Floorizoone Trio - Massot/Floorizoone/Horbaczewski – Speelsheid, improvisatie, subtiliteit in triarchie
Floorizoone Trio - Massot/Floorizoone/Horbaczewski
We citeren even : "Ze kennen elkaar maar al te goed, Marine Horbaczewski, Michel Massot en Tuur Floorizoone. Elk meester op zijn eigen instrument en kampioen in verbeelding, maar samen -en dat al bijna 20 jaar lang- zijn ze gewoon één."
De uiteenzetting over het (Floorizoone) trio Massot/Floorizoone/Horbaczewski (****) is niet te ver gezocht. De Speelsheid, virtuositeit en subtiliteit primeert bij dit trio. Het trio toert na 'Secrets' en 'Mixtuur' nu voor hun derde album ' Lignes de fuite', met gloednieuwe composities, door België. In de Casino was het de laatste jazz zondagnamiddag, dit jaar in het kader van 'Welcome to the jazzclub'.
In hun stijl merken we de link naar Folk en Balkan. Het is een positieve vaststelling want het maakt dit concert tot een unieke gewaarwording. Meer dan een uur blijven we in de ban van de integere virtuositeit van Massot/Floorizoone/Horbaczewski. Het klinkt intiem, aanstekelijk, en het doet ons heupwiegen. In het kader van speelsheid, improvisatie en subtiliteit vinden ze elkander trouwens blindelings. Namelijk door de bedwelmende, licht opzwepende cello van Horbaczewski, die durven te botsen tegen de tuba, euphonium en de trombone grooves van Massot. En tot slot de cello en accordeon van Floorizoone; het gaat en past allemaal moeiteloos in elkaar. Je voelt de vibratie, waarbij de comfortzone van jazz wordt verlaten, net door die improviserende klanken.
Songs als “I ami”, “Gezapig” en het wondermooie “Neuf” en “Nord” worden helemaal uitgekleed en bewerkt; muziekstijlen vloeien in elkaar, zeker met Folk en Balkan, op een “Vibration” en “Midi Express”.
Het trio gaat beheerst te werk in die mishmash. Massot/Floorizoone/Horbaczewski laten de muziek spreken; er zijn niet al te veel bindteksten, de vriendelijke dankwoorden van Floorizoone en de leuke kwinkslagen zorgen ervoor dat het trio met veel goesting staat te soleren.
Op hun unieke wijze overtuigden Massot/Floorizoone/Horbaczewski in speelsheid, improvisatie en subtiliteit. Een reeks jazzconcerten werden door hen bijzonder afgesloten. Mooi.
Een concept dat ook in 2025 de moeite is. Check gerust de site van de Casino www.decasino.be
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Karate - Een wedergeboorte vol haperingen en hoogtepunten
Na een stilte van bijna twee decennia maakt het legendarische Karate opnieuw de podia onveilig. De Trix in Antwerpen was getuige van hun langverwachte terugkeer, en hoewel het begin aarzelend was door een technisch probleem, ontvouwde de avond zich als een intense en memorabele ervaring. Een perfecte combinatie van nostalgie, nieuwe energie en—zoals het een echte liveshow betaamt—een beetje chaos.
Na enkele klassiekers als “Gasoline” en “Small Fires” slaat het noodlot opnieuw toe en krijgen de heren plots te maken met een kapotte versterker, wat meteen een domper op de sfeer zet. “Sorry folks, the amp broke down. I rented it. Mine would not do that!” grapt zanger Geoff Farina, met zijn kenmerkende zelfrelativering. Gelukkig komt het voorprogramma Delwood te hulp, en na tien minuten gezoek en gepruts geraakt de trein weer op de rails. Vanaf dat moment is het puur genieten. Classic na evergreen wordt enthousiast onthaald door een interactief en zichtbaar dankbaar publiek. Karate strooit gul met parels uit hun indrukwekkende discografie, waaronder “If You Can Hold Your Breath”, “Water” en “There Are Ghosts”. Het drietal brengt hun kenmerkende mix van indie, jazz en postrock met precisie en passie.
Geoff Farina, charismatisch en zichtbaar genietend van de connectie met het publiek, herinnert met een knipoog aan hun eerdere passages in Antwerpen. “We waren hier al eens, maar toen had ik nog haar,” grolt hij, verwijzend naar de lange pauze sinds hun split in 2005. Maar Karate is niet enkel een band die teert op nostalgie. Ze experimenteren ook met nieuw materiaal en spelen enkele nummers van hun recente album ‘Make It Fit’. Het publiek is nieuwsgierig, en het vijftal “Around the Dial”, “Defendants”, “Liminal”, “Rattle the Pipes” en “Fall to Grace” wordt gesmaakt.
Het laatste deel van de set bouwt op naar een indrukwekkende climax. “Sever” wordt het absolute hoogtepunt van de avond. Geoff Farina voelt zich even Pete Townshend, maar zonder zijn gitaar kapot te slaan. Met een postrockriff die de zaal doet trillen, sluiten ze af op diezelfde energieke vibe. Ook bassist Jeff Goddard, onmiskenbaar met zijn muts, en drummer Gavin McCarthy schitteren op hun respectievelijke instrumenten. De dankbaarheid spat van de band af—en van het publiek. De sfeer in Trix is elektrisch, alsof iedereen beseft dat we getuige waren van iets unieks.
Met de toegift “This Day Next Year” eindigt de show triomfantelijk. Een wedergeboorte die bewijst dat Karate na al die jaren nog steeds relevant en opwindend klinkt.
Pics homepag @Trix
Organisatie: trix, Antwerpen
An Unholy Alliance Fest 2024 - De vier ruiters van de Apocalyps in verschillende gedaantes
An Unholy Alliance Fest 2024
DVG (De Verlichte Geest)
Kortrijk
2024-12-14
Erik Vandamme
Onder 'An Unholy Alliance Fest' organiseerde Cult of Scarecrow samen met Ondergrond een avondje met vier bands in het gezellige DVG - De Verlichte Geest in Kortrijk. Er bleek weer eens wat voor een uitzonderlijk getalenteerde metal bands er rond lopen bij onze Noorderburen en bij ons hier.
Neem nu Objector (*****) Ze blijven op een toren hoog niveau spelen. Of dat voor een volle festivalweide, of voor 'tien man en een paardenkop' is, ze geven altijd het beste van zichzelf. Ze moeten niet onderdoen voor de grote namen binnen de scene. Ook in de DVG ervaren we een energieke set. De instrumenten staan onder spanning en er is de beweeglijke zanger, die zijn publiek steeds aanport. We zien een kleine pit en een mini- wall of death. Objector drukt het gaspedaal aanhoudend in. Dit was uitzonderlijke Thrash metal.
We maakten ons op voor de ontdekking van de avond … De Nederlandse formatie Epinikion (****1/2) is al van 2020 bezig en is hier nog een nobele onbekende. De band werd gevormd door Renate de Boer (keyboards) en Robert Tangerman ( gitaar). In eerste instantie was het project een Rock opera album uitbrengen. Later groeide het uit tot een heuse ‘Epic symfonische rock band’ met zangeres Kimberley Jongen, Maarten Jungschläger op lead gitaar en Rutger Klijn op bas. In 2024 maakte Michal Gis op drum, de band compleet. Ondertussen bracht Epinikion hun debuut ' Inquisition' uit, dat overal goed werd ontvangen. In 2025 zou de volgende plaat moeten uitkomen.
In Kortrijk zagen we een band die typische symfonische metal speelt, met vrouwelijke vocals, en een soort rock opera creëert op het podium, die tot de verbeelding spreekt. Er is een subtiel, donker grauw kantje aan, wat dit project zo mogelijk nog interessanter maakt. We ervaren een spook- sprookjes achtige wereld en de diversiteit intrigeert. Een fantasieprikkelende set, die talrijke beelden oproept , ook al waren er geen visuals.
Deze houden we in het in het oog!
Promise Down (****1/2) had het meeste publiek rond zich. Promise Down trekt alle registers vanaf de eerste mokerslag compleet open, en laat een ravage (van demonen en elfen) in ons hoofd achter … De band verstaat de kunst een muur van grauwe klanken en vocals op te trekken. Maar ze balanceren tussen diepe duisternis en lichtvoetigheid.
Op het Pluto Fest in Oosterzele deden ze ons naar adem happen.
"Ook die typische 'into-your-face' metal die een band als Motorhead tentoon spreidt komt boven drijven. Ze stralen op het podium in elk geval diezelfde intensiteit, energie en loudness uit.", schreven we. In de DVG, Kortrijk zet Promise Down de puntjes op de 'i'. Wat een muzikale trip, met een onvergetelijke wervelstorm aan emoties …
Ook Afsluiter Cult of Scarecrow (****) is gegroeid in zijn muzikaliteit. Over hun optreden op Pluto Fest schreven we: '' Cult Of Scarecrow treedt zowel op plaat als live meer dan ooit buiten de comfortzone van de pure heavy metal, dat siert hen en maakt hen een bijzondere parel om te blijven koesteren.''
Ze treden buiten hun comfortzone, hun nieuwe plaat 'In Nomine Filiorium' is een mooi voobeeld ervan. Ook live zien we een band, die is gegroeid. De inbreng van keys, meer melodie, blijkt een enorm pluspunt.
De zanger-frontman sukkelde wat met zijn gezondheid, maar daar was niet zoveel van te merken. Enkel dat hij wat meer naar adem moest happen. Zijn charisma was sterk. De bandleden weten verdomd goed hoe ze een publiek moeten entertainen. De riffs glijden tot ongekende hoogtes. De keys gaven kleur.
Ze hadden er zin in en het spelplezier droop er van af. Het was net die combinatie van een doom sfeertje en de aanstekelijke riffs, die ons bekoorden.
Het publiek was tegen dit nachtelijk uur wat uitgedund, maar muzikaal schuurden ze. Het gaspedaal werd steeds ingedrukt. Sterk wat dit combo presteerde.
Verpletterende sets van ‘deze vier ruiters van de Apocalyps’ in verschillende gedaantes hoorden we, met de Oost-Vlaamse grootmeesters Cult of Scarecrow.
Organisatie: Cult of Scarecrow + Ondergrond
Evergrey - Tussen lichtvoetigheid en somberheid
Vrijdag de dertiende, het is en blijft de uitgelezen avond om de duisternis in ons hart op te zoeken. In een goed vol gelopen De Casino, op Evergrey (****) die binnen de progressieve metal hoog staan aangeschreven. Meer nog. Met hun 14e album 'Theories Of Emptiness' bewijst de band, rond de imposante, super sympathieke Tom S. Englund, nog steeds tot de absolute top te behoren binnen hun genre.
Ook live zetten ze dit kracht bij. De band weet ruim anderhalf uur lang doordacht te balanceren tussen lichtvoetigheid en somberheid.
We zagen de Italiaanse band Inner Vitriol net hun laatste nummer afsluiten, aan het daverende applaus te horen, was het de moeite. Helaas.
We maakten ons op voor het gezelschap KLOGR (***) die met tot de verbeelding sprekende beelden en scherpe riffs ons intrigeerde. Ze hadden er zin in, met een erg spraakzame frontman, die voortdurend het publiek aanporde. Na een mooie start, bleef het helaas een beetje hangen in datzelfde sfeertje; de aandacht verslapte, naarmate de set vorderde. De doomy sfeer bekoorde, en op het eind van de set werden enkele registers open getrokken. Goed, maar ook niet meer dan dat.
Evergrey legde de lat meteen torenhoog. Drummer Simen Sandnesl ging als een wild beest tekeer. De intense riffs van gitarist Henrik Danhage en bassist Johan Niemann en de sublieme insteek van Rikard Zander op keys, bracht ons onder de indruk. Maar het was vooral zanger/gitarist Tom S. Englund, die de meeste aandacht naar zich toe trok. Zijn vocals overdonderden, wat een stembereik. Surplus het dosis charisma in zijn bindteksten, weet hij iedereen in te palmen. “Falling from the sun” zorgt voor rillingen, het valt op hoe de band donker en licht perfect met elkaar verbindt. Een sterke opener dus. “Say” op z’n beurt toont aan wat een ijzersterke formatie deze Zweedse band wel is. De nieuwe songs klinken loepzuiver, en worden even goed ontvangen als de oudere kleppers.
Een messcherp “Call Out of the Dark” en “One Heart” wordt door iedereen meegebruld. De band speelt strak en energiek. Hoogtepunten volgen elkaar op, een sneltrein aan uppercuts. Na een lekkere drumsolo volgt de apotheose met “A touch of Blessing”. Ook Rikard Zander bezorgde ons met een korte, intense solo op keys kippenvel.
Eerder intrigeerden ze met een “Where August Mourn” en in de bis krijgen ze de handen op elkaar op “King of Errors”, een song van tien jaar oud, uit het album 'Hymns fort he Broken'. “Our Way Through Silence”, uit het recente album, besluit de set, een knaller van formaat, net als de openingssong schakerend tussen licht en donker.
Al dertig jaar is Evergrey bezig en nog steeds imponeren ze. Zondermeer sterk en klasse!
Setlist: Falling From the Sun // Say// Midwinter Calls //Distance// Eternal Nocturnal// A Silent Arc// Call Out the Dark //One Heart //Where August Mourn //Weightless// Misfortune // Save Us // A Touch of Blessing //King of Errors // Our Way Through Silence
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas ism Biebob
Bart Peeters Deluxe - Tussen melancholie, weemoed en een 'Folks' dansfeestje
Bart Peeters en De Ideale Mannen
Bart Peeters (*****) mocht op 30 november 65 kaarsjes uitblazen. Vijf jaar geleden vierde hij zijn 60ste verjaardag reeds met enkele Deluxe concerten in de Lotto Arena. Hij deed dit nu terug, vijf jaar later … Bart Peeters Deluxe 2024 biedt een tiental concerten met de eindejaarperiode en ook volgend jaar kunnen we hem opnieuw begroeten voor een handvol ‘Deluxe’ concerten. Wat een man , wat een artiest …
Wij zagen op één van deze optredens een klasse muzikant, verteller en entertainer pur sang. We waren danig onder de indruk van zijn band, het koor en alles eromheen. In topvorm dus!
Bart Peeters profileert zich als een charismatische klasse entertainer, die met een lach en een traan iedereen ontroert. Je kan ook niet aan z’n sublieme muzikanten voorbij. Telkens werden we geraakt, o.m. door de emotievol klinkende viool (innemend, pakkend tot zwierig, opwindend), of door de scherpe gitaarlicks en het intense drumspel, die de songs naar een hoger niveau tillen … Torenhoog boven de wolken …
Na enkele nummers gingen de gordijnen open en mocht een koor, niet minder dan 220 koorleden, zorgen voor extra sfeer en gezelligheid. Na een eerder intieme start, sprong het publiek reeds bij de tweede nummer recht, om mee te klappen of lekker te heupwiegen. “Hondje kwijt”, over een meisje van zeven die haar hondje kwijt was en daarover mijmert, klinkt treurig, gemoedelijk, optimistisch; ook in het verhaal van “Onzen Blackie” hoorden we dit.
Bij o.a. “Kniktiklaas” krijgt Bart de hulp van Droomfabriek-sidekick Gloria Monserez. Haar zalvende stem neemt je moeiteloos in, een meerwaarde dus in (duo) vocals. Ook als de Zuid-Afrikaanse jazzzangeres Tutu Puoane hem bijstond op “Dicht bij mij”, voelde je dat haar inbreng warmte en geborgenheid bood, die de temperatuur deed stijgen. Ook Rony Mosuse die eerder al zong op “De puzzel” en “Zwemmen in zee” toonde wat voor een zangtalent hij wel is.
Wat een sfeer telkens binnen de meer dan twee uur lange set. De ode aan Robert Mosuse op het aangepaste “Hij zong Nana” deed emoties opborrelen met een krop in de keel; een publiek die de tekst meezong uit volle borst en zorgde voor een staande ovatie aan de overleden Robert. Een magisch mooi moment.
“Ik hou meer van Folk” was op zijn beurt het uitgelezen moment naar een apotheose. Afgesloten werd door Bart Peeters die zich liet bijstaan door Ronny Mosuse en Tutu Puoane op “Messias”. Een song die ook een beetje de leidraad was van de hele avond.
Bart Peeters Deluxe - Een combinatie van weemoed, melancholie en een 'Folks' dansfeest. In een extra bis vroeg Bart Peeters duizenden lichtjes te laten schijnen op “Tot je weer van mij houdt”. Voor een laatste keer ging iedereen compleet uit de bol, dit kon tellen …
Organisatie: Pse Belgium
Obituary - Obituary knalt als een ‘bjeeste’!
Obituary + Schizophrenia + Dudsekop
Obituary knalt als een ‘bjeeste’, Schizophrenia staat pal en Dudsekop beheerst Black metal int West-Vloams
Een doordeweeks avondje metal in de Trix, Antwerpen stond woensdag 11 december op mijn planning. Oorspronkelijk stond de band Sadus nog op het programma, maar blijkbaar had de drummer enkele stoute dingen gedaan waardoor de samenwerking abrupt werd beëindigd, en ze dus forfait moesten geven...
Gelukkig loopt er meer dan genoeg talent rond omgeving Antwerpen en kreeg Schizophrenia de eer om het voorprogramma van hoofdact Obituary in te vullen. Uitverkocht stond te lezen op de sociale media en dit was dan ook te zien aan een bomvolle zaal.
Aftrappen dus met de Antwerpse death/thrash band die duidelijk fier was om te mogen openen. Aftrappen deden ze met “Souls of retribution” van - hun voorlopig 1e studioalbum – ‘Recollections of the Insane’. Ik weet nog hoe deze LP bij mij thuis afgeleverd was in de pizzadoos haha! Rechttoe en rechtdoor is hun snelle mix van thrash met een vleug Death metal en de moshpits vooraan bleven dan ook niet lang op zich wachten!!
Maar hun EP getiteld ‘Voices’ uitgebracht in 2020 was het eerste werk die deze mannen op de metal kaart zette, dus hakten nummers “Schizophrenia” en afsluiter “Structure of Death” er ook lekker in. Technisch gezien waren er af en toe wel wat issues met de klank, vooral de snare van drummer Lorenzo Visol was soms verstoppertje aan het spelen en de stem viel heel af en toe ook es weg. Tja, das dan voer voor de PA zou ik zeggen.
Tussendoor kregen we ook nog es de machtige cover “Maze of Torment” van Morbid Angel in onze oren geramd waardoor deze show als meer dan gesmaakt mag bestempeld worden in zijn totaliteit!
Efkes een Hapkin of Cristal gaan drinken in de Trix café om tijdig terug de zaal op te zoeken voor de hoofdact Obituary ...een kwartiertje vroeger dan gepland begonnen ze eraan en traditiegetrouw ging “Redneck Stomp” de weg plaveien voor de grootmeesters van Death metal. Drummer Donald Tardy was getooid in een short van de Amerikaanse vlag en toen zijn broer John - schuin voorovergebogen over zijn micro - het nummer “Threathening Skies” begon kon je nu al de adrenaline voelen.
De machtige strot van John Tardy blijft uniek...hij gromt in zijn eigen zware stijl en behoudt op zijn eigen manier interactie met zijn publiek. Hun recentste album uit 2023 genaamd ‘Dying of Everything’ is wederom een goede plaat waarbij “The Wrong Time”, “War” die werd aangevoerd door een klein lichtspektakel (er waren zelfs 4 handen nodig om de missie massief te laten klinken) die een gevechtszone uit de oorlog moest doen opleven en het gelijknamige titelnummer in de set zaten.
Maar schuimbekken is toch vooral weggelegd met de oude granaten “Chopped in Half” die moeiteloos overgaat in het sterke “Turned Inside Out” met de killerriff! Vooraan was het drummen geblazen om het ritme in de pits te volgen, want het geniale “Circle of the Tyrants” verwoestte alles op zijn weg. De snelheid van uitvoering is om duimen en vingers van af te likken...man, wat een bere cover van Celtic Frost is dit toch!
Het vuur werd nog eens aangewakkerd met “I'm in Pain” van album ‘The End Complete’, mijn perfecte overstap om deze - complete - show te laten afronden met afsluiter “Slowly We Rot” die de laatste krachten uit onze nekspieren sleurde!
Mooi, mijn shotje Death Metal werd deze avond met kunde toegediend! John Tardy waagde zich trouwens ook eens aan een drumrifjes, maar laat hem maar vooral vooraan zijn volgers aansporen tot actie. Wat een band blijft dit toch!
Dudsekop mocht ook nog hun kwaliteiten tentoonspreiden in het Trix café...deze West-Vlaamse black metal band met folk ingevingen kon op redelijk wat belangstelling rekenen alvast. Qua lyrics was het waarschijnlijk efkes aanpassen voor niet-West-Vlamingen want zanger Tijs Verhelst en Josh Fury (gekend van de band Liar voor ondergetekende) gebruiken het Iepers dialect in hun teksten. ‘Koave Zworte Metal’ noemen ze hun stijl en instrumentaal stonden ze meer dan hun mannetjes…het enige waar ik dan zelf wat moeite mee had was de vorm van ‘storytelling’ die een beetje te clean klonk vergeleken met de sound die ze willen creëren.
Enkele nummers die mij toch bijbleven was afsluiter “Wuk emme nog van leevn”, die diepzinnigheid naar bovenhaalde haha. De kwaliteit van de muzikanten in dit Trix Café waren alvast van hoge kwaliteit waardoor deze set een perfecte afsluiter was voor de aanwezigen. Oké, geen directe link met Death metal, maar toch mooi dat ze hun band op deze manier mochten voorstellen.
Een Belgische band om in de gaten te houden indien je efkes naast de vaste paden in de Black metal scéne wil wandelen en hun eigen kijk op deze stijl wil ontdekken.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Obituary
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/7189-obituary-11-12-2024.html?ltemid=0
Schizophrenia
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/7188-schizophrenia-11-12-2024.html?ltemid=0
Dudsekop
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7197-dudsekop-11-12-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Jan Smit – 25 jaar Jan Smit - Hij is er voor z’n publiek én het publiek is er voor hem!
De sympathieke Volendammer sloot z’n jubileum van ‘25 jaar Jan Smit’ af in Roeselare. Een goed gevulde zaal genoot ruim twee uur lang optimaal van z’n persoonlijke favorieten, z’n grootste hits, meezingers en recenter materiaal. Hij creëerde een feestje als in de topdagen van het Swingpaleis en de Studio 100’s. De donkere dagen werden iets warmer en kregen even wat meer licht …
Jan Smit, in de begindagen 25 jaar terug Jantje Smit, brak toen definitief door met “Ik zing dit lied voor jou”. Hij weet samen met een Willi Alberti , Andre Hazes (Jr), Franz Bauer, of bij ons o.m. Niels Destadsbader, Christoff, De Romeos, Clouseau en Bart Peeters, elk op hun manier, het Nederlandstalige lied en schlager kleur, emotie en swing te bieden. Levensechtheid over de dingen des levens, de liefde; én het met elkaar verbinden, het spreekt en raakt iedereen, zo te zien ...
Onlangs bracht hij in deze periode nog een kerstalbum uit , ‘De mooiste tijd van ’t jaar‘, z’n tweede album in deze stijl om de kerst nog wat elan te geven. Het laatste werk , ‘Boven Jan , is nu al een kleine twee jaar oud.
In Roeselare was hij toe aan zijn laatste show, de sfeer was uitstekend , hij was er voor hen, het publiek was er voor hem met een heupwieg , handclaps en er kon zelfs gemoedelijk een polonaise vanaf als het optreden naar een climax ging, zeker in het tweede deel van de set met een rits swingende schlagers. Het zorgde ervoor dat we Jan de man volgend jaar terug aan het werk kunnen zien in november in het Sportpaleis; hij viert z’n veertigste verjaardag dan.
De Nederlandse zanger, presentator, componist entertaint, animeert z’n publiek en tijdens het optreden krijgt hij talrijke cadeautjes, bloemetjes, deelt hij handtekeningen uit, wordt er een selfie gemaakt, enz.; er was een fan zelfs uit Canada, die de Nederlandse taal en tekst van onze Jan probeerde te begrijpen.
Alles met een gevatte dosis empathie, een glimlach en een kwinkslag, tekende hij voor zijn fans een onvergetelijke avond.
Smit heeft een uitgebreide band achter zich, waarbij de keys, piano een breder, kleurrijker geluid geven, aangevuld met twee backing vocalistes, twee zussen, die al en dauw met hem op pad zijn.
Het eerste deel bracht iedereen in de juiste stemming voor dit Nederlandstalige lied, die ballad en swing verbonden, van harten brekers tot adrenalinstoters.
Het ambiancevolle “Zolang je bij me bent”, het sfeervol zwierige “Cupido (in de vier seizoenen)” en het dromerige “Als ik een tovenaar kon zijn” , toonden de verschillende aspecten van mans wisselende, rijkelijke gevulde carrière . Hier wordt het sing/songwriter talent van deze ‘el sympathico’ onderstreept, we worden gezwind meegevoerd, -gesleept in zijn emo verhalen van “Hoop, liefde, vertrouwen” en “Recht uit m n hart”. Iedereen is warm gedraaid, is op dezelfde golflengte geraakt, wat de aanzet betekende van enkele swingers als “Als je lacht”, “Boom boom bailando” en “Ben ik bij jou”. Het rondt mooi overtuigend, ambiancevol de eerste set af. Iedereen genoot van die zwierige groovende singalongs …
In het tweede deel wordt de kaart van ‘charme’ en ‘enthousiasme’ getrokken in die 25 jarige muzikale carrière. De temperatuur stijgt, hartjes met de handen gaan de lucht in, hij doet ons wegdromen in gevoelige ballads en melodieuze pop … of hij doet net ons hart sneller slaan. Kortom, een ‘hart-brekend’ optreden van een even enthousiasmerende charme zanger.
“De hoeken van de kamer”, “Er gaat geen dag voorbij” vatten dit offensief aan . Eventjes mijmeren we nog op het innemend pakkende “Je naam in de sterren”, “Laura” en “Vogelvrij” om dan het tempo op te drijven met de “Calypso” cover van John Denver, één van z’n favoriete zangers. Het ontploft definitief, iedereen veert recht , de handen gaan heen en weer , een polonaise ontstaat, tja, het lijkt wel een tsunami, een vulkaanuitbarsting als hij begint met “Ik zing dit lied voor jou alleen”. Iedereen in feeststemming, Schiervelde op z’n kop met de meezingers, - dansers, “Het leven danst shirtaki” (die hij zong samen met Christoff op het schlagerfestival), “Zingen, lachen, dansen” (van de Romeos), “Echte vrienden”, “Leef nu het kan”, “Als de morgen is gekomen”, “Vrienden voor ’t leven” en “Als de nacht verdwijnt”.
Dit is sfeer, feest, ambiance, zorgeloosheid op z’n best om de dagdagelijkse druk en realiteit even te vergeten en waarvoor iedereen graag eens uit z’n kot komt en uit z’n dak gaat. Mooi om te zien dat het kookpunt kon worden bereikt.
Het publiek houdt van Jan en Jan houdt van Alleman, hij mag dit muzikaal verhaal, singalong-gewijs, nog eens overdoen op z’n veertigste verjaardag, de 25 jaar muzikaliteit voorbij!
Organisatie: House Of Entertainment
Luc De Vos - VOS - Gorki heerst!
Luc De Vos - VOS
Een ode aan de tien jaar geleden overleden Luc De Vos, gebracht door allemaal vrouwen is wel een mooi concept. Niet in zijn Gent, maar in een volgepakt Lotto Arena, zagen we enkele vrouwen die een bijzondere stem en uitstraling hebben. Ze weten de songs van Luc De Vos op hun manier te benaderen. De ene versie was wat beter dan de andere geslaagd. Op het eind veerde iedereen bij “Mia” recht, en Gorki zelf de show stal, omgeven door al die schitterende vrouwen. Luc De Vos zou het prachtig hebben gevonden.
Echter, zulke magische momenten van samenhorigheid tussen publiek en muzikanten waren iets te weinig, waardoor we wat op onze honger bleven zitten.
Het begon nochtans subliem met “Tommy” van The Who. Een song die eigenlijk ook, beetje gelijklopend, het verhaal vertelt van VOS zelf. Het werd aangevuld met een grappige column, hier vertelt Luc De Vos over zijn fictieve ontmoeting met prinses Mathilde, net vóórr ze tot koningin werd gekroond, en een date in een zwarte Ferrari waarbij Mathilde haar liefde voor Vos uitspreekt. Maria Iskariot vulde aan met een energieke versie van “Punk is Dood” en het mooie “Dat vind ik Lekker” waarop Helena Cazaerck het publiek letterlijk ging opzoeken, net zoals Luc dat zou doen. Het klonk opwindend , springerig, het beetje punk dat Gorki ook zou doen. Dichter dan dit kon je bij Vos niet komen. Een eerste hoogtepunt.
Het contrast met de intimiteit van Emmy d'Arcy was groot. “Vaarwel Lieveling” was hartverwarmend en bezorgde ons een krop in de keel. Een emotionele aanpak. Op “Wie zal er voor de kinderen zorgen” werden registers opengetrokken. De meer bredere aanpak en en de veelzijdigheid van haar vocals en uitstraling werd onderstreept.
Een heel sterk begin dus van deze avond van deze twee eerste acts.
BLUAI van zangeres Cath Smet, bracht een Engelstalige versie van “Ik kan nooit meer naar huis' ('Never going Home')”; haar dromerige vocals waaide over de hoofden heen. We misten de rest van haar band, waardoor ze wat in het ijle zong en het nummer wat verloren ging in de menigte.
Elisa Waut bracht een persoonlijke 'touch' aan “Anja”, een kippenvelmoment. Ze deed ons hart even bloeden. “Veronica” klon k erg gevoelig door Lady Linn. Beklijvend. Eden op hun beurt, de '90s ladies rockband rond Roos Van Acker staken wat meer vuurwerk in “Berejager” en trok de registers nog eens open op “Een schaduw in de schemering. Roosbeef kon zelf niet aanwezig zijn , en had net als Meskerem Mees een video gestuurd. “Hij is Alleen” ging hierdoor een beetje verloren. Ook afsluiter “Mia” (Franse versie) door Viktor Lazlo, nichtans subliem gezonge, bleek een slag in het water. Sowieso al een onmogelijke opgave deze klassieker in een andere taal brengen, want het publiek kent deze vanbuiten in de Nederlandse taal, en net voor de pause werd het refrein 'sterren komen, sterren gaan , alleen Elvis blijft bestaan' uit volle borst meegezongen. Dat zegt meer dan genoeg. Een gemiste kans, en ook een beetje jammer voor Viktor Lazlo, die zelf die haar ziel helemaal bloot legde in het nummer.
Na de pauze bracht Meskerem Mees via video “Ik zie het licht”, op soulvolle wijze. Maar ook hier wist de song onvoldoende impact te hebben door haar afwezigheid live.
Geef ons dan maar Kids With Buns … “Ik ben erbij” start voorzichtig zachtmoedig, maar op het emotioneel beladen “Geef al je geld aan de arme kinderen”, een lied dat hen op het lijf is geschreven, trokken ze alle registers ook eens open. Een sterk emo-moment! Wondermooi hoe dit duo je steeds weet in te pakken, ook al is het in het Nederlands zingen ietwat buiten hun comfortzone. Mooi.
Een lijflied van Gorki “Mijn oude Hart”, in het Duits, sloeg , in tegenstelling tot de Franse versie van “Mia” eerder op de avond, wel aan. Met dank aan Scars on Louise die met “Mein Altes hertz” de handen op elkaar kreeg. Ook de Afrikaanse Adelle Ngeto kon met “Saam in daai donker huis” de harten sneller doen slaan. Het onderstreepte mooi en intiem trouwens de bijzondere band die Luc De Vos had met Afrika.
Aafke Romeijn bracht een ode aan Luc én aan Tom Pintens. “Kaatje is Verdronken” hebben beide overleden artiesten in 2004 samen gemaakt. Het klonk zachtmoedig, gevoelig. Ook op “Wij zijn zo jong” werden we stil.
Emma Bale is een artieste die we zagen groeien maar op “Soms vraagt een mens zich af” ging ze wat de mist in … Het klonk totnutoe wat braafjes.
Mentissa & Alice, ofwel Kersvers Eurosong-kandidate Mentissa en de Franstalige Alice on the Roofn speelden een gewaagde versie van “Lieve Kleine Piranha”. Het bracht wat meer pit in de set.
‘Intimiteit die aanvoelt als een mokerslag waarvan je eventjes moet bekomen’; schreven we over het optreden van ISE; het meisje is pas 18 maar weet ons nu al volledig te betoveren; a capella zong ze “Monstertje”, enkel met een mini-piano. Het publiek werd er helemaal stil van; we waren diep onder de indruk. Eens de gitaar erbij, speelt ze een intens broeierige “Ik reis door de nacht”. Een artieste om in het oog te houden, zonder meer.
En toen kabbelde het terug verder met ILA die met “Mensenvriend” en “Hollywood”; de Lotto Arena rockte lichtjes. Luc De Vos bracht op het scherm een onuitgegeven nummer, geschreven in 94, “Oude Reus”, eentje kenmerkend van Luc en Gorki op het lijf geschreven. Apotheose op “Mia” tot slot … De bandleden van Gorki werden laaiend enthousiast onthaald, bijgestaan door al die dames die hun best hadden gedaan op Gorki’s nummers. Ze zongen mee, of dansten uitbundig op het podium vooraan. Ook het publiek ging eindelijk uit de bol, waarna Gorki nog een streepje “Lieve Kleine Piranha” speelde. Sjiek!
Een mooie ode aan onze Luc De Vos, zonder meer in deze Lotto Arena. Maar die magische momenten mochten ‘ietsje meer’ …
Setlist: Openingsnummer 'Tommy' - The Who//Column - Luc De Vos//'Punk is dood' en 'Dat vind ik lekker' - Maria Iskariot//'Vaarwel lieveling' en 'Wie zal er voor de kinderen zorgen' - Emmy d'Arc//'Never going home' - BLUAI//'Anja' - Elisa Waut // 'Veronica komt naar je toe' - Lady Line//'Berejager' en 'Schaduw in de schemering' - Eden//'Hij is alleen' - Roosbeef//'Mia' (in het Frans) - Viktor Lazlo//'Ik zie het licht' - Meskerem Mees//'Ik ben erbij' en 'Geef al je geld aan de arme kinderen' - Kids With Buns//'Mein altes Hertz' - Scars on Louise//'Saam in daai donker huis' - Adelle Nqeto//'Kaatje is verdronken' en 'We zijn zo jong' - Aafke Romeijn//'Soms vraagt een mens zich af' - Emma Bale//'Lieve kleine piranha' - Mentissa & Alice on the Roof//'Monstertje' en 'Ik reis door de nacht' - ISE//'Mensenvriend' en 'Hollywood' - ILA//'Oude reus' - nieuw nummer Gorki//'Mia' en fragment 'Lieve kleine piranha'- Gorki
Organisatie: PSE Belgium
The Southern River Band - Old School hard-rock met hoog fungehalte
De jonge snaken van Us nemen ons mee op een retro trip doorheen de Britse rockgeschiedenis langs Beatles, Stones, Kinks, Who, Dr Feelgood en The Strypes. Niets nieuws onder de zon, maar wel verdomd snedig. Us heeft dan ook heel wat pit, energie en strijdlust in huis. En dat onder meer door een verrukkelijke en splijtende harmonica die extra vuur in de strakke en compacte poprocksongs blaast. De driftige gitaar lijkt dan weer in de leer geweest bij Wilko Johnson, te merken aan die puntige solo’s en hakkende riffs. Een bijzonder aangename verassing, dit bandje, wat dan ook resulteert in een gemeende enthousiaste publieksreactie. Hier gaan we nog van horen.
De Australiërs van The Southern River Band zijn nog grote onbekenden bij ons, de Casino is maar half volgelopen maar dat laten de heren niet aan hun hart komen, dit is de laatste avond van hun tournee en dan mag er gefeest worden. Dit is het soort rockband die zichzelf niet te serieus neemt en vooral veel fun beleeft op een podium. Er mag al eens gedronken worden en de schunnige grappen worden royaal in het rond gestrooid, woke is niet aan hen besteed.
The Southern River Band grossiert in boogie-rock, old school hard-rock en glam-rock met een hoog entertainment gehalte. De band katapulteert ons ongegeneerd terug naar de seventies, zowel qua sound (stampende riffs, gierende solo’s) als qua looks (leren broek, bloot bovenlijf en een onvervalste pornosnor).
Het showgehalte staat op punt, het voornaamste doel is dat band en publiek zich geweldig amuseren, en dat zal er niet aan mankeren. De rock-clichés worden niet uit de weg gegaan, integendeel, ze worden uitvergroot en terug cool gemaakt.
Wie zoekt waar deze jongens de mosterd gehaald hebben komt algauw terecht bij het onvermijdelijke AC/DC (Bon Scott periode). Ook Status Quo, Airbourne, Thin Lizzy, Rose Tattoo en zelfs Judas Priest komen ons voor de geest. Maar dit is niet zomaar een pastiche op de seventies rock, want The Southern River Band pakt uit met een stel hevige, kolkende en vlammende rocksongs die in een rechtvaardige rockwereld tot absolute classics zouden moeten uitgroeien.
Met op kop het absoluut fantastische “Stan Qualen” waarop alle sluizen worden opengetrokken, een stomende uitbarsting van gloeiende riffs, briesende solo’s en een fraai Angus Young-intermezzo tussenin. Dit is zonder meer één van de sterkste rocksongs van het afgelopen jaar. Ook “Chimney” en “Vice City III” zijn knallers die langs alle kanten vuurspuwen. “The Streets Don’t Lie” is een stomende portie rock’n’roll en “Vice City II” is onbeschaamde old school hard-rock die bands als UFO en Rainbow naar de kroon steekt. Al die splinterbommen worden in het tweede deel van de set gedropt, waardoor de atmosfeer steeds heter en uitbundiger wordt.
The Southern River Band bezorgt ons zo een heerlijke avond gevuld met no-nonsens hard rock’n’roll en een flinke dosis Australische humor. Uiterst genietbaar.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Rudeboy plays UDS – Speels, verbeten én nog niet uitgespeeld!
Al een goede twee jaar lang trekt Rudeboy op tour met z’n vroegere maatje DJ DNA om het materiaal van het Nederlandse Urban Dance Squad (UDS) uit de 90s op te stoffen. We kregen anderhalf uur lang een brok nostalgie, alive & kicking, te horen van hun interessante backcatalogue uit die jaren. We kregen, van dit combo rondom deze twee, een gebalde, gedreven, energieke, opwindende set met een Rudeboy, die nog steeds met z’n ADHD-DNA geen weg kan …
In de jaren 90 was de UDS een van de meest toonaangevende bands, hun crossover was een broeierige, dynamische mishmash van funkende rock, pop, soul, r&b, hiphop, omfloerst van verbeten raps met overheen een pak samples, scratches en beats. Het maakte hen een unieke band, die een hechte groepssound, creatief, avontuurlijk, dansbaar realiseerde, en die geïnjecteerd was van een dosis gepaste maatschappijkritiek.
We zagen hen voor het eerst op het gerespecteerde ontdekkingsfestival Futurama (evenzeer in de Brielpoort btw!)met hun debuut uit 89, zagen hen groeien in de mid90s, en zagen hen tot slot uitdoven , nét voor het millennium. Vijf platen, waarvan de eerste drie in het geheugen gegrift staan, nl. ‘Mental floss for the globe’, ‘Life ’n’ perspectives of a genuine crossover’ en ‘Persona non grata’; ‘Planet ultra’, die in de live sets volledig links wordt gelaten en het afsluitende ‘Antartica’ (99) waren al de mindere.
Live is de band nu ook een kwintet, weliswaar in een andere bezetting buiten onze twee, al van 2022 op tour; ze weten van zich af te bijten en zich te onderscheiden, in een hecht militante sound.
Meteen raak klonk het met de scherpe , compacte opener “Selfsufficient snake” uit het album ‘Persona non grata’ , dat straight-to-the-face, direct klinkt, door de (g)rauwe, ruwe gitaarlicks, de diepe ronkende bas, de bezwerende, opzwepende drums, de zwevende loops en die snedige, felle raps van de nog steeds afgetrainde, brulboei Rudeboy, die het nummer kleur en bijklank gaf door de talrijke handbewegingen en z’n kunstig benenwerk.
Het kwintet bracht ons wegwijs in hun goed gevulde oeuvre. De dampend rockende classic “No kid” en het zwierige “Bainstorm in the UDS”, met die kenmerkende groovy ritmes, volgden; ze waren de eerste herkenningspunten en werden warm onthaald door het publiek, dat met gebalde vuist en hoofdknik aangenaam genoot, heupwiegde en een danspasje waagde.
Hoedanook, in de vernieuwde bezetting gaat men vooral voor die doorleefde rockende sound, waar DJ DNA met z’n scratch’n’beats/bleeps en samples overheen zweeft. Ze sleepten ons mee in hun muzikaal verhaal van grungy rockend plaatwerk, met goed klinkende nummers als “Harvey Quinnt”, “Alienated, “Letter to da better” , “No honestly”, “Step off” en “Artantica”, die op voldoende bijval konden rekenen. Rudeboy , vocaal niet steeds even sterk meer, dropte z’n levenswijsheid, frustraties in een spervuur aan raps, wat het geheel levendig , dynamisch hield.
Het waren vooral de oude singles, goed verdeeld in de set, die iedereen in beweging bracht en ontroerde. Hun meest poppy single ‘Temporarily expendable’ uit hun laatste plaat, kwam niet aan bod. Middenin kregen we interessante kleppers “Good grief”, “Grand black citizen”, en verderop het intense “Deeper shade of soul” , “Happy go, f** off” en een hakkende “Demagogue” die het tijdloze van de band onderstreepten. Hier bleek duidelijk dat dit snedige kwintet kon wedijveren met de vroegere bezetting van de UDS.
Uppercuts kregen we nog het op het eind met “Fastlane” in versneld tempo gespeeld en het breed uitwaaierende “Bureaucrat of the flaccostreet” , één van hun meest originele nummers door die bezwerende psychedelische grooves, en de Oosters Indiase world tunes, die de inventiviteit van DNA in de spotlight plaatste.
Rudeboy en z’n UDS zijn nog niet uitgespeeld, integendeel, we kregen een speels, verbeten nostalgische trip van een amicaal combo en een uiterst vriendelijke Rudeboy. Een verrassend goed, eigentijds optreden dat ferm gesmaakt en goed bevonden werd …
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7169-rudeboy-30-11-2024.html?ltemid=0
Organisatie: VZW Miracle
Porridge Radio - Betoverend in onverwachte omstandigheden
Het leven is onvoorspelbaar, net als touren. Dat leerde Porridge Radio-frontvrouw Dana Margolin toen ze afgelopen weekend solo moest optreden in de Orangerie van de Botanique. Een ongeluk thuis in Londen hield de rest van haar band tegen, maar Margolin besloot moedig haar vierde album ‘Clouds in the Sky They Will Always Be There For Me’ (2024) alsnog te presenteren – zij het in een geheel andere vorm dan gepland. Alleen met haar gitaar, haar stem en projecties achter haar, wist ze het publiek te betoveren met een intiem, emotioneel en onvergetelijk optreden.
Voor het zover was, trapte het Londense trio EBBB de avond af met een donkere, energieke mix van live techno en indierock. De opzwepende beats van nummers als “I Wanna Fight” en de introspectieve zang in “I’m Not Enough” gaven hun performance pit. Toch wist de band door het gebrek aan interactie met het publiek de zaal niet volledig mee te krijgen. Wat begon als veelbelovend, voelde tegen het einde eerder vlak aan.
De sfeer sloeg om toen Dana Margolin van Porridge Radio onder de beats van “Sexy Boy” van Air het podium betrad – alleen, met een gitaar in haar hand. Terwijl ze haar gitaar stemde, voelde je de spanning in de zaal toenemen. Haar eerste nummer, “Pieces of Heaven,” zette meteen de toon: breekbaar, rauw en ongemeen intens. Ze verklapte later dat haar bandleden door omstandigheden niet konden komen, maar dat ze dit optreden voor geen geld ter wereld had willen missen.
Wat volgde, was een magische avond vol kwetsbaarheid en kracht. Met “I Got Lost” liet Margolin haar stem klimmen en dalen, als een emotionele achtbaan. “A Hole in the Ground” bracht iedereen in verstilde bewondering, terwijl “Good For You” met haar intense zang een golf van ontroering door de zaal stuurde. Het was duidelijk: Margolin had iedereen in haar greep.
Hoewel de studio-opnamen rijk zijn aan lagen en instrumentatie, bewees Margolin dat ze solo dezelfde diepgang en intensiteit kon brengen. Haar uitvoering van “Lavender, Raspberries” was dreigend en aangrijpend, en in “Sick of the Blues” barstte ze uit in pure, droevige furie. Zelfs het ingetogen “Wednesday” kreeg een kracht die alleen live beleefd kon worden.
De toegift voelde als een geschenk. Margolin, zichtbaar ontroerd door de steun van het publiek, trakteerde op onuitgebrachte nummers zoals het charmante “Bull in a China Shop” en het meeslepende “Anthills.” Daarnaast bracht ze publieksfavorieten zoals “Born Confused” en het ontroerende “7 Seconds,” waarbij het publiek vergeefs probeerde synchroon te klappen. Ze sloot af met “Birthday Party,” waarin ze al haar emoties en energie nog één keer samenvatte in een overweldigend crescendo.
Wat een avond die oorspronkelijk gepland was als een standaard optreden van Porridge Radio had kunnen zijn, werd door de unieke omstandigheden een intieme en memorabele ervaring. Dana Margolin bewees niet alleen een begaafde frontvrouw te zijn, maar ook een artiest die moeiteloos haar kwetsbaarheid en kracht kan delen – zelfs solo, met een gitaar en een scherm vol projecties. Een concert dat nog lang zal nazinderen in de Orangerie.
Setlist
Pieces of Heaven - I Got Lost - A Hole in the Ground - Good For You - Trying - You Will Come Home - Lavender, Raspberries - Wednesday - Jealousy - Sick Of The Blues - God of Everything Else - Bull in a china shop (Unreleased song) - Anthills (Unreleased song) - Sleeptalker - Don't Want to Dance (Unreleased song) - Back to the Radio
Encore: Born Confused - Sweet - 7 Seconds - Waterslide, Diving Board, Ladder to the Sky - Birthday Party
Organisatie: Botanique, Brussel
Haast niet te vatten deze band, op hun vorige album ‘Timewave Zero’ (2022) brachten ze donkere space-ambient, op ‘Hiden History Of The Human Race’ (2019) snelden ze van razende death-metal naar allesverpletterende trash-metal. Met ‘Absolute Elsewhere’ hebben ze alweer een nieuw huzarenstukje in petto en trekken ze verder het universum in.
Van verschroeiende death-metal, inclusief huiveringwekkende grafstem, vloeiend overschakelen naar de meest verfijnde progrock, er zijn maar weinigen die het aandurven of kunnen. Blood Incantation doet het gewoon in één song. Dit is immers een band die verduiveld ver buiten de lijntjes van het genre kleurt en daarmee uiterst origineel uit de hoek komt. We kennen weinig of geen metalbands die zo aan het experimenteren slaan zonder daarbij de weg te verliezen. We hebben zo een bruin vermoeden dat ene Mike Patton zou zich hier best wel in thuis zou voelen, maar voor de rest moeten we wel heel ver gaan zoeken naar ijkingspunten.
Dit album serveert eigenlijk maar 2 tracks, “The Stargate” en “The Message”, elk verdeeld over 3 bedrijven of tablets, zoals ze die zelf benoemen. Daarin wordt met de nodige muzikale virtuositeit in alle richtingen gereden, wisselen de meest gore riffs af met feeërieke taferelen en gaan jungle drums de strijd aan met ontketende gitaren. Er wordt soms van zesde versnelling in één ruk naar eerste teruggeschakeld en de meest agressieve metal verandert plotsklaps in Pink Floyd achtige space-rock. Dit is zonder meer het meest avontuurlijke metal album van het jaar.
Benieuwd hoe die gasten hier live mee voor de dag gaan komen, want dit lijkt me een album die live integraal moet gespeeld worden, hier kan je niet gaan in schiften.
Kan je gaan checken op 02/05 in de Trix in Antwerpen of op 05/05 in l’Aéronef in Lille, zowaar op een dubbelaffiche met de Japanse krautrockband Minami Deutsch.
Eigenaardige maar zeer interessante combinatie, genre-overschrijdend, zoals dit album trouwens.
Splitalbums heb je in allerlei vormen. ‘Het Pact’ van de Vlaamse blackmetalbands Kludde en A Thousand Sufferings is een opmerkelijk splitalbum, omdat de twee bands aan de slag zijn gegaan met hetzelfde verhaal. Het is bovendien een bijzonder en echt gebeurd verhaal dat al eerder in boeken, lokale theaterstukken en ene strip is verteld, al kunnen we er niet voor garant staan dat alle details in de lyrics van ‘Het Pact’ geschiedkundig correct zijn. Hopelijk zit er wat eigen interpretatie van de bands in.
Het gegeven van de lyrics is de Vlaamse familie De Vis. Die had macht, grondgebied en rijkdom vergaard, tot in Frankrijk. Om die macht en rijkdom te bestendigen, heeft één generatie van de familie een ongeschreven pact gesloten: er wordt niet getrouwd en er komen geen kinderen. Zo komen macht, rijkdom en grond na de overlijdens van die generatie in een steeds kleinere groep terecht. Eén vrouwelijk lid van de familie wil het pact niet volgen omdat ze verliefd geworden is en dat belangrijker vindt dan het pact. Zij wordt meer dan 30 jaar lang opgesloten door de familie en zal nooit trouwen of een kind krijgen. De laatste telg van de familie De Vis stierf pas in 1978, nog niet zo heel lang geleden dus. Hij was de rijkste van de familie, maar zonder erfgenamen.
“De Armoezaaier”, de eerste track van A Thousand Sufferings op dit album, begint slepend atmosferisch, etherisch doomy en vooral huiveringwekkend. Ergens halfweg zit er een leuke versnelling en nog wat later wordt het gaspedaal nog wat dieper ingeduwd. Dit had op één van de ‘Mass’-albums van Amenra kunnen staan, zowel muzikaal als naar lyrics. De tweede track van A Thousand Sufferings, “De Zotte”, heeft een pittig, pompend ritme van bij de start. Zo een headbang-ritme dat we eerder met thrash of powermetal associëren, niet zo ‘blistering’ of met blastbeats als we dat in black metal verwachten, maar wel zonder enige genade. De solo is dan weer wel heel typisch black.
Kludde heeft eveneens twee tracks op dit splitalbum. Zij zijn meer van de sludgy blackmetal. Muzikaal zit er meer variatie in hun “Slecht Geldj I – Pact Gesloeten”. Op deel 2 van deze track klinkt Kludde eerder als een Wiegedood of Wolves in the Throne Room, met op de helft een epic power-gitaarsolo die we op die manier nog maar zelden in blackmetal gehoord hebben. Een leuk detail : alle lyrics worden in het Aalsterse dialect gezongen, omdat dat ook de heimat van de familie De Vis was.
Dat twee bands samen aan één verhaal schrijven voor één album, is op zich al een leuk gegeven. Beide bands tonen zich op dit splitalbum van hun meest veelzijdige kant en de gebrachte variatie maakt dit album misschien wel toegankelijk voor muziekliefhebbers die doorgaans minder op hebben met black metal.
Het Pact
A Thousand Sufferings/Kludde
https://www.youtube.com/watch?v=BWrR8bWd7ec
https://www.youtube.com/watch?v=uF_ZkEHaYhI
Na “Tell Me” en “New Ground” is het bij het Belgische electropop-duo Silent Presence tijd voor een opvolger en dat is “Cleanse The Soul” geworden. Een song met een bitterzoete smaak. De muziek bevat een eerder positieve, luchtige vibe, terwijl de tekst nogal donker van aard is, met een waarschuwing aan het adres van mooipraters die iedereen in de luren willen leggen. Maar zoals steeds schuilt er hier en daar ook een beetje hoop, licht in het duistere. Knappe productie, leuke melodie, knap ingezongen. Prima single alweer en misschien ook een stapje dichter bij een EP of een full album.
Silent Presence speelt binnenkort zijn eerste live concerten als band: op 22 februari in de DVG in Kortrijk (als support voor The Other Intern) en op 26 april in de B52 in Eernegem (samen met ‘nTales en They Feel Nothing).
Pop/Electro
Cleanse The Soul -single-
Silent Presence
https://www.youtube.com/watch?v=my3GCozLxeI
Wie waren nu ook alweer The Wombats? Wel, dat zijn die van “Let’s Dance To Joy Division”, hun radiohit van 2008. In Vlaanderen zijn het dan vooral de luisteraars van StuBru die dit trio uit de UK in het hart sluiten. Het hitje levert hen een plek op het podium van Pukkelpop op en in hetzelfde jaar nog een Europese clubtour die in ons land halt houdt in Leuven en Gent.
Daarna volgen nog meer singles, nog meer festivals en nog meer clubtours, maar zo spannend als met die ene hit wordt het nooit meer voor The Wombats. In de UK willen hun singles nog wel eens aanslaan, maar in Vlaanderen blijft het toch vooral stil, al heeft de band nog steeds een grote schare fans.
De nieuwe single is “Blood On The Hospital Floor” en hoewel er eigenlijk niet veel mis is met dit nummer, vermoeden wij dat deze single niet veel meer dan een rimpel op het muzikale wateroppervlak zal zijn. Hij zit in dezelfde klas als “Wake Up Boo” van The Boo Radleys. Hij is catchy, upbeat, vrolijk, met een degelijke productie en al, maar hij bruist niet genoeg en is wat braaf. Dat is jammer, want er zijn misschien maar een paar details nodig om van degelijk naar sprankelend te gaan.
Volgend jaar is er alweer een nieuw album en The Wombats komen op 16 april 2025 naar de Botanique in Brussel.
https://www.youtube.com/watch?v=8CWus326c6g
In de Egyptische mythologie verwijst Apep naar een slangendemon, die de tegenspeler is van de zonnegoden. Het is dan een goed gekozen bandnaam, als je van plan bent om de Egyptische godenwereld te verkennen als deathmetalband. Apep spiegelt zich op die manier een beetje aan Nile en misschien aan nog meer metalbands met die invalshoek. In eigen land hebben we bijvoorbeeld Ramses die daar inspiratie vindt. ‘Before Whom Evil Trembles’ is het tweede album van deze Duitse band, en het eerste op War Anthem Records.
Bij de gastmuzikanten valt Thomas Conrad meteen op, beter bekend als Cronos van Venom. Hij zingt een stuk mee op de openingstrack. Tom Liebing van Dust Bolt speelt eveneens mee. Die speelde al op drie eerdere demo’s, albums of singles van Apep mee en is op bas zowat een vast bandlid bij de opnames.
‘Before Whom Evil Trembles’ is het laatste album met de vorige (tweede) gitarist Kühn in de gelederen van Apep. Die werd inmiddels vervangen, maar de sound zit dus nog heel dicht bij die van het vorige full album/demo uit 2020. Apep brengt deathmetal die bij momenten oldschool, brutal en technical is, met in de intro’s en atmosferische stukken wat elementen van Arabische traditionele muziek. Je merkt wat invloeden van Nile en nog meer van deathmetal-pioniers als Morbid Angel en Entombed. Op de stukken waar ze het meeste ‘technical’ gaan, zullen fans van Polluted Inheritance een leuke tijd beleven.
Dit is niet het meest toegankelijke album. Het tempo valt al eens helemaal stil en dat haalt de drive uit de agressie. Bovendien zitten de vocalen van Christopher op bijna elk moment in hetzelfde kleine spectrum. Hij heeft een lekkere grunt, maar hij is weinig flexibel. De Egyptische mythologie komt mooi aan bod, maar er zijn ook tracks die net zo goed of met een paar kleine wijzigingen over een ander geloof zouden kunnen gaan. Het is vaak lang wachten op de Arabische muzikale elementen die deze band moeten onderscheiden van andere thematische deathmetalbands. Apep krijgt wel punten voor het eigen gezicht dat ze kleven op elke track.
Mijn favorieten van dit album zijn “The Pillars of Betrayal” en “Swallowed by Silent Sands”. Apep heeft met ‘Before Whom Evil Trembles’ een aangenaam album uit voor wie houdt van de oldschool-deathmetal-spirit in een origineel jasje.
Dit bandje willen we wel eens aan het werk zien in het Vlaamse clubcircuit.
https://www.youtube.com/watch?v=kM0J4ml2-3k&t=1s
Shirt.jac-Mambo is het zoveelste alter ego van Nederlander Michel Geelen die je misschien kent van zijn huidige punkorkestje The Mono Kids en nog een tiental andere, eerdere bands. Dit is zijn lo-fi-solo-uitstapje. Nou ja, lo-fi. How low can you go in the fidelity? Deze thrash-rock rammelt aan alle kanten en voor de vocalen kunnen wij enkel een roestige stofzuigersound als eerlijke referentie vermelden.
Maar leuk is het wel, deze collage van schijnbaar half uitgewerkte ideeën voor akkoorden en lyrics. De helft van de songs op ‘When A Cowboy Sings The Blues’ haalt niet de grens van de twee minuten en de akkoordenschema’s zijn vaak heel beperkt. Energetic low-fi fuzzrock met een punky DIY-attitude in het kwadraat. Ondanks de albumtitel hebben we nauwelijks invloeden van country of (klassieke) blues kunnen horen. Het dichtst in de buurt van die twee genres komt de retro-vibe in “Com’on My Little Darling”.
Er staat een cover op het album. “Foggy Notion” is een interpretatie van de gelijknamige song van de Velvet Underground. Het is zelfs één van de beste songs van dit album, en hij past hier ook helemaal perfect in het plaatje.
Op het vorige album van Shirt.jac-Mambo, het eerder dit jaar verschenen ‘Some Songs For All the Be-Bop Boys/Girls’, stond een cover van Captain Beefheart. Dan moet er op het volgende album wel iets van Frank Zappa langskomen, toch?
We moeten daar eerlijk in zijn: sommige nummers op dit album zijn best aardig, maar ze komen zelden in de buurt van Velvet Underground of Captain Beefheart. In dit project vinden we wel de experimenteerdrift en de nonchalance van de Velvet Underground en de Pixies, maar niet meteen de cool-catchyness van die bands. Bij “Watch It Go” dacht ik wel heel even dat dat misschien klonk als een lost tape die door Lou Reed was ingezongen. Als we zoeken naar Belgische referenties komen we uit bij de Vuilbak-releases van Sleath of bij Kloot Per W of King Dick, maar geen van die drie zit helemaal op exact hetzelfde spoor.
Er komen veel heel verschillende en sprankelende ideeën langs op dit album, maar die botsen niet genoeg met elkaar. Het zijn natuurlijk ook heel grote namen waar dit project zich aan spiegelt. Iconen waar 50 jaar later niemand in de buurt van kan komen, omdat we ze zo geïdealiseerd hebben.
Mijn favorieten op dit album zijn “Foggy Notion” (zou een onafgewerkt nummer van Eels, G Love And The Special Sauce of John Spencer kunnen zijn), “Ultra Gold Gold” (surreëele postpunk) en “Stay Around” met zijn wel heel roestige vocalen.
https://shirtjac-mambo.bandcamp.com/album/when-a-cowboy-sings-the-blues
Boy Minos is het alter ego van singer-songwriter Stanley Christiaensen, Deze Antwerpse verhalenverteller gaat vanuit zijn slaapkamer op zoek naar een plek waar hij kan ontsnappen aan de dagelijkse zorgen.
Het accentje in stem en de Engelstalige lyrics van Boy Minos op zijn gelijknamige EP klinken heel ‘British’ en we kunnen hetzelfde zeggen van de muziek. Met de heel aanwezige melancholie erbij horen wij op “The Riddle” en “Leave You Behind” raakpunten met Nick Drake en Elliott Smith of meer recenter Elbow en Bon Iver. Dat zijn grote namen om mee vergeleken te worden en dat is misschien wat vroeg voor Boy Minos. In eigen land denken we aan The Sands, The Me In You, Vito en Pauwel. Op “Delawhere” doet hij mij dan weer onwillekeurig denken aan The Kooks terwijl het een ode is aan de Drop Nineteens. Het zal aan mij liggen, maar als ik dit nummer hoor, ligt Delaware niet langer aan de Atlantische oceaan maar voortaan in het Engelse stadje Brighton.
Maar er is nog meer te vinden bij Boy Minos. De laagjes die hij over elkaar legt “In The Park” zijn een meer dan vette knipoog naar de psychpop van de jaren ’60 en ’70. Denk met de mellotron op overdrive aan het zomers-naïeve geëxperimenteer van Boudewijn De Groot op ‘Picknick’, maar misschien nog meer aan de Britse lsd-trippers van die tijd: Airbus, Web, Kaleidoscope, …
Muzikaal is dit absoluut ear candy, maar het gebeurt maar op één van de vier nummers van deze EP. Dit ene nummer is misschien te goed om verder niets meer te doen in die richting en tegelijk sluit het niet mooi aan op de andere, meer klassieke slaapkamerpop.
https://www.youtube.com/watch?v=UCJnp-6qph8
De Griekse doommetalband People Of The Black Circle werd opgericht in 2021, bracht in 2022 zijn debuutalbum uit en heeft nu alweer een EP klaar. Maar dat is niet omdat ze aan een hoog tempo nieuwe nummers maken. Op de EP staan drie covers en één eigen nummer. De keuze van de covers wekte mijn interesse.
De titel van deze EP (‘All The Colors Of The Dark’) is een beetje een mysterie. Die zou kunnen verwijzen naar een serial killer thriller-boek van Chris Whitaker, of anders naar een Italiaanse slasher-film uit begin jaren ’70.
People Of The Black Circle brengt zijn doommetal met cleane vocalen en kruidt zijn tracks af met ijzingwekkende synth-stukjes die doen denken aan de soundtracks van horrorfilms. Dat ze dan een cover brengen van “Halloween Theme” van regisseur/soundtrackmaker John Carpenter ligt voor de hand. Met dat bekende nummer van de bekende gelijknamige film kan je als cover niet zo heel veel richtingen uit. Er is geen tekst waar je mee kan spelen en als je teveel aan de muzikale elementen sleutelt, herkent niemand nog de track waarvan je aan het lenen bent. De Griekse band kiest voor herkenbaarheid en blijft dicht aan het origineel plakken.
“New Dawn Fades” van Joy Division is niet het meest bekende nummer van die band en ook al zeker niet het nummer waarvan het vaakst een cover gebracht of opgenomen wordt. Deze track weten de Grieken helemaal naar hun hand te zetten, zodanig zelfs dat ik bijna vergeet dat het een cover is. Knap gedaan en een goede keuze, schrijf ik dan op het rapport.
Dan is er het eigen nummer “All Fled/Recompense”. Met een mooie melodie en wat prog-elementen. Met die melodieuze zang gaat het wat naar Famyne en zelfs Psychonaut en muzikaal zal dit fans van pakweg Columbarium wel kunnen bekoren. In deze track zit ook wat cosmic doom verwerkt, wat blijkbaar nog in een grotere verhouding in hun debuutalbum zat. Knappe lyrics bovendien. Je merkt dat deze band de band koestert met Britse/Amerikaanse dichters.
“Hellhound On My Trail”, de cover van Robert Johnston op deze EP, is voor mij de cover te veel. Het flirten met de duivel, ik begrijp het wel, maar met zijn klassieke blues-structuur in de songopbouw zit dit misschien iets te ver weg buiten de comfortzone van de People Of The Black Circle. Met een eigen songstructuur voor de geleende lyrics had dit misschien wel meer toegevoegde waarde gegenereerd.
Alles bij elkaar is dit een leuke EP die tegelijk de fans en luisteraars al een beetje inzicht verschaft in de muziek waar de bandleden mee opgegroeid zijn. Wat ik hier een beetje mis is waar deze band de liefde voor doommetal gevonden heeft. Was dit bij Paradise Lost of Candlemass of moeten we daarvoor nog verder terug in de tijd, tot bij Black Sabbath? Daar geeft deze EP nog geen antwoord op. Met deze EP hebben de People of the Black Circle wat tijd en aandacht gekocht die hen tijd en ruimte geeft om nog veel concerten te kunnen spelen en dan nog een album op te nemen, of hun eigen, alternatieve soundtrack bij de film “All The Colors Of The Dark”.
En daarna zien we dan graag een EP komen met de doommetal-idolen van deze Grieken.
https://peopleoftheblackcircle.bandcamp.com/album/all-the-colors-of-the-dark
De single “Sauvage” moet de fans doen verlangen naar het nieuwe album ‘Les Sauvages’ van Vive La Fête van vermoedelijk volgend jaar. Dat lukt, maar het gaat niet zonder slag of stoot.
Het sprookje van Vive La Fête duurt nu al ruim 25 jaar. Eerder dit jaar zagen we de band in Rijsel en Lokeren aan het werk en live zit er nog geen sleet op de formule. In de releases duidt “Sauvage” op het eerste gehoor wel op wat metaalmoeheid. Deze nieuwe single is niet van het kaliber van een “Schwarzkopf”, “Hot Shot” of “Liberté”.
Het is heel herkenbaar als Vive La Fête-nummer, maar deze champagne bruist niet zo uitbundig als vroeger. Het duurt heel lang voor de gitaar invalt en voor dat gebeurt, krijgen we dansbare, eenvoudige electrowave die op een bepaald moment zelfs de afslag naar de discotheken van de jaren ’90 neemt. De finale – met gitaar – maakt nog veel goed. Het helpt ook niet dat de titel van deze single niet in het refrein en misschien zelfs niet eens in de lyrics zit.
Als we al dat over-analyseren even loslaten, is “Sauvage” wel nog steeds een prima single. Dansbaar en catchy, met een als vanouds kirrende Els Pynoo en met een band die niet halsstarrig probeert vast te houden aan formules van het verleden. Live zal dit zeker en vast de zaal doen ontploffen.
Vive La Fête heeft zijn derde adem gevonden en daar zijn we blij om.
https://www.youtube.com/watch?v=QhtDi-_X5O0
Bij de release van ‘Tasteless Tastings’ en ‘Soup Dejour’ had de Amerikaanse deathmetalband A La Carte zelfs nog geen naam voor het subgenre dat ze zelf de wereld in geslingerd hebben, maar met hun nieuwe album ‘Born To Entertain’ maken ze duidelijk: dit is culinary death metal.
Sinds ‘Soup Dejour’ is de band van een duo uitgebreid met een maître d’hôtel, vocalist Aaron. Die vocale aanwinst duwt A La Carte naar een hoger niveau, al ontbreken ook nu nog steeds een tweede gitarist en een bassist. Maar in vergelijking met ‘Soup Dejour’ is ‘Born To Entertain’ een gigantische stap vooruit. Dat het trio intussen een vaste waarde is in het lokale clubcircuit in Ohio zal daar vast ook wel toe bijgedragen hebben. Producer Ryan Wechta mag deze band al voor de derde keer helpen en deze keer lijkt zij een grotere invloed te hebben dan op de vorige releases. Door die ‘professionelere’ sound verliest A La Carte een klein beetje van zijn charme. Het was leuker om te horen en te zien hoe vroeger het duo zichzelf moest overstijgen om alle nummers geschreven en ingespeeld te krijgen. Dat ‘us-against-te-world’-gevoel is wat weg op dit nieuwe album.
We krijgen op ‘Born To Entertain’ een leuke mix van brutal en fast deathmetal met een vleugje grind en slam. Je hoort dat deze Amerikaanse band ook zijn Europese klassiekers kent en eert, zoals ze ook in eerdere interviews aangaven, maar voor de ene cover op het album kozen ze dan toch voor “Choice Cuts” van de Amerikaanse band Impaled.
De songtitels en de lyrics over voedsel in al zijn lugubere vormen zijn opnieuw grotesk in hun mix van humor en gore (“Chamber Pot Pie”, “Ashtray Souffle”, “Bulimic Beetle Bile Buillion”, …). In vergelijking met ‘Soup Dejour’ zit er minder meaty thrash in de tracks van ‘Born To Entertain’ en meer invloeden en stijlkenmerken van grind. Wel krijgen de gitaarsolo’s vaak meer tijd en ruimte. Af en toe klinkt het serieus over-the-top en net zo vaak heb je zin om de luchtgitaar boven te halen of een eind mee te brullen.
De beste track is ook de single van het album: “Coffin Cake”. Andere knallers op ‘Born To Entertain’ zijn “Terrormisu” en “Gluttonus Maximus”. En de intro van “Maxi Pad Thai” is goed gevonden.
A La Carte zet met dit album een bord voor je klaar dat sommigen liever aan zich zullen laten voorbijgaan. Te kort gegaard, met vervallen ingrediënten en volgens het recept van je seniele grootmoeder. Maar wie een sterke maag heeft, zal hiervan smullen.
https://www.youtube.com/watch?v=1hhh9bVnyfw
Binnenkort wordt de eerste van TNJ 45 jaar. Om dat wat luister bij te zetten heeft Neon Electronics een nieuwe versie uitgebracht van het nummer. Niet met The Neon Judgement natuurlijk want die bestaat helaas niet meer. Wel met Neon Electronics, het project van Dirk Da Davo, Radical G (Glen Keteleer) en Pieter-jan Theunis. Naast de herwerkte versie is er ook nog een zeven minuten durende remix van Radical G aanwezig (genaamd Dystopian remix). Een heel fijne remix, dat het nummer op een iets modernere manier het dystopisch karakter laat weergeven en het tevens ook iets dansbaarder maakt.
Luister bijvoorbeeld eens naar de intro. Om duimen en vingers vanaf te likken.
De single komt dan ook nog eens op een ideaal moment uit. Want binnenkort doen ze twee optredens in t voorprogramma van de afscheidstournee van Front 242.
https://www.dancedelicd.com/audio/factory-walk-rework-2024/
Electro/Wave
Factory Wall (reworks) -digitale single-
Neon Electronics
Fun Lovin’ Criminals – Een FLC op hun best!
Het NYse Fun Lovin' Criminals zijn misschien cool as f*ck , ze hebben een soort ongedwongen speelsheid, gemoedelijkheid over zich , waardoor elk optreden aanvoelt als een zorgeloos avondje in een aangename roes. Ondanks de diverse personeelswissels en de ups en downs klinken ze nu na dertig jaar verrassend goed, op hun best en klassevol.
Leuk trio alvast deze FLC in maatpak gehesen maffiabazen , rond multi-instrumentalist Brian Leiser, die nu de spil is van de band na het vertrek van Huey Morgan. Hun muziek, een mishmash van pop, hiphop, blues , funk, jazz, latin, exotic in mellow lounge ritmes, nodigt uit achterover te liggen op een strandstoel, met een cocktail in de hand, genietend van de ondergaande zon aan zee, doet ons heupwiegen in een bruine kroeg , met gedempt licht of brengt ons in feestmodus. En in die sound ruiken we ergens een Tom Waits sfeertje alsook een 70s gangsterfeertje in de beste Quarentino-stijl.
Een viertal platen staan in ons geheugen gegrift, de eerste twee ‘Come find yourself’ (96) en ‘100% Columbian’ (98) , en de latere ‘Loco (01)-en ‘Classic fantastic’ (10).
Het supercoole trio komen het podium op met een niet weglatende glimlach, hebben spelplezier en beleven ‘the time of their life’ tijdens de tour, die vanavond eindigt. Een picon is te vinden op hun versterkers.
Hun ongedwongen speelsheid, de gemoedelijke, aanstekelijke grooves en de losse contacten geven extra punch aan dit optreden. De songs klinken spannend en ontspannend tegelijk door die sfeervolle, kleurrijke keys, de zacht strelende, bezwerende, opzwepende drums en de vette, venijnige gitaarlicks, waaroverheen een verdwaalde blazer waait. Heerlijk genieten zondermeer.
Ze zetten hun anderhalf uur durende set sterk in met de “FLC” , die iedereen meteen in beweging brengt. We hangen achterover op de zomerse cocktails van “Run daddy run” en “Loco”. Uiterst aangenaam.
De diepgrauwe rapzang van Leiser bepaalt dan wel het concept, de samenzang maakt het fleurig. Een heerlijk sfeertje creëren ze en we bollen langzaam verder met “Hot city nights”, één van de nieuwere uit hun ‘Capistrano sessions’, naar het herkenbare “Korean bodega”, uit hun tweede plaat.
Telkens flitst het beeld voor ons van een sunny afternoon delight of een nightlife beleven. De drie voelen zich goed in hun vel, zijn goed op elkaar ingespeeld en geven hun instrumenten de nodige ruimte om de nummers optimaal in te kleden. ‘Feeling good music’ dus, die ze verder zetten met enkele minder bekend, doch uiterst verrassend materiaal, de moeite te ontdekken, o.m. “Too hot“, het instrumentaal exotische “There was a time” en “wW the 3”, op z’n US3.
Het voert ons naar een puik tweede deel van de set , met hun meest gekende songs, “Blues for suckers”, “Could’t get it right”, “Smoke ‘em” (je ruikt zo letterlijk de rook om je heen), de gangstakiller “King of NY” en “Love unlimited” , om Barry White te eren. Ze klinken wisselend, we hebben enerzijds de lome, slepende, zwoele grooves als de opbouwende aanstekelijke, fellere ritmes en licks .
Onze maatschappij waarin we leven krijgt ook een dreun, maar we moeten er het beste van maken, zeggen ze … “we’re living in all this shit & after all we’re going nowhere & are still here” …
Doorbraak hit “Scooby snacks”, met de Pulp Fiction sample, dreef het tempo naar omhoog, en we werden de nacht in gedropt in Deinze met hun sfeervolle nightlife-rockers “Can’t get with that” en “Big night out”, bepaald door die zinsnede bij uitstek ‘supermodels on my d***’.
We waren aangenaam verrast van dit trio die hier een klasse optreden weggaf, een FLC op hun best, goed op elkaar ingespeeld in een ongedwongen speelsheid en amicaliteit. Ze hebben hun zoveelste adem opnieuw gevonden en kunnen er de komende jaren veelbelovend tegenaan. Sjiek na dertig jaar …
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7170-fun-lovin-criminals-30-11-2024.html?ltemid=0
Organisatie: VZW Miracle
UB40 - Na 45 jaar nog steeds springlevend
Klokslag half zes stonden we al aan de ingang van Lotto Arena aan te schuiven. Om half zeven gingen de deuren open. We hadden een voorprogramma verwacht maar kregen een DJ act van Soul Shakers die iets meer dan een uur lang het publiek opzweepte. Een set met reggaetunes, die alvast de temperatuur deed stijgen. Lekker heupwiegen dus bij het binnekomen …
Om 20u al zet UB40 (*****) zijn set in met een adembenemende “Here I Am”. We voelden meteezn aan dat dit geen routineuze nostalgietrip zou worden. De band had er duidelijk zin in, en grossiert verder in hun oeuvre met “Keep on Moving” en “'Maybe Tomorrow”. Opvallend zijn de blazers die zorgen voor een warme walm over de hoofden heen.
De aanstekelijke refreinen verbergen wellicht een onderliggende of politieke boodschap, maar het gros van de avond was vooral bedoeld om 45 jaar UB40 te vieren. Een zeer spraakzame co-vocalist en gitarist Robin Campbell straalt enorm veel charisma uit. Hij wordt bijgestaan door Matt Doyle, die sinds 2021 Duncan Campbell verving die wegens gezondheidsproblemen de stekker eruit trok.
Het waren vooral de hits als “Sing Our Own Songs”, die op de meeste bijval konden rekenen. Een nieuwe song “Home” klonk fris en monter, en werd erg goed ontvangen. Een zondermeer sublieme “The Keeper” zorgde voor een krop in de keel. Het energieke “Many Rivers to Cros” onderstreepte de puike, overtuigende set.'
Naar het einde trokken ze alle registers nog eens open, met het uiteraard door iedereen mee gebrulde “Red Red Wine”, een song van Neil Diamond maar zodanig mooi gecoverd door UB40, dat het na al die jaren wel door hen geschreven lijkt.
Er volgde nog een bis. Eerst verscheen de erg beweeglijke Earl Falconer alleen op het podium op “Food For Thought/Forever Blue”, waarbij alle lichtjes de lucht ingingen. Een magisch moment dat werd aangevuld door de overige bandleden die op het podium verschenen. Een wervelende finale volgde met “Kingston Town” en de meezinger “Can't Hel Falling in Love” van Elvis.
UB40 speelde op hoog niveau als band. Ook de ritmesecties, de soli, de strakke kopersecties overtuigden moeiteloos het publiek. Het geluid klonk authentiek als fris. We hoorden een mooie afwisseling van oudere en nieuwe songs, een kruisbestuiving ook tussen de oude rotten binnen de band en de nieuwe wind die er blaast. Een gouden combinatie, die een sterke meerwaarde betekende.
Na 45 jaar is er nog geen sleet op UB40 , ook zijn er een paar ruim de zestig voorbij. Kortom , UB40 was springlevend, zoveel is zeker!
Setlist: Here I Am//Keep On Moving / Maybe tomorrow//Homely Girl//Sing Our Own Song//One In ten//Home//Please Don't Make Me Cry//Bring Me Your Cup//You Don't Call / Me Nah Leave Yet//Fool Me Once//The Keeper//Many Rivers To Cross//Cherry Oh Baby//Gimme Some Kinda Sign//Wear You To The Ball//Red Red Wine//BIS //Food For Thought//Kingston Town//Can't Help Falling In Love
Organisatie: Greenhouse Talent
The Three Degrees – Na 60 jaar nog niet uitgespeeld in de souldisco train!
Het Amerikaanse The Three Degrees uit Philadelphia zijn zo’n één van de vrouwelijke artiesten om te koesteren. De drie dames, met spil Valerie Holiday, in glitterjurk, tonen nu nog steeds aan hoe ze met hun vocale harmonieën, hun synchrone bewegingen en danspasjes onder popsoulr&b/disco, optimaal kunnen terugblikken doorheen hun succesvolle oeuvre van de 70s.
The Three Degrees (in het NU met Jessie Wagner, Freddi Poole en Valerie Holiday) nestelden zich in deze scene met o.m. een Supremes, Ritchie Family, Love Unlimited, Sisters Sledge en The Pointer Sisters. De dames hebben een geoliede begeleidingsband achter zich die hun sound in een funkende groove goed in de vingers hebben en ervoor zorgen dat hun vroegere succesvolle nummers na al die jaren nog steeds nostalgisch mooi, overtuigend klinken. De nummers zijn puur, oprecht, niet gekunsteld; het bredere, vollere geluid bevestigt de waardering en het respect dat we maar kunnen opbrengen voor deze langstlopende vrouwelijke zanggroep, 60 jaar in de showbusiness, een mijlpaal. The Three Degrees brachten ons terug in die glamoureuze VS 70-er jaren. Ze moesten het hebben van goed single werk.
Het was trouwens het eerste concert in de Casino foyer, die nu is opgetrokken door de werkzaamheden aan het Kursaal. De foyer is omgetoverd tot een mooie zaal en podium met een zo goed mogelijk technische installatie om een concert, de komende periode, levendig te houden.
En die levendigheid konden we ervaren bij deze drie vriendelijk glimlachende dames, die het publiek, ook al niet meer van de jongste, nauw betrokken in hun set.
We werden eerst wat op gang getrokken door de begeleidingsband die een tiental minuten een sfeervolle lounge speelden, met gebruik van de zogenaamde ‘jappiotube’, die de sound en de vocals wat vervormde.
Voldoende warm gedraaid kon de set definitief openen met de dames op “Shake your groove thing”, een ideale geleider van hun aangename, meeslepende, groovende, heupwiegende, fris tintelende, dansbare sound. Een cover btw van Peaches & Herb. We hoorden er wel af en toe eentje in de set, zeker als er een discotune aan te pas kwam, o.m. “Disco inferno” van The Trammps en “I’m so excited” van The Pointer Sisters, die aansloten op hun latere dansstijl.
De eerste nummers “Year of decision”, “Can’t you see what you’re doing to me”, “Take good care of yourself” en iets verderop “You’ll never find (another love like mine”), origineel van Lou Rawls, groeven diep in de 70s. De handbewegingen, de heupwieg, de danspas en de samenzang kenmerkten een sfeervolle Marvin Gaye/Motown stijl.
Meer uptempo’s en beats, kreeg je met die disco tune, in de late 70s met “My simple heart” en hitsingles “Givin’ up givin’ in” en “Runnner”. Zelfs in de tennies wisten onze dames nog iets uit te brengen in een soort ‘tributesound of Philadelphia’ als “Strategy”, in een funky KC & Sunshineband tune.
De uiterst amicale respons en uitstraling was goed meegenomen, en zorgde ervoor dat hun songs, die grotendeels kort, kernachtig, to-the-point werden gespeeld, smaakvol werden ontvangen. Het ging er allemaal in als zoetebroodjes.
Uitsmijters waren hun great oldies “Dirty ol’ man” en “When will I see you again”, die nogmaals die samenzang en de stemmenpracht van de drie onderstreepte. Het warme onthaal deed hen enorm veel deugd.
Tot slot een fijn afsluitend kwartier In een jamsessie … “TSOP (the sound of Philapdelphia)”, een nummer van MSFB, die nog als tune werd gebruikt van het programma ‘Soul train’; in het begin en in het slot van het nummer kregen we de zangstemmen van de dames. Elk bandlid kreeg hier voldoende ademruimte op z’n instrument en de zang zweefde over het mooi uitgediepte nummer heen . “Boogie wonderland” van Earth, wind & fire deed iedereen rechtveren; de swing, de zwier, het handjeszwaaien en het meezinggehalte van de song, alsook dat de band in de spotlight werd geplaatst, tekenden een unite-gevoel met het publiek.
Hier hadden we een ontspannende, broeierige, sprankelende nostalgische trip van deze drie dames die in hun 60 jarige carrière nog niet zijn uitgespeeld.
Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende
The Chats - Zwetende moshpits en rauwe riffs
The Chats + Straight Arrows en The Prize
Een avond vol onversneden punk en garagerock? Daarvoor moest je nu eens in de AB zijn. Met als hoofdact The Chats kon het allesbehalve een saaie avond worden. De positieve reputatie van dit jonge Australische drietal breidt na festivalpassages op Rock Werchter en Graspop gestaag uit. Ook al is hun laatste plaat ‘Get Fucked’ (2022) al twee jaar oud, toch blijven ze met deze onder de arm en een hele rits andere nummers de wereld rondtouren. Om het allemaal nog wilder te maken, namen ze uit Australië ook de bands Straight Arrows en The Prize mee om het publiek al goed op te warmen.
Toch begon Straight Arrows eraan met een beperkt publiek. Het vroege startuur zal daar ongetwijfeld voor iets tussen gezeten hebben, maar dat leek de band weinig te deren. Hun garagerock, die doet denken aan Equal Idiots, scheurde stevig door de zaal. Met nummers als "Car Thief" en "Haunted Out" bouwden ze gestaag aan de sfeer, terwijl hun frontman met gespreide benen en een flinke dosis bravoure over het podium banjerde. Zelfs met de zaal nog half gevuld, gaven ze alles. Hun rauwe solo’s en ludieke pogingen om in het Frans merchandise aan te prijzen, gaven de set een gebalde eigenzinnigheid. Het publiek warmde langzaam op, klaar voor wat nog komen zou.
Het tweede voorprogramma, The Prize, bracht met een vrouwelijke drummer een andere dynamiek. Met hun ietwat melodieuze punkrock wisten ze meer energie in de zaal te brengen. Het vijftal, met de drumster vaak aan het roer als leadzangeres, deed denken aan een mix van The Buzzcocks en Black Lips. Vooral nummers als "Feel the Heat Through the Wall" en "Wrong Side of Town" zorgden ervoor dat de eerste moshpits voorzichtig ontstonden. Hoewel de band niet altijd even strak klonk en sommige nummers wat punch misten, wist de drumster met haar charismatische aanwezigheid en snedige vocals het publiek mee te krijgen. Bij het afsluitende nummer gingen ontelbaar veel drinkbekers de lucht in, een voorproefje van de chaos die daarop volgde.
Toen The Chats eindelijk het podium betraden, was er geen houden meer aan. Al bij de eerste noten van "Nambored" explodeerde het publiek in een wirwar van moshpits, circle pits en crowdsurfers. De band, met hun onmiskenbaar Australische accent, joeg hun setlist er in sneltreinvaart doorheen. Nummers als "Dead on Site" en "6L GTR" klonken nog ruwer en intenser dan op plaat, terwijl de fans alles woord voor woord meebrulden.
De ruwe charme van The Chats ligt in hun eenvoud: overstuurde baslijnen, strakke gitaarpartijen en drums die nauwelijks op adem lijken te komen. Songs zoals "Stinker" en "Drunk n Disorderly" lieten de zaal kolken van energie, terwijl de maatschappijkritische ondertonen in nummers zoals "The Kids Need Guns" en "Nazi March" slechts kort aan bod kwamen – een show vol praten is duidelijk niet hun stijl. Met gespreide benen, laaghangende instrumenten en een occasionele sprong maakten ze er op het podium ook een wilde bedoening van.
Het slotsprint begon met "The Price of Smokes", waarna een uitzinnig publiek werd meegesleurd door "Struck By Lightning" en een verrassende, een opgehitste versie van Kiss’ "Rock and Roll All Nite."
Maar het absolute hoogtepunt was ongetwijfeld "Smoko", hun doorbraakhit, waarin de zaal volledig wild ging. Met "Pub Feed" sloten ze de avond met punch af, terwijl de laatste crowdsurfer uit het publiek werd gehaald door de zeer alerte security.
Hiermee bewezen The Chats waarom ze live de moeite waard zijn. Met hun verschroeiende tempo en tomeloze energie transformeerden ze de AB in een heuse zwetende massa. De avond vloog voorbij, maar liet een diepe indruk na. Of je nu kwam voor de moshpits of gewoon om de absurditeit van shed rock te ervaren, het was onmogelijk om stil te blijven staan.
Setlist
Nambored - Billy Backwash’s Day - Dead on Site - 6L GTR - Ross River - Emperor of the Beach - Out on the Street - Stinker - Drunk n Disorderly - The Kids Need Guns - Casualty - Nazi March - Paid Late - Panic Attack - Getting Better - Heatstroke - 4573 - Temperature - Ticket Inspector - The Price of Smokes - Struck by Lightning - Identity Theft - Kiss cover - Smoko - Better Than You - Pub Feed
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Pro-Pain – HC ‘straight into your face'!, zonder al te veel franjes
Er zijn zo van die avonden dat je al weet, dit wordt een geslaagd en onvergetelijk feestje. We hadden het geluk om de New-York HC formatie Pro-Pain (****) al enkele keren live aan het werk te zien. Telkens voelt zo’n optreden van Pro-Pain aan als een rollercoaster 'into your face' , zonder al te veel franjes; er wordt een spiegel voorgehouden die er niet altijd even mooi uitziet.
Het bier vloeide tierig aan de bar en Pro-Pain zorgde ook nu weer voor een verschroeiende muzikale wervelstorm die De Casino op zijn grondvesten deed daveren. Het extra fijne aan een band als Pro-Pain is dat ze die kenmerkende HC voorzien van metal elementen. Een ruimer publiek voelt zich aangesproken op deze avond.
Als support trad Antwerpse trots Toxic Shock (***1/2) op. Ook al zo’n bandje die we zagen o.m. midden de coronatijden ging de band met z’n beweeglijke frontman op het Catacombfest (2021) er tegen aan. Iedereen sprong van zijn stoeltjes recht toen; het lijkt godvergeten die tijd …
"De band ging als razende, losgeslagen buffels tekeer op het podium …Alle remmen los, dus. Iedereen bewoog en de stoelen werden inderdaad prompt opzij gezet, een moshpitje ontstond en er werd even aan stagediven en crowdsurfen gedacht. De regen viel met bakken uit de hemel, maar dit kon niemand deren " schreven we.
De band heeft zijn publiek écht nodig om voluit te kunnen gaan. De zanger deed verwoede pogingen het publiek aan te porren. Maar vanavond, buiten enkele kleine pits, was er weinig beweging te bespeuren. Hier stond men te wachten op de hoofdact. Het deerde hen niet , alle registers werden opengetrokken en mokerslagen uitgedeeld.
Een optreden van deze Toxic Shock knalde binnen die HC, maar het publiek liet het wat over zich heen gaan …
Pro-Pain op z’n beurt, had iedereen onmiddellijk mee. Hier ontstond een wild enthousiast feestje. Pro-Pain greep ons bij de lurven en liet je niet meer los. HC/metal op z’n best! Wat een intensiteit, dynamiek en opwinding.
Binnen de scene staat Pro-Pain er nog steeds. De imposante Gary Meskil trekt de aandacht naar zich toe en zwiert heen en weer met de armen. De band is sterk op elkaar ingespeeld, een geoliede machine, die al seen sneltrein over on sheen daverde. De bijzonder aangename club sfeer in de Casino was hen dan ook op het lijf geschreven.
Pro-Pain heeft een grootse reputatie opgebouwd , maar zweert bij de kleinere clubs om z’n publiek gor te slaan. Een uitgelaten sfeer was dan ook het gevolg.
Een slagveld was het, van achtergelaten blikjes, plassen bier en allerhande karton op de vloer. Dit was een meedogenloos HC feestje,‘straight into your face'! Een ontketende massa. Wat een knaller!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Pro-Pain
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7153-pro-pain-29-11-2024.html?Itemid=0
Toxic Shock
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7152-toxic-shock-29-11-2024.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Chuck Prophet - Onwaarschijnlijke combinatie van americana, rock-'n-roll en cumbia
Chuck Prophet and His Cumbia Shoes
Nadat hij er in 2022 noodgedwongen een concert moest annuleren omdat hij een behandeling tegen lymfeklierkanker moest ondergaan kon Chuck Prophet twee jaar later dan toch nog optreden in De Zwerver, zij het met een andere band en een andere plaat om voor te stellen.
Maar eerst dienden we nog Our Man In The Field, die in het zog van Prophet mee door Europa tourt, te trotseren. Our Man In The Field is het project van Alex Ellis, een singer-songwriter gehuisvest in Londen.
De brave man had zijn groep op stal gelaten en probeerde met zijn tweeën onze harten te veroveren. Ellis dankte ons meermaals omdat we zo beleefd naar hem luisterden maar helaas was het ook niet veel meer dan dat. Hij bracht een soort verstilde,uitgeklede indiefolk waarin absoluut geen plaats was voor frivoliteiten. Zijn stem klonk nochtans behoorlijk soulvol maar de onderling inwisselbare songs waren vluchtig en eentonig terwijl zijn gitaarspel wel erg spaarzaam was en dan is dat nog een understatement.
Zijn metgezel, Henry Senior, was zonder twijfel een excellente muzikant. Voortdurend in de weer met een slide op zijn dobro maar goh, wat klonk dit schel en bovendien hielp het de nummers geen meter vooruit. Even leek Ellis wat begeestering los te weken toen hij ons tijdens het nieuwe nummer, "Doing Alright", liet meezingen. Maar veel meer dan 'een Strand Of Oaks van het veertiende knoopsgat' kon ik hierbij niet bedenken.
Chuck Prophet kwam voor het eerst in beeld toen hij in 1985 Green On Red vervoegde en met die groep uit de Paisley Underground meteen hun beste plaat, ‘Gas Food Lodging’ maakte. Na de split in 1992 en een kortstondige reünie in 2005-2006, die hen ook voor een memorabel optreden naar de N9 in Eeklo bracht, bleef hij erg actief en maakte maar liefst 17 soloplaten. Bovendien is hij ook te horen op talloze albums van andere artiesten zoals Paul Collins, Bob Neuwirth, Calvin Russell, Cake, The Silos, Warren Zevon,...
Dit jaar verscheen dan ‘Wake the dead’ op Yep Roc Records waarop hij verrassend een nieuwe uitdaging aanging. Zo werkt hij op die plaat samen met ¿Qiensave?, een cumbia band met Mexicaanse roots uit Salinas, California.
Cumbia is een van oorsprong Colombiaanse muziekstijl met zowel Spaanse als Afrikaanse invloeden waarin de soms complexe ritmes centraal staan. Misschien niet direct te associëren met iemand als Chuck Prophet maar ‘Wake the dead’ is een verdomd lekkere plaat en één van de beste uit zijn toch wel omvangrijk oeuvre.
Geen volledige ¿Qiensave? in Leffinge, enkel Mario Cortez (percussie, melodica) en Alejandro Gomez (keys, akoestische gitaar) waren van de partij. His Cumbia Shoes bestond verder uit gitarist James DePrato en drummer Vicente Rodriguez, beiden van The Mission Express (Prophet's gewoonlijke begeleidingsband) en bassist Joaquin Zamudio Garcia uit Mexico City.
Het bleek een ongelooflijk sterke combinatie die me vanaf het eerste nummer bij de lurven had. Wat een feestelijke opener trouwens! "Aviéntense todos", een versmelting van de hit van Los Locos Del Ritmo uit 1961 en het origineel, "C'mon everybody" van Eddie Cochran, mikte meteen op de dansspieren en liet mijn rock-'n-roll hart enkele tellen sneller slaan.
Wat volgde was een erg lange set waarin alle nummers, op één na, van de laatste plaat de revue passeerden en waarvan diegene met het meest uitgesproken cumbia karakter de hoogste toppen scheerden.
Songs als het waanzinnig mooie "Wake the dead", "Betty's song" of "Sugar into water", waarin Alejandro Gomez zijn erg kleine keyboard liet klinken als het orgel van Augie Meyers (Sir Douglas Quintet) dropen van het spelplezier en konden je alleen maar gelukkiger maken. Net als de weeral bijzonder raak gekozen cover: het uitermate aanstekelijke "La Danza de Los Mirlos/ Cumbia de Los Pajaritos" van het Peruaanse Los Mirlos.
Niet dat de oude Chuck Prophet nummers (want die waren er ook) daarbij verbleekten. Integendeel: "Jesus was a social drinker" met een koebel in de hoofdrol behoorde zeker tot de hoogtepunten en wat te denken van de finale met "Ford Econoline" (uit 2014) en "You did (Bomp shooby dooby bomp" (uit 2004) die de vinyl versies mijlen hoog overstegen.
De 61-jarige Chuck Prophet genoot duidelijk van iedere seconde en gaf ons alles wat hij in zich had. En dat was behoorlijk wat gezien een set vol hoogtepunten waaraan ook nog eens een gelukzalig makende bisronde werd gebreid. Die begon nog ingetogen met "It's a good day to be alive", waarin hij zijn goede gezondheid en het leven viert na die donkere periode, gevolgd door "Time ain't nothing" (dan toch nog een Green On Red nummer) om uiteindelijk al even feestelijk als de start te eindigen met "Wooly Bully" (Sam The Sham & The Pharaohs).
Deze onwaarschijnlijke combinatie van americana, rock-'n-roll en cumbia genereerde een knetterende energie en barstte van de levenslust.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
The Human League - Een nostalgietrip verbonden aan het NU
Met hun frisse, herkenbare elektropop bepaalde The Human League (****) mee het geluid en de looks van de jaren '80. Het album 'Dare' had wereldwijd succes, een mijlpaal voor een hele generatie. Het tijdloze “Don't You want me” is in het geheugen gegrift, elektronische pop op z’n best. Philip Oakey en de zangeressen Joanne Catherall en Susan Ann Sulley konden zich profileren in het genre en domineerden in de jaren tachtig de hitlijsten.
Sindsdien bleven er met regelmaat platen uitkomen. Veertig jaar later is het nog steeds een plezier hen terug aan het werk te zien. Ze spelen vier uitverkochte concerten in ons land. Wij waren aanwezig in een volgepakt AB, de dansspieren werden aangesproken; het werd een 80s nostalgietrip verbonden aan het NU …
Ook al zien de beelden op sommige songs als opener “Hard Times” er wat gedateerd uit, is de band dat totaal niet. Een goed bij stem zijnde Oakey zoekt zijn publiek op en is op het ganse podium te vinden. Een zwoel dansende Joanne en Susan vullen vocaal subliem aan, ook zij weten hun publiek aan te spreken en danspasjes boven te halen. Het publiek geniet ervan.
Het brengt ons tot puike versie van de aanstekelijke “Love action”, “Mirror man”, “Heart like a wheel” en “The lebanon”. De sound is gedrenkt in een badje van kitsch en wulpse new wave disco. Nog steeds wordt het warm onthaald. “(keep Feeling) Fascination” wordt meegebruld. Het lijkt allemaal rozengeur en maneschijn, maar er is ook dat (g)rauwer kantje als op “Empire State Human”, uitgebracht ten tijde van de Koude Oorlog, nu helaas nog steeds brandend actueel. Het zette ons met beide voeten op de grond. “Open Your Heart” weet te raken door die opbouwende, emotievolle, gevoelige en opzwepende beats’n’grooves.
Oakey en de zangeressen zijn omringd van jonge enthousiaste muzikanten. Het siert de set. De heup- en dansspieren worden aanhoudend aangesproken.
De 80s nostalgietrip is verbonden aan het NU, zondermeer. “All I Ever Wanted” en “The sound of the Crowd” zetten dit aangename gevoel verder. De ultieme monster hit “Don't You Want Me” vormt de apotheose.
In de bis grijpt de band terug naar die samenwerking tussen Philip Okaey en Giorgio Moroder met “'Good-Bye Bad Times” en de meezinger “Together in Electric Dreams”. Schitterend als closing final.
Setlist: Hard Times //Love Action (I Believe in Love) //Mirror Man //Soundtrack to a Generation //Heart Like a Wheel //The Lebanon //Life on Your Own //One Man in My Heart //The Path of Least Resistance //Empire State Human //Louise //Behind the Mask (Yellow Magic Orchestra cover) //Open Your Heart //All I Ever Wanted //The Sound of the Crowd //Tell Me When //(Keep Feeling) Fascination //Don't You Want Me //Encore: Good-Bye Bad Times (Philip Oakey & Giorgio Moroder cover) //Together in Electric Dreams (Philip Oakey & Giorgio Moroder cover)
Pics homepag @Christophe Dehousse (Forum de Liège)
Organisatie: FKP Scorpio
Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi - Een confronterende inkijk in woord en klank
'Co-Motion' is één van de opvallendste jazz releases van dit jaar, het is een samenwerking tussen de Belgische drummer Kobe Gregoir en de Nederlands/Congolese spoken word artiest Danielle Zawadi.
Het werd uitgebracht via WERF records; lees gerust https://werfrecords.bandcamp.com/album/co-motion
In het gezellige De Casino kwam Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi (****) dit overtuigend album voorstellen. Kobe's aanzienlijk compositorisch vernuft grijpt terug naar de ‘jazz halcyon hard bop’ dagen van de jaren 1960. Hij is omring van begeesterende muzikanten, die de typische jazz van die jaren '60 perfect uitstralen. Naast die muzikale omlijsting is er de inbreng van Danielle Zawadi, wiens spoken word belangvol is in de sound en ons een spiegel voorhoudt …
Het optreden in de Casino is een unieke beleving en belevenis; de jonge instrumentalisten zijn beïnvloed door de Amerikaanse jazz uit de turbulente jaren '60; ze komen samen met een krachtige spoken-word artieste die Afrika en Europa vertegenwoordigt. Danielle's werk draait om haar bi-culturele identiteit, het leven als zwarte vrouw in Nederland met alle spanningen en uitdagingen, die dit met zich meebrengt voor hààr persoon in Europa.
In eerste instantie krijgen we de instrumentatie van groovende jazz door sax en trompet, een pompende contrabas en aanstekelijke pianolijntjes. “Xoxo” is een prachtige song, die ondersteund wordt door Kobe’s virtuoze gevoelige drums, alsof die 60s plots weer springlevend zijn.
Op “Famial Faces” komen de klanken van alle muzikanten mooi samen, het klinkt magisch, dit virtuoze spel. Danielle haalt op emo-wijze haar spoken words aan op “Leeflicht”, “Loud” en “Mona Lisa” omgeven door zacht geroffel van de drums en/of getokkel van de piano. Van haar begeesterende, gedreven stijl worden we stil. Een daverend applaus volgt telkens, het publiek is diep onder de indruk van wat ze te vertellen heeft.
De set kabbelt mooi verder op dat gevarieerde unieke stramien van jazz gerelateerde muziek verbonden aan de gevoelige, pakkende words, die raken.
In de bisronde op “Y’s Dance” worden alle registers open getrokken, waarbij Danielle zelfs klinkt als een ware rap artieste, zonder hier al te overdreven te zijn. Hier wordt de subtiliteit in woord en klank behouden.
Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi geeft ons een confronterende inkijk in woord en klank op een verleden dat er voor de Afro-bevolking niet zo rooskleurig uitzag. In bepaalde opzichten is er helaas nog niet veel veranderd, wat tot uiting komt in de spoken words van Danielle, die haar frustraties uitspuwt.
De boodschap komt door alert te blijven voor wat er om ons heen gebeurt en dat situaties als in die turbulente jaren '60 in Amerika nooit meer mogen terugkeren, zonder politiek kleur te bekennen, of al te hevig te protesteren; om ons te doen nadenken en een spiegel voor te houden. De luisteraar wordt hier muzikaal gebed in een groovy jazz namiddag, prachtig vertolkt in woord en klank.
Setlist: 1. Xoxo 2. Mr. Loulou 3. Loud 4. Recipe for the unknown 5. Post scriptum 6. Familiar Faces 7. Leefplicht 8. Mona Lisa- Extra - 9. Y’s Dance
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7149-kobe-gregoir-24-11-2024.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nilüfer Yanya - Spaarzame stilte, meesterlijke muziek
Met haar derde album ‘My Method Actor’ (2024) bewees Nilüfer Yanya dat ze een diepere laag heeft bereikt in haar muzikale carrière. Die plaat, uitgebracht in september, laat een veelzijdige artiest horen die haar rauwe emoties moeiteloos giet in een mix van indie rock, soul en psychedelische invloeden. Met hoge verwachtingen begaven we ons naar de uitverkochte Orangerie om de intrigerende Britse aan het werk te zien.
De avond begon met Eli Smart, een multigetalenteerde muzikant én de partner van Yanya. Met zijn combinatie van lichte soul, funky bedroom pop en melodieën die doen denken aan Harry Styles of Half Moon Run, wist hij het publiek op te warmen. Hoewel zijn loop-gebaseerde sound soms de vaart eruit haalde en de mix niet altijd even helder was, maakten zijn warme stem en creatieve gitaarpartijen indruk. Een hoogtepunt was zijn delicate gebruik van een Hawaiiaanse lapsteelgitaar, wat zijn set een unieke charme gaf. Smart liet de zaal in een gemoedelijke sfeer achter, klaar voor wat zou volgen …
Na een gespannen pauze opende Nilüfer Yanya haar set rustig met “Method Actor”, waarbij ze meteen indruk maakte met haar stem, die zowel breekbaar als krachtig klonk. Vanaf het scheurende refrein was duidelijk dat haar band strak op elkaar ingespeeld was, wat kenmerkend bleef voor de hele avond. Een vroeg hoogtepunt was “Like I Say (I Runaway)”, dat het publiek duidelijk wist te bekoren. “Wingspan” voegde, met de bijzondere saxintro gespeeld door een van haar backingmuzikanten, een extra dimensie toe. “Ready for Sun (Touch)” golfde voort op de intensiteit en nam het publiek moeiteloos mee.
Het nieuwe materiaal liet Yanya in het begin van haar set volledig tot zijn recht komen dankzij haar strakke band. Haar vaardigheid om emoties over te brengen via muziek kwam vooral tot uiting in “Heavyweight Champion of the Year”, die ze solo bracht en doorspekte met rauwe emoties. Dit nummer luidde de tweede helft in, waarin de focus lag op nummers van haar tweede album, ‘Painless’ (2022).
Ook in dat tweede deel bleef ze imponeren, zelfs met spaarzame en ingetogen bindteksten. Het ene moment bracht ze rustpunten met subtiele nummers als “Call Me” en “Binding”, terwijl het volgende moment rauwe, snedige nummers als “Stabilise” en “The Dealer” de donkere sfeer benadrukten, ondersteund door haar gelaagde, breekbare vocals.
Het dolenthousiaste publiek kreeg maar niet genoeg en werd beloond met een verpletterende cover van PJ Harvey’s “Rid of Me”, waarin Yanya het nummer volledig naar haar hand zette. Het slotnummer en haar sterke hit “Midnight sun”, met zijn langgerekte, golvende outro, maakte het volledig af. Hier liet Yanya nogmaals zien dat ze, ondanks haar rustige voorkomen, op het podium transformeert tot een muzikale kracht om rekening mee te houden.
Setlist: Method Actor - L/R - Chase me - Like I Say (I runaway) - Wingspan - Mutations - Ready for Sun (touch) - Heavyweight Champion of the Year - Call It Love - Binding - Trouble - The Dealer - Stabilise — Rid of Me (PJ Harvey cover) - Midnight Sun
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
