu in elkaar steekt.
Een mooie eindspurt kregen we o.m. mlet “wake me up when september ends “,” jesus of suburbia” en “good riddance”.
Green Day is Green Day van (strakke) punkrock met een overacting injectie. Iedereen een fijne avond bezorgen was het doel, met een dosis knallers, show, entertainment, zonder de wereld rondom zich te verliezen.
Een uitermate geslaagde rockavond, op zijn plaats op Werchter.
dag 3 – zaterdag 5 juli 2025
Het zat de organisatie niet mee op deze avond van de jubilee met het cancellen van Kings Of Leon en last instant Sam Fender.
In het puzzelwerk slaagden ze erin Nothing Bu Thieves klaar te stomen en … Yungblud, de knuffelpubliekslieveling van dit moment.
‘De UK’ rules vandaag met verder Beth Gibbons, Raye, Elbow, Maribou State. In die Britse invasie vergeten we ons eigen Amenra niet, die alles en iedereen verpletterde ….
De Brusselse hiphopper Jazz Brak mocht openen op de mainstage. Naast en na Stikstof brengt en deelt hij z’n indrukken, levenservaringen en wat er rond zich gebeurt met het publiek. De sound van Stikstof en van Zwangere Guy is nooit veraf met een rits raps en de kenmerkende spaarzame, sobere en slepende, soms hitsende beats.
De man rapt vanuit z’n hart, oprecht en eerlijk, en dat siert ‘em. Jazz Brak bouwt z’n sound verder uit en brengt sommige MC vrienden van en rond de Stikstof stal mee. Er wordt zelfs in het Frans gerapt. De connectie met Starflam is dan ook snel gemaakt.
Fijne set van een aangename gast, die op eind dochtertje en vrienden mee op het podium bracht voor een mooie groepsfoto met het publiek.
Almost Monday op de slope is eigenlijk al een 5 tal jaren bezig, maar heeft hier geen voet aan de grond totnutoe. Deze Californische band brengt nu net Britrock die nauw verwant is aan het oude Arctic Monkeys. Ze voegen er soms wat elektronica, disco en beats aan toe, wat de link maakt met een Scissor Sisters en tot slot horen we wat college rock, met een link naar Weezer. Tja, van alles wat voor een eigen geluid. Niet echt verrassend, maar ok.
‘You are now on a bright eyes concert, bonne chance ‘ … Bright Eyes, rond Conor Oberst, (the barn) brengt intens broeierige, dromerige, doorleefde rootsamericana, die ergens ts Dylan en The Waterboys is te situeren. De Hammond keys en de blazerssectie op hun beurt, deden denken aan Beirut en Calexico.
Hoedanook, Conor Oberst en z’n band beheersen de sound erg goed in hun afwisselend songmateriaal. Erg bekend zijn ze hier nu wel niet, ondanks hij al dertig jaar in het circuit staat en aan diverse projecten al heeft meegewerkt in de VS.
Het kon rocken op “el capitan” en “four winds” of er was ruimte voor sfeervolle luistersongs, “we are nowhere and it’s now”. Op het eind werden de registers wat opengetrokken op “let’s not shit ourselves to love and to be loved”, wat ervoor zorgde dat we binnen het genre een best aangename boeiende set kregen .
Een ‘afternoon delight’ gevoel kregen we met de sound van MRCY, rond het duo Barney Lister en Kojo Degraft-Johnson, die op de slope sfeervolle loungy soulpopjazz met een psychedelisch tintje bood. De keys, de sax en de extra percussie geven kleur. Ergens is er de link naar Gabriels. Het werd door het publiek warm, smaakvol ontvangen. De dromerige, indringende, heldere zang, soms hoog uithalend, was hier betekenisvol. De backing vocals van de band an sich ervaarden we als een koorzang, wat het geheel ten goede kwam. Een verademing alvast op de slope door deze subtiele set.
Een concert van Amenra is iets bijzonders, iets aparts. Een beleven, een bezinning, een katharsis; Loslaten en Ondergaan. Het klinkt donker, zwart door een onheilspellend, dreigend, ijzig, apocalyptisch, destructief sfeertje , alsook emotievol, gevoelig, dromerig.
Een soundtrack weg van deze wereld, grijsgekleurd of naar de onderwereld zelfs, wat dan doet denken aan huidige films in het genre als ‘sinners’, ‘28 years later’ en ‘the walking dead’. Het is alsof deze wereld, een verlaten wereld, verbrokkelt.
Welke songs in hun 25 jarige carrière ook aan bod komen, het klinkt meedogenloos en pakkend door de wisselende, repeterende ritmiek, de immense, massieve sound, de slepende herhaling en de balans van stemmige, zalvende melodieën, rustpunten en explosies. Een muur , een pletwals. Postmetal sludge doom die zij naar ruimer publiek hebben kunnen brengen, niet voor niks zijn ze erin geslaagd 5x de AB uit te verkopen.
Een volle barn werd letterlijk opgeslorpt, -gezogen, de beelden raakten en spraken voor zich. Het is allemaal in de beste traditie van een Godspeed, Sunn O))) en Swans .
Na het ‘Mass’ -plaatwerk zijn er laatste jaren ook enkele Nederlandstalige nummers onder ‘de Doorn’ en ‘de Toorn’, met “de evenemens” en “heden”. De screams en gevoelige zangpartijen van Colin H. van Eeckhout worden hier bijeengeperst. Met songs als “razoreator”, “a solitairy reign” en “silver needle, golden nail”.
De band onderging vorig jaar enkele wissels , maar is met de nieuwe bandleden goed op elkaar afgestemd. Elan is er door de talrijke krachtige up en down rug- en hoofd bewegingen, zeker van Colin, die grotendeels met z’n rug naar het publiek is gekeerd, en er steeds ten volle voor gaat.
‘Door de stilte gegrepen’, zagen we op het eind … We werden gegrepen door ‘een alles en niets – altijd en overal gevoel’, ieder zijn eigen levensverhaal. Totaal spektakel, muzikaal en visueel. Wat een intense ervaring steeds.
De Amerikaanse Faye Webster (klub c) hierna was een verademing. We kregen een aangename, meeslepende, sfeervolle, dromerige , melancho-indiesound, kleur door de bredere instrumentatie als steelpedal, keys en sax. De licht neuzelende zang van dame Webster, zo goed als gekleed in een schoolkostuum, bevorderde het emotievolle karakter van de nummers. Op het scherm achter haar was een wassalon met zeepbelletjes erbij geprojecteerd, wat de huiselijkheid onderstreepte. Gevoelige, zacht strelende muziek. Weemoed girlpop.
Een volgend hoogtepunt was er in de barn met Beth Gibbons, die voorheen mee de slepende, donkere triphop van de uit Bristol afkomstige Portishead bepaalde. Ze heeft nu na al die jaren de sound nog meer verfijnd en uitgebalanceerd met sfeervol innemend materiaal, waarbij elk elementje minutieus is uitgekiend. Een gelaagd log meeslepend geluid gedragen door Gibbons innemende, grauwe, gevoelige zangpartijen, waarbij ze als het ware de draaglasten van zich zong.
We kregen op haar eigen materiaal, ‘lives outgrown’ en van haar samenwerking met Rustin Man (van Talk Talk), ‘out of season’ (al van 20 j terug!) een scala van instrumenten te zien en te horen, van xylofoon, keys, dubbele percussie, flutes en blazers, naast het traditionele van gitaarspel, -getokkel , diepe basstunes en drums.
Het geheel klonk ingetogen, donker, hemels, melodieus alternatief in een wisselde ritmiek en in een sober lichtdecor. Dit is triphop, aangepast aan de tand des tijds.
Naast haar eigen materiaal werden ook twee classics van Portishead gespeeld die wat groovier, extraverter waren, “roads” en het gekende “glory box”. Ze werden sterk onthaald.
Tijdens de set werd bijna geen woord gesproken, maar op het eind kregen we de warme respons van Gibbons en haar band, die het publiek uitgebreid bedankten.
Hier was sprake van elegante, donkere, emotievolle schoonheid.
The Gurries (the slope) konden zo mee op tournee met Fontaines D.C. als je hun sound en Ierse roots op nahoudt. Het zootje ongeregeld voegt er naast de gebruikelijke postpunk een dosis garage rock’n’roll aan toe. The Gurries zijn fris, twinkelend, energiek door het gitaarspel, prikkelend door de diepe basstunes en opzwepend door de aanstekelijke drums; een venijnige emo-zegzang hield het geheel spannend.
We pikten nog iets op van de Britse Raye, een artieste die hier al eens te zien was en nu met haar laatste plaat ‘my 21st century blues’ een plaatsje verovert op de mainstage. De handvol songs met full band/balorkest brengt diverse stijlen bijeen van pop, soul, r&b, jazz en blues. Ze creëerde een nauwe band met haar publiek door haar charmante uitstraling en haar even charmante hemels doorleefde vocals. Nooit gedacht dat deze artieste zo makkelijk het publiek kon inpalmen. Sjiek.
Spijtig genoeg konden we maar een deel van haar emotievolle set zien, gezien we ons opmaakten voor de al even charmante, bezwerende set van Elbow van Guy Garvey …
Moet er nog zand zijn … We hoorden een derde sterke optreden in the barn op rij, nu met het Britse Elbow rond el sympathico Guy Garvey, uit Manchester, die zich doorheen de jaren op Werchter als sympathieke knuffelbeer heeft ontpopt.
Elbow houdt van België en België van Elbow, getuige een tot in de nok gevulde barn om anderhalf uur die muzikale elegantie te ondergaan.
De muziek van Elbow, intussen 25 jaar bezig, is niet steeds even makkelijk, het zijn subtiel verfijnde, sfeervolle, dromerige popsongs, die aanzwellen en een wisselende ritmes kunnen hebben, niet echt hapklaar dus, maar die live een boost, injectie krijgen, waardoor de connectie met een live publiek hier snel lukt, warm en geborgen, zij het met handclaps, handjeszwaaien, meeneurien, -zingen, -fluiten . Heerlijk genietbaar alternatief.
Elbow kleurt z’n songs met keys, strijkers, blazers en flutes. Elbow heeft nieuw werk uit, ‘audio vertigo’, dat vanavond in de spotlights kwam in de beginfase met “lover’s leap”, “adriana again”, “her to the earth” en “balu”.
In het tweede deel kregen we de Elbow kleppers, die de set letterlijk naar een hoger niveau tilden. “The seldom seen kid” was de aanzet naar het meesterlijke “lippy kids”, een instant killer die intussen is ingelijst door het talrijke gefluit en de pianotunes. Verder de schitterende keuze met “my sad captains”, “magnificent she sad” en het groovy “sober”, de huidige single, die prikkelt, twinkelt door de keys en percussie ritmes én die eigenlijk binnenkort ook wel zal behoren tot de classic Elbow stal.
‘Amazing’, klinkt het telkens, de harten bonkten, het zorgde voor een prachtige overtuigende apotheose met het broeierige rockende “grounds for divorce” en het klassiek getinte “one day like this”.
Een daverend applaus, een staande ovatie, Elbow overweldigde en pakte Werchter moeiteloos in, ook al namen ze een gewaagde start.
Elbow was als zoetenbroodjes, onvervalst festivalplezier. For lovers & musiclovers!
Intussen was Nothing but Thieves eraan begonnen op de mainstage . Zij waren dus last instant opgeroepen om hier en op DTRH te spelen, gezien Sam Fender door stemproblemen noodgedwongen uitviel.
Momenteel hadden ze eigenlijk een rustperiode ingepland, maar kijk, ze hebben ook hier vaste grond op Werchter, want in nog geen tien jaar tijd werkten ze zich op tot een grootse band, die opnieuw sterk overtuigde op de mainstage en jong en oud(er) publiek samenbrengt met hun melodieus stevige emotievolle rockelektronica. Ook de zang van Conor Mason speelt een voorname rol, het gaat alle richtingen uit, hard, diep, intens, zacht en hoog uithalend.
Ze zijn een beetje de jongere Muse die zichzelf doorheen de jaren heeft vergaloppeert naar een spacecentre, terwijl dit combo met hun beide voetjes op de grond blijft, zelfs na vier platen.
We kregen een opwindend, snedig als broeierig, integer optreden, mooi verdeeld over de anderhalf uur durende set.
Ze gingen ervoor, klinken als een geoliede machine en werden erg sterk onthaald. “Welcome to the DCC” , “futureproof”, “is everybody going crazy” als openers, verder een “if i get high”, wat intimiteit op “real love song” en “impossible”, en als slotreeks “amsterdam”, “overcome”. Tussenin een muzikale knipoog naar Sam Fender op “sorry” met de melodieuze tune van “seventeen going under”.
Dit is een liveband pur sang, die stevig uithaalt, gevoelig klinkt en stampt met gitaren en elektronica. Het plaatsje op de mainstage op dit tijdstip verdienden ze!
Een ander Brits collectief is Maribou State die afsloot in the barn. België omarmt deze band wel, want eind januari kwamen ze hier voor drie uitverkochte concerten in de Roma. Maribou State, rond het duo Davids-Ivory, zijn meesters in downtempo lounge indietronica; ze worden aangevuld met twee andere muzikanten.
Gaandeweg worden we meegevoerd, -gezogen in hun uniek bezwerende, aanstekelijke ritmes van elektronica, drums, bijhorende percussie, gitaargepingel en diepe basstunes.
De sound bouwt op, zweeft, tript en klinkt warm, groovy, dansbaar met trippop, soul, rave invloeden.
Hier kwam Massive Attack om de hoek piepen. Dit is bigcity dancemusic, ideale muziek bij ondergaande zon aan zee, met een gekoelde cocktail in de hand, klaar om er een leuke , ontspannende midnightsummerdreamparty van te maken op songs als “vale” en “blackoak”.
Er waren een paar nummers (o.m. “glasshouses”, “midas”) met Talulah Ruby, die met haar zachte, innemende vocals en ballerina outfit de temperatuur deed stijgen.
Yungblud werd onverwachts gebombardeerd en gepromoveerd tot mainact op deze derde dag. Yungblud deed er alles aan om het publiek te entertainen om hen even de gecancelde bands voor vanavond te doen vergeten . ‘Bye Bye Fender’ en Kings Of Leon , here is Yungblud’, die op zich niet teleur stelde in enthousiasme en dynamiek, maar vanavond selectiever was in z’n sterkhouders versus nieuw werk om anderhalf uur lang blijvend te boeien …
Net zoals de voorbije acts Elbow en Nothing But Thieves is deze Brit een graag gezien gast op het festival en zorgt hij voor een rock’n’roll freakshow om het publiek een aangename, leuke avond te bezorgen.
Dominic Harrison heeft z’n doorbraak te danken aan ons landje en hij is dit ons nog steeds welgemeend dankbaar. Als een Angus Young/Charlie Chaplin on speed huppelde, rende hij op het podium. Hij is zo’n duracell konijn, die bekken trekt, rollebolt, gekscheert, maar met een boodschap; hij steekt de middelvinger op waar nodig van wat we nu meemaken met de oorlogen, wil de politiekers wakker schudden, heeft aandacht voor het klimaat, streeft naar gelijkwaardigheid en wil iedereen verenigd zien als één grote familie. En nu zeker in deze tijden. De fxx vlogen om de oren. Hij is één met z’n publiek. Sfeer, ambiance, opwinding is het uitgangspunt.
Sinds de vorige passage een paar jaar terug, is er nu onlangs nieuw werk uit, ‘Idols’; hij heeft met “zombie” een grote hit op zak. Yungblud is intussen ook een breed collectief geworden, met o.m. keys, sax en strijkers als toegevoegde waarde. De nummers zijn gelaagder, gematigder en minder rechttoe rechtaan. Er is sprake van luistermateriaal waarin een zekere groeimarge schuilt; we hebben er nog niet voldoende affiniteit mee en het verslapt wat de aandacht.
Hoedanook met z’n band haalt hij alles uit de kast met een stekelige sound, spetterende vuurspuwers en vuurwerk. Ook hij nodigt iemand van het publiek uit om de time of his life te geven met een gitaarperformance.
Kleppers als “the funeral”, “strawberry lipstick”, “fleabag” trokken meteen de aandacht. Anderen als “lowlife”, “tin pan boy”, “braindead” en “loner”, zaten verderop in de set, klinken goed en kregen live een scherpe draai om de oren, maar het zijn nu niet de kleppers van formaat, die zich in het geheugen een plaatsje toe eigenen. Ze zijn wel goed verdeeld met nieuwtjes “greatest parade” en “change”.
“I love you, will you marry me” doorbraakhit bij uitstek werd opgeborgen. En daar wrong dikwijls het schoentje, deze zijn nodig op zo’n avond.
“Bitter sweet symphony” van The Verve hield ons bij de leest in de encores; “ghosts” en “war” moeten nog wat rijpen. En de definitieve afsluiter, “zombie”, werd met confetti en handjeszwaaien uitgewuifd. Mooi.
Yungblud is op zich een publieksmenner en brengt goed, spannend, dynamisch en gewaagd materiaal, maar als closing act is het nog iets te vroeg.
Op dag 3 hadden we een boeiende staalkaart Britse muziek!
dag 4 – zondag 6 juli 2025
Jongeren op de been op female power in the rain … Pommelien meet zich naast een Olivia. De verjonging triggert het jongere publiek.. Een geslaagde zet en een geslaagde dag, die verschillende stijlen en generaties omarmt.
Om geen regen in de drop te hebben , sloten we aan bij de set van Emmy d’Arc, opener op de slope. Enkel en Alleen op akoestische gitaar en piano zorgde ze ervoor dat de felle regen een helend effect had. Op de achtergrond hadden we een pak silhouetten van haar. Met haar helder, indringende, emotievolle stem, het subtiele gitaarspel -gepingel, pianotunes, foottics en wat voorgeprogrammeerde sounds, weet ze ons mee te slepen in haar muzikaal verhaal. Sinead is nooit ver weg bij haar muziek en het was dan ook niet vreemd dat een nummer “troy” van haar werd gespeeld.
Er was een goede afwisseling tussen gitaar en piano, met o.m. “what’s on my mind”, ”back to you” en “angels” , waarbij we kunnen besluiten dat deze jonge deerne een fijne, puike set speelde.
We zijn benieuwd of ze uit haar solo cocon kan stappen en met een full band zal te zien zijn …
Als een krolse tijger in pak met haar vlechtjes tot aan de poep kwam de Nederlandse Merol opdraven. Als band wat gereduceerd tot elektronica/keys en drums, kregen we hier energieke, prikkelende synthpop in eurodance recyclage. Met haar zwoele, sensuele heupwiegende dansmoves, haar verleidelijke blik en warme vocals, weet ze die erotiserende vrouwelijke nederpop over te zetten op haar publiek.
Ze is overal te vinden op het podium en bij haar publiek en op het eind wordt ze zelfs op handen gedragen.
Het zijn lekker in het gehoor liggende songs, hip, cheeky, slepend en pompend die de taboe onderwerpen, de LGBTQ+, het man-superiordenken niet uit de weg gaat, alles met een gezonde dosis humor en zelfspot.
Er valt hier wat show, entertainment en fun te noteren. Songs als “suparlatieven”, “lesgooooo”, “ben dronken laat me” en “supermarché” bieden al een ideale sfeertje. De fantasie mag wel eens op hol slaan, o.m. op een slowmotion versie van “hou je bek, bef me” … Ze heeft postgevat op een grote vis , die er staat midden het podium.
Ze wil een eenheidsgevoel creëren. Verder nog meer ambiance met “knaldrang”, “mannen met gevoel”, “vol” en” Prinses Pil” , met die andere dame Elmer. Tot slot “lekker met de meiden”, die de set besloot. Die Antwoord is een belangvolle referentie op sommige momenten.
Een leuk feestje dus in een volle barn.
Een volle Klub c was er voor het Britse Wunderhorse, die hier deed denken aan Radiohead in hun begindagen, met knap dwars gevoelige gitaarpoprock, die ervan houdt eens uit de bocht te gaan met enkele explosieve uithalen om dan terug op z’n plooi te komen.
Intens mooi, broeierig, spannend klonk het, gevolgd door die noise uitbarstingen, het zorgt ervoor dat we meegesleept worden in hun sound, van een “midas”, “emily”, “butterflies “, naar “leader of the pack" en “rain” .
Minpuntje , we werden af en toe wat afgeleid door het voortdurend stemmen van de instrumenten tussenin, wat de vaart deed zakken, maar best een interessant bandje.
Rock Werchter was aan verandering, vernieuwing toe en net als Pukkelpop deden ze een gooi naar Pommelien Thijs, die in ons landje wel de Billie Eilish van de female rock is, de vrouwelijke verpersoonlijking van Clouseau, met goed in het gehoor liggende, melodieuze frisse, sprankelende poprocksongs.
Ze weet als geen ander haar publiek mee te trekken in haar verhaal, de emotie is groot, ze is iedereen dankbaar van wat haar wordt aangeboden, van wat haar overkomt en de grootse appreciatie in die drie jaar.
En er zijn geen regenbuien meer wat de ambiance, sfeer ten goede komt. Pommelien dartelt, huppelt heen en weer, brengt het publiek op de knieën, doet hen dansen en springen.
Tja wie doet het haar na? Zij is één van de hipste dames in ons landje , een alleskunner zo te zien. Het publiek heeft affiniteit en connectie, de mainstage is verdomd goed gevuld, van alle leeftijden, die houden van die emotievolle, spannende gitaarpop.
“Wie we morgen zijn”, “hypothetisch” en “erop of eronder”, wat een aanzet. Intens, snedig, krachtig bleef het, ook de wereldproblematiek ontgaat haar niet met ‘stop de genocide’. Er wordt gerockt. “Als je wil”, “tegenwoordige tijd” en “medeplichtig”, Pommelien en haar band gaan er steeds voor. En het publiek zingt, schreeuwt, springt, zwaait, … ook de emo-momenten mogen er zijn voor haar fans. Even sterk: “het beste moet nog komen” en “kleine tornado”, met al slot haar huidige hit “atlas” en “ongewoon”.
Of je er nu voor of tegen bent, het is erop met deze Pommelien op elk optreden en festival. Na al die uitverkochte AB concerten weet Pommelien dus elk festival en grote zaal moeiteloos te vullen.
Begin oktober verschijnt de nieuwe plaat ‘gedoe’ . De commercie trein kan verder op volle toeren draaien …
Het uit LA afkomstige Foster the people ervaarden we als een eendagsvlieg met hun “pumped up kids”, intussen al een kleine 15 jaar oud. Het kwintet weet wel een volle klub achter zich te scharen om kennis te maken met hun broeierige synthpop, die het eigenlijk moet hebben van dat ene hitje en “call it what you want”. Het zijn de smaakmakers.
Het ander materiaal blijkt op zich niet mis, er is meer elektronica te horen , maar raakt minder om het spannend te houden.
Maar na al die jaren eens terug in Europa en in België zijn, deed het kwintet veel deugd.
Een Belgische reeks ten top in de barn met Goose en Soulwax
Goose, het kwartet uit Kortrijk, rond Mickael Karkousse ,vieren hun 25 jarig bestaan en blikken terug met een feestje. Deze elektrorockers trekken de kaart van een dansparty, waarbij hun synthpop bijna telkens tot ontploffing kwam, zeker in de beginfase; wat wil je met openers “British mode”, “can’t stop me now”, “black gloves” en de EBM van “control”. Goose wordt nog steeds op handen gedragen, het publiek genoot, liet zich opzwepen en werd opgeslorpt door de slepende, pompende beats‘n’bleeps. Feest dus.
Maar ook de gitaren, de bas en de drums leverden een sterke bijdrage, het gierde, knetterde soms in die opwindende electropop, naast de vitale, heldere vocals van Karkousse. Het hoeft niet steeds heftig, hard, pompend te zijn, het opbouwende “whay u you need” en “call me” zaten middenin de set en toonden die bredere kijk van Goose. De jongere generatie als een Compact Disk Dummies haalde ergens de mosterd van … Een perfecte lichtshow deed de rest .
Het knalde nog eens bij deze vier met “bring it on” en “everybody”, de drums en de beats fungeerden als vuurwerk om dan finaalgewijs ons mee te slepen en te zuigen met het meezingrefrein van “words” en de ‘oeoeoe’s’ van het psychedelische “synrise”, die mooi uitdeinde. De tent daverde , iedereen wuifde en zong mee waar het kon.
Recenter werk van ‘endless’ werd zo goed als links gelaten. Wat de toekomst brengt, was hier vanavond nu nog niet te horen. Eerst genieten van hun backcatalogue.
Op de mainstage is alles in volle voorbereiding voor Olivia Rodrigo … De Amerikaanse Gracie Abrams was één van de opwarmende popladies die Swift-gewijs emotievolle radiovriendelijke pop bracht. De songs lagen allen wat in dezelfde lijn; “Risk”, “i love you”, “i’m sorry”, “where do we go now”, “close to you” en de bekende single “that’s so true” zijn goed onderbouwd en worden gedragen door haar indringende, warme , lichthese stem, met Gracie soms aan gitaar en piano.
Onlangs was ze nog te zien in ons landje die de jonge meisjesharten sneller deed slaan. Ze was blij hier te zijn en de respons deed haar deugd. Onschuldig goed, weinig verrassend.
Belgisch ten top opnieuw in the barn met Soulwax … Het blijft een ‘must see’, Soulwax van de Gentenaars Stephen en David Dewaele, sleutelfiguren van de internationale elektronische muziek. Opnieuw zorgden ze voor een ‘part of the weekend that never dies … ’, die hun talrijke projecten en ‘From Deewee’ sound samenbalden in een innovatief, gewaagd, twinkelend, energiek synthpopfeestje van Belgische makelij!
We kregen een historiek en een toekomstig perspectief onder ‘all systems are lying’ in hun elektronisch vernuft, en dat rock-percussionair gekruid is. Futuristisch wel met een soort sonisch synth laboratorium van kolossale apparatuur, controllers, consoles en een geraamte van stellingen voor drie drummers.
Met wel zeven op het podium, de immense drumstellen waarbij de drie al dan niet synchroon drumden, de broers aan hun apparaten, bijgestaan door Laima Leyton, de wederhelft van drummer Igor en Stefaan van Leuven, op bas en elektronica, en al van in ‘t begin bij Soulwax betrokken.
De sound klonk ritmisch, creatief, alternatief door de repeterende opbouw en de vele wendingen. De songs gleden in elkaar over. We hadden houvast aan de handvol herkenbare nummers, letterlijk de steunbalk in die potpourri, mishmash van synths en drums, waarin de benevelde zangpartijen van Stephen zijn verweven.
Het ging van nieuwtjes “krack”, “do you want to get into trouble/essential”, “EMS movement 6”, “all systems are lying” en de single “run free”, allen gefocust op elektronica en percussie. De backcatalogue was er van “is it always binary”, “hot like sahara”, “idiots in love” naar “another excuse”, “miserable girl” en instant klassiekers “e-talking” en “NY excuse” . Hierin werd de Belpop verwerkt en waren er talrijke vocale verwijzingen van Stephen in de nummers.
Mooi om met allerhande elementen, stijlen te flirten, van eightieswave, disco, elektro, newbeat, techno, breakbeats, krautrock, tribal, rock, punkfunk, neurotische trance en bleeps, die zich percussief een weg baanden.
We werden in die unieke, nostalgisch- futuristische wereld meegezogen en gemept .
Live overdonderend, indrukwekkend , iets aparts en speciaals.
Interessant elektronica bandje in de Klub c zagen we van Overmono, van de uit Wales afkomstige broers Russell. Ze zitten ergens in de muzikale sfeer van Bicep met hun trance-zweverige elektronica, waaraan nogal wat breakbeats, drum’n bass (op z’n Grooveriders) en grime aan toegevoegd wordt, waardoor de zalvende, aangename, psychedelische grooves worden omgebogen naar meer opwindende, pompende dance beats. De twee wisselden hier voldoende in af.
Absoluut hoogtepunt vormde “i have a love” met een gastzanger, die gemoedelijk rolde over z’n zegraps en waarin de repeterende bezwerende, frisse, sprankelende psychedelische sounds’n’bleeps’n beats naar een hoger niveau werden getild. Hier hoorden we een bredere dimensie van het dance genre, van warme innemendheid tot prikkelende dance.
Het Australische Rüfüs du Sol sloot het feestweekend in the barn met een anderhalf uur durende set af. De laatste jaren focussen ze zich op Europa en worden ze sterk onthaald met hun dromerige, opbouwende, aanstekelijke, op de dansspieren inwerkende danspop. Hier heersen op zonnige wijze de percussie en de synths, naast gitaartunes en diepe basstunes, die ergens lonken naar de trips van Massive Attack. De warme vocals doen de rest. Heerlijk golvend genietbaar, die voor de nodige smileys zorgde.
Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat we hier dertien in een dozijn prikkelende, extatische songs te horen kregen, als “lately”, “sundream/make it happen”, “alive”, “inner bloom” en “music is better”. Goed, populair, maar ook hier niet echt verrassend.
Tot slot van deze jubileum mocht de jongste in ‘t veld, de Amerikaanse Olivia Rodrigo, 22 pas, het festival besluiten. Trouwens, ze deed het al op andere festivals als Pinkpop en Glastonbury en er volgen er nog. Hier was het jonger publiek voor gekomen.
We kregen hier teenager pop, puntige melodieuze rocksongs, niet vies van een (gitaar) solo. Het materiaal zat melodieus goed in elkaar, klinkt gedreven, meeslepend, stijlvol maar beklijvend nooit.
Ze liet ruimte aan haar muzikanten, zij kronkelde zich rond hen en ze was overal te zien. Het tilde het entertainment niveau op, maar of je als oudere er affiniteit mee hebt, is een andere vraag .
Bon soit, we kregen een typical american rockshow, zonder al te veel poeha, van een dame die veel zang en danstalent in huis heeft, maar vanavond wat te routineus was. Twee albums uit en een grote rockster zijn, het gaat iets te snel.
De jonge deerne, in korte broek en bikini , in een totaal andere outfit dan wij op dit uur van de avond - gezien wij ondertussen al onze regenkledij mochten aandoen -, probeert iedereen te betrekken in haar show.
Een snedig “obsessed” opende. We kregen poprocksongs in z’n totaliteit, “vampire” en “drivers license” volgden als snel als hits, die af en toe wat kracht bijgezet kregen live. Het publiek onthaalde Rodrigo en C° enthousiast.
Alles was goed ingestudeerd en afgewerkt in haar show en de set, van danspasjes, op de catwalk wandelen, de woordjes, zinnetjes tussenin, de instrumenten - gitaar/keys/drum partijen-, zijzelf eens akoestische gitaar en pianospelen, enz . Het bracht ons naar “bad idea right”, “happier”, “enough for you”, “jealousy, jalousy”.
Na een goed uur leek het er even op te zitten , maar we kregen nog een finaal mooi einde, met ballonnen, slingers op een snedig “all american bitch”, het fijne “good 4 U” en het broeierige “get him back”.
Tja, dit was American teenager poprock ten top, die enthousiast, liefdevol, leuk, gevoelig klinkt. Zelf miste ik hier de eigen persoonlijke muzikale connectie, die ik wel had in de passages van o.m. Dua Lipa vorig jaar en Pink voorheen.
In de gietende regen mocht 2 many djs de RW jubilee definitief afsluiten. Het festival duurde dus een uurtje langer, waarbij de twee de artiesten van de afgelopen edities door hun kenmerkende mangelboots haalden in mooie remixes. Vuurwerk, confetti, lasers en de lightshow deden de rest.
Verbazing en euforie , die ons nostalgisch deed terugblikken. Een mooi closing end!
Op naar een nieuw hoofdstuk ‘Rock’ Werchter Live
Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics van Down The Rabbit Hole, Groene Heuvels, Beuningen, die in het hetzelfde weekend plaatsvond in Nederland, met deels gelijklopende bands @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7812-down-the-rabbit-hole-2025?Itemid=0
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Down The Rabbit Hole 2025 – van 4 juli t-m 6 juli 2025, Groene Heuvels, Beuningen
Alle koppies stonden dit weekend dezelfde kant op tussen de Groene Heuvels: de konijnen vierden hand in hand de zomer, schopten in één ritme tegen de gevestigde orde en droogden wanneer nodig elkaars tranen. De ellende van de buitenwereld drong meermaals het utopische konijnenhol binnen, maar daardoor werden de geluksmomenten dubbel zo hard gevierd.
(bron: OOR)
Down The Rabbit Hole 2025 verwelkomde dit jaar 52 000 bezoekers, mede dankzij het nieuwe terrein: bredere wandelpaden, extra podia (Teddy Widder & Fuzzy Lop), een campingbad en een ingang herleid langs het water bij Paviljoen ’t Buitenhuis. Deze ruimtelijke opzet zorgde voor een frisse festivalervaring, zonder in te boeten op de warme, inclusieve sfeer met modderige weides, theatrale randprogrammering en lakeside lounge-zones
FKA Twigs trad op zaterdagavond op het Teddy Widder-podium, en haar show – een mix van ijle euforische elektronische pop, werd als subliem omschreven: “een extreme vorm van euforie, waar de tijd verdwijnt…” .
Underworld bracht een intens visueel en sonisch spektakel dat de grond deed trillen. Beth Gibbons leverde op zondagavond een betoverend melancholisch optreden bij zonsondergang. Toen Sam Fender door stemproblemen uitviel, namen Nothing But Thieves diens plek in op zondagavond. Hun alternatieve rockshow met hits als “Impossible” en “Amsterdam” werd geprezen voor rauwe energie en emotie
Kortom: DTRH 2025 combineerde een fris terreinontwerp met topacts, een krachtige vervanger en een onnavolgbare festivalspirit – simpelweg onvergetelijk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7812-down-the-rabbit-hole-2025?Itemid=0
Down The Rabbit Hole 2025 – Line-up
Vrijdag 4 juli 2025
Clean Pete’s Rabbit Revue, S10, Ezra Collective, Amyl and the Sniffers, De Jeugd: 20, Massive Attack, J. Bernardt, The Lathums, JPEGMAFIA, Patti Smith, Maribou State, Tsepo, Jyoty, Interplanetary Criminal, Rogê, Peter Cat Recording Co., Gurriers, SMIB, Chloe Qisha, Noise Diva, Disco Arabesquo, Morning Rave
Zaterdag 5 juli 2025
Kokoroko, Wunderhorse, Quique, Benefits, Bassolino, Pa Salieu, Saint Levant, Model/Actriz
Zaho de Sagazan, Joey Valence & Brae, FKA Twigs, Fat Dog, Franc Moody, Royel Otis, Iggy Pop, Underworld, Bibi Seck, Salute, Young Marco, Wet Leg, Nieve Ella, OG Karin, Subfiction (live), I-F B2B, Esther Dune, Marie Davidson (live), Ehua, Objekt, Nala Brown, Kimmah, Luxe (live), DJamilmaey, Eileen, DJ Beukeboom (live), Rozaly, BLCK Mamba, Charwinoa, Ginton (live), Chalérosa Pistola, Morning Rave
Zondag 6 juli 2025
Hang Youth, Alogte Oho & His Sounds of Joy, Japanese Breakfast, Viagra Boys, Beth Gibbons, Greentea Peng, Yseult, Floating Points (live), Bloc Party, Hermanos Gutiérrez, Durand Jones & The Indications, Nothing But Thieves (ipv Sam Fender) , Suze Ijó, John Talabot, JudeLine, Ichiko Aoba, Paak Listening Club, Melatonin Man (live), Priori (live), Lenxi, Naone, Alex Kassian, THCNathan Kofi, Kampire, Retro Cassetta, T.No, Mina & Bryte (live), Kurashi, Kizzimarla, Kether, Zobayda, Merve, Morning Rave
Org: Down The Rabbit Hole
Graspop 2025 - van 19 juni t-m 22 juni 2025 – Zon, Zweet en Zware Gitaren!
GRASPOP METAL MEETING 2025: ZON, ZWEET EN ZWARE GITAREN
You've got another thing coming! Met enkel nog Judas Priest en Till Lindemann als afsluiters komt er stilaan een einde aan dé metalhoogmis van het jaar: Graspop Metal Meeting! We beleefden, wat alleen maar omschreven kan worden als, een extreme 'duality' qua weer: na de moddereditie van vorig jaar werden we deze keer getrakteerd op een stralende zon, met onder andere Slipknot als de perfecte soundtrack bij dat brute contrast.
Het was gezellig druk op het festivalterrein in Dessel, want ook dit jaar was Graspop Metal Meeting weer tot op het laatste ticketje uitverkocht. Elke dag kwamen er 55.000 bezoekers samen om te genieten van de zon, maar vooral van de muziek. Met onder andere Judas Priest, Powerwolf, Behemoth en Korn was het een warm weerzien. Maar tegelijk was er, zoals altijd, ook plaats voor een lading vers talent. Zo zetten bijvoorbeeld Rise Of The Northstar, Falling In Reverse, House Of Protection en Yellowcard hun eerste stapjes op een Graspop Metal Meeting-podium.
Ook voor Belgische bands was er dit jaar een glansrol weggelegd. Psychonaut, de band met Studio Brussel-presentator Thomas Michiels als frontman, knipte op donderdag het symbolische lintje van Graspop Metal Meeting 2025 door. Brutus mocht, na hun Graspop Metal Meeting ontmaagding van vorig jaar, deze keer in volle glorie knallen op de enorme South Stage. En ook Amenra, de legendarische band uit Kortrijk, deed vele monden openvallen toen ze op vrijdag de Marquee op magistrale wijze afsloten.
Naast het vertrouwde gitaargeweld weerklonk dit jaar ook een nieuwe lichting frisse herrie, aangevoerd door enkele bands die hun succes te danken hebben aan social media platform TikTok. Zo zorgden bands als Poppy, Nova Twins en Kim Dracula voor de aanwezigheid van heel wat extra jongeren in het publiek. Iron Maiden kwam op de eerste festivaldag van Graspop Metal Meeting een speciale verjaardag vieren. De gouden ballonnen in het publiek die 'Happy 50th birthday Iron Maiden' spelden, toverden een glimlach op het gezicht van frontman Bruce Dickinson. De Poolse band Behemoth verraste dan weer als afsluiter op vrijdag door een bezoekje aan de 'skydeck'. Onder begeleiding van fakkels brachten ze een nummer op enkele meters hoogte en dat in het midden van een uitzinnige weide metalheads. Een eervolle vermelding is op zijn plaats voor de iconische industrial rockband Nine Inch Nails, die na bijna 40 jaar carrière eindelijk hun debuut maakten in Dessel. Na een strakke en visueel spectaculaire show konden duizenden festivalgangers zaterdagnacht moe maar voldaan terugkeren naar hun tentje.
Deze editie van Graspop Metal Meeting kan gerust de geschiedenisboeken ingaan. Niet alleen dankzij de onvergetelijke optredens en ongeëvenaarde sfeer, maar ook door de temperaturen die als "heter dan de hel" omschreven kunnen worden. De organisatie nam voorzorgsmaatregelen zodat de festivalgangers konden doen waarvoor ze naar de weide kwamen: genieten van de muziek! Ook dit jaar was er gratis drinkbaar water beschikbaar op de festivalweide met een opgeschaald aantal kraantjes. Dankzij gratis zonnecrème werden duizenden schouders en kale koppen ingesmeerd aan de vele inzamelpunten en de We Care A Lot-stand. Om de menigte metalheads aan de verschillende podia voldoende verkoeling te bieden, werden er verschillende 'spray streams' geïnstalleerd. Deze grote kanonnen, die waternevel over het publiek schieten, haalden de gevoelstemperatuur enkele graden naar beneden. Onder het motto 'stay safe, stay metal', zorgden de Graspoppers voor elkaar als de grote metalfamilie die ze zijn.
The devil works hard, maar de Graspop Metal Meeting-crew werkt harder! De organisatie bedankt graag iedereen die dit jaar met volle goesting klaarstond om alle artiesten en bezoekers verder te helpen. You guys rock!
Nu al heimwee naar het afgelopen festivalweekend? Schrijf dan 18, 19, 20 en 21 juni 2026 in je agenda voor de volgende editie van Graspop Metal Meeting! Wij bestellen alvast de zon, enkele wolkjes en een fris briesje bij de weergoden. Hoop doet leven!
aftermovie #GMM25 - Aftermovie
www.graspop.be
Rock Werchter 2025 – van 3 juli t-m 6 juli 2025 - Hip hip hooray voor Rock Werchter
Het jaar van de eerste halve eeuw. We zijn zingend gestart met The Karaoke Sing a Long Showdown in The Hive op woensdag. Er was de verassingsouverture van The Haunted Youth bij de hoofdingang voor de vroege vogels op donderdag. Wie jarig is, trakteert. Dat doen we straks met een klein uur extra festival. Op vraag van het festival hebben 2manydjs een unieke set gemaakt die 50 jaar Rock Werchter viert en samenvat. Na headliner Olivia Rodrigo zal het Festivalpark het decor vormen voor groots muzikaal en visueel spektakel van 2manydjs. David en Stephen Dewaele zijn trouwe klanten van het festival, in vele gedaantes. Vandaag stonden ze ook in The Barn met Soulwax.
Het jaar van de vier seizoenen. Het weer had alles in petto tussen herfst en hoogzomer.
Het jaar van de rock'n'roll. Met headliners van 22 tot 78 jaar: Olivia Rodrigo + Iggy Pop = 100.
Het jaar van het nieuwe bezoekersrecord: 158.000 unieke bezoekers. Er zijn tickets verkocht in meer dan 90 landen. De top 5: België, Nederland, Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Duitsland.
De hulpdiensten hadden het wat drukker dan vorig jaar en noteerde 5800 verzorgingen. Het grootste probleem: insectenbeten.
Er werd flink richting Werchter gefietst. Twintigduizend fietsen werden gestald. Proficiat en dank daarvoor.
Nieuw: Secret Sessions. Met geheime optredens voor uitgelote festivalgangers - 12 per keer - van Charles, Cymande, NoFun!, Alice Mae, The Scratch, Remy Bond... De opnames zijn te bekijken op het Youtube kanaal van Rock Werchter.
De sterrenregen! Er was unanimiteit over alle media heen over de optredens van Barry Can't Swim, Dikke, Beth Gibbons, Iggy Pop, RAYE, Simple Minds, Pommelien Thijs en Lola Young.
De felicitaties voor de 50ste editie:
'Without any exaggeration Belgium is my favorite country in the world. And this is my favorite festival I ever played. And I'm never happier than I'm here.' - Guy Garvey (Elbow)
'It is not wrong to say that Simple Minds discovered 'the art of playing outdoors to the biggest crowds' at Werchter.The invitation to take part in this year's 50th anniversary event was an honor never to be missed.' - Simple Minds
'Hey Rock Werchter, you came in swinging! The LOUDEST singalong' - Green Day
Wegens nieuwsgierig hebben we ook even aan Chat GPT gevraagd naar zijn/haar indrukken over de afgelopen vierdaagse:
"Rock Werchter 2025 leverde sterke optredens, uitstekend logistiek beheer en een feestelijke sfeer, zeker passend bij de 50ste verjaardag. De line up kreeg lof voor diversiteit, al miste er voor sommigen steviger rockgeweld. Podiums als The Barn en Tom Odell (sic) scoorden wisselend. Alles samen gezien was het een degelijk jubileum - niet zonder discussiepunten, maar met indrukwekkende hoogtepunten. Ga je volgend jaar? Aanrader: fiets of shuttle van Leuven/Aarschot, check de app voor mobiliteit, en ontdek eens de kleinere stages (KluB?C, The Barn) voor verrassende live optredens!"
Rock Werchter 2026 vindt plaats van donderdag 2 tot en met zondag 5 juli. De Werchterse festivalfamilie is ook net uitgebreid. Na Rock Werchter, TW Classic en Werchter Boutique is er nu ook Werchter Parklife. De headliner van editie 1 van het nieuwe eendagsfestival, dat plaatsvindt op zondag 28 juni 2026, is Linkin Park.
Nog een extra woordje van dank aan alle artiesten, crew en vrijwilligers.
You Rock Werchter.
Tot volgend jaar!
www.rockwerchter.be
Beauville Festival 2025 – recordeditie
BEAUVILLE FESTIVAL 2025 SLUIT RECORDEDITIE AF MET 14.000 BEZOEKERS
"Dit was onze beste editie ooit"
5 en 6 juli 2025
Kasteel van Ooidonk, Deinze, België
Zondagavond 6 juli 2025 loopt de zevende editie van het tweedaagse Beauville Festival ten einde, en dat met een ongeziene opkomst: verspreid over twee dagen lokte het festival maar liefst 14.000 feestvierders naar het betoverende domein van het Kasteel van Ooidonk in Deinze.
Op zondag vielen er enkele lichte regenbuien, en rond 20u wordt nog een stevige bui verwacht. Maar 'The Rebel' Yves Deruyter zal op dat moment met zijn kenmerkende high-energy beats de sfeer ongetwijfeld brandend houden.
De vernieuwde festivalopzet, met drie artistiek uitgewerkte podia, een brede muzikale line-up en een unieke totaalbeleving, werd duidelijk gesmaakt door het publiek. De combinatie van muziek, erfgoed, natuur en vormgeving leverde een van de meest geslaagde edities tot nu toe op.
Wouter Verbrugghe, medeoprichter en architect:
"We voelen aan alles dat Beauville klaar is voor een nieuw hoofdstuk. De energie, de opkomst, de reacties... dit was zonder twijfel onze sterkste editie ooit."
Met grote nationale én internationale namen als Enrico Sangiuliano, Brina Knauss, Maxim Lany, Kaiserdisco, CJ Bolland, Yves Deruyter, Dr. Lektroluv, Mosoo, Pan-Pot en Hakimm b2b J.Roots, zette Beauville een veelzijdige line-up neer die jong en iets ouder wist te raken.
Ida Engberg moest helaas last-minute annuleren, maar niemand minder dan Amber Broos nam haar plaats in, en hoe. Haar set bracht het publiek moeiteloos in vervoering en groeide uit tot een van de hoogtepunten van het weekend.
De uitgebreide VIP-beleving rond de Main Stage, altijd al een handelsmerk van Beauville, bereikte dit jaar een nieuw hoogtepunt. Met exclusieve zones rond de DJ-booth, het zicht op het kasteel, verfijnde catering en een stijlvolle, feestelijke sfeer, wist het festival zich opnieuw te onderscheiden bij een publiek dat comfort en kwaliteit weet te waarderen.
De Forest Stage zorgde met uitgekiende lichtinstallaties en lasers voor een betoverende sfeer die perfect aansloot bij de bosrijke omgeving. Terwijl de intieme, dome-vormige Corona Stage, opgebouwd uit natuurlijke materialen, bewees dan weer hoe muzikaliteit en setting elkaar kunnen versterken.
Ook medeoprichter en interieurarchitect Vincent Verstrynge is enthousiast:
"Het is bijzonder om te zien hoe Beauville jaar na jaar groeit, zonder zijn ziel te verliezen. We zijn begonnen met een idee, een droom misschien, en zien nu hoe dat is uitgegroeid tot een volwassen en uniek festival. Dit weekend voelde als een bevestiging!"
De architecturale roots van de oprichters waren werkelijk doorheen het hele festival voelbaar in elk detail. Van scenografie en lichtlijnen tot de naadloze integratie in het landschap rond het kasteel.
De organisatie kijkt alvast vooruit naar 2026, met nog meer ambitie en vernieuwing in het verschiet. Eén ding is zeker: Beauville is klaar voor de toekomst.
Open’er Festival 2025 – 2 July till 5 July 2025, Gdynia – Open’er Festival 2025 is a wrap!
Open’er Festival powered by Orange 2025 – This is what you asked for! Over four unforgettable days, more than 140,000 people gathered at the Gdynia-Kosakowo Airport for the 22nd edition of Open’er. What began over two decades ago has grown into a cultural phenomenon that defines the year for fans and artists alike. That one week in July, at the biggest festival in Poland, and one of the biggest in Europe, continues to be the ultimate dream come true.
This year’s lineup delivered on every level. Linkin Park made a triumphant return to the stage, choosing Open’er as a stop on their global tour and closing Saturday night with an emotional show. Nine Inch Nails brought raw power and vulnerability, while Massive Attack reminded us of the world’s complexities beneath the surface of celebration. Muse, as always, delivered an explosive hit-filled performance. Future came to Open’er for his only European festival show, while Gracie Abrams was granted her wish of performing in a big open area to a dreamy sunset, which at Open'er, as many will confirm, is purely epic.
On it's many stages, Open'er 2025 covered nearly all genres: from St. Vincent, Wolf Alice, and Girl In Red on the rock/alt side, to Doechii, Little Simz, JPEGMAFIA, and Schoolboy Q delivering heavy-hitting rap. Justice and Rüfüs Du Sol led the electronic charge, Brutalismus 3000 turned Alter Stage into a rave, and J Balvin brought full Latin dancefloor euphoria. Camila Cabello lit up Orange Main Stage in her first-ever show in Poland, while FKA twigs presented a breathtaking spectacle on Tent Stage.
Polish talent shone as always, with Pezet, Bambi, Kaśka Sochacka, Jan-rapowanie, Kukon, Hubert., and many more bringing heart and energy to every stage.
Huge thanks to our main sponsor Orange, sponsor Heineken, partners, Gdynia, Kosakowo, and
surrounding communities—as well as nearly 10,000 incredible people who made this festival happen. It was pure magic!
See you at the 23rd edition of Open’er in July 2026!
www.opener.pl
Sheila E - Great Gigs in The Park 2025 – Een innemend, groovy funky feestje in een pittoresk kader
Hoeft Sheila E (***1/2) nog voorgesteld te worden? Ze werd vooral bekend door haar connectie met Prince, met wie ze op en naast het podium een bijzondere relatie onderhield. Het is Prince die haar de naam Sheila E. gaf en ook een relatie met haar had. In 1987 vroeg hij haar zelfs tijdens een concert ten huwelijk, ze zegt ja maar tot een bruiloft kwam het echter nooit. Die samenwerking heeft haar geen windeieren gelegd, want ondertussen wordt ze geprezen als één van de grootste percussionisten ter wereld.
Naast Prince heeft ze met nog veel artiesten gespeeld, maar ook solo bracht ze enkele parels van platen uit.
In een uitverkochte Great Gigs In The Park werd haar optreden een innemend, aanstekelijk funky feestje in een pittoresk kader.
Goed zondermeer het optreden maar niet echt verrassend …
Het begon nochtans uitstekend met een opwindend "Come Together", de handjes in de lucht, de sfeer zat meteen goed. Sheila E en haar band hadden er duidelijk zin in en zetten alles op alles in de beginfase. Funksoulpop, die de dansspieren prikkelt. Sheila onderhoudt een nauw contact met haar publiek. Ze zoekt de fans persoonlijk op, zelfs tot aan de PA, met gitaar omgord en met haar indringende soulvolle stem, weet ze het publiek in te palmen.
Toegegeven, haar vocals waren niet steeds even sterk, maar harten breken deed ze nog altijd. En de band is goed op haar afgestemd.
"The Belle of St. Mark" en "17 days" zorgden voor een wervelend dansfeestje. Ook de uit de nieuwste plaat afkomstige "Bailar" kon op bijval rekenen.
Emoties borrelden op en de intimiteit stijgt als Sheila vraag om de onbekende naast ons te omarmen, het publiek ging er wel gretig op in. Een magisch moment van samenhorigheid.
Maar in deze tijden merk je wel hoe mensen het moeilijk vinden om een compleet onbekend persoon 'aan te spreken', zelfs op dit moment waar gelijkgezinden aanwezig zijn. Het was een sterke prestatie van Sheila, die in haar opzet slaagde.
De soul kwam nog meer boven in de ingetogen momenten. We kregen een verbluffende solo, naar het einde van de set; op haar percussie bewees Sheila E wat voor een drum talent ze wel is. 'The Queen of Percussion' is een terechte titel. Op diezelfde solo vervoegde een tweede drummer haar. Sjiek.
Sheila E is een charismatisch performer op percussie en met haar soulvolle stem. Ze is een klasse entertainer, en ze is omringd van een goed geoliede band. Soul, r&b, funk en afro zijn belangvolle elementen. We ervaarden een overwegend gezapig sfeertje. Naar het einde toe twinkelde en sprankelde het meer met funky tunes door "The Glamourous Life".
Sheila E raakte en zorgde voor een aanstekelijk, wervelende dansfeestje. Een innemende groove in dit pittoresk kader.
Pics homepage @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Rotterdam Bluegrass Festival 2025 - zet ondanks regen ruim 11.000 bezoekers in vuur en vlam
Meer dan 11.000 bezoekers, uit alle hoeken van de wereld, genoten op 4, 5 en 6 juli van Rotterdam Bluegrass Festival 2025. Ze lieten zich niet tegenhouden door sombere weersvoorspellingen en de daadwerkelijke regen op zaterdag en zondag. De sfeer was vrolijk en vriendelijk, de optredens - van vooral internationale, maar ook nationale en zelfs lokale artiesten - meeslepend en het familiegevoel sterker dan ooit. In totaal werkten er 113 enthousiaste vrijwilligers mee; een recordaantal.
“Als je hier eenmaal geweest bent, word je verliefd op het festival,” klonk het regelmatig in zowel Nederlands als Engels, voor en achter de schermen. Vooral het familiegevoel werd geprezen en was duidelijk voel- én zichtbaar: RBF-shirts en -petten kleurden het terrein en in de tattooshop op de festivalmarkt werden aan de lopende band herinneringen in de huid gegraveerd. Vaak in de vorm van een banjo, het festivallogo of de handtekening van een voorbij wandelende muzikant. Artiesten genoten op het terrein van de andere optredens. Ze jamden met elkaar en bezoekers in de jam area, en tot diep in de nacht in de omliggende cafés: magische momenten die het hart van het festival vormen.
Buien massaal getrotseerd
Het festival begon vrijdag onder een stralende hemel. De buien op zaterdagavond en zondag werden massaal getrotseerd; er werd gretig gebruikgemaakt van de gratis poncho’s die uitgedeeld werden en voor zondag werd last-minute een gigantische tarp van 25 bij 30 meter geregeld, zodat bezoekers droog voor het podium konden dansen.
Ontroering, chaos en vrolijke taferelen
The Brothers Comatose zorgden met hun zonnige mix van folk en bluegrass voor vrolijke taferelen op het Noordplein. Nick Shoulders windde het publiek moeiteloos om zijn vinger en was voor velen dé ontdekking van het festival. Jake Blount verraste met een hypnotiserende show vol afro-futuristische folk en het charmante Taff Rapids met catchy bluegrassliedjes in het Welsh. De psychedelische klanken van het Frans-Marokkaanse Bab L' Bluz zetten het plein zelfs tijdens een stortbui in vuur en vlam.
Creekbed Carter Hogan raakte met geëngageerde liedjes en verhalen. Zowel tijdens diens optreden als de live Q&A vloeiden tranen van ontroering. De Argentijnse punkgrassband Angry Zeta zorgde voor complete chaos en energie, vanaf het podium én tijdens de workshops non-lineair dansen. Gedanst werd er ook tijdens workshops gabbergrass en square dance, en spontaan voor de podia.
Foodtrucks en kindervermaak
De foodtrucks deden goede zaken, met als verrassing dit jaar verse oesters van de oesterfiets. Kinderen konden onder begeleiding de wijk nabouwen of zich uitleven op een schilderij in het Museum voor een Klein Beetje Moderne Kunst, waar suppoost Gerard jong en oud rondleidingen gaf langs de gemaakte werken.
Save the date!
De volgende editie van Rotterdam Bluegrass Festival vindt plaats op 3, 4 en 5 juli 2026.
INFO www.bluegrassfestival.nl
Garorock 2025, le plaisir d’être ensemble
La 29e édition de Garorock s’est déroulée du 3 au 6 juillet sur la plaine de la Filhole à Marmande. Pendant quatre jours, le festival a rassemblé 120 000 festivaliers, dont 78 000 campeurs, venus vivre au rythme de la musique et de l’atmosphère unique qui fait depuis près de trois décennies la renommée de ce rendez-vous incontournable du Sud-Ouest.
Cette édition 2025 a confirmé une fois encore la place particulière qu’occupe Garorock dans le cœur du public, entre moments de fête partagés, découvertes musicales et grands concerts attendus. Le point culminant du week-end a sans aucun doute été atteint le samedi soir, avec un pic d’affluence de 44.000 festivaliers et la présence des incontournables Damso et DJ Snake, qui ont littéralement enflammé la grande scène.
Tout au long du week-end, plus de 80 artistes se sont succédés sur les différentes scènes. Une programmation riche et éclectique dont Garorock a le secret. Parmi les moments forts, les concerts de J Balvin, Damso, Black Eyed Peas, Biga*Ranx, The Last Dinner Party ou encore Rilès ont su rassembler et faire danser un public fidèle, curieux et intergénérationnel.
Cette année a vu naître la nouvelle scène CTRL+B installée au cœur d’une zone Village. Repensée pour l’occasion elle a offert un lieu commun aux campeurs et non-campeurs pour se réunir autour de la musique et d’un village food varié. La scène CTRL+B, déjà iconique et dédiée à l’électro, a rapidement trouvé sa place dans le cœur des festivaliers. Conçue pour des DJ set avec un public sur 360°, la surprise aura été de découvrir sa scène tournante offrant ainsi une expérience inédite au public. Expérience amplifiée à la tombée de la nuit avec un habillage lumières sur mesure qui a sublimé les sets de Feder, Popof, Swimming Paul ou encore I Hate Models.
Garorock 2025 s’achève sur un bilan positif, porté par l’enthousiasme du public, l’engagement des équipes et des partenaires, et la richesse de la programmation. Une édition fidèle à l’esprit du festival, entre énergie collective et plaisir simple d’être ensemble.
Prochain rendez-vous en 2026, pour fêter la 30ème de Garorock !!
Info + pics www.garorock.com
Brosella Festival 2025 – Een muzikaal feest voor meer dan 8000 bezoekers
De nieuwe driedaagse opzet van Brosella 2025 bleek een voltreffer. Van vrijdag 4 tot zondag 6 juli stond het Groentheater in Brussel in het teken van muzikale vernieuwing, spontaniteit en een opvallend verjongd publiek. Meer dan 8.000 bezoekers genoten dit weekend van topacts, spontane ontmoetingen en de unieke sfeer die het festival al jaren zo bijzonder maakt. Brosella bracht niet alleen muziek van hoog niveau, maar toonde ook op een ongedwongen manier de culturele rijkdom en diversiteit van Brussel.
De openingsavond begon meteen magisch met een betoverend concert van Mayra Andrade. Haar optreden op de feeërieke Theatre Stage, zette de toon voor een weekend vol muzikale hoogtepunten.
Op zaterdag werd het festival een bruisend feest met onder andere de viering van 25 jaar Ialma. Hun concert, met tal van gasten, was een warme ode aan hun roots en verbondenheid. Even indrukwekkend was Salif Keïta, die met zijn intieme akoestische set het publiek muisstil kreeg. Ook Mandé Sila, onder leiding van de legendarische Habib Koité, liet niemand onberoerd met een meesterlijke mix van West-Afrikaanse ritmes en moderne grooves. De spontane flair van Peixe & Limão bracht het Brusselse karakter op het podium tot leven en werd duidelijk geapprecieerd door het publiek, dat die authenticiteit duidelijk voelde en omarmde.
Op zondag, ondanks de regen, bleef het publiek enthousiast. Lakecia Benjamin bracht een krachtige set die door velen als het hoogtepunt van de dag werd ervaren. De jonge saxofonist Isaiah Collier bewees waarom hij als rijzende ster wordt bestempeld, terwijl Emile Londonien het publiek moeiteloos aan het dansen kreeg. Brosella sloot in stijl af met de explosieve energie van Jaga Jazzist, die het festival met een knal beëindigde.
Zoals elk jaar bleef Brosella trouw aan zijn missie om jong talent te ondersteunen. De eigen productie in samenwerking met Tomorrow”s Warriors: BXL x LDN Interplay II bracht jonge muzikanten uit Brussel en Londen samen, en toonde het publiek hoe de toekomst van jazz in goede handen is. Brosella 2025 was meer dan een festival, het was een feest van verbinding, topacts en sfeer.
Het team kijkt nu al uit naar de volgende editie, die plaatsvindt van 3 tot en met 5 juli 2026
Feest in 't Park 2025 – Een warm feest voor hoofd en hart
Feest in 't Park 2025
Minnewaterpark
Brugge
2025-06-28
Kristof Acke
Op zaterdag 28 juni kleurde het Brugse Minnewaterpark opnieuw de wereld tijdens Feest in ’t Park 2025. Dit eendaagse festival bracht culturen van over de hele wereld samen in een ontspannen, laagdrempelige sfeer, met een sterk accent op duurzaamheid, Fair Trade en interculturele ontmoeting.
Het zonovergoten park vormde het perfecte decor voor een dag vol muziek, dans en bewustwording. Het park opende dit jaar 2 uurjes vroeger en dat loonde blijkbaar. Het festival kan terugkijken op zijn meest successvolle editie met een recordopkomst van 15.000 mensen. De aftrap werd gegeven met ‘Sing For The Climate’ een samenzang geleid door Arne Vanhaecke en koor Solied in interactie met het publiek.
De muzikale reis ging daarna verder met Adja (Adja Fassa), die met haar unieke blend van jazz, soul en gospel het festival op warme wijze opende. Haar meeslepende stem en sterke podiumprésence wisten het publiek alvast nieuwsgierig te maken naar meer – een naam om in de gaten te houden, binnenkort ook op Gent Jazz en Jazz Op De Hei in Kalmthout.
Daarna barste het feest los met The Fat Bastard Gand Band. Hun multiculturele mix van elektrische beats en traditionele klanken zette het park in beweging. Hun explosieve energie en dansbare grooves zorgden voor een hoogtepunt onder de stralende zon, zeker wanneer ze hun laatste nummer in het midden van het publiek gingen spelen, de sfeer zat er helemaal in.
Zap Mama, met frontvrouw Marie Daulne, bracht een indrukwekkende terugblik op een 30 jarige carriere. Met de kenmerkende Afropese sound en polyfone zanglijnen wist de band moeiteloos het publiek te betoveren. Een groots concert met prachtige nummers met internationale allure.
In de nabijgelegen tent hield Team Damp, een Brugs DJ-collectief, het feest ritmisch draaiende tussen de concerten door. Hun tropische mix van dancehall, reggae, afrobeats en kuduro creëerde een non-stop feestvibe die jong en oud wist te verleiden en ondanks de warme temperaturen iedereen in beweging kreeg.
De afsluiter van de dag was de energieke en geëngageerde groep Sidi Wacho. Met hun krachtige combinatie van cumbia, hiphop en oosterse klanken brachten ze niet alleen dansbare ritmes, maar ook een boodschap van maatschappelijke betrokkenheid. Hun performance sloot het festival af met een opzwepende finale vol passie en beweging.
Feest in ’t Park 2025 bewees opnieuw hoe muziek, diversiteit en bewustwording hand in hand kunnen gaan. Een feest dat je niet alleen beleefde, maar ook meenam in hoofd en hart. We kijken uit naar de editie van volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7875-feest-in-t-park-2025?Itemid=0
Organisatie: Feest In ’t Park, Brugge + Brugge Plus
Kassi Valazza - Unieke singer-songwriter houdt De Zwerver in haar greep
Ondanks het warme weer dat eerder uitnodigde om op een terrasje te blijven plakken, was er toch behoorlijk wat volk komen opdagen voor een van de nieuwe fenomenen aan het singer-songwriterfirmament, Kassi Valazza.
Maar eerst kregen we met Thomas Decock & Artan Buleshkaj een niet meteen voor de hand liggend voorprogramma gepresenteerd. Oostendenaar Thomas Decock leerde ik kennen als gitarist bij zijn stadsgenoot, singer-songwriter Nir Shemmer maar in wezen is hij vooral een jazzmuzikant. Met zijn eigen band deinst hij niet terug voor innovatieve projecten zoals zijn recenste plaat, ‘Erudite’, waarop hij literatuur en jazzfusion verweeft.
Op een jamsessie ontmoette hij de Gentse Kosovaar Artan Buleshkaj. Het klikte meteen tussen die twee, in die mate zelfs dat het leidde tot een gezamenlijke plaat, ‘Plain songs’, die ze nu kwamen voorstellen.
De twee heren brachten fijngevoelige, volledig instrumentale interpretaties van zowel jazz-, folk- als countrysongs die toch telkens een jazzy ondertoon hadden. Beiden speelden op verschillende gitaren, zonder effecten. Hun virtuositeit was onmiskenbaar maar werd nooit in de etalage gezet. Hier geen halsbrekend snarengepluk of duizelingwekkende notenreeksen maar minutieus geboetseerde klanktapijten.
De set werd geopend met twee jazznummers, Plain song" van John Scofield (titeltrack van hun plaat) en "Prairie avenue cowboy" van Paul Motion gevolgd door "Freight train", een stokoude folksong van Elisabeth Cotten, en wellicht het bekendste nummer uit de set.
Er was nog meer folk met Doc Watson's "Deep river blues" maar er was ook ruimte voor een eerder verrassende keuze: "Shotgun down the avalanche" van Shawn Colvin die Thomas Decock omschreef als een countryzangeres al zou ik haar zelf eerder in het folk- en popgenre situeren. Wat trouwens niet wegneemt dat dit misschien wel het meest beklijvende moment uit hun optreden was.
Ze sloten af met een andere grote dame: Joni Mitchell ("Marcie"). Mooi maar toch wat lastig. Dit was niet meteen muziek om op te headbangen, eerder iets om achterover geleund in de zetel te savoureren, bij voorkeur met een goed glas binnen handbereik.
Kassi Valazza groeide op in Arizona en begon al op haar tiende met het schrijven van songs. Toch zou het duren tot ze als volwassene verhuisde naar Portland, Oregon vooraleer ze echt de gitaar ter hand nam. Daar ontmoette ze enkele gelijkgestemde zielen die haar op weg hielpen.
Terwijl haar debuutplaat ‘Dear dead days’ (2019) nog geruisloos aan me voorbij ging werd ik door haar tweede, ‘Kassi Valazza knows nothing’ uit 2023, compleet overrompeld. Dit was de beste singer-songwriterplaat die ik in jaren had gehoord.
En soms lacht het leven me toe want de schepper van dit pareltje werd dan ook nog eens aangekondigd in een van mijn favoriete clubs.
Intussen is Valazza naar New Orleans verhuisd, terwijl ze eigenlijk eerst naar Nashville wou en heeft ze een derde plaat uit. ‘From Newman Street’ werd half in Portland en half in New Orleans opgenomen en is toch wat minder indringend dan haar vorige. Daardoor bekroop me even de vrees dat haar momentum wel eens voorbij zou kunnen zijn, maar dat bleek geenszins het geval.
Kassi Valazza mag dan al naar New Orleans zijn verhuisd, ze tourt nog steeds met haar band uit Portland, een stel uitgelezen muzikanten. Op bas zagen we Lewi Longmire, niet minder dan een begrip in Portland. Deze multi-instrumentalist werkte samen met talloze artiesten en was of is actief in tientallen groepen waaronder Jenny Don't and The Spurs ten tijde van hun eerste plaat. Ook de subtiele drummer Ned Folkerth, die tijdens de stillere momenten met allerlei belletjes in de weer was, is geen onbekende: hij maakt deel uit van Pinetop Seven van wie ik toch ook een plaat op het schap heb liggen. Ten slotte was er nog gitarist Adam Witkowski die het met wat minder referenties moet stellen maar daarom niet minder aanwezig was.
Kassi Valazza opende haar set net zoals op haar laatste plaat met "Better highways" en "Birds fly". Twee bijzonder sterke songs die me meteen meesleurden in het betoverende universum van deze bijzondere zangeres. Haar ronduit indrukwekkende stem deed in de verte soms denken aan Karen Dalton terwijl haar frasering een enkele keer Joni Mitchell in gedachten riep maar bovenal klonk ze volstrekt uniek.
Erg spraakzaam was ze niet. Tijdens de eerste twintig minuten zei ze behalve een richtlijn voor de soundman eigenlijk helemaal niets. Nadat ze plots een genante anekdote met ons deelde, ontdooide ze zichtbaar en begon ze wat vrijer te praten. Uiteraard stond de muziek op de eerste plaats en die mocht er zijn: stuk voor stuk prachtige songs met wortels in de country en de folk en voorzien van een mespuntje psychedelica.
Alle nummers kwamen uit haar laatste twee platen behalve "Johnny Dear" dat op haar debuut, dat ik trouwens dringend eens moet beluisteren, te vinden is.
Een van de hoogtepunten en mijn persoonlijke favoriet was "Watching planes go by" dat zomaar op ‘Jingle Jangle Morning: The 1960's U.S. Folk-Rock Explosion’, een verzamelbox waar ik de laatste tijd veel naar geluisterd heb, had kunnen staan.
Maar ook de andere nummers deden denken aan die glorieperiode voor singer-songwriters en folkartiesten. Met "From Newman Street", een ode aan haar oude appartement in Portland, sloot ze haar set solo en in schoonheid af.
Waarna een grappig moment volgde. De groep stond voor een gesloten deur en geraakte niet weg zodat er automatisch een bis volgde. Gelukkig maar want die bis was er eentje om in te kaderen: de traditional "Matty Groves" in de sublieme versie van Fairport Convention waarin Kassi Valazza zich beslist kon meten met Sandy Denny, met wie ze trouwens wel eens vergeleken wordt. Het nummer bleek verrassend genoeg niet erg gekend door het publiek dat al begon te applaudisseren nét voor de instrumentale appendix werd ingezet. Schitterend slotakkoord van een schitterend optreden!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Comedyshows.be - sluit seizoen af met recordcijfers
Grootste comedy-organisator van het land - Comedyshows.be sloot afgelopen weekend het comedyseizoen 24-25 af met recordcijfers. Ze ontvingen maar liefst 275.000 bezoekers over heel Vlaanderen, van september '24 tot en met juni '25.
Comedy is populairder dan ooit, het is een phrase die meer en meer tegen plinten klotst. De comedyhorizon is de laatste jaren alleen maar breder geworden. Meer genres, meer artiesten, een algemeen breder aanbod én meer vraag. Dat merkt ook 's lands grootste organisator en promotor op het vlak van comedy: Comedyshows.be. Dit theaterseizoen kregen op hun voorstellingen in eigen beheer maar liefst 275.000 bezoekers over de vloer. De bezoekers kwamen kijken naar 32 verschillende artiesten over 77 speelsteden in heel Vlaanderen en Brussel. Mei 2025 was de topmaand met maar liefst 51.000 bezoekers. Er zaten ook meerdere arenashows in het aanbod samen met verschillende voorstellingen in Koninklijk Circus in Brussel.
Terwijl het theaterseizoen 24-25 er nog maar net op zit, staat het volgende alweer meer dan stevig in de steigers. Een seizoen met verschillende comedians die succeshernemingen aanvatten, maar ook verschillende nieuwe artiesten op de kalender én gevestigde waarden die met een nieuwe voorstelling komen.
Meer informatie en tickets voor het volledige aanbod: www.comedyshows.be
Jean-Michel Jarre – Dank U Sire in dit indrukwekkend elektronisch decor
Een zinderende (hete) samenvatting van 53 jaar carrière. Eigenlijk was dé elektronische muziekpaus niet van plan dit jaar op te treden, maar locaties als Pompey, Venetië, Pula en dit zeer mooie Paleizenplein werden hem voorgesteld en zoiets mag je niet weigeren. En dat vinden wij ook. Na Neil Young op maandag komt ook Jean-Michel Jarre ‘zijn ding’ doen in dit indrukwekkend decor. Danku Sire.
“Vanaf het begin van mijn carrière wilde ik breken met de standaard van traditionele concertzalen”, lazen we . Evenementen doet hij liefst op Place de la Concorde met niet minder dan 1 miljoen toeschouwers, (geboortestad) Lyon, de voet van het Atomium, de voet van de Piramides van Caïro, de Acropolis in Athene en de slotceremonie van de Paralympische Spelen, waarmee hij het Stade de France in vuur en vlam zette, letterlijk en figuurlijk.
De deuren van dit bijzondere plein openden om 19h, we hebben een 350 meter lang plein bij 70 meter. Enig minpuntje: het podium staat aan de hoogste kant waardoor de achterste rijen weinig tot heel weinig zien. Had het podium aan de laagste kant gestaan dan hadden we een Torhout-gevoel van weleer met optimaal zicht. Dan denk ik zo, daar hoeft men toch geen ingenieur voor te zijn…
Opwarmen doen we met de Belgische DJ’s Antilope, Calumny en de zinderende zon.
Tegen 22 uur begint het aftellen van 10 naar 0 maar op 3 staat de Paul Jambers van de elektronische muziek al achter zijn instrumenten. Jean-Michel Jarre. Hij zal dit later zijn keuken heten. “Les Chants Magnétiques” …
‘Je vous salu et je salue la royal et la nature’ zegt meneer Jarre. Het moet de eerste keer zijn in het Frans op deze tour want hij komt van Scandinavië, over Estland, Hongarije en Kroatië.
“Epica - Oxygene” weerklinkt en wordt gevolgd door “Oximore” waarin we o.a. werken van Margritte zien passeren. Hij is een echte kunstliefhebber, zal hij nog vertellen. Met een heel speciaal soort instrument, een triangelachtige, eindigt hij dit nummer.
Met een nieuwe bril met camera op nodigt de Meester ons nu uit in zijn keuken bij “Oxigène part 2”. De nacht valt en dan komt Dracula vindt hij.
We krijgen nog mee dat elektronische muziek iets is van hier, van Europa en dat dat geen jazz, geen rock, geen pop is en dus niks te maken heeft met USA. Wij weten dat deze muziek in België, Duitsland, Italië en Frankrijk natuurlijk diepe wortels heeft.
Zijn voorprogramma’s Antilope en Calumny worden bedankt en het volgende “Arpegiateur” wordt aan hen opgedragen. Wat een eer.
Ondertussen staan al 2 vensters open aan het paleis, wat zullen die vanavond muggen hebben binnen gehad met dit weer en die lichtshow … waarvan vele lichtjes binnenschijnen.
“Vergeet niet te drinken zoals ik”, horen we van meneer Jarre. 'Op het einde, daar achteraan, ik zie jullie, jullie mij ook? Harder, oh ja danku, ik hoor jullie ook.' Jean-Michel Jarre is geen leeuwentemmer maar zijn glinsterende glimlach (misschien ook wel ogen) en warme woorden doen veel. Die man kan toch niet al 76 worden in augustus? Maar dan zag ik filmpjes waarop hij lustig aan het roeien is in zijn fitness, uren voor zijn optreden.
“Zoolookologie” volgt en de duisternis valt met echt vuurwerk plots, de rondzwevende drone wordt bang en snelt snel weg naar achteren.
Nu begint het een beetje raar te worden “Équinoxe 7” volgt met de woorden ‘Merci Bruxelles’ en dan direct “Zero Gravity”, “The Architect” en “Exit”.
Het prachtige “Révolution Industrielle 2” weerklinkt nu. Ik moet toegeven dat de namen van de songs soms ingewikkeld zijn omdat vele nummers verschillende cijfers hebben. Deze zin is zelfs ingewikkeld. Shazam heb ik eens geraadpleegd en ja hoor elk nummer is direct herkenbaar. Dit wil zeggen dat de Meester eigenlijk zijn eigen nummers aan het mixen is.
Het is een spectaculaire mooie lichtshow en hij heeft in zijn carrière prachtige creaties gemaakt.
De bevallige dame naast mij vraagt zich af wanneer het eigenlijk losbarst?
Dan vraagt hij of we ons goed voelen en of we de grenzen van het creatieve willen wegduwen? “Robots don’t cry” … so far (voegt hij er aan toe). En nog maar eens ‘Merci Bruxelles’ weerklinkt.
Hoogste tijd nu voor “Herbalizer” en “Oxygène (part 19)”, wat dus eigenlijk een sample is van zichzelf “oxygène (part 4)”. Nu volgen nog “Équinoxe 4”, een bedanking en het originele “Oxygène 4” en alweer helpt Shazam me voor het juiste cijfer. “Epica” komt en dan is het weer even gedaan en valt het weer stil. Het is een ‘Stop & Play’-spel en dat is jammer want zo wordt het een beetje een Tomorrowland voor gepensioneerden.
“Stardust” klinkt nog, een korte ‘Salut, cava? Merci’
‘We gaan eens tonen hoe een dinsdag in Brussel is’ zegt Jean-Michel en ‘Willen we ons nog amuseren of gaan we liever naar huis?’ We krijgen “Quatrième rendez-vous” en “Les Chants Magnétiques 2”.En die 2 samen zijn dan ook zijn signatuur.
£
De leukste deuntjes hoorden we op het laatst en na elkaar en die gaan nog dagen in ons hoofd hangen. Hij bedankt ons en zijn team nog iets voor middernacht. Dankuwel Sire!
Wij stappen opgewekt en meer dan voldaan het plein af . Een fijn optreden.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7816-jean-michel-jarre-01-07-2025?Itemid=0
Organisatie: Gracia Live
Amyl And The Sniffers - Bijzonder Gevaarlijk: Hoogst ontvlambare punkrock bij een hittegolf
Big Noter bleek een gloednieuwe band te zijn die in l’Aéronef pas aan zijn vierde optreden toe was, en het allereerste op Europese bodem. Eigenlijk is dit het nieuwe rock-project van de rapper Briggs, een ferm uit de kluiten gewassen en hevig getatoëerde Australiër met aboriginal roots.
Die had na al dat rappen de ingeving gekregen om een soort rap-metal band op te richten. Niet te bijster origineel als je ’t ons vraagt, want ene Ice-T had het hem meer dan 30 jaar geleden al eens voorgedaan met Body Count. En dat is ook precies waar we deze band vanavond mochten situeren, rap-metal op zijn Body Counts met wel een zeer vette knipoog naar Rage Against The Machine. Dat laatste vooral omwille van een gitarist die al zijn kunstjes schaamteloos uit de grote trukendoos van Tom Morello had gegraaid. Maar het moet gezegd, hier stond een stevige en hechte band te spelen, die gasten meenden het en het was er niet aan te merken dat ze nog maar voor de vierde keer samen op een podium stonden. Hun rap-metal werd trouwens bijzonder goed gesmaakt door het publiek dat naarmate de set vorderde alsmaar enthousiaster werd.
We hebben dit allemaal al eerder gehoord en gezien, maar in tijden waarin rap-metal en nu-metal aan een soort revival toe zijn kan het misschien wel iets worden voor Big Noter. Check ook even “Identity”, voorlopig de enige song die op de streaming platformen te vinden is, een vette track.
Met het derde full album ‘Cartoon Darkness’ zijn Amyl and The Sniffers gegroeid tot een groep die grotere zalen en festivals onveilig maakt met straight forward punk-rock. Eind vorig jaar stonden ze nog in een uitverkochte en kolkende AB, dit wilde feestje is nog altijd integraal te bewonderen op AB TV of YouTube.
De rauwheid van de begindagen is onaangeroerd gebleven, de groep is er gewoon steeds bekender, beruchter en succesvoller op geworden. En dat is voor een groot deel te danken aan de wilde frontdame Amy Taylor, een volbloed entertainster met tonnen flair, sex-appeal, charisma én onuitputtelijke energie. In een strak s-m pakje gehesen zag ze er met haar wulpse blonde haren en bloedrode lipstift een beetje uit als een sexpop, eentje die door de ganse zaal geadoreerd werd.
Het publiek at al van bij de eerste seconden uit haar hand, Taylor snelde als een dolgedraaid veulen heen en weer over het podium, de band raasde ondertussen met een rotvaart doorheen een stel van adrenaline doordrenkte in-your-face punkrock songs. Hevige uppercuts als “Don’t Need A Cunt Like You To Love Me”, “Doing In Me Head”, “I Got You” en “Do It Do I” wisselden af met riffmonstertjes die intussen al tot heuse klassiekers zijn uitgegroeid zoals “Starfire 500”, “Security”, “Guided By Angels”, “Hertz”, “Jerkin’”, “You Not Should Be Doing That” en “Some Mutts Can’t Be Muzzled”.
De zeldzame rustpuntjes van hun platen waren hier nergens te bespeuren, zelfs “Big Dreams”, een op plaat welgekomen halve ballad, werd als eerste bis door een losgeslagen punkmolen gedraaid. Daarop volgde nog een uitzinnig “GFY” als finale klap, nog iets sneller, harder en luider dan al hetgeen eraan voorafging.
We gaan het blijven herhalen, de beste punkrock komt dezer dagen uit het verre Australië, met deze uitgelaten bende als voortrekkers. Amyl & The Sniffers staan voor de rest van de zomer en het najaar op zowat alle belangrijke festivals op de planeet, en dat is volkomen terecht. Ook Rock Werchter moet eraan geloven, daar zullen Amy en haar gevolg fungeren als een welgekomen muilpeer zijn op het bakkes van al die tieneridolen, r&b zangeresjes, kindsterretjes en halfbakken popartiesten.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7874-amyl-and-the-sniffers-30-06-2025?Itemid=0
Organisatie: Aéronef, Lille
High Hi - Great Gigs in The Park 2025 – De stap van veelbelovende band naar de Grote Doorbraak
In de laatste rechte lijn biedt de organisatie van Great Gigs in The Park ook een podium voor bands die groeien en kunnen doorbreken. Neem nu High Hi (*****) die ons in 2022 op de Lokerse Feesten doorheen schudde in de Club om de avond af te sluiten. "De samenzang tussen drummer Dieter 'Didi' Beerten en gitariste Anne-Sophie Ooghe, en hoe ze elkaar aanvullen was gewoon magistraal. Ook de snedige riffs van Koen Weverbergh waren de moeite. High Hi is, net als ILA, een band die z'n songmateriaal in de set mooi weet op te bouwen en die verschroeiend kan uithalen. Die variërende aanpak siert en overtuigt. Te koesteren , deze beloftevolle band." , schreven we toen.
Ondertussen is er heel wat water door de Durme gevloeid. In het gezellige park van De Casino zagen we een band die niet alleen is gegroeid in aantal bandleden, maar de stap heeft gezet van veelbelovende band naar de Grote Doorbraak!
Er was op deze zondag niet zoveel volk komen opdagen, maar vanavond was het terug de moeite. Wat High Hi deed, is niet alleen van muzikaal en vocaal hoogstaand niveau, ook in entertainmentgehalte overtuigden ze. In die context zijn de twee meest spraakzame muzikanten wellicht Anne-Sophie en drummer Dieter.
Ze geven hun instrumenten voldoende ruimte, we zien vooral een sterk geoliede band, goed op elkaar ingespeeld. De twee extra bandleden zijn een enorme meerwaarde.
De grappige bindteksten en hun verbluffende spel tillen de dromerige sound naar een hoger niveau en spreekt de dansspieren aan. Het toont hoe High Hi is gegroeid intussen.
In de try-out dan worden veel nieuwe nummers voorgesteld. Het opwindende karakter in hun sound onderstreept dat ze nogal wat in hun mars hebben.
De ietwat oudere songs kregen ook een plaats in hun korte set van een uur. In een intiemer moment gaat Anne Sophie haar publiek persoonlijk opzoeken.
High Hi klinkt zelfverzekerd. In de bis worden de registers nog eens opengetrokken. Het eindigt in een muzikale wervelstorm van dromerige, groovy, snedige soundscapes.
High Hi is klaar voor het grotere werk en podia. Op Great Gigs In The Park verbaasden en overtuigden ze ons met een dromerige , broeierige, opzwepende mooie set, die wat melancholie en weemoed omfloerst. Uitbundig , opwindend als integer, intiem.
Ciska Ciska (****) is het project rond singer-songwriter Ciska Dhaenens en wordt aanzien als ‘één van de hypes van 2025’. De single “Biotope” klinkt mooi. In Sint-Niklaas stonden ze met twee op het podium. "Maak je klaar voor een lach en een traan, want deze vrouw laat niemand onberoerd.", lezen we. Ciska Ciska bewandelt die dunne lijn tussen humor en bittere, uitbundig als intiem. We duimen op een beloftevolle toekomst.
Pics homepag @Tim Vermoens
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Jera On Air 2025 – 31ste editie - Knappe veelzijdigheid
Jera On Air 2025
Festivalterrein
Ysselsteyn
2025-06-26 t-m 2025-06-28
Hans De Lee
Jera On Air hoeft geen introductie meer! En echte metalcore liefhebbers hebben geen GPS nodig om naar het illustere Ysselsteyn te rijden om daar hun jaarlijkse 3-daagse muzikale citytrip te consumeren. Hoewel citytrip? Het dorp heeft amper 2300 inwoners...maar ontvangt van 26 t.e.m. 28 juni gemiddeld zo'n 10.000 tot 12.000 festivalbezoekers (met pieken tot 15.000) per dag.
Editie 31 alweer! Met een knappe en veelzijdige affiche. Met jong en hard aanstormend talent, met legendarische oudgedienden en met actuele toppers uit de hele wereld. En tenslotte met lekker weer.
Kortom, alle ingrediënten aanwezig om een heerlijk vers menu aan hardcore, metalcore, punkrock en aanverwanten te serveren. Inclusief een paar opmerkelijke side dishes. Smakelijk!
dag 1 – donderdag 26 juni 2025
Donderdag was het vooral uitkijken naar Bullet For My Valentine en in de aanloop daar naartoe proberen een interessant parcours af te leggen van bands die op 6 podia,uiteraard, hun afspraak met de fans niet wilden missen.
Teenage Bottlerocket (US) is bijna continu op toer en wisselt periodes in Europa af met concertreeksen in US/Canada en all over the globe. Het sympathieke 4-tal speelt in een rotvaart pur sang punkrock nummers van maximaal 2 minuten. En ze doen dat graag! En goed! Het is altijd uitkijken naar de klassiekers “Skate or Die”, “Bigger Than Kiss” en “Radio” maar deze keer ook naar nieuw werk van de te verschijnen schijf 'Ready to Roll' (release 12 september). De singles “She's the Shit” en “Post Mortem Depression” laten nu al het beste vermoeden voor het 9de studioalbum.
Kim Dracula is totaal andere koek. Hun recente doortocht op Graspop leverde vooral positieve commentaren op. Dit gekke gezelschap uit Australië serveert, onder leiding van een zekere Samuel Wellings, een ongebruikelijke mix van metal(core) met funk en, jawel!, jazz en salsa geluiden. Het was toch even wennen toen op de festivalweide plots saxofoonklanken te horen waren. De band verwierf vooral via TikTok en Youtube enige bekendheid en het coveren van Paparazzi van Lady Gaga deed ook wel zijn (verhoopte) werk.
Intussen tellen eigen nummers als “Killdozer” en “Make Me Famous” miljoenen views en doet mister Dracula vooral denken aan een jonge Marilyn Manson. De genoemde nummers sloten een sterke set op Jera af met de nodige respons van een eerder jong publiek. Benieuwd of dit een kortstondig muzikaal fenomeen zal blijken of kan uitgroeien tot een vaste waarde aan het hedendaags (shock) rock firmament.
Sinds 2012 maakt Polaris uit Sydney metalcore met een eigen twist. Opener “Nightmare” van de laatste CD 'Fatalism' zet meteen de toon, intense en technische hardcore met straffe vocals, gepaste breaks en hier en daar wat progressieve stukken. Frontman Jamie schakelt heel soepel van emo vocals over naar felle screams en agressieve uithalen, de song “All of this is Fleeting” is daar een mooi voorbeeld van. De set wordt hoofdzakelijk opgebouwd rond het beste van 'Fatalism' en als afsluiter knalt het logische “Inhumane” uit de speakers.
Hoogtijd voor een vette portie smerige rock'n'roll recht uit de plaatselijke garage en helemaal in de traditie van de Nederlandse vaandeldragers Peter Pan Speedrock : dames en heren, hier is Tankzilla! Een powerduo dat bestaat uit Peter van Elderen himself en Marcin Hurkmans (Wolfskop) op drums. Een fantastisch ruige sound waarbij beide rockbeesten het beste lawaai (re)produceren van hun debuutplaat 'Tankzilla'. De Sparrow zaal davert op zijn (houten) grondvesten en bereikt een kookpunt met deze uiterst gesmaakte lokale stonerrock prestatie.
De Duitsers van Heaven Shall Burn draaien intussen zo'n 30 jaar mee in het metalcircus en lanceerden, na meer dan 5 jaar, onlangs een 10de full album 'Heimat'. Hun snedige metal wordt in Ysselsteyn ingeluid met een grave intro vol beats maar daarna is het onmiddellijk volle gas pedal to the metal.
Mijn god wat een explosieve start is me dat. Het publiek reageert al even furieus en zet een niet aflatende reeks van circle pits in. Tussen de geluidsmuur van nummers denkt de zanger te weten dat dit hun eerste passage op Jera is en in die optiek willen ze absoluut een goede indruk maken. Nieuwe nummers zoals “My Revocation of Compliance” worden afgewisseld met meerdere parels uit het verleden en een cover van Edge of Insanity. “Endzeit” luidt letterlijk het einde van het optreden in, een klassieker van een klasse band.
Ik zag in 2018 op Graspop Zeal & Ardor voor het eerst aan het werk. Het was toen een vreemde eend in de bijt die net de opvolger voor hun verrassende debuutplaat 'Devil is fine' hadden ingeblikt. De belangstelling was toen al groot (deels uit nieuwsgierigheid) om deze avant-garde muzikanten aan het werk te zien. Hun ongebruikelijke combi van (black)metal met gospel en (afro)roots elementen sloeg aan en achter opperhoofd Manuel Gagneux bleek een muzikaal multitalent schuil te gaan die vastberaden zijn muziek op de kaart wou zetten.
Intussen zijn we 7 jaar en nog eens 2 albums verder. De belangstelling in dit heerschap is nog altijd even groot. Zowel hun fanbase als hun roem is met de jaren alleen maar toegenomen, de muziek wat minder vernieuwend maar nog steeds van een zeer hoog niveau en live altijd een totaalbeleving.
Op Jera was de Hawk tent veel te klein om alle gegadigden een plaats uit de zon te bieden. Op het podium 6 monniken in zwart gewaad en kap op. Het knappe ritueel wat volgde was van een heel straf niveau. Een muzikale hoogmis met meerstemmige vocalen (Gangneux en 2 companen) en topmuzikanten die een unieke blend produceren van rock en metal, gekruid met soms bezwerende zangpartijen (deels in Latijn), ritmische drums, eigenzinnige songstructuren en waanzinnig mooie en forse uitbarstingen van muzikaal lef en talent.
De band kwam, zag en overwon! Met als apotheose ondermeer “Götterdämmerung” en het geweldige lijflied “Devil is Fine”. De ovatie en luidkeelse waardering die vanuit het publiek volgde verraste de frontman en zijn band maar deed ook zichtbaar enorm veel deugd.
Wat mij betreft het optreden van de dag!
En dan mocht The Ghost Inside de honneurs waarnemen. Voor de (tragische) geschiedenis van de band en de formidabele comeback verwijs ik graag naar meer gespecialiseerde websites. Muzikaal gaat het de band sinds 2019 terug voor de wind en scheren ze als vanouds hoge toppen in hardcore middens.
Het 5-tal uit Californië brengt al 20 jaar kwalitatieve metalcore met een melodieus randje. Op Jera was de belangstelling groot en werd uitgepakt met aardig wat vlammenwerpers en beeldschermprojecties om het optreden kracht bij de zetten. Nochtans was de uitgebalanceerde setlist meer dan voldoende om de aanwezig fans in overdrive te krijgen.
De beste nummers uit de laatste 4 full cd's van de band vormden een solide basis om crescendo de eindspurt in te zetten. Van “Earn it” met knappe dubbelzang over “Pressure Point” en het gekende “Out of Control” tot het sluitstuk met ondermeer “Aftermath” en “Engine 45”.
The Ghost Inside bewees op overtuigende wijze nog steeds aan de top van het genre mee te draaien en daar kunnen we alleen maar dankbaar voor zijn.
De grote finale van de eerste festivaldag brak aan om 23u45 en de eer om het hoofdpodium af te sluiten viel dit jaar te beurt aan Bullet for my Valentine. De carrière van deze Welshmen is al zo'n 27 jaar aan de gang en hun debuutplaat 'The Poison' kwam precies 20 jaar geleden uit.
Het album betekende meteen de doorbraak voor het (heavy) metal gezelschap uit Bridgend en luidde een wereldwijd succesverhaal in.
Om de blitzstart van dit verhaal nog eens over te doen en te vieren met het publiek werd besloten om ‘The Poison’ live integraal te spelen en de fans van het eerste uur terug mee te nemen naar 2005. Ze mochten eerder dit jaar het kunstje al eens opvoeren in de Lotto Arena en op Graspop. Telkens met degelijke concerten maar (althans wat mij betreft) zonder echte uitzonderlijke hoogtepunten of memorabele momenten.
Het was op Jera niet anders. Sterke performance, goede songs, strak op elkaar ingespeelde muzikanten, vocaal dik in orde...en toch steeds het gevoel dat er iets ontbrak om van een onvergetelijk concert te kunnen spreken. Al zagen heel wat fans vooraan het podium het allicht anders en beleefden ze de tijd van hun leven.
Hoogtepunten als “Tears don’t fall” en “Hit the Floor” werden moeiteloos meegebruld en toen op het einde van de set de debuutplaat letterlijk was uitgespeeld, schoot er gelukkig nog voldoende tijd over om de enthousiaste menigte verder te vermaken met recentere nummers. Met het gekende “Your Betrayal” en het slotnummer “Waking the Demon” mocht Bullet for My Valentine met opgeheven hoofd het podium verlaten.
Heel solide en goede show, zonder evenwel te flitsen.
En dat is meteen ook een bondige samenvatting voor de ganse (eerste) festivaldag op Jera 2025.
dag 2 – vrijdag 27 juni 2025
House of Protection was voor mij een nobele onbekende maar palmde met veel overtuiging rond 14u het grote Vulture podium helemaal in. Het duo uit Los Angeles speelt een soort electro core, crossover metalcore met hier en daar wat punkinvloeden, wat emo stuff en veel intensiteit. Het geheel klonk best wel solide en aanstekelijk. The Prodigy was nooit ver weg in de sound die ze live brengen.
Veel platenwerk hebben de kerels nog niet uit maar op Red Bull Records verschenen recent (2024 en 2025) 2 EP's : ‘Galore’ en ‘Outrun You All’.
De vrij korte set bestond hoofdzakelijk uit het beste werk van deze 2 EP's. “Fuse” en “Fire” zijn 2 muziekstukjes die me zijn bijgebleven en vooral “It's Supposed to Hurt” zat knap in elkaar.
Een status als The Prodigy zullen ze wel nooit bereiken maar mits veel muzikale boterhammen zit er zeker nog groeimarge in deze band.
Het Australische orkest Northlane ontstond in 2009 en heeft sindsdien 6 studio albums uit en enkele live registraties. Hun moderne metalcore is niet de meest toegankelijke binnen het genre en ze houden hier en daar wel van een experiment maar het geheel is toch zeer genietbaar en technisch sterk werk. Hoewel de techniek hen net nu bij aanvang van het concert even in de steek liet, nadat eerst de Bomfunk MC's met “Freestyler” de band op het podium introduceerde.
Gelukkig was het euvel snel verholpen en kon frontman Marcus Bridge (getooid in een kostuum dat zomaar aan de Antwerpse Modeschool kon ontworpen zijn) definitief de set op gang brengen. Het publiek reageerde in eerste instantie nog vrij tam maar bij het inzetten van “4D” en “Bloodline” ontstond er vooraan alsnog de nodige beweging. De subtiele electrogeluiden op de achtergrond zorgden voor een extra dimensie bij al het gitaargeweld en zetten de sterke composities meermaals mooi in de verf.
Slotnummer “Clockwork” is hiervan het beste bewijs en maakt duidelijk dat Northlane een vaste plaats heeft afgedwongen in de populaire metalcore scene.
Als intermezzo pikte ik snel enkele songs mee van Driveways, een onversneden punkrockgezelschap uit Boston. Leuke en energieke composities met telkens een poppy 'meebrulrefrein' zoals het hoort...Het deed me soms denken aan een ongeraffineerde versie van Blink 182 in hun beginjaren. Echter, als de drummer enkele zanglijnen voor zijn rekening nam, klonken toch ook behoorlijk wat hardcore invloeden door in de muziek van Driveways heen.
Het publiek reageerde zeer positief en de band bedankte uitvoerig voor zo'n warm onthaal tijdens hun eerste tour in Europa.
Caskets mocht in de Vulture tent aan de slag en trok meteen de aandacht met een Bon Jovi intro. Het heerschap uit de UK was op Jera de zoveelste band die moderne metalcore/emocore als specialiteit heeft gekozen en in het kielzog van While She Sleeps, sinds 2018 probeert zoveel mogelijk fans te bereiken. Absoluut geen slecht optreden en best wel veel bijval bij de festivalgangers maar mijn inziens is hun sound niet kenmerkend genoeg om boven de grijze middelmaat uit te steken.
Het nummer “Glass Heart” is nog de meest verdienstelijke poging om beter dan gemiddeld te scoren en een eigen typisch geluid neer te zetten.
Enige tijd geleden kondigde de heren van Stray From The Path hun afscheid aan. Na meer dan 24 jaar en 11 albums vinden ze het zelf welletjes geweest en eind 2025 doen ze onherroepelijk de (hardcore) boeken toe. De band bouwde al die jaren een stevige live reputatie op en genoot veel aanzien bij de collega's in het circuit. Ze konden al die tijd tevens rekenen op een trouwe fanbase maar braken vreemd genoeg nooit echt door bij het grote publiek. Allicht door steeds consequent en koppig hun eigen ding te doen en muzikaal immer furieus voor de dag te komen, zonder ook maar de minste commerciële toegift in hun songs te laten sluipen, bleef de grote erkenning uit maar kunnen ze met opgeheven hoofd zeggen nooit te zijn gezwicht voor de 'businessbelangen' die zich in het genre onvermijdelijk hebben ontwikkeld.
Dus alle respect voor Andrew Dijorio en zijn kornuiten en hoedje af voor hun recentste meesterwerk 'Clockworked' dat eind mei werd uitgebracht. Die laatste muzikale worp is weer een knaller van formaat : explosief, bruut en rauw, met tonnen energie en met een scherpe groove die soms aan RATM doet denken...
De set op Jera was navenant. Lekker wild op en voor het podium met de opzwepende Andrew als katalysator. Hij vroeg letterlijk om wat 'chaos' te bouwen. Het publiek bedankte met een 4-voudige circlepit rond de forse metalen pilaren die de tent horen recht te houden.
In de set was er (uiteraard) veel aandacht voor nummers van laatste album 'Clockworked'. Opener “Kubrick Stare”, “Shot Caller” en de titelsong (zowel op cd als live gebracht met support van Florent Salfati van Landmvrks) klonken 'fris' en toch typisch SFTP.
Tussendoor was plaats voor enkele oudere nummers zoals het geweldige “Chest Candy” en tenslotte de klassieke eindspurt met het gewaardeerde duo “Guillotine” en “First World Problem Child”.
Conclusie : Stray From The Path stelt nooit teleur! De band zal oprecht gemist worden.
Landmvrks is hot. Zeer hot. De 5-koppige metalcore bende uit Marseille bestaat ruim 10 jaar maar heeft vooral het laatste jaar een enorme stap voorwaarts gezet en een ongekende populariteit opgebouwd bij liefhebbers van het genre.
Het straffe 4de album 'The darkest place i've ever been' (uit sinds april 2025) bezorgde ongetwijfeld de steile opgang van Landmvrks nog een laatste boost en dropte hen definitief tot het absolute topkransje van de hedendaagse metalcore groepen.
Het moet gezegd, die laatste langspeler is echt een meesterwerk waarop Landmvrks verder hun eigen stijl uitdiept en tot in de puntjes afwerkt. De unieke mix van agressieve stukken die moeiteloos overgaan in zeer melodieuze refreinen of strepen authentieke Franse rap resulteren in een knap staaltje van muzikaal vernuft dat om de één of andere reden een massaal groot publiek aanspreekt. Het ogenschijnlijk gemak waarmee zanger Florent Salfati de verschillende zangstijlen combineert draagt uiteraard ook bij tot het huidige succes. Bovendien spreekt de Fransman een bijna accentloos en perfect Engels.
Benieuwd of ze hun sterke prestatie van vorige week op Graspop nog eens konden overdoen in Ysselsteyn. Het antwoord is kort en bondig JA!
De set zat vrijwel identiek in elkaar en opende opnieuw met de knaller van een single “Creature”, een ijzersterk epos dat alle hierboven opgesomde Landmvrks ingrediënten bevat. Wat een visitekaartje als opener!
Tijdens het daaropvolgende “Death” mocht zanger Andrew van Stray From The Path de gelederen (vocaal) komen versterken. Niet verwonderlijk was dat vooral de songs van de laatste CD keer op keer hoogtepunten vormden in het wervelende optreden.
“A Line in the Dust” en vooral het loeiharde “Sulfur” maakten indruk en konden rekenen op een gigantische respons vanuit de overvolle tent.
Jammer dat precies dan zich een vervelende onderbreking in de set voordeed door niet nader genoemde technische problemen. Het haalde kortstondig de vaart uit het concert en zorgde er allicht ook voor dat hierdoor het akoestische stuk van Florent, op Graspop wondermooi gebracht, helaas werd geskipt.
Gelukkig was het mankement snel vergeten en kon de geweldige sfeer weer naadloos aansluiten dankzij het wervelende en venijnige “Lost in a wave”.
Stilaan werd naar een apotheose toegewerkt van een te korte set. Het wondermooie en relatief ingetogen “Blood Red” was de ideale lead out voor het energieke “Self-Made Black Hole” (enkel terug te vinden op de speciale Complete Edition van 'Lost In The Waves) als afsluiter van een machtig concert.
Alvorens aan te zetten richting Eagle tent, voor het gerenommeerde While She Sleeps, wilden we kort een impressie opdoen van 2 andere bands die live mogelijks voor vuurwerk zouden zorgen : enerzijds Nasty (BE) en anderzijds Nothing More (US). De (chauvinistische) keuze viel uiteindelijk op de eerste band en die keuze zou achteraf de juiste blijken.Het was namelijk vooral Nasty dat live gensters sloeg met hun vette, snelle en gemene hardcore. We mogen best trots zijn op deze landgenoten en de manier waarop ze al 20 jaar met succes hun eigen pad volgen en daarvoor veel credits krijgen in de scene.
Na een intro in ware 'gabber' stijl breekt meteen de oorlog uit en vuurt het combo kwistig muzikale raketten af in hun publiek. Check bij gelegenheid het nummer “Total Domination”, een splinterbom van een dikke minuut. En “At War with Love”, ruim 3 minuten terreur die goed samenvat voor welke sound Nasty staat en waarom ze dit jaar ook maar mooi op de affiche van Hellfest prijkten.
While She Sleeps uit Sheffield draait al meerdere jaren mee aan de top van de metalcore society en stelt live nooit teleur. Het was op de 2de festivaldag duidelijk de publiekslieveling (hoewel Landmvrks hen toch wel close op de hielen zat) en de grootste tent van Jera stond al voor aanvang van hun passage afgeladen vol.
De indrukwekkende podiumopbouw en de imposante geluidsmuur lieten niets aan de verbeelding over. While She Sleep was gekomen om te knallen. Hoewel de setlist weinig verrassend was, kon het optreden toch boeien van begin tot eind.
De band weet intussen hoe het publiek van meet af aan mee te nemen op een intense trip en kan daarvoor buigen op een resem songs die heel goed gekend zijn bij de liefhebbers van metalcore. Frontman Lawrence Taylor zorgde voor het dagrecord aan crowdsurfers en surfte tijdens “Four Walls” zelf een potje mee. Het nummer zorgt telkens voor één van de hoogtepunten tijdens een While She Sleeps gig!
Maar zoals gezegd hebben ze wel meerdere songs van dit kaliber. “Silence Speaks” en het fantastische “Anti-Social” brengen gans de tent in beweging. Een speciale vermelding voor Stray From The Path volgt en klinkt oprecht.
Wanneer het eindschot wordt ingezet blijkt de band iets te weinig met het strakke tijdschema te hebben rekening gehouden en bijgevolg moeten ze vrij onverwacht de show stopzetten en snel plaats maken voor het volgende concert. Beetje jammer, maar we onthouden toch vooral een sterke prestatie van de band en kijken met ongeduld uit naar het uitbrengen van een nieuw album, als opvolger van het sublieme ‘Self Hell’ dat uitkwam eind maart 2024.
Wie kent de legendarische Sex Pistols niet? Gelieve het terrein nu te verlaten. Welnu deze pioniers van de punk die in 1977 hun enige en baanbrekende album ‘Never Mind The Bollocks, Here's The Sex Pistols’ uitbrachten, touren weer de wereld rond. De recente reünie had wel wat voeten in de aarde want het gekende opperhoofd van weleer Johnny ‘Rotten’ Lydon (momenteel nog steeds actief PIL leider en altijd goed voor gekke bekken of boude uitspraken) wilde helemaal niet meewerken en uitte zich vrij negatief over de plannen van de overige originele leden (Matlock, Jones en Cook) om terug op te treden.
En nonkel Johnny werd al helemaal boos toen hij hoorde dat éne Frank Carter hem (noodgedwongen) zou vervangen. Anger is an energy, weet je wel?
Maar het trio zette door en de tour werd groter dan ze ooit gedacht hadden en Dhr. Carter (check zijn eigen bands Frank Carter & The Rattlesnakes en Gallows) klaarde volgens insiders blijkbaar behoorlijk de klus aan de microfoon.
Benieuwd wat het live zou geven in Ysselsteyn. De publieke belangstelling was alvast niet overrompelend. Wat volgde was volgens mij een verdienstelijke poging om de gloriedagen van de punkperiode terug op te roepen maar een poging die eerlijk gezegd zijn doel volledig miste. Het is naar mijn bescheiden mening namelijk niet mogelijk die unieke periode te herbeleven, noch de energie, boosheid en rebellie, die zo typerend was in die tijd en die de punkbeweging zo kenmerkte, terug tot leven te brengen.
Wat mij betreft was het optreden van de Sex Pistols om die reden dan ook een teleurstelling. 3 sympathieke vrij statistische punkopa's die zonder veel vuur en bezieling hun oude nummers nog eens mogen spelen en een zanger die zijn stinkende best doet om de boel wat op te zwepen maar de generatiekloof met zijn bandleden niet geloofwaardig kan toedichten en al evenmin de grillige originele frontman en diens bijhorende attitude en typisch stemgeluid, kan evenaren.
Al van bij opener “Holidays in the Sun” was duidelijk dat dit geen memorabele avond ging worden. Het publiek reageerde vrij mak en aanvankelijk was Frank Carter niet veel van zeg. Na enkele nummers sprong de zanger het podium af en posteerde hij zich tussen het publiek om van daaruit verder zijn ding te doen. Het mocht amper baten. “Pretty Vacant” klonk minder snel, minder scherp en minder snedig als het origineel. Pas bij het inzetten van “God Save The Queen” en het vervolg “No Fun” kwam er toch wat schwung in de performance, hoewel de historische intensiteit van eind de jaren '70 op geen enkel moment gevoeld werd.
Het einde van de set zou logischer wijze bestaan uit “My Way” en de ultieme punkklassieker “Anarchy in the UK”, maar toen was ondergetekende reeds onderweg naar de uitgang om na een vermakelijke 2de festivaldag zijn slaapplaats op te zoeken.
De Sex Pistols doen over enkele weken De Lokerse Feesten aan. Het is hen van harte gegund om daar een prestatie neer te zetten die toch iets meer tot de (authentieke punk) verbeelding spreekt. Zou mooi zijn. En dat in mijn geboortestad. Fingers crossed!
dag 3 – zaterdag 28 juni 2025
Wanneer we iets na 13u voor de 3de en laatste keer arriveren op de festivalweide is het al behoorlijk warm. Op de achtergrond horen we Dead By April een verdienstelijke poging doen om op dit vroege uur de aanwezige fans min of meer wakker te schudden en mee te krijgen in hun 30 minutes of fame op het Vulture podium.
Smash into Pieces is in thuisland Zweden een zeer gekende naam. Sinds vele jaren doet de band ook haar stinkende best om buiten de eigen landsgrenzen een zo groot mogelijk publiek te bereiken met hun commerciële sound van rock en metal.
In de eerste plaats wordt gemikt op het enorme potentieel in de US voor dergelijke rockmuziek, maar ook Europa wordt intensief bespeeld. Zo stond de band eind vorig jaar nog in de Casino, Sint-Niklaas en onlangs op Graspop, Dessel.
De muziek van Smash into Pieces deed me in Ysselsteyn wat denken aan Five Finger Death Punch, maar dan eerder een 'light' versie. Tijdens de set speelde het visuele aspect ook een belangrijke rol. De vlammenspuwers deden overuren en vooral drummer 'Apoc' trok heel wat aandacht naar zich toe met zijn Star Wars-achtige pak en dito masker met kleurrijke ledverlichting. Tijdens een voorspelbaar solomoment deed hij zelfs een extra poging om tot 'man van de match' te worden verkozen.
Het geheel klonk zeker niet slecht en zanger Chris heeft best wel een veelzijdige en passende stem voor deze commerciële vorm van metal maar de meeste nummers waren inwisselbaar en de set kende daarom geen echte uitschieters of hoogtepunten. Als we dan toch 2 nummers willen aanhalen die iets langer bleven 'hangen' en tevens de meeste respons opwekten voor het podium dan kiezen we voor “Heroes are calling” en slotnummer “Six Feet Under”.
Vlug een glimp opvangen van Terminal Sleep, net als vele bands op de affiche, afkomstig uit Australië. Al veel lovende commentaren gehoord van deze vrij 'nieuwe' sensatie in hardcore land en benieuw wat ze live voorschotelen. Van de eerste seconde is vrij duidelijk dat Terminal Sleep staat voor loodzware en keiharde hardcore. Vlijmscherp, onmeedogenloos en als ruw beton knalt de band door de speakers.
Vooral frontdame en brulboei Bec Thorwesten drukt haar stempel op het massieve geluid. De zangeres heeft haar naam niet gestolen en bekt letterlijk iedereen zonder tegenstand naar huis met haar furieuze strot. Zelden gezien wat die uit haar keel tovert. En het publiek? Die lusten deze brok energie wel! Vooraan het podium gaat het er lekker wild aan toe en wordt deze extreme hardcore intens gevierd.
Niet voor doetjes deze Terminal Sleep.
In de immense Eagle tent mocht een zekere Freddie Dredd zijn kunsten komen etaleren op een veel te groot podium. Het contrast met ondermeer Terminal Sleep kon niet groter zijn. De Canadees die vooral via Tiktok zijn bekendheid verwierf bleek uit een genietbaar hiphop vat te tappen. Samen met de gebruikelijke DJ die voor de beats en samples instaat en een compagnon die zorgt voor de nodige vocale ruggensteun zet Freddie een coole set neer die voor een frisse afwisseling zorgt met het vele gitaargeweld dat de timetable van vandaag siert.
Van de horror elementen en experimentele stukken die soms deel uitmaken van de clips en visuals van Dhr. Dredd, blijft live evenwel niet veel over.
Eerder een braaf en smooth concert. Aangename kennismaking.
Ook Poppy (US) had ik nooit eerder live aan het werk gezien en kende ik nauwelijks. Het internet (who else?) leerde me dat het hier ging over een jongedame die en het verleden inderdaad vooral popmuziek voortbracht maar gaandeweg metal en aanverwante harde genres infiltreerde in haar songs. Een samenwerking in 2024 met de band Knocked Loose resulteerde in het nummer “Suffocate” en leverde haar definitief de nodige credibiliteit op.
Op Jera stond de Vulture tent in elk geval heel goed gevuld van bij de aanvang van het concert. De start liet alvast weinig aan de verbeelding over en maakte snel duidelijk dat we geen popmuziek gingen voorgeschoteld krijgen.
We kregen daarentegen een stevige potpourri van moderne rock, metal en hardcore op ons bord. Weliswaar met een vrouwelijke toets en met soms heel lieve zangpartijen van Moriah Rose Pereira, maar evenzeer met onverwachte en venijnige uithalen van diezelfde deerne.
Het geheel klonk als een veelzijdige en afwisselende set met muzikale uitersten die wonderwel in elkaar overvloeiden.
Absolute hoogtepunt zat logischer wijze in de staart van het optreden met “New Way Out” het meest succesvolle nummer (lees 'veruit meeste views') tot dusver van deze artieste.
Gelukkig blijven ze bij Jera ook elke editie voldoende old school authentieke punkrock programmeren en zo mocht het gekende orkest Good Riddance (Santa Cruz, US) zijn opwachting maken. Of die mannen nu in een klein zaaltje spelen of op een groot festivalpodium, ze geven altijd de volle pond en maken van elke show een party.
Aan ervaring en fans geen gebrek als je weet dat ze startten in 1986 en intussen met succes 9 studio albums afleverden.
De set is dan ook een bloemlezing uit al deze albums met af en toe een cover of ode aan een band waar ze naar opkijken.
Het publiek reageerde enthousiast, mensen stonden veel verder dan het tentzeil reikte. De meest recente single “No more system to believe” klinkt vertrouwd en kondigt hopelijk een sterke 10de plaat aan.
Thrice pakt het opvallend eenvoudig en puur aan. Geen backdrop, flashy projecties, weinig of geen smalltalk maar de muziek die spreekt. Muziek die trouwens moeilijk in een vakje te duwen is en zeer intens, ongepolijst, wars van trends en vol overgave wordt gebracht. Noem het melodieuze (post) hardcore, progressieve rock met punk invloeden, maakt eigenlijk niets uit, het klinkt heel oprecht en bij wijlen daarom ook best breekbaar.
Pareltjes die me vooral bijgebleven zijn van het Jera concert zijn “Hurricane” en “Black Honey”, niet toevallig 2 nummers van het straffe album 'To be everywhere is to be nowhere'.
Naar het einde van een geslaagde 31ste editie toe kondigden zich zaterdag vanaf ongeveer 19u nog een aantal fameuze kleppers en niet te missen shows aan.
Het optreden van Refused bleek (net als bij Stray From The Path) een afscheid in te houden. De Zweedse band die actief is sinds 1991 kondigde enig tijd geleden immers hun definitief afscheid aan. Allicht hebben de gezondheidsproblemen van zanger Dennis Lyxzen de beslissing om te stoppen sterk beïnvloed. De man overleefde in 2024 een zwaar hartfalen. Reden te meer om een laatste keer live te genieten van hun typische hardcore en punk creaties en de heren warm uit te wuiven.
Het moet gezegd, het 4-tal o.l.v. Dennis speelde zo strak als een lycrapak en met de nodige serieux. Op het podium wapperde op de achtergrond een Palestijnse vlag en de frontman liet ook duidelijk zijn mening horen over het conflict in Gaza.
Muzikaal was er absoluut niets aan te merken op de prestatie van Refused, het merendeel van de set was, zoals zelf aangekondigd, opgebouwd uit songs van het gevierde album 'The Shape of Punk to Come'. Afsluiter “New Noise” kon rekenen op massale respons van de fans en luidde krachtig het einde van een mooie carrière in.
Stick To Your Guns is nog zo'n band die helemaal geen uitleg meer hoeft. Amerikaanse hardcore op z'n best. En met zanger Jesse Barnett één van de beste stemmen en meest energieke frontmannen uit het hele genre in de gelederen.
De band had eerder die dag nog op een festival gespeeld in Duitsland maar daar was op het podium alvast niets van te merken. Zoals de traditie het wil ging de show weer van start met A-Ha's “Take on me” om dan te ontploffen in een kleine 45 minuten geweldige medley van fantastische hardcore 'hits' die iedereen, danig opgezweept door Jesse, moeiteloos kon meebrullen en tegelijk de crowdsurfers een handje helpen richting podium.
Onmogelijk om een hoogtepunt aan te duiden of een song te kiezen die eruit sprong. “Invisible Rain”, “What choice did you gave us?”, “Married to the Noise”, “Amber”,...stuk voor stuk luide meesterwerken met die kenmerkende STYG-vibe. Afsluiter “Against Them All” zorgde voor de ultieme kroon op het werk en resulteerde in het luidste sing along moment van Jera 2025.
Als je als band mag openen voor Metallica moet je toch iets bijzonders in je mars hebben. De eer viel onlangs Knocked Loose (naast Gojira) te beurt en maakte de band nog gekender en populairder dan ze al waren. Het 5-tal uit Kentucky (US) timmert al 12 jaar aan de weg en plukt daar de laatste jaren duidelijk de vruchten van.
Hun muziek is nochtans van de ruige en brute soort, hardcore volgens het boekje maar met verschroeiende breaks, meedogenloze versnellingen en een zanger die het hele spectrum beheerst van 'cleane' vocals tot grunts, schelle uithalen en felle brulpartijen. In Ysselsteyn trekt Knocked Loose van bij het begin een geluidsmuur op die gans het dorp een uurtje uit de slaap houdt. Het zal de fans worst wezen, ze genieten volop van hun geliefkoosde lawaai en gaan los op nummers als opener “Blinding Faith”, het recente “Suffocate” ft. Poppy en helemaal op het eind “Everything is quiet now”.
Denzel Curry verwacht je niet meteen als (bijna) afsluiter van een hardcore festival. Het is op z'n minst gezegd een vrij gedurfde en opmerkelijke zet van het Jera team. Maar de ervaren rapper uit Florida weet wel beter en heeft al andere varkentjes gewassen. Zonder schroom en met t-shirt van Terror aan (de populaire band die gelijk met hem speelt in een andere tent) neemt hij als laatste artiest het Vulture podium in nadat hij uitvoerig is aangekondigd door zijn meegereisde DJ.
In eigen land is de hiphop ster een gevierd en gewaardeerd performer, in Europa liggen de kaarten voorlopig iets anders maar kunnen shows als deze snel ook hier zijn populariteit een impuls geven.
Met het gekende recept van opzwepende beats, samples en ritmes waarover Dhr. Curry, aan een moordend tempo, een lawine aan slagzinnen, slang en vloeken debiteert, steekt de zelfzekere rapper al vlug alle toehoorders in zijn broekzak.
Alle nummers worden professioneel doorspekt met 'bitches', hands up' 'Jera in da house', 'jump' etc. Het nummer dat het meest indruk maakt is het fantastisch groovy “Clout Cobain” (bekijk de videoclip maar eens), een geniale oorworm die duidelijk verwijst naar de zelfmoord van Kurt Cobain en die Denzel sinds 2018 de nodige bekendheid opleverde.
Ik had graag ook Denzel's interpretatie van “Bulls on Parade” van RATM meegepikt maar dat zal voor een volgende gelegenheid zijn.
Turnstile was de absolute headliner en terechte afsluiter van de 31ste Jera on Air. De band speelde de avond voordien een memorabele show in een lang vooraf uitverkochte AB in Brussel.
Het 5-tal uit Baltimore US creëert al sinds 2010 consequent hun eigen muziek die sterk aanleunt bij hardcore en punk maar die zich toch ontegensprekelijk onderscheidt van alle andere bands uit deze genres. Het is vooral de veelvuldige verwijzingen en invloeden uit pop, rock en funkmuziek die in hun songs verwezen zitten, die hun geluid zo uniek maakt. En het aparte stemgeluid van lead vocalist Brendan Yates doet daar nog een schepje bovenop.
De grote doorbraak kwam er met het album 'Glow On' en de fantastische single “Blackout”. In 2023 tourde Turnstile als support voor Blink 182 en volgde een nominatie op de Grammy Awards voor beste rocksong en beste rock performance. Sindsdien is het alleen maar verder bergop gegaan en bereikte de band een absolute topstatus.
Op Jera was het hek meteen van de dam want titelsong “Never Enough” van de recentste langspeler knalde als opener heerlijk uit de speakers. Wat een binnenkomer! En wat een respons vanuit het publiek. Er heerste een zalige vibe tussen muzikanten en fans en Brendan bespeelde het publiek met veel bravoure.
De hoofdmoot van de set bestond uit nummers van de 2 laatste full albums, hier en daar aangevuld met enkele oudjes zoals “Real Thing” en “Drop”.
Het was uiteraard wachten op de echte finale om het Turnstile feest compleet te maken. Net als in Brussel eindigde de set met “Mystery” , persoonlijke favoriet “Blackout” en “Birds” waarbij een hele resem fans, op vraag van Dhr. Yates, het podium opklommen om samen met de bandleden een wervelend einde te maken aan een dijk van een show!
Op naar de zaalshow van Turnstile in AFAS (Amsterdam, 10 november 2025).
En wat ons betreft op naar Jera on Air editie 32! Tot eind juni 2026 is het aftellen en nagenieten van de fijne concerten van deze editie.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7625-jera-on-air-2025?Itemid=0
Org: Jera On Air
Fischer-Z - Great Gigs in The Park 2025 - Eigenzinnige set vol verrassingen
Ze worden in één adem genoemd met bands als Depeche Mode en The Cure. Het klinkt weliswaar muzikaal anders, deze Fischer-Z (****), een band die in de smaak viel bij de doorsnee new wave en punk liefhebbers. Hun album 'Red Skies Over Paradise' (1981) is tot nog steeds een klassieker die generaties verbindt.
Van de originele bezetting schiet enkel nog boegbeeld John Watts over, maar de man laat zich steeds omringen door gelijkgestemden. Meer nog, Fischer-Z isnu, onder de vleugels van papa John Watts, gewoonweg een nieuwe band geworden.
Voor zijn nieuwste album 'Triptych' verzamelde hij vrienden en familie (o.m. zijn dochter zingt mee en zijn schoonzoon levert het nodige drumwerk). Op Great Gigs In The Park kregen we geen nostalgietrip of een jukebox concert, maar een eigenzinnige weergave van het werk van Fischer-Z, met enkele spannende, verrassende wendingen. Mooi alternatief creatief dus!
Er werd duchtig gegrasduind in de klassiekers als de nieuwe songs, die allen even doorleefd, energiek werden gespeeld. Een goedlachse John Watts heeft op zijn 70ste duidelijk een nieuwe adem gevonden, en dartelt als een jong veulen op het podium. Hij balanceert tussen nostalgie, poëzie en een maatschappijkritische blik. Want ja, in zijn bindteksten spuwt John Watts vaak zijn frustratie uit, hij krijgt er alvast de handen op elkaar.
Uiteraard mochten songs als “So Long”, “Red Skies over Paradise” of “The worker” niet ontbreken.Wat een response op deze nummers. Ook de nieuwe songs als “A Plea” gingen erin als zoete broodjes. Net als van het solo werk van John Watts, o.m. het prachtige “Angel of Gardenia” en “Head On”. Avontuurlijk spannend voor de fans als voor de band eigenlijk.
“A Hundred Wised up Monkeys” is er een volgend voorbeeld van.
Iedereen genoot van deze veelzijdige backcatalogue. De avond was compleet uitverkocht. Verschillende nummers werden verrijkt door een jonge zangeres. Haar heldere, levendige stem contrasteerde prachtig met de korrelige van Watts en voegde er dus een frisse laag aan toe.
Zijn muzikanten speelden gretig enthousiast, een soort verjongingskuur als het ware, waarmee Fischer-Z nog tientallen jaren kan doorgaan. De Fischer-Z klassieker “Marliese” sloot hun set met brio af.
Wellicht bleven de fans om enkel de hits van weleer te horen wat op hun honger, maar de brede veelzijdigheid van het oeuvre sierde en tekende de eigenzinnigheid vol verrassingen. Mooi.
Setlist: Wax Dolls - A Plea - Man in Someone Else's Skin (John Watts song) - When Love Goes Wrong - So Long - The Worker - The Wonder - Red Skies Over Paradise - A Hundred Wised Up Monkeys - Berlin - Angel of Gardenia (John Watts song) - Damascus Disco - I Smelt Roses (In the Underground) (John Watts song) - One Voice (John Watts song) - Head On (John Watts song)
Encore: Further From Love - Marliese
De jonge, veelbelovende band Salvia (****) overtuigde ons evenzeer. De formatie rond de piepjonge Nicole Selivan speelde een dromerige, zwoele, groovy set. In hun sound horen we ook wat new wave van vroeger.
Trouwens, hun singles werden hier alvast sterk ontvangen, lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97420-time-single https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98637-you-and-me-single
‘Op het kruispunt tussen Bjork en Sylvie Kreusch' …
Live kunnen we dit beamen. De bruisende stem van Nicole, haar wulpse danspasjes, de instrumentale weerhaakjes, de energie en het dromerig donker kantje sieren. Het spreekt tot de verbeelding.
Salvia is een band in volle groei en wist het publiek van de 80s aan te spreken. In het oog houden dus!
Pics homepag @Rivertown Photography
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
TW Classic 2025 – Classical bands met de ‘King Of Entertainment’, de praatlustige Robbie Williams als afsluiter
TW Classic 2025
Festivalterrein
Werchter
2025-06-28
Vincent Govaert
Op een halfbewolkte dag met 26 graden verzamelen van heinde en ver zo’n 65.000 muziekfans op dé wei van Werchter. Voor wie houdt van enkele klassieke bands op 1 podium werd hier op zijn wenken bediend.
Portland opent TWclassic met Jente Pironet en zijn magische combinatie van dromerige elektronica en indiepop. Debuteren deden ze op Humo’s Rock Rally in 2016, later waren ze ook winnaar van ‘De Nieuwe Lichting’ in 2018 en hebben al enkele jaren stevige podiumervaring. Of Portland al sterk genoeg is om een klassieker genoemd te worden op TWclassic ,dat moesten we afwachten, maar ja, ze stonden er op hun plaats met een sfeervolle start van een prachtige muzikale dag.
De vierkoppige band Lottery Winners zijn een zootje ongeregeld en zanger Thom is een grappige babbelaar: ‘shut up and play’ werd wel eens gezegd rondom mij, dat zouden we later vandaag nog horen… Robert, Katie, Joe en hun leadzanger maken er een gezellige extra opwarmer van. Ter info, hun - toch wel al - 4de album 'KOKO' verscheen 21 maart dit jaar.
Skunk Anansie mag het komende uur vullen op een ondertussen redelijk volle frontstage. Zo’n 3 maanden na hun passage in de AB staan ze hier weer in hun geliefde België. En ja, Skin ziet er weer energiek uit en om een beetje bang van te worden. Britse rock van de bovenste plank zondermeer!
De nieuwe plaat ‘The Painfull Thruth’ vermeldt ze met plezier en enkele nummers ervan krijgen we te horen, o.a. “An Artist is An Artist”. Maar natuurlijk zijn het de volgende nummers waar het iedereen om te doen is: “Charlie Big Patato”, “Because of You”, “Hedoism”, “Weak”, “Twisted” en “I Can Dream”. Afsluiten doen ze met “Little Baby Swastikkka”. We zullen haar straks nog even terugzien bij Texas.
Sinds hun uiterst geslaagd concert in de AB, Brussel is drummer Mark Richardson succesvol geopereerd, gerecupereerd en helemaal klaar voor de zomer. Op naar Duitsland en dan naar Italië.
… En dan is het tijd voor Schotland met … Texas is hier helemaal niet voor de eerste keer en ze vliegen er direct in met “I Don't Want A Lover”, “Summer Son” en “When we are Together”. Even komt Skin van Skunk Anansie op het podium voor een warme knuffel. De twee 58-jarige meisjes zijn precies dikke vriendinnen. Ze spreekt nostalgisch over haar eerste festival … in 1989 en ja het was Torhout en Werchter met o.a. Nick Cave en REM …
“Mr Hazes” volgt en afsluiten doen we met “Inner Smile”. Eén uur is kort, misschien wel te kort met deze Sharleen Spiteri en band. Maar we hebben allemaal al eens goed kunnen meezingen waardoor onze alt, bas, tenor en sopraan-stemmen klaar zijn voor het verdere verloop van deze prachtige dag.
Na een klein uurtje rust zijn we na Groot Brittannië even klaar voor Canada! Anderhalf uur Bryan Adams wacht ons nu en dat vinden we allemaal niet erg. “Kick ass” is zijn eerste nummer en jawel ‘he kicks ass’! Naast succesvol fotograaf kennen we deze man natuurlijk als goeie vriend van o.a. Tina Turner en dat zegt hij nog heel graag elk optreden. Met niet minder dan 17 albums kan hij ons gerust 3 uur lang plezieren met nummers als: “Run To You”, “18 till I Die”, “Kids Wanna Rock”, “Its’s Only Love”, …
Bryan’s papa is gestorven 5 jaar geleden, en daarvoor mogen we allemaal onze gsmlichtjes opsteken en ‘here we go’, “Shine a Light” weerklinkt. Plots horen we “Twist and Shout”, een cover van The Top Notes, toch wel een beetje vreemd.
Dankuwel weerklinkt het na “I do it for You” en ‘please give it up for the band’. En hij voegt toe ‘First and second, you’re too good to be thru’.
Na de topper & klassieker “Summer of ‘69” zegt hij dat we alles hebben vandaag, tot de zon toe. ‘Maar niet iedereen heeft het zo goed en deze afsluiter is voor hen’, “All for Love”. Puik werk alvast.
Deze topkerel zullen we op volgende edities van TW Classic nog met open armen ontvangen.
Robbie Williams sluit het voorlopig al schitterende dagfestival af. Al een hele dag hangt boven het podium een bizarre structuur met daarop RW … Die staan eens niet voor Rock Werchter maar voor de Koning van Entertainment: Robbie Williams.
Exact om 22u20 flitsen allerhande teksten op alle verschillende schermen. De toekomst van de muziek wordt besproken, met natuurlijk korte filmpjes van TikTok, waarbij zelfs Freddy Mercury eens spreekt. Het is een ware promo voor life events. En we mogen het weten: ‘What a time to be alive’ .
Achter een 30-tal microfoons verschijnt ons showbeest eerste klasse. En letterlijk zegt hij dit:
"Ik ben Robbie fucking Williams, Dit is mijn band, Dit mijn gat, Jullie kunnen maar beter goed zijn want, Ik ben fenomenaal."
En we zijn vertrokken voor een hele show vol entertainment. “Rocket” horen we; hij schiet als een astronaut in en uit de lucht schiet; het supernummer “Let Me Entertain You” volgt.
‘We moeten nu leven en even de wereld achter ons laten’, zegt hij, ‘want dit is nu de plaats om er bij te zijn’.
De ‘King of Pop’ wil hij niet zijn, dat laat hij over aan Michael Jackson, maar ‘King of Entertainment’ graag wel. Ik hoor veel gemor bij al dat praten, links en rechts hoor ik dat hij na een kwartier babbelen nu echt wel mag beginnen. Maar we mogen niet vergeten dat Robbie na COVID minder longcapaciteit heeft en dat praten nog steeds makkelijker is dan zingen. Dus laat hij bij het zingen ook liefst een kwart van de tekst over aan ons om te zingen. Maar geen nood, we zullen voldoende nummers horen, hoewel de helft er niet van hem zal zijn. De ene medley volgt op de andere, “All My Life”, “Song 2”, “Seven Natuon Army” en “Living on a prayer” weerklinken.
Even wat praten denkt Robbie opnieuw: ‘hier heb ik net een oud lief gezien uit de jaren '90, bijna niet herkend door de grote baard nu, dag Jef’!!
Op grote pancartes op het podium is te lezen: Uit ‘The Avocardian-krant: is RW the best entertainer ?’. Hij zoekt duidelijk bevestiging. Hij vraagt zich ook af of hij nog relevant is in het huidig popcircus of is hij enkel nu de dikke danser van Take That … En ‘Does Werchter welcomes the Britpop star?’ Het zijn allemaal vragen van hem, soms tot vervelends toe; hoedanook, het overgrote merendeel van de mensen vinden hem nog steeds ‘top of the bill’ “Marion” en “Rock DJ” volgen.
En dan begint het babbelwater opnieuw … Mooie, soms te melige woorden aan zijn gezin. ‘My family didn’t change everything, they are everything.’ “I love my Life” weerklinkt nu, “Supreme”, “Something Beautiful” en “Millenium” volgen. Tussendoor neemt hij nog de tijd om een dame haar dildo te ondertekenen. Entertainment top dus.
Hij is nu te zien in het roze met de melding ‘Robbie Williams is gay, ik kan enkel zeggen dat noch ik noch Garry Barlow het erg of onprettig vonden.’.
En dan is er weer tijd voor een medley bij de voorstelling van de band. Ieder lid mag een nummer kiezen waar Robbie niks van weet en hij valt in. Gitarist Tom brengt “Lose Yourself” van Eminem en Guns N’ Roses met “Sweet child o’ mine” met Mickey Mouse-stem. Bassist Gerry van Tom & Jerry (als je er was, begrijp je het)! brengt Nirvana met “Come as you Are”, daarna nog “Under Pressure”, “Walk this Way” en Neil Diamond’s “Sweet Caroline”.
“Come Undone” en “Kids” volgen. Een hoogtepunt is er voor ‘Els van Aalst’ want zij is de uitverkorene van de dag tijdens “She’s the One”, Els zoals in Nothing Else.
Dan praat hij nog eens voor de verandering, ‘Wie heeft mijn film gezien?’ vraagt hij verschillende keren na. En ‘Will you grow old with me?’ Cloclo’s of Sinatras “I did it my Way” is er nog eentje - alvorens hij even wegglipt.
Na een korte pauze en een zoveelste outfit (vierde reeds!) horen we de laatste hits van zichzelf, “Feel” en “Angel”.
Huilende vrouwen links en rechts en een meisje die tien keer “Legend” krijst, lijkt wel de mooiste samenvatting van het optreden.
TW Classic was een prachtig startschot van een festivalzomer om U tegen te zeggen.
Organisatie: Live Nation – TW Classic – Rock Werchter
Copacobana 2025 - 27 - 28 - 29 Juni 2025, Rozebroekpas, Sint-Amandsberg – Pics
Copacobana keert terug naar Rozebroekenpark voor de 15e editie: gratis festival blijft springplank voor jong talent
Copacobana Festival: openlucht showcase festival in wording
Copacobana vindt plaats in het laatste weekend van juni: 27 - 28 - 29 Juni 2025
Het Rozebroekenpark veranderde opnieuw in een zomers paradijs, want het Copacobana Festival vierde zijn 15e editie. Wat ooit begon als een lokaal initiatief, is intussen uitgegroeid tot een vaste waarde in het Gentse cultuurlandschap.
De organisatie achter het nieuwe stadsfestival Copa DOK blijft trouw aan haar roots en organiseert Copacobana nog steeds als gratis festival, met als missie kansen te bieden aan jong talent, Gentenaars samen te brengen en de zomer feestelijk in te luiden.
Neem gerust een kijkje naar de pics https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7871-copacobana-festival-2025?Itemid=0
INFO
“Natuurlijk is het fijn om Manu Chao te verwelkomen in de backstage. Maar Copacobana blijft toch onze first born,” zegt Joachim Matthys, één van de bezielers. “Het is een plek waar mensen samenkomen, nieuwe koppels ontstaan, vrijwilligers zich thuis voelen en artiesten en culturele ondernemers hun eerste stappen zetten.”
Waar Copa DOK het festivalseizoen opende, blijft Copacobana voor velen dé officieuze start van de zomer. Het festival staat bekend om zijn laagdrempelige sfeer, de creatieve omkadering en de verrassende programmatie. Vrienden, buren en familieleden treffen elkaar in het lommerrijke Rozebroekenpark, dat ook dit jaar opnieuw het decor vormt van drie dagen muziek, performance en ontmoeting.
Focus op young creatives & toekomstvisie
2025 markeert een nieuwe koers voor het festival. Copacobana profileert zich explicieter dan ooit als springplank voor young creatives. “Het bieden van kansen aan jonge mensen – jong van geest! – zit in ons DNA. Maar dit jaar trekken we die kaart écht volop,” vertelt Thijs Vandewalle. “We willen met onze vzw niet alleen artiesten een podium geven, maar ook jonge organisatoren, curatoren en cultuurwerkers een kans bieden om zich te tonen en te groeien.”
Met deze evolutie zet Copacobana ook de eerste stappen richting een showcasefestival: een plek waar professionals het talent van morgen kunnen ontdekken, en dat niet alleen op de planken, maar net zo goed achter de schermen en aan de knoppen.
“We lonken voorzichtig naar initiatieven zoals Fifty Fifty Lab en We Are Open, en mijmeren zelfs naar het vroegere showcasefestival Glimps,” zegt de organisatie. “Copacobana mag dan gratis en laagdrempelig zijn, het barst van kwaliteit en potentieel.”
De festivalprogrammatie wordt dit jaar mede gecureerd door externe partners, wat zorgt voor een frisse, vernieuwende invulling. Er is een duidelijke website met een volledige time-table, zodat bezoekers makkelijk hun weg vinden in het gevarieerde aanbod.
Crowdfunding als antwoord op stijgende kosten
Net als veel andere festivals ziet ook Copacobana zich geconfronteerd met fors stijgende kosten en weersafhankelijkheid. Terwijl tal van kleinere festivals verdwijnen of noodgedwongen moeten snoeien in hun werking, blijft Copacobana volharden in haar missie als gratis en toegankelijk evenement. Om dit mogelijk te maken, lanceert de organisatie een crowdfundingcampagne.
“We geloven sterk in de kracht van gemeenschap,” klinkt het bij de organisatie. “Wie Copacobana een warm hart toedraagt, kan ons nu helpen om het festival ook in de toekomst gratis en duurzaam te houden. Elke bijdrage, groot of klein, maakt een verschil.”
www.copacobana.be
Over Anamma
Anamma prikkelt en voedt culturele goesting. Wat begon met het kleurrijke Copacobana Festival groeide uit tot een creatieve organisatie die verrassende culturele evenementen op ongewone plekken organiseert. Laagdrempelig, eigenzinnig en altijd in beweging.
(bron: Copacobana/Anamma)
www.anamma.be
Asermoietuitkomt + De Stoeptegels – Nederlandstalige punk en hardcore om van te genieten
Asermoietuitkomt
Fans van Nederlandstalige punk en hardcore konden vorige zaterdag naar Eernegem voor een dubbelconcert van De Stoeptegels uit het Nederlandse Eindhoven en Asermoietuitkomt uit Heist-op-den-Berg. Twee bands die elkaar kennen en respecteren, ondanks de leeftijdsverschillen.
Toen Asermoietuitkomt in 1987 voor het eerst optrad, waren die van de Stoeptegels nog niet geboren. Voor Asermoietuitkomt begint het wat te lopen in Nederland en De Stoeptegels krijgen stilaan voet aan de grond in Vlaanderen.
De opkomst kon beter, veel beter zelfs. Waar lag het aan? Te warm? Het einde van het schooljaar dat moest gevierd worden? Of misschien was het dat The Dirty Scums (de lokale referentie inzake Nederlandstalige punk) op een flinke boogscheut een thuismatch speelden?
Belangrijker evenwel: beide bands lieten dat in de B52 allemaal niet aan hun hart komen. Alsof dat nog niet genoeg was, bleek de voorziene geluidsman opgenomen in het ziekenhuis. Ondanks zijn afwezigheid zat het geluid de hele avond gewoon goed.
De Stoeptegels zijn een relatief jonge band die hun uptempo punk afkruiden met elementen uit de metal. Ze wilden graag de avond openen hoewel dat eigenlijk andersom voorzien was. De setlist leest zanger Bas af van zijn mobieltje dat op de podiumvloer ligt. De papieren setlist is dus voorbijgestreefd, net op het moment dat die voor de fans steeds vaker de gratis trofee geworden is die ze mee naar huis willen nemen. Een klein beetje zonde maar er komt altijd een punt waarop je oude tradities moet achterlaten. Benieuwd overigens hoe lang dat mobieltje zal overleven als er eens een schoen of microstatief op landt.
De Stoeptegels houden wel van een feestje en in de B52 brengen ze een leuke selectie uit hun albums ‘Liedjes Voor Het Slapengaan’ en ‘De Titelloze Tweede’ (een albumtitel met meer dan een knipoog naar ‘De Titelloze Eerste’ van hun landgenoten De Dood). Er is ook al een derde album zo goed als klaar. Daarvan krijgt het Belgische publiek al een voorsmaakje met “Nein, Nein Nicht Tun” (ik vermoed dat dat (een stuk) in het Duits was) en “Te Groot Is Ook Niet Mooi” (een nummer over zelfoverschatting?). De band heeft overigens een flinke grabbelton met ideetjes voor nieuwe nummers die dan vaak pas in de studio uitgewerkt worden tot een volledige track. Op de stoep van de B52 wordt het idee geboren voor een nummer over Poolse bouwvakkers, waarbij alleen al de Google Translate van de werktitel voor hilariteit zorgt en er meteen al wilde plannen gesmeed worden voor een Poolse tournee. Als die song een album haalt, zal de album-teller al minstens op 4 staan.
De Stoeptegels staan op het podium in het plunje van wegenwerkers en dat extra laagje textiel van hun veiligheidshesjes helpt natuurlijk niet in de zo al bloedhete B52. Wel goed dat ze ondanks alles vasthouden aan dat concept, zelfs voor weinig publiek. Bas praat de set netjes aan elkaar en de band speelt retestrak. Hoogtepunten van de Stoeptegels-set? Zo zijn er wel wat. De grafgrunt in “Tex-Mex Grindpunk Massacre”, “Pablo’s IJscobar”, het superagressieve “Tand Door Je Lip”, het opmerkelijke “AltF4” (met een mix van soundsystem-reggae en grindcore), “Hoofdluizen Piemelkaas” (op de tonen van het kinderliedje “Hoofd Schouders, Knie en Teen”?) en “Cowboys From Helmond”. De Stoeptegels zijn een prima live-band, bewijzen ze nogmaals in de B52.
Asermoietuitkomt houdt ook wel van een grapje. In de Stoeptegels-set zat er tussen elke track wel een opmerking over de hitte in het zaaltje. Na amper twee nummers in de Asermoietuitkomt-set moet zanger Ronny al een badhanddoek inzetten om het zweet op zijn kale knikker te drogen, met de plagerige opmerking “Warm? Ik vind dat die Stoeptegels overdrijven”. Deze Belgische band met grappige teksten in het Nederlands bestaat sinds 1987 en maakte rond 2020 zijn comeback na een lange pauze. Sindsdien zijn er drie full albums uit die de basis vormen voor de set in de B52: ‘Welle Zen terug’, ‘Onkruid Vergaat Niet’ en ‘Miauw’. Van de democassette uit de begindagen haalde geen enkel nummer de set. Die set had er (volgens de papieren (!) setlist) een van 20 nummers kunnen zijn, maar Ronny slaat er een paar over, uit ademnood van het publiek en hemzelf.
De communicatie met het publiek verloopt niet altijd vlot. Heist-op-den-Berg blijkt toch op een ander continent te liggen dan Eernegem. Een West-Vlaamse fan komt naar het podium voor een verzoeknummer en bijna wordt een tolk opgetrommeld als plots duidelijk wordt dat het gaat over “Boerderie”, van Belgian Asociality. De vergelijking tussen Asermoietuitkomt en Belgian Asociality ligt voor de hand. Het zijn zo goed als generatie-, genre- en streekgenoten en ze hebben beiden grappige teksten in het Nederlands. Ronny trakteert de fan gewillig op een paar strofes van de song, maar het hele nummer kent hij niet zomaar uit het hoofd.
Hoogtepunten waren er ook bij Asermoietuitkomt genoeg: “Liegeneer”, “Onkruid”, “De Poes” en “Duisternis” (zonder de backing vocals van Jeroen van Fleddy Melculy). De avond werd in stijl afgesloten met het laatste nummer van het voorlopig laatste album (‘Miauw’): “Laat Mij Nu Gerust”, met het door de ‘hele’ zaal meegebrulde refrein: Laat mij nu gerust, Ik drink Karmelieten, Ik probeer gewoon van mijn leven te genieten. Daarmee is het laatste restje zuurstof in de B52 opgebruikt en sleept iedereen zich via de merch naar de uitgang.
De Stoeptegels en Asermoietuitkomt zorgden voor een leuke avond die een talrijker publiek verdiend had. Er komen vast nog genoeg andere avonden waarop ze dat nog eens zullen overdoen.
Organisatie: Club B52, Eernegem
Paradise City 2025 sluit uitverkochte tiende jubileumeditie in stijl af
27, 28, 29 juni 2025 Kasteel van Ribaucourt, Perk, België
Met de tiende editie bijna afgerond blikt Paradise City Festival terug op een uitverkocht jubileumweekend, dat 45.000 bezoekers samenbracht voor een feest vol muziek, verbondenheid en klimaatbewuste viering in de tuinen van Kasteel Ribaucourt.
Wat in 2015 begon als een kleinschalige bijeenkomst voor liefhebbers van elektronische muziek, is inmiddels uitgegroeid tot een van 's werelds toonaangevende festivals op het gebied van elektronische muziek en duurzaamheid, een reputatie die dit jubileumjaar ruimschoots werd waargemaakt.
De kers op de taart: een heel weekend lang perfect zomerweer
Een vol huis, het hele weekend lang
Op vrijdag en zaterdag verwelkomde het kasteeldomein telkens 15.000 bezoekers, beide dagen waren al ruim van tevoren uitverkocht, en ook zondag volgde vanmiddag. Op de Sweet Harmony-camping werden alle 5.000 plekken bezet, waardoor het terrein gevuld was met duizenden enthousiaste muziekliefhebbers die hun festivalseizoen in stijl aftrapten.
De tiende editie bracht een eerbetoon aan het verleden, heden en de toekomst van elektronische muziek.
Iconen als Jeff Mills, Laurent Garnier en Orbital deelden het podium met een nieuwe generatie grensverleggende artiesten zoals KI/KI, Pegassi en Chris Stussy. De grotere aandacht voor live-acts bracht indrukwekkende optredens van onder meer Kate Ryan, Altin Gün en Glass Beams. Intussen maakte een gloednieuw zevende podium, de Barefoot Stage, zijn debuut: een intieme tent gewijd aan soul, funk en groove, enkel toegankelijk op blote voeten - en zonder zorgen.
Een viering met een geweten
Wereldwijd erkend als het meest duurzame muziekfestival (AGF Awards 2024), zette Paradise City ook in 2025 weer de toon met gedurfde groene innovaties:
Een 100% groen energienetwerk, ondersteund door slimme batterijen en 234 zonnepanelen (30% meer dan vorig jaar), voorzag het volledige terrein van schone stroom.
Bezoekers konden het energieverbruik in realtime volgen op digitale schermen verspreid over het terrein.
Alle maaltijden, op de foodcourt, camping én backstage, waren volledig plantaardig en bereid met seizoensgebonden, lokale ingrediënten. Alle cateraars ondertekenden een Green Charter, en de CO?-uitstoot per maaltijd werd transparant berekend en gedeeld (gemiddeld 0,42 kg CO?).
Dankzij &merlin waren zelfs de campingontbijten, VIP- en crewmaaltijden volledig vegan.
Geen flyers, geen jetons, geen wegwerpplastic.
In plaats daarvan ging Paradise City vol voor hergebruik en recyclage:
Uitgebreide statiegeldsystemen voor kampeerders
Twee nieuwe recyclagepunten verspreid over het terrein
Herbruikbare bekers en borden
Alle podiumstructuren gebouwd met herwonnen materialen uit vorige edities en andere evenementen
Vervoer van en naar het festival blijft de grootste uitdaging én prioriteit. Dankzij lokale partner Brussels Airport en andere mobiliteitsinitiatieven werd belangrijke vooruitgang geboekt:
Korting op treintickets om treinreizen te stimuleren
Nieuwe nachttreinen op zondag
Gratis elektrische shuttles van en naar station Vilvoorde
Uitgebreide, beveiligde fietsenstallingen
Hoge parkeertarieven en beloningen voor carpoolers om solo-autoverkeer te ontmoedigen
Een festival gebouwd voor comfort
Zonder het dagelijkse bezoekersaantal te verhogen, werd de festivalindeling dit jaar hertekend om elke bezoeker meer ruimte te geven, met als resultaat een merkbaar meer ontspannen en aangename beleving. Van schaduwrijke chillzones tot schilderachtige wandelpaden: elk detail werd overwogen om de sfeer precies goed te houden.
Nu de zon ondergaat over deze jubileumeditie, kijkt Paradise City al vooruit. In de woorden van oprichter Gilles De Decker:
"Tien jaar geleden begon dit als een gek idee. In 2025 brachten we het helemaal rond, een festival dat muzikale topkwaliteit combineert met diepe ecologische verantwoordelijkheid. Van legendarische pioniers tot rijzende sterren: we hebben een decennium van verbinding, creativiteit en positieve verandering gevierd. We kunnen niet wachten om te zien waar de volgende tien jaar ons brengen."
www.paradisecity.com
Carlos Santana - Sterren komen, sterren gaan, maar Santana blijft bestaan
Wie had gedacht dat een man op zijn 77 de pauze knop zou indrukken, en met een rits hits zou zorgen voor een jukebox effect, binnen een relax, gezapig kader had buiten een virtuoze veelvraat Carlos Santana (*****) gerekend.
Bijna twee uur lang dompelde de man ons onder in een Zuid-Amerikaans badje van verbluffende gitaarriedels, lange solo's en songs die oneindig intens raken. Santana heeft zich altijd laten omringen door één voor één top muzikanten. Van de band uit de Woodstock periode schiet enkel hij nog over, maar in 2025 weet hij zich nog steeds te omringen met muzikanten die zijn muziek en zijn emoties begrijpen. Zij weten zijn (muzikale) verhalen ingenieus te spelen en uit te beelden alsof 1969 nog niet voorbij is …
Met een bijzonder aanstekelijke intro en met “Soul Sacrifice” worden al meteen de dansspieren geprikkeld. De dansende mensen op het scherm versterken die sfeer. Op “Jin-go-lo-ba” staat bijna iedereen recht, ook in de tribunes. Santana zelf neemt de zang niet op zich, dat laat hij over aan twee zangers Andy Vargas en Ray Green die voortdurend het publiek aanporren mee te zingen en te dansen. Het moet een feest zijn , en daar slagen ze met brio in.
Santana geeft zijn muzikanten de volledige spelvrijheid, maar hij trekt evenzeer de aandacht naar zich toe. Met witte hoed op en zijn jengelende gitaar om zich, drijft hij het tempo met verbluffende solo's op naar ongekende hoogtes, meestal zittend op een stoel, want veel bewegen zit er echt niet meer in. Zijn vingervlugheid en zijn zin om te entertainen is hij gelukkig nog niet verloren. “Black Magic woman/gyspsy queen” tekent een eerste hoogtepunt. Op “Samba pa ti” wanen we ons in een Zuid-Amerikaans pub; we zweven over die heerlijk ontspannende folklore klank. “Maria Maria” doet het publiek weer recht veren. Het was trouwens mooi om te zien bij het publiek, neerzitten en rechtveren telkens van recht. Iedereen bleef bij de leest gedurende deze twee uur durende set. “Everybody’s Everything” was er terug één om volledig loos te gaan.
Emotievol sterk klonk hert allemaal en Santana, de meester, liet vooral de muziek voor zich spreken, aan bindteksten deed hij zelden. Eén keer nam hij het woord, pakkend, met een oproep naar wereldvrede los van politiek en geloof. Waarna hij, vooraan het podia gezeten op een stoel, een intens mooi beladen solo speelde, waarbij de lichtjes van GSM's prompt de lucht in gingen. Magisch mooi!
Op “No One To Depend On” pikte de rest van de band terug in. Bassist Benny Rietveld had voordien al enkele puike, gevoelige solo’s gespeeld. Hij deed het nog maar eens.
Eén van de meest memorabele momenten was echter toen Santana samen met gitarist Tommy Anthony er compleet voor gingen met een gezamenlijke solo, waarna Tommy de zang voor zijn rekening nam op oudje “She's not there”.
We dachten toen het beste te hebben gezien, maar wat volgde was echt de apotheose. Eerst gingen alle GSM lichtjes de lucht in op het overweldigende mooie “Put your lights on”, en in de bis kwam Cindy Blackman Santana een lange schitterende onaardse drum solo brengen op “Toussaint L'ouverture”; ze kreeg terecht een staande ovatie. Carlos Santana genoot!
Het was ons trouwens al opgevallen hoe het percussie trio - Karl Perazzo (percussie, vocals), Paoli Mejías (percussie ), Cindy Blackman Santana (drums) -, een voorname rol speelden bin dit geheel.
Afsluiten deed het combo met “Smooth'; de bandleden werden hier voorgesteld.
'Sterren komen, sterren gaan, maar Santana blijft bestaan' , kunnen we besluiten. De man is niet meer de beweeglijkheid zelve op zijn 77ste , maar wat een klasse, wat een entertainment kregen we hier van het unieke, virtuoze gitaarspel van Santana en z’n topband, die de man perfect aanvoelen. Wat een avond!
Setlist: Woodstock Chant //Soul Sacrifice// Jin-go-lo-ba (Babatunde Olatunji cover)// Evil Ways (Willie Bobo cover) // Black Magic Woman / Gypsy Queen// Oye cómo va (Tito Puente cover) // Maria Maria //Foo Foo // Samba pa ti// Everybody's Everything //Europa (Earth's Cry Heaven's Smile) // No One to Depend On// She's Not There (The Zombies cover)// Hope You're Feeling Better// Corazón espinado // Bass Solo // The Game of Love // (Da le) Yaleo // Put Your Lights On // Encore: Sentient // Toussaint L'Ouverture (with Cindy Black Santana drum solo) // Smooth (preceded by band intros)
Organisatie: Greenhouse Talent
Yevgueni – Mooie backcatalogue van 25 kaarsjes
‘The holy garden sessions’ is een interessant, leuk initiatief in Kortemark. Het vindt plaats op een fijn idyllisch plaatsje in het verwilderde tuintje van d’Oude Pastorie. Op gemoedelijke wijze worden twee warme zomerse avonden besloten. Het is feest want ’the holy garden sessions’ mag al vijf kaarsjes uitblazen ….
En er was meer … nog een jarige, Yevgueni bestaat 25 jaar. Met een uitgebreide club- en zomertour blaast Klaas Delrue en C° 25 kaarsjes uit. We kregen een hartverwarmende mooie backcatalogue van hun muzikale carriere, over 7 albums heen , anderhalf uur lang op gemoedelijke wijze. De keuze viel op een rits belangvolle nummers en bands favorits . Dit is catchy poprock, moderne kleinkunst pur sang die het Nederlandstalige lied naar een hoger niveau tilt.
Yevgueni begon er eraan met Klaas Delrue, Geert Noppe en Maarten Van Mieghem. Intussen is het een goed gestabiliseerd vijftal die de kunst in zich heeft goede, puntige, subtiele, emotievolle Nederlandstalige nummers te schrijven, onder ‘een liefde voor elkaar’ noemer, in een perfecte taalbeheersing, mooi om te horen wat woorden kunnen betekenen. Beetje in de lijn van De Mens, Kommil Foo, Bart Peeters, Stijn Meuris, Marcel Vanthilt of van onze Nederlandse vrienden Boudewijn de Groot, Ramses Shaffy en The Lau.
Niet voor niks kregen ze reeds de Vlaamse Cultuurprijs voor Muziek. Yevgueni is een band in feeststemming nu, we kregen een mooi overzicht van hun plaatwerk, meer songs van vroeger, minder recent. Centraal in dit anderhalf uur ‘Kannibaal’ (debuut), ‘Aan de arbeid’ , ‘We zijn hier nu toch’ en ‘Welkenraedt’. Het recente materiaal kwam dus minder aan bod. Met dit jubileum verscheen ook een nieuwe EP.
Delrue met West-Vlaamse roots in Rekkem, is altijd wel blij eens op te treden in de buurt. De interacties zijn erg aangenaam. Alles dus om er een fijne avond van te maken.
Ze begonnen met twee sterkhouders van het tweede deel van hun carrière, de puike single “Adem”, samen met “Waar jij niet bent” uit ‘Tijd is alles’, semi-akoestische pop, die kleur krijgt door keys en gedragen is door die integere, indringende vocals van Delrue. Een extravert zanger die z’n publiek nauw bij de songs betrekt, wat we meermaals voelden door de handclaps, het handjeszwaaien, de gsmlichtjes enz . We worden zelfs letterlijk “Aan de arbeid” gezet.
De set kabbelt voort in die melodieuze, dromerige pop. Hun eerst uitgebrachte single volgt, “We doen gewoon alof of er niets gebeurde” en “Alles waar ik nu wil zijn”. Ze klinken krachtiger, elektrischer, o.m. op het verhaal rond “Robbie”, “Welkenraedt” en “Manzijn”. Een heerlijk genietbare sound die zinspeelt op gevoelige, emo-woorden en zinnen.
Delrue houdt van zijn publiek en het publiek, hier talrijk aanwezig, houdt van Delrue en Yevgueni. Sfeervoller waren “Pannenkoeken”, het recentere “Ze danst gewoon op straat” en de nieuwe single “Wat niemand kan”, uit de in het voorjaar verschenen EP. Het tempo werd meer opgeschroefd om de eindsprint in te zetten, “Straks is ook goed”, “Alleen zijn” en het gekende “nNeuwe meisjes” die hier in een dansversie te horen was, met meer elektronicabeats en in een rockjasje. Enthousiasmerend is het allemaal, Yevgueni kan rekenen op een warme respons op deze zwoele zomeravond.
Met de krop in de keel vatten ze de bis aan, want net vijftien jaar terug verliet zangeres/presentatrice Yasmine ons. Ze werkte af en toe samen met Yevgueni. Als hommage schreef Delrue “Een veel te mooie dag”, intiem, broos, kwetsbaar, met een pakkende tekst, akoestisch toon gezet en spaarzaam opgebouwd met piano/keys. Breekbaarheid ten top. De harten sloegen sneller toen ze Yasmine hier muzikaal uitwuifden. Het integere “Sara” volgde , met de gsmlichtjes gericht op de talrijke bekers die het publiek in de hand had. En natuurlijk kon “Als ze lacht” niet ontbreken, eentje met een meezinggehalte, de ultieme afsluiter van hun jubileum.
Het wordt alvast uitkijken wat Yevgueni verder bewandelt, maar met deze onderstrepen ze hun ijzersterke livereputatie, een dromerige, emotievolle terugblik en de verpersoonlijking van het hedendaags Nederlandstalige lied.
Opener was Franz Kalf, half Amsterdammer, half Gentenaar. Ook hij is geïnspireerd door die Nederlandse grootmeesters als Shaffey, De Groot, The Lau, met sober spaarzaam gespeelde songs in een poëtische context van gebroken harten en een schaterlach, eerlijk, speels, onhandig.
Hij ontroert en brengt friste in z’n materiaal , maar solo op deze zwoele zomeravond smol zijn sound wat in het geroezemoes …
Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions, Kortemark
Portland – Veelbelovende try-out in functie van TW Classic en de najaarstour
‘The holy garden sessions’ is een interessant, leuk initiatief in Kortemark. Het vindt plaats op een fijn idyllisch plaatsje in het verwilderde tuintje van d’Oude Pastorie. Op gemoedelijke wijze worden twee warme zomerse avonden besloten. Het is feest want ’the holy garden sessions’ mag al vijf kaarsjes uitblazen ….
Op de eerste avond was het zoeken naar afkoeling op Portland, de band rond spil Jente Pironet, die na een gekweld fysiek jaar terug in het circuit is en in volle voorbereiding is van de nakende derde plaat. De handvol try-outs zijn een warming up op wat komen zal op TW Classic over anderhalve week en in het clubcircuit, dit najaar.
We hoorden een goed uur een goed geoliede band die in het oude en nieuwe materiaal muzikale emotionaliteit, melancholie en opwinding in elkaar verweven houdt. Op hun boeiende, wisselende dreampop durfde de temperatuur nog een graadje te stijgen; meer dan zwoel transpireren dus op de vooravond van de langste dag en de kortste nacht …
Portland is een grootse band geworden, zondermeer. Meer dan verdiend als je het muzikaal parcours bekijkt. Een pak jaren terug, in 2018, wonnen ze nog de talentenwedstrijd ‘De nieuwe lichting’ van StuBru. Een ontdekking. De band heeft intussen al een grote rugzak te dragen gehad in muzikale afstemming , het vertrek van Sarah Pepels en de kankerbehandeling die Jente doormaakte. Maar alles kwam zo goed mogelijk terug op z’n pootjes terecht en het was nu een unieke kans om hen in een kleine setting als deze aan het werk te zien. Naast d’Oude Pastorie waren ze nog te zien op GGITP, De Casino Sint-Niklaas en op Bolwerk van Wilde Westen, Kortrijk.
Lees gerust Portland - Great Gigs in The Park 2025 - Dromen zijn geen bedrog
Na ‘Your colours will stain’ en ‘Departures’ wordt er nu gewerkt aan de derde plaat. De goede melodieuze poprocker “Lay me down” is het uitgangsbord ervan. Eentje die de levenslust verbindt met kwetsbaarheid en kracht in een noemer van positiviteit.
Benieuwd zijn we dus wat Portland nu te bieden heeft …
Centraal op plaat komt het melancholische, het zeemzoeterige en het broze, kwetsbare op het voorplan, en klinkt het dus gevoeliger, innemender. Op Portland live wordt het beest losgelaten en onderscheiden ze zich als een energieke, emo-rockende band die hun instrumenten ademruimte biedt en onder spanning houdt, zeker het gitaarspel, niet vies van wat gewaagde stukjes en experimentjes. Een echte liveband dus . En met Jente als entertainer en podiumbeest, die z’n publiek voor zich weet te winnen, hen betrekt bij het materiaal en durft te ontroeren, met z’n expressieve, soms hoog uithalende neuzelende stem en die intense gitaarsoli. Wat een charisma.
Portland heeft sinds de vorige plaat, twee jaar terug, een nieuwe backing vocaliste, Nina Kortekaas, die op keys speelt en zich vocaal goed nestelt in die meerstemmige zang.
Jente en C° hadden er duidelijk zin in, bijna allemaal waren ze in maagdelijk witte kledij. We kregen een mooie afwisseling van vooral songs uit hun debuut en nieuw materiaal. ‘Departures’ werd hier bijna volledig links gelaten. “Good girls” kreeg hier een plaatsje , maar geen “Sensational” of “Stardust” van die plaat.
Goed rockend werd de set aangevat met “Time is now”, die kleur kreeg met de toegevoegde keys. Melodieus top met puike zangpartijen, ondersteund van hun kenmerkende meerstemmige zang. In de juiste stemming geraakte het publiek met kleppers “Pouring rain” , “Killer’s mind”, “Good girls” en “Lucky clover”, songs die boeien door de tempowissels, de sterke broeierige, meeslepende opbouw, de snedige , felle interventies én die ergens durven te exploderen in een stevige outtro of omgeven worden door een dromerige kalmte.
Portland weet het publiek bij het nekvel te grijpen in ontroering en extravertie. Het publiek geniet, kan de refreinen mee neuriën, -zingen of handjeszwaaien met de gsmlichtjes. De songs worden naar een hoger niveau getild. Goed gevonden allemaal.
Dit is ‘Music from the heart’, met enkele krachttoeren. In het slot van deze weliswaar korte set kregen we nieuwtjes “Exactly what I need” en de huidige single “Lay me down”, pop en rock die aantonen wat Portland in z’n mars blijft hebben en benieuwd doet uitkijken naar de derde plaat.
Een paar sterkhouders van de voorbije twee platen bleven nog in de koelkast vanavond, maar die zullen ongetwijfeld aan bod komen in de grotere optredens.
Solo evenzeer is hij een sterke frontman, weet hij te boeien, o.m. “Don’t stop believing” , een nieuwe gevoelige ballad op spaarzaam, sober gehouden elektrisch gitaargetokkel en hartverwarmend door z’n stemvariatie.
“She really really means it” (eentje omgebouwd van Metejoor uit ‘Liefde voor muziek’!) bouwt spannend op en het afsluitende “Aftermath” brengt alle elementen samen die Portland groots maakte.
Portland beet duidelijk van zich af en bood iedereen een mooie avond, klaar om iedereen (opnieuw) te veroveren.
Opener Liz is een opkomend bandje, die het houdt op vrouwelijke sing songwriting en dromerige popfolk door akoestische gitaar, keys en viool.
Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions, Kortemark
The Cult - Door merg en been, door hitte en zweet
Het Koninklijk Circus in Brussel barstte op woensdagavond bijna uit zijn voegen. Met iets meer dan 1400 verkochte tickets op een capaciteit van 1830 was de zaal nagenoeg uitverkocht – en dat was te voelen. Letterlijk. De warmte, de drukte, de sfeer: alles trilde mee op het ritme van een band die al 40 jaar haar publiek bij de keel grijpt. The Cult kwam, zag, en veroverde opnieuw.
De avond werd op gang getrapt door Kelsy Karter & The Heroines, een glamrockformatie die geen tijd verspilde aan subtiliteit. Met hun energieke presence en een ruige sound zetten ze de toon. Een hoogtepunt? Zonder twijfel hun gewaagde cover van “Cryin’” – een eerbetoon aan Aerosmith dat klonk als een liefdesverklaring met een scherpe rand.
Vanaf de eerste tonen werd duidelijk: The Cult speelt niet voor toevallige passanten. Overal in het publiek doken massaal Cult-t-shirts op – van net aangekochte exemplaren tot vaalgrijze relikwieën uit de jaren '80. En terwijl de temperaturen stegen, dropen fans en muren van het zweet. Toch leek niemand zich daar aan te storen. Dit was een ritueel, geen optreden.
De set opende met een reeks die meteen het vuur aanwakkerde. “Wildflower” was het eerste echte hoogtepunt – brutaal, groovy en onweerstaanbaar – gevolgd door een naadloze overgang naar het duistere “The Witch” en het introspectievere “Hollow Man”. Even later kreeg “Edie (Ciao Baby)” een licht aangepaste, ingetogen versie mee, waarbij het emotionele gewicht van de song extra naar voren kwam.
Zanger Ian Astbury, gehuld in een bandana die zijn ogen amper vrijliet, was de sjamaan van de avond. Hij dirigeerde het publiek.
Bij “Rain” leek het alsof de hele zaal deelnam aan een regendans – een bede om verkoeling in de zwoele hitte. “Spiritwalker” klonk als een oproep aan verloren zielen of een poging ze te verdrijven. En dan “She Sells Sanctuary”, een explosie van geluid, licht en collectieve extase. Alsof de jaren '80 plots terug in de zaal stonden.
De bisronde begon krachtig, maar het slotakkoord liep wat minder soepel. Tijdens “Fire Woman” raakte Astbury hoorbaar buiten adem; halve strofen verdwenen in de hitte of gingen verloren tussen de noten die nét te hoog zaten. Maar zelfs dat kon de magie niet breken. Met “Love Removal Machine” sloot de band af in stijl – als een herbevestiging dat de liefde tussen band en fans nooit verdwenen is.
The Cult in het Koninklijk Circus was geen klinisch perfecte show, maar wel een bezwerende beleving. Een avond voor de gelovigen, zweterig en luid, met momenten van pure extase en rauwe imperfectie. En soms is dat precies wat rock-'n-roll moet zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Kelsy Karter And The Heroines
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7680-kelsy-karter-and-the-heroines-25-06-2025?Itemid=0
The Cult
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7678-the-cult-25-06-2025?Itemid=0
Organisatie: Gracia Live
Trixie Whitley - Great Gigs in The Park 2025 – Intensiteit broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht
Een magische avond kregen we met de multi-instrumentaliste Trixie Whitley (*****), die intensiteit, broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht vooropstelt. In de instrumentatie is ze bedreven op gitaar, piano en drums en ze heeft een bijzondere indringende, heldere variërende stem, diep en hoog uithalend. "De zangeres is ondertussen uitgegroeid tot een groots sing/songwriter. Een multi-instrumentaliste (piano, gitaar tot drums) die een sterke indringende stem heeft. Ze brengt een afwisselende boeiende set, innemend , meeslepend, groovy , zonder aan emotionaliteit in te boeten. Puik werk van deze dame." schreven we nog over haar optreden op Live/s Live vorig jaar. Een jaar later weet Trixie Whitley nog alle aspecten te overtreffen. Sjiek.
Vanaf de eerste tunes, gebaad in bloedrood licht, en geflankeerd door haar medemuzikant Bert Cools, ontpopt ze zich als een echte diva op het podium. Ze pakt iedereen moeiteloos in, krijgt het park muisstil en waar nodig, door de groovy sound, weet ze de dansspieren aan te spreken.
Een emotioneel beladen set, vormgegeven door haar herkenbare verhalen voor iedereen. Intiem, kwetsbaar klinkt het als ze aan de piano zit en de gevoelige snaar raakt. En de sound bouwt op , broeierig, intenser, spannender, extraverter. Het is een voortdurend balanceren hierin.
We worden meegesleept. We voelen het in die zachte streling op gitaar en de twinkelende pianoklank. Op drums durft ze hels tekeer gaan en ontketent ze al haar demonen.
Ze komt van de trappen en zoekt haar publiek op, de gedachten en emoties worden met hen gedeeld.
Een unieke sfeer in het park wordt gecreëerd. We waanden ons even in die mooie, aparte, weemoedige, sprookjesachtige wereld, ver verwijderd van de harde, alledaagse realiteit. Ontroerend, spannend, krachtig allemaal die muzikale droomwereld. Kortom, een indrukwekkend concert!
We waren eveneens diep onder de indruk van de support Iskander Moon (*****), eveneens een ware multi-instrumentalist; aan de piano of met elektrische/akoestische gitaar krijgt hij het park ook stil. De kristalheldere vocals zijn een meerwaarde in dit concept.
Net als bij Trixie is er hier sprake van diezelfde intensiteit, broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht, met een lach en een traan.
Hij onderhoudt het contact met het publiek; hij is aan een nieuwe plaat bezig en van wat we vanavond hoorden , is het iets om naar uit te zien. Een kleurrijke aanpak die siert en ons moeiteloos overtuigde.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Trixie Whitley
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7674-trixie-whitley-25-06-2025?Itemid=0
Iskander moon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7675-iskander-moon-25-06-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Graspop Metal Meeting 2025 - Sun, thumbs and horns up!
Graspop Metal Meeting 2025
Festivalterrein
Dessel
2025-06-19 t-m 2025-06-22
Frederik Lambrecht
Het aftellen was EIN-DE-LIJK gedaan en mijn eerste stappen op de heilige gronden van Graspop voelden direct vertrouwd aan. Velen hadden het festival in hun agenda genoteerd, want het festival was wederom compleet uitverkocht! Met dagelijks 55.000 bezoekers had ook de organisatie geluisterd naar enkele bekommeringen vorig jaar, die tijdens deze 28e editie deftig werden aangepakt!
Zo werden extra sanitaire voorzieningen op het festivalterrein voorzien (27% meer), werden meer drinkbare waterpunten toegevoegd, werd gratis zonnecrème voorzien en kon je opnieuw even je jeugd herbeleven op de botsauto’s.
Het terrein leek nog wat groter dan de vorige jaargangen, mijn stappenteller kon dit bevestigen alvast… maar het belangrijkste blijft uiteraard de muziek op de verschillende podia. 134 bands verspreid over 4 dagen, 5 podia en verschillende stijlen die de vele aanwezigen konden smaken.
Hieronder het verslag in naam van Musiczine
Donderdag 19 juni 2025: Municipal Waste maakt duidelijk dat het er luid aan kan toegaan bij de hoofdpodia, Terror zorgt voor oorlog maar bewijst helaas ook de aanwezigheid van pickpockets, Orbit Culture de verrassing, Iron Maiden viert in stijl en Hatebreed claimt de laatste zweetdruppels
De eerste band was er direct bonk op…Municipal Waste mocht de South Stage inwijden en direct viel op dat de klank lekker hard stond. Normaliter heb ik geen oordopjes nodig, maar in dit geval had ik direct spijt dat ik ze niet meehad. Oorverdovende klank en hitjes om lekker met de troepen vooraan mee te moshen. Bij deze Amerikanen voel je gewoon de toxische elementen in je lichaam kruipen, het eerste bommetje was “Sadistic Magician” en “You’re Cut Off” sneed de adem af. De energie die door deze band wordt overgedragen is reeds lang gekend, en ze hebben hun plek op het hoofdpodium zeker niet gestolen. De troepen vooraan de pit groeiden constant en het geweld werd afgesloten met “The Art of Partying” van hun gelijknamig album. Helaas zat de set erop voor je er weet van had, tja, 45minuten vliegen voorbij als je leute maakt. Voila, we waren klaar om er een lap op te geven!
Er viel een portie Deathcore te ontdekken in de Marquee, want Sign of the Swarm mocht meedoen dit jaar. Hun machtig logo stond fier op de achtergrond te prijken en de rode lichten creëerden het decor van enkele circlepits. Ok, niet altijd werd gehoor gegeven aan de oproep van zanger Simonich om gas te geven door het publiek, maar muzikaal gezien toch enkele verrassingen te ontdekken. Zoals bv de cover “Dracula” van Rob Zombie en de primeur van nummer “Natural Selection” van hun toekomstige plaat, die in augustus het licht zal zien (‘To rid myself of the truth’).
Het was hun doop op Graspop en je merkte toch aan alles dat er veel potentieel in deze band zit, maar dat er ook nog leermomentjes zijn. De start van het optreden was krachtig, maar op het einde zat er toch een beetje verlies op, maar toch heb ik mij geamuseerd.
Terug richting mainstage, want ik had een tip gekregen dat Landmvrks wel eens de verrassing van het weekend kon zijn. Bij aankomst waren ze reeds begonnen en ik zag een jonge man met wit adidas shirtje en zwarte pet op het podium staan die een andere stijl deed vermoeden dan metalcore. Ik dacht meer dat dit een rapper was, maar vocaal gezien is hij blijkbaar van alle markten thuis.
Een soort van eigen metalcore stijl die blijkbaar goed aanslaat in Frankrijk en nu de rest van de wereld aan het veroveren is. Mij dus geheel onbekend en na opzoekwerk kan ik jullie dus melden dat ze nog maar recent een nieuw album op de mensheid hebben losgelaten getiteld ‘The Darkest Place I've Ever Been”. Tijdens nummer “Sulfur” van deze plaat werd een wall of death gevraagd en verkregen die er lekker inhakte.
Na 1 optreden te hebben bekeken vrees ik dat dit niet geheel mijn smaak is, maar de vibe is inderdaad een lust voor menig muzikaal oor. Leuke kennismaking en lijkt jou dit wel wat, check hen gerust, misschien wordt je omver geblazen.
Death Angel werd in de tent gedropt om hun Californische thrash in ons gezicht te blazen. De grimas van zanger Mark Osegueda deed het beste vermoeden dat we een verbeten show gingen zien. Verschillende albums kwamen aan bod en in een set van 45minuten konden ze helaas niet alle krakers spelen. Openers “Mistress of Pain” en “Voracious Souls” van hun debuutalbum ‘The Ultra-Violence’ gingen er lekker in, maar “Thrown to the Wolves” nam mij terug naar mijn jongere jaren, aangezien dit mijn eerste kennismaking van de band was met album ‘The Art of Dying’. Goed optreden, maar ik zie ze toch liever op een later tijdstip aantreden hehe.
Altijd leuk om eens je benen te strekken, dus was de tijd gekomen om Terror aan het werk te zien. Hardcore die de adrenaline doet opleven, je laat zweten, crowdsurfen tot je erbij neervalt, alles loslaten in de pit (helaas dus ook mijn gsm – die naderhand gezien gestolen was zoals bij velen) en gaan met die banaan. Een intense set in dit warme weer, maar verdorie zo goed! “Spit My Rage” zou hun levensmotto kunnen zijn, en éénmaal je gebeten bent door de hond, is er geen houden meer aan. We gingen verder op het elan met “Stick Tight”, het kolossale ”Return to Strenght”, “Always the Hard way” die een tandje versnelde en er werd afgesloten met de meezinger “Keepers of the Faith”. Toppertje!
Ik pikte nog Dream Theater mee in de verte, maar ik was niet meteen onder de indruk. Nochtans was het al een eeuwigheid geleden dat ze nog eens op een Belgisch festival stonden, en was iedereen toch dusdanig benieuwd naar deze band en dan vooral naar de terugkeer van drummer Portnoy. Vele toeschouwers, maar enkel de die hard fans zullen dit optreden als top hebben aanschouwd en hun 40-jarige bestaan nooit meer vergeten denk ik. Ze hebben een ruime keuze qua muziek en hun set was deftig opgesteld, maar ik bleef maar het gevoel hebben dat ze hun technische capaciteiten vooropstelden en de mankementen hiermee wilden wegwerken.
De zang van James Labrie vond ik bijvoorbeeld niet zo sterk, terwijl het gitaarspel en vooral de drums het initiatief namen. Soit, “The Enemy Inside” en oorworm “Pull Me Under” blijven top in de progmetal scene, de vreugde uitbarstingen in het publiek maakten dit alvast duidelijk.
Iets totaal anders dan maar opzoeken, want de Zweedse melodische death metal band Orbit Culture stond met een uitroepteken op mijn lijstje van bands aangeduid. En mijn verwachtingen werden ruimschoots ingelost! Wat een fenomenaal optreden van dit viertal. Ik had op voorhand al eens geluisterd via diverse kanalen naar deze band, en live komen ze mijn inziens nog beter uit de verf. Actief sinds 2013, dus nog relatief jong, vier studio albums op hun conto en in oktober komt daar een vijfde bij met de naam ‘Death Above Life’. Voor de liefhebbers, ze komen in november naar Trix.
In 2023 stonden ze ook al eens op de affiche, maar ik kan me niet herinneren dat ik bij hun optreden was. Dit jaar stonden er 6 doeken op het podium, die samengelegd verwezen naar de albumhoes van hun te verwachten album. Niet zo speciaal qua setting, des te meer deze mannen dus hun muziek laten spreken. Een krachtige set die vele zieltjes zal gewonnen hebben.
Het moment waar velen op hadden gewacht was aangebroken, want de 50e verjaardag van Iron Maiden ging gevierd worden op de South Stage. Ondergetekende is al jaren immense fan van deze iconen en ik stond dus samen met een horde te popelen om dit optreden te aanschouwen. Iedere keer krijg ik een extra warmte als ze hun set aftrappen, en dit was nu niet anders. Ik kan nu al zeggen dat dit optreden heel goed was! De tonen van UFO’s “Doctor Doctor” schalden uit de boxen en toen kon het feest beginnen. Enig minpuntje bij de eerste twee nummers was het feit dat er teveel galm op de stem van Bruce werd gezet, waardoor ik en anderen efkes een grote frons op ons gezicht toverden. Gelukkig werd dit euvel heel vlug verholpen.
“The Ides of March” weerklonk en de eerste vier nummers waren een mooie ode aan de gestorven legende Paul Di’ Anno. “Murders in the Rue Morgue” was al niet meer gespeeld sinds 2005, “Killers” al langer geleden – van 1999, en “Phantom of the Opera” was ook al een gehele tijd geleden dat deze in de set stond. Alle muzikanten waren heel goed en nieuwbakken drummer Simon Dawson nam met bravoure de leegte van Nicko McBrain in.
Een waar hitjesfestijn kwam op ons afgestormd: het onvermijdelijke “The Number of the Beast”, “The Clairvoyant” en “2 Minutes to Midnight”. Zanger Bruce had een beetje last van ziektekiemen, wat hij handig aanhaalde om “The Rime of the Ancient Mariner” aan te vatten. They put water in my bottle…water, water, everywhere… en iedere fan wist wat te verwachten. Wat blijft dit toch een prachtig nummer, met snelheid, prachtige gitaarpartijen, opeens een ingetogen stuk, de opbouw om van te smullen en de krachtige uithalen.
Mijn NOWBHM hartje heeft gans dit optreden die 2u15min duurde enkele slagen vlugger getikt. “Powerslave”, “Hallowed be thy Name” en “Seventh Son of a Seventh Son” bleven ook aan de ribben kleven en toen kwam spijtig genoeg het einde in zicht. De technologie staat alvast niet stil (neen, ze werken niet meer met die achtergronddoeken hehe), want bij nummer “Fear of the Dark” werd een mooie achtergrondfilmpje gebracht’, bij “Aces High” zat Eddy in een spitfire vijanden uit de lucht te schieten, maar het leukste was toch bij nummer “Iron Maiden” toen Eddie bijna uit het scherm sprong en de pop die tot leven kwam tijdens “The Trooper”.
Afsluiten deden we met “Wasted Years” die deze briljante show eindigde. Was alles rozengeur en maneschijn? Neen dus, want soms vond ik wel dat het ritme van de zang niet meekon met de snelheid van het originele nummer, en dat dus in het begin teveel galm te horen was. Maar tja, dit zijn ook geen jonge veulens meer, maar toch blijven ze ondergetekende verbazen. Iron Maiden’s gonna get you, no matter how far… ik zie ze in juli alvast terug...
Afsluiten deed ik met een band die ondertussen ook al voor de 11x present is op Graspop…Hardcore uit Amerika, met boegbeeld Jamey Jasta nog steeds achter de microfoon. Hatebreed kent de knepen van het vak ondertussen al vanbuiten, en wederom wisten ze een heel strakke set neer te zetten. Terwijl voorgaande jaren nog gigantische ballonnen in het publiek werden gegooid, vielen er bij mijn weten enkel kleine strandballen te bespeuren. Neen, Hatebreed deed opnieuw wat ze het beste kunnen: iedereen omver blazen in de Marquee, en dit kunstje krijgen ze reeds jaren voor mekaar. “Destroy Everything” zette de boel in de fik, het gaspedaal werd ingedrukt met “I Will be Heard”, het harde “Proven”, “Live for This” en “To the Treshold” vervolledigden het oorlogspad. Het was een gevecht in de pit en het jolijt werd er niet minder om. Noem daar dan nog in 1 adem “Perseverance” bij, en je komt direct uit bij hun lijfspreuk! Machtig is het correcte woord voor dit optreden.
Vrijdag 20 juni 2025: Pro-Pain op zijn best, Spectral Wound lekker grimmig, Knocked Loose slaat erop los, Behemoth voegt vuur toe en Slipknot verdient de hoofdprijs
Iets zwaars om mee te starten? Dan kon je de keuze maken om tijdig bij Spectral Wound te zijn. Black metal uit Canada die sinds 2015 jaarlijks sterker en bekender worden. Hun laatste schijf ‘Songs of Blood and Mire’ was alvast een voltreffer en enkele nummers mochten wij vandaag dan ook noteren hiervan. Zanger Johan stond aan het begin van de show zo stil als een standbeeld en de gitaristen keerden hun rug naar ons toe, maar eenmaal de drum aansloeg, begon de duisternis tot leven te komen. Slechts 40minuten om onze zielen te winnen, maar dit zal aan de reacties in het publiek ongetwijfeld gelukt zijn. Het was warm buiten, maar nummer “Aristocratic Suicidal Black Metal” vocht tegen de zon buiten en was aan de winnende hand. Black metal die heel goed uitgevoerd werd, met een stem die nachtmerries kan bezorgen.
Van de ene topband dan maar rechtstreeks naar de tweede dacht ik, dus was Pro-Pain aan de beurt…deze Amerikanen met oprichter Gary Meskil hebben voor mij geen geheimen meer, behalve dan de exacte datum van hun nieuwe plaat?! Onder een loden zon mochten ze de South Stage van energie voorzien en zoals gewoonlijk ging hen dat goed af. Nog nooit een Pro-Pain show meegemaakt? Spijtig, want als je dat ooit al hebt gedaan, dan weet je dat je gewoon wil mee springen op hun ritme en groove. Aan topsongs geen gebrek: “In for the Kill”, “Draw Blood”, “Shine”, “Un-American”, “Neocon”, … en ook nog het bekende “Make War (not Love)” die deze show blindelings als favoriet naar boven schoot en de handen voor de laatste keer op elkaar kreeg. Business as usual, maar dan op de positieve manier.
Ik ging eens op bezoek naar de Jupiler stage op dag 2 want daar stonden nog enkele bands die ik weinig of niet had bekeken in mijn leven. Eén band was onder andere Employed to Serve. Een mix van metalcore, mathcore en hardcore met een Britse ondertoon is wat deze band brengt. Frontvrouw Justine Jones heeft een goeie strot, maar eenmaal de cleane achtergrondstem de muziek verstoort, dalen mijn ballen direct in. Spijtig, maar niet mijn dadda. Excuses aan de mensen die constant bezig waren met de pogo…
Andere koek dan bij Knocked Loose op de South Stage. Na hun passage in 2018 stonden ze dit jaar terug op de affiche van Graspop. Sinds hun vorige passage zijn ze qua populariteit als een komeet in de lucht geschoten, werden ze ondertussen genomineerd voor een Grammy-award en heeft hun live-reputatie hen voorbij gesneld. Heel veel volk present voor het podium, en de band maakte hier gretig gebruik van om het publiek mee op sleeptouw te nemen. De moshpits, circlepits en de afsluitende wall of death waren het levende bewijs dat dit optreden hoge scores zal krijgen. Die grunt van Isaac Hale en bijhorende break in nummer “Mistakes like Fractures” gierde door je lichaam, en de zang van Bryan Garris is ook iets unieks, het schreeuwerige karakter van zijn nog jonge stembanden gaat soms in overdrive, maar past perfect met de geleverde muziek! Blijkbaar was hij ook fan van verjaardagen, want iedereen moest heel luid happy b-day roepen…soit, mocht je verjaren tijdens deze vrijdag, proficiat J Dit optreden was een ruw ritje op een golf van knetterende blastbeats.
Een terugblik naar de grunge van de jaren 90 kon je dan weer beleven bij Jerry Cantrell en gelukkig werd hij ook bijgestaan door zanger Greg Puciato (ex-Dillinger Escape Plan) om de klassiekers van Alice in Chains mee te zingen. Cantrell heeft uiteraard ook eigen werk, maar het meest werd toch uitgekeken naar de nummers van AIC. Verwacht geen overdreven energie, uitbundige muzikanten en theatraal geweld op het podium, maar nummers die je moet beleven op jezelf. De handen gingen in de lucht met “Them Bones”, “It Ain’t Like That”, het prachtige “Would?” (heel goed gebracht trouwens door Greg) en afsluiter “Rooster”.
Zijn eigen nummers zijn meer in de blues te vinden, en dat is toch een klein contrast met deze prachtnummers.
Het was 6 jaar geleden dat Eagles of Death Metal nog eens afzakten richting Dessel, en de line-up op live optredens wisselt wel eens geregeld. Originele drummer Josh Homme (QOTSA) komt nooit mee toeren bij Eagles of Death metal voor – in mijn ogen – een beetje een drogreden, want wees eens eerlijk, vele artiesten spelen bij verschillende bands. Soit, hij mag dus niet komen, en tijdens deze show werd hij vervangen door Leah Bluestein, getooid in een rood hemdje. Meezingbare rock ‘n roll brengt deze band, dus een niche die niet door alle graspopbezoekers in de bovenste schuif ligt, dat was helaas ook wat te merken aan de aanwezigen. Nochtans een mooie set waarbij het publiek verwend werd. De liefde die zanger Jesse Hughes overdraagt klinkt diep en is altijd gemeend. Lijkt mij een toffe kerel om es een pint mee te drinken…
Tijd om terug wat actie in mijn lichaam te krijgen, dus stond Blood Incantation op het perfecte tijdstip geprogrammeerd – alhoewel, we moesten toch even wachten vooraleer ze in gang schoten, aangezien er wat technische problemen waren. Deze progressieve death metal band uit de Verenigde Staten kan op één moment alles verwoesten, om dan opeens uit te pakken met enkele psychedelische rockmomentjes die fusioneren met hun technische death metal. Old school metal fanaten hebben misschien toch af en toe eens een scheef oog getrokken, maar globaal gezien is deze muziek toch lekker te pruimen. Nog maar 3 studio albums afgeleverd, maar hun debuutplaat ‘Starspawn’ gaat al sinds 2016 over de tongen.
De bandlogo prijkte achteraan de bandleden, en mocht je de bandnaam niet kunnen aflezen hebben op je smartphone of lijstje, dan geraakte je er volgens mij niet direct aan uit haha.
Enfin, we waren bezig over hun debuutplaat, maar hier werden geen nummers van gespeeld, want hun laatste album uit 2024 ‘Absolute Elsewhere’ werd ten gehore gebracht. Kleine ontgoocheling enerzijds, maar ja, het kan niet altijd prijs zijn.
De winnaar van vandaag dan…SLIPKNOT! Wat een optreden weeral. De kornuiten van deze woeste bende hadden er zin in en er werd direct driest ingevlogen met “(Sic)” gevolgd door het indrukwekkend “People = Shit”. Corey Taylor zweepte het publiek zonder enige aarzeling en moeite op om mee te springen en zingen, wat dan ook direct werd beantwoordt. Normaal gezien zouden er 10 bandleden afzakken naar Graspop, maar wederom moest Clown (Shawn Crahan) afzeggen wegens omstandigheden. Taylor excuseerde zich in zijn naam en beloofde de ontbrekende energie van Clown ruimschoots goed te maken. En man, dit kon je letterlijk nemen.
Er werd verwoestend uitgehaald met “Wait and Bleed”, topper “Psychosocial” waarbij je jezelf moest inhouden om je vinger niet in iemand zijn oog te porren en “Duality”. De metalen biervaten op het podium schudden van voor naar achter om mee te daveren op de luide sound van deze Amerikanen. Het kaf van het koren scheiden dan maar en vragen aan het publiek om “The Heretic Anthem” mee in te leiden bleek wederom een goed gedacht, want gans de weide riep luidkeels 6-6-6. Ook bij “The Devil in I” werd het publiek mee betrokken.
Gelukkig werd er veel muziek gebracht, want soms kan het ook gebeuren bij headliners dat de boel wat wordt uitgerekt door allerhande oninteressante bijzaken. Tijdens dit optreden bleef dit dus wat achterwege, behalve dan dat klein dj momentje die over de weide galmde. De ietwat zachtere zangstukken deden de boel lekker variëren, en toen de laatste nummers (“Surfacing” en “Scissors”) de laatste portie fut uit je lichaam persten, kon je er niet omheen dat je genoten had van een wervelende show!
Een andere topband mocht het hoofdpodium afsluiten deze vrijdag. Behemoth mocht in 2023 ook al op het hoofdpodium staan, maar volgens mij stonden ze nog te spelen in de zon, waardoor de productie en het pyrotechnisch materiaal minder tot zijn recht kwam. Gedane zaken nemen geen keer, dus was iedereen tevreden dat ze nu mochten presteren in het maanlicht. Waarschijnlijk een primeur maar hun start begon op de skydeck, om dan met brandende toortsen naar het podium te stappen. Efkes stilte en toen het doek viel werd begonnen met “Shadow Elite” van hun laatste album die gereleaset werd in mei 2025. Dit album is dus nog redelijk pril en werd vakkundig gepromoot tijdens deze set met de nummers “Lvciferaeon” en het titelnummer zelf die prachtig ingeleid werd. Zanger Nergal stond grijs geschminkt boosaardig te wezen achter zijn statief en zijn stem was duidelijk nog heel fris, waarschijnlijk zal één van de redens hiervan zijn dat hun laatste optreden al enkele maanden geleden was.
Om eerlijk te zijn moet ik wel toegeven dat ik het oudere werk meer kan appreciëren dan hun nieuwste materiaal, maar dat zal vooral aan het feit liggen dat in hun beginperiode deze band ieder nieuw album bleef verrassen. Dusja, we zijn het al gewoon dat ze goed materiaal leveren zal ik maar zeggen hehe.
Soit, de vuisten gingen in de lucht bij “Conquer All” van het prachtig album ‘Demigod’ en we verwelkomden de donkere zielen met “Blow Your Trumpets Gabriel” om ze te omarmen tijdens “Bartzabel”. Tijdens nummer “Wolves ov Siberia” was er een melodisch rustmomentje ingelast, maar globaal gezien was dit toch ook wel een splijtend optreden.
Afsluiten deden ze logischerwijze met “O Father O Satan O Sun!” De rode lichten maakten een duivels canvas van de weide terwijl de drumpartijen werden ingezet en het podium beetje per beetje in vuur werden gezet. Een heel goede afsluiter van deze warm dag.
Zaterdag 21 juni 2025: blij weerzien met Sylosis, Soulfly springt in het rond, Carnation brengt pure Death metal en Korn breekt geluidsrecord en creëert een wachtrij voor crowdsurfers
Skindred had mij in het verleden al eens verrast door in de tent iedereen te laten dansen, en dit jaar mochten ze hun kunnen tonen op het hoofdpodium. Bij opkomst bleek de zanger getooid in een badjas met paars nekrandje…blijkbaar was het nog niet warm genoeg voor hem. Neen, genoeg gelachen, want uiteraard kan frontman Benji Webbe het publiek moeiteloos op zijn hand krijgen, en dit jaar deed hij dit onder begeleiding van deuntjes van Van Halen en House of Pain om iedereen te laten springen. De weide ging gedwee mee met de instructies van de zanger, maar na een tijdje had ikzelf het een beetje gehad met de vele meezingmomentjes en het zwaaien van links naar rechts.
Richting de Marque dan maar waar de mix van metalcore en thrash metal van Sylosis aan de beurt was. De tent was blauw gekleurd door de lichten en rustig kwam nummer “Pariahs” aan bod. Drie gitaren op het podium, aangevuld met een uptempo drumstijl, en dit werkte perfect om je nekspieren los te maken. Deze muziek klinkt lekker verfrissend en toch zo vertrouwd dat het lijkt of je deze band iedere dag beluisterd, wat dus niet het geval is.
Note to myself: MEER luisteren! Sylosis hun laatste passage hier dateert ook al van 2015, dus spijtig genoeg moeten we vaststellen dat deze band toch een beetje ondergewaardeerd wordt. Maar ze bewezen dat ze geen wrok koesteren en gingen gestaag door met “Servitude”, aangevuld met “Empty Prophets” en “I Sever” - beiden van het sterke album ‘Cycle of Suffering’. Heel goeie set en hopelijk duurt het niet meer zo lang tot deze band naar België afzakt!
Max Cavalera heeft in de loop ter jaren met verschillende bands zijn muziek vertegenwoordigd op Graspop, maar voor de muziek van Soulfly moeten we al terugkeren naar 2013 op de heilige gronden. De vraag is altijd of de stem van Max in form is, want soms kan het gebeuren dat het er wat versleten uitkomt. Maar vandaag viel alles nog in zijn plooi had ik zo mijn gedacht, en hij leek ook wat kilo’s kwijtgespeeld…het eerste bommetje werd gedropt met “Prophecy” die de weide al in het rond deed springen, er werd een sprongetje bijgedaan met “Back to the Primitive” (wat een vibe!) en “Tribe” die ingeluid werd met een instrument genaamd Billybao (als ik het tenminste goed gehoord heb en hopelijk fonetisch goed heb neergepend) en de sfeer bij dit nummer passend maakte. Bij “Bleed” maakte de band er dan een familiemomentje van want zijn stiefzoon Richie Cavalera (zanger bij band Incite) mocht mee komen brullen. Ik zei dus familiemomentje, want zijn zoon Zyon Cavalera speelt al geruime tijd de pannen van het dak achter zijn drumkit bij Soulfly. Zijn vader is trouwens een voetbalfan, dus trok hij na enkele nummers het outfit van de rode duivels aan. Deze sterke set werd afgesloten met “Eye for an Eye” die de laatste maal het stof deed opwaaien op de weide.
Het was kiezen tussen de populaire band Lorna Shore die de laatste jaren in opmars is, of een portie old school death metal…mijn keuze was dus rap gemaakt en ik ging naar de Marquee om Carnation aan het werk te zien. Deze mannen speelden een thuismatch en werden in laatste instantie opgeroepen om Cattle Decapitation te vervangen. Een meer dan waardige vervanger in mijn ogen, dus ik was alvast in mijn nopjes. Zanger Simon Duson was opnieuw in het rood geschilderd om zich te kunnen smijten in zijn rol als performer.
Ze kregen 50 minuten de tijd, om de halfvolle tent hun gelijk te bewijzen om niet af te zakken naar het hoofdpodium. En opener “Reincarnation” gevolgd door “Iron Discipline” die alle twee op album ‘Where Death Lies’ staan maakten mij direct blij. De krachtige strot verwoest alles en iedereen op zijn baan en effende het pad voor “Stench of Death”, het enige nummer die nergens op een studio album is verschenen. De HM-2 vibes rolden verder en de headbangers begonnen extra snelheid te maken met “Sepulcher of Alteration” en “Hellfire”.
Persoonlijk vond ik wel dat de instrumenten niet allemaal even vol klonken, maar de muur van klank die op ons afkwam was dan ook oorverdovend, de manier waarop death metal moet gespeeld worden.
Aangezien het heel druk was bij The Hu en het dus drummen was, besloot ik om meer ademruimte op te zoeken in de omgeving van de Jupiler stage. Daar was Dragonforce bezig met hun kunstjes, die blijkbaar in het teken van computerspelletjes gekaderd was. Er stonden twee gigantische draken geposteerd op het podium, die zichtbaar uit een Arcade console (denk maar aan de kermis vroeger waarop je Mortal Kombat of Double Dragon speelde) kwamen.
En toen begon de muziek, en moest ik toch es slikken. De gitaren speelden op kruissnelheid, maar de stem die erbij kwam gaf mij persoonlijk koude rillingen. Let op, ik kan soms wel eens een potje power/speed metal verdragen, maar het klonk mij toch wat te geforceerd op bepaalde momenten. Hypersnelheden werden wel gemeten door de snaren, maar voor de rest niks interessants. Toen ook nog eens werd gevraagd aan het publiek om te beginnen met pompen, ging ik dit optreden vlug es wegspoelen met een pint bier. Smaken verschillen dus…
Op naar het betere werk dan maar, want Korn ging zijn opwachting maken op de North Stage. In de vorm van een kinderdeuntje (uit zo’n box met hendeltje waar je aan moet draaien en een pop verschijnt) werd het publiek wat in spanning gehouden, toen opeens de intro van het mega nummer “Blind” uit de boxen schalde. Het publiek was direct in extase, zeker toen je vanachter het gordijn hoorde roepen Are You Ready?? Headbangend aan zijn statief begon zanger Jonathan Davis– zoals altijd getooid in kilt – aan een ware verovering van het festival.
Eerst en vooral meld ik graag het feit dat de klank lekker luid en vol klonk, waardoor dit optreden tot diep in je binnenste bonkte. Het volgende feestmomentje kwam dan weer doordat “Got the Life” zo precies en vol passie werd gespeeld dat je niet anders kon dan meestampen. Ik zag crowdsurfers van meters ver aanschuiven in een rij om de security hun handen vol te geven. Het waren uiteraard niet allemaal heel gekende nummers, maar diegene die toch het meeste geapprecieerd werden door het volk waren de klassiekers. “A.D.I.D.A.S.” die lekker werd mee bezongen door de massa, “Y’All Want a Single” die de het veld deden daveren en “Falling Away From Me” die de armen en benen niet konden stilhouden. “Shoots and Ladders” werd dan weer stilletjes beëindigd met de intro van Metallica’s One.
Goh, gans dit uur en een half was 1 blik nostalgie, sfeer, meezingers, en een band die er heel veel zin in had. Het was zelfs nog beter dan in 2022, toen ze ook Graspop in lichter laaie hadden gezet. Respect!!
Afsluiten was dan weer weggelegd voor Nine Inch Nails, de Amerikaanse alternatieve industrial rockband, waarbij vooral Trent Reznor sinds de oprichting in 1988 het meest bekend is. Voor mij persoonlijk mochten de rollen van Korn en deze NIN omgedraaid worden, want achteraf gezien vond ik dat er meer pit in de nu-metal band zat dan de afsluiter. Ook moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik te weinig van deze band ken om een vergelijk te maken hun albums en vorige optredens. Trouwens de eerste keer dat deze band op de affiche van Graspop verschijnt.
Het begon alvast met enkel stroboscopen die de boel oplichtten, en toen kwam de strot van Reznor vanachter de microfoon om het ietwat harde “Somewhat Damaged” los te laten. Vooraan was het toch rustiger dan voorheen, ofwel had de warmte van gans de dag het energiepeil naar beneden gezogen, ofwel wilde men deze muziek op zijn gemak beleven en/of ontdekken. Nochtans was er meer dan voldoende lichtshow te beleven om er de schwung in te steken.
Het feit dat sommigen zeggen dat deze band niet als afsluiter op Graspop zou mogen staan, daar moet ik alvast eens goed mee lachen, ik heb al andere bands zien staan die nog minder ‘metal’ zijn dan NIN.
Wat ik vooral onthouden heb is dat deze band het moet hebben van zijn diepgaande nummers en dat je van daaruit mee moet kruipen in hun verhaal. Er weerklonk nog een cover van Bowie (“I’m Afraid of Americans”), “The Hand that Feeds”, “Head Like a Hole” en het welgekende “Hurt” die deze set afsloten.
Ik zat ook wat op mijn honger, maar dat zal dus grotendeels wel aan mijn onervarenheid met deze band te maken hebben. En zo sloten we deze heel warme dag af om ’s anderdaags nog 1 keer te knallen.
Zondag 22 juni 2025: Power Trip neemt mij mee naar de oude thrashperiode, Savatage beklijft mij, King Diamond schrijft een bestseller en blijkbaar ‘gecensureerde’ sprotjes te verkrijgen bij een Duitser
Ik begon met een Spaans tapaatje, de speed/thrash metal band Angelus Apatrida die voor de 2e maal de weide van Dessel mocht betreden. En vanaf het begin was ik vertrokken om mee te gaan in hun snelheid en enthousiasme. Riffs die je om de oren vliegen met precisie, een zanger die lekker stout klinkt, en waarbij meezinger Victor Valera een leuke toevoeging geeft aan het optreden. In feite was dit gewoon een drie kwartier lang luchtgitaar spelen, headbangen en je overgeven aan deze Spanjaarden.
Eén van de weinige death metal bands op de affiche mocht ook in de Marquee de botte bijl bovenhalen. Enkel het oude materiaal spreekt mij aan, want de albums na ‘From Beyond’ zijn toch andere koek. Je kan het vergelijken met zo’n pintje die ze tappen op de weide via zo’n vat op hun rug, waarbij die er int begin wel nog appetijtelijk uitziet, maar eenmaal ze het overtollige schuim wegblazen om een nieuwe laag te leggen, de goesting over is. Neen, hun laatste album was daar helaas een mooi voorbeeld van.
MAAR gelukkig speelde het Massacre van Kam Lee heel veel nummers van hun eerste plaat, dus was het lekker headbangen op de tonen van “Cryptic Realms”, “Biohazard”, “Chamber of Ages” en afsluiter “Corpsegrinder”, de cover van Death. Een goed optreden, maar ook niet meer dan dat.
In 2019 stond Power Trip hier ook van jetje te geven, maar sindsdien is originele zanger Riley Gale niet meer onder de levenden, en werd er een vervanger aangetrokken onder de naam Seth Gilmore. Benieuwd dus of hij dezelfde passie in de nummers kon leggen als zijn voorganger, en na afloop en enkele verrekte nekspieren kan ik volmondig ja zeggen op deze vraag. Deze band deed mij herleven naar oudere thrash bands, zoals bv Nuclear Assault, waar je gans de band ziet headbangen op hun muziek en plezier maken. Het was er bonk op en het publiek werd wild onder de tonen van “Hornet’s Nest”, “Nightmare Logic” van hun gelijknamige plaat en “Manifect Decimation”. De circlepits bleven klein maar gezellig, maar het toppunt zat al in het begin van de set met hit “Executioner’s Taks (Swing of the Axe)”. Ik vond dit subliem!
Een Australische hardcore band op Graspop, ja, het is mogelijk. Speed mocht zich komen voorstellen en deed dat in geheel eigen stijl. De zanger hield in het begin nog zijn shirt aan, maar dacht dat hij zelf in de pit stond en dirigeerde iedereen met zijn two-steps, kicks en slagen. Ik zou toch niet graag in deze pit hebben gestaan, want ik denk dat er bloed vergoten werd. De zanger leek opgefokt, en zijn attitude past perfect bij hun muziek, enkel het feit dat je er 10 minuten voor tijd de brui aan geeft snap ik toch niet. Je krijgt de kans om je te tonen en je trapt het af…wij hebben alvast het raden naar de reden waarom…soit, het klonk alvast niet slecht. Ohja dames, toen hij zijn shirt aftrok heb ik jullie wel zijn kwijlen ze haha.
Het nieuws sloeg een tijdje geleden in als een bom toen aan het licht kwam dat zanger Marcus Bischoff verstek moest geven omdat hij problemen had met zijn stembanden en op doktersbevel moest rusten. Lang rees de vraag of hun optreden ging geannuleerd worden, gelukkig kon men rekenen op een vrouw die dezelfde passie uitstraalt als hijzelf. Niemand minder dan Britta Görtz van Hiraes kweet zich van deze taak.
Indien je dus nog niet op de hoogte was, denk ik wel dat je in eerste instantie dacht er een wijziging van schema was uitgevoerd, maar dit was dus niet het geval. Bij de eerste noten hadden wij al door dat ze kennis van zaken heeft, want zo’n strot paste perfect bij de muziek van Heaven Shall Burn. Het was trouwens de 30e verjaardag van deze band. Ook graag vermelding dat de cover van Edge of Sanity (“Black Tears”) heel mooi gebracht werd. Een vrouw met ballen aan haar lichaam, zo hebben we ze graag, spreekwoordelijk gezien dan.
De volgende band – Savatage - stond ook met stip aangeduid op mijn lijstje, want in mijn jonge jaren was ik vurig fan van deze band. Heavy metal met een symfonisch kantje, maar dan met tijdloze nummers in mijn ogen. Originele zanger Jon Olivia kan niet meer reizen, en ik ga je nu al meegeven dat hij via een opgenomen video het begin van nummer “Believe” op zich nam, waarna de band na de chorus inviel. Beetje raar, maar waarschijnlijk een speciaal moment voor de bandleden zelf. Voor het overige was het Zak Stevens die de teksten zong vandaag en dit goed deed. Ok, geen overdreven prestatie, beetje ingetogen soms, maar dit is dan ook een deel van deze muziek.
“The Ocean” begon deze set om gestaag over te gaan naar “Welcome”…to the show. En dan ging de kwaliteit direct in de lucht met “Jesus Saves” die de vuisten in de lucht tilden. Visueel gezien was er veel bezig op de schermen achter de bandleden, zoals bv bij “Taunting Cobra’s” waarrond een geweldige clip van werd gemaakt en je de ogen niet van kon afhouden. “Strange Wings” werd mooi meegezongen door de aanwezigen, tijdens “Gutter Ballet” zag ik veel mensen meedeinen op het refrein en bij “Power of the Night” ging het tempo een beetje hoger. Ikzelf vond “Edge of Thorns” heel straf gespeeld en uiteraard afsluiter “Hall of the Mountain King” die deze mooie set afsloot. Deze show speelde meer op gevoel, want ik ben zeker dat niet iedereen zo enthousiast was als mezelf.
Het was de 10e keer dat In Flames uitgenodigd werd op Graspop en dit was meestal wel van kwaliteit. Zoals je kon verwachten stond er een heel pak volk klaar om deze melodieuze death metal band te omarmen. Anders Friden was getooid in het zwart, inclusief zwart petje en komt live ten volste tot zijn recht. Het ruwe kantje in zijn stem is moeilijk te evenaren, en als je dan nog een karton puike nummers kan opentrekken, dan kan het in feite niet meer stuklopen. Met 13 albums in hun geschiedenis is het waarschijnlijk moeilijk kiezen, maar de set van vandaag was toch lekker gevarieerd.
Als opener keerden we terug naar 2000 via het nummer “Pinball Map” uit het album ‘Clayman’, waar ook nummer “Only for the Weak” werd gekozen. Gans de set lang zag je de vuisten in de lucht gaan en genieten van deze band. Ook de meest recente albums kwamen aan bod, maar het niveau bleef telkens constant, ook al zijn niet al die albums van even goeie kwaliteit. Niettemin, een goeie set van In Flames!
Om deze laatste dag te eindigen moest ik moeilijke knopen doorhakken…ofwel ging ik naar de Metal God (Judas Priest) gaan kijken die altijd paraat staat, gevolgd door Till Lindeman, ofwel ging ik naar King Diamond, om te gaan luisteren naar zijn horrorverhalen. Aangezien die Duitser mij niet direct aanspreekt, en ik ervan uitga dat ik Judas Priest volgend jaar ga terugzien, koos ik voor de avonturen van Kim Bendix Petersen aka The King.
De show startte en het podium was gevuld met een grote trap die de vloer vulde, met in het midden de drummer opgesteld en op het gelijkvloers een deur met kijkgat in geposteerd. Een deuntje begon waarbij met een camera ingezoomd werd op een pop die in een bedje lag, waarop de naam Abigail vermeld stond. En toen kon het verhaal verteld worden…
Het kindje werd van de trap gegooid en toen begon nummer “Funeral” te spelen van het album rond de pop ‘Abigail’. De stem van King Diamond is niet voor iedereen weggelegd, maar als je de moeite neemt om zijn teksten te beluisteren en de mimiek in zijn stem te ontwaren, dan ben je vertrokken. Geschminkt door zijn vaste visagiste ging hij moeiteloos over in zijn andere gedaan, waarbij zijn gezicht deels bedekt was met een anders soort gezicht.
De eerste nummers kwamen van deze plaat en gestaag ging hij over naar het volgende epistel onder de naam “Halloween”, zonder blozen overgaand naar “Vodoo”, om ons naar adem te laten happen tijdens “Them”. Er was ook veel animo op de achtergrond, waar een dame telkens in verschillende karakters kroop om het verhaal een extra dimensie te geven. Kippenvel bij ondergetekende wanneer je hem hoort roepen: Grandma…tijdens “Welcome Home” waar hij het verhaal vertelt dat hij zijn grootmoeder ontmoet om dan later thee te gaan drinken. Goh, beetje moeilijk om alles uit te doeken te doen, dus ik zou voorstellen dat je de volgende keer het verhaal mee ondergaat en tot dezelfde conclusie zal komen dat je ogen en oren te kort hebt gehad!
Extra punten voor de toppers “Sleepless Nights” en “The Invisible Guest” waar gitarist Andy Laroque in de spotlight stond. Ik was blij met mijn keuze om toch naar King Diamond te gaan kijken, want wat een spektakel.
Na afloop was Till Lindeman nog bezig, maar blijkbaar betrof dit een gecensureerd show en mochten er dus geen naakte beelden en dergelijke getoond worden. Er zal wel een reden achter hebben gezeten, maar hij vond toch nog een gaatje om blijkbaar vissen in het publiek te schieten. Bij nummers als “Fat”, “Golden Shower” en “Allesfresser” gaat er bij mij alvast niet direct een belletje af, dus ging ik nog een drankje gaan halen om editie 28 van Graspop definitief af te sluiten. Ik kan opnieuw beginnen aftellen…nog 365 dagen.
Line Up
Donderdag: The Raven Age, Perturbator, Mass Hysteria, Julie Christmas, Hot Milk, Deafheaven, Charlotte Wessels, Yellowcard, Thrash Boat, Terror, Stick to Your Guns, Lagwagon, Fleshwater, Alien Ant Farm, Soen, Sign of the Swarm, Psychonaut, Paradise Lost, Orbit Culture, Hatebreed, Death Angel, Carcass, Warkings, Epica, Beast in Black, Alestorm, Powerwolf, Municipal Waste, Motionless in White, Landmvrks, Dream Theater, Iron Maiden
Vrijdag: Villagers of Ioannina City, Unprocessed, Smashed into Pieces, Nova Twins, Kim Dracula, Dethklok, As Everything Unfolds, Static Dress, Polaris, Northlane, Me First & The Gimme Gimmes, Jinjer, House of Protection, Employed to Serve, Windhand, Spectral Wound, Orange Goblin, Opeth, Green Lung, Eagles of Death Metal, Bloodhunter, Blood Incantation, Skillet, Myles Kennedy, Jerry Cantrell, Gloryhammer, British Lion, Behemoth, The Ghost Inside, Peyton Parrish, Knocked Loose, Falling in Reverse, Dead Poet Society, Slipknot
Zaterdag: Vowws, Unto Others, Starset, Self Deception, Novelists, Grandson, Apocalyptica, Vandenbergh, The Warning, The Dead Daisies, Last Train, Dragonforce, Dirty Honey, Airbourne, White Chapel, The Hu, Sylosis, Primordial, Imminence, Dodheimsgard, Carnation, Amenra, Skindred, Poppy, Lorna Shore, Korn, Kittie, Bullet for My Valentine, Spiritbox, Soulfly, Oomph!, Nine Inch Nails, Eisbrecher, Brutus
Zondag: Katatonia, Halocene, Dayseeker, Creeper, Beyond the Black, Aviva, Alcest, Thrice, Stray from the Path, Speed, Sim, Seven Hours after Violet, Rise of the Northstar, Currents, Triptykon, Sacred Reich, Paleface Swiss, Massacre, King Diamond, Fit for an Autopsy, Angelus Apatrida, Amira Elfeky, Till Lindemann, Power Trip, Nothing More, In Flames, Heaven Shall Burn, Crossfaith, Ugly Kid Joe, Savatage, Krokus, Judas Priest, Cobra the Impaler
aftermovie #GMM25 - Aftermovie
Organisatie: GMM, Dessel
Alien Nosejob - Energieke punk met een feestelijke (sax) toets
Het bloedhete weer nodigde niet meteen uit om onder te duiken in een donker café en je daar bloot te stellen aan een portie punkgeweld. Maar diegenen die het toch riskeerden zullen het zich zeker niet beklaagd hebben.
De eerste groep heette Klutter, een naam die me onvermijdelijk deed denken aan The Clutters, een band uit Nashville die ik halverwege de jaren '00 erg hoog had zitten (check vooral hun nummer "Rock and roll").
Hoewel de spelling misschien iets anders laat vermoeden, haalde ook deze groep uit Brugge de inspiratie voor hun groepsnaam uit het Engelse woord Clutter, wat staat voor rommel of chaos.
Nu, wat dat laatste betreft viel het eigenlijk best mee. Nonchalant, dat wel. Het leek erop alsof de vijf rechtstreeks uit de surfclub op het podium stapten. Veel podiumstress leken ze niet te hebben, de meesten hadden dan ook al wat ervaring opgedaan bij gewaardeerde acts als Barno Koevoet & The Duijmschspijkers en Ricky Bekstok.
Klutter opende verrassend sterk met een nummer dat ik niet meteen van hen verwacht had en ik, dankzij de bijzonder fijne gitaren van Jelle Vos en Tibo Nassel, eerder als psychrock zou catalogiseren.
Even leken ze in die stijl te zullen doorgaan maar al vlug werd de toon donkerder en wendde Klutter de steven feilloos richting postpunk. Vooral door toedoen van die typische, wat monotone schreeuwzang maar ook de gitaren klonken nu hoekiger en venijniger. Het leek er ook op alsof de sound steeds harder werd en de groep uiteindelijk strandde in de buurt van de hardcore punk.
Zeker niet alle nummers waren even sterk maar de aanstekelijke drive bleef vlot overeind en zanger Arthur Langbeen had voldoende charisma in huis om me een volledige set bij de les te houden.
Alien Nosejob is de nom de plume voor Jake Robertson uit het Australische Geelong die zijn platen het liefst in zijn eentje in de slaapkamer opneemt. Dat leverde tot dusver een zevental platen op, samen met een kluwen aan singles en EP's, die onlangs gebundeld werden op de kloeke compilatieplaat ‘Forced communal existence’.
Alsof dat nog niet genoeg is, is Robertson naast dat eenmansproject ook nog eens in een tiental (!) andere groepen actief. Hij debuteerde in 2009 bij The Snoozefests, later volgden onder meer Ausmuteants, Hierophants, Leather Towel & SWAB. In 2013 kruiste hij mijn pad voor het eerst in The Pit's met The Frowning Clouds, een wonderlijk groepje dat me een jaar later met ‘Legalize everything’, een heerlijk psychedelisch garagerockplaatje, helemaal overstag deed gaan. Of The Frowning Clouds nog actief zijn is me niet helemaal duidelijk - in 2022 verscheen er nog een verzamelplaat - maar met Alien Nosejob hebben we in elk geval een sterk alternatief.
Alien Nosejob mag dan al een eenmansproject zijn, in Leffinge zagen we een zeskoppige liveband (drie vrouwen en drie mannen, goed voor twee gitaren, bas, drums, toetsen en sax). Hoewel ik mijn punk het liefst uitgebeend geserveerd krijg, kon ik me volledig vinden in deze volle sound. Vooral de sax en in iets mindere mate de keys maakten het verschil. Dat blazers punk verrassend feestelijk kunnen laten klinken wist ik al van die andere Australische band, The Systemaddicts, die het met een trombone doet.
Dat was hier niet anders met de sax van Alannah Sawyer, die soms aan enkele rake stoten genoeg had om op andere momenten het hele nummer enthousiast mee te toeteren.
Het werd zeker geen voorstelling van hun laatste plaat, de verzamelaar ‘Forced Communal Existence’, want die kwam nauwelijks aan bod. Er werd vooral geput uit hun voorlaatste plaat, ‘Turns the colour of bad shit’, waarop Jake Robertson teruggrijpt naar zijn punk roots. In het tweede, wat langere nummer, kwam zijn veelzijdigheid even bovendrijven en waagde hij zich aan wat traditionelere garagerock met een gitaar die van een prille Angus Young had kunnen zijn.
Even later nam de gitariste de vocals van Robertson over voor een tegelijk verrassende als voor de hand liggende cover: "Idendtity" van X-Ray Spex. Verrassend omdat Alien Nosejob op zijn platen meestal kiest voor Australische en/of obscure covers. Enigszins verwacht omdat die sound met saxofoon onvermijdelijk herinneringen oproept aan de groep van Poly Styrene. Mooi, maar de eigen songs klonken minstens even energiek en adembenemend. We hadden er dan ook absoluut nog niet genoeg van toen Jake Robertson na amper 32 minuten de stekker eruit trok. Kort en krachtig zegt men dan maar het had toch ietsje meer mogen zijn.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Jelle van Dressed Like Boys is in Vlaanderen - naast de dames van Kids With Buns - zowat de posterboy van de LGBTQIA+-gemeenschap. Op zijn nieuwe single “Stonewall Riots Forever” brengt hij een eerbetoon aan de rellen in het Stonewall-café in New York in 1969, wat beschouwd wordt als het beginpunt van de Pride Beweging. Het is als single bovendien een leuke teaser voor zijn aankomende debuutalbum (29 augustus).
Jelle’s trefzekere pianospel en de zwierige cello van Frederik Daelemans (van onder meer Tamino en Meskerem Mees) maken van “Stonewall Riots Forever” een indringende, meeslepende protestsong. Een beetje theatraal en een tikkeltje ernst, ergens tussen Elton John en KD Lang in.
In New York ging Jelle op zoek naar getuigen en zielsverwanten van de Stonewall Riots — een zoektocht die hij vastlegt in een persoonlijke documentaire, video en reportage in De Morgen.
Dressed Like Boys speelt deze zomer op o.a. Pukkelpop, Gent Jazz en Dranouter Festival. Hij doet dit jaar zijn eerste Europese headlinertour en gaat in maar liefst tien landen spelen met stops op Europa's voornaamste showcasefestivals zoals Reeperbahn (Hamburg), MaMA (Parijs) en Live At Heart (Örebro, Zweden).
https://www.youtube.com/watch?v=NLDhzcqUQ9A
Nederlands 
Français 
