Misha Chylkova is een Tsjechische die in Londen opgegroeid is en nog steeds van daaruit werkt aan haar muzikale loopbaan. Haar nieuwe album heet ‘Dancing The Same Dance’ en is een grabbelton vol donkere pop, duistere anti-folk en wat zachte synthklanken.
Chylkova heeft voor het album een team rond zich verzameld met onder meer Ian Button van Death in Vegas en producer Jon Clayton, bekend van zijn werk voor The Monochrome Set.
De invloeden voor dit album komen volgens de promo van Low, Angel Olson, Black Heart Procession en Suicide, maar dat hoor ik er niet allemaal in terug. Misschien helpen referenties als Polly Panic, This Mortal Coil en Le Butcherettes je in de juiste richting. Een gothic versie van Enya (op “The Loop”). De stemkleur van Misha klinkt wat als warm brons. Denk – met de manier van zingen en de onderwerpen erbij - aan Anne-Sophie van High Hi (op “Love. Or” en “Dead Plants”) of aan Carol van Bettie Serveert (op “Sparrows” en “Dead Plants”).
Inhoudelijk is ‘Dancing The Same Dance’ een conceptalbum en het is dat concept dat dit album volledig draagt, meer nog dan de muziek (die ook bijzonder goed is). Het concept is de verschillende fases van de liefde, van obsessieve verliefdheid waarbij al je zintuigen op scherp staan naar de eerste twijfel, het voortschrijdende verlies van vertrouwen en destructieve gedachten en zo verder naar verraad, liefdesverdriet en ontkenning, om dan onontkoombaar van vooraf aan te herbeginnen. Het concept en de lyrics zijn deels autobiografisch en deels verwerkt tot abstracte analyse.
Muzikaal worden die afzonderlijke gevoelens mooi vertaald en het herbeginnen op het einde klinkt gelijkaardig als de start van het album. Er zit niet veel lijn in de muziek als geheel. De ritmes zijn de beste indicator voor het vertalen van de gevoelens, maar vaak blijven die ritmes verrassend traag. Bij verliefdheid en verraad verwacht ik eerder een pompend ritme dan de trage anti-folk die hier gebracht wordt. Misha kleurt daarmee buiten het verwachtingspatroon en dat is al een goed begin.
‘Dancing The Same Dance’ klinkt wat somber, maar tegelijk reikt Misha de luisteraar heel wat handvaten aan door je het gevoel te geven dat je niet de enige bent die worstelt met het in de loop zitten van de ene verliefdheid naar een volgende en door duidelijk te maken dat de hele cyclus zowel te verklaren valt als niet te ontlopen is. Loutering en hoop in een vinyltje.
Mijn hart bloedde het hardst bij “Dead Plants” en “Doing It All Wrong”.
https://www.youtube.com/watch?v=pNOadIFa_-w
In 2020 waren we heel gecharmeerd door ‘Kom Bluf Gerust’ van Kobe Sercu. Er komt nieuw werk aan en de eerste single daarvan is “Nie Van Mie”.
Het pianodeuntje waar deze song op rust geeft deze single een elan van cabaret (Toon Hermans, Wim Claeys, De Nieuwe Snaar, …). De grappige tekst, in het West-Vlaams, had van een Augustijn kunnen zijn.
Zowel het cabaret-achtige van de muziek als de grappige tekst vormen een beetje een breuk met ‘Kom Bluf Gerust’, maar ook deze vrolijke oorwurm smaakt zeker naar meer. Er zitten overigens wel een paar dubbele bodems in deze single. Is het wel altijd Kobe die we hier horen zingen? Is het nummer wel van zijn hand? Er is misschien reden om daaraan te gaan twijfelen, maar dat hebt u niet van mij.
Op deze single volgt in mei een album met dezelfde titel. En daarop zullen een paar covers/vertalingen staan, die dus ‘nie van em’ zijn.
NIE VAN MIE Kobe Sercu campagne ULULE
Hymn For Her is een Amerikaanse band die rootsrock brengt op een bijzondere manier. Vorige zomer speelden ze een Europese tournee waarbij ze ook ons land aandeden. Hun album ‘Bloodier Than Blood’ lag hier al lang op een review te wachten, maar het is dan ook een moeilijk te doorgronden album.
Voor dit album kreeg het duo de hulp van Bud Snyder( Allman Brothers, Jeff Buckley en Govt Mule) voor de mix en ook van Mike Fahey (Dolly Parton, Stray Cats, Chris Stapleton en Jack White). Dit is voorts ook het eerste album met dochter Diver als extra bandlid.
Er zit heel wat alt.country en americana in deze grabbelton, maar ook soul, close harmony en eenvoudige line-dance-riedels. In de lyrics van het duo hillbillies zitten heel wat al te eerlijke confessies, liefde, humor en vooral gitzwart sarcasme over rednecks. Bluegrass-opener “Been Drinkin” is zo onbeschaamd zelfbeklag dat het van Guido Belcanto had kunnen zijn. Er staat nog een Belcanto-nummer op dit album. “Blue Cowboy Boots” mag Guido met plezier vertalen en nog een beetje naar zijn hand zetten. Ik ben er zeker van dat schoentje/cowboylaarsje hem zal passen.
“Unsee” is in de muziek een popsong die met zijn licht melodrama doet denken aan The Beautiful South. “Deer Isle” is bluesrock met een huilende mondharmonica. “Dead To The World” klinkt als een happy versie van Joe Jackson. “Guns, Porn & Jesus” is een line-dance-riedel met inhoudelijk een ferme weerhaak. “Elders” gaat over het wegsteken van ouderen in verzorgingstehuizen en het negeren van de vorige generaties, die zichzelf nog niet als uitgeteld beschouwen. “Caine Calypso” is een vlag die wel degelijk de lading dekt: een calypso-melodie met daarover een opsomming van allerlei hondenrassen. “Stolen Heartbeat” heeft een jazzy Fleetwood Mac-vibe maar in de finale slaan ze hier de bal wat mis. “Things 2 To Say 2 U” is dan weer een knappe rocksong zoals Bette Middler die kon brengen, terwijl “Stolen Heartbeat” sprankelende pop is. En zo heeft elke song van dit album wel zijn verdienste.
Achter elke knappe song volgt weer een andere parel, maar het van het ene naar het andere genre springen maakt dat dit album maar weinig consistentie heeft. Wie daar doorheen wil kijken/luisteren zal zich dat niet beklagen.
https://www.youtube.com/watch?v=jQIaOsNyD_4&list=OLAK5uy_k0coo0wV33pM-48ZC-q-C3WCb486q5ebE
Kobe Gregoir - Als je muziek goed is komen er zeker speelkansen. Gewoon een kwestie van geduld oefenen en je kansen met beide handen grijpen… Dan komt het zeker goed
‘Co-Motion’, een van de opmerkelijke jazz releases voorbije jaar, is een samenwerking tussen de Belgische drummer Kobe Gregoir en de Nederlands/Congolese spoken word artiest Danielle Zawadi. De plaat werd uitgebracht via WERF records. Lees gerust https://werfrecords.bandcamp.com/album/co-motion
In een gezellige De Casino kwam Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi dit mooie werk voorstellen. Het verslag kunt je hier nalezen
https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/96775-kobe-gregoir-group-ft-danielle-zawadi-een-confronterende-inkijk-in-woord-en-klank.html
Kobe’s aanzienlijk compositorische vernuft grijpt terug naar de halcyon hard bop dagen van de jaren 1960. Hij laat zich omringen door sublieme muzikanten , die de typische jazz uit die jaren ’60 perfect uitademen. Naast de muzikale omlijsting is er dus de inbreng van Danielle Zawadi, wiens spoken words je een spiegel voorhouden. We hadden, naar aanleiding van dit optreden en de plaat ‘Co-Motion’ een fijn gesprek met Kobe. We polsten ook naar de ambities en verdere toekomstplannen.
Kobe, hoe gaat het met jou? eEn hoe is het jaar 2024 verlopen ?
Het was een leuk jaar, maar inderdaad ook een bijzonder jaar. Met uiteraard de release van mijn eerste eigen album ‘Co-Motion’. Ik heb ik het verleden wel meegespeeld met andere mensen en in andere projecten. O.a. met Sitting Horns maar dit is dus wel mijn eigen muziek, heel spannend allemaal .. maar alles is dus zeer goed verlopen, met toffe muzikanten om me heen en uiteraard Danielle Zawadi. Kansen krijgen, of die net niet krijgen, het was gewoonweg een leuke ervaring dit jaar.
‘Kansen krijgen’ daar zeg je zoiets, is dat voor beginnende muzikanten niet moeilijker geworden dan vroeger, er is een overaanbod en programmatoren die ‘op veilig spelen’. Hoe ervaar je dat zelf?
Vandaag de dag worden we geconfronteerd met een overaanbod aan jazzprojecten. Tegelijkertijd is de drempel om aan het conservatorium te studeren aanzienlijk lager geworden dan zo’n 30 jaar geleden. Destijds werd muziekstudie vaak nog afgedaan met: "Doe maar een echte studie." Voor muziekprogrammeurs betekent dit dat ze overspoeld worden met e-mails van musici en boekingsagenten, waardoor het steeds moeilijker wordt om een plek te veroveren op het podium. Daarbovenop richten veel kunstencentra zich tegenwoordig op een utopisch ideaal waarin programma’s op papier belangrijker lijken dan het ondersteunen van talent. Dit is een gemiste kans, want veelbelovende artiesten vallen buiten de boot omdat ze niet binnen de theoretische idealen van een subsidiedossier passen. De sector is daarmee complexer geworden dan vroeger. We zijn niet langer alleen bezig met het maken van muziek, maar moeten ons creatieve vermogen inzetten om onszelf onder de aandacht te brengen en relevant te blijven in een competitief landschap. Als je muziek goed is komen er zeker speelkansen. Gewoon een kwestie van geduld oefenen en je kansen met beide handen grijpen… Dan komt het zeker goed.
Ik vond het schitterend. Het meest interessante was die spoken words, en hoe het mooi in de muziek samen vloeide als een echt verhaal. De twee aspecten, de typische jazz uit de jaren ’60 en hoe de Afro-gemeenschap in Amerika werd behandeld, en het verhaal van Danielle die ondervindt dat het nog steeds moeilijk is om als Afrikaanse vrouw in Nederland au-serieus genomen te worden … Was dit een bewuste keuze om dit op die wijze uit te beelden of hoe moet ik dat zien?
Klopt, het is voor mij ook een logische stap om het die richting in te duwen. Ik heb eerst in het Kunsthumaniora in Gent drum gaan volgen bij Toni Vitacolonna en ondertussen ook bij Yves Peeters in Knokke. Ik had dus twee docenten in die tijd. Ik volgde ook wat stages links en rechts. Bij enkele Belgische top drummers. Als je terugkijkt van wie of wat zij het hebben geleerd, keer je terug naar die traditie. En als je de vraag stelt, hoe is het ontstaan? Dat is ontstaan door die mensen. Op aanraden van Toni ben ik bewust op zoek gegaan naar de roots, zodat ik die bagage ook mee had. Toen ben ik naar Den Haag getrokken om les te krijgen van Eric Ineke. Dus ja die invloeden uit die jaren ’60 neem ik automatisch mee in mijn eigen werk. Het heeft van mij ook een completere drummer gemaakt. Als je met die traditie in het achterhoofd zit, vertrek je vanuit een swing, vanuit het ritme. Als je naar een concert gaat wil je met een lach op het gezicht en al swingend naar huis gaan. De achtergrond van mijn studie, heeft me geholpen om net die jaren ’60 richting uit te gaan. Om op die manier het verleden met het heden te combineren. En door er Danielle bij te betrekken , kwam er een moderne cross-over tussen spoken word en jazz muziek aan te pas alsook verschillende maatschappelijke thema’s.
En toch, positief bekeken, klinkt haar spoken words als een aanklacht? Want als we eerlijk zijn, en dat blijkt uit haar teksten, is het nog steeds niet gemakkelijk om als Afrikaans of donker getint mens je weg te vinden in Nederland of België?
Dat is een probleem dat helaas niet zomaar zal of kan opgelost worden, maar het is wel mooi hoe Danielle dat kan verwerken in haar teksten inderdaad. Het is ook wel mooi dat ze dit hier gewoon kan doen, op basis van meningsuiting. In andere landen of wereld delen zou ze dat niet kunnen. Het is dus goed dat het in onze contreien wel naar buiten kan gebracht worden.
Dus als ik het goed begrijp is het geen protest plaat, of een echte aanklacht, maar eerder een soort mededeling van wat er toch nog verkeerd gaat?
Ja dat klopt de titel van de plaat is ook ‘Co-Motion’ samenwerken/meerdere bewegingen dus. Als je kijkt naar het nummer ‘Mona Lisa’ een kort en krachtige tekst over absurditeit. Dat nummer is echt gemaakt door aanwezig te zijn op de plek die wordt omschreven. Naast dat de teksten zijn gebaseerd op hoe Danielle zich daarbij voelt, heb je ook de muziek die eraan gekoppeld is en gecomponeerd in de zin van ‘elk nummer heeft zijn moment’. Dat komt tot uiting in een soort slordigheid en een inbreng van saxofoon en dergelijke. Ook ‘Mr. Lou Lou’ is zo een moment opname die we mooi hebben proberen samenvatten in muziek. Het is dus wel zo dat sommige dingen refereren naar bepaalde situaties, zonder er een protest song van te maken. Een beetje haar standpunt en mijn muzikaal antwoord daarop samenvoegen.
Die diversiteit in aanpak vind ik zowel live als op plaat terug. Het is de link aan jazz, maar ook andere muziekstijlen eigenlijk.
Even nog over die jazz: het publiek op jazz concerten is doorgaans wat ouder, en toch is jazz door de prikkeling iets dat de jeugd zou moeten aantrekken.. Hoe ervaar jij het?
Je kan het niet ontkennen dat jazz een meer ouder publiek trekt. Ik zie dat niet als iets negatief. We doen veel concerten in België en Nederland en je merkt gewoon dat het ook afhangt van waar je zit. Zit je in een regio met veel muziekscholen en conservatoria dan is er gewoon al meer een jonger publiek die naar de concerten komen dan in steden waar je dit niet hebt. Vaak worden jongeren aangetrokken door docenten die optreden en zo krijgen ze de microbe te pakken om ook andere concerten te gaan bekijken. In mijn geval was dat zo gestart toen mijn docent Yves Peeters in de Werf in Brugge optrad. Nadien was ik daar wekelijks met mijn vader om alle concerten te gaan bewonderen. Ik organiseer zelf concerten in Brugge in De Halve Maan onder de noemer ‘Izzy jazz club’ www.izzyjazzclub.com en recent hadden we toch meer jongeren in ons publiek dan andere keren en dit had ook te maken omdat docenten uit de lokale muziekschool aan het optreden waren. dus is zeker een toekomst voor jazz. Maar eigenlijk speelt dat geen rol, of is dat niet per se slecht dat er een ouder publiek op afkomt. Als ze de muziek goed vinden, dan is de avond geslaagd. Een ouder publiek verzamelt nog cd’s en LP’s dus dat is ook mooi meegenomen.
Je treedt dus zowel in Nederland als België; zie je een verschil tussen de Belgische of Nederlandse scene?
In Nederland hebben die conservatoria de laatste jaren gekozen voor internationalisering waardoor 80 tot 90% van de studenten buitenlanders zijn. Nu is de rechtste regering er gekomen die vinden dat dit moet veranderen. Maar net zoals dat in New York het geval is, komen door die internationalisering zeer goede muzikanten zich verzamelen. Zoals in Amsterdam of Den Haag maar ook Parijs, Basel en Londen om buiten de grenzen te kijken. Door die internationalisering kom je als Belgische muzikant ook makkelijker de grens over. Elk probeert hun projecten naar hun thuisland te brengen om te Touren.
In België loopt ook enorm veel talent rond maar is de internationalisering minder waardoor er minder makkelijk een stap gemaakt wordt naar het buitenland om te touren.
De meeste kiezen voor trompet, saxofoon of piano. Gitaar en drum is nog steeds iets ‘uitzonderlijks’ binnen de jazz. Waarom drums?
Goeie vraag, ik weet dat mijn ouders me altijd zeiden dat ik als kind wilde drummen, waarom? Geen idee, het is natuurlijk wel het coolste dat er is. Ze hebben zelf alle moeite gedaan om eerst bij de open dag bij de lokale muziekschool alle andere instrumenten af te lopen en expres de drums te negeren maar we zijn er uiteindelijk toch naar gaan kijken en na de eerste les was ik direct verkocht.
Wat betekent jazz in deze tijden echt voor u?
Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden. De essentie van jazz is mensen samen brengen, laten genieten van de muziek en elkaar. Heel veel improvisatie, een connectie met jammen en een muzikaal verhaal vertellen. Dat overbrengen naar elkaar en een samenhorigheid creëren.
Ivm de release: Hoe waren de reacties op de plaat eigenlijk, heeft het deuren geopend?
Heel veel mensen vinden de teksten aangrijpend, heel veel mensen hebben me zelfs al gecontacteerd om die teksten eens door te sturen. Het komt dus zeker binnen, anders zouden ze daar niet achter vragen. Onverwachts hebben we ook een aantal reviews ontvangen vanuit het buitenland zoals Denemarken, Zuid-Afrika, Engeland, Spanje, … Het is wel leuk om te lezen dat ze zelfs tot ver van onze landsgrenzen enthousiast zijn. Dat smaakt naar meer.
Hoe is de tour voorlopig verlopen en hoe waren de algemene reacties?
Het was een zeer leerrijke tour, los van de festivals verkocht de ene show al meer tickets dan de ander. Dus de ene keer stonden we voor 200 man en dan een week later voor 30. Dat betekend dus dat er zeker nog veel werk aan de winkel is om aan m’n naamsbekendheid te werken ;-) Al bij al kregen we zeer veel lof over de muziek, zeer veel mensen gingen ook naar huis met een souvenir in de vorm van een cd of LP en dat geeft wel een goed gevoel.
Betreffende de toekomst, wat zijn de verdere plannen voor 2025? Misschien een tour in het buitenland? Of gewoon de wereld veroveren?
Dat zou leuk zijn, de wereld veroveren (haha). Ik ben ondertussen al aan het schrijven aan nieuw materiaal voor de groep maar dan zonder Danielle. Hoogstwaarschijnlijk komen er in de toekomst nog meer samenwerkingen met haar. Dus wees niet bang, ze komt zeker nog terug! Regelmatig spelen we ook nog in duo, o.a. in KAAP te Oostende spelen we binnenkort in Februari een duo show op een poëziefestival.
Nieuwe muziek komt er dus zeker aan, hopelijk al in 2026.
Wat zijn je verdere ambities met dit project en andere? Wie of wat zou je het liefst bereiken met je muziek?
Het sluit een beetje aan bij de vorige vraag, het zou leuk zijn om uiteindelijk een vaste waarde te worden in het jazzlandschap en in de ideale wereld betekend dat dan ook na een release op alle grote festivals te staan plus een uitverkochte tour te hebben in alle grote zalen. Denk dan maar aan Gent Jazz, NewPort Jazz Festival, Flagey, Handelsbeurs, Tivolivredenburg, Bimhuis, … natuurlijk alles met zijn tijd en rustig groeien en leren :-)
Ik wens u heel veel succes in de groei!
Entering Polaris (Tom Tee) - Het blijft mijn ambitie om te blijven opbouwen, blijven uitwerken, om zo toch een barst te doen ontstaan in die muren...
Entering Polaris is het solo project rond één van de meest bekwame gitaristen die ons landje rijk is: Tom Tee. Hij etaleert zijn virtuositeit o.a. bij Thorium, maar bracht ook enkele bijzondere parels uit.
Het Entering Polaris debuut-album ‘Godseed’ (2018) werd zeer goed ontvangen: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/71583-godseed.html
Vervolgens bracht hij in 2023 een eerste dubbel-album uit; ‘Atlantean Shores’ en ‘And Silently The Age Did Pass’, nu gevolgd door ‘Myths in Motion’ en ‘Songs of Ivory and Obsidian’, dat eind 2024 op de markt kwam.
Een hoofdstuk dat werd afgesloten? Of volgt er nog meer? We vroegen het ons af. Hoog tijd dus om Tom eens wat vragen te stellen rond deze releases, zijn verdere plannen en de toekomst. Maar ook over hoe het als Belgisch toptalent nog steeds moeilijk is om de muur te doorbreken naar het buitenland, en hoe je daar mee kan omgaan... tot er ooit barsten in die muur ontstaan.
Een heel fijne babbel van meer dan een uur werd het …
Proficiat met je twee dubbel-albums, Tom! Prachtige schijven vol diversiteit. Hoe kijk je terug op deze huidige vier platen?
Langs de ene kant is het vooral een opluchting, dat alles eindelijk is uitgebracht. Er kruipt immers allemaal zo krankzinnig veel tijd in, want je bent al vlug één of twee jaar verder vanaf de eerste songwriting, doorheen alle opnames en productiewerk, totdat je een plaat eindelijk op de markt kunt brengen. Vaak gebeurt het zelfs dat een album, na de uiteindelijke mix en mastering, pas het jaar dáárna kan verschijnen. Aan de ene kant is dat niet zo heel eigenaardig; ook bij film en theater is dat het geval. Eer bijvoorbeeld een film op het witte doek komt, is de regisseur er ook meestal al een jaar of twee, drie mee bezig. Wel heeft het hele proces deze keer wel wat langer geduurd dan anders; deze vier platen werden immers quasi-tegelijk geproduced doorheen de staart van de Covid periode, en omdat het twee dubbelaars betreft, kon de ene verschijnen in ’23 en de andere pas in ’24. Vandaar dan ook het opgeluchte gevoel bij het eindelijk beschikbaar zijn van al deze muziek.
Hoe heb je het kunnen combineren met al je andere projecten … Je hebt dit dus gedaan tijdens een periode dat het live-gebeuren stil lag, als ik het goed begrijp? Is het vierluik een langgerekte samenvatting van je muzikale horizonten?
Stilistisch gezien is het een inderdaad een mooie doorsnee van alles wat ik persoonlijk graag hoor: de albums zijn zowel duister als opgewekt, energiek maar ook melancholisch; licht en donker. Het is hoe ik zelf muziek, en feitelijk ook de gang des levens, beleef.
Persoonlijk herken ik er o.a. het epische van Dream Theater in, in combinatie met wat je doet bij Thorium … Het donkere kantje. Welke bands zijn een grote invloed geweest?
Dream Theater zit zeker bij m’n invloeden, maar ook bands zoals Symphony X, Blind Guardian, Helloween, Iced Earth,... Verder ook de classics als Iron Maiden en Queensryche aan de ene kant, maar ook invloeden van heavier groepen als Testament, (oude) Metallica en Megadeth komen tevoorschijn. Het is een hele waaier aan invloeden vanuit vele hoeken binnen de Metal. Wat een eventuele “lijn” betreft is er trouwens geen overkoepelende verhaallijn, maar de meeste van de nummers zijn wel conceptjes op zich. ‘Clockwork’ op het ‘Myths in Motion ‘ album, bijvoorbeeld, duurt twintig minuten en is rond een hele verhaallijn gebouwd. Ik hou van conceptalbums, maar de reden waarom ik zoiets vooralsnog niet wil doen is dat er gewoon teveel onderwerpen zijn die me interesseren en fascineren, waardoor het onmogelijk is om er één iets uit te kiezen om er een concept-plaat rond te maken. Ik zou me wat ‘gevangen gezet’ voelen mocht ik een volledig album schrijven rond slechts één onderwerp.
Ben ik correct dat het album ‘Myths in Motion’ teruggrijpt naar je invloeden van pure heavy metal, genre (in ons land) Ostrogoth? Tja, soms muziek met een ferme hoek af. Het piano album ‘Songs of Ivory and Obsidian’ (mijn persoonlijke favoriet van de platen, zonder afbreuk te doen aan de andere) laat dan weer een ander, meer breekbaar kantje zien; weemoedig met momenten. Was het de bedoeling om zo een breder publiek aan te spreken, of is dat naturel gegroeid?
Thuis neem ik bijna in gelijke mate m’n akoestische en m’n elektrische gitaren ter hand – dat in tegenstelling tot veel Metal- of Rock-gitaristen die (meestal) uitsluitend met de elektrische gitaar bezig zijn. En wanneer ik m’n akoestische gitaar bespeel, komt er een heel andere kant van me naar boven drijven. Vooral dat ligt aan de oorsprong van dat contrast, en niet per sé het standpunt “ik heb een elektrisch album en nu moet ik ook een akoestisch album maken om dat te contrasteren”. Eenmaal je op dat pad van twee heel verschillende albums zit, is het dan wel leuk om de verschillen in bvb productie heel breed te maken. Het zorgt voor onverwachte wendingen die je publiek bij de zaak houden.
Nu dat vierluik is afgesloten, wat is voor jou het onderlinge verschil tussen de platen? Los van wat we net hebben gezegd…
Elk van de vier albums heeft z’n eigen stijl, sound, en feitelijk zelfs z’n eigen (sub)genre. En ook z’n eigen instrument, want zoals de albums nu geordend zijn, betreft het een six-string album, een geheel akoestische plaat, een modern seven-string album, en dan de piano-release. Het leuke is wel dat er ook op de heavy, elektrische albums veel akoestisch werk terug te vinden is. Tegenover de lekker energieke elektrische albums, is het akoestische album van 2023 (‘And Silently The Age Did Pass’) bijvoorbeeld heel donker; nog donkerder dan ‘Songs of Ivory and Obsidian’ van 2024. Vooral wat teksten en sfeer betreft is eerstgenoemde heel ‘doomy’ en gothisch. Interessant om op te merken is wel dat, in mijn ogen, de beide akoestische releases wel degelijk ook ‘Metal’ albums zijn, ook al staan er geen elektrische songs op. Het is namelijk geen singer-songwriter materiaal of iets dergelijks, maar grijpt terug naar de sound van bijvoorbeeld Opeth, Nevermore of Evergrey. Zowat elk van de songs op de akoestische platen zou in principe een zogenaamde “ballad” kunnen zijn op een Metal release, alleen zijn er zo dus twee hele albums van gemaakt.
De gastzangers zijn ook imposant; hoe heb je ze gevonden en hoe hebben zij de tijd gevonden om eraan mee te werken?
Er wordt in bijna elk interview een vergelijking gemaakt met Ayreon, omdat er één persoon is die de muziek schrijft en de nummers worden gebracht door een hele reeks gastzangers. Ik lach er wel eens mee, maar al die zangers zijn een gevolg van het feit dat ik absoluut niet kan zingen, haha. Ik zing wel mee met (pop)songs terwijl ik les geef, maar het soort vocalen die je in Metal nodig hebt gaan zulke richtingen uit die m’n stembanden niet aankunnen. Als ik zoals bvb een Devin Townsend zowel agressief als ingetogen, zowel hoog als laag etc aankon, dan had ik het in alle eerlijkheid allemaal zelf gedaan. Mijn ingesteldheid werd hoe dan ook al snel: als ik dan toch andere mensen moet inschakelen, laat ik dan zangers trachten in te schakelen waar ik zelf fan van ben. Dat verklaart ook waarom er zowel grote namen als minder bekende op de platen staan.
Nu dat vierluik is afgesloten, wat nu? Het zwarte gat? Of zijn er al volgende plannen?
Ik ben eigenlijk sinds kort klaar met de songwriting voor de volgende twee albums! Er zit zelfs al een derde plaat in de pijplijn voor dáárna. Maar de releases daarvan zijn uiteraard nog niet voor direct. Eerst moet het hele productieproces weerom worden doorlopen, met drum-opnames, bassen arrangeren, akoestische gitaren tracken,...en weer uitkijken naar zangers. Dat productieproces gaat toch zeker nog een jaartje in beslag nemen. De eigenlijke songwriting van dit alles heeft in ieder geval mijn tijd in 2024 zowat geheel in beslag genomen. Eerder hadden we het al over hoe al die projecten, bands en releases te combineren, en dat wordt wel wat evident als je de opvolging van alle releases bekijkt: ofwel werk ik aan het ene, ofwel aan het andere, dus de projecten lopen niet in elkanders weg. Hier en daar is er wat overlap, maar over het algemeen is het afwisselend.
Met zo’n project was je als Duitser of Amerikaan al wereldberoemd geworden. Is het ‘Belg’ zijn een rem op je groei als muzikant? Bots je op een muur? En is dat een probleem, of zeg je eerder ‘foert’ ertegen?
Die ‘foert’ mentaliteit heb ik al lang, ik kan ook niet anders. Ik wil vooral gewoon muziek maken. Dat gezegd zijnde: ja, het is een probleem... Het is een gigantisch probleem. Dat is iets dat ik tien jaar geleden, nog voor de tijd van Entering Polaris, Ostrogoth of Thorium, al ondervond. Toen speelde ik bij o.a. 23 Acez, Neo Prophet en Quantum Fantay – die laatste zit trouwens weerom volop in een her-opstart. Zowel bij Thorium als met Entering Polaris zitten we intussen aan drie officiële releases…en als ik dan zie wat het allemaal “maar” doet... Ik heb reeds meermaals gedacht dat als ik een Zweed of een Duitser was geweest, ik al verder had kunnen staan. Je begint dan te denken, waar ligt het aan? Wat mij betreft komen er een drietal verklaringen naar voren. In de eerste plaats is Vlaanderen een zakdoek groot. Je kunt dan ook nog eens moeilijk spreken van een “Belgische” band, want er is ook een muur naar Wallonië toe: wat in Vlaanderen leeft, vertaalt zich totaal niet naar het Waals gebied, en omgekeerd. Als je hier twee keer rond de plaatselijke kerktorens bent gereisd, ben je rond. Als je daarentegen een Duitser bent, kun je meteen al in eigen land een veel groter publiek aanspreken omdat het gebied gewoonweg groter is. Dan spreek je al snel over duizenden fans, en niet over een paar tiental of een paar honderd hier in ’t Vlaams territorium.
Een volgende factor? Als je tegen de gemiddelde Amerikaanse Metalhead zegt: ‘heb je al gehoord van die of die nieuwe Duitse, Zweedse of Nederlandse band?’ zal die wellicht de oren spitsen. Begin je over “een band uit Vlaanderen”, is de kans groot dat hij niet eens gaat weten wat Vlaanderen is. Da’s iets dat we, jammer genoeg, niet gemeen hebben met onze Noordenburen – denk maar aan de massa Nederlandse artiesten die wereldwijde bekendheid genieten, zoals Vandenberg, Golden Earring, Eddie Van Halen, Within Temptation, en ga zo maar door… Dat hebben we hier niet, net zoals we hier ook niet de studio’s, producers, of de rijke geschiedenis hebben op Rock-vlak.
De derde reden leidt me naar promotie; video’s op YouTube en posts op sociale media. Je ziet dan bijvoorbeeld beelden passeren van een Amerikaanse of Canadese band waar je nog nooit van hebt gehoord, en die heeft na drie dagen 75.000 views. Als je als Belgische artiest je video uitbrengt, moet je die zitten boosten en promoten om ocharmen aan duizend views te geraken. Dat is heel frustrerend allemaal.
Het mag je natuurlijk niet tegenhouden om vol te houden, het is en blijft een passie in de eerste plaats. Los daarvan, ga je met dit project ook optreden?
Jammer genoeg niet, ook om de redenen waar we het net over hadden. Als ‘k zie hoe weinig aandacht er maar is voor wat we doen bij het toch heel “catchy” Thorium (alsook voor zovele andere, kwaliteitsvolle Belgische bands), dan is er vrees ik al helemaal niks ‘live’ te beginnen met het ietwat “experimentelere” Entering Polaris. Het brengt ons weerom terug naar die muren, en die muren staan er zelfs binnen Vlaanderen. ’t Is hier al zo klein, en dan moet je er bizar genoeg ook nog rekening mee houden dat een band uit West-Vlaanderen weinig gaat teweeg brengen in bvb Antwerpen, en omgekeerd. Het vertaalt zich naar de weinige aandacht die er is van Oost-Vlaanderen richting West-Vlaanderen, Antwerpen richting Limburg,... Onbevattelijk, feitelijk. En dan met een project als Polaris, waarbij de comfortzone van doorsnee metal wordt verlaten, gaan optreden? Nee, dat lijkt me een onmogelijke piste. Ook zou ik dan toch op z’n minst een aantal van de zangers moeten kunnen strikken om het podium (en de repetitieruimte etc) op te gaan. Het is gewoon niet doenbaar.
Wat is dan wel de bedoeling met dit project, is het een soort uitlaatklep?
Het is m’n bedoeling om Entering Polaris groter en groter te maken. Het blijft mijn ambitie om te blijven opbouwen, blijven uitwerken, en zo toch een barst te doen ontstaan in die muren... Totdat het “doorbreekt”...hoewel dat een mistige term blijft met onzekere en variabele parameters. Entering Polaris is in ieder geval geen ‘bij-project’; integendeel zelfs. Mijn ambitie bij zowel Thorium als Entering Polaris is om een stempel te drukken. Jammer genoeg brengt dit me bij wellicht de grootste muur van allemaal, namelijk de interesse vanuit de muziek-business zelf. Zeker richting het buitenland heb je dat nodig, besef ik nu maar al te goed – aandacht van een boeker, een manager, van labels en promotors,... En zo’n internationale machine die je muziek uitdraagt op alle juiste manieren? Het ontbreekt bij ons, waardoor je dus rond die kerktoren blijft draaien. Zulke mensen die werkzaam zijn in deze scene, zijn zich immers ook maar al te bewust van alle muren waar we het over hadden.
Hoe zit het met de andere bands Thorium en Quantum Fantay, en ben je nog met andere bezig?
Met Quantum Fantay hebben we intussen ook al een lange weg afgelegd. In tegenstelling tot Entering Polaris of Thorium, is Quantum Fantay niet ‘mijn groep’, maar een effectieve band; daar ben ik ‘gewoon’ gitarist, en da’s helemaal goed voor mij, haha. De groep heeft vooral stil gelegen door COVID, maar krijgt nu dus ook weerom een boost. Er is trouwens net een nieuw album uit: ‘ONEIRONAUTS’. Met Thorium is dan weer een jaartje geleden het derde album uitgekomen. We blijven ook bij Thorium, ondanks die voornoemde muren, gewoon verder doen. al is het niet altijd makkelijk om dat vlammetje brandende te blijven houden.
Ondanks alles mag je toch best tevreden zijn over wat je bereikt hebt. Wat houdt je recht om vol te houden? Ik merk dat het huidige tweeluik toch meer aandacht krijgt dan ooit, als ik je sociale media bekijk?
Het is inderdaad leuk om te eindigen op een positieve noot: ik ben zeker zeer tevreden over het parcours dat ik heb afgelegd. Wat interviews en extra aandacht betreft, ben ik in positieve zin geschrokken van de massa aandacht die deze twee nieuwste albums krijgen. Met meer interviews en artikels dan ooit, in gerenommeerde magazines, en nog steeds aandacht nu, zelfs ettelijke maanden na de release! Het is zeker en vast gegroeid tegenover m’n vorige releases. En het is nog niet gedaan; er komen nog enkele grote magazines aan die hier aandacht aan willen besteden. Nee, in dat opzicht loopt het wel als een treintje moet ik toegeven.
Dan kom je bij de juiste mensen om je te promoten, en dan kom ik bij een man met passie voor Metal als Mike De Coene …
Absoluut! Ook Mike heeft meer los kunnen krijgen dan ooit wat Benelux betreft – veel aandacht vanuit onverwachte hoeken, en daar ben ik hem (zoals steeds) eindeloos dankbaar voor... Op internationaal vlak zit onder andere Against PR achter de promotie. Ook zij hebben veel kunnen gedaan krijgen, en nog steeds. En het blijft van mijn kant uit natuurlijk ook essentieel om interviews te blijven geven, te blijven posten op sociale media...en vooral om de mensen die interviews en reviews schrijven toe te voegen op die social media en wat contact te onderhouden; met een simpel bedankje in dat opzicht kom je al ver. Ik merk trouwens ook dat net díe dingen vaak worden vergeten door vele bands, vaak vanuit de mentaliteit dat “het toch allemaal maar niets opbrengt”. Niets is echter minder waar. Zeker vanuit de Vlaamse underdogpositie waar we het over hadden, heb je echt elk contact, elke review, elke fan en elke koper nodig. Het zijn ook net die dingen, merk ik, die na een paar jaren beginnen aantikken, in de goeie zin; want het zijn die mensen die ook je volgende releases gaan kopen en promoten.
Is er een soort einddoel dat je voor ogen hebt?
Een echt einddoel heb je in principe nooit (of zou je toch nooit mogen hebben), want blijven groeien kun je altijd, zowel wat betreft aandacht en verkoop etc als in de effectieve kwaliteit van wat je brengt. Wel vind ik het interessant om dat meteen ook wat te nuanceren, want op ’t eind van de dag moet je natuurlijk ook wel een zekere tevredenheid kunnen ervaren in waar je staat met je muziek. Het zou maar triest zijn als je voortdurend teleurgesteld zou zijn omdat je nieuwste video-single bijvoorbeeld maar tienduizend views heeft, want als de volgende dan wel aan die views geraakt, kun je dan weer teleurgesteld zijn omdat ie niet aan twintigduizend raakt...en ga zo maar door. Er is altijd dat volgende doel; die volgende stap, die volgende groeimogelijkheid, en het blijft uiteraard zaak om ook voldoende te genieten van de reis langs al die haltes.
We blijven alles wat je doet uiteraard op de voet volgen. Veel succes in het nieuwe jaar
Nachtmaer + Wolvennest – Een spirituele totaalbeleving
Een spirituele totaalbeleving kregen we met het duo optreden Nachtmaer + Wolvennest.
De Black Metal formatie Nachtmaer - die in Aalst een thuismatch speelde - en Wolvennest weten goed genoeg de donkere ziel muzikaal te voeden. Elk op hun eigen wijze.
Trouwens, we bezochten voor de eerste maal de Cinema in Aalst; de gemoedelijke 'underground' sfeer die er heerste, was een meerwaarde tijdens deze duistere nacht…
Nachtmaer (*****) is het solo project rond Snoodaard van de band Kludde. Kludde heeft een paar bijzondere platen uit en hun optredens verwijzen naar o.a. de folklore uit eigen streek , die nu net de donkere gedachten naar boven doen borrelen. Nachtmaer grijpt iets meer terug naar de basis van de meer pure Black Metal. Er is de link naar demonische wezens, heksen en de typische folkloristische verhalen bij Nachtmaer zijn niet ver af. Er wordt vaak wordt gezongen in eigen dialect, het maakt dit project (net Als Kludde) een uniek totaalbeleving. Enkele gastzangers zijn erbij, de ene met een ietwat rauwere stem dan de andere; bij sommigen spreekt het visuele effect en de kledij wat meer in het oog. O.m. de zanger Acharantis op “Mijn vlucht door de nacht” en Ronarg op “I Am the Nightmare”. Leuk weetje, de song “Drievoudschart” werd gebracht door de originele zanger en medeoprichter van Kludde Uglúk. Hij bracht in duet met Cerulean “Het zout der Mistroost” , waar de band mee afsloot. De veelzeggende beelden van paarden en heksen op het scherm onderstrepen het duistere van hun muziek.
Een indrukwekkende eerste stuk dus met vooral songs uit de plaat 'Van De Mare Bereen' van Nachtmaer , wordt dan vervolgd met songs uit het Kludde oeuvre, van “Het Zout Der Mistroost” naar het tot de verbeeldingsprekende tweeluik “Slecht Geldj I: Pact Gesloeten” en “Slecht Geldj II: Pact Verbroeken”; Kludde verruimt en verlaat het pad van pure Black Metal binnen die donkere brij. Nachtmaer heeft ons goed opgewarmd.
Het duistere ritueel, die de fantasie prikkelde en je zintuigen op scherp zet, is wat Wolvennest (*****) zo uniek maakt in dat donkere metal wereldje. De zangeres biedt een duidelijke meerwaarde en ze heeft geen bindteksten nodig om haar publiek te hypnotiseren. De band is sterk op elkaar ingespeeld. De band laat gewoon de muziek voor zich spreken; de bitter weinige aanspreking stoort allerminst.
Songs als “All The Black”, “Ritual Lovers”' en “The Dark path to the Light” weten al direct te overtuigen.
Wolvennest staat op scherp en weet meer dan een uur lang te enthousiasmeren met die sound. Wat een muzikale beleving. . "Eens onder invloed van Wolvennest zijn hypnotiserende invloed, is geen terugweg meer mogelijk. Een betere spirituele ervaring, binnen die duistere trances, bestaat er niet.", schreven we dikwijls.
We bleven geboeid luisteren en bleven verweesd achter. De intiemere locatie van de Cinema in Aalst was meer dan goed gevonden voor zo’n bands. We waren diep onder de indruk van deze duistere wervelstorm, die ons een spirituele totaalbeleving bracht.
Organisatie: Rock'n Load Concerts ism Cinema, Aalst
Brussels Jazz Festival 2025 - Bram De Looze & DoYeon Kim – Een unieke verbinding van twee unieke culturen
Brussels Jazz Festival 2025
Flagey
Brussel
2025-01-12
Erik Vandamme
Pianist Bram De Looze houdt van een avontuurlijke aanpak. Hij is een pianovirtuoos en durft klanken te produceren waarvan we eerlijk gezegd vooraf het bestaan nog niet kenden. Grenzen verleggen dus.
Hij ontmoette op één van zijn reizen de Koreaanse gayageum-speler DoYeon Kim , die net als Bram zelf een groot liefhebber is van improviseren tot in het oneindige.
Bram De Looze & DoYeon Kim (*****) zorgden op het Brussels Jazz Festival voor een unieke totaalbeleving, waarbij twee culturen elkaar vinden op onverwachtse, unieke plaatsen, in het intieme kader van Studio 1. Het concert was uitverkocht en de twee samen vormden een mooi en interessant geheel.
Om even terug te komen op de gayageum of kayagum … Het is een traditioneel Koreaans citerachtig snaarinstrument met 12 snaren, al tellen sommige recentere varianten er meer. Het geluid dat daaruit komt houdt het midden tussen een piano, cello en percussie. Je kunt er dus zo een beetje alles mee doen. En dat doet DoYeon Kim letterlijk, we kregen zelfs de indruk dat Bram haar soms wat moeilijk kon volgen. De virtuoos in hem speelt er dan weer handig op in door oneindig te experimenteren met piano klanken. Er ontstaat een mooie wisselwerking, vol kleur en spelplezier. De brede glimlach op de gezichten van beiden sprak dan voor zich.
Bram De Looze & DoYeon Kim brengen nogal wat boeiende variaties en muzikale kronkels aan. Een avontuurlijke aanpak, die het jazzgenre prikkelt en siert.
Een mooi, intiem, ontroerend moment is wanneer Kim aantoont een uitmuntende zangeres te zijn met haar breed, gevarieerd stembereik. En samen met Bram’s warme pianospel wordt er een magisch sfeertje gecreëerd. Prachtig!
Iets verderop geeft Kim aan dat ze niet werkt met het doorsnee '’1,2,3,4’ in het componeren van muziek, maar dat ze op haar buikgevoel af gaat'' (of iets in die richting).
Eigenlijk zit ze met Bram op dezelfde golflengte betreffende de muziek composities; hij is even creatief , inspiratievol, avontuurlijk en speelt er heel gretig op in met die piano onaardse klanken tegenover Kim’s gayageum.
Voortdurend porren ze elkaar aan, en vullen ze de leegte op als die er zou ontstaan. Samen nemen ze de teugels in handen. Bram De Looze & DoYeon Kim doen hier de grenzen vervagen. Het is geen botsing van culturen, maar eerder een bijzondere , unieke verbinding tussen de Oosterse en Westerse cultuur.
Het publiek smeekte om meer, maar er volgde geen bis meer. Het duo legde een weloverwogen muziek pad af, speels en kleurrijk van aard.
Op het Brussels Jazz Festival kregen we een niet-doorsnee 'jazz concert'. Het werd een verregaande zoektocht van klankentapijtjes die leidden tot een unieke verbintenis van deze twee even unieke culturen …
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2025 -De Looze, Morgan, Baron, Roberts – Zij improviseren op intieme wijze
Brussels Jazz Festival 2025
Flagey
Brussel
2025-01-10
Erik Vandamme
Tradities houden we best in ere. Wij starten onze intense concertreeks in 2025 steeds op een van de meest gezellige indoor festivals , in een zaal met een geschiedenis, met name Brussels Jazz Festival in Flagey Brussel.
Op de eerste avond maken we kennis met een nieuw project van piano virtuoos Bram De Looze. Hij is artiest in residentie dit jaar en stelt op het festival drie projecten voor. Met De Looze, Morgan, Baron, Roberts (*****) werkt hij samen met muzikanten die met diezelfde verhalende ingesteldheid hun instrument bespelen, hier dus op contrabas Thomas Morgan, cello Henk Roberts en op drums krijgen we Joey Baron.
Na een mooie introductie , volgde al een daverend applaus vooraleer het kwartet het podium besteeg . Het publiek had er dus duidelijk zin in. Een al te energieke uitspatting hoef je bij De Looze, Morgan, Baron, Roberts niet direct te verwachten, je merkte het al bij de ingetogen start van de set.
Iedereen onderging een intense beleven door de groovy aanvoelende klankentapijtjes van het viertal. Bovendien slaagt het kwartet erin je bij de les te houden, door de blijvende inspiratie. Ze porren elkaar aan op intimistische wijze. Bram spreekt zijn publiek trouwens geregeld aan, al dan niet met een mooie kwinkslag. Ze hadden er zin in. Er zit een soort verhalenlijn in de set door hun instrumentatie, waarover we maar al te graag wat meer zouden willen te weten komen. Van Bram De Looze wisten we dat al eigenlijk, hij is een uitzonderlijk piano talent. Joey Baron streelt zachtmoedig zijn drumvellen, de aanstekelijke cello en de warme baslijnen van Thomas Morgan vullen perfect aan. Het spreekt allemaal tot de verbeelding, die de fantasie van de luisteraar prikkelt.
Ze weten je te raken. De Looze, Morgan, Baron, Roberts improviseren meer dan een uur lang op intieme wijze. Een avontuurlijke aanpak van verbluffende composities in een uitverkochte studio 4. Klasse!
Om iets na half tien, mocht Y-Otis (****), de band van de Zweedse tenorsaxofonist Otis Sandjö in de lobby er nog een gevarieerd, kleurrijk, feestelijk vervolg aan te breien. Hier was er sprake van energieke uitspattingen. Een aanstekelijk slot van deze boeiende vrijdagavond, die de temperatuur wat deed stijgen op deze koude winteravond. Knap
Organisatie: Brussels Jazz Fesitval ism Flagey, Brussel
Dark Funeral – Pedellen doorheen een poel van duisternis en verderf
De beste manier om een extreme donkere avond blackmetal gerelateerde muziek echt intens te beleven, lijkt ons een kelder of een intieme club te zijn waar de donkere zielen, dicht bij elkaar geplakt, staan te genieten.
De Casino is er zo’n eentje die de donkere intimiteit verbint met je gedachten. Er was op deze zondagavond heel wat publiek voor Dark Funeral die met een verbluffende set, die tot de verbeelding sprak, de avond in stijl zou afsluiten. Ze hadden enkele duistere vriendjes mee, die elk op hun wijze pedelden doorheen een poel van duisternis en verderf.
De meest spraakzame frontman van de avond was de goedlachse Yumi Kami. Getooid in een soort wit-rood deed hij denken aan de Kerstman maar dan ééntje van het boosaardige soort. Hij deelde ook cadeautjes uit vol venijn en scherpzinnigheid, waarbij de rillingen over de rug liepen. Binnen die donkere, grauwe sound schuilt bij de Franse band Kami No Ikari (****) subtiel een dosis zwarte humor. De grauwe, melodieuze deathcore bleef overeind. De band is nog vrij jong, pas ontstaan in 2020, en brachten al enkele knappe platen uit. Brutaliteit en fijnzinnigheid zijn met elkaar. Interessant bandje.
Een verpletterende, epische sound die rijkelijk linkt aan het verleden, vind je bij Ex Deo (****1/2) . "Het doet wat denken aan de Oude Romeinen", liet iemand ons weten na het concert. De band haalt zijn inspiratie inderdaad uit de Oude Romeinse geschiedenis-mythologie. Ex Deo brengt ons niet alleen terug naar de tijd van de Romeinse overheersing, ook hier is er sprake van grauw- en strijdvaardigheid. Ex Deo creëert een sound en leefwereld van demonische wezens uit de diepste kerkers van de Hel.
Hun EP 'Year Of The Four Emperors' is de moeite waard, een staaltje bruut meeslepende death metal, live heel mooi weergegeven. Filmisch bijna, gezien de verhalen op het podium worden uitgebeeld die tot ieders verbeelding spreken. Deze Canadese band overtuigde zondermeer in dit genre.
De meningen over het optreden van Fleshgod Apocalypse (****) waren na hun concert in sterk verdeeld. Het klinkt niet erg toegankelijk door een soort opera. De sound wordt gedragen door de krachtige, hoge stem van zangeres Veronica Bordacchin in combinatie met de grauwe vocals van frontman Francesco Paoli. De nieuwe plaat 'Opera' heeft een emotionele impact, die live tot uiting komt. Het theatrale primeert hier.
De frontman Francesco heeft een ernstig klimongeluk tegen gekomen in 2021, en is uit een diep dal gekomen.
Je hoort en voelt het in de emotioneel beladen set, die intiemere momenten afwisselt met muzikale stormen en orkanen Het is een kunstvorm, klassieke muziek, toneel samen met die kenmerkende symfo death metal. Geen hapklare muziek dus.
Door deze diverse , alternatieve prikkeling sprak het niet iedereen aan.
Een leuk momentje was toen een feestje ontstond voor de verjaardag van drummer Eugene, die een kaarsje op een 'Belgian Waffel' mocht uitblazen.
De Italiaanse band bezorgde ons kippenvelmomenten door de emotioneel headbangende sound. Wat een beleven.
Voor een satanische eucharistieviering tekende tot slot Dark Funeral. De Zweedse black metal band werd in 1993 opgericht door Lord Ahriman en Blackmoon [1993-1996]. In januari 1994 werd het legendarische, zelf getitelde en zelf gefinancierde debuut mini-album opgenomen in Dan Swanös Uni-Sound Studio. Het werd uitgebracht op 4 mei van datzelfde jaar. Sindsdien is er veel gebeurd. En waren er heel wat line-up wissels.
Dark Funeral staat er nog steeds momenteel, als een donker huis van verderf. Met het sublieme “Nosferatu” werd geopend, de luiken van de Hel gingen compleet open. Gruwel en grauwheid klonk het, een donker muzikaal deken.
Als een pletwals gingen ze tekeer. Zanger en brulboei Heljarmadr, waanzin in de ogen, schreeuwde zijn keel schor en ging zijn publiek geregeld opzoeken. De fans keek hij strak in de ogen. Iedereen werd meegezogen in dit muzikaal verhaal.
Kleppers waren “The Arrival of Satan’s Empire”, “Unchain my soul” en het verbluffende “Open The Gates”. Wat een ‘wall of duisternis’.
De Duivelse preek die volgde op “Shadows”, “Transylvania”, “My Dark Desires” en “Let the Devil in” spraken tot de verbeelding.
Afsluiten deed Dark Funeral met het gewapper van de donkere vlag op “Where Shadows forever Reign”. Rustpauzes waren er amper, tenzij die unieke drum solo van drummer Jalomaah.
Wat een langgerekt rit in de diepste krochten van de Hel kregen we. We bleven verweesd achter. Sterk.
(dank aan Musika.be)
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
Front 242 – afscheidstournee – Meer dan 40 jaar Front, schitterend, U bent bedankt!
Front 242 en Neon Electronics
Iconen in onze Belgische scene beginnen aan afscheidsconcerten … Front 242 liet vorig jaar weten dat het na ruim 40 jaar goed en wel is geweest. Eind januari is het definitief over & out … Front 242 was een baanbrekende band, die internationale erkenning verwierf, meer dan in eigen landje.
Ze wisten anderhalf uur lang een backcatalogue te bieden van hun succesvolle periode in de late 70s tot late 80s, met hun broeierige, groovy, pompende electrotracks en hun movende body’s op het podium. De vijftig plussers, het publiek hier overwegend aanwezig, genoot en sloot hun lieveling met een pogodansje, de vuist en de arm omhoog, letterlijk in de armen! Wat een connectie tussen band en publiek … Kortom, een mooi eerbetoon als afsluiting …
Hier in Gent speelden ze hun eerste concert ooit (83), dus hier konden ze niet ontbreken … Hun afscheidsconcerten werden afgelopen zomer reeds ingeleid op de Lokerse Feesten. De new-wave- classix organisatie wist hen nog even te strikken voor twee avonden, vooraleer ze definitief hun hoofdstad Brussel uitwuiven met (alle goede zaken bestaan uit) drie concerten.
We hebben er nog eentje in de rangen die er ook mee stopt, met name Channel Zero die de 90s Belgische metal beheerste. Nu, Front op z’n beurt, gaf een bepalende push aan het industrial genre in de mid80s; hun electronic body music (EBM) is na ruim veertig jaar nog steeds een begrip.
‘Geography’ uit 82 was het debuut , ‘No comment’, ‘Offical version’ , ‘Front by front’ en ‘Tyranny for you’ in 91 en tussenin talrijke EPs, bepaalden nét die EBM , een revolutionair geluid, die z’n invloed en inspiratie had op talrijke elektronicabands, die darkwave en de new beat omarmden. Met hun latere trancetrips van ‘Up evil’ en ‘Off’ waren ze een bron voor Chemical Brothers, Underworld, Orbital , The Orb en Prodigy. Muzikale generaties werden dus aangesproken. Maw Front 242, een viering van een muzikale erfenis die tientallen jaren stand heeft gehouden.
De 4 men in black , in bodywarmers stijl en met grote zwarte zonnebril op, werden als helden onthaald. We hoorden een zorgvuldige mix van classics en van enkele fijn opgepoetste nummers door de jaren heen.
Richard 23 en J-L De Meyer, spil doorheen dit collectief, wisten het publiek meteen op dezelfde golflengte te krijgen en op te hitsen met “WHIWYG (whatyouseeiswhatyouget)” door de krachtige elektrotunes, die kenmerkende donkere wave en hun bepalende moves en danspassen. De twee spilfiguren vulden elkaar aan en wisselden elkaar af in de snedige , felle , verbeten en zalvende zegzang. En inderdaad J-L moest hier af en toe een rustmoment inschakelen, om er dan opnieuw tegen aan te gaan en te kunnen invliegen op het podium. De man achter de knoppen en de electronic body drummer gaven het juiste tempo en snelheid aan.
De projecties op het achterplan en de spotlights waren hier de toegevoegde waarde voor volledige overgave en complete totaalbeleving, die een ‘end of the world-gevoel’ deed opborrelen.
En het stampte onverminderd voort, “Moldavia” en het rauwe “Body tot body” volgden; niemand bleef onbewogen. De muren trilden door die elektronica-, drumbeats en de salvo’s.
Met “Don’t crash” werd een meer filmisch geheel aangevat, door die trancy, zwevende donkere grooves; de schitterende beelden maakten de link naar diverse soundtracks als van een ‘Das boot’ …
De overbekende new wave classics “No shuffle” en “Quite unusual” zorgden voor samenhorigheid en meezingmoment. En het tempo kon opnieuw worden opgedreven. In ware commandostijl kregen we natuurlijk die “Commando mix”, ook al zo’n mooi opgebaard oudje, dat werd uitgerekt en een donkere onheilspellend sfeertje creëerde. Een soort aanzet voor de ‘Hunger games’ of de ‘Alien’ films en ga zo maar door …
Het nieuwere “Hide & seek” (een cover btw!) werd even enthousiast onthaald en met hun vuist en hand in de lucht bleef de temperatuur in de Vooruit in deze koude dagen warm.
Een intense sfeer sierde door de krachtige uitvoeringen, de zwierige , militante beats, de drumpartijen en de salvo’s op een “Red team”, “Take one” en “Master hit” , oudjes die Front een eigen uniek gezicht gaven. Natuurlijk kon die instant klassieker “Tragedy for you” niet ontbreken, door de zwevende elektronica en de dubbele percussie; die groove’n’beats zweepten het publiek op. Ook “Fix it” is er zo eentje en hier voel je ongetwijfeld die invloed op de 90s dance scene.
Het opbouwende , snedige “Welcome to paradise” uit 88, een prachtige clip erbovenop , sloot de reguliere set af. De response was enorm en het deed het kwartet deugd.
Ze hielden tot slot iedereen nauw aan het hart met de eurodance van “Happiness (more angels)” en in de explosiviteit van het overbekende “Headhunter”, wat hadden we hier een meezingmoment!
We kregen als toemaatje nog een fijn fotoarchief van de succesvolle carrière van deze electrohelden
Front 242 wuifde ons definitief uit met hun brok muziekgeschiedenis …. Ze bewezen wederom waarom ze pioniers zijn binnen het genre en gaven hun fans een onvergetelijke avond. Dit optreden was een herinnering aan hun blijvende invloed en hun blijvende kracht van hun muziek! Schitterend, Front, U bent bedankt!
Neon Electronics is het project van Dirk Da Davo, die na z’n Neon Judgement de elctrowavepop in een eigentijds, aangepast jasje stopte o.m. met Radical G. Met z’n drie op het podium waren ze, bas, gitaar en een dosis elektronica (drums), waarbij een soort blaasinstrument de sounds wat aanscherpte, wat deed zweven of niet vies was van wat geluidsterreur (met een knipoog naar Atari Teenage Riot).
Ook na het avontuur van NJ, veertig jaar terug, biedt dit trio een boeiende, interessante backcatalogue van prikkelende, opzwepende electro/wave, dance, grooves met een EBM gehalte.
Drie nummers van NJ kregen een herbewerking toebedeeld, “Schizopfrenic Freddy”, “TV treated” en de onlangs verschenen bewerking van “Factory walk”, die een soort staalverwerkend muzikaal bedrijf introduceerde.
Ook hier werden we moeiteloos meegezogen in die trancy, repeterende, meeslepende en opbouwende, hoekige, pompende tunes , die een donkere, grauwe ondertoon hadden, zoals op “Invisible man” en “Better way”. De projecties staan net als bij Front in voor een totaalbeleven. Meat Beat Manifesto, The Orb of een Death In Vegas en natuurlijk Front of hun eigen oudje NJ kwamen ergens in ons op. Het trio had meteen het publiek mee.
Verder een “Pussycat dreams” , die ons lekker erotiserend deed wegdromen in een walm van bezwerende, zalvende electrogolven. Denk maar even aan de Lords Of Acid. Of een “157” (cent cinquante sept) is er dan eentje van hartverscheurende electro.
Ze hielden het boeiend alternatief toegankelijk en zorgden voor een aanhoudende spanning door voldoende afwisseling in het genre.
Deze Neon Electronics waren de ideale geleider van onze Front iconen.
Check gerust LIVE (+ pics Lokerse Feesten 2024)
Lokerse Feesten 2024 - DAG 3 - Black Sunday - Afscheidsconcert van Front 242 zindert na
Try-out De Zwerver, Leffinge (juni 2024)
Front 242 – try-out - Herinnering aan hun blijvende invloed en de blijvende kracht van hun muziek!
Check pics van hun afsluitende concertreeks in de AB, Brussel @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7245-front-242-23-01-2025?Itemid=0
Organisatie: New-wave-classix (ism Front 242 en Neon Electronics)
A christmas to remember van Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen – Gezelligheid als Kwetsbaarheid
Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen - A christmas to remember
‘A christmas to remember’ is een heel interessante show van drie artiesten die ons muzikaal hart verwarmen tijdens deze donkere dagen en ervoor zorgen dat kerstmis je ietwat dichter bij elkaar kan brengen. Ook het kerstcomité van Nokere sprong mee in hun project iedereen een warm hart toe te dragen. Een uitverkocht concert bijgevolg van de handvol optredens die Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen samen geven .
Een goed twee uur durend optreden kregen we van de drie die vier klasse muzikanten rond zich hadden verzameld; de kerstbelletjes rinkelden en de lichtjes van de twee kerstbomen aan de drums fonkelden. Geslaagd zonder meer dus …
Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen staken een show in elkaar, geïnspireerd op de kerst en omgeven van een mooi lichtgevend decor. Een keuze van eigen werk als interessante, soms alternatieve nummers eigen aan deze Xmas periode, van artiesten die hen nauw aan het hart lagen, werden in de spotlight geplaatst en kregen een persoonlijke touch.
De drie artiesten vonden elkaar door de jaren … Deneckere staat in voor materiaal van Little Kim en ze hebben een beetje dezelfde muzikale roots van country/rootsamericana; met streekgenoot Berlaen hebben ze iemand die een ludieke noot voorziet in onvervalst Zults dialect gezongen catchy popsongs. Hij is een muzikale kameleon, eentje die ‘altijd blijv’t goan’; ‘’t Gesproken dagblad’ is al z’n vijfde soloplaat, die met “Olles hé zijne limiet”, naast talrijke andere boeiende singles als “Oe ver’est nog?”, “Ier in de midd’n”, zich terecht een plaatsje toe eigenen op radio 1.
Bruno Deneckere, op z’n beurt, maakte mee de Gentse scene in de late eighties-early nineties, met de Pink Flowers en legde zich toe op sing/songwriting en rootsamericana; zijn werk en muziek heeft een belangvolle invloed op het werk van Little Kim, ook al zo’n muzikaal duizendpootje binnen onze Belgische scene, met haar talrijke vocale bijdragen bij o.m. Belcanto, Tavernier en folkmonument Kadril tot de groten; en er is tot slot haar eigen werk als ‘Moederland’ (met een knipoog naar Natalie Merchant van 10000 Maniacs) en de binnenkort te verschijnen nieuwe plaat, ‘Ademhalen’, met de onlangs uitgebrachte single ‘Dansen doen we niet’.
Het songmateriaal dat de drie met de band selecteerden was om U tegen te zeggen. Alle drie bieden ze een verfrissende wind en met een goed op elkaar ingespeelde band, kon in deze donkere dagen en harde tijden de harten meer met elkaar worden versmolten en worden de mensen wat dichter bij elkaar gebracht, onder het toeziend oog van de patroonheiligen H Barbara en H Ursmarus van Nokere.
De organisatie, ‘t kerstcomité Nokere, kon uitermate tevreden terugblikken, want deze ‘Xmas to remember’ was in een mum van tijd uitverkocht. Geslaagd zonder meer dus …
Het ijs met het publiek werd meteen gebroken door Berlaen met het lichtjes heupwiegende “We zorg’n altijd goe veur mekoar”; Het houtvuur knetterde op zo’n nummer.
Deneckere stond als een jongere Neil Young op het podium, met z’n meer country gerelateerd materiaal (check maar eens ‘Old ways’ van opa Neil), hoed op en met meer nasale vocals. “Rocking right too” was muzikaal een andere uitvalsbasis dan van Berlaen, doorleefd materiaal hier, gedrenkt in akoestisch/elektrische gitaar, steelpedal, pianotunes en 70s hammond .
En dan onze Little Kim , een beetje onze Nederlandstalige Emmylou Harris (één van haar iconen trouwens), kwam aandraven met de eerste Xmas song, “Little drummer boy”, het gekendst van Bing Crosby, maar eigenlijk een compositie van Katherine Davis tijdens WO II. Hier onderstreepte ze meteen haar zangtalent van zalvende, dromerige, hemelse vocals, waarbij ze hoog kon uithalen.
Deze muzikale familie samen, loodste ons doorheen hun eigen materiaal als interessante, smaakvolle bewerkingen van (minder) gekende, opgestofte kerstnummers.
De sneeuwvlokken dwarrelden letterlijk neer in de kerk op “Snowflake” onder de prachtige samenzang van Little Kim en Bruno, het klonk als een rootspop-bereide ‘snowywhite’ door piano/keys/steelpedal. Een even sterke samenzang hadden we van Berlaen en Littke Kim op “Gij & ik”, een intiem, pakkend, gevoelig nummer, een countryballad, spaarzaam begeleid van hun idolen Willie Nelson en Emmylou Harris.
Apart gaven ze de gekozen nummers een eigen insteek. Little Kim met Joni Mitchell’s “River”, ingenomen vrouwelijke sing/songwriting op z’n best, “Tombe la neige” van Adamo in rootsstijl of Lieven Taverniers “Eerste sneeuw”, vertaald in het Frans als ‘La première neige”, waarbij ze zich vocaal profileerde als een Dani Klein van Vaya Con Dios. Het nummer werd mooi uitgediept en de instrumentatie kreeg hier voldoende ademruimte, zeker de hammond; een warme, sfeervolle aanpak.
Bruno vervolgens solliciteerde voor een Duyster aanpak, met John Prine’s “Everything is cool” en “Such a blue night”, twee die emotievol raakten door het gevoel van alleen-zijn, eenzaamheid en verlatingsgevoel.
Mooie zangpartijen evenzeer hoorden we op het sterk weg mijmerende “Winterstil” (van Lieven- Kris De Bruyne) en “Lonely this Xmas” (van Mud), vooral gedragen door een diepe baritonzang van Berlaen. We zakten wat dieper weg in onze winterjas. Die eenzame, trieste, pijnlijke liedjes zijn nu net diegene die het meest nazinderen. Het toonde die andere zijde die Xmas met zich kan meedragen. Maar niet te diep getreurd, net op tijd liet het combo optimisme en samenhorigheid van zo’n winterse dagen horen, met name die “Xmas medley” (van “Santa baby”, “Winter wonderland”, “Rockin around the Xmas tree” en “Let it snow”), één van sprankeltjes hoop en samen-zijn.
En soms kan zo’n pittoresk kerkje tot een bruine kroeg omgedoopt worden … Sam Cooke’s “Wonderful world” kreeg een popjazzy tune, “Sergeant Oliver” (van Tom Mank) was een pakkend verhaal over de kerstnacht in WO I, van hoe de vijand voor één nacht je vriend kan zijn.
Het zinloze geweld dat we dagdagelijks zien, laat onze artiesten niet onberoerd en ongemoeid. Liitle Kim zoekt naar ‘verbinding’, ‘connectie’ op haar nummer “Motherland” en Bruno op “The new peacetrain”, eentje die weet op te bouwen, er is het gesoleer van elk instrument en het klinkt stapsgewijs groovy, swingender, dynamischer. De hoopvolle outtro van Lennon’s “happy Xmas, war is over” bracht ons naar de luchtigheid en lichtpunten van de “Formidabele kerstmis” van Xavier De Baere; hier schitterden de lichtjes over Nokere berg, naturel, puur, vol humor gebracht en gespeeld door Berlaen natuurlijk.
Het was de aanzet tot meer ‘push’, enthousiasme; we kregen een levendige, opwindende finale reeks met het rootsrockende “Whats so funny about peace, love en understanding” (Nick Lowe), Berlaens positiviteit op “Altijd blijv’n goan” en Bruno’s “kissing santa claus”.
Tot slot hadden we de samenhorigheid op Whams “Last Xmas”, een elegante uitsmijter in deze ‘wonderful time of the year’, waar intimiteit, gezelligheid, vrede als eenzaamheid en kwetsbaarheid in ieders gedachte is in deze donkerste dagen.
Songs van goed klinkende, doorleefde americana en het Nederlandstalige lied van eigen en andere interessante bewerkingen van Xmas gerelateerde nummers, werden hier aangekleed in een gepaste outfit van een overtuigende ‘Xmas to remember’.
Hoedanook werd iedereen een fijne kerst met een forse klink en een gezond, gelukkig, muzikaal jaar toegewenst …
Organisatie: Kerstcomité Nokere
De Kortrijkse postmetalband Rhazes heeft zijn debuutalbum ‘Silk Sands’ uit. Van alle nieuwe postmetalbands die in Vlaanderen de kop opsteken is dit misschien wel één van de interessantere.
Het is wat jammer dat dit voorlopig enkel een digitale release is. Deze muziek komt vermoedelijk nog net iets sterker uit de verf op vinyl. Met vijf tracks speelt Rhazes bijna 40 minuten vol. Hoewel dit een eerste release is van een nieuwe band met bandleden die eerder in andere genres actief waren, ligt de lat meteen hoog. Achter elke noot schuilt ambitie.
Met heel wat bekende postmetal-ingrediënten weet Rhazes toch een eigen identiteit op te bouwen. Geen verrassingen bij de invloeden. Cult of Luna, Russian Circles, Amenra, Deafheaven, Psychonaut en Tool. In de agressievere stukken hoor ik wat echo’s van Wiegedood en Oathbreaker. Het spelen met de levels van intensiteit, het aanspannen en loslaten van de spanningsboog, de variatie in donkere emoties, de laagsgewijze songopbouw, de tijd nemen om een structuur op te bouwen en uit te werken, … dat doen ze allemaal helemaal goed. De eigen identiteit komt toch vooral van de agressievere, snellere partijen en van de vocalen van Benjamin.
Wat ook opvalt: de songtitels zijn raak gekozen: “Undertow”, “Ripples”, “Echoes of Silence”, … het is toch iets minder abstract dan wat je vaak ziet bij andere bands in het genre en je kan er als luisteraar iets mee. Net zo voor albumtitel ‘Silk Sands’: dat is helemaal de textuur van deze muziek: zijdezacht in de ‘stillere’ stukken en lekker zanderig schurend als het volume de hoogte ingaat.
Afsluiter en magnus opus van dit album is “Eolith”. Met een speelduur van bijna 11 minuten is het geen makkelijke klus om de luisteraar bij de les te houden. Dat pakken ze bij Rhazes goed aan – met onder meer een tweede stem – en toch lijkt deze track maar net niet te bezwijken onder de ambitie die de band zichzelf heeft opgelegd. De intro is magistraal – doet mij denken aan Cobra The Impaler -, maar telkens nog voor de helft zijn ze mij als luisteraar kwijt.
Met iets minder ballast en wat meer punch zou “Eolith” – voor mij – wel mooi over de lat gegaan zijn. Het hoogtepunt van dit album is “Echoes of Silence”.
https://rhazes.bandcamp.com/album/silk-sands
I H8 Camera is een improvisatiecollectief met Rudy Trouvé als ceremoniemeester. Hij leidt al meer dan 15 jaar een steeds wisselende bezetting van absolute topmuzikanten (onder meer de betreurde Matt Watts) op een rollercoaster doorheen rock, jazz, folk, krautrock, no wave, postpunk ... met niet meer dan enkele summiere en schijnbaar bizarre aanwijzingen … De uitkomst is soms vernieuwend, vaak tegendraads schurend en vaak gewoon briljant.
Het pad van I H8 Camera kruiste al verschillende malen dat van Roland Van Campenhout en samen een album maken leek het logische vervolg. Samen zijn ze een groep vrije geesten die op twee dagen in augustus - vandaar de albumtitel - en elke dag in een andere bezetting, improviseerden in de Finsterstudio van Joris Caluwaerts. De rolverdeling was dat Roland de teksten verzint (in het Engels, Frans en Nederlands) en dat de I H8-crew de muziek bij elkaar improviseert. Van die formule wordt slechts twee keer afgeweken: op “Entre Les Femmes” is de melodie ook van Roland en op “Too Old For That Shit” zingt Rudy Trouvé.
Roland – die zijn eerste opname maakte in de jaren ’60 – is zelfs op zijn oude dag helemaal in zijn element tussen deze andere vrije geesten. Het speelplezier druipt af van deze opnames. Behalve Roland en Trouvé speelden op deze sessies nog mee: Teuk Henri, Elko Blijweert, Hannes D’Hoine, Jeroen Stevens, Alain Rylant, Bjorn Eriksson, Tomas De Smet, Wouter Van Belle, Aarich Jespers, Buni Lenski, Sigrid Van Rosendaal en Gert Wyninckx.
Uit de sessies werden tien parels van songs gedestilleerd die zowel de veelzijdigheid van de band als van Roland in alle glorie etaleren. De heel persoonlijke teksten van Roland gaan over zijn bijzonder rijk en waanzinnig leven als één van de meeste legendarische Belgische muzikanten.
Je voelt op dit album de absolute drang om te improviseren en te experimenteren. Tegelijk voel je dat deze bende zoveel métier heeft dat ze wel ongeveer weten waar ze zullen uitkomen als ze van het begane pad afwijken. Nergens wordt het een kakafonie of oeverloos, stuurloos gepingel.
‘Two Days in August’ is een parel, een document, een muzikale erfenis.
Het releaseconcert is op 22 januari in de clubzaal van de AB. Dat zal niet helemaal in de ‘opstelling’ van het album zijn, want niet iedereen van het album zal aanwezig zijn en onder meer Stef Kamil Carlens en Wim De Busser komen dan meespelen. Maar de ervaring zal vermoedelijk wel dicht tegen die van ‘Two Days in August’ liggen.
In september komt er nog een live-album uit van I H8-camera, met opnames van 2023.
Mojo & The Kitchen Brothers spelen hoogst originele psychedelische prog-rock die teruggrijpt naar de late sixties en vroege seventies, van prille Pink Floyd langs Jefferson Airplane naar King Crimson. De invloeden vloeien rijkelijk voorbij zonder dat we deze band op klakkeloos kopiëren betrappen, hier huist wel degelijk een straffe eigen sound in waarbij uiterst bedreven muzikanten aan het werk zijn. Maar het is er hen niet om te doen om hun kunsten en vaardigheden te veel in de picture te stellen. Alles staat in functie van de songs en deze klinken bij wijlen weird maar steeds bijzonder origineel.
Er gebeurt nogal wat, het tempo wordt gaandeweg opgedreven en de versterkers worden al eens stelselmatig feller gezet. Zo klimt “Titan Arum” vanuit mijmerende prog-rock naar stevige hard-rock en het uiterst opwindende “Mr Goblin Found The Electric Sugar” start in krautrockmodus om dan uit te komen bij Primus die geruggesteund wordt door King Gizzard.
Het heftige “Trail Of The Space Sasquatch” heeft al van bij het begin peper in het gat en trekt dan richting space om daar nog wat feller tekeer te gaan, dit is het soort song waar die weirdos van de Psychedelic Porn Crumpets ook geregeld mee van wal steken.
De afsluitende titelsong is het absolute hoogtepunt, vanuit een fijnzinnige en mistige lange intro wordt een stomende psychedelische progrocker opgetrokken waarbij de gitaren voor een ultieme uitbarsting zorgen.
Dit is een bruisend en gevarieerd album van een band die niet meedoet aan de gangbare trends maar gewoon zijn eigen boeiende en avontuurlijke weg zoekt.
(release 25-10-24)
(live 01-02-25, 4ad, diksmuide)
Heisa leerden we kennen met fijne releases als ‘Joni’ en ‘Outliar’. Voor de volgende release verhuisden ze van label. “The Harmonist” was eind vorig jaar een eerste single van een nieuw album.
De vibe van Tool, de noise-erupties van een Sonic Youth en het hoekige van een TC Matic zitten er nog steeds in.
Inzake toegankelijkheid voor een breed rock-publiek is deze single misschien wel een stap achteruit ten opzichte van ‘Outliar’ en ‘Joni’. Deze single schuurt en kermt in elke seconde. Rauw en melodisch tegelijk. Intrigerend in inspiratie en uitwerking. Schipperend van klein en intiem tot schreeuwend extravert. Bewust stuurloos blijkbaar ook. Bij moment heerlijk.
https://www.youtube.com/watch?v=D3ApK6uRoHw
Het gaat goed met The Mono Kids. In maart gaat dit Nederlandse punkorkestje naar de UK voor een korte tournee en in december van vorig jaar brachten ze nog een leuke EP uit. ‘The Blues Is Still #1’ is een drietraps-ode aan the John Spencer Blues Explosion.
Die band stopte in 2016 maar er zijn een paar redenen om deze EP nu uit te brengen. Het moet in de eerste plaats een hart onder de riem zijn voor Judah Bauer, de gitarist van de voormalige band die momenteel met gezondheidsproblemen kampt. Voorts is het ook een eresaluut voor John Spencer die dit jaar 60 wordt.
De drie nummers zijn volbloed Mono Kids: een beetje rammelend, razend, garage/fuzzy/punky rock en in your face. Dan wel ‘in dezelfde chaotische stijl als’ en hier en daar horen we een van de John Spencer Blues Explosion-geleend elementje. De leukste van de drie nummers is voor mij “Bell Bottoms”.
https://themonokids.bandcamp.com/album/the-blues-is-still-1
De Nederlandse band Katie Kruel heeft een nieuw album uit. Deze Crow Sessions klinkt anders dan ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’ of andere eerdere releases en daar hoort een verhaal bij.
Voor de meesten van ons is de covid-pandemie inmiddels een vage herinnering. Niet zo voor Katie Kruel-zangeres/gitariste Nathalie. Zij hield aan de virusziekte een blijvende stoornis over waardoor ze eigenlijk geen extern geluid meer kan verdragen, ook geen muziek. Dat is nu al vier jaar lang zo en het einde van haar lijdensweg is nog niet in zicht. Zingen lukt nog wel, op een manier. Gitarist Hans Dirksen-Smits bezocht haar regelmatig thuis en bracht voor haar als afleiding en inspiratie een dichtbundel mee: Crow. From the Life and Songs of the Crow, van Ted Hughes uit 1970.
Als een soort van therapie zette Nathalie de ideeën en poëzie van Ted Hughes om naar eigen songteksten en met minimale begeleiding van Hans en wat arrangementen leverde dat het album ‘Crow Sessions’ op. Muzikaal is dit tot op het bot gestripte doom of noem het akoestische postmetal: weinig begeleiding en weinig melodie. Van beide misschien maar net genoeg om het songs te kunnen noemen. Donker, maar niet dreigend. Kermend pijnlijk, maar (meestal) zonder wanhoop. Huiveringwekkend intiem. Kwetsbaar en krachtig tegelijk.
Heel centraal staat de stem van Nathalie. Nog meer doorleefd en dooraderd dan op ‘Cannibal Planet’. In toon doet dit mij wat denken aan de solo-opnames van Colin H. van Eeckhout van Amenra, aan Marianne Faithfull of aan de demo’s van PJ Harvey voor haar eerste albums.
Inhoudelijk lijken dit monologen van Nathalie, maar ze reikt hiermee net zo goed de hand naar iedereen buiten haar eigen living. Het zijn uiteraard geen vrolijke lenteliedjes, maar ze kunnen luisteraars loutering bieden.
https://www.youtube.com/watch?v=u7c8Nc9xKi8
Amyl and the Sniffers worden groot. Van een wanordelijk punkbandje uit Australië naar wereldwijd tournees met Foo Fighters, Jane’s Addiction, Weezer en Smashing Pumpkins en tal van festivals. In november verkochten ze de AB in Brussel uit als headliner en deze zomer staan ze op Pinkpop en Rock Werchter. Daarvoor surfen ze op hun nieuwe album ‘Cartoon Darkness’.
Dat album is net als alle vorige albums een grabbelton van inspiraties en genres: pubrock, punk, garage, rap, pop in al zijn vormen, country, … Er zit niet echt een lijn in de tracks, maar die variatie is op zich wel verrijkend. Zangeres Amy Taylor klinkt nu eens als een grofgebekte tiener (op “Me And The Girls”), dan weer als een opruiende political punk-girl (op “Motorbike Song”) en wat later dan als een gepolijste popqueen (op “Big Dreams”). Het zijn niet altijd de mooiste vocalen, maar dat is vooral niet de bedoeling, en ook heel spontaan, from the heart en gelukkig nergens vals. Er komen heel wat relevante onderwerpen langs in de lyrics: artificiële intelligentie, de klimaatcrisis, politieke correctheid, oorlog, big tech, … Voor iedereen wat.
Muzikaal is Amyl and the Sniffers op zijn best als het gaspedaal diep wordt ingedrukt. Ze hebben de energie en de opzwepende ritmes nodig om te overtuigen (“Pigs”, “Doing In Me Head”, …). Het is hun sterkte, maar tegelijk ook hun zwakte. Want zodra het tempo verslapt (“Bailing On Me”), klinkt deze band maar lauw en doorsnee. De interessantste tracks vond ik “Jerkin’”, “It’s Mine” en “Pigs”.
Is de hype rond Amyl and the Sniffers (en ‘Cartoon Darkness’) terecht of houden de fans vooral van Amy omdat ze zo weinig kledij aan heeft op het podium? Muzikaal is dit niet vernieuwend of hoogstaand, maar de popmuziek heeft af en toe eens een schop onder de kont nodig van een band die dingen benoemt zoals ze zijn en die zich geen ene reet aantrekt van wat anderen denken.
Als voice of a generation mag Amy met haar Sniffers voor mijn part de komende jaren als een ongeleid projectiel alle mainstream festivals onveilig maken: we’re all pigs after all!
https://www.youtube.com/watch?v=DxOMGj8P2hY
Till Lindemann staat sinds 2023 hevig ter discussie, maar ondanks dat waren de concerten van zijn band Rammstein vorig jaar in Oostende helemaal uitverkocht. Deze zomer staat hij als solo-artiest op Graspop en hij heeft een nieuwe single uit: “Meine Welt”. Later dit jaar doet de Duitser ook een concerttournee maar daarvoor laat hij ons land links liggen. Parijs en Amsterdam staan wel op zijn agenda.
De lyrics van “Meine Welt” vertellen een aantal verhalen tegelijk of kan je op z’n minst op verschillende manieren interpreteren. Vrij vertaald: ‘Ik toon je mijn wereld, een plek voor verloren zielen. Wanneer iemand van de hemel valt, telt hij de sterren/engelen niet. Bedoelt hij dat zijn wereld er altijd al anders, verdorvener was, als verklaring voor het gedrag waarvan hij beschuldigd wordt? Of bedoelt hij dat zijn wereld door alle beschuldigingen en door het cancelen er nu nog donkerder uitziet? Zoals altijd bij Lindemann en Rammstein is niets eenduidig en dat is jammer.
Muzikaal heeft dit de bombast van Rammstein en van zijn vroegere solo-releases. De muziek komt deze keer van de Duitse producer Nicolas Ludwig. Het is helemaal op het lijf van Lindemann geschreven en wie al langer fan was van Lindemann en Rammstein zal – muzikaal – dit waarschijnlijk ook wel weten te waarderen.
Op het artwork staan behalve de naam van de artiest en de songtitel nog twee woorden in het Cyrillisch en die betekenen zoveel als ‘kill Till’, een verwijzing naar de aanvallen tegen hem in 2023.
https://www.youtube.com/watch?v=AVajNnA58qk
Het was al even geleden dat we nog iets gehoord hadden van postpunkband Face Your Fears. Ze spelen wel regelmatig in Vlaanderen, maar voor een release moeten we al teruggaan tot 2020 toen ze hun demo-single “Higher” uitbrachten en ze voor deze site een interview deden (link onderaan deze review). En dan was er op het einde van vorig jaar plots een nieuwe EP. Op clear vinyl zowaar.
De band is inmiddels uitgebreid met toetseniste Sabien, maar die was er nog niet bij voor de opnames. Voortaan kan zangeres Corina (ook van Black Snow in Summer en Silent Presence) zich op het podium nog meer concentreren op haar zang.
Het oude nummer “Higher” werd voor deze EP opnieuw opgenomen. Opvallend is dat elk nummer begint met de letter ‘h’. Behalve “Higher” krijgen we nog “Hunger” en twee keer “Hide”. “Hide” krijgt op deze EP naast de originele edit een donker-dansbare remix door Chesko van Der Klinke. Een goede zet, denk ik, om Chesko mee te nemen in dit verhaal.
Dus eigenlijk slechts twee helemaal nieuwe tracks op deze EP. Dat lijkt wat magertjes na vier jaar, maar alles sluit wel mooi op elkaar aan. Het heropgenomen “Higher” klinkt hier misschien niet zo heel anders, maar inderdaad beter dan de versie van vier jaar geleden. Op “Hide” en “Hunger” laat Face Your Fears horen dat ze flink gegroeid zijn als band: meer een eigen sound, goede compositie, meer vanuit de eigen sterkte, … “Hunger” heeft een bijzonder leuke intro, een agressieve gitaarpartij die mij wat aan Vive la Fête of zelfs Marilyn Manson doet denken, … en dan is er nog die wissel van Engelstalige naar Franstalige lyrics. Allemaal leuke vondsten.
Een band hoeft niet zo nodig heel productief te zijn. Als dan de spaarzaam uitgebrachte releases telkens een schot in de roos zijn, zijn wij als reviewer daar best tevreden mee.
Link naar het interview van 2020: https://musiczine.net/nl/interviews/item/80499-face-your-fears-w-fest-en-sinner-s-day-staan-bovenaan-onze-bucket-list.html
https://www.youtube.com/watch?v=afvmKEbg1Kw
Na de EP ‘Honger’ uit 2023 is er nu hun eerste full album uit. De plaat telt 14 tracks. De titel ‘Waarom niet?’ is afkomstig van een zinsnede die ze onder elkaar vaak over de tong lieten rollen. En, toegegeven, het is een titel die er staat en goed klinkt.
Het laatste jaar konden we hen al verschillende keren aanschouwen op een podium. Of op één van de zotte dinsdagen van Don Vitalski. Maar nu kan je hen dus ook gewoon thuis beluisteren. Geen paniek voor diegene die de EP gemist zouden hebben want de meeste nummers staan ook op deze plaat. Opener “Voorspel-Kom Dichter” opent met een fijne beat en zware gitaren. De song begint na de eerste alinea’s van Nel pas echt open te breken. Een geslaagde song wat mij betreft. “De Helaasheid Der Dingen” begint met schitterende muziek van J.P. die de ideale sfeer schept waarin de poëzie mooi kan gedijen. De bridge met de beats en naar donkere dance neigende synths zet de toon naar het einde toe in. Sterk! “Huidhonger” kennen we al van de EP. Een heel degelijke song waarbij het gesprokene in enkele songs soms wat minder proper mag klinken. Maar dat is misschien omdat Nel wil dat we echt luisteren naar de teksten. “Traan” is donker en melancholisch. Een rustigere song die er best wezen mag en goed opgebouwd is.
“Waarom Niet?” is net als “Zelfbeeld van den Aldi” een terechte single. Catchy in woord en muziek. In “Tweelingsvlam” probeert de muziek de track voort te stuwen. Maar de vlam slaat bij deze song bij mij niet aan. “Hamartia” heeft heel lekkere synths en beats meegekregen. Ook de spoken words komen hier beter tot uiting en blenden beter in het ritme dan op “Tweelingsvlam”. “Desinteresse” met zijn tempowissels weet mij ook te boeien. “Donderende Anarchie” klinkt onderhuids catchy. “Zebra” vind ik persoonlijk wat spielerei. Het bevat alle elementen die in de andere songs zitten maar dit klinkt toch ietwat één dimensioneel. “Baude ogen” vind ik ook niet meteen hun sterkste track. Nel heeft veel diepere teksten waar mensen zich kunnen in terugvinden dan in deze. Op “Black and Wine” verschijnt er terug een heel mooie soundtrack onder de fraaie tekst van Nel. Begeesterend.
Er wordt afgesloten met “Naspel-Ruimte”. Een mooi gedicht dat op piano werd gezet. De samenhang van de muziek en de stem is iets minder geslaagd alhoewel het verstillend werkt. Wat dan weer goed is om de plaat mee af te sluiten. En dat was misschien wel hun bedoeling.
Veertien tracks is nogal veel. Vooral in deze vluchtige tijden en het is ook intense muziek. Maar we maken nu toch luisterlijstjes op spotify dus dan laat je de mindere achterwege. Toch? Laten we zeggen dat er heel sterke tracks opstaan waar de muziek en de spoken words heel mooi blenden. Enkele zijn op dat vlak iets minder geslaagd maar als je tien heel goede tracks uit een album van veertien songs kan halen dan kunnen we van een fijn en goed album spreken. Het klinkt donker, wat punky en soms industrieel. De teksten passen wonderwel bij die stijl. Niet direct vergelijkingen met een Anne Clark maken omdat ze dat toch deels anders klinken. Ze hebben een eigen smoel, een eigen stijl en dat is altijd beter dan een kloon van een bekende act. Bovendien klinkt alles heel goed geproduced.
Zonder meer een geslaagd debuut.
Industrial/spoken word/electropunk
Waarom Niet?
N.E.L. & J.P
Uit Zeeland, net over de grens met Vlaanderen, komt de wolvenroedel Inherited. Deze jongelui wonnen met sprekend gemak de Nederlandse Metal Battle en speelden zo op Wacken, Roosendaal Open Air, Baroeg Open Air, Kreekrock, Kashfest en nog wel meer grote en kleine festivals. Ze stonden zopas nog in de Elpee in Deinze. En volgend jaar dikken ze dat lijstje nog aan met onder meer Vestrock in Hulst en South of Heaven Fest in Maastricht.
Hun livereputatie hebben ze al, maar kunnen ze het ook waar maken met releases? Wie daar zou aan twijfelen, moet maar eens naar hun nieuwe digitale single “Urban Guerilla” luisteren. Dat is een bom van groove en thrash zoals we dat eerder gehoord hebben bij Pantera en de vroegste versie van Sepultura of Slayer. Zowat alles zit goed op deze single: goeie sound, knappe compositie, bij momenten hardcore-militant en direct meebrulbaar.
“Failed To Resist” en “Shitface” waren al leuke singles, maar met deze “Urban Guerilla” gaat gegarandeerd iedereen voor de bijl. Er wordt gewerkt aan een album en dat is iets om naar uit te kijken.
https://www.youtube.com/watch?v=GgXB8-RLuzg
Bimfest 2024 - Hard op Hart
Bimfest 2024
Datum: 2024-12-20 + 21
De Casino
Sint-Niklaas
Erik Vandamme
Het indoorfestival Bimfest is ondertussen aan zijn 22ste editie toe, en de formule is na al die jaren nog steeds succesvol, aan de sterke opkomst te zien. Suicice Commando op vrijdag en Clock DVA op zaterdag waren absolute trekpleisters, maar Bimfest bood meer van dat voor de EBM liefhebber, die evenzeer houdt van ontdekkingen. Een gezellige clubsfeer maakte de rest. ‘Hard op Hart’ was het motto en zorgde ervoor dat Bimfest een heel mooi evenement was om het festival/concertjaar 2024 in schoonheid af te sluiten.
dag 1 – vrijdag 20 december 2024
We starten de avond iets na 20u met een eerste 'punch' … Super Dragon Punch ! (****) heeft zijn naam inderdaad niet gestolen. Ze drijven het tempo al van in het begin op naar een absoluut hoogtepunt. Het publiek sijpelt gestadig binnen. Het publiek wordt goed opgewarmd door de opzwepende, stampende beats dito vocals. De beweeglijke frontman als de vrouw aan de keys spraken tot de verbeelding en straalden een enorme speelsheid uit. Het publiek is te vinden voor het donkere EBM kantje en hun enthousiaste houding. Super Dragon Punch! slaagde erin het vuur aan te wakkeren op deze eerste festivalavond.
De Franse formatie HORSKH (*****) klinkt grauw, hard, meedogenloos. Een mix van EBM, industriële metal en pure trance muziek spelen ze; een ondoordringbare geluidsmuur, een ware pletwals hoorden we. Wat een grauwe muzikale wereld op songs als “Turbine ON”, “Tension” en “DO IT”. Moshpits en pogo’s waren niet vreemd. Subtiel was er een dosis humor en spelplezier, een klein lichtje schijnt in die donkere tunnel. Het enthousiasme van de muzikanten is een streling voor het oor. Ze sloten af met een verbluffend nummer “XLUNGX” waardoor ze ons totaal verweesd achter lieten ! In eigen land al redelijk populair, nu hier nog …
De Italiaanse formatie Pankow (***1/2) maakt muzikaal de link naar de electro van een Depeche Mode van vroeger . Ze balanceren tussen lichtvoetig- en grauwheid. Pankow intrigeert in de opzwepende beats en op de aantrekkelijke beelden op het scherm. Het sprak tot de verbeelding. Muzikaal bonkte het voortdurend, waardoor de aandacht verslapte. Ook vocaal klonk het iets minder. Toch even meegeven dat deze Pankow in het genre eigenlijk al bezig is van 1979, tja beetje pioniers eigenlijk ….
Over pioniers gesproken … Suicide Commando (*****) is een absolute topper! Dit jaar vieren ze hun 30 jaar van het debuut ‘Critical Stage’, dat binnenkort voor het eerst opnieuw zal worden uitgebracht op vinyl! Speciaal voor Bimfest speelde Suicide Commando een exclusieve old-school set spelen met alleen materiaal van toen! Een unieke avond dus. Uiteraard komen de songs volledig uit dat album aan bod. Suicide Commando voegt er nog een aantal kleppers en hits aan toe. Suicide Commando verstaat de unieke kunst zijn publiek te hypnotiseren en mee te sleuren. Het klinkt ruw, hard , meedogenloos, een wereld van verderf weliswaar door de donkere horror. Een ondoordringbare muur werd opgetrokken. Mooi hoe de band rond grootmeester Johan Van Roy ons na al die jaren nog steeds compleet van de sokken weet te blazen! Klasse!
dag 2 – zaterdag 21 december 2024
Met negen bands - DJ act Borg incluis - beloofde het een lange tweede festivaldag te worden. We verveelden ons echter door de diversiteit geen seconde. Dark Minimal Project (****) is het duo Guillaume Van De Rosieren (vocals, keyboards & programmering) en Ange Vesper (vocals, keyboards, pads) uit het Franse Lille. Ze brengen een mix van aanstekelijke synthpop, darkwave en postpunk. De set start met Guillaume die alleen op het podium alvast opzwepende beats afvuurt op “Worksite” , waarna Ange aanvult op “Black Light” , een song titel die de lading dekt van hun set. Dark Minimal Project balanceert in de instrumentatie als in de vocals tussen pure duisternis en stralend licht. Ook in de uitstraling is dit het geval. De uiteenlopende beelden op het scherm zijn een meerwaarde. Een nummer als “Dancing Souls” is meer minimalistische synth-wave, terwijl “Infected By Love” meer beats heeft. Dark Minimal Prjoect bracht lichtvoetige synthpop als EBM. Een duo om in het oog te houden.
Synths en vocals vormden de rode draad doorheen de eerste bands op het podium. Oszylaytor (****) maakt gebruik van visuals op hun pompende beats en met een maskerade op het podium om een donkere, grauwe sfeer te creëren. Alsof de poorten van de hel openden. De frontman is overal te zien. Oszylaytor zorgt voor een totaalervaring en -spektakel, die de fantasie prikkelt. Indrukwekkend wat we hier te horen én te zien kregen …
Plastikstrom (*****) is een Duits electro-industrial duo, bekend om hun keiharde fusie van EBM (Electronic Body Music), industrial en dark-wave. De band werd begin jaren 2000 opgericht door Plast en ST-Rom, en heeft een puike reputatie opgebouwd van energieke, dansbare beats en politiek geladen teksten, lezen we in de bio.
De Duitse formatie wist ons evenzeer te boeien. Het klonk dansbaar en wist ons ook een spiegel voor te houden. De energieke uitspattingen, het voortdurende gebonk van opzwepende beats zorgt voor nogal wat beweging vooraan. Een EBM feestje zoals we het graag hebben … met een hoek af …
De Belgische formatie NTRSN (****) biedt een iets meer intense, minimalistische aanpak. Niet dat het er rustig en onbedwongen aan toe gaat. De beukende beats en de uitgelaten klinkende synths contrasteren met wat meer rustbiedende vocals. NTRSN experimenteert met klankentapijtjes. De meerstemmige vocals zijn hier een meerwaarde.
NTRSN verbindt diverse stijlen, vervormt ze en gaat buiten de comfortzone. Een interessante ontdekking dus!
Blac Kolor (****) is het duistere elektronische muziekproject van de Duitse artiest Hendrik Grothe, bekend om zijn intense, sfeervolle soundscapes van industrial, techno en EBM (Electronic Body Music. Intrigerende, beukende beats, een vleugje ambient en de beelden werken inderdaad op ons gemoed. Het sprak tot de verbeelding, wat ons deed wegdrijven naar een andere wereld. 'Meegaan in zijn verhaal' is de voorwaarde om het echt te begrijpen. Maar niet iedereen kon zich hierin vinden.
De Belgische synthpop/minimal wave formatie Linear Movement (*****) is al sinds de jaren '80 bezig. Hun baanbrekend album, ‘On the Screen’, uitgebracht in 1983, werd binnen de scene enorm geprezen. Het leverde Linear Movement een ware cultstatus op. Een nieuwe generatie lijkt hen te omarmen, én op Bimfest konden ze op heel wat bijval rekenen. Dat voelde de band ook aan, wulps en speels gingen ze tekeer. De gevarieerde, kleurrijke aanpak boeide en was een welgekomen, interessant ‘donker’ lichtpunt. Linear Movement sprak ons aan, met die vette knipoog naar de jaren '80.
Emmon (****) was het volgende. De band staat bekend om de mix van electro-pop, synthpop en dark wave. De pompende beats zorgden voor uppercuts, en Emma danste molenwiekend met haar armen, de benen uit het lijf. Emma heeft een brede, uiteenlopende stem, de hoogtes en laagtes vormden geen probleem. Wat een energie door haar sprankelende dans en zang. De mengelmoes van die pakkende, opzwepende melodieën wist het publiek in te palmen. Songs als “Skin”, “Reconstruction”, “The Game”, “Machines” overtuigden zondermeer en maakte dit één van de hoogtepunten van Bimfest.
Clock DVA (****1/2) zorgde op z’n beurt voor een filmisch slot. De combinatie van de mooie veelzeggende beelden en hun beklijvende sound die je doet wegzweven, bracht een gemoedsrust. Heupwiegend gingen we mee in het intens minimalistische muzikale verhaal van Clock DVA. De statische houding van het drietal stoorde hier niet in. Voortdurend werden we geprikkeld. Een aanpak op z’n Kraftwerks … Een sterkhouder!
Wie nog zin had om door te feesten, kon zich nog laven aan DJ Borg, die zorgde voor een wervelend feestje tot in de vroege uurtjes …
Voor ons zat het festival er bij deze op. Een mooi slot van opnieuw een sterke tweedaagse. ‘Hard op Hart' was de rode draad van het event, en het afsluitende Clock DVA onderstreepte het nogmaals …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7201-bimfest-2024.html?ltemid=0
Organisatie: BodyBeats (ism De Casino, Sint-Niklaas)
The Freaky Buds - Blues met een gezonde dosis rock-'n-roll
Wat was het lang geleden dat ik nog eens in deze bijna 60 jaar oude club was geweest. Begin jaren negentig zag ik er de (in mijn ogen) legendarische Evan Johns (toen al op de terugweg, maar toch) en de eveneens merkwaardige The Leroi Brothers. Later moet ik er nog een paar keer geweest zijn maar dat is me blijkbaar minder bijgebleven.
Nadat de blues revival uit de jaren '80 een stille dood was gestorven kon het aanbod uit de blues me steeds minder boeien waardoor de nood om nog eens naar Ruiselede af te zakken minder hoog werd. Wat niet wegneemt dat de Banana Peel na al die jaren nog altijd een bruisende club is die op een maandagavond (nog steeds!) voor toch niet de grootste naam uit de blues scene zo goed als uitverkocht was.
Daarvoor zorgden dus The Freaky Buds, een Frans viertal uit Nantes dat ons volgens de inrichters ging trakteren op een set hill country blues. Hill country blues is een regionale (North Mississippi) stijl van country blues met een sterke nadruk op het ritme, met aanhoudend stevige gitaarriffs en een hypnotiserende groove. Voornaamste exponenten zijn "Mississippi" Fred McDowell, R.L. Burnside en Junior Kimbrough. Dat die vlag niet helemaal de lading dekte werd al tijdens het eerste nummer duidelijk.
The Freaky Buds wisten me meteen te overrompelen met een cover van het schitterende "Goin' to the church" van de onevenaarbare The Red Devils. Niet zo nijdig als het origineel (kan ook moeilijk) maar toch op hun manier bijzonder smaakvol gebracht. Maar hill country blues was dit uiteraard niet. Misschien wel rockin' blues zoals The Freaky Buds zelf hun muziek omschrijven. Ik hou het bij een gezonde mix van blues en rock-'n-roll. Later kregen we dan toch die beloofde hill country blues met twee nummers van R.L. Burnside: "Skinny woman" en "Goin' down south".
Naast die covers hoorden we ook veel eigen werk die dan geplukt werd uit hun debuutplaat ‘Hard days, fuzzy nights’ uit 2021, waarop trouwens geen cover te bespeuren valt, en uit een begin volgend jaar te verschijnen nieuwe plaat.
Naast de overduidelijke invloeden van The Red Devils bleek ook GA-20 een grote bron van inspiratie geweest te zijn. Van hen hoorden we evenwel geen covers maar de manier waarop The Freaky Buds Hound Dog Taylor ("She's gone" en "Let's get funky") aanpakten droeg toch het keurmerk van GA-20, die beide nummers trouwens ook op het repertoire heeft staan.
Ondanks die frappante connecties bleken The Freaky Buds wel degelijk een eigen smoel te hebben. Max Genouel, met net als drummer Hugo Deviers een verleden bij het Franse Lowland Brothers, ontpopte zich als een veelzijdig gitarist die zich niet te vaak bezondigde aan lange solo's. En als dat dan toch gebeurde stopte hij er voldoende onconventionele noten in om het spannend te houden. Een rauwe bluesrasp had hij zeker niet maar zijn lijzige, ietwat aparte stem kon ons de ganse avond moeiteloos meeslepen. Naast hem excelleerde Thomas Troussier op mondharmonica, een meester in de stille noten en tevens de man die al vapend voor rookeffecten zorgde. En dan was er nog het geheim wapen van de band: Lonj (ook gekend als Nicolas Coulognes) op tweede gitaar die, met een minzame glimlach op het gelaat gebeiteld, voor een broeierige, swampy sound zorgde. Een man uit Bordeaux die talloze keren naar Mississippi trok en er daar in slaagde om met artiesten als B.B. King, T-Model Ford en James Carr samen te spelen. Hij stelde zich nogal bescheiden op, maar toch was hij de drijvende kracht achter de soepel draaiende motor. Een motor die zonder moeite tweemaal een uur gesmeerd bleef lopen.
De Banana Peel stelt duidelijk hoge eisen aan haar gasten. Maar The Freaky Buds hadden genoeg bagage bij om de klus te klaren. Hoogtepunten in het tweede deel van de set waren opnieuw twee nummers die werden aangekondigd als zijnde van The Red Devils: "Devil woman" en "So low down". Wat niet helemaal klopt want "So low down" is eigenlijk van 13, de groep van Lester Butler na The Red Devils.
The Freaky Buds slaagden erin dankzij een rock-'n-roll gerichte aanpak, net als wijlen Lester Butler, dertig jaar geleden, en onlangs nog GA-20, een frisse wind door de blues te jagen.
Organisatie: Banana Peel , Ruiselede
Cult of Scarecrow - We zien wel wat er verder op ons afkomt. En ondertussen blijven we ons amuseren, we hebben er veel voldoening aan
Cult of Scarecrow, bestaande uit doorwinterde muzikanten, bracht in 2018 een eerste overtuigende EP uit, en stond er in 2021 terug met een nieuwe plaat ‘TalesoftheSacorsanct Man’ die heel goed werd ontvangen.
Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met gitaristen Jan Van Poorten en Ivan DeStrooper https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/83035-cult-of-scarecrow-de-belangrijkste-doelstelling-is-om-na-meer-dan-dertig-jaar-in-de-muziekwereld-eindelijk-erkenning-te-krijgen.html
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten, en werkten noest aan nieuw werk. Nu is er ‘In Nomine Filiorum’ waar je een band hoort die enorm is gegroeid, durft buiten zijn comfortzone te treden en blijkt er ook de vruchten van te plukken. Want in 2025 staan ze o.a. Op Alcatraz Metal Fest.
Wij waren aanwezig op het door hen mede georganiseerder evenement ‘An Unholly Alicane’ in DVG, Kortrijk en hadden een fijne babbel met Jan Van Poorten en drummer Nico Regelbrugge
Mijn laatste interview met jullie was in 2021. Op de vraag ‘wat is jullie doelstelling’ zeiden jullie ‘’erkenning krijgen na dertig jaar in de muziekwereld , zou al heel leuk zijn en is een doel op zich. Voor ons het groot, belangrijk punt’’. Is die erkenning er gekomen, in welke mate wel/niet?
Jan: Deels wel, we hebben een paar mooie concerten kunnen boeken in het voorprogramma van Candlemass in Antwerpen en de Zweedse doom band Sorcerer, een van ons favorieten tot Vicious Rumours. We hebben ook enkele mooie festivals mogen doen, zoals Pluto Fest, en als kers op de taart staan we volgend jaar op Alcatraz Metal Fest. Dat is toch zeker een teken van erkenning. Ondertussen is onze derde album op de markt gekomen die krijg heel mooie reviews.
Nico: Ik sluit me daarbij aan, maar het kan natuurlijk altijd beter.
Ja, ‘het kan natuurlijk altijd beter’ … Is het feit dat jullie Belg zijn geen rem op een verdere groei, dat was in de jaren ’80 al zo, is dat nog steeds zo of is er een kentering?
Jan: we hebben, in die 40 jaar dat we bezig zijn, al veel meegemaakt, ze hebben ons ook al veel beloofd. Dus we hebben wel geleerd om met beide voeten op de grond te staan wat dat betreft. Langzaam opbouwen is de boodschap. Wat die jaren ’80 betreft? Was er vooral een probleem eind jaren ’80 tot begin jaren ’90. Door de crossover die opkwam vielen we uit de boot in eigen land, we traden toen wel opmerkelijk meer op in Nederland. Dat werd ook gesubsidieerd. Nu is het probleem een overaanbod, dat is ook goed je kunt elke week wel iets doen, maar je kunt niet overal tegelijk zijn. Dat speelt soms in het nadeel van bands die dan voor minder volk spelen, doordat er een paar km verder ook iets te doen is…
Komt dat niet een beetje door die corona tijden?
Nico: we zijn ondertussen al enkele jaren verder. Je moet er daadwerkelijk meer voor doen om dat zelfde publiek als voorheen op de been te krijgen, zo kun je de ene keer voor vijfhonderd man optreden, de andere keer voor amper vijf. Dat komt door dat overaanbod, maar heeft al lang niets meer met corona tijden te maken.
Nu is er een nieuwe plaat uit, ‘In Nomine Filiorum’, een plaat met (naar mijn mening) meer melodie, zelfs lichtjes buiten de comfortzone van ‘’heavy metal’ en een sublieme inbreng van keys die me kunnen bekoren. Klopt dit? En zijn jullie bewust zo tewerk gegaan?
Nico: Niet bewust, het is eigenlijk gewoon gegroeid in de studio. Ieder van ons levert een idee af en daar doen we iets mee samen.
Jan: dat is gewoon productie. We hebben een hele periode niets anders gedaan dan aan die nummers werken, niets van optredens en zo. Als je zo intens met elkaar samenwerkt ontstaan vanzelf ideeën die je samen uitwerkt, rekening houdende met elkanders mening.. Als je een keyboard hebt , krijg je daarbovenop een heel andere sound, daar houden we ook rekening mee. We hebben allerlei muziekstijlen gespeeld, en die komen binnen die ideeën dan ook samen tot een product. Zo gaat dat, maar dat is een heel natuurlijk proces eigenlijk , het is dus zeker niet bewust.
Je voelt vooral dat jullie nog meer een sterk geoliede machine zijn, iedereen kijkt dezelfde kant uit. Vinden jullie elkaar nog meer?
Nico: door zoveel jaren samen te spelen, leer je elkander steeds beter kennen. Daardoor groeit er een band die daar rechtstreeks voor zorgt dat je na een tijdje die sterk geoliede machine wordt. Ik zelf zit nu zes jaar bij de band, waar je de medemuzikanten dag in dag uit ontmoet? Dat schept sowieso een band. Dus ja.. dat groeit dus nog steeds.
Jan: het is ook altijd leuk om iemand die de muziek niet kent zijn gedacht te laten geven over de productie, dat hebben we ook gedaan, met ACE ZEC onze producer, en daar wel rekening mee gehouden ook. En wat Nico zegt.. als je zoveel jaren samen speelt. We zijn wel diep onder de indruk van de positieve recensies die we krijgen, en hoe mensen daadwerkelijk de dingen opsommen die jij hier vernoemt. Dat bewijst dat we goed bezig zijn.
Nico: We twijfelend een beetje, omdat we een andere kant uitgingen dan bij de eerste platen, maar het wordt overal goed ontvangen dus dat is heel positief.
Er zijn dus wel wat (positieve) verschillen tussen de drie releases; wat is volgens jullie het grootste verschil tussen de drie?
Jan: Er is veel afhankelijk van de personen die deel uitmaken van de band, zo was de invloed van de drummer op de EP zeer duidelijk hoorbaar waardoor onze nummers langer en meer herhalend waren. Voor de tweede CD hadden we Nico binnen gehaald en dan hoor je ook dat er een verschuiving is. Dit is de richting die we blijven volgen hebben met een waardige opvolger waar de invloed van de keys een meer prominente rol gekregen hebben wat de muziek dan ook meer opentrekt en toegankelijker maakt voor een nog groter publiek. Gezien de positieve reacties was dat, achteraf gezien, geen slechte beslissing.
Ik heb jullie ondertussen ook live gezien op Plutofest met de nieuwe nummers. Wat me opvalt is dat die nummers zowel live als op plaat zuiver klinken, weinig bands slagen erin de muziek op plaat even sterk te laten klinken live, jullie wel. Een bewuste manier?
Jan: dat is leuk om horen, want bij andere stijlen als Thrash metal of zo, lukt dat sowieso om een live sfeer op plaat weer te geven. Maar bij wat wij doen weten we dat zelf niet, we moeten een bepaalde sfeer creëren op het podium, het feit dat mensen dat wel opmerken is natuurlijk heel leuk want het is altijd een beetje onze bedoeling dat te doen.
Nico: het doet ons plezier , want dan weten we dat we inderdaad goed bezig zijn. Niet dat we daar bewust rekening mee houden of zo, we laten het op ons afkomen. Maar het doet veel plezier om te weten dat onze inspanningen wel degelijk lonen. Het is ook moeilijk om op onze muziek een label te kleven, dus we moeten afgaan op het buikgevoel dat leeft bij de aanhoorder. We proberen om te vernieuwen om onszelf te zijn en te blijven, ook live. En opvallen als “anders” is daar een goed voorbeeld van. We moeten proberen om boven het maaiveld te blijven kijken. En als je dan positieve feedback krijgt, ook vanuit onverwachte hoeken, is dat bijzonder leuk.
Kun je zeggen dat 2024 een succesjaar was? En komt in 2025 de grote doorbraak met wereld dominantie?
Jan: Hahaha… werelddominantie zal er waarschijnlijk niet meer inzitten en daar kunnen we gerust mee leven. Ja 2024 kunnen we als zeer positief afsluiten. De eerste helft hebben we geïnvesteerd in het opnemen en uitbrengen van onze nieuwe plaat en het tweede deel hebben we dan toch mooie optredens gedaan waar we zeer tevreden over zijn. Wat 2025 brengt zullen we zien maar we hebben toch enkele plaatsen waar we graag zouden spelen waar we tot nu toe nog niet gekomen zijn. Daar zijn we mee bezig om dat rond te krijgen. Want optreden is en blijft nog steeds de beste manier om naambekendheid te verwerven. En in de kalme periodes gaan we onze nieuwe ideeën samen brengen en beginnen werken aan wat nieuw materiaal.
Het is volhouden om als Belg door te breken?
Nico: Na dertig jaar doe je het niet per se meer als hobby, maar is het een passie geworden. Jan: ik pik even in, we zijn in 2016 eindelijk terug begonnen samen. Het heeft jaren geduurd eer we eens terug, na 20 jaar stilte, samen konden repeteren. Die klik was er nadat we de eerste keer op een zaterdagnamiddag samen zaten zoals voorheen; wat voor ons toen, en nu nog steeds het belangrijkste is. We doen dit om ons te amuseren. We zijn zeven jaar verder, hebben drie cd’s uit en we amuseren ons nog steeds. Daar draait het om. We hadden nooit gedacht dat we dit zouden kunnen verwezenlijken, en dat we na zeven jaar staan waar we nu staan. En de hoofdzaak is dat we dit nog steeds puur voor ons plezier doen. Daarom houden we dit vol.
Nico: we genieten van een momentum dat op ons afkomt. We mogen op Alcatraz spelen, hebben al een mooi parcours afgelegd. Zoals Jan zegt, na zeven jaar staan we verder dan we ooit hadden gedacht. Door elke stap die we gezet hebben , hebben we onze impact op de scene ook vergroot.
En het buitenland? Is Nederland een optie?
Nico: Ik denk dat we meer kans zullen hebben om in Duitsland te spelen dan in Nederland, op basis van de reacties die we krijgen. Maar alles is moeilijk of mogelijk. We bekijken het, zoals aangeven, gewoon stap voor stap.
Wat zijn de verdere plannen?
We gaan beginnen aan nieuwe nummers, Maar we blijven vooral gewoon bezig ondertussen. We hebben nu veel optredens gedaan, en nog weinig tijd gehad om aan die nieuwe nummers te werken. Waar het naartoe zal gaan is eveneens een vraagteken. Maar dat zijn de verdere plannen, plus nog wat meer optredens kunnen versieren uiteraard; als er een periode is met minder optredens, kunnen we die periode gebruiken om daar wel aan verder te werken; het is een beetje een combinatie tussen die twee dus. Optreden en werken aan nieuwe nummers. En daardoor blijven langzaam groeien, stil zitten is niet aan ons besteedt.
Jullie spelen inderdaad op Alcatraz volgend jaar, een mijlpaal. Zijn de zenuwen dan niet wat meer gespannen?
Jan: er is altijd iets als een positieve vibe. Positieve zenuwen zijn er altijd , ook als we voor vijf man spelen. Na de eerste noot zijn die zenuwen helemaal weg.
Zouden jullie misschien iets meer willen doen met visuele effecten bijvoorbeeld?
Wij hebben dat gedaan bij onze cd voorstelling in oktober, dat is zeer goed meegevallen in een volle theater zaal, als we die kans konden krijgen om culturele centra af te dweilen, voor volle zalen? Dan zouden we dat graag doen; maar dan moeten we zeker zijn dat we voor een goed gevulde zaal spelen, anders heeft het weinig zin dat allemaal mee te sleuren, als je maar voor twaalf man speelt… op Alcatraz zal het wel iets speciaal worden, zeker en vast.
Zijn de doestellingen nog steeds hetzelfde als in 2021 of worden die bijgesteld?
Met kleine stapjes groeien , en blijven groeien . Het is al paar keer aangehaald. Lijkt ons het belangrijkste doel dat we voor ogen hebben. Als we achterom kijken, en dat herhalen we , zijn we blij met het parcours dat we hebben afgelegd. We zien wel wat er verder op ons afkomt ondertussen. En ondertussen blijven we ons amuseren daar hebben we veel voldoening aan.
En wanneer stopt het, wanneer trek je er persoonlijk de stekker dan wel uit?
Op het moment dat we onszelf op het podium belachelijk maken, dan is het genoeg geweest.
Pics homepag @Christophe Meesschaert
Bedankt voor het fijne gesprek
Wanheda - We hebben niet iets van ‘het moet nu gebeuren of … We hebben met deze plaat gewoon iets van ‘we zien wel waar het eindigt’. We gaan er gewoon voor en genieten van wat op ons afkomt
Het is haast onmogelijk om binnen het aanbod van post-rock gerelateerde bands nog echt ‘iets’ te zien , en toch slagen sommige bands er wel in door de verrassende aanpak. Eentje daarvan is de formatie WANHEDA die in 2022 met ‘Desert of Real’ er extra pit en intimiteit aan toevoegt.
Naar aanleiding van die release hadden we een tof gesprek met de voltallige band. https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/85039-wanheda-we-zijn-vooral-sterker-uitgekomen-door-het-uitbrengen-van-die-nieuwe-plaat-los-van-die-tijden-waarin-we-nu-leven-dus.html
Ondertussen zijn we twee jaar verder en brengt de band een nieuwe EP op de markt ‘Dusty Trails’. We gingen op zoek naar ‘het verhaal’ achter de plaat, vroegen ons af hoe het de band is vergaan en polsten naar de toekomstplannen.
Mijn laatste interview met jullie was in 2022, naar aanleiding van ‘Desert of Real’. Hoe is het de band ondertussen verlopen? In het vorig interview hadden jullie het over concerten in het Oosten van Europa?
Het Oosten van Europa was toen inderdaad het plan, maar is uiteindelijk beperkt gebleven tot twee shows in Duitsland. Samen met de Poolse post-metal sensatie Distant Dream hebben we in totaal zes shows gespeeld. Waarvan vier in België uiteindelijk, en dus wel twee in Duitsland. We hebben ondertussen redelijk wat shows gespeeld, niet overdreven veel, maar voldoende om het album wat in evenwicht te houden.
Heeft die plaat ‘Desert of Real’ deuren geopend, of hadden jullie het graag anders gezien?
Heel specifiek heeft het niet per se grote deuren geopend. Maar we hebben via vi.be wel een wedstrijd van Amplo en vi.be gewonnen, ‘Zware Gitaren Pitch 2022’. We moesten onszelf toen voorstellen in de 4AD in Diksmuide, met ook Koala Disco en Yko. De winnaar mocht het voorprogramma verzorgen van een band die in de 4AD zou spelen. We hebben dit uiteindelijk gewonnen en zijn gematcht met Jambinai. De show vond uiteindelijk plaats in juni 2023. Dat mogen openen voor Jambinai was wel een hele ervaring voor ons. Daarnaast hebben ook nog enkele andere mooie concerten gespeeld. En kregen ook positieve reviews en reacties op de plaat. Ook voor onze live shows. In dat opzicht zijn we zeker gegroeid en geëvolueerd als band. Maar mega grote deuren heeft het nog niet geopend. Als niche band is het ook niet evident om echt door te breken.
Je zegt een niche band. Maar wat jullie doen is van wereldklasse. Speelt het ‘Belg zijn’ in jullie nadeel denk je?
Als we kijken naar Belgische bands, naast ons en ook binnen andere genres, blijkt dat voor velen toch beperkt tot België. Kijk maar naar een band als Ronker die zeer goed bezig is of Pothamus, L’itch… Hoewel die wel naar de Nederlandse buren kijken, blijft het toch aanmodderen. Psychonaut is ook zo een voorbeeld, hoewel die dan wel een beetje meer voet in het buitenland kunnen zetten. Wat ons betreft? Postrock is en blijft een genre dat in een niche sfeer blijft hangen. We moeten gewoon blijven proberen, blijven spelen, blijven albums releasen. Blijven ontwikkelen is ook belangrijk. Het gaat binnen ons genre wat trager. Maar we mogen niet opgeven. We zien toch dat het lukt voor bands binnen ons genre om in een AB of Trix te spelen. Het kan wel, er is voldoende hart voor post rock en post metal in ons land. Zolang we er zelf nog plezier uithalen, blijven we gaan. Dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste.
Belgische muziek wordt ook niet echt gepromoot of met mondjesmaat tijdens ‘de Week van de Belgische muziek’. Speelt ook dat in jullie nadeel?
Het klopt dat Belgische en bijvoorbeeld Franse of Nederlandse bands in ons genre het niet altijd makkelijk hebben, maar wij denken niet dat dat zozeer te maken met het feit dat we in België wonen. Als je kijkt naar het succes van bijvoorbeeld Engelse of Australische bands, dan zie je dat die vaak meer mogelijkheden hebben om te spelen en zich te laten zien, simpelweg omdat hun markten groter zijn. België is gewoon minder bevolkt. Dat betekent niet dat we geen kansen krijgen, maar dat het tijd en doorzettingsvermogen vraagt om een groot publiek te bereiken. Het is een kwestie van langzaam opbouwen, geduld hebben en volharden.
Dit interview is naar aanleiding van de EP die net uit is, ik heb die een paar keer beluisterd en ben onder de indruk van het epische kader. Wat waren de eerste reacties eerste reacties? Bij de vorige plaat schuilde er ook een verhaal achter, hier ook van deze ‘Dusty Trails’ ?
Dat is altijd wel een beetje zo geweest, dat er een soort verhaal achter schuilt. De vorige platen waren wel nog meer echt ‘concept platen’. Bij ons, als instrumentale band, komt de muziek altijd eerst. We blijven het wel belangrijk vinden om te evolueren in onze sound, zonder onze identiteit echter uit het oog te verliezen. Onze andere gitarist Jan Verduyckt zou er nog meer kunnen over vertellen. We hebben deze keer in ieder geval geen uitgebreid essay geschreven over het concept. De titels zijn hints naar bepaalde Western films. Het verhaal gaat over een eenzame, verwarde "cowboy" die grote dromen heeft. Zoals vliegen als een gier over de verlaten vlaktes en uiteindelijk zelfs de ruimte verkennen en de zon bereiken. Het is een beetje zoals het verhaal van Don Quichot, maar in plaats van een ridder is het deze keer een cowboy. De moraal van dit verhaal is dat dromen iets heel goeds zijn, maar dat je niet te veel of onbereikbare doelen moet stellen. Dat maakt je alleen maar gek of verlamd, waardoor je uiteindelijk geen vooruitgang boekt in het leven. Er zit dus wel een soort verhaallijn in, maar het is deze keer minder groots dan bij de vorige plaat, maar die ging over wat meer bewogen onderwerpen dan deze.
Men spreekt van spaghettiwesterns, ‘Beneath the Vulture’s Gaze’. Het is ook een erg gevarieerde plaat geworden, bij elke song komt er een ander ‘gevoel’ naar boven.. meer nog … Er zit eigenlijk geen lijn in, dat vind ik zelfs positief, soms worden we op het verkeerde been gezet … Een bewuste manier van aanpak om de aandacht scherp te houden of hoe moet ik dat zien?
Bij ‘Desert of Real’ hebben we meer gekeken naar het epische. Deze keer gaat het meer over de band zelf, en de instrumenten die we zelf bespelen in de schijnwerper plaatsen. Het is allemaal zodanig gecreëerd dat we dit perfect kunnen naspelen op het podium, het gaat er losser aan toe op deze plaat. Misschien ligt het daaraan dat je de indruk krijgt ‘op het verkeerde been te worden gezet’. De vorige plaat is ook geschreven tijdens corona, de beleving was toen ook anders. Dat speelt ook wel mee in de sound op deze nieuwe EP eigenlijk. Ik denk dat JV bij het schrijven van songs meer tot de essentie van de dag is kunnen komen, op deze nieuwe plaat en dat merk je wel. We willen ook steeds de dingen die vroeger minder waren wegwerken, en beter doen. Het is gewoon een groeiproces. Die elementen hebben dus allemaal een invloed op het creëren van deze plaat. In die zin zijn we allemaal heel tevreden met het eindresultaat.
Ik voel dat er ook nog groeimogelijkheden zijn zelfs, dat de inspiratie nog niet op is … Is dat zo? Spelen jullie nog met nieuwe ideeën naar de toekomst toe?
Zeker en vast. JV is opnieuw aan het schrijven van songs begonnen. We gaan proberen volgende jaren er een vervolg aan te breien. Er zit zeker nog voldoende speling op, naar andere wendingen binnen de sound van WANHEDA. Ook belangrijk, elke release , dat zijn er ondertussen drie, is anders en toch hoor je telkens WANHEDA erin terug. Dat is voor ons wel belangrijk. Dat geeft ons de mogelijkheid om bij de volgende plaat toch weer iets anders te doen, maar in het oog houdende dat onze identiteit bewaard blijft. Als dat niet zo moest zijn en we er stoner of met vocals van maken is dat niet meer WANHEDA, dan moeten we dat project een andere naam geven vind ik.
Het is op zich ook een filmische, visuele plaat. Is er nooit een ambitie geweest om er iets mee te doen in film of TV series of zo?
Dat is een vraag die JV beter zou beantwoorden. Iedereen heeft daar een beetje zijn eigen mening over. We denken wel dat het een van JV zijn dromen is om de muziek wat meer binnen te krijgen in dat wereldje van documentaires enzo. Om beeld erbij te krijgen, die erbij past. Twee songs van ‘Desert of Real’ zijn wel degelijk gebruikt voor een serie op Ketnet, namelijk Skate. Dat is echt heel fijn, het schept zeker en vast perspectieven. We hopen dat dat in de toekomst nog vaker mag gebeuren.
Ondertussen hebben jullie in wat leuke venues gestaan zoals Bonnefooi in Brussel en CC De Kruisboog in Tienen. Kortom, hoe is de tour verlopen en hoe waren de reacties?
We hebben sinds september zes try-out shows gespeeld in voorbereiding van onze releaseshow. Deze vindt komende week (30 november) plaats in JH SOJO in Leuven. https://releaseshowwanheda.eventgoose.com/
We hebben positieve reacties ontvangen op onze try-out shows en kijken enorm uit naar de eigenlijke releaseshow. We hopen wat bekende en nieuwe gezichten te zien!
Het is ook moeilijker geworden (sinds corona) om als alternatieve band voet aan de grond te krijgen. Het is heel divers , sommige als een Linkin Park op Werchter op een uur uitverkocht) maar een heel interessant bandje, soms minder gekend van naam en tickets, krijgt een zaal niet vol of zelf geen publiek voor zich … Hoe ervaren jullie dit?
Ja, maar dat is niet alleen bij ons het geval. Je hoort dat van andere veneus en bands waarmee we bevriend zijn dat het moeilijker geworden is, maar of dat puur en alleen corona gerelateerd is? Dat is een andere zaak. Er is wel iets aan de hand. Er is een overaanbod, de zalen zitten – en dat is nog steeds deels door de nasleep van corona – al twee jaar vol geboekt. En dezelfde organisatoren spelen duidelijk op veilig en willen alleen maar populaire bands waarmee ze hun zaal gegarandeerd vol kunnen krijgen. Tenzij je zelf een zaal afhuurt, en de kosten dan ook voor eigen rekening neemt. In België valt dit eigenlijk op zich nog mee. Wij mogen zelf ook niet echt klagen. Er zijn nog genoeg jeugdhuizen en zo, met vrijwilligers die dit toch nog willen verwezenlijken. Daar moeten we echt dankbaar voor zijn. In bijvoorbeeld Oost-Europese landen is dat helemaal anders. Het is in ons land moeilijk, maar valt nog al bij al mee.
Over ambities hadden we het in ons vorige gesprek al, Dunk!festival en AB waren opties die naar boven kwamen, zit die kans er nog in? Of herzien jullie deze ambities?
Tot op de dag van vandaag is optredens boeken in een clubcircuit als AB of TRIX nog steeds een realistische ambitie. Grote podia is niet zo realistisch voor ons, of je moet de kans krijgen om met een grotere band als voorprogramma te kunnen staan. Maar we blijven met beide voeten op de grond, en zo in een club circuit terecht komen lijkt dus nog steeds de meest realistische ambitie, laten we het daarbij houden.
Via een label als Dunk!records zou dat toch moeten kunnen lukken?
Volgend jaar bestaat Dunk!festival twintig jaar en ze doen al meer shows apart dan wat ze normaal gezien doen. Als daar iets moest beginnen bewegen, graag. Dunk!festival is en blijft nog altijd, ook al hebben we daar al eens gespeeld, het festival waar we eigenlijk elk jaar zouden willen optreden. Het is een festival dat op ons lijf geschreven is.
Wordt 2025 het jaar van de grote doorbraak? Maw, wat zijn jullie verwachtingen en wat hoop je te bereiken volgend jaar, na het uitbrengen van jullie nieuwste plaat?
Eind februari, begin maart gaan we terug op tournee. We gaan zeker in Oost-Vlaanderen geraken (haha) in Gent bijvoorbeeld. Begin December gaan we daar iets meer kunnen over communiceren, we gaan dus sowieso wat shows spelen. Voor de rest is het koffiedik kijken. Misschien vallen we in herhaling, maar Dunk!festival mag ons altijd vragen… we hopen vooral dus nog wat fijne concerten te kunnen boeken naar aanleiding van die nieuwe plaat. Wat hopen betreft, willen we de lat niet te hoog leggen want je wordt anders wellicht een beetje ontgoocheld. We hebben het al aangegeven, maar we moeten alleen realistisch zijn en blijven. We blijven ons amuseren, en het is altijd fijn om feedback te krijgen vanuit jouw hoek, of fans of zo.. je hoopt wel dat je een realistische droom kunt waarmaken. Maar we hebben niet iets van ‘het moet nu gebeuren of… We hebben met deze plaat gewoon iets van ‘we zien wel waar het eindigt’ … We gaan er gewoon voor en genieten van wat op ons afkomt.
Dat lijkt me een fijne ingesteldheid om dit gesprek af te sluiten. We zien elkaar wel terug in 2025, alvast een prettig eindejaar …
BleedSkin – Eerlijk gezegd, er is niet echt zoiets als 'een wandeling tussen duisternis en licht'. We wilden gewoon iets bruut maken, wat we ook hebben gedaan
BleedSkin is een Death Metal band uit België opgericht in september 2016 door Céline Mazay en Rémy Adam. De belangrijkste inspiratiebronnen zijn metalbands als Cannibal Corpse, Abnormality, Dying Fetus, Benighted, ... BleedSkin heeft al de kans gehad om te spelen op Durbuy Rock Festival 2022 (Septicflesh, Dark Tranquility, Ensiferum, Asphyx,...) en om optredens te openen voor Crypta (Br), Sinister (Nl), Blood Red Throne (No), Sisters of suffocation (Nl), Debauchery (De), Carrion (Be), Brutal Sphincter (Be), en vele anderen.
De eerste demo van de band werd uitgebracht in april 2018: ‘The Rotten One’. De band heeft enkele personeelswissels doorstaan. De solide formatie bereidt zich voor op de promotie van het album ‘Blood Reign’, dat op 2 oktober 2020 werd uitgebracht. Covid-19 heeft veel shows afgezegd. De eerste single “Eternal Hatred” werd uitgebracht als videoclip op 27 augustus. Op 30 juni 2021 bracht BleedSkin een nieuwe titel uit: ‘Physical Redemption’ met een studio playthrough video. De single markeert de overgang van de band met een nieuwe line-up en het schrijven van muziek. Zelfproductie. Logan Dykens kwam terug naar Bleedskin, maar deze keer om te drummen! Céline en Rémy hebben de rol van zang op zich genomen en nu vormt de band een powertrio!
Bleedskin heeft het nieuwe album opgenomen: ‘Homicidal Therapy’. Uitgebracht op 10 september 2024. Naar aanleiding van deze release en hun show op Hell Open Air in Lint hadden we een fijn gesprek met Rémy , Céline en Logan. We polsten uiteraard ook naar de plannen voor het komende jaar en de verdere ambities
Mijn laatste interview met jullie was in 2020,-https://www.musiczine.net/fr/interviews/item/78594-jouer-dans-un-festival-majeur-d-europe-serait-un-reve.html, vier jaar geleden. Hoe is alles gegaan in de tussentijd?
In die vier jaar is alles goed gegaan, we hebben een nieuw album geschreven. We hadden wat veranderingen in de line-up. Dus ja, het was een tijd om nieuwe nummers te schrijven, en alles ging uiteindelijk best goed...
Heeft de COVID periode een positieve of negatieve invloed gehad op de band, of helemaal geen invloed?
Natuurlijk was het moeilijk omdat de band moest stoppen tijdens die COVID periode, het was echter moeilijk voor iedereen. Het heeft ons ook nooit tegengehouden om nummers te schrijven, we hebben zelfs het album 'Blood Rain' uitgebracht tijdens die COVID periode, en dat kreeg goede recensies en dingen.... het was alleen een beetje vreemd om het alleen online te chargen en het niet live te spelen en een release concert te doen of wat dan ook. Maar aan de andere kant kunnen we niet zeggen dat de COVID-tijd een negatieve invloed had op de band.
Ik heb in die periode veel streaming concerten gezien, heb jij dat ook gedaan? Ik vond dat ik een aantal concerten heb gezien die ik in 'normal times' niet zou hebben ontdekt. Hebben jullie door de streaming een ander publiek kunnen aanspreken, dat je anders moeilijker had kunnen bereiken denk je? Of heb je er niets van gemerkt?
We hebben een online video gemaakt voor het Argentina Online Metal Fest. Zij organiseerden een festival online en nodigden ons uit om mee te doen. En dat was het ook een beetje…
Is het als Waalse band nog moeilijk om door te breken in Vlaanderen, ik lees en hoor veel over een soort 'muur' tussen Wallonië en Vlaanderen, merken jullie daar iets van
erlijk gezegd voelen we die muur tussen Wallonië en Vlaanderen niet, in principe hebben we zelfs meer optredens in Vlaanderen dan in Wallonië. Maar we hebben gehoord van andere bands dat het zeker een probleem is, maar niet voor ons.. nee.
Ondertussen hebben jullie niet stilgezeten, in september kwam het nieuwste album 'Homicidal therapy' uit. Hoe waren de eerste reacties?
We hebben veel positieve reacties gekregen op het album, dat is geweldig. We hadden deze goede reacties niet verwacht, want we hebben dit album gemaakt met een nieuwe line-up, nieuwe nummers en een nieuw begin voor alles, dus we hoopten dat mensen het leuk zouden vinden. Gelukkig vinden ze het nieuwe album goed, dus ja, we zijn erg blij met de positieve reacties die we uit alle continenten hebben gekregen, we hebben geweldige recensies gekregen.
Nogmaals, ik denk dat het een zeer emotioneel geladen plaat is; ik hoor frustraties, pijn het letterlijk uitspuwen ervan, op energieke wijze. Is het een bewuste manier? Is deze plaat een uitlaatklep voor opgekropte frustraties of is dat van korte duur? Zit er een persoonlijk verhaal achter de nummers of hoe moet ik dat zien?
Nee, het is geen persoonlijk verhaal. Niet voor de overblijfselen. Maar voor de muziek wilden we iets Brutaals maken. We hebben er meer energie in gestoken. Het is een verhaal over een man die worstelt met slechte gedachten in zijn hoofd, en we volgen het psychologische aspect van wat er in zijn hoofd omgaat tijdens die momenten in zijn leven. Het gaat niet over een echt persoon, maar over iemand die worstelt met gedachten. Het feit dat de man steeds verder wegzakt in de waanzin van zijn hoofd, dat is de verhaallijn van dit album.
Het voelt alsof ik naar een film kijk als ik naar het album luister, het is een erg visueel meesterwerk. Heb je er nooit aan gedacht om iets voor films of tv-series te doen met jullie muziek?
We hebben er niet echt over nagedacht dat het niets zal veranderen voor ons als band, of iets zal toevoegen aan wie we zijn als band, aan onze muziek... dus nee.
Het was een erg visueel album. Het is wat jullie wilden doen, 'een visueel album maken' of is dit natuurlijk gegroeid?
het kwam natuurlijk ... eigenlijk.
Je vindt de fusie tussen rauwheid en subtiel cleane zang, verder zijn de razende drums zo treffend. Is dat een bewuste manier om tussen donker en licht te lopen, of zie ik dat verkeerd?
Er is niet echt zoiets als 'een wandeling tussen duisternis en licht' eerlijk gezegd. we wilden gewoon iets bruut maken, en dat hebben we ook gedaan.
Naast de prachtige zang en gitaar, was ik onder de indruk van het drumwerk in het album, het maakt dit album nog bruter. Naar mijn mening maakt het jullie zelfs redelijk uniek binnen een niet-evident genre, wat ook duidelijk te horen is op deze plaat... Een bewuste manier van werken? Of groeit dit ook vanzelf?
We hebben geprobeerd om ons niveau voor dit album te verhogen. Voor zowel drums als zang hebben we er een jaar over gedaan om het gewenste niveau te bereiken, met uren hard werken en zweten! We wilden dat brute, gewelddadige randje. Het betekende ook veel positieve artistieke discussies met onze geluidstechnicus, Julien Huyssens, die geweldig werk heeft geleverd op het album.
Wat maakt jullie uniek zodat ik (mocht ik geen fan zijn) voor jullie zou kiezen?
Wat maakt ons uniek? Dat we onze muziek heel bruut maken, en dat we twee vocalen hebben. Vrouwelijke en mannelijke vocalen, dat zie je niet vaak in wat we doen. Dat zie je niet veel, we zijn ook een vijfkoppige band, in deze stijl zie je dat ook niet veel. Ik denk dat al die dingen ons vrij uniek maken. Ook in Brutal Death metal is het altijd erg boos en agressief. En op het laatste album komen we ook met breakdowns. We vinden het jammer dat we dat niet horen bij andere bands in ons genre. De enige band die het echt doet is Dying Fetus. Met dit album combineren we snelheid met breakdowns, dat maakt ons unieker.
Ik heb Mass Hysteria hun 'nogal brutale metal' in het Frans zien brengen. Denk je er nooit aan om in je eigen taal te zingen? Want in deze tijd maakt het bands zelfs populair …
In brute death metal willen we de tekst op de eerste plaats zetten, en dat is zelfs het belangrijkste. We willen iets doen dat iedereen kan begrijpen, en we denken dat Engels de meest gebruikte taal is om dat te doen. Bands als Mass Hysteria spelen vooral in Franstalige landen. Ze kunnen zelfs carrière maken door in Frankrijk te spelen, het is groot genoeg. Wij zijn teveel underground om dat te doen. We moeten overal spelen. Ook in niet-Franstalige landen. Eerlijk gezegd zijn we ook een erg jonge band... het is erg nieuw voor ons. Dus voor ons was het gewoon het juiste ding om te doen. We denken er nu niet aan om in het Frans te schrijven. Dus voor nu is het niet iets wat we willen doen, maar waarom niet in de toekomst... je weet maar nooit.
Jullie gaan op tournee in 2025. Ik zie jullie op Hell Open Air in mei in Diest samen met bands als Ancient Rides, Heidevolk, Fabulae Dramatis. Kijken jullie er naar uit?
We spelen daar inderdaad, en hebben nog een ander festival in Berserkr indoor metal fest in maart, we hebben nog wat andere optredens in Duitsland in april. Zwitserland in mei. We werken zeker aan die optredens, en kijken er natuurlijk naar uit om op Hell Open Air te spelen. We hopen ook dat 2025 ons jaar wordt voor optredens en het verkennen van onze muziek in Europa ...
https://www.helldiest.com/post/hell-open-air-2025-1
Het is misschien niet jullie ambitie om in Vorst Nationaal of in het Sportpaleis te spelen, maar wordt 2025 het jaar van de grote 'doorbraak' met dit nieuwe album of waar zien jullie jezelf in 2025?
We hopen natuurlijk dat het een doorbraak kan worden. Maar om in grotere zalen te spelen zoals je zei, moeten we met grotere bands spelen en dat is nu niet mogelijk. We hopen dat we grotere bands kunnen ontmoeten. En op die manier verder kunnen gaan, en misschien na al die jaren in grotere zalen kunnen spelen. We zullen in ieder geval proberen om in 2025 leuke optredens en podia te doen.
Wat zijn de ambities verder?
We hopen in de toekomst meer festivals te spelen, meer mensen in de muziekindustrie te ontmoeten. Zodat we als band kunnen blijven groeien. Een andere ambitie is spelen op Alcatraz hier in België, dat zou geweldig zijn! Ze promoten Belgische muziek. Sommige van onze vrienden hebben daar gespeeld, dus ik denk dat het mogelijk is en dat het zeker deuren kan openen door daar te spelen. Of spelen op andere festivals zoals Hell Fest in Frankrijk of in Duitsland zou geweldig zijn.
Wil je nog iets anders mededelen om dit interview af te sluiten?
Bedankt voor het interview, en aan de fans... het album is gratis te beluisteren op streaming sites https://linktr.ee/bleedskin en de merchandiser is verkrijgbaar op bandcamp https://bleedskin.bandcamp.com/merch
Kom ons alsjeblieft live zien, praat met ons... we zijn blij jullie allemaal te zien.
Bedankt voor het leuke gesprek, hopelijk tot ziens op Hell Open Air in Diest en andere plaatsen.
Het is een hele tijd stil geweest rond de band toen hun drummer Arne ermee stopte. Na ruim zeven maanden vonden ze met Mathijs Vrielynck een nieuwe gedreven drummer. Daarna is men begonnen met te werken aan nieuw materiaal die moet dienen voor de opvolger van hun debuut ‘Special Satellite’.
“The Edge” is het eerste steentje, sedert een hele tijd, dat ze naar ons toe werpen. En wat voor eentje. Zoals in al vorige songs horen we een mengeling en invloeden van rock, prog, pop etc. De productie en de opbouw van de song is een heel sterk punt van dit nummer. Een stap vooruit.
Er zit heel veel lekkers in om naar te luisteren: het Oosters klinkend gitaarspel van Nicolas Vermeersch in de bridge met daarbij dan het Ophra Haza-achtig gezang van Sharon Braye. Voor die bridge klinkt het nummer sfeervol en haast dromerig. Na die bridge wordt er opgebouwd naar een climax toe. Er zit in de zang ook een samenspel tussen de lichtjes naar rock en metal neigende gastzanger Maestro (Brent Maes) en de zachtere zang van Sharon. Dat zorgt een mooi contrast. De song wordt opengetrokken na die bridge en voert ons naar het einde toe. De song wordt een beetje zoals een ‘prog’- nummer opgebouwd zonder dat het zwaar op de hand klinkt. Een heel mooie en sterke song. Hun sterkste tot nu toe.
De video is van de hand van bassist Jonas Vanelstlande en werd in eigen beheer gemaakt. Ook dit is heel professioneel gemaakt. “The Edge” kan je ontdekken op de hieronder volgende links:
The Edge (Official Music Video) - Subatomic Strangers (feat. Maestro)
https://open.spotify.com/track/3KgEGeNuqI5TWRxIHN1WyP?si=a48f4e1d068c4566
We schreven bij de vorige single al dat "Digging" van een hoog niveau was en dat het daardoor zeker uitkijken was naar hun nieuwe album ‘Paradoxical Sleep’. Het nieuwe album staat gepland voor 7 februari 2025 maar intussen krijgen we een tweede zoethoudertje te horen: "Spiritchaser".
Er wordt meteen met de deur in huis gevallen. De song start direct in vol ornaat. Het is een uptempo nummer dat vrij traditioneel opgebouwd lijkt, maar het is een prettig in het gehoor liggende song. Het bevat enkele mooie synthklanken, een warme bas ( in de stijl van New Order) en aangename vocals. Het geheel is goed geproduceerd en gemixt. Ook de video is terug van de hand van Amanita Noir. De interesse naar het nieuwe album blijft, met de reeds geloste nummers, nog steeds gewekt.
Darkwave/ Cold Wave
Spiritchaser -single-
The Ultimate Dreamers - Spiritchaser (Official Video)
https://www.the-ultimate-dreamers.com
Guido Belcanto – Tedere Baldadigheden op z’n best!
Guido Belcanto is één van de boegbeelden van het Vlaamse lied, al zo’n 40 jaar. Het optreden in deze mooie, pittoreske kerk in Zarren, deelgemeente Kortemark, maakte de cirkel van z’n optredens compleet. ‘Tedere Baldadigheden’, de nieuwe plaat die in humor en weemoed, met een lach en een traan, stond centraal, dankbaar uitnodigend tot een kruisteken en ‘te biechte’ gaan.
De koning van het authentieke levenslied weet de terugkerende thema’s van weemoed, tragiek, tristesse en langs de andere kant het losse, de (zelf) relativering , het geluk van de liefde en het leven te verhalen. Hij doet dit in kleurrijke, dagdagelijkse observaties, ervaringen en evoluties van leuke, rakende teksten en troostende woorden, van joie de vivre, pluk-de-dag, tederheid, verwondering en ondeugd.
Een volstrekt eigen universum heeft hij weten te realiseren; ook die nieuwe ‘Tedere Baldadigheden’ vol gevoelige, tedere, emotievolle en stoute, pikante soms aangebrande en gevaarlijke baldadigheden sieren z’n songwriterstalent. We lieten ons dus gewillig , moeiteloos mee voeren in de artiest en zijn pakkende indringende vocals. Muzikaal kreeg het vorm in pop, chanson, folk, roots en blues.
De charismatische, gelouterde zanger beschikt over een heuse band, ‘Het Broederschap’ met o.m. één van z’n zonen; een arsenaal aan instrumenten zien we op het podium, van akoestische en elektrische gitaren, banjo, contrabas, steelpedal tot keys, viool, accordeon en mondharmonica die de sound een passende outfit bieden. Hij omschrijft hen als volgt ‘dat elke zanger het orkest krijgt en heeft dat hij verdient’!
Vanavond hangt een overvolle kerk aan zijn lippen en boeide hij met z’n wisselend materiaal en z’n aangename, interessante, intrigerende en inspiratievolle tekstvellen; net als een Herman Van Veen, Spinvis uit Nederland en onze eigen Luc De Vos , Stijn Meuris, Frank Vander Linden, Kommil Foo, woordenkunstenaars elk op hun eigen manier.
De recente plaat kwam natuurlijk in de spotlight en hij grossierde gewiekst in z’n rijkelijk gevulde carrière . Hoedanook, hij is een songwriter onder de noemer ‘goede wijn behoeft geen krans’, want z’n platen de laatste twintig jaar overtreffen wel het oudere. Een fenomeen die over een indrukwekkende catalogus beschikt van zo’n driehonderd liedjes en vijftien studioplaten.
We waren getuige van een hartverwarmend intens (kerk)optreden, wat niet alledaags is en die niemand onberoerd liet. Een magische band werd gecreëerd met z’n publiek, en de tedere ‘dankjewels’ werden als bloemetjes rondgestrooid.
Naast de focus op de nieuwe plaat, kregen we materiaal van de laatste twintig jaar als “Op de pechstrook (van het leven)”, een meesterlijk zwierige, swingende, pakkende opener, een rit over het hobbelig parcours dat je rijdt en doormaakt.
Uit het leven gegrepen speelde hij dan “Wat een mooie dag”, integer, sfeervol ingezet door piano/keys, die gaandeweg opbouwde en breder klonk. De song toonde met een dosis humor en zelfrelativering aan, - zoals we de man kennen -,hoe blij we mogen zijn elke dag (vol liefde en tederheid) te leven; de mimiek, de gebaren als een volleerd acteur van onze Guido, sprak boekdelen
Het nieuwe werk hoorden we met het mooie sfeervolle, in accordeon gedrenkt, “De vrouwen die ik nooit heb gekend”. En we werden heen en weer geslingerd in z’n fantasierijke verhalen met sprekende nummers als het broeierige rootsgetinte “Broekjes aan de lijn”, door banjo en de steelpedal slides, of de bluesfolkroots in het depri-verhaal van “(de Wilfried) De zuchter” (in het leven)”.
Het onderstreept mans songwriterschap, zangtalent en z’n meesterlijke band, die muzikaal ideaal inspelen op z’n tekstuele en vocale capriolen.
Verdomd, hij heeft enkele goede covers in petto voor ons … eentje van Mark E Everett’s Eels; ze zijn een beetje elkaars gelijke , hij is ook zo’n begenadigd sing/songwriter over de dingen, ervaringen en kwetsbaarheden des levens. We hoorden een Nederlandstalige bewerking van “The look you give that guy” onder “De blik die je die gast geeft”. De diepe viool-tune op dit nummer gaf een gepast aanvoelen.
Verderop in de set had hij er nog een paar klaar, eentje uit oude Dylan box, “Boots of Spanish leather” ( vertaald als “Spaanse laarzen in Spaans leder”) en “Toverdrank” (origineel van Lee Hazlewood), die hij bijna 15 jaar terug zong met An Pierlé, en die een flinke hit werd.
Op deze nummers was Little Kim te gast als zangeres; de beloftevolle rootszangeres die, meermaals mee op club/theatertour trekt met Belcanto en ook met eigen werk voor de dag komt (o.m. Bruno Deneckere en Berlaen), de rootscountryfolk met haar dromerige , sensuele zang en een zwierige danspas naar een hoger niveau tilt. Een sterke samenzang dus.
We krijgen verder de spot op het nieuwe album, o.a. de cabareske swing van “Jessica”, die ook een plaatsje weet te bemachtigen in een bruine kroeg. Hij wist het publiek erbij te betrekken met handclaps en meezingmomenten. En op temperatuur gekomen kregen we twee ondeugende aangebrande nummers, “Seks op vreemde plaatsen” en “Vaginale vakantie/Penetrair verlof”, die mogen ingekaderd worden voor alle mannen die … (vul zelf maar in) .
Intussen zijn we aanbeland op het opwindende, swingende gedeelte van de set die z’n hoogtepunt kent op het latin geïnspireerde grooovy, snedige “La passionaria”, die qua sound ademruimte bood aan de fleurige instrumentatie.
Gas werd teruggenomen , intiemere momenten borrelden op met de titelsong van het in 2008 verschenen “M’n hart willen weggeven” en “Rome bij nacht” , eentje die elke keer, al 40 jaar lang, op de setlist prijkt.
Evenzeer sober ingezet werd “In de kronkels van m’n geest” , die crescendo-gewijs ons laat genieten van de Griekse geneugten van “Zorba (el greco)” , de caramba’s, de zwierige outtro en de handclaps; het maakt de song compleet. Het publiek genoot van de plaagstootjes, de deugdzaamheden en de ondeugden van deze talentvolle sing/songwriter.
“Ik wil mezelf bedanken”, in de bis, speelden ze in ware straatmuzikantenstijl, een beetje op z’n Pigmeat’s uit Nederland (moet je eens beluisteren, dit Friese duo van de 90s) als toetje.
Als zangeres kwam er in deze amicale set dus nog Little Kim … In een Meatloaf vs Ellen Foly stijl, hoorden we de sfeervolle ballad, “Ik vind je mooi zoals je bent” (op plaat met Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers). De sterke samenzang werd verzilverd naar een optimistisch, overtuigend, dynamisch afsluitend deel, met de gekende “Op het zeildoek van de botsautos” en “Plastic rozen verwelken niet”.
Hij kon zo nog uren doorgaan op dit elan, het toonde nog maar eens z’n talent en z’n sterkte, wat hij allemaal heeft uitgebracht en hoe leuk, ontspannend, ludiek, emotievol - uit het leven gegrepen - het allemaal klonk door een goed op elkaar ingespeelde band.
We wilden nog lang blijven genieten van Belcanto en C° en zijn muzikaal ‘Tedere Baldadigheden’. Wat een optreden, dit was Belcanto pur sang, op z’n best!
Organisatie: Kunstgroep Die Swaene + Ciultuurdienst Kortemark + Starman records
Sprints - Ierse uppercut
Het album ‘Wasteland:What Ails Our People Is Clear’ (2022) van LICE vonden wij best wel te pruimen, een moeilijk thuis te brengen en dwars ding, maar wel avontuurlijk en boeiend. Maar live bleek LICE een complete afknapper. De experimentele en tegendraadse sound van hun platen groeide op het podium uit tot een complete janboel, een chaotisch en irritant zootje waarbij de songs verzopen in gratuit lawaai en de instrumenten mekaar constant voor de voeten liepen.
Er zijn bands die tegendraadsheid dankzij muzikale virtuositeit tot kunst verheffen, zoals Black Midi en Black Country New Road bijvoorbeeld, maar hetgeen LICE bracht was gewoon onuitstaanbare en ergerlijke herrie. Een arrogante zanger die zichzelf en zijn band constant stond op te hemelen hielp er ook al helemaal niet aan, iets meer bescheidenheid was hier wel op zijn plaats geweest. Of bedoelde die kerel het allemaal ironisch en had hij zelf door dat zijn band wel degelijk suckte? Kan ook. Sowieso een zware teleurstelling, want hier hadden we echt wel iets van verwacht.
Aan het Ierse Sprints om de avond te redden. En dat deden ze met panache, klasse en power. Dit niet in het minst dankzij Mary Oliver, een geweldige frontvrouw met een klok van een stem en een soort van ongeremde furie. De alom gedreven Oliver manifesteerde zich als een gepassioneerde dame die met haar poëzie en scherpe songs duidelijk een verhaal had te vertellen. Denk aan Jehnny Beth van Savages of aan een soort jonge Patti Smith.
Al quasi een jaar lang toert Sprints met hun ijzersterke debuutalbum ‘Letter To Self’ dat al uitkwam in januari. Met al meer dan 100 shows op de teller was er van enige vorm van vermoeidheid of sleur echter niets te merken, hier stond een bijzonder levendige band met volle goesting op het podium.
Bijna alle songs uit ‘Letter To Self’ passeerden de revue, en die waren voorzien van een ongeziene geestdrift, explosiviteit en punk-spirit. Tracks als “Heavy”, “Literally Mind”, “Up and Comer” en “Cathedral” barstten niet zelden uit in furieuze noise-erupties. Tussen al die frontale songs door werd het tempo wat gedrukt met “Shaking Their Hands”, “Can’t Get Enough Of It” en “How Does the Story Go”, aardige songs waarin al eens voorzichtig een akoestische gitaar werd aangeraakt en waarmee er voor wat meer ademruimte en variatie werd gezorgd. Voor de rest van de avond ging de voet gretig op het gaspedaal, maar er werd niet onnodig over de rooie gegaan en de songs bleven hun frisheid en temperament behouden. Naar het einde toe werd het alsmaar heter, de band stortte zich met lijf en leden in gloeiende kopstoten “The Cheek” en “Little Fix, Oliver zette haar gitaar aan de kant en ging met volle overgave een potje skydiven over de Franse hoofden. Een zinderende finale van een stomend concertje.
Wat ons betreft haalt Sprints het met voorsprong van al andere nieuwe female-fronted bandjes. Bijlange niet zo eentonig als Dry Cleaning, veel pittiger dan Porridge Radio en een stuk brutaler dan English Teacher.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7194-sprints-13-12-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
