Timmy’s Organism - Wild en onbesuisd
Timmy's Organism en Billiam & The Split Bills
Net geen maand eerder zag ik Billiam & The Split Bills al eens in The Pit's, Kortrijk . Zo te zien had dit piepjonge bandje uit Melbourne hun lange tour vrij goed doorstaan. Het klonk hier zelfs wat beter dan in Kortrijk, maar dat had alles te maken met de klankbalans. De opdringerige synths waar ik me de vorige keer aan ergerde waren minder prominent aanwezig ten voordele van de gitaar terwijl de bas hier duidelijk de stuwende factor was.
Aan de andere kant miste ik dan weer de energie die in een punkhol als The Pit's altijd wat intenser is. Toch kon ik ook hier hun prettig gestoorde, snotterige lo-fi punk best wel smaken. De nummers klokten zelden boven de minuut af zodat verveling geen kans maakte en Billiam, die zich weer in alle bochten wrong waarbij zijn microfoon even al zwiepend het hazenpad koos, blijft een innemende frontman. Toch bleken ook hier de songs iets te primair om lang te blijven hangen tenzij misschien "My metronome", dat bij enkele mensen vooraan blijkbaar goed gekend was.
Timmy's Organism uit Detroit is het vehikel van Timmy Vulgar (né Timothy Lampinen), een man met een behoorlijke staat van dienst. Midden jaren '90 dook hij voor het eerst op met Epileptix maar ik leerde hem pas kennen in de jaren 00 via Clone Defects en Human Eye, twee groepen die ik enigszins volgde en waarvan ik werk op het schap heb liggen. Daarna verloor ik hem wat uit het oog hoewel hij met Timmy's Organism een aanzienlijk aantal platen maakte waarvan er sommige op tot de verbeelding sprekende labels als Sacred Bones Records, Hozac Records, Burger Records, In The Red Records en Jack White's Third Man Records verschenen. Toch bleef het in de marge ploeteren en nadat ik Timmy's Organism in 2017 Het Bos zag op stelten zetten, leek het even over tot er vorig jaar dan toch plots een nieuwe plaat, ‘Lone Lizard’, was.
De opkomst was op zijn zachtst gezegd wat aan de lage kant, maar dat liet Timmy niet aan zijn hart komen. De man, gezegend met een kop waarmee hij kan solliciteren voor een rol in de meest macabere Halloweenfilms, begon zijn set met het prijzen van het Belgische bier. Met dat bier haalde hij later trouwens nog een impressionant trucje uit. Zo goot hij een flesje Maes leeg in zijn oog waarna het bier als een fonteintje uit zijn mond spoot. En de muziek? Die was al even verfijnd... Nee, dit kon je makkelijk wegzetten als lomp, van de pot gerukt en compleet uit de tijd. A
lle begrip voor wie moest afhaken, toch vond ik dit ondanks alle onbeholpenheden een meeslepend en intrigerend optreden. De heavy psych nummers leken met haken en ogen aan elkaar te hangen maar dat maakte het dan weer lekker onvoorspelbaar. Op het podium gedroeg Timmy zich als een losgeslagen projectiel die zwaartekracht tartende riffs en op de rand van de seventies hardrock balancerende solo's uit zijn, met fantastische, psychedelische afbeeldingen versierde, gitaar kneep. Zijn gitaarexploten waren wild en onbesuisd en dreigden meer dan eens faliekant uit de bocht te gaan maar een heerlijk roffelende Scott Dunkerley en bassist Eric Altesleben, die ooit nog deel uitmaakte van het prille Interpol, hielden hem op vakkundige wijze in het gareel.
En dan was er nog zijn stem: weinig toonvast maar de klankkleur leek hij naar believen te kunnen veranderen. Zo klonk hij bij momenten zelfs als Captain Beefheart. Een Spinal Tap mocht uiteraard niet ontbreken: zo stootte onze held zijn hoofd onbedoeld keihard tegen zijn microfoon met wat bloed tot gevolg. Even later dook hij met ware doodsverachting van het podium het publiek in (dat er niet stond) en kwam languit op de vloer te liggen.
We hoorden slechts een drietal nummers uit hun laatste plaat, de rest werd geplukt uit zowat alle platen die de groep gemaakt heeft. De oudste en meer punkgerichte nummers zoals "Poor and bored" uit 2012 werden bewaard voor het slot. Tijdens de apotheose sleurde Timmy Billiam, die het ganse optreden vanop de eerste rij gevolgd had, het podium op en stopte hem zijn gitaar toe waarna hij zelf wat met de effectpedalen ging prutsen.
Een chaotisch einde van een doldrieste set maar of Timmy Vulgar hier veel zieltjes mee gewonnen heeft valt sterk te betwijfelen. Jammer eigenlijk, want mijn respect is schier eindeloos voor iemand die zo lang koppig zijn eigen ding blijft doen.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Eosine - De bloei van een prachtige roos met giftige doornen...
Op weg naar een succes dat steeds duidelijker wordt, vierde Eosine, de shoegaze-groep uit Luik, in de Botanique (Brussel), de 'release' van hun eerste EP, uitgebracht door Mayway Records, "Liminal". In een bomvolle Rotonde bevestigde de band van de getalenteerde Elena Lacroix en liet zien dat er enorm veel ruimte voor evolutie is...
In de setlist vinden we uiteraard de 4 nummers van “Liminal”: “Digitaline”, “Plant Healing”, “UV” en “Progeria”; echter, en dit is een verrassing, zijn alle andere nummers “unreleased”. En eerlijk gezegd zijn ze verbluffend. De geluidsexpressie evolueert in een stijl die shoegaze, postpunk, dream-pop en mystieke en/of Keltische inspiratie combineert, maar het muzikale spectrum breidt zich duidelijk uit door elementen prog, krautrock, grunge en soms ronduit hardcore.
Voor deze nieuwe ‘avatar’ van Eosine wordt Elena bijgestaan door Dima Fontaine, die eerder in de Luikse groep Naked Passion speelde. Gitarist en zanger is hij en brengt een rijk muzikaal palet mee en hij versterkt ideal het vocale werk van Elena. Daarnaast zijn Benjamin Franssen op drums en Guillaume Van Ngoc op bas een uitstekende ritmesectie.
Wat het meest opvalt zijn de energieboosts van deze band “live”. De etherische shoegaze-kant kent vele wissels en wordt op het podium versterkt. Wat een spannende, broeierige intensiteit in de ritmes.
“Digitaline” is een goed voorbeeld van de veelzijdige aanpak. Het nummer, nog gespeeld aan het einde van de set, afgelopen juni in het Jubelpark, is hier opnieuw het ontdekken waard. Het eindigt met een verbluffende vocale tirade van Elena, als een bezeten vrouw, aan de rand van het podium. De in het wit geklede engel is in een demon veranderd … Het publiek is sterk onder de indruk, verbijsterd, enthousiast bijna gehypnotiseerd. Het zit goed tussen band en publiek.
De eerste nieuwe compositie, “Limewood”, toont de onmiskenbare evolutie van de band. Alle muzikanten dragen witte outfits, maar de muzikale tune wordt steeds donkerder. Elena geeft mee dat ze in haar nieuwe songs zichzelf volledig blootlegt. De emoties op het podium weerspiegelen pijn en leed, waarbij ze in trance raakt en in haar stem horen we echte 'grunts'. En dan, een paar seconden later, laat ze haar Fender achter om sensueel te dansen, terwijl het ritme vertraagt om “UV” te introduceren. Hoe verfijnd boeiend klinkt dit niet allemaal
Tijdens “Cherry Pink”, alweer een nieuwe compositie, vergezelt Pyo (alias Karel Piot, de Brusselse muzikant die de openingsact verzorgde) Elena op het podium om er wild vocaal tegenaan te gaan. Na het bijzonder mooie “Progeria” is het tijd voor het prestigieuze “Incantations”. Het begint met zachte shoegaze 'à la' Slowdive, maar al snel gaat het crescendo en wordt het een bezwerend geheel, mede door Elena, echt een spil voor de band. En inderdaad, de gitaren ontploffen en zij weet als een ‘heks’ haal gal te spuwen. Sterk. Dan klinkt het terug kalmer, verlaat zij het podium, terwijl Dima Fontaine een rustiger melodie zingt. Maar het is van korte duur, want Elena komt furieus uit de coulissen, rent het podium op en schreeuwt erop los, zonder microfoon... Wat een vibratie , wat een intensiteit...
De apotheose volgt … Een laatste nieuwe nummer, “No Horses”, krijgt iedereen op de knieën. Het klinkt meer experimenteel, het is aanvankelijk rustig, in de geest van Björk en Cocteau Twins; maar het bouwt op , borrelt naar een hoogtepunt , met de nodige uitbarstingen. Elena zingt fel “I am Lost and Found”, het wordt luider en ze schreeuwt ; het eindigt met een duik in het publiek! Een onvergetelijk moment!
Het concert duurde zo’n goed uur, maar wat een vuurkracht. Er wordt reikhalzend uitgekeken naar het eerste album van de groep. Het zal volgend jaar worden uitgebracht op Mayway Records, waar al het uitstekende Haunted Youth terug te vinden is. Wat een passioneel optreden van deze band, de bloei van een prachtige roos met giftige doornen...
Setlist: Digitaline - Plant Healing – Limewood – UV - Cherry Pink – Progeria - A Scent – Incantations – Above - No Horses
(vertaling Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse)
Pics homepage @Christophe Dehousse
Organisatie: Botanique, Brussel
Pluto Fest - Pluto Fest is een kindje van ons geworden. Het is meer dan een hobby maar we doen het voor het plezier, niet voor het geld. Wij willen simpel blijven
In het aanbod van indoor festivals in kun je soms door de bomen het bos niet meer zien. Sommige organisatoren hebben ondertussen zelfs al de handdoek in de ring gegooid. Een van die festivals die al jaren lang stand houdt is Pluto Fest in Oosterzele. Een zeer gezellig festival op een zeer mooie locatie en altijd een ijzersterke affiche.
We gingen ons oor te luisteren leggen bij de organisatie hoe het staat voor deze editie van 2024 die plaatsvindt op zaterdag 16 november 2024
Hoe gaat het met jullie, hoe verloopt de verkoop van tickets voor deze editie ?
Dag Erik, met ons gaat het goed. 2024 was een zwaar jaar met verbouwingen , verhuis en Pluto Fest maar we doen het graag. Bij de voorverkoop was er eventjes weinig beweging maar het heeft zich herpakt en loopt nu vlot. Ons hoor je niet klagen.
Pluto Fest is ondertussen uitgegroeid tot een begrip binnen de indoor festivals in het najaar, merken jullie als organisatie een verschil tussen de beginjaren en nu? Wat is het grote verschil?
Ja het was in 2017 dat we de draad terug weer opgenomen hadden van het vroegere Jeugdhuis Pluto Herzele. Eerst was er een fuif en toen deze een succes was en ons wat geld opgebracht had, dachten we aan een indoor optreden. Het was wat zoeken om de gepaste zaal te vinden, PA, catering enz…. Ook de wetgeving errond en het papierwerk was toen nieuw voor ons. Maar we gingen ervoor en in 2018 hadden we ons eerste Pluto Metal Fest in Oosterzele waar we zeer goed ontvangen werden. Tot op de dag van vandaag is er nog een zeer goede samenwerking. Aan Oosterzele kunnen veel gemeentes hun wel eens spiegelen wat evenementlocaties betreft. Wij hopen nog jaren samen te werken met Oosterzele. We hadden ons optreden wel goed voorbereid maar toch was er wat stress want de problemen duiken pas op soms op de moment zelf. Deze kwamen er dan ook, maar met ons sterke team hebben we dat dan perfect opgelost. Alles verliep goed en de bezoekers, de bands, de gemeente Oosterzele en de medewerkers waren content dus wij ook natuurlijk. Na 6 jaar een evenement organiseren is het al een beetje makkelijker maar er zit nog steeds wat spanning in omdat we ieder jaar de opmerkingen van bezoekers, medewerkers, bands en externe bespreken, proberen aan te pakken en indien mogelijk te verbeteren. Er is dus wel een verschil tussen de eerste editie en deze editie. Nu zijn de tijden wel veranderd. Er komt wat minder volk buiten dan vroeger. Maar dat is met alle evenementen, van markten, platenbeurzen tot vogelshows toe.
Is er ook zoiets als een ‘voor’ of ‘ na’ corona periode? Ik merk zowel met het publiek als bij bands een verandering binnen de scene. Het is voor een beginnende band minder gemakkelijk een optreden te boeken, organisatoren spelen op veilig (wat begrijpelijk is) en mensen betalen liever eenmalig 150 euro voor AC/CD in een groot stadion dan de kleinere festivals te bezoeken. Merken jullie dat als organisatie ook?
Ja , dat bedoel ik met dat de tijden veranderd zijn. Zoals je zegt dat lelijke beestje CORONA dat heeft precies de mensen veranderd. Sinds de mensen zijn opgehokt geweest, is het alsof ze niet meer buiten willen of afwachtend zijn. Wij merken dit ook aan de verkoop van de tickets. Deze komt traag op gang. Voor Corona liep alles vlotter dan nu. Nu wachten de mensen langer om een ticket te kopen tot de laatste weken of dagen, om dan misschien de dag zelf in hun zetel te blijven. Dit is niet enkel bij ons maar ook bij andere organisaties horen we dit. Dit is een heel moeilijke situatie voor vele organisaties omdat er geen overzicht is of het rendabel zal zijn. Het is tasten in het duister naar de opkomst. Hierdoor zijn er organisaties die al evenementen gecanceld hebben. Nu is er misschien nog een reden voor het traag op gang komen van de voorverkoop (denk ik zelf toch) en dat is dat er bijv organisaties in het verleden geweest zijn die een paar weken voor hun evenement zeggen dat ze voor 80% zijn uitverkocht en dan een week voor het evenement zeggen dat de ticket verkoop niet goed is en daarom genoodzaakt zijn te cancelen. En 2 dagen nadien hoor je dat ze failliet zijn. Bullshit! Deze rotte appels maken gans de evenementensector kapot en geven de mensen of bezoekers een slecht gevoel. Wij met New Pluto durven niet meer op onze social media posten dat de ticket verkoop de laatste weken wel goed gaat omdat we de mensen ook niet dat gevoel willen geven zoals “ oei komt er een cancel aan bij Pluto Fest” . Pluto Fest gaat door. Wij hebben onze berekening vooraf gemaakt en hierbij rekening gehouden met het geval er een slechte verkoop zou zijn, we de mensen niet zullen teleurstellen. Dus 16 November is Zaal Amb8 in Oosterzele open J Wij willen nog buiten komen in de metalscene zonder scheef bekeken te worden. Dus gaan we geen valse reclame maken. Ja zoals je zegt grote evenementen zoals AC/DC die verkopen dan wel uit en daar geven ze dan wel veel geld voor maar ik denk dat het komt omdat mensen soms wat meelopers zijn. Om een voorbeeld te geven: Pier wil naar AC/DC omdat hij fan is. Nu zijn vrouw hoort het niet graag maar gaat toch mee. Haar vriendin wil ook mee op haar gezelschap te houden en die haar man is chauffeur dus misschien staan er daar van de 4 mensen toch 3 mensen die AC/DC niet graag horen of zelfs niet kennen. Let op deze welke er staan voor joker, gaan wel met een t shirt naar huis om te zeggen dat ze er geweest zijn. Mensen snap je soms niet. Het is iets ongelooflijk. Ze geven liever dus 150 euro om er bij te horen, maar wie het wel graag hoort laat dan de kleine evenementen vallen van 19 euro omdat het toch een beetje crisis is. Daar merken wij dus heel veel van. Nu wat de nieuwe bands betreft gaan wij met New Pluto op Pluto Fest eerder een band zetten die nieuw uitkomt dan een band die iedere week speelt. Wij zijn altijd van principe geweest dat jonge nieuwe bands een keuze moeten krijgen. Bij de grote festivals geraken ze niet binnen dus moeten ze het doen bij de kleine evenementen en daarvoor zijn wij er.
Ik zie veel kleine festivals ook verdwijnen of hun festival cancelen, maar jullie houden stevig stand. Wat houdt jullie echt recht?
Ja inderdaad zoals daarnet gezegd er zijn er vele kleine festivals die cancelen. Soms snap ik niet waarom want het is nog bijv een maand of meer en ze cancelen al. Maar de verkoop komt soms laat opgang, zoals al gezegd pas de laatste weken of dagen . Dus ik denk dat als organisatie wachten het beste plan is. Langs de andere kant is het nu wel zo dat er een overaanbod is van optredens. Als je dan als organisatie een evenement hebt en er zijn er op de geplande data nog 4 andere en je ticket verkoop loopt slecht, dan is het idd misschien beter om te cancelen. Organisaties zouden ook beter moeten afspreken en plannen wanneer ze iets organiseren. Wij zitten op onze datum de derde zaterdag van november vrij safe maar dit is ook in het verleden afgesproken met enkele organisaties of het hen past. Dit houdt ons sterk eigenlijk. Wij krijgen ook steun van deze bevriende organisaties. Nu zijn wij met New Pluto maar met 2 die alles organiseren over het ganse jaar maar we hebben verdomme een heel sterk team van medewerkers die ons helpt de dagen voor het festival, de dag van het festival zelf en zelfs nog tijdens de afbraak ook. En zeker niet vergeten de mensen die promo maken voor ons die overal affiches gaan ophangen, de ontwerpers van promomateriaal enz... Dit maakt ons sterk. Waarvoor nen dikke merci aan iedereen wie Pluto Fest lief heeft (J). Nu opgeven zit ons niet in het bloed zolang we gezond blijven. Pluto Fest is een kindje van ons geworden. Het is meer dan een hobby maar we doen het voor het plezier, niet voor het geld. Wij willen simpel blijven.
De affiche ziet er wederom divers uit. Ik ga even het rijtje af… Cult of Scarecrow heeft net een nieuwe, schitterende, plaat uit. Vertel eens in het kort wat meer over hen?
Ja idd ze hebben een prachtige nieuwe plaat uit. Wij waren op de voorstelling in Zele en het was prachtig. Nu sinds we Pluto Fest begonnen zijn hebben we een lijst bijgehouden met alle bands die we gecontacteerd hebben of die ons gecontacteerd hebben. Het is al een aardige lijst moet ik zeggen. Uit deze lijst maken we dus een line up. We plannen meestal 6 bands maar dit jaar zijn het er 7. Het is niet makkelijk om een line up samen te stellen, zeker omdat een dag maar 24uur telt dus is er niet veel tijd over om veel groepen te laten spelen op 1 dag. Ook kijken wij naar bands die niet elke week spelen want dit vinden wij niet goed voor de bands en voor de organisaties. Er mogen daar wel een paar van die bands tussen zitten, maar geen ganse line up. Wij hebben daarom dit jaar voor 3 Nederlandse bands gekozen die nog niet veel of lang geleden in België geweest zijn. Als we onze lijst bekijken, kijken we naar de bands die er al lang op staan en Cult of Scarecrow staat al lang op deze lijst (mijn excuus gasten) dus nu is het aan hen. Cult of Scarecrow zal Pluto Fest 2024 openen en ik ben zeker dat dit een zeer goeie opening zal zijn. Wij geven ook trouwens een airbrush Pluto Fest gitaar weg ( gemaakt door Bharat Hermansson ) aan 1 van de eerste 50 betalende bezoekers die op 16 november binnen komen. De deuren gaan open om 14u30 wees er dus zeker bij ;p
Dan is er Dyscordia, toch een grotere naam binnen de scene. Er is zelfs een heus Army. En toch hebben ze wat line up problemen en krijg ik de indruk dat de ‘groei’ naar boven een beetje gestopt is … Je mening graag over Dyscordia?
Dyscordia heeft een goeie reputatie al vanaf het ontstaan van de band. Er hangt een heus army aan inderdaad. Wij kijken er naar uit ze in Oosterzele tegen te komen. Zij stonden al op onze affiche als headliner een paar jaar geleden maar door de coronaperiode waren wij genoodzaakt deze af te lassen met veel spijt in ons hart. Nu zijn ze co headliner ? Zij hebben een nieuwe bezetting maar deze zal ook heel goed zijn. Het is trouwens de eerste keer ik ze zal zien met de nieuwe bezetting en het is ook het laatste optreden dat ze doen in 2024 op Pluto Fest dus wie deze mist heeft ongelijk ;-)
Poysedon ken ik ook al veel jaren, ik ben fan, moest ik dat niet zijn waarom zou ik naar hen komen kijken? Wat maakt hen bijzonder?
Posyedon willen we ook al jaren op ons podium maar viel ofwel buiten het samen stellen van de line up of ze waren niet beschikbaar. Deze keer kregen we ze dus wel te pakken. Ik weet zeker dat hun gebrul Oosterzele ook wel op de kaart zal zetten.
Ook Promise Down volg ik al een tijdje … Ik ben fan maar, wat maakt hen zo bijzonder?
Wel mijn vriendin Peggy en ik waren vorig jaar op een evenement waar Promise down op de line up stond. We waren gelukkig net op tijd die dag. Vanaf de eerste heavy rock n roll noot tot de laatste hebben we ons geamuseerd. Deze klinken zeer goed, hun teksten zijn ook de max toen ik het liedje ‘Furious M. d’e eerste keer hoorde lag ik strike zeker met de show er bij, de zanger William Lawson of was nu Whiskey JohnnyJ komt zelfs eens in het publiek met de song ”Turn To Break The Seal.” Die avond hebben we hen ook gevraagd om dit jaar op Pluto Fest te spelen.
De daarop volgende twee bands zijn Sad Iron en Burning …
Sad Iron kende ik amper, ook al bestaat deze band al jaren. Maar ze brachten vorig jaar een dubbel album uit samen met Burning. Deze band kenden we wel. Ze stonden dus ook met elkaar in Nederland op het podium om hun cd te releasen dus waarom niet in België dachten wij. Ikzelf heb ze in België nog niet gezien dus we zijn benieuwd. Hun dubbel album klinkt alvast goed.
Headliner is Picture, die op de Nederlandse metal hun stempel drukken; voor mij een onbekendere band. Graag wat meer uitleg
Oh nee hoor, als je een paar liedjes zal horen zal je wel weten wie Picture is denk ik. Ze zijn één van de oudste heavy metal bands uit Nederland. Ze hebben heel wat ervaring dus en hebben ook een mooie leeftijd allemaal, maar ze doen het nog goed en zijn nog steeds op tour. Momenteel zitten ze dacht ik in Zuid- Amerika. Het loopt dus goed voor hen en zij kijken er net als ons naar uit om elkaar te ontmoeten. Het ziet er ook altijd een groot feest uit wanneer ze optreden, dus doen we dit ook op Pluto Fest!
De echt grote namen worden nog enkel voor festivals als Graspop geboekt. Vroeger kon een organisatie als jullie die dan ook wel soms boeken ‘exclusief’ maar die tijden lijken wat voorbij, of niet? Is het moeilijker om een echte grote headliner geboekt te krijgen anno 2024?
Wel sommige bands hebben hun prijzen na corona omhoog getrokken. Dit zijn niet alleen de buitenlandse bands. Je schrikt er soms van. Nu er zijn kleinere evenementen die toch al grote namen geboekt hebben maar dat vinden wij een risico als je dan veel geld uit geeft om een band te boeken en plots komen er op jou geplande data nog 2 andere evenementen dan zit de kans er in dat je er financieel niet aan uitkomt. Met gevolg dat je dan misschien moet cancelen. Het was vroeger misschien makkelijk als een grote headliner op tournee was in de buurt dat je deze nog kon strikken maar dan moet je wel heel veel geluk hebben dat dit nog past op een zaterdag. Nu wij met Pluto Fest hebben ook misschien wel graag eens een grote headliner op ons podium maar we zijn ook blij met de bands die we tot nu toe al hebben gehad. En zoals gezegd boeken we liever 5 nieuwe bands dan 1 grote. Nieuw talent is ook belangrijk. Wij hebben sympathie voor nieuwe bands en artiesten en geven ze bij Pluto Fest graag een podium. Het zijn allemaal stuk voor stuk goeie bands die we tot nu toe al hadden of hebben. Wij kiezen ervoor om verschillende stijlen soms in de line up te steken. Niet iedereen kan dat smaken, maar voor iedereen goed doen kan je nooit. Tot nu toe hebben we ieder jaar al zeer goeie commentaren gehad op Pluto Fest van iedereen die aanwezig was. Wij willen dat zo houden. Groter moet het niet worden wij zijn tenslotte maar met een bestuur van 2 personen die ook nog een gezin vormen en ook nog dagelijks moeten gaan werken. Wees gerust, je bent daar als organisatie heel wat uurtjes mee bezig. Misschien kunnen we een oproep plaatsen “wie ons team wil versterken mag dit gerust laten weten”. Wel enkel ernstige kandidaten. Hahaha
Hoe zie je de toekomst van Plutofest? Uitbreiden? Of wat zijn de eventuele ambities en plannen?
Wij hopen nog lang te blijven bestaan. Ieder jaar zijn wij tevreden. Zoals al gezegd, normaal hebben we 6 bands dit jaar 7. We gaan dit evalueren of het doenbaar is met het uur schema. We willen niet dat de stagemanagers Guido en Isabelle van Metal Fun en de crew zich in het zweet werken door een te strakke planning. Dus na Pluto Fest 2024 stemmen we met hen af hoe de op- en afbouw was en of alles goed verlopen is. Dan zien we voor de volgende edities of we terug naar 6 bands gaan of 7 bands behouden. 7 bands is echt wel het maximum want hoe meer bands je op het podium zet hoe vroeger je de dag zelf moet beginnen. Onze plannen voor de toekomst … tja, het hangt bij ons ieder jaar af van de opkomst van de editie voordien en ik denk dat dit bij iedereen zo is. We hebben al eens gedacht aan 2-daagse maar die plannen liggen voorlopig in de kast. Het moet een hobby blijven en onze medewerkers moeten ook gemotiveerd blijven. In ieder geval na Pluto Fest gaat de riem er af. Verbouwen en verhuizen hangt nog wat in de kleren. Gelukkig hadden we nog wat ontspanning met het organiseren van Pluto Fest . ?
Bedankt voor de fijne babbel, voeg er gerust nog enkele links toe … zeker om tickets te kopen…
Volledig wederzijds Erik. Wij hopen zoveel mogelijk mensen op ons Pluto Fest te zien.
Tickets zijn er nog te verkrijgen online via onze link op de facebookpagina’s en het evenement pagina “Pluto Fest 2024” of via de link op onze website www.new-pluto.be Tickets kosten 23 euro en aan de kassa betaal je 28 euro. En vergeet niet bij de eerste 50 bezoekers te zijn want er zijn mooie prijzen te winnen! Deuren gaan open om 14u30. Wacht zeker ook niet te lang om tickets te kopen.
Cracks - LAWIJTSTRIJD was voor ons een ‘check’ of we al of niet goed bezig waren … én het is dus erg positief uitgedraaid
Op 11 mei dit jaar waren we aanwezig op de LAWIJSTRIJD finale in De Casino in Sint-Niklaas. De wedstrijd werd helemaal terecht gewonnen door de onvolprezen Ide Snake, Hoewel we de indruk hadden dat elke band op dat podium een potentiele winnaar was.
De publieksprijs werd gewonnen door het gezelschap Cracks: Over hun optreden schreven we : ‘’Cracks had een enorme horde fans meegebracht, bij voorbaat leek het een gewonnen thuismatch … Maar een wedstrijd dient nog steeds te worden gespeeld, thuisvoordeel of niet …. Cracks vloog er meteen in en trok een ondoordringbare geluidsmuur op. Al gauw zijn er moshpits en vliegt er een crowdsurfer voorbij. Cracks halen hun inspiratie bij bands als Idles, Nirvana, Fontainas D.C en Turnstile. Wat een intensiteit en vuurkracht live en in hun sound merken we naast de referenties dat ze een eigen smoel hebben !’’
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten, hebben ze al enkele fijne concerten gespeeld en brachten ze eindoktober een EP op de markt.
Rond die release, hun deelname aan LAWIJTSTRIJD en de impact ervan hadden we een fijn gesprek met Robbe en Joran.
Vertel eens wat meer over de band, wie zijn Cracks en heeft die naam een bijzondere betekenis? Iets te maken met drugs?!
Nee de naam heeft niets te maken met drugs (haha) onze naam was wel eerst Crackheads, dat kwam beetje ‘verkeerd’ over. Als je ‘Crackheads’ opzoekt op Google kom je iets anders tegen We hebben dat gewoon ingekort naar ‘Cracks’. Dat is een beetje het verhaal achter de naam…
Ons ontstaan was eigenlijk vrij organisch. Joran, Jules en Kobe zaten al in een coverband, maar wilden zich meer focussen op het schrijven van eigen nummers. Zo kwam Joran terecht bij zijn beste maten, Sam en Robbe. Sam had al wat ervaring op gitaar, en Robbe had zijn enthousiasme voor muziek al eens luidkeels gedeeld op een BBQ. En zo werd Cracks geboren. Na de eerste repetitie waren we alle vijf al vrij zeker: dit was een goede match.
Ik zag jullie live op LAWIJTSTRIJD. Jullie hebben terecht de publieksprijs gewonnen. Jullie grijpen terug naar de sound van bands als Idles, Nirvana, Fontainas D.C en Turnstile. Wat een intensiteit en vuurkracht live. In de sound merken we naast de referenties dat jullie toch nu al over een eigen smoel beschikken. Klopt diit? Of zie je zelf nog groeimogelijkheden?
We willen uiteraard vooral ons eigen ding doen, maar het zijn wel die bands die ons enorm inspireren. O.a. live pikken we daar elementen uit , hoe zij zich op dat podium gedragen, om dat ook zelf toe te passen. Daardoor wordt ook die link gelegd dus. Er zijn vrij veel jonge bands, zelf bestaan we ondertussen circa twee jaar , we zijn begonnen met twee mensen die geen ervaring in de muziek hebben. Je moet dus wel ergens je inspiratie halen, en daarmee verder werken om inderdaad een eigen smoel te kweken… op dit moment, na toch al wat meer ervaring op te doen, staan we al wat sterker in onze schoenen en stillaan een eigen imago aan het kweken.
We blijven hopelijk zeker groeien naar nog meer eigenheid. Ik heb het gevoel dat we met elk optreden een tikkeltje beter zijn dan het vorige. Dat blijft wel motiveren om te blijven optreden.
Het is nu niet meer praktisch mogelijk om in deze tijden uniek te zijn … er is een overaanbod aan jonge bands. Kun je als band zelf je weg nog vinden?
We zijn nooit gestart met het idee om ons daar ergens tussen te gaan murwen of zo. Ons idee was muziek maken en ons daarmee amuseren. We werken alle vijf, en het is voor ons puur een hobby en passie. En dat verloopt op het moment op wieltjes. We amuseren ons te pletter. Vooral live dan. Nummers schrijven is beetje moeilijker, omdat er zoveel aspecten komen kijken en je niet teveel in herhaling wil vallen. Het is wellicht niet gemakkelijk geworden om in die wirwar aan bands je weg te vinden, maar het is ook niet onmogelijk. Laat het ons houden bij, we nemen ons zelfs niet te au Serieus en zien wel wat er op ons afkomt. Al onze eieren liggen niet in het mandje om een succesband te worden, net omdat het voor ons alle vijf puur hobby is. Laat het ons daarbij houden.
Lijkt me mooi. Ik wou het ook nog even over die publieksprijs op LAWIJTSTRIJD hebben, opent dit deuren voor jullie?
Ik las een tijdje terug over artiesten, die vonden van niet, na het winnen van een liedjes wedstrijd (al was dat meer in het commerciële gerichte genre)
LAWIJTSTRIJD was HET uitgelezen moment om een confrontatie aan te gaan met mensen die ons, naast onze vaste fanbase, nog niet kennen. Op dat vlak opent dat zeker deuren, je spreekt een ander publiek aan. Je maakt heel de tijd muziek, en weet niet of mensen die echt wel goed vinden. Dus dit was een zeer goede barometer. LAWIJTSTRIJD was dus voor ons een ‘check’ of wel ja dan nee goed bezig zijn.. en dat is dus goed uitgedraaid. Een mooi verhaaltje , tijdens de voorronde moest ik naar WC en hoor twee mensen zeggen ‘hey zeg, die band daarnet was wel heel goed e! zo een beetje Nirvana meeting Fountain DC.’ Op zulk moment denk je dat je in je opzet bent geslaagd. Dus wat deuren openen betreft? We hebben vooral veel meer mensen leren kennen, meer aanspreekpunten. En dat is niet alleen voor ons, maar eigenlijk voor al die bands die daaraan mee deden…
Jullie hadden opvallend veel fans bij, hoe heb je die fanbase opgebouwd? Waarschijnlijk door veel optredens; is er ook een soort marketingplan? of is dit te ver gezocht?
Een groot deel van onze fans zijn vrienden en familie die ons blijven steunen. Een doordacht marketingplan zit er niet echt achter.
Eind oktober kwam een EP uit. Ik merk op dat bands vaak eerst een EP of single uitbrengen vóór een full album uit te brengen. Een bewuste keuze of hoe moet ik dat zien?
De EP komt gewoon omdat we ondertussen al zoveel live hebben gespeeld waardoor de fans ze kennen door ze enkel live te horen. Vanuit die optie was het belangrijk om wat nummers uit te brengen, zodat de mensen er ook thuis kunnen naar luisteren. Het was een beetje een noodzaak dus, en wij wilden ook iets tastbaar online hebben. Een droom is natuurlijk een full album uitbrengen. Als je als band echt ergens wil geraken is Spotify de beste media om wereldwijd herkend te worden, mensen kunnen je muziek wereldwijd beluisteren. Een LP maken is heel duur. Zeker als beginnende band betaal je u blauw in de studio en zo.. Daarom is het dus ook interessant om te beginnen met wat singles online en nu dus die EP. Om zo verder te bouwen naar… Spotify is dus voorlopig de beste media, maar we zijn zelf ook LP spaarders, we hebben een ruime kast met LP’s . De droom is duw zeker om zelf een album uit te brengen.. als de tijd daar rijp voor is
Wat Spotify en de EP betreft, ik heb jullie muziek beluisterd op Spotify… Op basis van de singles “Living like this” en “Peace out’ is het verbluffend hoe jullie die live sfeer ook op plaat brengen. Mooi. Is de EP live opgenomen? Hoe zien we het best?
Dat komt gewoon door Pieter, we hebben een enorm goede produceren die perfect weet wat we willen. Hij weet perfect welk effect dat we op plaat willen creëren. Dat we de energie die we live brengen, willen we dus ook brengen op plaat. De opnames zijn ook heel speels, en live opgenomen als het ware. En onze producer volgt ons daarin, de pluimen komen hem toe.
De songs op die EP gaan wat dezelfde richting uit; naar een full album toe vormt dit misschien ook de basis om verder te gaan naar een ruimer publiek toe? Wat wens je precies te doen met jullie muziek?
Het geld dat we verdienen aan merchandiser en dergelijke, gaat direct terug naar het maken van muziek. Om onze studio tijd te betalen o.a. dat is hetzelfde met verdienste van optredens, dat geld gaat direct terug in de band. We verdienen er zelf niet echt iets aan. Maar we hebben het al aangegeven, we doen het ook niet echt voor het geld dus. We kijken vooral naar bands die kunnen zeggen dat ze enorm veel optredens hebben kunnen doen, en dat is vooral iets waar we al trots op zijn en hopen nog meer te doen. Dat is het leukste aan muziek maken, kunnen optreden met je eigen muziek…
Om echt ‘door te breken’ is ‘Belg-zijn’ geen rem op jullie groei? Met de muziek die jullie brengen waren jullie als Britse of Amerikaanse band wellicht nu al groot geworden ? Of is dat kort door de bocht?
De scene blijft hier inderdaad wat hermetisch. Alles in België, blijft in België. Om te gaan toeren in het buitenland heb je wat meer budget nodig. Het is zeker een extra ‘chanlenge’ om dat te bereiken, ook in het buitenland optreden. … we staan , elk van ons vijf, met beide voeten op de grond. En we willen graag zo lang mogelijk blijven doorgaan. Laat ons dus vooral niet lopen, voor we kunnen stappen.
Mooie ingesteldheid, of is de marketing, die je kan pushen in een richting die verafligt van wat je zelf wil …
Dat is ook de reden waarom we tot op heden nog steeds geen manager hebben… we houden het bewust bij een DYI mentaliteit. We stellen dat ook zo lang mogelijk uit, net omdat we op ons eigen ritme willen geraken waar we zijn, en zien wel hoe dat dan verder evolueert tot een punt waar we die stap wel zetten, maar heel bewust en goed wetende waar we mee bezig zijn. Vanaf dat echt nodig is, dan zullen we het zeker te overwegen. We hebben zonder manager al heel wat optredens gedaan, zoals op Gentse Feesten dus zijn we heel tevreden. Als we aan ons plafond zitten.. dan zien we wel..
Bands als Nirvana, Rolling Stones zijn allemaal zo begonnen… maar is dit niet het nadeel van digitalisering, sociale media en dergelijke? Is de druk nu veel hoger dan vroeger? Hoe ervaren jullie het?
Wij zien digitalisering als een positief iets! Voor kleine artiesten is het veel makkelijker geworden om muziek te schrijven en te produceren dankzij digitale tools. Vroeger moest alles in een dure studio gebeuren, terwijl nu een getalenteerd persoon een hit kan maken vanuit de slaapkamer. Daarnaast is het ook eenvoudiger voor mensen om ons terug te vinden. Via social media kunnen we onze fans op de hoogte houden van onze optredens.
De verhoogde druk die hiermee gepaard gaat, voelen we eigenlijk niet. We doen dit gewoon om ons te amuseren en kijken op naar andere bands die het beter of slimmer aanpakken dan wij.
Wat zijn de volgende plannen? De wereld veroveren?
(haha) eerst de wereld veroveren, dan een album uit brengen.. terug in de studio gaan, en wat schrijven. We zijn de laatste twee jaar in dezelfde richting blijven uitgaan, het resultaat vind je dus op de EP.. we willen nu gewoon van nul uit terug beginnen schrijven en zien waar we dan uitkomen, in oogpunt van dus eventueel een full album. Dat is het plan voor volgend jaar en de komende jaren een beetje. En ondertussen gewoon blijven optreden. Maar dus ook focussen op studio werk.
Ambities… Sportpaleizen uitverkopen, op Rock Werchter of Pukkelpop spelen, headliner zijn of een naam worden binnen het club circuit ?
Het zou mooi zijn om op grote festivals te staan of in Sportpaleis te spelen, absoluut moet dat zoveel mensen je nummers mee brullen, inderdaad. Het kan zeker super tof zijn ! maar voor de muziek die wij spelen is een klein zaaltje, waar je alles echt voelt en ruikt veel plezanter. Daarom verkiezen we toch het club circuit. Een realistischer doel wat ‘grotere festivals betreft, lijkt eerder Crammerock.. ik ben van Stekene , en Crammerock staat zeker op mijn lijstje.
Zijn er ook ambities naar het buitenland toe, welke landen zouden jullie graag optreden?
Wij staan open voor alles! Een tour in het buitenland zouden we zeker niet afwijzen. Als ik nadenk over mogelijke landen, lijken buurlanden zoals Nederland en Duitsland het meest realistisch. Maar als we de kans krijgen om over het water in Engeland te spelen, zeggen we daar zeker ook geen nee tegen.
Bedankt voor het fijne gesprek, we blijven jullie op de voet volgen …
Enkele interessante links
Instagram: https://www.instagram.com/cracksband/
Facebook: https://www.facebook.com/profile.php?id=61550487927368
Vi.Be: https://vi.be/platform/cracks
Nicolas Mortelmans - Een groot deel van al mijn invloeden zitten verstopt in de plaat, hoedanook met die Indische invloed op de background. Een mooie mix.
De festivalzomer bestond uit een vat van lange nachten en korte dagen, prachtige concerten en ware spirituele ontdekkingen. Een daarvan was Nicolas Mortelmans op Gent Jazz. Lees gerust
https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/95398-gent-jazz-2024-met-rodrigo-y-gabriela-reis-rond-de-wereld-in-een-dag.html , die met zijn debuut ‘MĀYĀ’ ,uit bij WERF Records, zijn liefde voor het instrument Sitar in de kijker wil zetten. Hij zocht en vond voldoende gelijkgestemde muzikanten. Live zorgde het dus wel degelijk voor een reis naar het verre India. Er hangt de gehele set een bevreemdend mooie sfeer, die mensen aanzet zich neer te zetten en te luisteren. In de Garden Stage werden sommige acts geconfronteerd door overdadig geroezemoes. Maar bij Nicolas Mortmans Quartet bleef het opvallend stil. Ook bij de intiemere momenten. En dat is een zeer sterke prestatie. De hypnotiserende Sitar , tabla en Tanpura klanken werden trouwens gecombineerd met gewoon Elektrische gitaar. Wat op zijn beurt zorgde voor een milde botsing tussen de Indiaanse en de Westerse Cultuur. En dat maakt dit gezelschap een unieke parel.
We hadden een fijne babbel met Nicolas. Niet alleen de liefde voor Sitar kwam aan bod, ook de verdere toekomstplannen deden we uit de doeken. Bovendien had Nicolas een echte primeur voor ons in petto…
Ik zag je live op Gent Jazz en met met je debuut ‘MĀYĀ’ ,uit bij WERF Records; je wilde jouw liefde voor het instrument Sitar in de kijker zetten. Kun je ons er iets meer over vertellen? Waar is die liefde voor Sitar ontstaan?
Geen probleem , ik praat er graag over (haha). Ik speelde vroeger gitaar/bas/drum. Ik ben ook even DJ geweest en ben toen beginnen reizen en was op zoek naar ‘iets’ dat ik tot op heden nog niet had gevonden. Ik ben beginnen experimenteren met Arabische percussie , allerlei blaas instrumenten. Ik was een beetje alles aan het uitproberen tot ik in 2009 een filmpje zag op YouTube van Ravi Shankar uit 1967. Ik had tot op heden nog nooit geluisterd naar dat instrument Sitar, ik was niet echt op de hoogte hoe dat echt klonk of zo. Het was voor mij een echte eyeopener. Ik had iets van ‘deze vibe, deze klank dat is het gewoon’ Ik heb dat concert ondertussen honderden keren bekeken. Ik was me ook niet bewust van zijn connectie met o.a. The Beatles en zo, het was dus tot dat moment compleet onbekend terrein. Na 2010 ben ik dan Sitar les beginnen volgen en toen is de bal pas echt aan het rollen gegaan..
Dat was bij Anoushka zeker? De dochter van Ravi?
In eerste instantie heb ik les gevolgd bij een Belgische Sitar speler. één of twee jaar, en toen ben ik les beginnen volgen in Indië. Bij verschillende Sitar goeroes tussen 2010 en 2017. I reisde toen op en af, meestal in de winter een drietal maanden. Het is pas in 2017, toen ik al zeven jaar speelde, dat ik bij Anoushka terecht ben gekomen.
Je verblijf in Indië … Het is een cultuur die we hier in het Westen niet echt hebben ontdekt denk ik, misschien ook niet echt via het internet. Vertel ons wat meer over die cultuur?
Alles is dankzij internet inderdaad toegankelijker geworden, dat klopt. Maar het is gewoon iets dat je ter plaatse moet ervaren. Indische cultuur moet je, net als elke cultuur eigenlijk, proeven, ruiken en echt voelen. Je kunt dat niet ontdekken via een schermpje of een filmpje alleen dus.
Je optreden op Gent Jazz … De tabla en Tanpura klanken klonken op Gent Jazz hemels. Het publiek was bij jullie opvallend stil. Heb je het ook zo ervaren? Hoe waren de reacties achteraf?
De reacties waren opvallend positief, en ik was ook verrast omdat het nog redelijk vroeg op de dag was, maar het publiek bleef tijdens onze set dus inderdaad opvallend stil. op de Garden stage kun je tien man voor jou hebben of vijftig , het kan zijn dat er vijfhonderd man zijn of ze allemaal aan het babbelen zijn. Dat is koffiedik kijken. Een echter verklaring heb ik er niet voor. Ik had er niet teveel verwachtingen van omdat onze muziek niet zo goed tot zijn recht komt in open lucht. Er zijn ook heel wat mensen komen zeggen dat ze het mooi vonden , dus ja een onverwacht maar zeer positieve ervaring.
Op zo’n optredens komt een wat meer ‘mainstream publiek’ kijken; opent dit nieuwe deuren?
Hopelijk opent dat nieuwe deuren (haha) . soms heb je dat niet door of zo een boeking komt doordat die organisatie je heeft gezien of zo. ik hou er in elk geval om dat instrument Sitar, dat niet zo goed gekend is, over te brengen naar een groter publiek dat er nog niet mee in contact is gekomen. Dat is een doel op zich. En daar was Gent Jazz wel de ideale plek voor. Meestal komen daar vroeg of laat wel mooie dingen uit voort, maar soms kan dat pas een jaar later zijn of zo; Het is dus afwachten of het ‘ander deuren’ zal openen.
Je hebt ook samen gewerkt met artiesten als Stef Kamil Carlens, Leki en Tim Vanhamel. Dat zijn, naar mening ook artiesten die over de grenzen heen durven kijken. Was dat de reden om met hen in zee te gaan? Hoe was die ervaring voor jou (want je komt met een ‘ruimer publiek’ in contact, die houden van meer populaire muziek?
Leki die had mij rond 2014/2015 gevraagd om op haar album ((ales of the journey??-))) mee te spelen, en dan ben ik ook een live tournee gaan doen met haar. En dan hebben we daarna nog een tweetal albums gemaakt. Ik heb fantastische herinneringen aan die fijne samenwerking. Helaas heeft ze in 2022 een hersenontsteking opgelopen, waardoor ze niet meer in staat is om te spelen. We hadden net met Stef Kamil een album gemaakt en gingen ermee toeren. Maar helaas.. via haar kende ik ook Stef Kamil Carlens. Tim Vanhamel van zijn kant, is ooit naar een concert van mij komen kijken. Die had thuis een Sitar liggen, en is bij mij was les Sitar komen volgen. en toen heeft ie gevraagd om op een plaat van hem te spelen, en visa versa. Tim is gekend als rock muzikant, maar heel openmindend en is ook steeds op zoek naar nieuwe dingen doen. ik heb eigenlijk ook nog een primeur. De meeste nummers op het album MĀYĀ zijn met tabla, en dergelijke percussie, maar ik wou heel graag één nummer hebben in een traditionele bezetting met bas/drum/gitaar want ik ben grote rock fan. Het is trouwens ook leuk om mijn Westerse rock roots samen te brengen met die typische Indische muziek. Ik heb een studio in Antwerpen afgehuurd voor één dag en ik heb dus Simon Segers (De Beren Gieren) op drums, Stef Kamiel op bas , Tim Vanhaemel gitaar en Roland Van Campenhout op gitaar gevraagd en ikzelf op Sitar. En toen hebben we geïmproviseerd en opgenomen. En dat is het nummer ‘Indisch moment’ geworden op het MĀYĀ album. We hadden de koppen echter bij elkaar gestoken en kwamen tot de vaststelling waarom maken we rond die single, los van de MĀYĀ plaat, geen apart album. Toen had ik daar geen tijd voor, maar twee jaar later heb ik daar een stuk uitgeknipt en een album rond gemaakt en uiteindelijk zal dat mijn tweede plaat worden. En die komt uit in Oktober 2025. En in december dat jaar gaan we en club toer doen. in voorjaar 2026 gevolgd door een CC tour. Met Simon Segers op drum, Tim Vahaemel op gitaar, Stef Kamil Carlens op bas en ikzelf op Sitar. Roland kan niet mee want die zit in Azië dan. En dan gaan we 100% improvisatie spelen, zoals op het album.
Bedankt voor deze fijne primeur!
Trouwens, ik hoorde dat je studies van psychologie hebt gevolgd en orthopedagogie. En toch voor de muziek koos, tegen de zin van je ouders in … Een sprong in het duister?
Hebben je ouders er ondertussen vrede mee met die beslissing?
Ik heb een redelijk klassieke opvoeding gehad. Muziek was gewoon een toffe hobby, en dat werd toen – ze zullen het niet graag horen – zelfs gebruikt om me te straffen als ik bijvoorbeeld minder goede punten had. Dan namen ze mijn gitaar af voor een periode of zo (haha). De boodschap was duidelijk, muziek is tof maar je studies gaan voor. Toen ben ik even Psychologie beginnen volgen maar die studie heb ik niet afgewerkt. Deze van Orthopedagogie wel. Ondertussen bleef ik puur als hobby met muziek bezig. En toen ik mijn diploma had, had ik iets van ‘nu begint mijn studie’ en ben ik naar Indië getrokken. Ik heb nog deeltijds als Pedagoog gewerkt, tot dat niet meer lukte om te combineren met concerten. En toen ben ik voltijds op muziek gestort. Mijn ouders waren er zeer sceptisch over, maar na een aantal jaren merkten ze dat dit wel goed begon te lukken en nu zijn ze zeer fier en komen ze regelmatig wel eens zien naar een optreden.
Op een vraag antwoordde je ‘’ Voor mij betekent een goed concert dat ik niet meer aan het denken ben, en samensmelt met de muziek en het publiek.’’ Was Gent Jazz zo een moment? En kun je een voorbeeld geven waar dat wel is gelukt?
Het moeilijke op Gent jazz was, normaal spelen wij met het kwartet minstens een uur tot een uur en een kwartier. Nu kregen we amper 35 minuten. Daardoor kon ik me niet 100% verliezen in de muziek, want ik moest de klok in het oog houden. de muziek stond voor mij persoonlijk ook iets te zacht. Niettemin was dit een fijn concert. Maar zo concerten waar je 100% samensmelting hebben tussen muziek en publiek? Dat gebeurd amper 1 tot 2 keer op de tien of zo. er zijn zoveel factoren dat meespelen, dat dit eigenlijk uitzonderlijk is. Dat gebeurd soms wel gedeeltelijk, maar echt 100%, zo een magische connectie? Dat is dus eerder zeldzaam. Van De MAYA tour die we nu hebben gedaan was ons optreden op Sfinks festival zo een moment. Dat was in een gesloten tent die bomvol zat, het was nog klaarlichte dag maar het was daar compleet donker. Je kreeg het gevoel dat je in het midden van de nacht aan het spelen was. Iedereen was muisstil, het publiek begon ook enthousiast te roepen en klappen tijdens de show.. dat gaf ons zoveel energie dat we compleet in een trance waren met ons vieren. In Brugge hadden we een concert in een kerk. Alle factoren vielen daar samen. Een perfecte klank. Heel aangenaam publiek. Alles viel gewoon samen, dat voelde ik al bij de eerste noot dat ik speelde. Dat is het! Als een soort therapeutische ervaring.
Betreft je album MĀYĀ, een interessant werk waar culturen zachtjesaan tegen elkaar botsten … Wat denk je?
Dat was zeker een bewuste manier van werken, een soort schok of zachte botsing teweeg brengen tussen uiteenlopende culturen. Toen ik in het begin sitar speelde, was ik gefocust op spelen van Indische muziek en proberen zoveel mogelijk in die cultuur mee te gaan. En me enkel daartoe te beperken. Na verloop van tijd besefte ik, ik ben Belg geen Indiër. Ik heb nog andere muzikale voorkeuren en invloeden. En vanaf toen ik het toeliet om die beide kantjes van mezelf te combineren was dat ook een bevrijdend gevoel. Ik heb een grote liefde voor rock muziek en Elektronische muziek. Het idee rond het album was om heel traditioneel te beginne, het eerste nummer is een heel lang nummer. ‘Red Dragon’ dat duurt 23 minuten of zo. en dat is het nummer dat het dichtste aanleunt bij Indische klassieke muziek. Een beetje een persoonlijke ode aan de Indische muziek en roots. Naarmate de plaat vordert komen er steeds meer Westerse invloeden in. Op die plaat probeer ik de Sitar telkens op een andere manier te benaderen. Een groot deel van al mijn muzieksmaken zitten verstopt in die plaat. Soms zijn het puur die Indische invloed, soms meer rockachtig.. maar altijd met die Indische invloeden op de achtergrond. Die mix zorgt dan op zijn beurt voor een samenvloeien van mijn eigen persoonlijke muzieksmaken.
De reacties waren algemeen positief?
Ja toch wel; Het is ook soms wat raar, zo een plaat waar je heel hard aan hebt gewerkt, en ook een heel persoonlijke plaat is. Het is soms raar als je dan achteraf leest hoe mensen vanuit hun eigen perspectief die persoonlijke muziek gaan analyseren .. Beluisteren, beoordelen en een cijfer geven… het doet wel raar. Maar de reacties waren zeker positief.
Je bent ondertussen vader geworden … In hoeverre heeft het vaderschap een invloed op je muzikale inspiratie? Want muzikant zijn is nog steeds een vrij onzeker bestaan in ons landje? Heb je nog tijd?
Vooraleer ik vader werd was er maar één focus, en dat was die Sitar. Ik zat ook grotendeels in Indië, toen ik vader werd wilde ik daar zijn voor mijn kind natuurlijk. Ik wist bij voorbaat, als ik vader werd ga ik veel minder tijd hebben, dus ik moet er nu alles uithalen wat er uit te halen valt. Het toeval besliste dat ik net voor ik vader werd bij Anoushka ben terecht gekomen. Die woont in Londen en dat is vanuit Brussel heel gemakkelijk bereikbaar met de trein. Ik hoefde daar geen maanden meer te verblijven. Daardoor kon ik studeren en vaderschap perfect combineren. Er is dus minder tijd sinds er kinderen zijn. Maar die kinderen zorgen ook voor een gezond ritme en bron voor inspiratie. Maar het is een totaal ander leven, muzikant met of zonder kinderen.. sowieso. Om een voorbeeld te geven, toen ik vroeger ging optreden en pas om vier uur thuis kwam maakte dat niet veel uit en sliep ik door tot de middag. Nu kom ik om vier uur thuis, en twee uur later zijn de kinderen wakker (haha)
Ondertussen zijn de zomerfestivals voorbij … Wat zijn de verdere toekomstplannen (naast die primeur van daarnet)?
Nu is er nog even de nasleep van die MAYA tour. Er komen nog paar concerten aan, sommige solo , sommige zijn duo en enkele met kwartet. Daarnaast speel ik in heel wat losse projecten, ook soms wat eenmalige dingen. Zo had ik een concert met een vroeger lid was van het Brussels Phil harmonische orkest. En Organist. Iets totaal anders dus. Er komen ook in de toekomst nog veel losse concerten, in verschillende concepten en uiteenlopende muziekstijlen.
Wat is je voornaamste ambitie, zijn er nog doelstellingen die je voor ogen hebt? (buiten het gedoodverfde wereld dominantie)
Ik heb wel een paar ambities, ik wil sowieso dieper gaan in dat Sitar bespelen. Ik hoop dat er in de toekomst periodes zijn waar ik meer les kan volgen bij Anouschka . dieper gaan in die rijkdom van Indische muziek, is sowieso een doel dat ik voor ogen heb. Hoe meer tools je hebt als muzikant, hoe beter om verder te groeien. En sowieso nog meer platen uitbrengen. Ik heb ook nog een band ((SHTEM ??)) die debuut plaat komt bijna uit, dat is ook iets om naar uit te zien. Daar wil ik ook dringend werk van maken. Ik zou ook graag wat meer in het buitenland willen optreden. En ook de sitar combineren met een muziekstijl waarmee dat nog nooit gecombineerd is geweest, en het te proberen te brengen voor een publiek dat dit instrument nog niet kent. Dat is een uitdaging . er valt nog veel te ontdekken daar.
Sportpaleizen uitverkopen of op grote stadia staan bijvoorbeeld? De vader van Anoushka heeft op Woodstock gestaan, dus waarom geen Nicolas Mortelmans op Rock Werchter?
Met de muziek die ik onder mijn eigen naam maar? Ik denk dat dit te niche is . Wat Ravi Shankar betreft moet je natuurlijk in de tijdsgeest zien. Hij werd aangeraden door The Beatles , dat is toch niet niks. Woodstock was ook een explosie van LSD en spiritualiteit en dat paste perfect in dat plaatje. Met mijn eigen muziek zie ik dat niet gebeuren grote podia. Maar in samenwerking met een of andere artiest die dat ziet zitten om een Sitar toe te voegen aan zijn show. Om op die manier dat instrument toch naar een breder publiek te brengen. Op die wijze kan dat zeker lukken.
Laat het ons hopen … In elk geval veel succes … Zet hieronder gerust enkele links
MAYA kwam in april 2024 uit via WERF records: https://werfrecords.bandcamp.com/album/m-y
Barrel Smoke - Ik denk dat we met deze nieuwe plaat op een punt zijn, dat we een bepaalde sound hebben gecreëerd die bij ons past!
Barrel Smoke ontstond in mei 2020 tijdens de eerste lockdown van de wereldwijde pandemie … Dat resulteerde in de EP ‘Barrel Smoke’, opgenomen zonder dat de band echt een studio kon induiken door die omstandigheden. Twee jaar later kon Barrel Smoke wel de studio in. Met het full album 'Locked 'n' Loaded' onder de arm, met Jan Viggria (gitarist van o.a. The Guru Guru) als producer, gooide de band hoge ogen. Het album kreeg lovende recensies en opende ook meer deuren.
Ondertussen hebbe de heren eigen studio kunnen bouwen en kwam er een vijfde bandlid bij waarmee de single “Crime, Cocaine & Bootleg Whisky” werd opgenomen. Barrel Smoke oogstte onlangs nog succes tot in Amerika met een nieuwe single “Neon Light” en bracht nu eind oktober zijn tweede plaat uit ‘Death Trap’.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Tom Neeskens. Uiteraard keken we ook vooruit naar de toekomst, en spraken over ambities en de veranderende scene na die COVID tijden + welke invloed dit op hen heeft als band en muzikant..
Jullie zijn als muzikant niet aan jullie proefstuk toe, maar Barrel Smoke is een gloednieuw project. Hoe zijn jullie op het idee gekomen, hoe is alles begonnen..
We zijn begonnen midden in die corona pandemie, we mochten niet meer werken en niets doen, en verveelden ons eigenlijk een beetje. We wonen niet zo ver van elkaar, en Ibe en ik zijn ook schoonbroers, we zagen dus elkaar heel frequent ondanks die rare tijden. en toen zijn we beetje illegaal de kelder ingedoken (haha) en wat demo’s beginnen maken, en dat ging allemaal opvallend goed. Waardoor we daar toch iets meer wilden mee doen, met als gevolg dus die eerste EP.
Jullie hebben ook aan Wacken Open Air Battle meegedaan (zie ik op jullie instragram); hoe was die ervaring? en is zo een wedstrijd mee doen (of het winnen) een sleutel om meer deuren te laten open gaan denk je?
Voor een stuk wel, we hebben ook meegedaan aan de Alcatraz Bash , we hebben bij beide in de finale gespeeld en net niet gewonnen. Maar je komt op die manier wel met een breder publiek in contact, en ook mensen die je anders niet ziet op je shows. We spelen ook niet een specifiek genre , daarom is het moeilijke ons in een hokje te steken. Maar door zulke wedstrijden mee te doen, bereik je dus wel dat breder publiek en krijg je vanuit een andere invalshoek ook reacties. In die zin opende dat dus zeker deuren. Ook naar andere optredens toe. Er is binnen de scene veel concurrentie. Maar er blijft nog voldoende plaats over in onze kleine landje.
Daar pik ik even op in, je zegt het eigenlijk zelf er is een overaanbod aan bands. Ik vind jullie super goed, maar binnen die muzikale poel aan bands binnen jullie genre, hoe vindt Barrel Smoke daar zijn weg terug? Wat maakt jullie zo uniek dat ik (moest ik geen fan zijn) toch voor jullie zou kiezen?
Wat ons uniek maakt is dat we alles DIY doen, en ons niets aantrekken van trends. We schrijven muziek die wel in de eerste plaats zelf graag horen. Indien iemand anders dat leuk vind, goed, indien niet is dat jammer maar dat houdt ons niet tegen. We doen dus ook daadwerkelijk alles zelf, wat de nieuwe plaat betreft ook. Behalve het ontwerp van de platenhoes. We hebben onze eigen studio. We zijn van niemand afhankelijk, buiten de vijf bandleden zelf. Dat zorgt ervoor dat we ergens wel boven dat maaiveld kunnen uitkijken, omdat er gewoon geen druk op onze schouders rust via managers of zo. dat willen we ook zolang mogelijk zo houden.
Jullie brengen dus nog steeds fysieke platen uit, is dat nog ‘nodig’ in deze tijden van YouTube, sociale media en Spotify? Ik weet dat er binnen de muziek die jullie brengen nog fans zijn die LP’s kopen maar toch..
Spotify is een perfect medium om je muziek wereldwijd te verdelen, tot in alle uithoeken van de wereld kunnen ze naar je muziek luisteren. We willen ons echter profileren als een ‘70s /’80s band en binnen die niche koopt men nog platen. We zijn zelf ook verwoede LP verzamelaars. Het kost allemaal veel geld, maar er is duidelijk nog een markt voor, dat merken we toch. Het verkoopt en blijft verkopen, meer dan CD’s zelfs. We kunnen niet anders dan online mee gaan, maar willen toch ook authentiek blijven; De inkomsten van onze optredens, verkoop van T-shirts en zo gaat integraal in de productie van platen, maar het loont de moeite om dat zelfs in deze tijden te blijven doen.
Is het sinds corona niet moeilijker geworden om als band aan de bak te komen en te blijven? Ik heb de indruk dat de scene toch veranderd is.. Niet in het voordeel van de ‘underground’ heb ik de indruk
De scene is inderdaad veel veranderd. Dat merken we zelf ook wel. We draaien al best een tijdje mee binnen die scene als muzikanten. Het is moeilijker geworden om optredens te boeken, mensen komen moeilijker buiten ook. Vooral in onze regio, Limburg, waar vroeger enorm veel kwalitatief heel goede bandjes waren zien we dat er veel verdwenen zijn. Het wordt ook niet meer aangemoedigd , iedereen is precies een slaapkamer muzikant geworden. Niemand wil nog echt samen spelen, samen repeteren heb ik de indruk. Ik speel uiteraard ook thuis nog gitaar en doe aparte dingen, maar er is wat mij betreft niets leuker dan met vijf kameraden op de gort gaan en optreden en samen komen in repetities. Maar die charme is voor een stuk verdwenen.
Wat me ook opvalt is de verandering binnen het publiek. Mensen kopen wel voor een AC/DC 150 euro of veel meer voor neer. Maar een band als jullie die ‘niet gekend is bij een groot publiek’ komen de mensen niet meer naartoe, ook al kost een ticket 15 euro of zo, waardoor daar amper publiek op afkomt. Dat was vroeger toch anders, merken jullie dat ook?
Dat is inderdaad een voornaam punt dat je aanhaalt. Het is frustrerend om te zien hoe grotere bands, en we gunnen hen dat wel, haast geen moeite meer moeten doen. Ze vragen overal veel geld om te mogen optreden, maar moeten er zoveel minder energie en geld insteken. Terwijl wij, en bands als ons, daar enorme inspanningen voor moeten doen, ook financieel, en gaan optreden voor een prijsje. Dan is het inderdaad wrang om te zien dat daar amper volk op afkomt, en die grote bands wel zoveel publiek blijven trekken. Dat is een verandering die wij dus inderdaad ook merken binnen de scene.. dat is een frustratie die je ook merkt bij veel muzikanten zoals ons ja. Dat ligt ook aan de massamedia, zulke grote concerten verkopen gewoon uit omdat het dood gepromoot wordt…
Waarom ik dat vraag, er zijn veel bands die het om die reden net opgegeven hebben. En ondanks die ‘frustraties’ blijven jullie (gelukkig voor ons) wel volhouden, wat is dan de motivatie om toch door te zetten?
We doen het gewoon veel te graag. We merken nu dat we als band sterker zijn , en het groter aan het worden is, zeker met die tweede plaat nu. Die is redelijk goed onthaalt. Er begint rond de band duidelijk iets te leven. We zijn vijf vrienden die veel te graag muziek maken, het is een passie die ons bindt. We stappen dat busje in en gaan optreden.. dat is de grote drijfveer om door te zetten, en ook dat we dus nu merken op een punt te zijn gekomen dat pas echt aan het groeien zijn. Laat het ons daarbij houden. en we zien wel wat de toekomst ons brengt..
Dat lijkt me inderdaad een drijfveer om door te zetten. Nu we daar zijn aanbeland. Op 31 oktober komt een nieuwe plaat uit ‘Death Trap’. Ik heb die al beluisterd, en ik hoor een streepje AC/DC hardrock, maar met een lekkere hoek af. Klopt dit?
Nee, want bij Alcatraz Bash hebben ze ons in Rock Tribune omschreven als ‘hardrock met een hoek af’. We hadden dat zelf nog nooit zo bekeken. We vonden het naderhand wel een prachtige omschrijving. Onze muziek is natuurlijk heel jaren ’70 geïnspireerd en daar hoort AC/DC ook bij uiteraard. Wat bij ons ook wel speelt. We zijn met vijf mensen die toch een uiteenlopende muzikale smaak hebben. Die hardrock bindt ons wel, maar we komen allemaal uit een heel andere scene. Onze zanger is een hevige country fan. Onze gitarist is dan weer enorm into typische ‘90s zoals Red Hot Chilli Peppers, Alice in Chains en zo. En de bassist en ik zijn enorm fan van hardrock en Southern rock. En daarnaast zijn er nog invloeden uit punkrock zelfs. Dus als je dit allemaal samen neemt, dat omschrijft onze muziekstijl een beetje, en zorgt voor ‘die hoek af’.
De songs ademen ook veel energie uit, ik ging er prompt lekker van headbangen. Jullie slagen er als één van de weinige in die ‘live sfeer’ te brengen op plaat,. Is dat een bewuste manier van werken om jullie muziek op plaat te laten klinken zoals het live wordt gebracht of is dat ver gezocht?
Dat is er zeker bewust in gestopt, we nemen ook alles live op. Onze eerste EP ook, ook al was dat kwalitatief niet het beste wat we hebben gedaan. Maar met de middelen die we toen hadden is dat goed gelukt. We zijn ons beginnen verdiepen hoe een band als Led Zepplelin hun platen maakt, of al die bands die we graag horen. En dan kwamen we tot de conclusie dat de sound die we graag hoorden, kwam van platen die live zijn opgenomen. de vorige plaat was in een externe studio, en hadden we ook live opgenomen. Ondertussen hebben we een eigen studio, waar we dus de muziek inderdaad bewust live opnemen. Zeker dus op die tweede plaat ‘Death Trap’. En nu doen we het altijd zo.. altijd live.
Is dit de stijl die jullie doorheen de jaren willen blijven uittekenen of zijn er nog groeimogelijkheden denk je zelf?
Ik denk dat we met deze nieuwe plaat op een punt zijn gekomen, waar we een bepaalde sound hebben gecreëerd die bij ons past. En die willen we ook behouden. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen groeimogelijkheden meer zijn uiteraard. Die herkenbare sound zal wel blijven, maar als je de volgende plaat van ons hoort hoeft die niet hetzelfde te zijn als de vorige. We willen zeker er wat evolutie blijven insteken. Maar de basis is nu wel gelegd…
De reacties waren ook al heel goed heb ik begrepen?
We kregen al goede recensies. De plaat werd op Spotify ook goed ontvangen en we hebben ze eergisteren (31 oktober) voorgesteld in Hasselt, en daar kregen we ook heel positieve reacties op. Er was ook veel publiek en zo. het publiek was ook enthousiast. Tot hiertoe mogen we dus zeker niet klagen, integendeel.
Naast het uitbrengen van een plaat, wat zijn de verdere plannen? Wordt 2025 het jaar van de grote doorbraak? Met andere woorden, wat is je grote doel voor volgend jaar …
We gaan natuurlijk meer optredens doen, ons doel is ook meer naar festivals toe werken in 2025. Ondertussen club shows blijven doen, en er zij plannen om een kleine mini-tournee te doen rond die nieuwe plaat. Ook misschien Buitenland, maar dat is nog niet concreet. We zijn overal aan het onderhandelen. 2025 ziet er tot nu toe al heel rooskleurig uit, zeker en vast. Maar er kan (en mag) nog wat bijkomen.
Met de muziekstijl die jullie brengen zou je wereldberoemd kunnen worden moest je Duits, Engels of Amerikaan zijn … Is het feit dat jullie een Belgische band zijn een probleem om te groeien? Weinigen slagen erin, in ons land zijn ze zelfs zeer zeldzaam, zeker binnen de metal (ik denk aan Evil Invaders, die daar wel zijn in geslaagd). Wat denk je zelf?
Ja en nee, ik weet niet of dit effectief iets te maken met het ‘Belg zijn’. In Nederland (ook geen super groot land toch) wordt je als band zijnde meer ondersteund. Vanuit de Overheid wordt het zelfs aangemoedigd om zulke dingen te doen, waardoor ze daar zulke mooie concertzalen hebben door het land heen. Hier toch veel minder. Voor ons persoonlijk, we hebben een gezin en werk dus we gaan daarvoor niet verhuizen. We kunnen als Belg zijnde echt niet meer bereiken. En laat ons eerlijk zijn als je binnen België een naam kunt hebben als band en die naam behouden ? dan zij we ook wel blij hoor. Natuurlijk willen we internationaal kijken, maar dan moet het toch allemaal wel goed lopen. We hebben met onze single ‘Neon Light’ in de Billboard in Amerika gestaan, maar de kans om daar dan te mogen spelen lijkt ons klein. Maar zeg nooit, nooit uiteraard. En laat ons eerlijk zijn je vernoemd Evil Invaders maar die zijn naast Brutus toch wel een uitzondering wat dat betreft.
Wereld dominantie is wellicht niet direct jullie ambitie als ik het goed begrijp, wat is je grote ambitie en is er een soort ‘einddoel ‘ dat je voor ogen hebt?
Dat is iedere band zijn uiteindelijk ambitie, wereld dominantie , graag zelfs. Als ze morgen vragen om op Glastenbury te spelen, gaan we niet nee zeggen uiteraard. Maar we moeten realistisch blijven, en met beide voetjes op de grond. De band is niet mislukt als dat ons nooit zou lukken. we hebben dus zeker ambities, maar willen vooral stelselmatig blijven groeien. En kijken waar we uitkomen, en dan kun je altijd verrast zijn maar nooit teleurgesteld.
Een sportpaleis, op grote festivals spelen, grote zalen verkopen of toch maar een band worden binnen het clubcircuit en daardoor het risico nemen rond de kerktoren te blijven spelen? Tenzij die ‘kerktoren’ meer dan voldoende is voor jullie …
We verkiezen toch eerder het club circuit. Ook in het buitenland , als dat kan. Het Europese club circuit. Liever dat dan in een Sportpaleis, in een richting geduwd worden die niet meer strookt met de muziek die we zelf willen maken. We zullen nooit stappen in een verhaal van commercialisering.
95% antwoordt het club circuit. Maar het moet toch leuk zijn om duizenden kelen uw songs te horen meebrullen tot ver naar achter op een Graspop of in zo een grote zaal?
Dat moet inderdaad heel leuk zijn zoiets meemaken. Maar het is nog veel leuker om heel dicht bij je publiek te staan, en dat kan enkel in dat club circuit. De energie die je voelt in een volle club is gewoonweg onbetaalbaar. Natuurlijk zou spelen in een sportpaleis te gek zijn, maar niet ten koste van alles , laat het ons daarbij houden.
Dat lijkt me een mooie manier om dit interview af te sluiten, voeg hieronder gerust wat links toe, waar mensen jullie kunnen bereiken …
Tot ergens op een podium binnenkort … én zeker tot in 2025
Facebook: https://www.facebook.com/barrelsmokeofficial
Spotify: https://open.spotify.com/artist/79SgkUb8r8C6sLwvSJs8xG?si=4bXmXYKRT4mH2uod9nUmlA
Nick Cave & The Bad Seeds – Een langgerekte set bol van Romantiek, Dramatiek en Apocalyps
Nick Cave & The Bad Seeds en The Murder Capital
2024-10-30 + 31
Bijna vier uur lang kregen we muzikaal vertier in het Sportpaleis . Het beloftevollle Ierse The Murder Capital nam de kans van 45 minuten ten volle en Cave & The Bad Seeds greep ons meer dan twee en een half uur bij het nekvel ,een langgerekte set bol van romantiek, dramatiek en apocalyps of hoe smart, leed naar een gevoel van gelukzaligheid gaan ... Een klasse apart, zondermeer , die de 40 jarige carrière van deze Britse Aussie in een ‘into your arms’ omarmt. Het is me wat, twee avonden een uitverkocht Sportpaleis! Hoe alternatief vroeger , hoe popminded nu …
Nick Cave is een real performer on the front, een virtuoos die de maat aangeeft, musiceert en entertaint, die hier moeiteloos z’n publiek meesleept en opzuigt; hij maakt met z’n band van een concert een viering, een feest van ontmoeten en verbinden.
De muziek, de band en de performer spreken voor zich, in tonnen overgave en charisma. Het publiek ondergaat en beleeft een unieke avond. De dagdagelijkse zorg wordt even opzij geplaatst door een artiest die ook z’n rugzak te dragen heeft gehad, én het weet om te zetten in meesterlijk intieme, pakkende, broeierige tot exploderende, apocalyptische songs. Altijd gaan tot het uiterste, altijd energiek, altijd gevoelig met een krop in de keel; zonder veel poeha, hier staat de muziek, de band, de ‘Wild God’ centraal. Dit is de show en omgekeerd, dé formule die net Nick Cave & The Bad Seeds typeert.
Woordjes die we vanavond onthouden ‘You’re beautiful …Stop… Belgium’ , verder de aangereikte ruiker bloemen, de Belgische chocalade en de sjaal om het bezweette voorhoofd van deze ‘Duivelse Goddelijkheid’ af te vegen.
Ze tekenden voor een lang passioneel, hartbrekend, beklijvend (intiem, breekbaar als rauw, dreigend) en emotioneel explosief concert. Het is niet de eerste keer dat een gospel koor van vier backing vocals de band ondersteunt en ook bij de tour van Cave/Ellis enkele jaren terug waren ze er als support. Vanavond opnieuw zeker een meerwaarde op die integere nummers van het laatste werk dat net na de zomervakantie verscheen, ‘Wild God’. En het past zelfs ook in de gretigheid van deze band en zijn ‘Wild God Cave’. Het gospel koor zijn nimfen (op de nieuwere songs) als demonen (op de oudere).
‘Wild God’ is de eerste groepsplaat in acht jaar (na ‘The skeleton tree’) en vijf jaar na ‘Ghosteen’, eerder van de spil Cave/Ellis , waarop The Bad Seeds in beperkte mate maar te horen zijn. In 2021 hadden we nog het sterke ‘Carnage’ van deze twee.
De plaat geeft aan dat hij rust en geluk heeft gevonden en z’n rouw (het verlies van twee van zijn zoons) een plaats heeft gegeven, wat weerspiegeld wordt in gemoedelijke songs, die omhoog getrokken worden door dit gospel koor. Voor de furie, woede, passie en bezwering moeten we aankloppen bij het oudere materiaal , maar hij weet dit nog steeds live te injecteren in het recentere. Elk van de leden heeft z’n verdienste , maar die Ellis als multi-instrumentalist op o.m. viool, bas en keys is er ook eentje apart.
“Frogs”, “Wild God” en “Songs of the lake” zijn een misviering door het koor, de band en Cave hemzelve . ‘Bring your spirit down’ weergalmt door de zaal. De sfeervolle, dromerige, lieflijke tint dwarrelt nog doorheen deze nummers, maar ze klinken kleurrijk, gedreven, extravert en feller dan op plaat, zonder de intimiteit, subtiliteit en z’n finesse te verliezen. Het zit hier goed vanavond, band als Cave als publiek voelen dit aan … En de man , hij performt, entertaint, dirigeert en delegeert.
Een eerste terugblik krijgen we met “o Children”, 22 jaar oud intussen, en geschreven voor z’n opgroeiende kinderen, een sfeervolle aanzet door piano, viool , en verder intrigerend door de crescendo partijen.
En op die manier laveren we doorheen een schitterende setlist, die het oude eert en het nieuwe naar een hoger niveau tilt . Op oudjes “Jubilee street” en “For her to eternity” word je meegesleept naar een ‘Halloween’ event door die repetitieve, opbouwende apocalyptische ritmes; om dan rust , ingenomen- en gemoedelijkheid te ervaren op de single “Long dark night” en “Cinnamon horses”, songs van de recente plaat; naast de piano/viool weet elk geluidje van de band en de koorzang dito hun danspasjes, zich subtiel een plaatsje te bemachtigen.
Die ‘Wild God’ plaat staat centraal, afgewisseld met sterke oudjes dus. Het dreigende “Tupelo”, de geboorteplaats van één van z’n helden Elvis, middenin de set, huiverde heerlijk grimmig en werd tot op het bot uitgediept. Hier kon Stephen King deze dagen op smullen.
“Conversion” bracht ons terug naar het nu. De song, sober, sfeervol ingezet, bouwde op, kreeg heel wat injecties en zoog ons volledig mee en ging naar een climax. Die schitterende vondsten van gedrevenheid en extravertie zetten ze iets later verder, na de gevoeligheid en het balladgehalte van het dromerige “Bright horses” ,het intieme “Joy” en het pakkende “I need you”, die door de declamerende zang, het pianospel en de bepalende Ellis’ sounds voor kippenvelmomenten zorgde, waarbij een traantje kon worden weggepinkt. Ontroerend aangrijpend in romantiek en dramatiek dus. “Carnage” bouwde sober op en behield die donkere dreiging. Het nieuwe “Final rescue attempt”, ook een diepgevoelig liefdeslied, kreeg enkele adrenalinestoten en werd dus zoals vele recente nummers opengetrokken en ging naar een climax. Mooi dus.
We hadden het eerder over die gedrevenheid en extravertie, maak dus maar de link naar de classics tijd … Zegevieren doet hij met “Red right hand”, waarbij Cave het Sportpaleis onderdompelt in ‘lalala’s’ en hij letterlijk iedereen, in het rood badende licht, uit z’n hand doet eten; het explodeert op het eind in een ruis van gitaren, viool, percussie en pianoloops, in die gekende bezwerende, jagende woedende stijl. Ook “The mercy seat” en “White elephant” (eentje van ‘Carnage’ ook) pasten naadloos in dit muzikaal decor, de instrumenten onder een dreigende spanning met elektronicabeats, die ons brengt naar de onderwereld, waarbij het koor neigt het publiek te willen verslinden. Een zwarte misviering, eentje die nazindert!
We zijn ondertussen meer dan twee uur bezig. Het publiek ondergaat puur oprecht een intens, verschroeiend, boeiend concert. Een eerbetoon aan Anita Lane volgt (overleden partner van Mick Harvey in 2021 en closing friends in de Bad Seeds) met het licht sfeervolle “O wow o wow (how wonderful she is)”; bepaald door elektronica beats krijgt het een meerwaarde door de projectie van haar foto en haar stem on the background.
Tot slot werden we uitgewuifd door twee klassiekers opnieuw, “Papa won’t leave you Henry” en “The weeping song” , oudjes die een snedige touch krijgen en die dramatiek, romantiek doen versmelten in een intrigerende apocalyptische sound . Hier heeft hij z’n publiek volledig mee in handclaps, wat een schitterend effect verwezenlijkt in deze immense zaal. Het toont nogmaals aan wat een groots performer hij wel is.
We kregen er nog eentje bij, een elegant sobere outtro, solo op piano, “Into your arms”, waarbij hij letterlijk z’n publiek omarmt en hen doet nagenieten van dit klassevolle optreden .
Dit was er terug eentje die in het geheugen gegrift staat. Ook al klinkt die recente ‘Wild God’ meer ‘wild-loos’, live herrijst het materiaal door The Bad Seeds , het gospel koor en Zijne Duivelse Goddelijk zelve in volle glorie … Hoe smart, leed naar een gevoel van gelukzaligheid gaan. Of Hoe romantiek , dramatiek en apocalyps elkaar vinden. Een klasse apart dus!
Interessant was ook de support, het Ierse The Murder Capital, die een soort slepende postpunk brengt die flirt met de eighties, maar in vaart intenser, krachtiger klinkt. Meer dus dan de doorsnee Interpol. Twee cd’s zijn er nu, na de dynamische, explosievere songs in het begin, klonk de broeierige donkere intensiteit door in het daaropvolgend materiaal, met een kronkelende zanger James McGovern doorheen de nummers. Intussen hebben ze ook een eigen plaatsje binnen het clubcircuit toe geëigend. Een puike set speelden ze.
Organisatie: Greenhouse Talent
Einstürzende Neubauten - Een hallucinante trip naar een bijzondere wereld
Als er een band is die mee de definitie heeft omschreven van wat experimentele muziek echt betekent, dan is het de Duitse formatie Einstürzende Neubauten (*****) wel. De band rond de intrigerende frontman Blixa Bargeld geldt als één van de grote vernieuwers binnen de experimental/avant-garde. Hoewel ze best knappe platen hebben uitgebracht is vooral het podium de speeltuin; naast het traditioneel instrumentarium zijn materialen als staalplaten, olievaten, winkelkarretjes enz de muziekinstrumenten. De band blijft nieuwe uitvalswegen verkennen. En dat na meer dan veertig jaar! Hun dertiende album 'Rampen (APM: alien pop music)', kwamen ze reeds in september in de Roma voorstellen, het gaat van zacht naar hard van traditioneel naar experiment, soms de geluidsnormen overschrijdend. Vanavond stonden ze er voor de tweede maal zelfs voor een zo goed als uitverkochte Roma opnieuw.
Een optreden van Einstürzende Neubauten is een hallucinant spel in avant-garde, entertainment. Een breed instrumentarium spreekt tot de verbeelding. Hun percussie, allerhande buizen, vaten, het bewerken van een winkelkarretje wordt warmhartig behandeld. Het is de verdienste van deze zachtmoedige band en hun frontman Blixa die je met z’n charisma en wisselende vocals mee in hun muzikaal verhaal sleurt.
“Pestalozzi” en “Ist Ist” openden de set. “Sabrina, “Die Befindlichkeit des landes”, “Sonnenbarke” en “Seven Crews tonen wat dit combo in staat is met hun instrumenten en materiaal. We worden telkens meegevoerd in die aparte industriële wereld, luister verder maar eens naar “Gesundbrunnen”, het prachtige, pakkende “How did I Die” en “Alles in Allen”. Ze zijn gewoonweg een langgerekte trip die je letterlijk moet ondergaan.
In de bis durft men wild om zich heen slaan , o.m. op “Everything will be fine” en “Redukt”. Wat een sound , wat een beleven.
Het extra fascinerende in dit verhaal, is hoe de invloed van een stad als Berlijn doorschemert in de songs, door de indrukwekkende architectuur en de geschiedenis die tot de verbeelding spreekt. In een wandeling kom je het mooie als grauwe kantje tegen , is er het moderne als het oude, wat je evenzeer terugvindt in de muziek, wat een optreden extra interessant en boeiend maakt. Magisch dus.
Einstürzende Neubauten houdt ons moeiteloos twee uur in de ban met hun unieke, hallucinante muzikale wereld.
Setlist: Pestalozzi - Ist ist - Wedding - Grazer Damm (In English) - Isso Isso - Möbliertes Lied - Sabrina - Die Befindlichkeit des Landes - Sonnenbarke - Seven Screws - Trilobiten (In English) - Gesundbrunnen - How Did I Die?
Encore: Let's Do It a Dada - Alles in Allem - Besser isses - Everything Will Be Fine
Encore: Redukt
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in september ll @Wim Heirbaut
Einstürzende Neubauten, De Roma, Antwerpen op 12 september 2024 – Pics
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Het geweldige Gnome is in onze contreien nog steeds een miskende en onderschatte band terwijl ze in het buitenland al een heuse cultstatus opgebouwd hebben. Met het eerste stevige album ‘Father of Time’, dat eigenlijk vooral een stoner-rifffestijn is, helde de sound nog iets te veel naar Karma to Burn maar met het fantastische ‘King’ ontpopte Gnome zich als een unieke band met een eigen potige sound voorzien van een stel gekscherende zijstapjes. ‘King’ is een prachtig staaltje stoner-metal met een kwinkslag, én met een pinnenmuts op, wat ondertussen hun handelsmerk is geworden.
En het is heus niet omdat ze een voorliefde hebben voor trollen en geflipte kabouters dat we hier van een gimmick moeten spreken, dit is Ghost niet. Gnome is veel straffer.
We hebben weinig moeite om te stellen dat ‘Vestiges of Verimex Visidrome’ even sterk en hevig is als ‘King’. Gnome levert de meest stomende riffs per lopende meter en zet geregeld een abrupte tempowisseling op til, en daar is opener “Old Soul” al een geweldig proefstuk van, met loden riffs en gore metalzang afgewisseld met okselfrisse tempowisselingen. Primus in stonerland, zoiets. Heerlijke song.
Ook het fenomenale “The Ogre” springt van de stevige hak op de woeste tak en pakt dan ook nog eens uit met een prettig gestoorde sax-solo, wonderlijk. Nog een klassieker in wording: “The Gods Are Evil”, stampende stoner-rock op kruissnelheid. Welgemikte kopstoten als “Duke Of Discrace” en “Back to the Mud” hebben ook serieus wat animo in huis en zetten koers richting de geschifte metal van King Gizzard, die van ‘PetroDragonic Apocalypse…’ en ‘Infest the Rat’s Nest’. In de intro van “Golden of Fool” wordt de pinnenmuts heel even vervangen door een sombrero, maar dan gaan de poppen weer stevig aan het dansen en draaien de riffs overuren.
Dit is fabuleuze stoner-metal met een hoek af. Het klinkt even uniek als geweldig, en het ziet er dan ook nog eens fantastisch uit met dat schitterende artwork. Kopen op vinyl, die handel.
Satyn’s Satyrs is een band die hun metal het liefst op zijn allersmerigst serveert. Met hun debuut ‘Wild Beyond Belief’ dompelden ze Black Sabbath, Blue Cheer, Electric Wizard en Venom in de vuilste riool die ze tegenkwamen, voegden ze er wat vettige garage-rock aan toe en joegen ze het ganse zootje door een vunzige brij punk-metal.
Met hun vijfde album ‘After Dark’ hebben ze gelukkig de ganse zooi nog voor geen meter opgepoetst, alles klinkt nog even goor en brutaal als 10 jaar geleden, de modderkluiten zijn aan de gruizige gitaren blijven vasthangen. “Hellin’ it Like It Is” en “All 4’s” zijn rauwe rock’n’roll songs die gebouwd zijn op verwrongen metalriffs en gescheurde gitaren. “Deadly Again” is een soort heavy-metal Stooges, “Saltair Burns” is psych-rock met een Black Sabbath toets en The Afterdark/Mattressback is ontspoorde rioolmetal die uitdooft met een melancholische bui.
Lekker vuil plaatje.
Even schrikken toch, een gitaar-noise band die zijn nieuwste album ‘Synthesizer’ doopt. Als dat maar goed komt. Dit is immers een band die wel open staat voor een experimentje, getuige de vele remixen van hun songs die ze op de streaming platformen pleuren.
Maar een mens is snel gerustgesteld, het is maar een titel, van een abrupte koerswijziging is hier hoegenaamd geen sprake, hoewel APTBS wel degelijk dat synthesizer-ding in de sound opneemt en geregeld het geluid van de eighties opzoekt. Check “Fear of Transmission”, dat inzet als een soort Bauhaus meets DAF en dan overgaat in de vertrouwde noise-poel. Het aanstekelijke “You Got Me”, met een riffje die nogal naar DIIV lonkt, is nog zo een fijne uitstap buiten de comfortzone en afsluiter “Comfort Never Comes” graaft ergens in de schemerzone tussen The Cure en Joy Division.
Voor de rest mag de decibelmeter hier als vanouds over de limiet gaan met vertrouwde noise-uitspattingen in schuimbekkende tracks als “Disgust”, “Bad Idea” en “Have You Ever Been In Love”, dit is vintage APTBS met gitaren die door merg en been snijden.
‘Synthesizer’ is nog maar eens een bruisend en snedig album van een band die zichzelf blijft uitdagen zonder de eigen herkomst te verliezen.
Coldplay is een band die wij al vanaf hun derde plaat bij het huisvuil gezet hebben, maar uit pure nieuwsgierigheid, en om stiekem te kijken of er een vorm van onverhoopte genezing is opgetreden, zijn we nu toch even gaan luisteren naar hun nieuwe album. We hadden beter moeten weten.
‘Moon Music’ heet dat ding en het is een absolute verschrikking. Coldplay maakt zich hier schuldig aan derderangs r&b, halfslachtige ambient, ordinaire disco, fletse kermispop en inferieure hip-hop. Om de haverklap komen er dan nog eens irritante la-la-la refreintjes de kop opsteken die het geheel zo gênant maken dat een mens er acute diarree van krijgt. De heren miljonairs zijn er zich duidelijk van bewust dat alles verkoopt, als je er maar een gerichte en dure marketingcampagne tegenaan gooit. Ze zijn de schaamte voorbij en hebben de lat der goede smaak zodanig laag gelegd dat zelfs een mol er niet onder kan kruipen. Ze kakken zonder gêne een resem songs die dusdanig beschimmeld zijn dat die het containerpark niet meer in mogen. Dus mocht u dat misbaksel per abuis aangeschaft hebben en het na één luisterbeurt als de bliksem naar de kringloopwinkel wil brengen, ze zullen die afval daar al zeker niet aannemen en u abrupt terugsturen met de melding “Madammeke, we nemen veel binnen, maar er zijn grenzen”.
Meer dan 20 jaar geleden waren wij zeer te spreken over de eerste twee albums van Coldplay, die gasten hebben heus wel goeie dingen gemaakt. Maar op ‘Moon Music’ tref je niets anders dan beschamende platte kaas-pop die zelfs nog niet deugt om als achtergrondmuziek in de supermarkt gedraaid te worden.
‘Moon Music’, naar de maan ermee.
Geweldig nieuws, de legendarische underground noise-rockers van The Jesus Lizard hebben elkaar teruggevonden na een stilte van maar liefst 25 jaar.
De vraag is dan ook: kunnen zij nog zo fel, driftig, frontaal en energiek klinken als op de onvolprezen meesterwerkjes ‘Goat’ (1991) en ‘Liar’ (1992)? Het antwoord is een volmondig ‘JA!’.
‘Rack’ mag met geheven hoofd plaatsnemen naast die twee klassiekers, dit dankzij een stel ijzersterke, rauwe en zinderende songs. Hier zijn absoluut geen tekenen van ouder worden te merken, The Jesus Lizard is springlevend en bijt, snijdt, briest en sneert als nooit tevoren. Het gaat hard en bronstig in post-hardcore kopstoten als “Hide & Seek”, “Grind” en “Moto(R)”. Het sleept, sluimert en dreigt in “Armistice Day” en “What If?”. In het rauwe “Alexis Feel Sick” waart de geest rond van wijlen Steve Albini, een fan van het eerste uur die niet weg te denken is in de geschiedenis en entourage van de band. Hoewel Albini, die het loodje legde enkele maanden voor de release van ‘Rack’, deze keer niet de producer van dienst is lijkt hij toch prominent aanwezig in de rauwe, ongelikte, bruuske en naakte sound. Geen toeval, Albini heeft gewoon mee dat unieke geluid van The Jesus Lizard gevormd en zal voor eeuwig met deze band verbonden blijven.
Wij twijfelen er niet aan dat The Jesus Lizard na al die jaren deze intensiteit en ongebreidelde energie ook zal kunnen neerzetten op een podium, en dat mogen we aan den lijve gaan ondervinden op Les Nuits Botanique op 18/05/2025.
Vincent Starwaver is terug. Nadat de concerttournee voor debuutalbum ‘Goodnight Honeybun’ door de corona in het water viel was het afwachten of frontman Bart Vincent dezelfde band opnieuw bij elkaar zou krijgen voor een vervolg. Afgaand op “Everything Falls Apart”, de single voorafgaand aan het album ‘Godspeed’, was er daarvoor gewoon wat geduld nodig.
Bart Vincent was lang de ene helft van het duo achter Thou. Met die band nam hij van 1998 tot 2008 vijf albums op die bejubeld werden en die die band mooie concerten opleverde (Rock Werchter en Pukkelpop). Na Thou werkte Bart vaak als producer voor andere bands en als geluidstechnicus.
In 2020 was er dus het fantastische album ‘Goodnight Honeybun’, dat tot bij veel te weinig muziekliefhebbers geraakt is. Behalve enkele akoestische duoconcerten was het enige full bandconcert voor dat album een corona-safe concert in een ruime garage, met iedereen op een veilige afstand van elkaar opgesteld. Memorabel en bloedmooi, dat concert, en we hopen dat de opnames daarvan ooit nog eens op vinyl worden geperst.
Op dat livestream-coronaconcert werd de band uitgebreid met het strijkerskwartet Echo Collective en die zijn opnieuw van de partij voor ‘Godspeed’. Ook toetsenist Pascal Paulus (Melanie De Biasio) was erbij in de garage en hij levert op het nieuwe album enkele gastbijdrages. Voorts bestaat Vincent Starwaver als band hier opnieuw uit Bart Vincent (zang, gitaar), Alan Gevaert (dEUS) op bas, Steve Slingeneyer (Soulwax) op drums en Serge Hertoge (Sundahl, Lize Accoe) op gitaar.
Live wordt de band nog uitgebreid met Linard Van den Bossche op toetsen en gitaar.
Op de nieuwe single “Everything Falls Apart” krijgen we fijne alternatieve, melodische en diep-melancholische indierock/pop met een klein weerhaakje. Een beetje zoals op ‘Goodnight Honeybun’ dus, maar met nog meer aandacht voor de melodie: meer velours-achtige klanken. De strijkers krijgen op deze single een mooie hoofdrol in het groepsgeluid. Het gaat in de lyrics over moeten afscheid nemen en omgaan met eenzaamheid. Het tot waanzin gedreven worden door een bloedend hart wordt knap muzikaal vertaald. Het zou heel gemakkelijk geweest zijn om dat ‘klassiek’ te vertalen in een eruptie van noise en distortion, maar hier gebeurt dat door in de finale de strijkers mee te nemen op een huiveringwekkende koorts-trip. Niet het soort single waar je instant happy van wordt, maar verdorie, wel verslavend. U bent gewaarschuwd.
‘Godspeed’ komt uit op 28 februari 2025. Enkele dagen later is er de releaseshow in de Minard in Gent.
https://www.youtube.com/watch?v=AC5leKijKl4
De Waregemse band Next! ontstond enkele jaren geleden vanuit de new wave-covergroep Midlife die werd opgericht door bassiste Sonja Blauwblomme (ook Face Your Fears). Met de komst van zangeres Saskia De Munster werd het Next! en verschoof de stijl meer naar de punkrock. Vorig jaar was er de demo-cassette ‘Oez’n Demotape’ en één van de nummers daarvan komt nu in een nette studio-opname uit als een digitale single.
‘Who Cares (We Gonna Die Anyway)’ is een echt visitekaartje voor de band. Het is een mooie opname en een goede, eerlijke productie. What you hear, is what you get. Op de demo had Next! nog twee gitaristen en daarvan is er nu maar eentje over. Dat rendeert: de structuur van de song is duidelijker en het geluid zit niet langer overvol.
De song is vernoemd naar de lijfspreuk van Peter ‘Steeni’ Vandersteene die samen met zijn partner Ann Stevens, het iconische café The Steeple in Waregem uitbaatten.
Catchy-rockend en onmiddellijk meezingbaar, dat is altijd een goed recept als je in de punk-keuken staat. Na de veelbelovende demo en de eerste puike single is het nu wachten op het album of EP.
‘Who Cares’ van Next! NeXt! - Who Cares (We Gonna Die Anyway)
Next support tribute to The Clash, Radio Clash
Radio Clash – tribute band, een mooi eerbetoon aan hun helden
Lightspeed, dat zijn de winnaars van de Lawijtstrijd en de laureaten van de Oost-Vlaamse Sound Track. Ze bestaan nog niet zo lang, maar hun uitstekende live-reputatie bracht hen al naar de Lokerse Feesten, het Depot en de Vooruit.
Hun debuut-EP ‘The Guest House’ werd geproduceerd door Bert Vliegen (Whispering Sons) en gemixed door Hannes Cuyvers (Ramkot). Muzikaal klopt het plaatje van onstuimige Britpop (Kaiser Chiefs, The Cribs, Arctic Monkeys, Travis, The Kooks, …). Het Britse accentje in de vocalen klopt ook, net als bij Komisar of The Black Gasolines, die andere jonge Vlaamse Britpop-adepten.
‘The Guest House’ is een verzameling van zes nummers waarvan de creatie dwars doorheen de afgelopen jaren stuitert. Van vertrouwde huldigingen aan de beginperiode tot vinnige pasgeborenen die knal in het heden ploeteren.
Als songsmeden is het niet elke keer raak op deze EP. Als ze het gaspedaal net iets minder diep induwen, grofweg na de eerste helft van de nummers, zijn ze mij al snel kwijt. De lyrics trekken mij niet elke keer in de song. Van de zes nummers op deze EP hou ik de beste herinneringen over aan het intro-stukje “Bite The Flame” (wat een intro!, brei daar maar een hele song aan), aan “(Here’s To) You” (dicht tegen Oasis-aanschurkend) en aan “Society’s Fixation Seeker”.
https://www.youtube.com/watch?v=-cNi_zzOS9M&t=3s
English Teacher – Charmant emotievol
Eén van de revelaties dit voorjaar zijn het uit Leeds afkomstige kwintet English Teacher. Ze kunnen ons wel wat onderwijzen door hun allstyle music binnen de indiescene; een uur lang waren we geboeid in hun muzikale gedachte.
Ze plaatsten zich vorig jaar in de spotlight met de ‘Polyawkward’ EP en de singles “Nearly daffodils” en “The world’s biggest paving slab”, die hier vanavond bewaard werden op het eind van de set, artyfarty songs die dromerig en lekker alternatief rocken, niet vies van wat theatraliteit. Niet voor niks stonden ze in januari op Eurosonic en wonnen ze de Mercury Prize.
De band heeft met Lily Fontaine een sterke zangeres, haar warme, indringende stem heeft een voorname invloed op het materiaal, die verrassende, onverwachtse wendingen ondergaan. We worden in één nummer wel dikwijls op het verkeerde been gezet. Ondanks het feit dat de andere leden een coolere uitstraling hebben , weten zij ons voldoende te intrigeren.
“R&B” en “Yorkshire tapes” zijn twee binnenkoppers, stevige openers, die hier het nauwst leunen aan snedige indierock. “I’m not crying, you’re crying” is de aanzet van hun gedurfd- en gewaagdheid, gezien de wissels in de zwierige, groovende en de integere, sfeervolle aanpak. Vloeiend alternatief klinkt het dus, met die theatraliteit, net als een Yard act en The last dinner party. Interessante referenties verder zijn Black country, new road en Black midi en oudjes Television, King Crimson en Radiohead door de ingewikkelde gitaarstructuren.
Er werd rijkelijk geput uit hun debuut ‘This could be Texas’ met “Not everybody gets to go to space“, “Mastermind specials” en de titelsong, extraverter van aard, of de dromerige “Broken biscuits” en “Albatross”. De keys, pianoloops en het vioolspel bieden kleur. Ze gaan eigenlijk wel een beetje te werk als Big Thief , die ook altijd te vinden zijn voor wat spelen in hun genre, waardoor het spannend, leuk, boeiend blijft.
“You blister, my paint” klinkt uitermate sober, gevoelig, stem en piano zijn hier de bepalende factor, in een walm van licht waaiende souljazz.
Sober, meeslepend, gedreven klinkt het allemaal, waarbij er naar een sterke closing final wordt gegaan met hun twee gekende singles, die durven te exploderen en ronken door de diepe bas.
English Teacher was onder de indruk van de sterke respons, het doet de band en zeker de zangeres deugd. Het scherpte hun gretigheid steeds aan, die met het intieme “Albert road” werd besloten, die ergens het oude The Sundays deed opborrelen.
Band die houdt van een mishmash en tempowissels, maar het charmant, emotievol houdt, wat hen siert.
Support was The Bernadette Mairies uit het Brusselse, die ons bij de leest hield met hun fijne combinatie van Britpop , shoegaze en postpunk. Het klonk broeierig, meeslepend en boeide door die bezwerende aanpak, met een Fontaines DC, Pale Saints in het achterhoofd. Fijne kennismaking alvast met deze jonge band …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Stéphane Galland & The Rhythm Hunters - een langgerekte (jazz) adrenalinestoot, van uitzonderlijk kaliber
Midden september waren we aanwezig op European Jazz Conference in de Ha Concerts, Gent waar we o.a. Stéphane Galland & The Rhythm Hunters aan het werk zagen. Over het optreden schreven we: 'Iedereen had zijn rol en was een even belangrijke schakel in het combo. De blazers hadden we met Shoko Igarashi (tenor saxofoon), Sylvain Debaisieux (alto saxofoon) en Pierre-Antoine Savoyat (trompet), die de temperatuur tot een kookpunt brachten. Op elektrische bas kregen we Louise van den Heuvel die enkele verbluffende solo's liet horen; wat een bijzondere parel. En Wajdi Riahi op zijn beurt speelt prachtig piano. De versmelting van deze talenten, met een dosis spelplezier en improvisatie, zorgden voor de nodige adrenalinestoten in het jazzgenre.' M.a.w. een verbluffende, magische kruisbestuiving samensmelting van talentvolle muzikanten, virtuozen.
Op deze zondag namiddag kwam diezelfde Stéphane Galland & The Rhythm Hunters (*****) in De Casino, Sint-Niklaas dit muzikale trucje nog eens over doen …
Stéphane en C° kon een bijna twee uur lange set spelen, met spannende zijsprongetjes. Te beginnen met een piano solo die ons bij de keel greep. “Positivv” werd een overtuigende mishmash, van handgeklap naar een solo van sax en trompet, gaat het gezelschap moeiteloos over naar een samenspel van groovy drums en basstunes. Wat een klankenspectrum met een dosis improvisatie en speelsheid. Het is ongelofelijk wat er allemaal verborgen is in één nummer.
Stéphane Galland & The Rythm Hunters gaan op dit elan door op “Morphing Dolphins”, die onderhuids een filmisch kantje heeft. In deze context valt het trouwens op wat voor een uitzonderlijk getalenteerde muzikanten dit toch zijn.
Ze onderstrepen de speelsheid van hun instrumenten, o.m. de saxofoon, de trompet en de Alto-sax vinden elkaar blindelings, evenzeer de fijne baslijnen en de pianoklanken die zachtjes tegen het drumgekletter van Stéphane botsen.
Iedereen bleef geboeid door dit samenspel. De kleurrijke jazzy sound is avontuurlijk. “The Lindy Effect” overtuigt hier. “Ipseity” intrigeert door een bas solo. Het mooie “Morpheus” weet de magische set te besluiten. Het sterke warme onthaal is gemeend … Trouwens, het was vandaag de verjaardag van Stéphane. Een ‘Happy Birthday’ hoorde erbij dus.
Op de bis “Afto Blue” kon elk z’n virtuositeit tentoon spreiden. Het was echt een overtuigende afsluiter , die ons meevoerde in hun muzikaal landschap.
Stéphane Galland & The Rythm Hunters laten horen wat jazz door de groovy sounds, de improvisaties en de talrijke verrassende wendingen. Wat een langgerekt muzikaal pad en avontuur in die jazzscene, die talrijke adrenalinestoten kent. Een uitzonderlijke namiddag in het genre …
Stéphane Galland & The Rhythm Hunters
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Radio Clash – tribute band, een mooi eerbetoon aan hun helden
Als de originele band het niet meer kan of er grotendeels niet meer is, dan is het altijd wel aangenaam genieten van tribute bands, die trachten het oorspronkelijke geluid zo goed mogelijk te benaderen. Een nostalgische trip, meer dan de moeite, wist het kwartet Radio Clash af te leveren, een mooi eerbetoon aan de succesvolle periode van de Londense band The Clash, die mee aan de wieg stond van de Britpunk en de sound integreerde met allerhande stijlen in hun latere periode.
Maar eerst even The Clash , het kwartet Joe Strummer (zang/gitaar), Mick Jones (gitaar), Paul Simonon (bas) en Topper Headon (drums), was één van de belangvolle Britse punkbands, die succesvol was van 77 tot 82 met platen ‘The Clash’, ‘Give em enough rope’, ‘London calling’, ‘Sandinista’ en ‘Combat rock’. Na het (mindere) ‘Cut the crap’ van 85 hield de band op te bestaan. Toen zagen we ze nog in de Brielpoort, waarna hun afscheid werd aangekondigd.
Elk had wel een eigen weg geplaveid, o.m. Strummer, een solo carrière en producer (eentje o.a. van The Pogues) - wel overleden op 50 jarige leeftijd in 2002; Jones had Big Audio Dynamite en werd opgeroepen bij Damon Albarns Gorillaz, hij trad ook op als producer van The Libertines; Simonon was ook nog terug te vinden bij Gorillaz en Albarns andere project, The good, the bad & the queen; tot slot Headon speelde in allerlei weinig vernoemenswaardige bandjes, buiten kort Big Audio Dynamite.
Na de split was de druk hoog tot een reünie , maar dat is er nooit van gekomen.
Het was dan ook erg interessant een tribute band te horen die een sterke affiniteit had met deze invloedrijke band op de scene. In een goed gevulde Schakelbox waren er talrijke 50 plussers, de herinneringen werden opgefrist, zeker op de nummers die deze Radio Clash speelde.
Heerlijke nostalgie dus, sommige songs meer dan 45 jaar oud, waarbij het origineel niet uit het oog werd verloren.
Het kwartet is een erg gerespecteerde band, de muzikanten hebben ervaring en delen hun roots met elkaar. Twintig nummers uit, vooral, de succesvolle vier (‘The Clash’, ‘London calling’, ‘Sandinista’ en ‘Combat rock’). Het kwartet speelde rauw, ruw, rechttoe-rechtaan; het bredere muzikale landschap van dub, reggae, soul, disco, world, die The Clash durfde te hanteren, konden ze moeilijk volledig inpassen door hun traditioneel instrumentarium, we denken dan aan “One more time” , “Straight to hell” , “Hitsville UK”, maar dat belette niet dat wat ze brachten verfijnd, subtiel, broeierig, spannend, gedreven kon zijn. En niet getreurd, “Radio Clash” en “Hitsville UK” loeiden door de boxen als intro en outtro van de set.
Twintig nummers uit hun bepalende oeuvre kregen we te horen . Meteen stonden de versterkers onder spanning, de instrumenten op scherp met “Janie Jones”, “London’s burning” , “I’m so bored with the USA” , allen van het Clash debuut . Pop en rock met groovy tunes sijpelden door na het felle “Death & glory” , met “Working on a clampdown”, “Rock the cashbash” (één van die dansbare hitgevoelige singles) en “Police on my back”. Dat The Clash durfde te flirten met stijlen, kregen we deels op “Revolution rock” met dubsoulreggae, die het kwartet in drum en basspel deels verwerkte. Ze werden warm onthaald en speelden in op de spontane reacties van het publiek. Een gretig, enthousiast spelend bandje die telkens werd aangepord. Muzikaal grossierden ze in het oeuvre met “Rudie can’t fail”, “Police & thieves”, “Guns of brixton”, “Career opportunities” en classics “Magnificent seven”, “Should i stay or shoud i go” en “London calling”. Pop, rock , rock’n’roll en pré- indie songs , die wat breder, gevoeliger , gematigder en emotievoller klonken in aanpak en ruimte lieten voor de basisinstrumentatie.
Mooi was ook dat “Bankrobber” werd opgestoft, nergens op plaat te vinden , enkel als single uitgebracht toendertijd. De cirkel was rond toen “White riot” en “I fought the law (& the law won)” werden gespeeld, nummers van het eerste uur in een punky jasje, gebald en straight to the face.
Twintig nummers die meer dan de moeite waren en toegegeven, voeg er nog een “Spanish bombs” en “Know your rights” aan toe en het was meer dan compleet .
Radio Clash verplaatste ons in de tijd , naar die eind 70s en begin 80s , het anarchie gevoel met opgestoken middenvinger, borrelde even op. Hoedanook een mooi eerbetoon aan hun helden …
Onder het motto support your local bands trad NeXT op , een kwintet uit de eigen streek Waregem. Een goede warming up alleszins met een zangeres die zich sterk wist te profileren. Ook hier kwam even dat punky gevoel naar boven , met een gruizig geluid; het klonk wat breder door die saxpartijen, die meteen de link legde met X-Ray Spex. Verder The Stooges, The Stranglers, Ramones, Devo of The Fall. Dichter bij huis dachten we aan de tijd van Der Polizei, De Brassers en Skyblasters.
Het kwintet speelde een uiterst aangename set , door repeterende , opbouwende ritmes en tempowissels. Naast eigen werk ruimte voor enkele covers, o.m. The Selector (“On my radio”), “Modern dance” van Definitivos en “I can’t live in a living room” (Red Zebra). Met de heropleving van de Britse postpunk eigent NeXT zich een plaatsje toe in het clubcircuit …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
NeXT
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7061-next-24-10-2024.html?Itemid=0
Radio Clash
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7060-radio-clash-24-10-2024.html?Itemid=0
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Rotting Christ – Wat een occulte totaalbeleving
In het Black metal genre heeft de Griekse formatie Rotting Christ zeker al zijn stempel gedrukt. De band ontpopt zijn duivels en demonen op het podium, in de gewone omgang zijn zij sympathieke en zachtaardige mensen.
We keren even terug naar 2018 naar het festival Headbangers Ball Fest … "De heel sympathieke frontman, die in de wandelgangen tijd nam voor fans en entourage op vriendelijke wijze , ontpopt zich, eens op het podium, tot een hogepriester die zijn publiek meesleurt. Door de occulte aanpak voel je de koude rillingen over je rug, elke riff snijdt door je, en elke drumpartij verscheurt je", schreven we.
Op deze zonnige zaterdagavond was het verzamelen geblazen in De Casino voor het uitverkochte optreden. Rotting Christ tekende voor een occulte totaalbeleving.
De avond werd al vrij vroeg ingezet met Seth (****). Het viel ons op hoe de zaal rustigaan vol liep voor deze band. De Franse formatie , ontstaan in 1995, kan uiteraard al een aardig palmares voorleggen binnen die Black Metal, en straalt die ervaring op het podium ook uit. We maakten ons op voor een misviering pur sang. Seth maakt vooral gebruik van rituelen, met een zanger in priestergewaad en bandleden, gitzwart en met facepaint; ahw waren we in een soort kerk beland. Hun muziek werd op intens verschroeiende wijze gespeeld. 45 minuten headbangen werd het. Hogepriester Saint Vincent intrigeert publiek door z’n satanisch getinte preken en vocaal kwamen demonen uit je verbeelding tevoorschijn. Het totaalpakket , sound en inkleding, bekoorde. Interessant setje bijgevolg.
Setlist: Insurrection - Métal noir - La Destruction des Reliques - La morsure du Christ - Et que vive le diable ! - Hymne au vampire, acte I - Hymne au vampire: acte III
We zijn al jaren grote liefhebber van de Scandinavische mythologie. De Noorse sages spreken, ook binnen de Black Metal, tot onze verbeelding. De band Borknagar (***) weet binnen hun muziek die verhalen te verbinden. Een soort somberheid die pijn doet, voelen we … “Nordic Antem” scherpt meteen de aandacht. De waanzinskreten van toetsenist Lars worden gecombineerd met verbluffende klievende riffs en die bijzondere vocals van Simen Hestnæs. Mits enige verbeeldingskracht zie je Noorse Goden en Demonen voor de ogen. “The Rhymes of the Mountain” en “Voices” zijn mooie voorbeelden. Gezien het allemaal een beetje in hetzelfde muzikaal vaarwater zit, verslapt de aandacht. Hoedanook werd de set mooi overtuigend besloten met “Dauden” en “Winter Thrice”.
Borknagar slaagde grotendeels in hun opzet wat de Noorse mythologie echt betekent.
Setlist: Nordic Anthem - The Fire That Burns - The Rhymes of the Mountain - Up North - Voices - Colossus - Moon - Summits - Dauden - Winter Thrice
Rotting Christ (*****) zit natuurlijk ook binnen dit genre , maar boeit door hun variërende aanpak. .Na de Noorse en Franse mythologie volgen hier de Griekse verhalen. “Aealo” is de perfecte aanzet, om je onder te dompelen in de donkere gedachte van de verhalen. Een Griekse pletwals dus , mooi verdergezet op “Like Father, Like Son” en “The Sign of Evil Existence”, een confrontatie met gruwelijke demonen.
Het publiek kwam gaandeweg in hun wereld en hier en daar zagen we enkele crowdsurfers, ontstond een mosh en circle pit op die donkere, harde, gebalde sound. Het werd een langgerekte, gevarieerde occulte totaalbeleving met sterke verhalen van het oude Griekenland. Songs als “In yumen Xibalaba” en het tot waanzin drijvende “Grandis Spiritus Diavolos” onderstreepten dit gevoel. De set werd besloten met de klepper “Raven”, die ons verweesd deed achterblijven, de duisternis als zalvend deken. “Noctis Era” was het absolute hoogtepunt in hun Black Metal sound.
Rotting Christ is na al die jaren nog steeds gedreven op het podium. Het publiek is uitbundig. En je wordt meegesleurd in hun donkere rollercoaster. Zondermeer een indrukwekkende, occulte totaalbeleving!
De leden van Rotting Christ gingen na de set nog gewillig op de foto bij de Merchandise en sloegen een babbeltje met de fans. Het onderlijnt hoe deze band als een ware 'Dr. Jekyll and Mr. Hyde' zich profileert als zachtaardige Griekse beren, maar op het podium ontketenen ze (hartverscheurende) demonische wezens.
Setlist: Aealo - Pretty World, Pretty Dies - Demonon Vrosis - Kata Ton Daimona Eaytoy - Like Father, Like Son - Elthe Kyrie - …Pir Threontai - The Sign of Evil Existence - Non Serviam - Societas Satanas (Thou Art Lord cover) - In Yumen-Xibalba - Grandis Spiritus Diavolos - The Raven
Encore: Noctis Era
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
The Bollock Brothers - Nevermind de twijfelaars! Here are The Bollock Brothers!
Punk is verre van dood , nee met een rits jonge bands hebben we zelfs nu een sterke heropleving. Hoedanook de punkscene heeft verschillende decennia doorlopen.
Van de oudere generatie punk als Sex Pistols, The Clash, Ramones en Buzzcocks schiet er wellicht niet veel meer over. Sommige weten zich toch nog ergens een plaatsje toe te eigenen als UK Subs, CRASS en in ons eigen land The Kids of Funeral Dress. Ze staan nog steeds garant voor sterke optredens. Ook o.m. The Bollock Brothers die een sterke fanbase hebben en nauw verwant met België zijn, mede door drummer Pat Pattyn. De legendarische wavepunks startten in 1983 en stonden nu in een goed vol gelopen De Casino. Het weze duidelijk Nevermind de twijfelaars! Here are The Bollock Brothers!
De Belgische formatie The Priceduifkes (****) zijn al sinds 2003 in die scene aanwezig. Wat een energieke band in het genre. De band porde het publiek goed aan, maar response was wat zoekende. Toch was iedereen wel enthousiast en hoorden we enkel positieve feedback. De niet aflatende inzet en de puike kwalitatieve songs overtuigden ons zondermeer.
The Bollock Brothers (****) hadden wat tijd nodig om echt goed geolied te klinken. Maar eens op temperatuur, overtuigde het combo rond Jock McDonald moeiteloos. De inbreng van keyboard en harmonica zijn een sterk toegevoegde waarde aan die ‘groovende ‘ wave/punkrock sound. Een gretig spelend bandje kregen we hier, waarbij de immer charismatische zanger Jock de meeste aandacht naar zich toe trok. De speelsheid van de songs, ondersteund van grappige interventies en de talrijke kwinkslagen sierden.
We kregen hier dan ook een aangenaam wervelend wave/punkrockfeestje. Het publiek werd daarbij voortdurend bij de leest gehouden. Hits als “Harley David (Son of a Bitch)”, “Horror Movies”, “The bunker”, “The last supper” en “The 4 Horseman of the apocalypse” ontbraken niet. Kleppers die hard werden meegebruld. En we kregen er enkele covers bovenop “Rockandroll”, “Pretty vacant”, “God save the queen” en “Beats of love”. Sjiek!
Spontaan, leuk, ontspannend deze knetterende show van The Bollock Brothers. Verrassen doet het combo wellicht niet meer echt, maar hun nostalgische sound loste de hoge verwachtingen compleet in. Iedereen genoot dan ook met volle teugen van deze lekkere ‘old skool punk’ trip. Mooi.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
The Bollock Brothers
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7043-the-bollock-brothers-25-10-2024.html?Itemid=0
The Priceduifkes
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7042-the-priceduifkes-25-10-2024.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Maria Iskariot + Meltheads – Double bill - Rauwe Energie en Flitsende Lichten
Afgelopen vrijdag stond de Cactus in Brugge in het teken van een intense double-bill met Maria Iskariot en Meltheads.
De avond werd afgetrapt door Maria Iskariot, de recentste winnaars van Humo’s Rock Rally. De Gentse band, bestaande uit frontvrouw en gitariste Helena Cazaerck, drummer Sybe Versluys, gitariste Loeke Vanhoutteghem en bassiste Amanda Barbosa, zette meteen de toon met een set vol rauwe, Nederlandstalige nummers. Helena dook meerdere keren het publiek in, waarbij ze vooral tijdens hun energieke cover van Gorki’s “Dat Vind Ik Lekker” de interactie opzocht en het publiek volledig betrok.
Naast hun eigen werk gaven ze een unieke draai aan Pixies ”Tame”, dat in hun versie “Tijm” heet, en sloten ze af met hun bekende nummer “Lief Klein Kind”, waarmee ze het aanwezige publiek verweesd achterlieten.
Daarna was het de beurt aan Meltheads, die de spanning verder opvoerden met hun kenmerkende underground garagerock. Deze Antwerpse band, bestaande uit zanger-gitarist Sietse Willems (24), leadgitarist Yunas De Proost (23), bassist Tim Pensaert (25) en drummer Simon De Geus (25), bracht een explosieve set, volledig ondersteund door een wisselende lichtshow met tal van stroboscopische effecten. De flitsende lichtshow versterkte de rauwe, intense vibe van hun muziek, waarbij de stroboscopen de energie van hun hit “Naïef” en andere nummers op het publiek afvuurden. Het publiek ging volledig op in de ervaring, waarbij de combinatie van hun strakke riffs en de chaotische lichtshow een hypnotiserend effect creëerde.
Omdat het concert niet uitverkocht was, werd de zaal deels afgeschermd door middel van een gordijn, waardoor er toch een intieme, meer besloten sfeer ontstond. Het publiek kwam langzaam binnen, maar de meeslepende sets van zowel Maria Iskariot als Meltheads maakten de avond tot een fantastische ervaring. De rauwe muziek, sterke performances en visuele effecten maakten deze double-bill tot een waar muzikaal spektakel in Brugge.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Maria Iskariot: https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7048-maria-iskariot-25-10-2024.html?Itemid=0
Meltheads: https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7049-meltheads-25-10-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Charlotte & Reinhard – Een danspas in melancholie en weemoed
We keren even terug naar deze zomer, naar het festival Live/s Live waar we drie dagen vertoefden … Op de kleine podia zagen we het duo Charlotte & Reinhard live en schreven over het optreden: ''Ondertussen op de Dageraad Stage hoorden we een Gents duo, Charlotte & Reinhard , bekend met projecten als Rheinzand. Ze brengen dus ook als duo en koppel platen uit. In de instrumentatie is er sprake van een mengelmoes aan stijlen, een vleugje experiment en met disco als basis. Een bekoorlijk dansende Charlotte weet je te hypnotiseren met haar kristalheldere vocals. Reinhard zorgt voor weerwerk en ontpopt zich tot een ware multi-instrumentalist. We waren onder de indruk van het sublieme vioolwerk.
In het najaar stelt Charlotte & Reinhard hun nieuwe plaat voor, o.m. in de AB. Overtuigende set.”
Lees gerust '' https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/95279-live-s-live-2024-spirituele-totaalbeleving-over-de-drie-dagen-heen.html
In een goed gevulde AB Club kwam het duo zijn nieuwe plaat voorstellen.
Openingsact Martha Moore (****) is eveneens gelinkt aan Reinhard, die haar eerste EP heeft geproducet. Ze was razend enthousiast om in de AB te mogen staan, en die speelsheid voelde je in haar zang en gitaarspel. Ze werd geruggesteund door een al even virtuoos spelende gitarist; het duo zat dicht bij elkaar en speelden sprankelende, aanstekelige en weemoedige songs. Onderhuids horen we folky tunes. In de persoonlijk nummers klonken ze erg kwetsbaar en broos. Op het einde ging ze eerst zelfs heel alleen met gitaar de intieme kant op, daarna met haar gitarist , die het mooi crescendo folkygewijs opbouwde.
De gevarieerde emotionele aanpak werd geapprecieerd. Duo met groeipotentieel.
Charlotte & Reinhard (****1/2) gaan even gevarieerd emotioneel te werk. Het duo kwam vooral hun debuut voorstellen. “My Love” was meteen een sterke opener.
Het duo voelt en vult elkaar aan … De breekbare, intieme vocals van Charlotte hebben een zwoele soulvolle ondertoon. De wulpse danspassen passen erbij en zorgen voor een hypnotiserend effect. Reinhard op z’n beurt heeft een warme stem en speelt een mooi klankenspectrum op gitaar, keys, percussie, en zelfs cello en viool. Hartverwarmend allemaal.
Met songs als “Mundo”, “Anthem song” en “Pieces of the dream” balanceert het duo erg uitgekiend tussen broosheid en groove. Entertainment en charisma vinden elkaar moeiteloos.
Charlotte & Reinhard zijn nauw betrokken tot hun publiek … Charlotte wandelt al zingend door de zaal, tot aan de bar of organiseert een 'sit-down', waarna iedereen recht springt. Iedereen geniet ervan. Met “It's you, Sins & Virtues” wordt de sublieme avond afgesloten.
Charlotte & Reinhard tekenden voor een danspas in melancholie en weemoed.
'Sins & Virtues' kwam uit op 18 oktober via het Deense Music for Dreams, en is op basis van dit magisch concert eveneens een sterke aanrader: https://charlottereinhard.bandcamp.com/album/sins-virtues
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fantastic Cat - Folk rock for pussies
Ik moest me toch wel even de ogen uitwrijven toen ik aangekondigd zag dat Fantastic Cat naar 't Manuscript kwam. Ik zag hen vorig jaar nog in de zaal van De Zwerver en met hun alweer lovend onthaalde tweede plaat, ‘Now that's what I call Fantastic Cat’, leek de groep uit New York alleen maar aan populariteit gewonnen te hebben.
Diezelfde avond stonden The Mystery Lights in de Cactus Club al aangestipt in mijn agenda maar die keuze moest ik toch herzien. Want deze unieke en wellicht ook laatste kans om Fantastic Cat nog eens in een café te zien spelen, wou ik me toch niet laten ontglippen.
Fantastic Cat is, wat men heet, een supergroep waarin vier singer-songwriters de krachten bundelen zoals hen dat is voorgedaan door groepen als Crosby, Stills, Nash & Young, Traveling Wilburys, Monsters Of Folk of The Highwaymen. Zij het met wat minder spectaculaire namen dan bij hun illustere voorgangers. Anthony D'Amato en Brian Dunne waren tot vorig jaar nobele onbekenden voor me. Don DiLego had ik al eens aan het werk gezien met Jesse Malin in De Zwerver maar het bekendste gezicht van het vierspan blijft Mike Montali, die ik meerdere malen zag schitteren met zijn andere groep, Hollis Brown.
Als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat ik lang niet alle nummers op hun twee platen even sterk vind. Zelf omschrijven ze met een knipoog hun muziek als folk rock for pussies maar ik hoor Fantastic Cat vooral schipperen tussen rock, roots en pop en wanneer ze te veel naar dat laatste neigen moet ik toch afhaken. Gelukkig vormt dat live geen obstakel.
Optredens van Fantastic Cat zijn vooral een feest die ons even die verzuurde wereld waarin we leven laat vergeten. Showtime! Op de tonen van "What's new pussycat?" van Tom Jones bestijgen de vier, getooid in identieke, feestelijke kostuums en met als kers op de taart witte lakschoenen, het podium waarna ze hun set met een zelden geziene gretigheid toepasselijk openden met "The gig".
Die eerste nummers waren zeker niet mijn favoriete maar het ongebreidelde spelplezier liet me dat snel vergeten. Vanaf het vijfde nummer, "Amigo", dat me deed herinneren aan The Band, werd er muzikaal een niveau hoger geschakeld zodat ik me helemaal in het walhalla kon wanen. Na iedere song volgde een ware stoelendans waarin driftig van instrumenten werd gewisseld en waarbij niemand te beroerd was om ook eens achter het drumstel post te vatten. Waar dit bij de meeste bands voor irritatie zou zorgen, leek het hier enkel de spektakelwaarde te verhogen. Ook al omdat de heren tijdens die onderbrekingen behoorlijk wat spitsvondige sneren aan elkaar uitdeelden. Fun! Daar draait het voor een groot deel om bij Fantastic Cat. Zo werd "Oh man!" ingezet met de riff van "Black Betty" van Ram Jam.
Alle nummers werden geplukt uit de twee LP's en twee EP's die de groep rijk is behalve "If you wanna stay a while" dat op het solo-repertoire van Brian Dunne staat. Graag pik er nog een paar hoogtepunten uit. Het door Anthony D'Amato gezongen "C'mon Armageddon" dat onvermijdelijk deed denken aan Dylan's "Subterranean homesick blues" en afsluiter "Goodnight my darling", een heerlijk ouderwetse slijper gezongen door Don DiLego.
Het bisnummer was meteen de enige cover van de avond: het wondermooie "Keep me in your heart" van Warren Zevon. Net als een jaar geleden wisten deze rasentertainers me te overrrompelen met een pretentieloze, maar meeslepende set waarin de stemmenpracht bijna buitenaards was, de gitaren verfrissend klaterden en de songs getuigden van gedegen vakmanschap. Bovendien bleek Anthony D'Amato, die er de vorige keer in Leffinge door een voedselvergiftiging erg bleekjes bij stond, dit keer in bloedvorm te verkeren.
Niets dan stralende gezichten achteraf en de volgende keer wordt het nog beter want dan brengen ze een echte drummer mee, beloofden ze.
Organisatie: Manuscript, Oostende
Mono - Beklijvend eerbetoon aan Steve Albini
De Japanse post-rock pioniers hebben eerder dit jaar ‘Oath’ uitgebracht, een mooi album die alweer vintage MONO klinkt, maar met meer orkestrale uitweidingen dan we van hen gewoon zijn. Voor de band alvast een reden om deze keer met een zeskoppig kamerorkest te toeren.
Het moet gezegd, die orkestrale bijstand zit de muziek van Mono, die op zich al heel filmisch en atmosferisch klinkt, als gegoten. Met de integrale live vertolking van de nieuwe plaat werd nog maar eens duidelijk hoe sterk en harmonieus dat album wel is, het kwam binnen als de prachtsoundtrack van een film die nog niet gemaakt is. Het gaf de leden van Mono de kans en ruimte om hun heftige gitaarexplosies, want die waren wel degelijk aanwezig vanavond, te laten overvloeien in zweverige en prachtige harmonische orkestraties.
Een perfecte match dus, maar dat wisten we al, want ze hebben dit al eens eerder gedaan, check het live album ‘Holy Ground: NYC live with the Wordless Music Orchestra” uit 2010.
Na een bekoorlijke en langzaam opborrelende opwarmingsronde was “Run On” de eerste grote apotheose waarin het complete gezelschap alle registers opentrok, het orgelpunt van de plaat, een Mono klassieker in wording. Verder in de set ontpopten “We All Shine On” en “Time Goes By” zich als prachtige post-rock juweeltjes.
Het was sowieso een goed idee om hier niet te gaan schiften in ‘Oath’ en het album van naaldje tot draadje in zijn live versie te laten schitteren. We moesten daardoor misschien wel een hele hoop Mono klassiekers missen, maar die houden we tegoed voor hun volgende passage.
Na het ‘Oath’ luik dook Mono alsnog even in hun back catalogue met twee uitgesponnen epische songs, eentje zonder sextet, eentje met. Hierbij draaiden de Japanners de gitaarsluizen volle bak open met een regelrechte aanslag op de trommelvliezen en een uit al zijn poriën openbarstende sound. Het ging van fluweelzacht naar verschroeiend hard en weer terug. Het klonk vooral wonderlijk, zoals het bij Mono overigens altijd al geklonken heeft.
Geen support act vanavond, maar voor de set hadden we al de ganse tijd de heerlijk rudimentaire songs van Shellac door de boxen horen knallen, en dat was niet zomaar toeval. Mono droeg immers de laatste song op aan ‘our hero’ Steve Albini, producer van ‘Oath’, ongewild één van de allerlaatste platen waarop hij de knoppen beroerde. Zo kreeg de finale nog een extra emotionele dimensie als ultiem eerbetoon aan de belangrijkste no-nonsens producer die de rockwereld ooit gekend heeft.
Quasi onmiddellijk na Mono’s beklijvende set joeg men dan nog eens “The End Of Radio” door de zaal. Die kwam echt hard binnen. Krop in de keel.
Organisatie: VierNulVier, Gent ism Democrazy, Gent
Fink - Fink in de Grand Mix - Tussen rust en slaap
Fink, oftewel Fin Greenall, bracht tijdens zijn concert in de gezellige zaal in Tourcoing een ingetogen maar krachtige performance, waarin momenten van serene rust afgewisseld werden met brave uitbarstingen. Oorspronkelijk bekend als DJ en producer in de elektronische muziekscene, richtte Fink zich vanaf 2006 op een meer traditionele singer-songwriter stijl. Samen met zijn vaste bandleden, Guy Whittaker (bas) en Tim Thornton (drums), heeft hij sinds zijn album ‘Biscuits for Breakfast’ (uit 2006) een solide reputatie opgebouwd. Ook deze avond blonk hij uit in consistentie.
De show begon met een zacht, maar meeslepend gevoel, en zo vormde “We Watch The Stars” de opmaat voor een reis door dromerige klanken en bezielde teksten. De toevoeging van viool in het tweede nummer “Pilgrim” gaf het nummer een lichtere toon in vergelijking met de studioversie. Daarna was het tijd voor een vijftal gloednieuwe nummers vanop ‘Beauty In Your Wake’, de plaat die hij begin deze zomer op ons afvuurde.
Zijn introspectieve muzikale stijl, ondersteund door subtiele instrumentaties en zijn warme stem, raakt ook op dit album opnieuw aan diepere emotionele lagen. Fin(k) legt met precisie zijn accenten, zeker op “What Would You Call Youself”. "Als je alleen op deze wereld was, hoe zou je jezelf dan noemen?”, zegt Greenall over deze nieuwe single. “Hoe zou je jezelf zien zonder de druk van anderen? ‘Dit pareltje gaat over de kracht van taal en ook over de nutteloosheid van namen, merken en gimmicks. Het gaat om identiteit, maar vanuit jezelf, niet om vanuit je relatie tot anderen.”
Hoewel andere nieuwe nummers soms wat clichématig en repetitief aanvoelden, wisten ze wel de dromerige sfeer te behouden. De setlist had een sterke spanningsboog, waarbij Fink’s intieme en emotioneel geladen nummers het publiek wisten mee te slepen. Al bleef het al bij al on-gedurfd, en echte explosies bleven uit. Bij songs als “Warm Shadow”, “Yesterday Was Hard on All of Us”, en “Looking Too Closely” wist Fink wel een prachtige balans te vinden tussen kwetsbaarheid en intensiteit, “Sort of Revolution” bracht dan weer de stuwende ritmes waar het publiek op zat te wachten.
De toegift, met een soloversie van “Walking in the Sun”, was een mooi einde van de avond.
Ondanks enkele voorspelbare momenten, bleef het publiek geboeid door Fink’s vakmanschap en zijn vermogen om subtiele variaties in zijn live uitvoering aan te brengen. Het concert toonde de veelzijdigheid van een artiest die zowel ingetogen als krachtig kan zijn, en daarmee zijn publiek weet te betoveren. Dat publiek was overigens opvallend luidruchtig, al zal de weinige interactie (“I don’t really speak French”) hier misschien een rol gespeeld hebben.
Al bij al was dit wel een unieke ervaring: een bedachtzame verkenning van emotionele diepgang die af en toe echt wist te raken.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Left Of The Dial 2024 - Een ontdekkingstocht naar de toekomst
Left Of The Dial 2024
Diverse locaties
Rotterdam
2024-10-17 en 2024-10-18
Kristof Acke
Ik moet toegeven dat ik nog niet echt van Left Of The Dial gehoord had, maar toen ik de kans kreeg een verslag uit te brengen van dit festival heb ik die met beide handen gegrepen. In het bruisende hart van Rotterdam organiseren Rotown en Left of the Dial zelf dit showcasefestival. Dit jaarlijks terugkerende evenement biedt een platform voor opkomende artiesten uit de alternatieve muziekwereld en zet daarbij nieuwe geluiden en talenten in de schijnwerpers. Het festival werd voor het eerst gehouden in 2018 en heeft sindsdien een prominente plaats verworven binnen de muziekscene. 'Left of the Dial' staat bekend om zijn intieme sfeer, waarbij bands en bezoekers zich in diverse locaties door de stad verspreiden om de nieuwste ontwikkelingen in de underground muziek te ontdekken.
Een bezoek aan 'Left of the Dial' begint al ver vroeg met het doornemen van de uitgebreide festivalplaylist en het verkennen van de optredens via het YouTube-kanaal van het festival. Dit jaar stonden er meer dan 100 bands op het programma, verspreid over 16 locaties in het centrum van Rotterdam. Het samenstellen van een persoonlijke longlist en uiteindelijk een shortlist van bands die je echt niet wilt missen, brengt de nodige keuzestress met zich mee. Het is een uitdaging om je een route te plannen tussen de verschillende locaties, zonder dat je het gevoel krijgt dat je iets belangrijks misloopt. Dit gepuzzel hoort echter bij de charme van het festival en draagt bij aan de opwinding voorafgaand aan het evenement.
dag 1 – donderdag 17 oktober 2024
En dan begint de eerste dag. De keuzes waren gemaakt en ik begaf me voor de aftrap naar Roodkapje voor Wild Pink. Op een klein podium wist de Amerikaanse band met hun dromerige indie-rock een intieme en bijna magische sfeer te creëren. Ik werd meteen meegezogen in hun subtiele, melancholische klanklandschappen, waarbij de warme stem van frontman John Ross centraal stond. De band deed nog het meest denken aan The War On Drugs.
Daarna was het reppen naar de volgende locatie, nl. de Paradijskerk. Hier kon ik de Belgische band TJE aan het werk zien. Met een sound die omschreven wordt als eigenzinnige, experimentele indietronica bekoorden ze het publiek zichtbaar op deze speciale locatie. Met muziek die onder de huid kruipt bezong zangers Lindy Versyck de aanwezigen en beroerde de gevoelens. Melvin Slabbinck op gitaar en Klaas Leyssen op bas construeerden de juiste soundscapes ter ondersteuning. Mede dankzij de locatie toch wel kippevel.
Vervolgens stond in zaal TR8 RIGHT een Nederlands band geprogrammeerd. De eerste band die ik met stip had aangeduid in de planning. Gespuys brengt stevige beats en poëtische Nederlandstalige teksten. Denk aan Spinvis maar voor Gen Z, vol energie en uiterst dansbaar. De band, afkomstig van Delft, speelde zo goed als een thuismatch in Rotterdam. Ondanks de kleine zaal en de wat mindere akoestiek gaven ze alles van zichzelf. Het ontbreken van een podium in deze zaal zorgde er misschien net voor dat het publiek nog nauwer betrokken werd bij deze belevenis. De mensen waren duidelijk gekomen met hoge verwachtingen en die werden moeitelooks ingelost. In een mum van tijd werd dit achterzaaltje omgetoverd tot een broeierige dancehall. Het duo Vierra Lanza en Stijn Wevers genoten ook duidelijk van de wisselwerking met de aanwezigen. Jammer van de kleine capaciteit van dit zaaltje voor de lange rij mensen die nog stond aan te schuiven, ze zouden de volgende dag nog een herkansing krijgen.
Volledig bezweet trok ik dan verder naar The Rats, opnieuw een band van Belgische bodem. Dee keer in zaal Centraal. Deze post-punkers met roots in Gent speelden deze zomer al een aantal festivals in Vlaanderen en kregen ook moeiteloos het publiek mee. Deze zaal had ook een hoog punkgehalte en ook hier duurde het niet lang vooraleer een massa bezwete lijven mekaar tekeerging in de moshpit. Rechttoe, rechtaan, zoals het een echte punkband betaamt.
Gelukkig moest ik na dit optreden niet al te ver naar de volgende locatie. In De Doelen stond Pamphlets geprogrammeerd. Een PostPop trio uit Brooklyn New York. In het begin was het wat moeilijk om de band te plaatsen. Ze gaan dan ook de grens opzoeken tussen chaos en melodie met een mix van introspectieve en explosieve momenten. Helaas moest ik hier wat vroeger vertrekken want ik had verder nog graag gezien hoe ze het het concert af wisten te ronden. Maar soms moet je op dit festival harde keuzes maken.
En dan maar weer terug naar zaal Centraal waar Tiberius b hun opwachting maakten. Tiberius b die als non-binair door het leven gaat, kwam bij momenten zeer diep binnen. De songs zijn dan ook heel persoonlijk. Af en toe moest ik zelfs denken aan de intensiteit van Sinead O’Conner. Een heel pakkend optreden met super veel energie. De hitte van de vorige band zorgde ervoor dat een opwarming niet echt nodig was en dus vlogen Tiberius b en de gitarist er al snel in. Voor de invloeden werd uit de platenbak van de ouders vooral geluisterd naar Massive Attack, Portishead en andere triphop en Britpop grootheden. Mits nog wat rijping zit hier volgens mij nog heel wat goeds aan te komen.
Aan de overkant van de gracht ging ik dan op zoek naar zaal Uniek. Die bleek zich achter een karaokebar te bevinden. Het contrast met de muziek van Muck. kon niet veel groter zijn. Het viertal brengt een mix van hiphop en post punk. Ik had de indruk dat ze het publiek wat in verwarring brachten. Moest hierop gedanst worden of gemosht? Tijdens de eerste helft van het concert bleef het moeilijk. Ik ben wel benieuwd als de tweede helft beter kon bekoren, maar dat zal voor een volgende keer zijn.
Na een heel eind stappen kon ik dan toch nog het meeste van Purrses meepikken. De band rond frontvrouw Laura Ruggiero speelde in zaal Salsability. Deze zaal die normaal gebruikt wordt voor – u raadt het al – salsa lessen en feesten lag een beetje in een uithoek van de rest van de zalen. Misschien daarom dat de opkomst wat lager was. De enkele festivalgangers die aanwezig waren, hadden plaatsgenomen aan de hoge tafels in de zaal. Het kwam de sfeer van het concert niet ten goede. Al probeerde Laura en de rest van de band nog om de sfeer erin te brengen, het lukte niet echt. Hopelijk zien we deze band met heel wat Belgische input binnenkort nog eens in ons land in een betere setting met een enhousiast publiek.
En dan weer een heel eind stappen om de afsluiter TTSSFU te gaan bewonderen. Ook dit optreden vond plaats in een kerk, de Arminius kerk. Deze kerk is iets intiemer dan de Paradijskerk en dat lag TTSSFU duidelijk wel. De band rond Tasmin Nicole Stephens brengt experimentele shoe gaze die zo af en toe aan Sonic Youth en Blood Red Shoes mocht laten denken. Het publiek hadden ze zeker ook mee. Met heel veel enthousiasme brachten Tasmin en de band iedereen aan het dansen. Spijtig dat deze band verder niet op het vasteland te zien is, al zou het kunnen dat dit showcase festival daar verandering in brengt. In de UK mogen ze alvast openen voor English Teacher, hopelijk brengt hen dat in het vizier van enkele bookers voor de festivalzomer van 2025.
dag 2 – vrijdag 18 oktober 2024
Na een heel drukke eerste dag stond dag twee al op mij te wachten. Nog beter voorbereid dan op dag één had ik de meeste optredens gepland binnen een iets kleinere wandelafstand van mekaar.
Om de dag af te trappen koos ik voor Cosmorat. In Roodkapje mocht dit trio uit de UK met een energieke set de tweede festivaldag aftrappen. Live klinkt deze band alvast een stuk rauwer dan de poppy sound die ik hoorde op de stremingplatforms. Misschien lag het aan de locatie, maar de muziek kwam hier in ieder geval goed tot z’n recht. Taylor Pollack, geboren in de Midwest (US), maar tegenwoordig opererend vanuit Londen kon het publiek begeesteren met haar bevlogen set. Heel veel fun en een goeie sfeer zorgden ervoor dat de zaal meteen opgewarmd was en iedereen stond mee te bewegen op de muziek.
Op kleine wandelafstand ging ik dan naar zaal Uniek, waar op dit vroege tijdstip dit keer nog geen karaoke bezig was. Het duo waarvoor ik naar hier gekomen was, zal waarschijnlijk ook nooit in karaokevorm te horen zijn. Alber Jupiter uit Frankrijk bracht een eclectische mix van psychedelische rock en krautrock, met lange, hypnotiserende instrumentale stukken die de luisteraar meenemen op een intense, repetitieve rit. Hun geluid is gelaagd, met gebruik van dromerige gitaren, trippy effecten, en pulserende ritmes die voortdurend opbouwen naar climaxen. Het publiek ging ook helemaal mee in de trance. Het kleine podium dat slecht verlicht werd met subtiel rood licht, bracht iedereen in extase. Denk aan LA Jungle, maar dan langer uitgesponnen nummers, maar met een bijna even energieke drummer.
Terwijl ik me nog op een wolk in de zevende hemel bevind kom ik aan in de Paradijskerk. Douglas Dare had de dag ervoor nog in zaal Uniek een verschroeiend feest in gang gezet met gelaagde beats en opzwepende ritmes. Ik was vooral benieuwd hoe hij het in deze omgeving zou aanpakken. Binnen deze gewijde omgeving wierp hij het over een totaal andere boeg. De nummers werden gestript van alle beats, maar wat over bleef bleken echte songs met inhoud. Met enkel zijn keyboard om wat muziekale sfeer te brengen bracht Douglas vooral werk van zijn laatste release. Een werk met nummers over mensen die hij had ontmoet (onderweg, op optrdedens, …). De teksten kwamen meer op de voorgrond en daardoor ook veel harder binnen. Sommige mensen hadden het moeilijk om hun emoties onder controle te houden. Maar naar het einde van zijn set vroeg hij zich toch luidop af of iedereen nog ok was. Hij zag ook dat mensen af en toe de kerk uitliepen en vroeg of iemand de beats miste en wist niet zeker of dit wel de juiste plek was om dat soort muziek te brengen. Toen één iemand riep dat er toch wat beats bij mochten, bracht hij alsnog wat extra energie in zijn set. Een voorproefje voor een derde set die hij zou geven op zaterdag. De mensen die tot het eind gebleven waren waren toch voor de overgrote meerderheid onder de indruk en in de merch winkel waren zijn gesigneerde albums dan ook in een mum van tijd uitverkocht.
De volgende halte bevond zich in de Doelen Up. Hier stond Ugly, een zeskoppige band uit Cambridge met een eclectische mix van genres, waarbij ze elementen van art-rock, post-rock, folk en koormuziek samenbrengen. Hun muziek is zowel experimenteel als meeslepend, vaak gekenmerkt door complexe arrangementen en gelaagde harmonieën. Ze weten invloeden uit de jaren '60 en '70 te combineren met progressieve rock. De sfeer in hun muziek is atmosferisch en donker met pastorale, harmonische arrangementen. De muziek van Ugly bood een rijke, atmosferische ervaring die zowel introspectief als dynamisch was. Live bleef het helaas redelijk mak en had ik het gevoel dat het publiek ook niet helemaal mee was met de vibe. Of misschien was het een dipje in het midden van deze zwaar bezette dag.
Dan maar terug naar Roodkapje, want daar stond Black Bordello geprogrammeerd. Hun muziek combineert verschillende stijlen, variërend van avant-garde gothic rock tot elementen van indie en psychedelische rock. Met een diep atmosferisch geluid dat neigt naar experimentele gebieden, levert dit een wat donkere maar weelderige luisterervaring op. De zang van frontvrouw Sienna Bordello voegt een griezelige, theatrale kwaliteit toe aan hun muziek. De teksten zijn vaak macaber en introspectief, met thema's als mystiek, sterfelijkheid en kosmische krachten. Dankzij de theatrale elementen kon het publiek wel genieten van een goeie show. Alle leden hadden een zwart kruis aangebracht op het voorhoofd als was het aswoensdag. Hier zou echter geen hernieuwing van de toewijding aan God ontvangen worden.
Om de hoek in één van de kleinste en meest underground zaaltjes van dit festival, Perron small, een soort verlaten opslagloods van de spoorwegen vermoed ik, stond Moleskine. Afkomstig uit Frankrijk brengt deze band een soort post-poppy, shoegaze met dissonante elementen. Het optreden, daar kan ik kort over zijn, het boeide iets te weinig, het was niet echt edgy zoals een aantal andere bands dat wel al hadden getoond tijdens dit festival. Volgende keer beter.
In de aanpalende zaal, Perron Big, speelde aansluitend Tanz Akademie. Deze zeskoppige alternatieve band uit Piedmont, Italië, houdt zich bezig met een spannende mix van post-punk, indie rock, jazz, goth en alternatieve pop. Hun muziek wordt gekenmerkt door krachtige, eclectische geluiden en het gebruik van marcherende blaasinstrumenten, wat zorgt voor een unieke dynamiek in hun nummers. De band zelf beschrijft hun geluid als "een fanfare die een coming-of-age feest organiseert op een begrafenis," wat de paradox van vreugde en melancholie in hun muziek mooi samenvat. Het vat ook het optreden goed samen. In een poging om de sfeer er wat in te brengen sprong de drummer na het tweede nummer als een gek het publiek in om minutenlang te blijven springen tussen de menigte. Het gevolg was dat er inderdaad tijdelijk wat meer ambiance was bij de aanwezigen. Helaas bleek te set iets te volatiel om de aandacht te blijven vasthouden.
Dan maar terug naar Roodkapje waar Findom hun opwachting maakten. Wat een verschil met de vorige band. Hier leek het wel na de eerste nummers of er een bommetje was ontploft. De sfeer was meteen broeierig en opzwepend. Op het kleine podium tekenden maar liefst zeven artiesten present. Afkomstig uit alle uithoeken van de wereld zo leek het wel. We noteren presenties uit Tokyo, Buenes Aires en Manchester. Met een eclectishe mix van wave en industrial jazz zet deze band zich af tegen alles wat niet kan: corruptie, racisme en transfobie om maar enkele voorbeelden te noemen. De band wist me zozeer te boeien dat ik de tijd uit het oog verloor en bijna te laat was voor het volgende optreden.
Terug aangekomen aan zaal Perron small zie ik dat de zaal al afgeladen vol staat. Mits wat overtuigingskracht bij de security kan ik mezelf toch nog door de menigte wringen. Op het podium staat ENOLA, een Australische artiest uit Melbourne. De muziek, die wordt gekarakteriseerd door een mix van post-punk en avant-garde pop, weerspiegelt persoonlijke ervaringen en thema's van liefde, verandering en het loslaten van het verleden. De debuut-EP, All Is Forgiven, bevat emotionele en nostalgische nummers die een warme, dromerige sfeer oproepen, met een sterke nadruk op introspectieve teksten en muzikale experimentatie. Live overtuigt ENOLA als geen ander. Ik heb het gevoel naar een mix van Sinead O’Conner, Melissa Etheridge en Bruce Springsteen te kijken. De zang is rauw en bijtend, de teksten eerlijk en diep, ze slaan en zalven tegelijk. Na het optreden blijkt dat de begeleidingsband uit Rotterdam komt en speciaal voor dit festival slechts een paar keer samen met ENOLA geoefend heeft. Daar was tijdens het concert niets van te horen. Ook het publiek was helemaal mee. Iedereen die hierbij was zal dit optreden nog lang onthouden. Druipend van het zweet verlaat ik de zaal. Op naar alweer het volgende concert.
Ik kom iets te vroeg aan in alweer Roodkapje waar Mynk nog aan hun set bezig is. Weinig volk in de super kleine zaal voor de donkere muziek met veel wave invloeden. Het is heet in de zaal en de band probeert er het beste van te maken. De sound zit goed, maar helaas is er niet genoeg publiek om de sfeer erin te krijgen.
Aansluitend, op het tweede podium van Roodkapje stond Kerosine Kream. Een opkomende garage punkband uit Stockholm, hun muziekstijl wordt gekenmerkt door een gritty energie en een mix van melodieuze punk en zelfs enkele psychedelische invloeden. Het publiek kon deze mix duidelijk wel smaken. Persoonlijk iets minder mijn genre, maar de energie van de show kon ik wel appreciëren.
Mijn afsluiter op vrijdag stond ook in Roodkapje in een zaaltje dat veel te klein leek voor het talrijke publiek dat erop afgekomen was. Hyper Gal is een duo uit Osaka, Japan, bestaande uit de visuele kunstenaar Koharu Ishida op zang en noise-artiest Kurumi Kadoya op drums. Hun muziek is een mix van minimalisme en maximalisme, waarin ze zich richten op het creëren van een sprankelende, no wave popgeluid met behulp van krachtige blast beat drums, glinsterende loops en etherische, bubblegum-achtige vocals. Dit duo dompelt je onder in een nieuwe sonische wereld waarin complexe en eenvoudige elementen naadloos samensmelten. De muziek van Hyper Gal staat bekend om zijn gedurfde, avant-garde benadering, waarbij ze de grenzen van traditionele songstructuren verleggen. De nummers zijn energiek en prikkelend, met invloeden van noise en punk, maar ook speelse melodieën die uitnodigen tot dansen. De combinatie van krachtige ritmes en etherische zang creëert een fascinerende, hypnotiserende luisterervaring. En dansen werd er ook gedaan. Het publiek werd vakkundig opgezweept. Toen ze de set afsloten bleek dat ze nog vijf minuten over hadden en rijgden ze er nog een extra nummer aan. De aanwezigen werden weer meegesleept en konden achteraf ook geen genoeg krijgen. Bij de merch waren alle LP’s dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Op 30 Oktober staat de band trouwens in Trix, op 1 November in 4AD en op 2 november in de Botanique.
Helaas zat er voor mij geen derde dag meer in, maar volgend jaar zien ze me hier in ieder geval terug. Het is duidelijk dat de organisatoren een goed oog en oor hebben voor opkomend talent. We zien ongetwijfeld een aantal van deze bands terug in onze zalen in de nabije toekomst.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6996-left-of-the-dial-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Left Of The Dial en Rotown
Het is wat stil geworden rond de grunge-iconen Alice in Chains, één van de weinige bands in dat tijdvak die het tot vandaag overleefd hebben. Al sinds 2022 wordt gesproken over een nieuw studio-album, de opvolger van ‘Rainier Fog’ uit 2018, maar dat band album is er nog niet. De band speelt wel nog af en toe in de Verenigde Staten, maar gaat voorlopig niet op uitgebreide (wereld)tournees. Wel is er nu een nieuw album van frontman Jerry Cantrell waar de fans zich deze winter aan kunnen opwarmen.
Cantrell maakt naast zijn werk met Alice in Chains al solo-albums sinds 1998, toen het niet zo goed ging met AIC-zanger Layne Staley en het niet duidelijk was waar het met die band naartoe moest. Vandaag zijn de omstandigheden anders, maar opnieuw voelde het voor Cantrell aan dat hij een solo-album moest maken en niet een volgend van Alice in Chains, al zou je je kunnen vergissen, want bij momenten klinkt dit wel heel erg als de band.
Voor zijn nieuwe solo-album ‘I Want Blood’ deed Cantrell opnieuw een beroep op Mike Bordin (Faith No More) en Robert Trujillo (Suicidal Tendencies, Metallica), twee mannen die ook al meededen op ‘Degradadtion Trip’, Cantrell’s solo-album uit 2002. Joe Barresi (mix/Tool, Queens of the Stone Age, Melvins, …) is eveneens een vaste waarde in het team van Cantrell. Nog twee bekende namen in de credits van ‘I Want Blood’ zijn die van Duff McKagan (Guns ’n Roses) en Greg Puciato (Dillinger Escape Plan). Leuk voor de credits, maar echt onvergetelijke momenten levert al die bekende namen niet meteen op.
Leveren al die mooie namen samen dan wel een goed album op? Tuurlijk wel. ‘I Want Blood’ sluit perfect aan op ‘Degradadtion Trip’ en op ‘Rainier Fog’ of andere albums van Alice in Chains. Het is al geheel minder depri en tegelijk ook harder dan ‘Brighten’, al blijft Cantrell een eeuwige treurwilg in zang en melodie. Zo subliem als op ‘Dirt’ wordt het waarschijnlijk niet meer, alleen al omdat de tijdsgeest al helemaal anders is. Voor wie dat album nog steeds koestert, zit er op ‘I Want Blood’ nog meer dan genoeg vlees aan het been. Het wisselt zoals steeds bij Cantrell en AIC tussen slepend, stuwend en schurend.
De tracks die het best gekruid zijn, zijn voor mij “Vilified”, “Off The Rails” en het bezwerende “Held Your Tongue”, maar de verschillen in kwaliteit en overtuigingskracht zijn miniem. Er staan geen missers op dit album. Fans van Cantrell en Alice en Chains zullen zich aan ‘I Want Blood’ geen buil vangen.
Grunge leeft nog en Jerry Cantrell pookt samen met zijn generatiegenoten Pearl Jam en J Mascis om de zoveel jaren het vuur nog eens op, terwijl de jonge bands die zich aan hen spiegelen als paddenstoelen uit de grond komen.
https://www.youtube.com/watch?v=9tGyIln0-pw
Het lijkt erop dat Freakangel, de elektro-industrial rockband uit Estland, traag maar gestaag aan het opbouwen is naar een nieuw full album. Hun vorige single was het provocerende “Suicidal” en de nieuwe, “Death Bloom”, is opnieuw een schot in de roos.
Het recept van pompende beats en schurende gitaren is niet nieuw in het genre. Maar de singles van Freakangel doen meer dan passen in het genre-hokje, ze gaan ook ergens over. Bij “Suicidal” vorig jaar was het onderwerp heel duidelijk. Bij “Death Bloom” gaat het over vergankelijkheid. Het bloeien betekent voor de bloem ook dat het einde van het leven er zit aan te komen. Dat is een universeel thema dat al door heel wat dichters, filosofen en andere auteurs aangekaart werd. We suggeren hier nu niet dat de lyrics van Dmitry Darling meedingen naar de Nobelprijs voor Literatuur, maar Freankangel neemt de moeite om weg te blijven van de platgelopen paden en krijgt alleen al daarvoor applaus.
Voor de liefhebbers van het genre is er een EP-versie met nog een alternatieve mix van “Suicidal” en twee remixen van “Death Bloom”. Labelgenoten Miseria Ultra verbouwden de track tot een nog best aangename discotheek-stamper, terwijl Sugar Rody de track helemaal gedemonteerd heeft en met de voor hem interessantste samples een soort van totaal overbodige Crazy Frog-track in elkaar geknutseld heeft.
Voor “Death Bloom” circuleert op Youtube naast de officiële video voor de liefhebbers ook nog een uncensored video.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/death-bloom-extended-version-ep
De band Midnightmares startte als een lange-afstands-studioproject van de Belg Gio Smet en de Mexicaanse sopraan Mariel Gimeno. Zij zat eerder in de symfonische folkmetalband Exordum, bracht onder haar eigen naam al een album uit en is populair op YouTube met Spaanstalige covers van onder meer Nightwish en Evanescence. Smet ken je misschien van zijn andere studioprojecten Horrorwish en Giotopia en als labelbaas van Gio Smet Records (Fragmentum, High Inquisitor Woe, Flexant, Catharsis, …). Samen brengen ze met Midnightmares donkere, gothic symfonische metal.
Voor Smet was deze vanop afstand werken niet nieuw. Voor zijn trilogie met studioproject Giotopia werkte hij al eerder zo met verschillende internationale gastzangers en –zangeressen. Na een reeks leuke singles van Midnightmares is er nu het album ‘Shadow People’. En omdat Mariel verhuisd is naar Nederland is Midnightmares sinds kort ook een live band. Daarbij wordt het duo aangevuld met drie muzikanten van Deafcon en Fragmentum. De eerste optredens zijn al achter de rug en er komen er nog een hele reeks aan, voorlopig allemaal in ons land.
Midnightmares teert op het contrast tussen de beauty en de beast. Mariel heeft als beauty een groot vocaal bereik en een heel mooi, helder en klassiek geschoold stemgeluid. Denk aan Tarja Turunen, Floor Jansen van Nightwish en After Forever, Helena Michaelsen bij Trail of Tears of aan Lori Lewis van Therion. Geen kleine namen om mee vergeleken te worden. Mariel schreef alle lyrics, zong de hare in en speelde ook synths op het album. Gio Smet schreef de muziek, biedt als beast vocaal weerwerk en speelde alle andere instrumenten in. Hij was bovendien verantwoordelijk voor mix en productie.
Gio Smet is gegroeid als producer. De koor-intro op “I Love It When You’re Evi”l, de tribal-elementen en de magistrale outro op “Wichasha Wakan”, het refrein in het Latijn op “Leave Me With My Demons”, huiveringwekkende intro’s en pakkende finales, de orkestraties, … dat heeft hij allemaal goed in de vingers. De gitaren en het drummen komen niet altijd goed uit de verf en dezelfde akkoorden en sound lijken in een paar nummers terug te komen. Het helpt dan ook niet dat er liefst twaalf nummers op dit debuutalbum staan (dertien voor wie de CD aanschaft). Meer verschillende ideeën in minder songs had misschien ook gekund. Een tweede gitarist met een ander geluid en een andere manier van spelen had misschien een verschil kunnen maken. Het is vooral dankzij de intro’s, de lyrics en de wel wisselende songstructuren dat je de nummers van elkaar onderscheidt.
Een ander puntje is dat Gio Smet vocaal wel veel tijd en ruimte krijgt. Dat doet hij op zich heel goed, maar er gaapt toch een groot verschil in bereik, emotie en variatie tussen de twee vocalisten. Met zo’n uitmuntende stem als die van Mariel moet je de lyrics misschien niet netjes in de helft willen verdelen.
Midnightmares heeft met ‘Shadow People’ een knap debuutalbum uit. Mariel heeft talent in overvloed als zangeres en tekstschrijfster en Smet laat horen dat een prima producer is. De reeds uitgebrachte singles zijn catchy op een donkere manier, met “Sanctuarium” als echte uitblinker. Midnightmares is een band die met zijn kwaliteit in de rangen en zijn originele aanpak tot buiten België zou moeten opgepikt worden.
https://www.youtube.com/watch?v=1MlbeNgp_IY
Lightspeed, dat zijn de winnaars van de Lawijtstrijd en de laureaten van de Oost-Vlaamse Sound Track. Ze bestaan nog niet zo lang, maar hun uitstekende live-reputatie bracht hen al naar de Lokerse Feesten, het Depot en de Vooruit.
Hun debuut-EP ‘The Guest House’ werd geproduceerd door Bert Vliegen (Whispering Sons) en gemixed door Hannes Cuyvers (Ramkot). Muzikaal klopt het plaatje van onstuimige Britpop (Kaiser Chiefs, The Cribs, Arctic Monkeys, Travis, The Kooks, …). Het Britse accentje in de vocalen klopt ook, net als bij Komisar of The Black Gasolines, die andere jonge Vlaamse Britpop-adepten.
‘The Guest House’ is een verzameling van zes onuitgebrachte nummers waarvan de creatie dwars doorheen de afgelopen jaren stuitert. Van vertrouwde huldigingen aan de beginperiode tot vinnige pasgeborenen die knal in het heden ploeteren.
Als songsmeden is het niet elke keer raak deze EP. Als ze het gaspedaal net iets minder diep induwen, grofweg na de eerste helft van de nummers, zijn ze mij al snel kwijt. De lyrics trekken mij niet elke keer in de song. Van de zes nummers op deze EP hou ik de beste herinneringen aan het intro-stukje “Bite The Flame” (wat een intro!, brei daar maar een hele song aan), aan “(Here’s To) You” (dicht tegen Oasis-aanschurkend) en aan “Society’s Fixation Seeker”.
https://www.youtube.com/watch?v=-cNi_zzOS9M&t=3s
Nederlands 
Français 
