Silas en De Spreeuwen - Nederlandstalig werk in een leuk, fris jasje
Silas en De Spreeuwen is één van de projecten van Silas Van Laeken. Als kwartet brengen ze mooi amalgaan van innemende en frisse Nederlandstalige pop, kleinkunst, cabaret met een popelektronische tune. Een goed uur lang werden we ondergedompeld in mans innovatief muzikale leefwereld en gedachtengoed.
Silas en De Spreeuwen is dus een kwartet rond de sing/songwriter Silas, die met dit project z’n zoveelste creatieve ei kwijt kan. Hij trok zich terug in een bos in de Ardennen, weg van de alledaagse grote drukte. Muzikale ideetjes , verhalen borrelden op en hij zette deze om in boeiende emotievolle, meeslepende en pakkende Nederlandstalige nummers. Hij heeft een goed drietal rond zich, Annebelle Dewitte op drums , Mattias Vanhoecke op keys en piano en ouderdomsdeken Rik Vanaelst op (contra)bas; én natuurlijk Silas die akoestische en elektrische gitaar speelt, die zingt, verhaalt, alles verpakt in een dosis humor, entertainment en zelfrelativering.
Ze profileren zich ergens tussen Kommil Foo, Ertebrekers, Bart Peeters, Wim De Craene, Herman Van Veen, Boudewijn De Groot en het vroegere Jeugdtheater Stekelbees; referenties op z’n plaats in het brede, kleurrijke of sober gehouden doortastende songmateriaal.
Het (recente) titelloze plaatje stond centraal in de spotlights , maar Silas bracht ook enkele oudjes alsook nagelnieuw geschreven nummers tijdens de apero-time van het optreden. Het klonk allemaal broeierig, groovy, gemoedelijk , dromerig, gevoelig. Al die verschillende aspecten bracht het enthousiasmerende combo overtuigend samen. Het onderstreepte de elegante schoonheid van het Nederlandstalige kunstlied.
We werden stapsgewijs, eerlijk en gepassioneerd, betrokken in die muzikale leefwereld en verhaallijn.
In de eerste nummers “Wacht maar”, “Mee met de stroom”, “Later is verleden tijd” en “Het venijn” (over een op het verkeerd pad gelopen vriend) hoorden we een rockabillytune in de diepe bas en de keys, die zich een voornaam plaatsje opeisten. De zachtmoedige , strelende en opbouwende drums en het intense gitaarspel deden de rest.
“Moord in de rode schuur” is donkerder en brengt een ‘nightlife’ gevoel, een ‘Brussels by night’ (of hier ‘Zulte by night’) op z’n Tom Waits. En die donkerte en het dromerige aspect kwamen soms nog wel naar boven op o.m. de rootspop van “De zot” en “In de keuze van de copiloot”. Sing-songwriter talent op z’n best van spil Silas.
We werden verder op aangename wijze meegesleept in hun muziek. “Uw geld of uw leven” en “Rare dagen” klonken sfeervol. Meer zwier, groove en speelsheid, soms met een hoempapa geluidje, hoorden we op “Marcel is een dromer” en de totaal nieuwe songs “10/10” , "Rede & Rijm", “13 sprookjes” en “Zorgen voor overmorgen”; ontspannend en fluitend door het leven. Diversiteit dus.
De naam ‘De spreeuw’ is ontleend aan de rits snelle zweem gedachten van Silas, z’n adhd van vele ideetjes, dromen, het letterlijk uitvliegen van de spreeuwen op de takken van de bomen. Het nummer zelf was dan ook de ideale afsluiter van dit goed uur durend optreden in de kleine zaal van de bib.
Het enthousiasme en het charisma van dit kwartet werd even warm onthaald door het publiek, dat genoot van sterk evenwichtig Nederlandstalig cabaresk werk in een leuk, fris jasje.
Organisatie: Bibliotheek Zulte ism Silas en De Spreeuwen
Therapy? – Troublegum 30Y – Een therapeutische furieuze avond!
Eén van de meest aangename verrassingen tijdens de zomer festivals was zeker en vast Therapy? op Rock Herk. We schreven "Met een dosis humor, zelfrelativering, pakkende anekdotes, uppercuts van nummers en hun gekende kleppers als “Die Laughing”, “Knives”, "Diane", overtuigden ze speels en ongedwongen. Een leuk , ontspannend rock feestje dus op Rock Herk. Nostalgie en Emotie vonden elkaar hier moeiteloos."
Naar aanleiding van 30 jaar het album 'Troublegum' is de band opnieuw op tournee. We komen in een overvolle AB terecht en we krijgen hier een therapeutische furie avond!
Wat wil je als Therapy? terugblikt naar die succesvolle periode …
Het duo Deux Furieuses (***) opende de avond. Dit is een postpunk duo die de mosterd haalt bij bands als Royal Blood. De aanpak voelt zo aan. Deux Furieuses moest wat op dreef komen en in het laatste kwartier klonk het energiek en gedreven. De drumster mepte erop los en de charismatische frontvrouw schreeuwde haar stem schor. Het vrouwelijk duo hield van z’n publiek. Hier stond een duo op het podium met potentieel …
Therapy? (*****) toont nog eens aan hoe gebald, dynamisch, opwindend ze klinken. Vanaf de intro “Lunacy Booth (String version)” greep de band, rond de immer goedlachse en charismatische Andy Cairns, het publiek direct bij de keel. En liet dit niet meer los. “Stop it, you’re killing me” en de “Isolation” cover waren meteen ‘boenk erop’!
Er volgden enkele verrassende songs als “Total Random Man” en “Auto Surgery”. Maar natuurlijk kwamen de songs uit 'Troublegum', het album net 30 jaar oud, waarmee ze nu op tour trekken, het meest aan bod. Ze konden op nogal wat bijval rekenen. Wat een melodieus knallend en knetterend oplawaai. Het maakte de band en hun succesvolle 90s albums legendarisch. “Unbeliever”, “Trigger Inside” en “Nowhere ' - met stukjes uit “Nowhere man” van The Beatles - deden de AB op zijn grondvesten daveren. "Die Laughing” zorgde voor kippenvel en was één van de meezingmomenten.
De band en publiek waren één … “Nausea” klonk wild enthousiast. “Potato Junkie” volgde, met een knipoog naar de jarige drummer Neil Cooper, waarop een NSFW-gezang ter ere van hem ontstond. Neil bracht een oogverblindende drumsolo, Andy en Michael verlieten eventjes het podium, zodat de jarige kon genieten met het publiek van zijn ‘solo-moment’. De drumsolo leidde mooi naar Black Sabbaths “Iron Man”, Andy vervoegde vervolgens op gitaar. Momenten die een uniek optreden vastlegden, een avond vol furie!
Uiteraard volgde “Diane”, het onvergetelijke Hüsker Dü nummer die opmerkelijk op een hoger toerental werd gespeeld. Wat een passionele song met een mate van dreiging …
Luister maar naar de tekst: “Hey little girl wanna go for a ride ?
There's room and my wagon is parked right outside We can cruise down Rober Street all night long
But I think I'll just rape you and kill you instead Diane Diane Diane Diane Diane Diane"
Het werd dan ook door iedereen mee gebruld. Het deed ons denken aan hun stops op Rock Werchter toen duizenden mensen dit meezongen. Het blijft nu nog steeds, ondanks de controverse rond het nummer, nog steeds impactvol.
“Teetgrinder” , een van de doorbraaknummers, zette de eindsprint in met onvergetelijke kleppers “Knives” en “Screamager” beiden uit één van dé jaren '90 klassiekers 'Troublegum'. Een “You Are My Sunshine” van Oliver Hood leidde ons naar de uitgang …
Therapy? behoudt hun ongedwongen speelsheid, door een ongeëvenaarde energie en dynamiek en door hun variaties en verrassende wendingen. Andy mag dan de spil zijn, alle drie krijgen ze de verdiende aandacht, zonder dat er één uitspringt. Dat is het extra mooie aan Therapy?
Dertig jaar 'Troublegum' laat een Therapy?, die verre van afgedraaid of versleten is. Nee, dit was een therapeutische furie avond!
Voor wie het miste , in december komen ze nog eens terug . ‘Going to AB’!
Setlist: Lunacy Booth (String Version) //Stop It You're Killing Me //Isolation (Joy Division cover) //Totally Random Man //Turn //Auto Surgery //Trigger Inside //Brainsaw //Unrequited //Unbeliever //Femtex //Hellbelly //Opal Mantra //Die Laughing //Lunacy Booth //Nowhere (with snippet of "Nowhere Man" by The Beatles) //Encore: Nausea //Meat Abstract //Potato Junkie (With drum solo and Black Sabbath "Iron Man") //Teethgrinder //Diane (Hüsker Dü cover) //Knives //Screamager //You Are My Sunshine (Oliver Hood song)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Admiral Freebee - Not a Bad Year for Rock’n’Roll
Tom Van Laere vond ruim 20 jaar geleden inspiratie in de roman ‘On the Road’ van Jack Kerouac voor de naam van zijn muzikaal project. Daarin is Admiral Freebee de naam van het wrak van een boot in de haven van San Francisco. Het schip van Tom Van Laere is bijlange geen wrak en 7 albums later schuimt hij nog steeds rond in diverse muzikale wateren.
Hij hield voor zijn ‘Back to the Ever Present’ tour halt in het Wilde Westen in Kortrijk. De al maanden vooraf uitverkochte Kreunzaal werd gemoedelijk opgewarmd met country-, americana- en roots parels door DJ Willie voor de gelegenheid met cowboyhoed.
Om kwart voor negen stipt begon Admiral Freebee aan het jubileum feest van zijn inmiddels belpop classic geworden debuutalbum. Den Admiral begon rustig aan piano over waar het allemaal begon voor hem in de Hollywood part of town ‘Brasschaat’ om vervolgens piano in te wisselen voor gitaar en zijn fascinatie uit te schreeuwen voor de road “Get out of town!'cause it's a fucked up town!“
Het publiek volgde hem enthousiast doorheen de integrale debuutplaat die er na 20 jaar nog altijd staat als een huis met de rustige klassiekers als “Rags 'n' Run”, “There's a Road (Noorderlaan)”, het heerlijke in Tom Waits saus gemarineerde “Admiral for President” en intensere, energieke live-versies van “Ever Present” , “I Got Love” en “Einstein Brain” die volop meegezongen werden.
Het stomende “Bad Year for Rock 'n' Roll” sloot de reeks af en Kortrijk was op dat moment helemaal geen ‘bad town for rock’n’roll’ toen Admiral Freebee voor het Wilde Westen er nog een hele resem hits aan toe voegde. “Not in It 4 Love”, “Last Song About You”, “Always on the Run”, “Living for the Weekend” en het onweerstaanbaar rockende “Oh Darkness” uit zijn tweede album ‘Songs’.
Met een explosieve reprise van “Get Out Of Town” sloot Admiral Freebee zijn rockfeest af in het Wilde Westen. Van Laere die bijzonder goed bij stem was, bedankte het publiek en zijn perfect geoliede band met op bas trouwe dienaar Tim Coenen, Senne Guns op keyboards en drummer-compaan Laurens Billiet.
Wie nog een show van de ‘Back to the Ever Present Tour’ wil meepikken is er aan voor de moeite. De resterende shows in het Depot, de Roma en in de Casino zijn uitverkocht. Toch maar even ticketswap proberen …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7147-admiral-freebee-23-11-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
METZ - Een laatste keer alles geven
Vrij verrassend en spijtig nieuws is het dat METZ deze tournee aankondigt als hun allerlaatste. De Canadezen hebben besloten om er mee op te houden en dat is heel jammer. METZ heeft met name nog heel wat in hun mars, dit lijkt ons een band die helemaal nog niet is uitgezongen, getuige de laatste voortreffelijke plaat ‘Up On Gravity Hill’ waarin met succes nieuwe paden werden verkend.
Ook op het podium zijn er geen sporen van verval of sleur te merken, dit is een hecht trio die met volle overgave hun withete noise-rock de zaal in jaagt.
METZ gaat furieus van start met “No Reservation/ Loves Comes Crashing”, die sterke opener van de laatste plaat. Het wordt ons terug duidelijk dat deze band flink wat mosterd heeft gehaald bij Fugazi en Hüsker Dü. Al vrij vroeg in de set gaat het dak eraf met vlijmscherpe opgehitste noise-rockers als “Get Off”, “Entwined” en “Blind Your Industrial Park”.
Het gaspedaal blijft vrijwel constant ingedrukt tot die ene adempauze in het heerlijke “Light Your Way Home”, de shoegaze-uitstap waarmee METZ een heuse stap buiten hun comfortzone zet, een wonderlijke song die hier voor een welgekomen sfeervol rustpuntje zorgt. Daarop gaat het tempo terug genadeloos de hoogte in wordt er met het mes tussen de tanden doorgescheurd.
METZ sluit af in crescendo met de geweldige noise uitbarstingen “A Boat To Drown In” en “Wet Blanket”, uw oren zullen het geweten hebben.
Helaas is dit dus een laatste kennismaking met METZ. Een dik uur lang raast de band met ongeziene grinta doorheen hun repertoire, en dan is het onherroepelijk gedaan.
Voor wanneer is die come back?
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
METZ
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7157-metz-23-11-2024.html?catid=category
STUFFED FOXES
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7158-stuffed-foxes-23-11-2024.html?catid=category
Organisatie: Aéronef, Lille
Trentemøller - Een weergaloze muzikale elektronische (pop) trip
De Deense elektronische muzikant Anders Trentemøller is al zo’n 25 jaar bezig verschillende dance stijlen als downtempo deep house, synthwave, 80spop, triphop met zweverige indie rock in elkaar te verweven. De concertmachine die Trentemøller uitstraalt, hield al eens halt in Gent en op de Lokerse Feesten . En nu gaat een uitverkocht AB Brussel voor de bijl ...
Trentemøller weet de dansvloer te vullen of weet ons in een dromerige filmische sfeer van melancholie en weemoed te brengen; het is een stijl die varieert van minimalistische elektronische beats tot complexere composities, live weergegeven in een bredere instrumentatie en variërende, stemmige vocals. Een toegankelijk, alternatief, experimenterend geluid, zonder de gevoelsmatigheid te verliezen en die de emotionaliteit weet hoog te houden.
We krijgen een intense confrontatie tussen licht en donker, oplawaai en intimiteit; een mooie afwisseling in het songmateriaal , tussen schoonheid en alternatief dus, met enkele ferme uppercuts die tekenen voor een hypnotiserende, boeiende, broeierige, wervelende set.
In de loop der jaren heeft hij een trouwe aanhang en heeft hij zich gepositioneerd als een van de meest originele en invloedrijke personen in de elektronische muziek.
De stem van nachtegaal Disa Jakobs deed ons eerder baden in een wit landschap die tegelijk koud-warm aanvoelde. De live band rond z’n keys, die centraal staat, tilt het materiaal naar een hoger niveau; de (bass)gitaar en de drums maken onmiskenbaar de link naar een rock/surfpunk aanvoelen, o.m. op “Dead or Alive” en de cover “Cops on our tail” van hun Deense collega’s The Raveonettes. Het maakt nu net zijn werk melodieus, gewaagd, creatief en uitdagend. Zijn aandacht naar detail in productie en geluid is een belangrijk kenmerk van zijn muziek. “Still on fire” is toepasselijk hierin, éénvoudig en geniaal tegelijk, terwijl het nummer letterlijk en figuurlijk een zwart-wit uitstraling kent; een donkere muzikale tunnel, zonder al te lichtvoetig te klinken.
“Take me into your skin” is misschien wel de perfecte weergave waarvoor deze band staat: dromerig, ingetogen, intens, bedwelmend, opbouwend als groovy explosief, verweven in een zeven minuten song. “Silver surfer, ghost rider go” idem dito, die de genialiteit onderstreept. Oja, natuurlijk was de klassieker “Moan” intussen ook al gepasseerd. Kortom, zondermeer synthwave spektakel.
Trentemøller is dus duidelijk een artiest die in staat is de grenzen van elektronische muziek te verleggen. Zijn werk is een diepgaande ervaring in groove en introspectie. Een weergaloze muzikale elektronische (pop) trip het gevolg.
Ondanks het feit dat sommige nummers van de latere albums meer richting indie/rock en elektronische pop neigen, blijft hij zich invloedrijk onderscheiden, met een knipoog naar andere elektro vrienden als oudjes Bauhaus, New Order en generatiegenoten Boards Of Canada, Underworld en dichter bij huis voor ons Goose, Vive La Fête, Daan en Soulwax. Mooi toch!
Organisatie: FKP Scorpio
Dotan - Our little light in the dark
Luca Fogale was onder de indruk van het pittoreske Eeklo, waarnaar hij afzakte om het voorprogramma van Dotan te verzorgen. We vermoeden dat ze in Canada niet zo gewoon zijn aan kasseien en kleine dorpjes, gezien Eeklo weinig te bieden heeft naast de N9, de weg én de concertzaal. En laat het nu net daar zijn waar het te doen was woensdagavond. Concertzaal N9 ligt niet aan de N9, want dat was uiteraard te voor de hand liggend. Gelukkig vond iedereen wel vlot zijn weg naar de ticketverkoop voor het optreden van vanavond, want de enige Belgische show van onze noorderbuur Dotan was razendsnel uitverkocht. En iedereen was zo sympathiek om het gure herfstweer te trotseren om ook opener Luca Fogale aan het werk te zien.
Luca Fogale klinkt misschien onbekend en dat is volledig onterecht. De dertiger bracht zijn debuutplaat Safety uit in 2016. Fogale heeft reeds meer dan 600 shows op zijn naam staan, waaronder het voorprogramma van Dermot Kennedy, Serena Ryder en Hayden. Zijn songs kwamen ook voor in bekende series zoals Grey’s Anatomy en NCIS, zijn grootste hit ‘I Don’t Want to Lose You’ heeft bijna 25 miljoen streams op Spotify. Met enkel zijn gitaar en zeemzoete stem duurde het welgeteld tot zijn tweede nummer ‘Proof’ voor we verkocht waren. It’s enough to just be here, gelijk had hij, terwijl we de laatste regeldruppels van onze jassen klopten.
De jongeman heeft een hoog teddybeergehalte, dat was te merken aan de setlist die ook eerder zacht en fluffy was. We hadden gehoopt op iets meer variatie met af en toe wat krachtiger gitaarspel, maar moesten het doen met zacht getokkel en het geluid van de regendruppels op het dak. ‘Half-Saved’ en ‘Worthy of Love’ deden het ganse publiek wiegen, zelfs onze drankjes durfden we niet luider dan met onze fluisterstem bestellen. Al bij al een mooie ontdekking in Eeklo, maar we werden niet van onze doorweekte sokken geblazen.
Dotan begon zijn set met ‘Heavy’, het eerste nummer van de nieuwe plaat A Little Light in the Dark, dat akoestisch werd ingezet. De energie was hoog, de band had er zin in en we waanden ons al snel op een festival in plaats van dit kleine zaaltje in Eeklo. Daar zaten de lichtjes die voor de show werden uitgedeeld misschien ook wel voor iets tussen. Bij ‘Carry You’ werd de zin Leave a little light in the dark al meteen heel letterlijk genomen. ‘Diamonds in my Chest’ bracht ons voor het eerst wat aan het dansen, meteen gevolgd door ‘Let The River In’ van debuutplaat 7 Layers. Het nummer heeft een geweldige opbouw, vul dat aan met een paar extra trommels en een sterke staaltje lichtwerk en zo mochten we de eerste climax van de avond ervaren.
Wat Dotan en zijn band als geen ander beheersen is harmonische samenzang, dat bewezen ze met ‘There will be a Way’, ‘Porcelain’ en ‘Marygold’ waarvoor ook Luca Fogale nog even kwam meedoen. Kuddo’s voor de trompetist met de goeie snor die ‘Without You’ net een vleugje meer Mumford and Sons maakte.
‘No Kissing on a Sunday’ werd geïnspireerd door de schoonouders van Dotan, boeren uit het eerder conservatieve North-Carolina. Het nummer vertelt ons het zeer persoonlijke verhaal van hoe moeilijk het was voor zijn schoonfamilie om de geaardheid van hun zoon te aanvaarden. Maar ook hoe de liefde het uiteindelijk altijd haalt, hoe er tussen zwart en wit ook altijd heel veel grijs zit. En hoewel de schoonfamilie er nu vrede mee heeft, werd aangeraden om de liefde op zondag in de kerk niet te uiten. Het meest intieme nummer van de set bracht Dotan alleen op zijn gitaar.
Om de set af te sluiten mochten we nog dansen op ‘Fall’, ‘Drown Me in your River’ en rocken op ‘Numb’. Voor de bisnummers bracht Dotan ‘7 Layers’ volledig akoestisch in het midden van de zaal, het werd muisstil en we durfden bijna niet ademen, bang om de magie te verbreken. Bij ‘Louder’ en ‘Home’ vulden we onze longen opnieuw om er de laatste keer alles uit te persen.
Dat Dotan een uitstekende live reputatie heeft en een fantastische band, werd nogmaals bewezen in Eeklo. De variatie die we bij het voorprogramma misten, werd in de set van Dotan meer dan goedgemaakt. Het ritme van de show werd af en toe verstoord door het vele gepraat van de artiest, al hingen we toch telkens aan zijn sympathieke welgevormde lippen. Hier en daar zagen we een vleugje boysband, maar echt erg vonden we dat misschien niet. Zolang er geen bijhorende danspasjes volgen, zien we Dotan graag opnieuw aan het werk, dit op 15 mei in Trix en 21 mei in Het Depot met zijn nieuwe tour A Little Light in the Dark (but bigger).
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
Dotan
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7146-dotan-20-11-2024.html?Itemid=0
Organisatie: N9, Eeklo
Pluto Fest 2024 – Wat een Nederlands-Belgische pletwals!
Pluto Fest 2024
Zaal Amb8
Oosterzele
2024-11-16
Erik Vandamme
Binnen het aanbod van indoor festivals, houdt het Pluto Fest in Oosterzele stand. En maar goed ook! Een zeer gezellig festival op een zeer mooie locatie in Oosterzele en altijd met een ijzersterke affiche. De zaal was aardig vol gelopen voor een deel Nederlandse en deels Belgische bands. Het viel ons op dat vooral bij de Belgische bands de zaal het meest gevuld geraakte. En toch konden ook de Nederlanders ons best bekoren.
Lees gerust ons verslag …
Er stond al opvallend veel volk voor Cult Of Scarecrow (*****) die eind september nog uitpakten met een nieuwe plaat 'In Nomine Filiorum' , een gevarieerde plaat, waar de band zowel zijn heavy metal als zijn doom kantje laat horen. De bijzonder episch aanvoelende aankleding, die op deze plaat opvallend naar boven komt, is ook live te horen. Vanaf de eerste noot hoor je bovendien een goed geoliede machine, waarbinnen iedereen diezelfde kant uitkijkt. Dat epische wordt trouwens over de hele lijn gecombineerd met een melodieus kantje dat ons even goed kan bekoren. We houden ook van die keyboards, en hoe de stem van Filip een nog meer voorname plaats inneemt binnen dat geheel. Geruggesteund door muzikanten waar het enthousiasme alle kanten uitspat en met een frontman die als een hogepriester zijn publiek voortdurend bezweert, hangt er dan ook voortdurend magie in de lucht.
Cult Of Scarecrow treedt zowel op plaat als live meer dan ooit buiten de comfortzone van de pure heavy metal, dat siert hen en maakt hen een bijzondere parel om te blijven koesteren.
Poseydon (****) heeft ondertussen heel wat woelige waters doorzwommen. Maar nu gaat het de band wel voor de wind. Poseydon won de Belgische Wacken Battle en mocht naar Wacken Open Air, in Duitsland. Over een mijlpaal gesproken, want de band timmert toch al sinds medio 1992 aan de weg. Opvallend is hoe de riffkoningen steeds opnieuw verbluffende solo's uit hun instrument toveren, die bij elke liefhebber van het betere gitaarwerk de haartjes op de armen deed recht komen. Ook Poseydon beschikt over een frontman die niet alleen over een loepheldere stem beschikt, maar zich eveneens profileert tot een klasse entertainer pur sang. Zonder meer is het vooral die enorme speelsheid, en tonnen enthousiasme op dat podium wat aanstekelijk inwerkt op het publiek.
Poseydon staat anno 2024 stevig als een huis! En daar zijn we als fan van het eerste uur heel blij om.
Promise Down (****) zoekt de eerder donkere kantjes van de heavy metal op. Ook die typische ‘into-your-face’ metal die een band als Motorhead tentoon spreidt komt boven drijven. Ze stralen op het podium in elk geval diezelfde intensiteit, energie en loudness uit. Promise Down raast als een losgeslagen trein over de hoofden heen, deelt mokerslagen en vuurballen uit. Het nogal apathische publiek helemaal los laten gaan lukt moeilijk, maar de pletwals Promise Down zorgt in elk geval ervoor dat we totaal verweesd achterblijven. In dat vrij donkere hoekje van de zaal. Missie geslaagd.
En toen liep de zaal opvallend leeg… en toch hadden de afwezigen ongelijk. Want Sad Iron (****1/2) is een speed metal band uit Nederland die is opgericht in 1979. De band heeft in meerdere nationale en internationale zalen gestaan en ondertussen meer dan zijn stempel gedrukt op de scene. De beweeglijke frontman zoekt de grenzen op, om het beetje aanwezige publiek toch wat aan het dansen te krijgen en slaagt daar zelfs deels in. Er hoort zelfs een verkleedpartij bij, als hij in een wit gewaad als een priester het podium bestijgt.
Sad Iron houdt echter vooral van snelheid, het toerental wordt opgetrokken tot de grens van overdreven snelheid wordt bereikt. In andere omstandigheden had dit wellicht gezorgd voor menig cirle en andere pits tot ver naar achter, deze keer genoot het publiek door hevig mee te headbangen. De uppercuts die Sad Iron over de hele lijn uitdeelt, doen de voeten onder de grond in elk geval lichtjes daveren. Dat ze hun set spelen alsof ze staan te spelen voor een laaiend enthousiaste menigte, dat siert hen ook. Een lekkere speed metal concertje, zonder opkijken gebracht, zoals het gewoon hoort te zijn. Dat bracht Sad Iron, waardoor ze zich zowaar ontpopten tot de ontdekking van het festival, m.i..
De Nederlandse formatie Burning ( ***1/2) zoekt de lijn op van bands als Black Sabbath. Doom elementen combineren met pure heavy metal. Het onderbuik gevoel van die Black Sabbath, wordt over de hele set aangesproken maar de intensiviteit ontbreekt een beetje. Helaas blijft alles wat op diezelfde lijn voort kabbelen, waardoor de aandacht naarmate de set vorderde ook wat verslapt. Burning heeft het met hun staat van dienst zeker in zich om boven dat maaiveld binnen de scene uit te zien, hun naar Black Sabbath refererende heavy metal / doom raakt zeker een snaar.
Maar door op diezelfde lijn te blijven hangen, klinkt het na een tijdje net niet spannend genoeg om ons te blijven bekoren.
De zaal stond plots heel goed gevuld voor publiekslieveling Dyscordia (*****). Opgericht in 2010 heeft Dyscordia in België en omstreken ondertussen geen introductie meer nodig. Hun progressieve insteek op de metal zet hen sinds het debuut 'Twin Symbiosis' ( 2013) op ons land en daarbuiten. Inmiddels is de groep aan zijn vierde album toe: 'The Road To Oblivion.' Waar ze begane wegen verder blijven opzoeken. De band kende ondertussen ook enkele personeel wissels, maar staat nog steeds stevig te spelen. De ronduit sublieme muzikanten binnen de band, brengen solo's voort die aan je ribben kleven. Jens Novotni, die onlangs de 'onvervangbare' Stefan Segers verving bij Dyscordia, kweet zich met brio van zijn taak, en blijkt de perfect match om zo een essentieel lid voor een band als Dyscordia te vervangen, en dat is zeker niet simpel gezien de onuitwisbare indruk die Stefan al die jaren heeft gemaakt. Dyscordia heeft het verdwijnen van enkele belangrijke pionnen dus zeer goed verteerd, en knalt als gewoonlijk alle mogelijk twijfels naar de vergetelheid toe.
Al vanaf het prachtige 'Passenger' en 'Bail Me Out' leggen ze de lat heel hoog. 'Endgame' en 'Oblivion' zijn songs die blijven hangen. Bovendien weten ze ons meermaals te verrassen, door soms eens buiten de comfortzone te treden, zoals bij 'Infinite Fantasy', en daar houden we wel van. Net door dat epische geluid op zodanig diverse wijze te brengen, trekken ze ons over de streep.
En dan hadden we het nog niet over de immer sympathieke frontman, die met zijn beklijvende stem de harten van de heavy metal liefhebber pur sang naar goede gewoonte sneller doet slaan.
Dyscordia is al meer dan tien jaar één van de betere acts die ons landje rijk is en kan zich moeiteloos meten met de allergrootste op aarde. Maar vooral blijven ze ook anno 2024 nog stevig op de troon zitten, zoveel is duidelijk.
Picture (****1/2) is een Nederlandse hard rock band ontstaan in 1979. Ze waren vooral populair in Nederland, Duitsland en Italië vanwege hun energieke live optredens. Tot op heden hebben ze nog steeds een schare fans in Zuid-Amerika, Mexico en Japan. Ze stonden in het voorprogramma van de grotere namen binnen de scene zoals AC/DC en andere groten op aarde.
Ondertussen heeft Picture heel wat line up wissels doorstaan. In 2007 was er zelfs een reünie met de originele bezetting op het podium. Maar ook dat bleef niet duren. De band bracht zelfs nog nieuwe platen uit zoals in 2019 'Wings'. Het bewijst des te meer dat deze Nederlandse grootmeesters na al die jaren nog stevig in het zadel zit, en niet doet aan routineklusjes afleveren.
Of dat live ook het geval was vroegen we ons af? Klassiekers als No 'No No, Night ' en 'Heavy Metal Ears' (allemaal van het tweede Picture album 'Heavy Metal Ears' uit 1981) worden luid mee geschreeuwd, terwijl ook 'Lady Lightning', 'You're All Alone', 'The Hangman' en 'Diamond Dreamer' (van het derde album 'Diamond Dreamer' uit 1982) op een warm onthaal mogen rekenen. Uiteraard mag ook 'Bombers' van het titelloze debuut (1980) - en de allereerste single van de band - niet ontbreken.
Ook de nieuwere songs als 'Blow Away' van die plaat 'Wings' gingen erin als zoete broodjes. Er stond niet meer zoveel publiek in de zaal na de doortocht van publiekstrekker Dyscordia maar Picture laat dit niet aan zijn hart komen en blijft gewoon dat gaspedaal stevig indrukken. De verschroeiende riffs, verbluffende drum salvo's en een bijzonder tot de verbeelding sprekende vocale inbreng zijn een streling voor het oor van de liefhebber van old school hard rock.
Picture straalt anno 2024 nog steeds veel enthousiasme uit op dat podium, en gaat even energiek tekeer als jonge wolven in het vak. Dat siert hen!
Het gedroomde slot scenario van een perfecte heavy metal dag en avond. Zonder meer.
Dank aan de organisatie van Pluto Fest.
Dank aan Musika.be
Organisatie: vzw Pluto Fest
Amyl & The Sniffers blazen de Ancienne Belgique omver
Amyl And The Sniffers in een uitverkochte Ancienne Belgique. Wie had dit gedacht een paar jaar terug … Wat een avond! De Australische surfpunkband zette de zaal compleet op stelten met hun ruwe energie en ongefilterde punkattitude. En alsof dat niet genoeg was, kregen we ook een voorproefje van hun nieuwe album ‘Cartoon Darkness’, dat net uit is.
De avond begon met de openingsact Party Dozen. Dit duo wist de zaal meteen wakker te schudden met een bizarre, maar fascinerende combinatie van saxofoon en beats. Het was avontuurlijk en een tikje chaotisch, maar het werkte. En goed nieuws: ze staan binnenkort nog in de Botanique in Brussel.
Toen Amyl And The Sniffers eenmaal opkwamen, ging de zaal van 0 naar 120 in een paar seconden. Amy Taylor, de frontvrouw, stormde het podium op als een wervelwind. Met een ongekende energie en een smile tot achter haar oren rende, sprong en schreeuwde ze alsof ze een marathon op punkbeats liep. De rest van de band – Bryce Wilson (drums), Fergus Romer (bas) en Dec Martens (gitaar) – hield de boel strak en loeihard in beweging. Het publiek? Compleet uitzinnig.
En die setlist? Het ene hoogtepunt na het andere. Dit speelden ze:
Setlist: Doing In Me Head 2. Pigs 3. Do It Do It 4. Tiny Bikini 5. Freaks to the Front 6. Motorbike Song 7. Chewing Gum 8. Security 9. Some Mutts (Can’t Be Muzzled) 10. Guided by Angels 11. Knifey 12. Jerkin’ 13. Me and the Girls 14. Balaclava Lover Boogie 15. Big Dreams 16. It’s Mine 17. Got You 18. U Should Not Be Doing That 19. Facts 20. Hertz
Encore: 21. Maggot 22. GFY
De nieuwe nummers van ‘Cartoon Darkness’ kwamen live minstens zo goed uit de verf als de oude hits. Bij “Freaks to the Front” en “Guided by Angels” ging het publiek volledig los. En natuurlijk mochten publieksfavorieten als “Security” en “Hertz” niet ontbreken. Het dak ging er letterlijk af. Overal werd gecrowdsurft en niemand stond stil.
Dit concert had alles wat ik van Amyl And The Sniffers verwachtte: pure chaos, een muur van geluid en een band die écht contact maakt met hun fans. Ze bewezen waarom ze een van de beste livebands van het moment zijn. Dit is niet zomaar een hype, dit was een onvergetelijke belevenis. Als je erbij was, weet je precies wat ik bedoel.
Met dank aan de security die de frontrow veilig hield en crowdsurfers gepast over onze hoofden tilden.
Extra dank aan Amy die mijn signaal zag met de vraag voor een setlist en net voor het einde van de reguliere set haar setlist van het podium scheurde en al sluipend voor een mooie overdracht zorgde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7140-amyl-and-the-sniffers-17-11-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Fifty Lab Music Festival 2024 - Op ontdekkingstocht doorheen de Brusselse straten
Fifty Lab Music Festival 2024
Alle zalen
Brussel
2024-11-13 t-m 2024-11-15
Erik Vandamme
We zochten het voor jullie op '' Een ontdekkingsreiziger is iemand die op ontdekkingsreis gaat, die op zoek gaat naar gebieden die in zijn eigen land nog onbekend zijn, door dit nieuwe gebied trekt en daarna weer naar huis terugkeert.'' (bron Wikipedia).
Dat is ook hoe we ons in de drie avonden vertoeven in de Brusselse straten rond de Beurs en de AB écht voelden, met name een ontdekkingsreiziger doorheen de Brusselse straten.
We gingen, naar aanleiding van Fifty Labs Music Festival , vooral op zoek naar 'onbekende' gebieden en kwamen daar mooie parels tegen, of we misten net een interessante act door overlappingen. In het centrum waren er niet minder dan zes podia (AB, Belgian Beer World Stage, RITCS café, KFK hope en twee podia Beursschouwburg) en alles echt zien was dus een onmogelijke taak. Wij kozen zelf voor drie podia, AB, Belgian Beer World Stage en KFK Hope… die onze avonden goed vulden.
dag 1 – woensdag 13 november 2024
De eerste avond starten we in de AB Club met de Belgische Indie-rock & Folk formatie Whoman (****). Vorig jaar bracht de Brusselse band nog een EP uit die heel goed werd ontvangen. Ook live is deze band een bommetje! Whoman zorgde in de AB club dan ook voor een muzikaal kleurrijk palet. Een pak emoties kwamen los. Heupwiegen was een must. Wat een klankenspectrum, ook de variatie in vocals was de moeite (emotioneel beladen, helder, clean). De sound was sprookjesachtig, opzwepend, en men durfde te experimenteren zonder de melodie uit het oog te verliezen.
De Belgian Beer World Stage is niets minder dan een gezellig kleine zaaltje onder de Beurs, met een toog rechts en een klein podia vooraan. Meer 'underground' dan dit kan het haast niet wezen, toch? De zangeres May (***1/2) viel op met haar vocals en wulpse danspasjes, haast kinderlijk mooi ontroerend. Het werd goed ontvangen door het publiek. We ervaarden een harmonieuze veelzijdigheid die haar bijzonder maakt, een popprinses die harten breekt. Jonge dame met groeimogelijkheden.
De New Yorkse muzikante Stella Rose (*****) heeft in 2023 haar debuutalbum E’yes of Glass’ uitgebracht. Ze mag dan wel de dochter zijn van Depeche Mode frontman Dave Gahan, ze heeft een beklijvende variërende stem, ergens tussen weemoed en huivering, gaat haar eigen weg en haar rock-'n-roll als singer-songwriter spreekt tot de verbeelding, ze beweegt als een panter over het podium. Een mysterieuze sound heerst. Bindteksten waren er amper. Live toch iets ongrijpbaars. Apart setje.
Soms loont het de moeite de straat over te steken. We ontdekten in de gezellige KFK Hope Uwase (****1/2). "het balanceert een beetje tussen de uitersten van pop en rock, soulvol gekruid" , schreven we over haar optreden op We Are Open eerder dit jaar. We vonden het toen wat braafjes klinken, hier konden we het her evalueren. We kregen aanstekelijke gitaarlijnen, en met haar bijzondere stem haalt ze alles uit de kast om een soort kampvuurgevoel/sfeertje te creëren in het café. Een aangename warme sound waaide over ons heen. Ze wist ons te bekoren, door de combinatie breekbaarheid en dansbaarheid.
rip ME (*****), het muzikale project van Em Silén brengt rusteloosheid en experiment bij elkaar, lezen we in de bio. Voor weinig publiek in de Belgian Beer World stage speelt ze een mysterieus aandoende set, in dans en vocals, van intimiteit en ontroerende, spooky schoonheid. Die aparte soundscapes zijn rusteloos, doen angst opborrelen of stralen een zekere gemoedsrust uit. We ervaarden een zweven , magisch gevoel.
Magie hangt ook in de lucht bij VAAGUE (*****) het project rond jazz drummer Antoine Pierre, een veelzijdig artiest. Enkel op z’n drums, biedt hij in de AB Club een ware drum marathon van drie kwartier. Het weerklinkt in alle hoeken, soms overdonderend, soms zacht strelend (van de cimbalen), om dan opnieuw te ontladen in de mokerslagen, wat een allesvernietigende tsunami kan opleveren. Wat een virtuositeit en improvisatie. Iedereen genoot van deze brede, diverse set.
Iets later in de AB Club was er CRC (****1/2), die een boeiende mix brengen van rap, Frans chanson, R&B, met een afro-touch. De AB Club in vuur en vlam. De teksten durfden te overdonderen en waren emotioneel beladen. Ze raakten ons. CRC gaat geen controverse uit de weg. Ze tekenden voor een wervelend hip hop feestje.
Crème Solaire (***1/2) is het duo Rebecca Solari en Pascal Stoll. Zij stonden op de Belgian Beer World Stage. Waanzin was hier het sleutelwoord. Pascal staat ietwat statisch te soleren op zijn keyboard, maar Rebecca schreeuwt haar wisselende vocals schor.
Dit was 'dansbaar met een hoek af'. Wat een knetterende afsluiter.
Enthousiast voldaan gingen we naar huis na een avond boeiende ontdekkingen!
dag - donderdag 14 november 2024
Ook op de tweede dag vertoefden we voornamelijk in de AB, KFK Hope en de Belgian Beer World stage. We maakten er een kleine marathon van …
We starten met Lovelace (*****). Lovelace is een jonge Brusselse artieste die deel uitmaakt van de nieuwe alternatieve popscene. Ze produceert haar tracks in haar slaapkamer, een soort lab en weeft er een uniek sonisch universum. We horen zachte, verzadigde en robotachtige geluiden. Dit resulteert op het podium in een opwindende sound gebed in weemoed en melancholie. Het klinkt breekbaar in de instrumentatie als in de vocals. Het vormt een intens geheel. Mooi.
Op de KFK Hope zagen we een elektronisch wonder, Oonach Haines (****) die een klankentapijt uit haar keys haalt; een kleurrijke sound dus. Gevoelsmatig deed haar concert een beetje denken aan een optreden van James Blake, zeker in de performance; muzikaal waren er natuurlijk verschilpunten.
Oonach Haines was de moeite, een uniek muzikant, die koude elektronische sounds’n’beats warm aandoend speelt. Ook vocaal veelzijdig en overtuigend. Interessante artiest dus.
Over naar de Belgian Beer Worldstage voor Thérése (****) die ons eveneens door elektronica en haar bijzondere stem confronteert met innerlijke demonen. De vervormde klanken en vocals bieden een bevreemdend, onaards sfeertje. Het klinkt bedwelmend, hypnotiserend. Geen hapklare brok dus van deze Franse componiste en muzikante; hier wordt een inspanning gevraagd om haar verhaal en wereld echt te begrijpen. Er hangt een soort spirituele sfeer in de zaal.
Terug naar de AB voor Slagader(*****). Dit trio brengt een fusie van jazz en elektronische muziek, dansbare beats en uptempo grooves. Kleurrijk dus en wat een uppercuts en energiebommetjes. Slagader raast de hele set als een wild losgeslagen sneltrein. Hier geen rust.
Een andere ontdekking was Ojos (****), die ons meeneemt naar zonnige Spaanse oorden. Op de muziek van Ojos kun je enkel maar dansen en het leven vieren. Het Frense du brengt een feest van positiviteit. De temperatuur stijgt. Een verademing in deze donkere novembermaanden ...
Terug naar de Belgian Beer World Stage, het contrast met de zomerse tint van Ojos kon niet groter zijn … Het Noorse trio Kristin Myhrvold, Ragnhild Moan en Ingrid Skåland Lia ofwel Han Gaiden (*****) dompelt ons ongewild onder in een duistere, mysterieuze sfeer. De dansbare beats en de pulserende bassen zijn verweven in speelse (vocale) melodieën, improvisatie en een vloeide sax. Samen met de oprechte teksten klinkt het in zijn geheel overweldigend en hypnotiserend, waardoor je wegdrijft in diepe gedachten, zonder de factor dansbaarheid te vergeten … Dit Noorse trio overtuigde os moeiteloos.
We waren zodanig onder de indruk van het Noorse gezelschap waardoor we in de AB Club Samara Cyn aan ons moesten laten voorbij gaan, een opkomend Amerikaans talent …
In de KFK Hope was het tijd voor Goodbye Karelle (****) het muzikale project rond singer-songwriter en actrice Karelle Tremblay die een eerlijke , pakkende, treffende set brengt, met een verhaallijn. ‘Dramatiek die aan je ribben blijft kleven', schreven we. Met haar muzikanten zorgt ze voor weemoed en melancholie , gedragen door haar broze, breekbare stem. Mooi.
De Oosterse Cultuur is er eentje die me al altijd heeft geïntrigeerd en tot de verbeelding spreekt. We sloten af met een act in die richting op de Belgian Beer World Stage, met Mui Zyu (*****), ofwel de Hong Kong Britse kunstenaar Eva Liu. Ze bouwt uitgekiend een brug tussen de Westerse en de Oosterse cultuur, door strijkers, drummachines op tape en de traditionele Chinese instrumenten. Hier ontstaat opnieuw een bevreemdend aanvoelend sfeertje, die inderdaad de twee culturen verbindt. De contrasten tussen lichtvoetigheid en diepe duisternis konden gewoonweg niet groter zijn. De zeemzoetige popzang was een meerwaarde en bood rust waar rust moest zijn, een deugdzame rilling dus.
Een overtuigende afsluiter van deze boeiende tweede festival dag, zondermeer.
dag 3 – vrijdag 15 november 2024
Oorspronkelijk was het onze bedoeling om van de derde dag een AB avondje van te maken. Het liep anders uit … maar we starten wel in de AB Club met de uit UK afkomstige R&B/singer-songwriter Amie Blu (****1/2), een eerste voltreffer. Ze etaleert haar Afrikaanse roots in haar muziek, en ze heeft een indringende, heldere stem. Muzikaal binnen de r&b tussen toegankelijkheid en een alternatief. Dame met groeipotentieel …
Ook de Belgische, met Marokkaanse roots, Dina Ayada (***1/2) weet haar publiek te bespelen als een ware pop diva. Ze is ondersteund van een DJ die een aanstekelijk klankentapijt biedt. Ook zij heeft een sterke stem en uitstraling. Ook al haalt ze hiphop clichés naar boven, het werkt … Dina Ayada slaagt erin een goed gevulde AB Box te boeien. Hier was het vuur brandende … Mooi.
In de Belgian Beer World stage was er het Deense fenomeen Julie Pavon (****1/2) die met superlatieven wordt overladen. "when you experience Julie Pavon, your body will never forget" wordt geschreven … En inderdaad, we ervaarden dit ook. Want door een soort 'voodoo' bezwering in danspas en vocals weet Julie Pavon ons op een bijzonder tot de verbeelding sprekende wijze te hypnotiseren. Haar bevreemdende wijze van aankijken en aaspreken intrigeerde en was een meerwaarde in de set.
In de AB Box was het tijd voor het Franse fenomeen CARBONNE (****) . De charismatische Fransman biedt een Spaanse warmte mede door de Spaanse roots. Samen met het even enthousiast solerend combo spreekt CARBONNE de dansmoves aan. Op de achtergrond was een heel mooi tapijt te zien, de klanken en woorden die CARBONNE uitbeeldde op het podium waren van een minstens even elegante schoonheid. Het Zuiderse temperament was verscholen in de sound en ook hier overtuigde het zondermeer. Knap.
Op de Belgian Beer World , hadden we margô (****), een proces van zelfontdekking door Margarida Martins nadat ze begon met composities voor haar soloproject. De artieste brengt een boeiende, variërende zang, die komt vanuit de diepte en durft buiten de comfortzone te treden. Samen met een multi-instrumentalist die haar vocals perfect aanvult. Ze spreekt het publiek en de entourage geregeld aan; het onderstreept in wat ze zingt en brengt haar persoonlijke verhaal Een bijzondere parel.
Benieuwd waren we naar de 'Secret Show' die aangekondigd was in de AB Club omstreeks kwart na elf. Maar een half uurder dan de set , was er hier geen doorkomen meer aan. Dus besloten we naar de KFK Hope af te zakken voor TWST (****) die een aanstekelijk rock feestje bouwde, met een hoek af. Vooraan danste men enthousiast, wat TWST intrigeerde. Een mooi tussendoortje.
In de gezellige Belgian Beer World Stage konden we uiteindelijk uitkijken naar het absolute hoogtepunt van de derde festivaldag, Godwin (*****). Gaandeweg werd het publiek gewonnen met de persoonlijke verhalen en de zacht zalvende stem. Dit wist jou te raken . Samen met een klasse muzikant kregen we een emotionele set die je hart deed smelten. Een wolk van melancholie zweefde over ons heen door de Afro-beats. Diepgaande, pakkende verhalen, die gemoedsrust brachten en de pijn verzachte. Godwin kreeg de complete Belgian Beer World Stage muisstil. Een magisch slot van een boeiende driedaagse!
Organisatie: Fifty Lab
Fontaines DC – Op naar de Champions League
Een cruciale avond voor de Ierse postpunkband, na een cool Pukkelpop en een strak concert in ’t Wintercircus, Gent … Kunnen ze een uitverkocht Vorst Nationaal naar zich toetrekken in hun wispelturige reputatie. Benieuwd waren we alvast, een volmondig JA volgde na anderhalf uur muzikaal klasse werk.
Op warmer was Wunderhorse. Het vroegere soloproject van zanger Jacob Slater is nu een uit London afkomstig kwartet geworden en bracht rock pur sang. Een zware bas , vette drums en stekelig gitaarwerk, samen met een uitstekend zanger die bijzonder goed van stem en adem was. Regelmatig deed hij ons verbazen met de uiterst lang aangehouden stukken in de song. Ze kwamen hier hun tweede plaat ‘Midas’ voorstellen. Ze lieten een bijzonder goede indruk na. Goed verteerbare nummers die eigenlijk wel bekend in de oren klonken. Goed zo! .
Even over negen kwam het zestal uit Dublin , Fontaines DC, verscholen achter een groot doek , het podium op. Ze zetten in met het titelnummer van hun vierde plaat ‘Romance’. Meteen kwam het publiek in extase. Wanneer het doek viel, zagen we het zestal, met zanger Grian Chatten uitgedost in een gele voetbaltrui nummer 93 en een blauwe plooirok. Grappig maar het paste wel. Het was ook hij die voor de show zorgde, en regelmatig het publiek aanporde, aanvuurde.
Het moet gezegd worden dat die vroegere vrij arrogante punkjonkies en die rommelige indruk, nu zeer professioneel en muzikaal toegankelijk overkwam. Af en toe heeft Grian nog wel de allures van een Liam Gallagher maar hij laat dit op het juiste moment los. Ze zijn duidelijk die jeugdige onbezonnenheid ontgroeid. Gelukkig maar.
Wat ons bijzonder aansprak en plezierde was dat de nieuwe nummers best goed aansloegen. Natuurlijk kende iedereen “Jackie down the line” , “Big” en “Boys in the better land”. Deze werden dan ook luidkeels door zowat iedereen meegeschreeuwd.
Maar deze groep scoorde moeiteloos een 10 met het nieuwe werk. We waren verbaasd en onder de indruk. De opener “Romance”, “Bug”, “Favourite” en de absolute topper en tevens afsluiter “Starburster” zaten sterk in elkaar en overtuigden; woord voor woord werden ze door zowat de hele zaal volmondig meegezongen. Een staande ovatie en minutenlang applaus volgde, zowel tijdens de break als nà het concert. Een uiterst aangename en uitbundige muzikale sfeer daar in Brussel dus.
Met dit topconcert brengen ze hun groep in de hoogste klasse van de muziekranking. Ze zijn klaar om deze zomer nu terecht de grootste podiums op de festivals te bestormen. Eindelijk nog eens een groep die na tien jaar het beste in zichzelf heeft gevonden. Een hoera op z’n plaats!
Organisatie: Live Nation
Jake Bugg - Van melancholie tot meeslepende rock en terug
Jake Bugg + Andrew Cushin
Met een carrière van 13 jaar en intussen zes albums, is Jake Bugg een vaste waarde in de indie rock-scene. Muzikaal heeft hij een opmerkelijke evolutie doorgemaakt, maar zijn LP ‘A Modern Day Distraction’ (2024) is een terugkeer naar zijn rockroots en een verkenning van sociale en persoonlijke thema’s. Hiermee beloofde Bugg zijn publiek een intense en oprechte avond. De intieme setting van de Orangerie was de perfecte plek voor de rauwe kracht van Bugg’s stem en de veelzijdigheid van zijn liveband.
Het publiek keek uit naar een avond vol meeslepende nummers en onmiskenbare Britpop-energie.
De zaal vulde zich met een aangename, verwachtingsvolle sfeer toen Andrew Cushin, met alleen zijn akoestische gitaar, het publiek mocht opwarmen. Cushin, een jonge Brit met een rauw accent en doorleefde stem, putte duidelijk inspiratie uit Oasis, en specifiek Noel Gallagher.
Het enthousiaste publiek waardeerde vooral het nummer "What Went Wrong," dat door Gallagher zelf werd geproduceerd, en Cushins afsluiter "Wor Flags" bracht met zijn wrange teksten en vrolijke lalala’s een knap contrast naar voren. Een sterk Belgisch debuut dat hem zeker nieuwe fans opleverde.
Daarna was het de beurt aan Jake Bugg zelf. De opkomst van Bugg op de elektronische klanken van "Be Someone" werd meteen door luid gejuich ontvangen, en hij wist vanaf het eerste moment te boeien. Met "Zombieland" zette hij een punkachtige toon en nam hij de zaal moeiteloos mee op sleeptouw. De avond ontwikkelde zich in een dynamisch tempo, met energieke uitvoeringen van "Breakout" en "Taste It," waar zijn rauwe, karaktervolle stem op de voorgrond stond. Bij het ingetogen "Never Said Goodbye" nam hij een stap terug, wat een mooi contrast bracht met de punch van eerdere nummers.
Bugg's veelzijdigheid bleek door de vloeiende afwisseling tussen melancholische ballads en stevige rocksongs. De nummers "Slumville Sunrise" en "Instant Satisfaction" klonken nog ruwer en directer dan op zijn albums, wat het publiek zichtbaar wist te appreciëren. Hoogtepunten waren "Seen It All," waarin hij met zijn scherpe teksten en energiek refrein het publiek wist te betrekken, en natuurlijk zijn megahit "Two Fingers" waarbij de zaal uitbundig meezong. Voor “Lightning Bolt” nam Bugg een jonge fan op het podium uit het publiek. Tot ieders verrassing zong hij met opvallend veel zelfvertrouwen en kracht, wat leidde tot een unieke versie van Bugg's grootste hit.
Zijn akoestische uitvoering van "Broken" was een emotioneel hoogtepunt waarin zijn breekbare kant helemaal naar voren kwam, met dankbaar applaus als reactie.
De avond eindigde met een bruisende versie van "All I Need," die Bugg als afsluiter koos. Dit poppy nummer liet een brede glimlach achter op de gezichten van de aanwezigen en toonde zijn talent om verschillende genres en stijlen samen te brengen.
Jake Bugg liet met 25 songs (!) zien dat hij nog altijd blijft evolueren en nieuwe lagen toevoegt aan zijn werk, en met zijn nieuwe album ‘A Modern Day Distraction’ hint hij erop dat het beste misschien nog moet komen.
Setlist
Be Someone - Zombieland - Breakout - Taste It - Waiting for the World - Never Said Goodbye - Trouble Town - Seen It All - Slumville Sunrise - Keep On Moving - Maybe It’s Today - The Love We're Hoping For - Got to Let You Go - Instant Satisfaction - Beyond the Horizon - In the Event of My Demise - Broken (solo) - I Wrote the Book - All Kinds of People - Two Fingers - Lightning Bolt - Still Got Time - Simple as This - Simple Pleasures - All I Need
Organisatie: Botanique, Brussel
Admiral Freebee - Vergeet de Amerikaanse verkiezingen, Admiral for President!
Admiral Freebee bracht een golf van opwindende energie naar de Gentse Ha Concerts met zijn show ‘Back to the Ever Present’, een titel die net zo'n ode lijkt aan de tijdloze aantrekkingskracht van zijn muziek als aan zijn eigen ongrijpbare, entertainende stijl. Twintig jaar mag gevierd worden, en het publiek ontving Tom Van Laere dan ook enthousiast toen de set losbarstte met “Get Out of Town”. Meteen daarna volgde “Rags and Run”, dat een fris, vernieuwd geluid kreeg; en met “Rebound Love”, “Ever Present “en “Noorderlaan” gingen we verder de nostalgische toer op.
Alle 12 nummers vanop de debuutplaat passeerden de revue, enkele andere hits zorgden voor de nodige peper en zout. Met het nieuwe nummer “Not In It 4 Love” wist hij de zaal nog verder op te warmen. Freebee's speelse humor kwam door in de teksten van nummers als “Mediterranean Sea”, ondersteund door een strakke gitaarsolo. Hoewel er verder weinig interactie was met het publiek, liet de band het geluid spreken. De drummer legde een heerlijk groovy fundament, en Tim “Timmie” Coenen creëerde met zijn bas een eigen muzikaal universum, terwijl gelegenheidstoetsenist Senne Guns vloeiende harmonieën toevoegde met zijn piano.
Bij “Einstein Brain” begon het publiek vrolijk mee te zingen, en de kwamen de heren op het podium ook stilaan onder stoom. Zelfs zonder veel bindteksten werd de zaal meegezogen in de wondere wereld van Van Laere, getypeerd door een mix van rock, blues en ongebonden levenslust.
Een hoogtepunt was “Nothing Else To Do”, een klassieker vanop ‘The Great Scam’, ditmaal subtiel begeleid door Guns op piano. Het nummer bracht een zomerse warmte in de zaal het voelde waarlijk plots enkele graden warmer! Freebee’s ironische opmerking over Admiral for President viel eveneens op een passende dag, en werd door de zaal met een glimlach onthaald.
Vanop ‘The Honey and The Knife’ kregen we twee klassieker: “Last Song About You” en “Always on the Run”. Die laatste song kreeg een verrassende twist met een vlekkeloze overgang naar “Don’t Wanna Fight” van Alabama Shakes, wat zorgde voor een feestelijke vibe.
Tot slot kon iedereen nog eens luidkeels meebrullen met “Oh Darkness” en het onweerstaanbare “Living for the Weekend”. De toegift bracht nogmaals “Get Out of Town,” en zo sloot Admiral Freebee af met een knal.
Hoewel Van Laere misschien iets spaarzamer mocht zijn met "woew"-momenten, blijft hij toch een ras-entertainer die pure, rauwe, en spontane rock ’n roll maakt.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Cactus Club 15-11 (Kristof Acke)
Organisatie: Democrazy, Gent ism Ha Concerts, Gent
Apocalyptica - ‘Strijk gaan’ op Metallica (deel 2)
Daags na Wapenstilstand stond Apocalyptica in de Ancienne Belgique om hun laatste worp ‘(Apocalyptica,) Plays Metallica , Vol. 2’ te promoten. Bijna dertig jaar na hun debuutalbum ‘Plays Metallica by four cellos’ uit 1996 brengen ze zo opnieuw een klassieke, doch eigenzinnige ode aan één van de beste metalbands ooit.
Het idee om Metallica-covers te spelen met enkel cello's en drums zou een flauw karaoke-evenement kunnen worden, maar niets was minder waar.
De avond werd afgetrapt door het Finse Arctis. Hoewel dit slechts hun tweede internationale optreden ooit was, gooiden ze meteen hoge ogen. Dat Finland naast talloze meren ook een vruchtbare kweekvijver voor symfonische metal heeft, wordt zo nogmaals bevestigd. Vooral “When The Lights Go Out” en afsluiter “Theatre of Tragedy” konden ons uitermate bekoren. Verplicht luistervoer voor fans van het genre.
Net zoals bij ieder Metallica-optreden opende Apocalyptica ook op de tonen van ‘The Ecstacy of Gold’ van Ennio Morricone. Dit alles gebeurde terwijl het publiek naar een wit gordijn tuurde. De heren waren namelijk van plan om een grootse entree te maken en dat gebeurde ook. Na de openingstonen van “Ride The Lightning” viel het doek en de kregen we zicht op de ijverig strijkende Finnen die smalend het publiek begroetten. De drie cellisten hadden er duidelijk zin in en ook kersvers drummer Mikko Kaakkuriniemi lachte zijn tanden bloot.
Nadat ze het feest op gang getrapt hadden, waren de Apocalyptica-leden niet van plan gas terug te nemen.
Bij klassiekers als “Enter Sandman” en “For Whom the Bell Tolls” zorgden de diepe, resonerende klanken van de cello’s voor een duistere, opzwepende sfeer. Het publiek werd hierbij door grootse gebaren met de strijkstokken opgejut en aangemoedigd de teksten te scanderen. Hierdoor veranderde het optreden op bepaalde momenten in een enorme, uitbundige zangstonde.
De technische vaardigheid van de band was verbluffend. “Battery” en “Blackened”, nummers die in hun originele vorm al barsten van intensiteit, werden omgezet naar een symfonische storm waarin de ruwe energie nog steeds doorschemerde. “The Call of Ktulu” bracht, met zijn dromerige, mysterieuze klanken, het publiek in een vervreemdende vervoering en liet het ademloos achter door het vakmanschap van de uitvoering.
“Nothing Else Matters”, het emotioneel hoogtepunt van de avond, werd prachtig neergezet. Terwijl de zaal in stilte luisterde, wisten de cello’s de gevoeligheid van het origineel prachtig te vangen.
Na een uitgebreide voorstelling van de bandleden en een krachtig “Seek and Destroy” werd de avond afgesloten met de magistrale herwerking van “One”, waarvoor de Finnen op het nieuwe album samenwerkten met James Hetfield en Roberto Trujilo. De epische, haast filmische vertolking verstilde bij momenten het publiek. Enkel de voice-over van Hetfield leek ons, in tegenstelling tot op het album, overbodig en leidde soms af van de emotionele diepgang die de cello’s zo meesterlijk teweeg brachten.
Apocalyptica was veel meer dan een coverconcert. Het was opnieuw een intens en groots eerbetoon aan Metallica, waarbij de nummers op een verrassende en bijna vernieuwende manier tot leven kwamen. Een tournee met de legendarische trashers zelf dringt zich op!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Apocalyptica
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7111-apocalypica-12-11-2024.html?ltemid=0
Arctis
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7112-arctis-12-11-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Maria Schneider & Clasijazz Big Band – Bruggenbouwers in verschillende muziekstijlen en uiteenlopende culturen
Maria Schneider & Clasijazz Big Band
Maria Schneider & Clasijazz Big Band (*****) is een combo dat werkt om bruggen te bouwen naar culturen toe. Maria Schneider, die in de klassieke muziek als in de jazz, surplus haar medewerking met David Bowie in de prijzen viel, is een dirigente en componiste die van vele markten thuis is.
Ze stond in een goed vol gepakt De Bijloke met de Spaanse Clasijazz Big Band. .Hier dirigeerde ze hen als een gracieuze ijsprinses. Het is een bont gezelschap aan nationaliteiten, zo te zien, waaronder de Belgische accordeonist Philippe Thuriot. Kortom, een brug over verschillende muziekstijlen heen en uiteenlopende culturen …
Met circa twintig muzikanten op het podium, verzanden ze niet in een chaotische brij. Hier is iedereen elk op zich even belangrijk. De muzikanten in deze Big Band voelen elkaar perfect aan. Ze worden ondersteund en aangespoord door een breed lachende Maria Schneider. Hun virtuositeit, improvisatie, speelsheid en enthousiasme siert op het podium van deze prachte locatie, De Bijloke. Bubbels vanuit elke hoek, dwalen over de hoofden heen.
Hier ontstaat een bijzondere magie. Bijna twee uur lang houdt Maria Schneider & Clasijazz Big Band ons bij de leest. Ze zoeken de intimiteit op, of trekken eventjes de registers open.Het experimenteren meet klanken hoort hierbij. Het resulteert zelfs in gefluit van vogels uit de Braziliaanse bossen. Het wordt mooi gebracht door Maria zelf en is aangevuld met blazers die, mits enige verbeeldingskracht, een confrontatie bieden met de schoonheid van de Braziliaanse natuur.
De enthousiaste houding van Maria Schneider als dirigente en in haar bindteksten, werkt aanstekelijk. Ze weet humor en ernst met elkaar te verbinden.
Maria Schneider & Clasijazz Big Band spreekt een breed en ruim publiek aan. We horen jazz, klassiek en pop muziek de revue passeren. In het overaanbod aan prikkels wordt er toch een strakke lijn aangehouden.
Het publiek geeft haar dan ook een staande ovatie op het einde van de set. Er wordt nog iets moois toegevoegd, die de verschillende aspecten virtuositeit, improvisatie, speelsheid en enthousiasme moeiteloos samenbrengen.
Maria Schneider & Clasijazz Big Band zijn bruggenbouwers die de mensen, culturen en muziekstijlen perfect met elkaar verbinden. Het resulteert in twee uur genieten, wat een top avond.
Organisatie: De Bijloke, Gent
Tribute to Wim De Craene - 50 jaar Tim – Wat een mooi eerbetoon, dat met iedereen wordt gedeeld!
Wim De Craene
De hommage aan onze Wim De Craene, een kleine clubtour, wordt sterk ontvangen. We krijgen een twee uur durend fijne terugblik van 50 jaar van deze gewaardeerde sing/songwriter, die de roots van het Nederlandstalige luisterlied mee vorm gaf.
Het eerbetoon aan Wim De Craene kwam tot stand door zoon Ramses. 50 jaar terug schreef papa Wim het nummer “Tim”, net opgedragen aan zijn zoon en genoemd naar de mentor van Wim, Ramses Shaffy.
Ramses deed beroep op een goed op elkaar ingespeelde band, die de kleinkunstpop en de popelektronica van Wim in de vingers heeft en beheerst: Peter Bauwens op piano (hij maakte nog deel uit van de begeleidingsband van Wim), Wim Bartholomeus, bas en contrabas, verder de muzikale kameleon en multi-instrumentalist Bert Verbeke en tot slot vocaal naast Ramses, hebben we de vrouwelijke support van Wanda Joosten en Andrea Croonenberghs.
Het gaat over Wim’s muziek van de jaren 70 en 80 en hoe hij misschien kan en kon klinken; we zien hem zelf op een grote scherm in verschillende gedaantes, al of niet met zijn zoon. In die jaren was er wisselend succes, en samen met o.m. een Kris De Bruyne, gaf hij kleur aan het Nederlandstalige lied, in één adem onder de noemer kleinkunst te plaatsen.
We vinden hem nu nog steeds terug in de Lage Landenlijst op Radio 1 met een rits puike songs door de jaren heen. Er is “Rozane”, “Mensen van 18”, “Tim”, “Tante Emma”, “Marcellino”, “Kristien”, en in de laatste jaren “Kikker van de kant afduwen”, “Ricky” en “Breek uit jezelf”. Deze nummers kwamen ook vanavond grotendeels aan bod. De Craene liet zich inspireren door mensen die hij kende en paste de namen aan in z’n songs.
Met de jaren 80 was er minder response, nam de populariteit af, en kwam hij uit op meer pop en elektronica, met dus nog enkele opmerkzame liedjes. Op 40 jarige leeftijd, in 90, stapte hij abrupt uit het leven … Hij kreeg pas meer erkenning na z’n dood, met de heropleving van het Nederlandstalige lied in de jaren 90 met oa Noordkaap, Gorki, De Mens, The Scene enz.
Vanavond putte het kwintet uit de verschillende platen van mans rijk gevarieerd oeuvre, een setlist van innemend, emotievol, groovy opgestoft Nederlandstalig bekend en onbekender materiaal. Een warme nostalgische trip die sterk werd ontvangen in een vol pittoresk kerkje Sint-Jan in Wingene. Het is trouwens het enige optreden die in een kerk doorgaat. Het was eerst wat wennen in de akoestiek, maar de geluidsman wist het na één nummer voldoende bij te stellen, wat maakte dat het in z’n totaliteit indringender klonk en zorgde voor een mooie totaalbeleving van muziek en locatie.
Ramses, Bert en Andrea gidsten ons doorheen de muzikale leefwereld van Wim en z’n sing/songwriting. Toegegeven, we moesten de zang van de dames en van Ramses wat gewoon worden, maar al gauw werd je losweg, spontaan meegesleept in die muzikale beleving.
“Kristien”, eentje van de jaren 80, was de gedroomde opener, gedragen door een licht zwierige pianopartij, contrabas en drums. De sobere elegantie die de kleinkunst sierde in de oude jaren, kreeg een sfeervolle draai en zwier met “Alles is nog bij het oude” , “Boudewijn de eerste straat” en “Rode heuvel”; ze onderstreepten wat voor een beeldend schrijver Wim wel was.
Het combo wisselde het af met recenter materiaal als het broeierige, meeslepende “Jan” en het gekende “Marcellino”. De ingenomen, kleurrijke instrumentatie en wisselende zangpartijen tekenden de fijne sterke composities.
Papa Wim vroeg aan de kleine Ramses welke nummers hij van papalief graag hoorde, ambiance maker “Kikker van de kant afduwen” behoorde hierbij, maar het was vooral die andere, “Auto & garage” (uit 80) die Ramses intrigeerde, ook zo’n hoempapa meestamper, -zinger, die de veelzijdigheid van de songwriter aantoonde. De handclaps gaven elan aan het nummer.
We slalommen doorheen het brede oeuvre, “Levenslang” uit het afsluitende album ‘Via dolorosa’ (88), klonk als Tamino deze dagen, pakkend, broos, kwetsbaar in de soms hoog uithalende vocals, alsook in het akoestisch gitaargetokkel. Het gegoochel van deze componenten brachten het nummer naar een hoger niveau. Schitterend.
In “De Schoolstraat” voelde je letterlijk dat je kind naar school werd begeleid. En dan … tuimelden we terug naar de begindagen van z’n carrière, met een opgepoetste versie van “Bebdibelem petua”, over z’n verloren gelopen hond, het licht swingende “De kleine man” en de luchtige folkypolka afsluiter van het eerste deel, “Recht naar de kroegen en de wijven”, misschien nu net niet echt toepasselijk in ‘t kerkje, maar met een dosis meezinggehalte; het was ooit z’n eerste single en refereert aan de dagen van Neerlands Hoop.
Na een korte pauze kwam deel twee op gang met het aangename” Ricky”, eentje uit de mid80s, gebed in synthpop. Ramses gaf er nog een eigen tintje aan op z’n keys, wat het nummer uiterst origineel en aangepast in de tand des tijds maakte. De tristesse borrelde terug boven op “Droevig lied” en het aan Shaffy gelinkte “5 uur”. De zegzang en de intieme begeleiding maakten het groots! De klemtoon bleef bij het werk van de 70s met het groovy “Wat ben ik voor een mens” en “Ik sterf van de dorst bij de fonteinen”, wat duister, donker, doorleefd van aard, wisselend in vocals en hier ergens niet ver weg van Dez Mona.
Altijd sluipt er wel iets folky getint in de set, in deel twee “Tante Emma”, met het leuke meezingrefrein ‘elke zondag gezellig naar het oliebollenkraam met Tante Emma’.
“Rozane”, “Mensen van 18” (in een overtuigend duet Bert – Andrea), beiden Lage Landen nummers bij uitstek, effenden het pad naar de hitgevoeligheid. Met z’n zessen staan ze intussen op de stage op het sfeervolle “Tim” , omfloerst van mooie duetten en akoestisch gitaargetokkel en pianoloops; het deinde mooi uit in een a capella outtro. Het poprockende “Breek uit jezelf”, ook van z’n afsluitend album uit 88, én de definitieve afsluiter deze avond, werd gospel-gewijs ingeleid door een ‘happy days’ gevoel. Iedereen veerde recht, zong het refrein mee en gaf het elan door de handclaps. Echt mooi.
Onvergetelijke liedjes van Wim hoorden we, gebracht in een unieke versie door de vertolkers van nu, hoe Wim ze nu misschien zou brengen … Hoedanook, dit was een fijn eerbetoon, nog niks aan kracht ingeboet, aan een man die een goed observatievermogen had, inspirerend was, en sterke melodieën schreef, terug naar de roots van het luisterlied, de kleinkunst, en het graag deelde en wou verder delen met iedereen!
Organisatie: Garifuna ism Bewonersplatform Sint-Jan, Wingene
Hell's Balls Belgium 2024 – Wat een diversiteit
Hell's Balls Belgium 2024
Xpo
Kortrijk
2024-11-09 + 10
Erik Vandamme
'Alcatraz Metal Fest' indoor? Je kan het sinds 2023 opgestarte indoor gebeuren Hell's Balls Belgium op die manier benoemen. Na een succesvolle eerste editie in de Xpo, Kortrijk, ging nu op 9 en 10 november de tweede editie van dit evenement door. £
Met op de eerste dag eerder doom/black/death metal en op de tweede dag meer Hardcore/thrash tot stoner. Voldoende interessante bands en artists dus op het podium die elke metal liefhebber een daverende tweedaagse bezorgde.
We waren er uiteraard bij … Ons verslag
dag 1 – zaterdag 9 november 2024
We starten de eerste festival dag met een film voorstelling. The Monoliht Deadcult (*****) is al zo’n twintig jaar bezig , maar van routine is er weinig sprake. Ze brachten dit jaar een knappe plaat 'The Demon Who Makes Thropies of Men' uit. Ze staan, ondanks dat obscure kantje, speels en met gevoel voor humor te soleren. Het publiek weten ze moeiteloos voor zich te winnen. De band verstaat de kunst fantasierijk en prikkelend te werken met hun gitaarriffs; allerhande horrorbeelden komen tevoorschijn. Ze hebben er geen beelden op scherm voor nodig. Het klinkt nogal angstaanjagend, huiverend en ook qua vocals moet het niet onderdoen. Wat een mokerslagen 'into-the-face' werden hier toegediend. Overtuigend!
Meteen is de toon gezet, want het werd een muzikaal dagje donkere paden. De uit Nederland afkomstige Dead Head (****) draait de volumeknop volledig open. Een wervelwind aan thrashy uppercuts dienen ze toe. Het davert. Moshpits ontstaan. Stevig headbangen dus, met de vuist in de lucht en teksten meebrullen. Band en publiek voelden zich één.
De Finse formatie Wolfheart (*****) geeft ons een lesje Scandinavische symfonische Death Metal. Het voelt demonisch aan. De bindteksten zijn de moeite en raken. Wolfheart voert je op occulte wijze naar de Winterse vlaktes van Finland. Je voelt de rillingen tot op het bot, de riffs klieven, en er zijn de vocals van Tuomas Saukkonen, regelrecht uit de duisternis. Wolfheart stemt muzikaal de Noorse sages en goden positief, we zien en ervaren de schoonheid als het angstaanjagende van de winterlandschappen. Bijzonder bandje toch.
Pure speedmetal met een donker kantje. Hellripper (****) behoort hiertoe. 'Warlocks & Grim Withered Hags' wordt sterk ontvangen van deze Schotse eenmansband van James McBain. Live is hij goed omringd, maar James is de spil in de vocals als in de instrumentatie. Het klinkt scherp overtuigend. Hij is een klasse entertainer en port zijn publiek voortdurend aan. Een voorzichtige moshpit ontstaat. Deze thrash met het kenmerkend black metal kantje intrigeerde.
De Amerikaanse band Vlitmas (***1/2) zoekt het occulte en het obscure van de duisternis op. Met een gitarist die in Mayhem en Aura Noir heeft gespeeld, een drummer uit Cryptopsy en de zanger David Vincent uit Morbid Angel hebben we hier een supergroep binnen de zgn. Blackened Deathmetal. David Vincent is een opvallende verschijning, hij spreekt tot de verbeelding met die zwarte cowboy hoed.
Vlitmas doet Satan uit zijn as herrijzen. De growls van Vincent, afwisselend met cleane vocals zijn een streling voor het genre. De brute, intiemere, dreigende riffs doen de rest. Interessant allemaal , waarbij de aanpak net voldoende boeide.
Voor het eerst was de zaal helemaal gevuld voor de legendarische Portugese band Moonspell (*****), die hier een soort 'best of ' speelden. De echte die-hard fans werden op hun wenken bediend. Muzikaal zit er wat Folklore in de sound, het geheel klinkt goed uitgekiend en doordacht. Je waant je diep in de bossen waar zowel elfen als kobolden wonen. Het prachtige “Opium” weet dit op te roepen. Kleppers als “Nitght Eternal”, “Finisterra” en het onvolprezen “Everyhing Invaded” worden mee gebruld. De bedwelmende stem en de sterke uitstraling van zanger Fernando Ribeiro zijn een duidelijke meerwaarde. Moonspell brengt nog de klassieker “Full Moon Madness” . De duisternis is compleet.
Een optreden van Moonspell is nog steeds een beleving, die je verweesd in een donker hoekje duwt.
Carpathian Forest (****) speelt grauwe, donkere Black metal. De uit Noorwegen afkomstige band voegt er, heel subtiel, wat Noorse Folklore aan toe. De onaardse riffs en die aparte vocals zorgen voor grauwe beelden uit het Hoge Noorden. Ze houden die donkere lijn aan, de aandacht verslapt enigszins wel , maar het klinkt net voldoende overtuigend.
Grauw, ruw zelfs klinkt Primordial (****1/2) die intense mokerslagen op verbluffende wijze uitdeelt. Dee grimassen van een demonische frontman, spreekt opnieuw tot de verbeelding. Hij overweldigt je en schreeuwt zich schor. Het voelt aan alsof bulldozers in een razend tempo over ons heen denderen …
Dark Tranquillity (*****) is wat anders binnen dit genre, niet direct rozenblaadjes in de instrumentatie , maar toch blijven er donkere walmen hangen. Het klinkt toegankelijk en ze zorgen voor een zekere gemoedsrust, na al die orkaanuitbarstingen. Hun melodieuze death metal slaagt met brio.
Triptykon (****) is een terechte afsluiter vanavond, door hun black metal te combineren met trage Doom, niet vies van wat avant-garde. De sound is op die manier tergend traag, maar boeiend , intrigerend dor de aanhoudende intensiteit, die je in een soort duistere hypnose brengt. De Zwitsers balanceren in een grijze zone tussen geluid en stiltes, dus hier niet echt razendsnelle riffs, maar ook niet té ingetogen
dag 2 – zondag 10 november 2024
Diversiteit troef , zeker op dag twee van het festival, van hardcore, thrash, doom tot stoner en punk, het was allemaal te horen … In momenten gefronste wenkbrauwen tot vraagtekens bij sommige bands zelf … Benieuwd?
We starten met één van de betere Hardcore bands die ons landje rijk is, STAB (*****). De band gaat fel tekeer en stoomt meteen. De meerstemmige vocals, het elkaar aanporren en de brutale uithalen, het werkt in op het publiek. Achteraan het podium stonden twee piepjonge fans mee te dansen, alsook aan de dranghekkens. STAB bewijst dat HC één familiale bijeenkomst is, voor jong en oud, zonder scrupules. Een knoert van een opener!
Uppercut nummer twee volgt met Murphy's Law (****1/2). De band rond de charismatische frontman Jimmy Drescher is al sinds 1982 bezig. Jimmy is nog het enige overgebleven originele lid van de band en trekt ook live de aandacht. Hij staat nog maar even op het podium, springt er direct af en gaat zijn publiek opzoeken om hen niet meer te verlaten. Een muzikaal oplawaai, een spervuur aan riffs, met een dosis humor waarbij het bier vloeit en wordt uitgedeeld aan de fans. Het zorgt voor een geslaagd HC/thrash metal feestje.
Er stond nog niet zoveel volk in de zaal, maar hij ging elke aanwezige opzoeken, iedereen genoot van deze losgeslagen pletwals. Een deugddoende, verkwikkende set.
Het contrast met het daarop volgende Pallbearer (****) uit de USA was groot. Ze brachten ons een somber, doomachtig klankenspectrum. De melodieën deden wat denken aan de betere stonerrock. Het was een warme sound trouwens, die over ons heen waaide. De registers werden wel eens lichtjes open getrokken. Het voelde vooral aan als een gezellige trip rond het kampvuur, met soms lekker snedige gitaarriffs en zanglijnen die een soort rust brengen in een - spijtig genoeg - rusteloos bestaan.
In het verlengde van Pallbearer was er het Noorse Slomosa (****), die evenzeer een sound brengen vanuit ‘de desert’, door de aantrekkelijke riffs en de adrenalinestoten in de songs. Intrigerend is de warme stem van gitarist Erik Bye en de vrouwelijke inbreng van bassiste Marie Moe. Samen met leadgitarist Benjamin Berdous werden hier enkele knappe solo’s gespeeld. Aanstekelijk gemoedelijk overtuigend klonk het. Sterk.
Terug heel wat anders nu …Met een optreden van Cro-Mags (****1/2), die een alles vernietigende pletwals was. Het klinkt wel allemaa een beetje hetzelfde , maar het was de moeite, met daarbij een zanger die eruit ziet alsof hij iedereen zal verslinden; de grimassen en de verpletterende vocale uithalen worden geruggesteund door de al even ruwe bolsters op gitaar en drums. Het daverde.
Een optreden van Cro-Mags is geen trip voor tere zieltjes, je wordt compleet murw geslagen. Ze stopten wat eerder dan voorzien, maar geen nood, we bleven totaal verweesd knock-out geslagen achter.
Wat een contrasten vandaag toch wel, die de rode draad vormden … Baroness (*****) was de volgende. De band staat , na enkele woelige jaren, weer op scherp met een nieuw album 'Stone'. De progressieve metal is emotioneel beladen, krachtig en energiek.
De scherpe riffs en vooral die heldere stem van zanger John Baizley, zorgen voor headbangen en kippenvelmomenten. De band stopte ook wat eerder hun set, gezien hun bassist ziek was . Maar dat belette niet dat Baroness genadeloos overtuigend te werk ging.
Ook Graveyard (****) gaat eerder de melodieuze kant uit, maar houdt van een donker randje in hun sound. Dit is voer voor wie houdt van de 70s rock van Black Sabbath, Led Zeppelin, Pentagram en Deep Purple, voorname invloeden van Graveyard. Een potige sound met niet te lange, overbodige solo's.
De Zweedse band behoudt die stevige lijn. Spijtig genoeg was niet iedereen te vinden voor deze hardrock getinte sound, maar wist voldoende aanwezigen te treffen met hun aanstekelijke nostalgische trip.
Sodom (***1/2) is eentje die samen met Kreator en Destruction, behoort tot de 'top van Duitse Thrash metal'. Sodom klinkt stevig en compact. Niet echt vernieuwend in het genre, maar zondermeer nog steeds goed voor een knetterend thrash feestje.
Contrasten ? Et voila, terug eentje met de Heideroosjes (****1/2). De Nederlandse punkers spuwden hun gal uit, met een dosis humor, jolijt en wat een charisma. Songs als “Lekker belangrijk”, “Damclub Hooligan” en “Time is Ticking Away!" zijn meebrullers. Heideroosjes wist op zijn manier het publiek voor zich te winnen. Een knappe prestatie dus. De spring-in-t-veld en brulboei Marco Roelofs beperkte zijn bindteksten deze keer tot het minimum; Frank Kleuskens entertainde mee.
Heideroosjes lieten op Hell's Balls de muziek voor zich spreken, wat een wervelend punk show betekende. Verder lekker meebrullen op “Tering Tyfus Takkertrut” en “I'm not deaf (i'm just ignore you)”. “I wanna be sedated' van de Ramones en het oerdegelijke knallende “United Scum” waren voortreffelijke afsluiters.
Agnostic Front (****1/2) zorgde voor de allerlaatste stompen . “For My Family”, “Old New York” en “AF Stomp” deelden rake klappen uit. De band speelde op hoog niveau, een combinatie van metal/punk en HC invloeden. Een unieke verbintenis dus. Verder voelden we de drive van een “Victim in Pain”, “Friend or Foe” en “Toxic Shock”. Muzikale schokgolven met de nodige moshs tot gevolg.
Een niet aflatende werkethiek hadden we van dit combo, die als een sneltrein tekeer ging. Agnostic Front duwde steeds het pedaal in. “All is For Not Forgotten” en “Addiction” waren overtuigende afsluiters. Wat een knaller!
Kortom, Hell's Balls Belgium was opnieuw geslaagd en onderscheidde zich in diversiteit.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7114-hell-s-balls-belgium-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Sonic City Festival 2024 - Tramhaus made it happen!
Sonic City Festival 2024
Depart
Kortrijk
2024-11-08 t-m 2024-11-10
Koen Daneman
Voor de 16de editie van het avontuurlijk 3daags Sonic City festival had het Wilde Westen in Kortrijk de Nederlandse post-punk sensatie Tramhaus als curator aangesteld. Die hadden vooral voor gitaarbands gekozen maar er waren nog tal van andere muzikale ontdekkingen te zien. En daarvoor moet je op dit festival zijn.
Op de sfeervolle locatie Depart kon je je laten verrassen door de talrijke artiesten/bands op de Mainstage, de kleinere Club of de Box die dit jaar verhuisde naar de andere kant van het gebouw naast de chill-out space waar de Koffiequeen alweer heerlijke koffies serveerde, Vuvve Printclinic ter plaatse de limited edition Sonic City t-shirt zeefdrukte, Crate Records vinyl en boeken uitstalde of jezelf een tattoo kon laten zetten door Les Mains Sales.
Het festival startte op vrijdag met een korte line-up. Geen grote namen en geen massa vandaar de logische keuze van de organisatie voor de Club.
Real Farmer, een vierkoppige punkband uit Groningen trapte af met een energieke strakke set met voornamelijk songs uit hun debuutplaat ‘Compare What’s There’ uitgekomen op het Strap Originals-platenlabel van Pete Doherty. De songs van Real Farmer zijn heftig, afwisselend hard-zacht ("Consequence"- "Empty”) en heel toegankelijk.
De songs uit het tweede album ‘Real Deal’ van het Londense Honeyglaze zijn een aanrader voor wie houdt van indie-postpunk zoals English Teacher en Dry Cleaning. De set was een perfecte mix van tedere momenten ("Movies") meeslepende emoties ("Safety Pins","Cold Callar") en woede ("Don't","Hide").
De New Yorker Steve Gunn die nog samen met Kurt Vile tourde stond voor de tweede keer solo op Sonic City. Gunn is een voortreffelijk gitarist en dat bewees hij in een meeslepende set vol loops en perfect gedoseerde noise met als hoogtepunten opener "On The Way", "Way Out Weather" en een eigenzinnige cover van "I'll Be Your Mirror" van the Velvet Underground.
De lievelingen van Joe Talbot (Idles) Crows uit London sloten de avond af met een energieke set vol furieuze en melodieuze songs voornamelijk uit hun laatste album ‘Reason Enough’ ("Vision of Me" en single "Is It Better?"). De band kreeg het publiek die nog wel zin had in een feestje naar het einde van de set uiteindelijk nog aan het dansen.
Voor het openen van de tweede festivaldag had Tramhaus het Portugese Sereias in petto. Luide, dwingende krautrock waarover de zanger die dubbel zo oud lijkt als de rest psychotisch overheen stond te schreeuwen.
Bij singer-songwriter Rona Mac uit Wales in de Club ging het er heel wat rustiger aan toe. Alleen met haar gitaar zonder effecten bracht ze intieme songs over liefde, vriendschap, pijn en verdriet.
De Deense Hjalte Ross heeft drie albums uit maar heeft voorlopig quasi enkel in zijn thuisland getourd. Op het podium van de Box stond hij met zijn band voor de eerste keer in België. We luisterden met een kopje koffie naar meestal dromerige, fluisterende songs ("The Morning Light") tot fellere composities ("Waiting for a Change") uit ‘Less’.
Op de Mainstage probeerde het Australische duo Party Dozen met hun power-rock het publiek te bewegen tot een vroeg feestje (what's in a name?). Saxofoniste Kirsty Tickle blies de ziel uit haar mooie lijf op de krachtige ritmes van drummer Jonathan, de tape deed de rest.
Met een megaluide sound begon Couch Slut uit Brooklyn, NY aan een set in de Club die jouw gehoor tot het eind zou blijven geselen. Iemand uit het publiek vond de vocals te stil. Geen probleem voor zangeres Megan Osztrosits die de klankman onmiddellijk orders gaf. We onthouden vooral de vette riff in Wilkinson's “Sword” uit ‘You Could Do It Tonight’.
Het Engelse Holiday Ghosts was naast Sereias de enige band van het Tramhaus keuzelijstje op zaterdag. Hun indie poppy songs met de enthousiaste samenzang van gitarist Sam Stacpoole en drumster Katja Rackin deed ons af en toe denken aan Belle & Sebastian en The Feelies.
Om 17u10 mogen we al eens met een cocktail in de hand rond lopen op Sonic City, zeker als er zomerse geluiden vanop het hoofdpodium op je afkomen. Nusantara Beat, een ‘supergroep’ die bestaat uit veelal bekende muzikanten, van oa Altin Gun en Jungle By Night, pakte het publiek in met eigenzinnige muziek vol Indonesische invloeden.
De zomer duurde verder in de Box waar Cindy uit San Francisco ons deed wegdromen naar de Summer of Love. Meisjes met lange haren, tambourijntje, en jongens met gitaren die zo in de sixties versie van the Kinks zouden kunnen spelen. Het was mooi en rustig, ideaal om languit en blootvoets in het gras te liggen onder een zomerse zon maar die otbraken helaas in de Club.
Ook het Columbiaanse Balthvs in de grote zaal deed ons verder dromen van een zonnige zomer met een groovy sound die ons regelmatig deed denken aan Khruangbin.
Opgewarmd werden we verrast met een leuke cover van Beck's “Devils Haircut” door Fcukers, een Amerikaanse elektronische band, opgericht in 2022 in New York City. De energieke frontvrouw Shannon Wise, zong en sprong heen en weer op de heel dansbare house beats met als resultaat dat de Club enthousiast mee bewoog.
Op je 83ste op de affiche van een alternatief muziekfestival terecht komen is wellicht uniek.
Zijn naamgenoot doet op exact dezelfde leeftijd en onder de artiestennaam Bob Dylan nog steeds grote zalen vollopen maar de in België wonende Amerikaan Tucker Zimmerman heeft moeten wachten op fan Adrianne Lenker van Big Thief om hem wereldwijd toch wat bekender te krijgen. Zijn concert in de Club kon dan ook op heel wat interesse rekenen. Zimmerman en band gaven een hartverwarmend concert en het was mooi hoe hij genoot van de waardering die het publiek hen terug gaf. Trouwens, een artiest die een gedicht voordraagt terwijl zijn gitarist een kapotte snaar vervangt heb ik nog nooit mee gemaakt.
De songs kwamen bijna allemaal uit zijn meesterlijk nieuw album ‘Dance of Love’ waarop Adrianne Lenker & Big Thief hem begeleiden. Absolute aanrader!
Tijd voor een heel ander verhaal in de Club waar de in Kenia geboren en in Oeganda opgegroeide rapper MC Yallah samen met Berlin based producer Debmaster de temperatuur serieus weer deed stijgen. De combo van Debmasters beats en MC Yallah’s banging vocals – een mix van Luganda en Swahili – leverde constant vuurwerk op. "I Love You" riep ze meerdere keren en gemeend naar het publiek. Het was wederzijds.
Fans van Techno en Electro konden op zaterdag verder nog hun hartslag doen stijgen op de pompende beats en spectaculaire visuals van Actress en CLARK, beide geen onbekende namen in het genre. In de Club werd het feestje na middernacht compleet met de opwindende mix van hedendaagse industriële muziek, nerveuze minimale synths, oerpolyritmiek en post-punk door het Spaanse duo Dame Area.
De gitaarfans hadden toen al Depart verlaten.
Op zondag, de derde festivaldag was er opvallend meer volk aanwezig al van bij de start voor het optreden van Cola, de eerste band van die dag geselecteerd door Tramhaus. We genoten met een frisdrank in de hand van een sprankelend concert in de Club van het Canadese postpunk trio.
DITZ uit Brighton opende de Mainstage en kan ook rekenen op Joe Talbot, frontman van Idles als fan. Zanger Cal Francis dook meerdere malen de zaal in en won uiteindelijk het publiek voor hun woeste noise rock/post-punk met een arsenaal aan gitaar- en pedaaleffecten.
In de mix van psychedelische pop, indie en postpunk van Ulrika Spacek uit Reading hoorden we in de Club af en toe flarden Pavement, Radiohead en Sonic Youth. Uit hun recentste album ‘Compact Trauma’ onthouden we mooie versies van "If the Wheels Are Coming Off" en "The Sheer Drop" en het oudere “Mimi Pretend”.
Horse Jumper of Love, uit Boston stond met enige nonchalance op het podium van de Box maar kon het publiek helemaal laten zweven met hun slowcore, indierockgeluid. De band opende met het prachtige “Snow Angel” van hun nieuwste release ‘Disaster Trick’. Ook “Today’s Iconoclast” en favoriet “Wink” van die plaat stonden op de set naast “Ugly Brunette” van hun titelloze debuut.
Als vervanger van Yin Yin had de organisatie van Sonic City nog vlug Voyeur uit New York kunnen strikken die net op tour zijn in de UK. Het viertal verraste ons met een stevig en energieke punkrock geluid met invloeden van Sonic Youth, Nirvana en Velvet Underground.
Daarna probeerden Joe & The Shitboys van de Faroer eilanden (!!!) in de Club er met songs als "Fuck Everybody" , "Eat Ass" en "Don't Fear the Nipple" een waar pretpunkfeestje van te maken. Hun strand outfits en enthousiasme waren in ieder geval best grappig.
Enkele leden van het Canadese Mock Media stonden ook in marcellekes en short op het podium en konden het publiek meer dan warm maken met hun aanstekelijke samenzang en gitaarrifs die soms doen denken aan de vroege XTC. Songs als "Louis Won't Break" en "Madness" klinken live nog snediger dan op plaat.
Ondertussen stond er een nieuwe Heather Nova de box te bekoren met haar engelenzang. Dana Gavanski, Canadese met Servische roots maar ondertussen residerend in Londen, heeft duidelijk talent en vermengt in haar songs new wave met post-pop en art rock.
Bij het vintage geluid met elementen van doo-wop, klassieke R&B, garagepsych en surf en de looks van het Californische kwartet Shannon and the Clams op de Main Stage zagen we het Sonic City plots helemaal door een David Lynch-achtige lens. Luister eens naar het schitterende "Real or Magic" van hun gloednieuwe zevende plaat ‘The Moon Is In The Wrong Place’ dan weet je onmiddellijk wat we bedoelen. By the way, de plaat werd geproduceerd door Black Keys-frontman Dan Auerbach.
Still House Plants daarna was in ieder geval geen hoofdpodium waardig met hun minimalistisch slowcore experiment. Daar had beter The Messthetics & James Brandon Lewis uit Washington DC gestaan. De Club was veel te klein voor de massale interesse van het publiek. Dit had natuurlijk te maken met de faam van de muzikanten: Joe Lally op bas, zijn voormalige Fugazi-bandgenoot Brendan Canty op drums, gitarist Anthony Pirog en de veelgeprezen jazzsaxofonist James Brandon Lewis. De heren brachten instrumentale power ’punk’ jazz van absoluut topniveau. We hoorden achteraf dat gitarist Pirog heel ziek was. We hebben er in ieder geval niets van gemerkt.
Als voorlaatste mochten Lambrini Girls uit Brighton het hoofdpodium in vuur en vlam zetten Met slechts enkele singles en een EP vol snedige punksongs op zak (hun debuut komt uit in 2025) konden ze het publiek verleiden tot moshpits en sitdowns. Tussendoor passeerden natuurlijk ook nog de nodige "Fuck You’s” aan het political establishment en Israel.
Als laatste in de Club programmeerde Tramhaus het Deense duo Lust For Youth met hun perfect klinkende, über-catchy synthpop, beïnvloed door eighties bands als New Order, Depeche Mode en Pet Shop Boys. Eentonigheid sloeg echter toe en de jongens konden op het halfduister podium de club niet echt overtuigen.
De mix van free jazz, ambient, shoegaze en dream pop door Mabe Fratti, celliste en zangeres uit Guatemala kon ons dan wel bekoren in de uiterst aandachtige Box. Haar cello is de basis, waaromheen ze samen met haar gitarist en drummer ingewikkelde en prachtige landschappen van geluid bouwde. Dit alles tesamen met haar zachte zang zorgde voor een op zijn minst bevreemdend geheel. De songs "Oídos" en "Kravitz" uit haar laatste album "Sentir que no sabes" zijn daar perfecte voorbeelden van.
Traditioneel mocht curator Tramhaus het festival afsluiten. Het vijftal uit Rotterdam stak de grote zaal onmiddellijk in vuur en vlam en kreeg de energie van het publiek dubbel en dik terug met moshpits en crowdsurfers tot gevolg. De charismatische zanger Lukas Jansen sprong vol overgave en op zijn eigen slungelige manier heen en weer over het podium terwijl de band zich strak en nijdig door de energieke set speelde. Naast prijsbeesten "I Don't Sweat", "Minus Twenty"en "Make It Happen" passeert de volledige nieuwe plaat ‘The First Exit’ met oa de machtige afsluiter "Ffleur Hari".
Tramhaus was het publiek en de organisatie heel dankbaar voor de uitnodiging en mocht als curator terugkijken op een zeer geslaagd programma.
Volgend jaar van 07 nov t-m 09 nov 2025
Neem gerust een kijkje naar de pics (sfeer)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7113-sonic-city-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Sonic City Festival + Wilde Westen, Kortrijk
Tucker Zimmerman - Een magische warmhartigheid
Het was een onverwacht en uniek concert: de nobele, haast vergeten folkzanger Tucker Zimmerman maakte zijn comeback in de Botanique. Na decennia uit de schijnwerpers te zijn verdwenen, werd hij in 2024 opnieuw ontdekt door niemand minder dan Adrianne Lenker van Big Thief, die zijn werk als een grote inspiratiebron beschouwt. Dankzij haar geduld en vasthoudendheid besloot Zimmerman niet alleen zijn oude muziek weer tot leven te brengen, maar ook nieuw werk te schrijven. Een bijzonder verhaal dat een minstens zo bijzonder concert verdiende.
De avond begon met de begeleidingsband van Zimmerman, Iji, een guitige indieband uit Los Angeles onder leiding van Zack Burba. Hun stijl deed denken aan het dromerige geluid van Mac DeMarco, Real Estate en Pavement, met hier en daar een twist richting Villagers. De band wisselde aanstekelijke melodieën af met humoristische bindteksten, die het tempo af en toe wat deden inzakken. Toch bracht Iji met nummers als "I Want It All Back" en "Professional Anything" het publiek meteen in de juiste sfeer – een aangename kennismaking die naadloos overging in het hoofdprogramma.
Toen Tucker Zimmerman, wat fragiel maar met fonkelende pretoogjes, het podium opkwam, was er even sprake van een onwennige sfeer. De 83-jarige Zimmerman leek ondanks een lichte verkoudheid zijn plaats en stem te vinden, en de band had een paar momenten nodig om op elkaar in te spelen. Maar al snel voelde je de magie van het moment: Zimmerman's doorleefde stem en karakteristieke timbre brachten direct een warme gloed door de zaal.
Nummers als "The Idiot’s Maze" en "Burial at Sea" klonken als tijdloze schilderijen, gedragen door de ijzersterke begeleiding van de band.
De intieme setting van het Museum benadrukte niet alleen de puurheid van Zimmerman's muziek, maar ook zijn leeftijd en levenservaring. Tijdens “Old Folks of Farmersville” herinnerde hij het publiek eraan dat er in ongeluk altijd geluk te vinden is. Zijn vrouw zat zichtbaar trots en glimlachend naast het podium.
Tussen de nummers door deelde Zimmerman gedichten en verhalen, waaronder anekdotes over zijn boeddhistische grootmoeder en haar vredeslessen in “Taoist Tale”. Dit alles droeg bij aan de bijzondere sfeer van de avond, alsof het publiek was uitgenodigd voor een persoonlijke vertelling van een oude vriend, ergens rond een grote open haard.
Tussendoor bracht Zimmerman op speelse wijze de gedichten “The Gods Mess Around” en "Potato Salad Breakfast", waarbij de band vrij improviseerde.
Een oprecht dankwoord voor Adrianne Lenker bracht hij met het innige “Dreamtime (For Adrianne)”. Naast al deze warme momenten bleek ook Zimmerman's gevoel voor humor en zelfreflectie nog springlevend. In "Nobody Knows" en het kwieke “Lorelei” toonde hij zijn licht sarcastische kant.
Hij sloot af met "Slowin’ Down Love", een nummer dat zijn eigen kwetsbaarheden en zelfinzicht prachtig onder woorden bracht.
Het publiek kon niet anders dan zich overgeven aan zijn unieke charme en levenswijsheid.
Zimmerman liet zien dat hij ook in zijn tachtiger jaren zijn speelse stijl nog altijd weet te behouden. Het slotnummer "Slowin’ Down Love" klonk als een dankbare erkenning van een onzekere toekomst, een waardig en ontroerend einde van een uiterst bijzonder concert.
Setlist
Idiot’s Maze - Burial at Sea - Taoist Tale - Old Folks From Farmersville - Half Crazy - The Ram-A-Lama-Ding-Dong Song - The Gods Mess Around (gedicht) - Potato Salad Breakfast (gedicht) - Dreamtime (For Adrianne) - (onbekend) - Nobody Knows - Lorelei - Slowin’ Down Love.
Organisatie: Botanique, Brussel
Charlotte & Reinhard - Dat het publiek nummers tot achteraan een Sportpaleis mee schreeuwt is leuk en wellicht goed voor je ego, maar het volk en de fans die je overal blijven volgen, connectie zoeken en wat je ook doet, is voor eeuwig!
Charlotte & Reinhard is het nieuwe project van de Gentse Charlotte Caluwaerts (The Happy, Rheinzand, Tundra) en Reinhard Vanbergen (Das Pop, Rheinzand). Het koppel ging vorig jaar nog op Europese tour als backing band van Hercules & Love Affair en brengt als Charlotte & Reinhard hun debuutplaat uit op het Deense label Music For Dreams, ‘Sins & Virtues’. Deze zomer waren ze aan het werk op Live/s live; we zakten nu af naar de AB Club ivm hun release. Het verslag kun je hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/96419-charlotte-reinhard-een-danspas-in-melancholie-en-weemoed.html
Twee dagen later hadden we een fijn gesprek met Charlotte en Reinhard , over de release, de ambities en de toekomstplannen
Het project Rheinzand is best wel een succes, maar toch besloten jullie om het project ‘Charlotte & Reinhard’ op te richten, moesten jullie een ei kwijt?
Reinhard: Om duidelijk te zijn, we gaan nog aan een derde album werken met Rheinzand. Op het tweede album van Rheinzand hadden we meer rondom songs gewerkt. We voelden aan dat dit niet echt iets voor Rheindzand is, waar we meer naar de obscure dansmuziek toewerken. Met dit solo project wilden we wel richting songs gaan, dus dit album is een opsplitsing van twee genres geworden. We wouden even los van dat meer obscure van Rheinzand, we wilden meer de focus leggen op songs maken.
Charlotte: het gaat vooral over uitpuren eigenlijk. Rheinzand dus uitpuren en ons ding ermee kunnen doen met Charlotte & Reinhard..
In een interview vertelden jullie dat je je meer wou focussen op het aspect van de songs. Het viel me in de AB op hoe er een perfecte verhouding was; het grote pluspunt trouwens was het toegankelijke geluid, het soulaspect in Charlotte haar stem en de dosis experiment met klanken o.a. met de cello en viool van Reinhard. Dat is dus waar, als ik het goed begrijp, het écht om draait … Bij Rheinzand is er natuurlijk die invloed van Mo.. waarmee ik in 2022 een interview had …
Reinhard: Uiteraard. Mo is een DJ van uitzonderlijk kaliber. Als je mee stapt in zo ene project, ga je daar sowieso sporen van terug vinden. Ik denk dat het ook bevrijdend is voor hem dat we die songs, en dat meertalige wat Charlotte beheerst, ergens anders kunnen insteken. De insteek van Rheinzand, is dat hij het moet kunnen inpassen in zijn DJ set. Dat was met die tweede plaat moeilijker omdat daar ook wat meer uiteenlopende tempo’s hadden ingestopt. Het werd voor hem moeilijker om dit in een DJ set te gaan verwerken. Het is een bevrijding voor alle twee de partijen om eens iets anders te kunnen doen. Zowel voor Mo als voor ons.
Charlotte: we hebben al veel DJ’s aan het werk gezien ondertussen. Mo is werkelijk een van de meest creatieve DJ’s die er bestaan. Hoe hij kan blijven door hameren en zijn eigen goesting doen met klanken, dat is heel uniek. Terwijl andere DJ’s sneller in een bepaald format vallen, gaat Mo toch de meer flexibele kant op en dat zie je bij weinigen.
Ik heb ondertussen de plaat beluisterd, hier valt de diversiteit me op. Ik vind ook het uitgebreide instrumentalia indrukwekkend, maar vooral de viool en de cello intrigeerden. Waar is de uitgesproken liefde voor viool specifiek ontstaan? Het is trouwens de combinatie van viool en zang die me het meest bekoren …
Reinhard: Die viool is eigenlijk mijn stem , zeg maar. We zorgen voor veel arrangementen, het is vooral de bedoeling een mooi bedje te maken waar Charlotte haar stem kan neervlijen. Van zodra die viool er is , gebeurd juist hetzelfde met haar stem en keyboard. Het gaat vooral om elkaar aanvullen.
Charlotte: op die manier kunnen aanvullen, zodat de andere kan schitteren in de schijnwerpers is de bedoeling. Het is comfortabel om al circa veertien jaar samen te werken met iemand die je compleet kunt vertrouwen, een vertrouwen dat wederzijds is. Het is altijd geven en nemen tussen ons, we gaan spitten of zo. Dat is belangrijk. en dat zou ik ook graag willen doen in samenwerking met andere, gewoon ‘neem uw plaats, doe ermee wat je wilt’ dat is belangrijk dat iedereen zichzelf kan zijn binnen ene project. Als Belg zijnde, je profileren alsof je alles kunt en in alles de beste bent, wordt niet altijd aanvaard bij een publiek.
In die cello zit ook een mooi verhaal (had ik even gehoord in AB); kun je er wat meer over vertellen?
Reinhard: 40 jaar geleden kocht ik mijn eerste viooltje bij Luthier Luc Deneys. Via een aantal experimenten met een andere Luthier, Tim Duerinck, begon ik te experimenteren met andere tuningen op viool. De meest extreme was een cello tuning. Maar op een gewone viool geeft dat een stil en dun geluid. Ik vroeg dus aan Luc om daar speciaal een instrument voor te bouwen. Het is dieper en groter dan een viool, maar kan wel nog onder de kin bespeeld worden: een Chin-Cello. Ook voor mijn gitaren werk ik met een Luthier. Karel Phlix van Guttlin Guitars bouwde mij een dubbelneck gitaar-mandoline en een 10 snarige lapsteel. Een muzikant is maar zo goed als zijn instrument, dus zo samenwerkingen vind ik zeer belangrijk. Zou luthiers hebben dezelfde drive passie als muzikanten en het geeft extra diepgang als je als het ware weet uit welk hout je instrumenten zijn gesneden. Van de boom tot op het podium bij wijze van spreken.
Charlotte gaf het al even aan over ‘Belg-zijn’ … Jullie zijn al zovele jaren bezig, indien jullie Engels, … waren, waren jullie bijna wereldberoemd. Is het Belg-zijn geen rem op jullie carrière? Als experimentele bands uit Duitsland wereldsterren kunnen zijn, waarom kan het niet bij Belgische talenten zoals jullie?
Reinhard: Vlaanderen en Wallonië is gewoon heel klein. Wij maken ook geen mainstream muziek. In kleine steden is daar niet genoeg publiek voor . en we drie keer spelen Antwerpen, Brussel en Gent ben je al snel rond de kerktoren. En dan zijn er wel enkele festivals waar je terecht kunt, maar ook niet de grote doordat je niet in die mainstream zit. Je krijgt daardoor de kans niet om een bodem op te bouwen, waardoor je ook internationaal kan springen. Je hebt toch een stevige fanbase nodig die je een zekere geruststelling geeft, waardoor je ook naar het buitenland kunt trekken.
Je zegt ‘geen mainstream’, maar ik krijg toch de indruk dat dit project ‘Charlotte & Reinhard’ toch meer toegankelijk is dan Rheinzand. Bestaat de kans meer naar het mainstream publiek? Ik hamer op de combinatie tussen al die instrumentalia en de brede, uiteenlopende stem van Charlotte…
Reinhard: Dat willen we ook wel, we willen spelen en optreden dat is wat we leuk vinden. Het is niet in een hokje te plaatsen, maar inderdaad iets toegankelijker. Maar we moeten wel die kans krijgen, en hopen dat de mensen het ook oppikken. Het probleem is dat je naar media, sommige pers en dergelijke in een hokje moet thuishoren eer men je oppikt en ik heb niet de indruk dat onze muziek helemaal ergens inpast.
Charlotte: het is leuk dat je dat vernoemd van die stem, ik heb er heel hard moeten aan werken omdat ik ook een hoge stem heb, dat was een hele opgave om dat helemaal anders aan te pakken. Ik heb ook een pop kleur in mijn stem, zonder dat ik daar iets kan aan doen. het commerciële en grotere verhaal, is niet waar ik gelukkig van ga worden. We hebben gezocht naar een evenwicht tussen beide kanten als het ware. We willen bewust het alternatieve behouden, binnen dat toegankelijke. Anders krijg je commerciële pop en dat is niet onze bedoeling.
Reinhard: het is de bedoeling dat je ons er blijft in herkennen, er is niets mis met goede pop muziek. We zijn kinderen van de 80s en 90s en ermee opgegroeid.
Jullie doen dus niet echt mee aan die ‘slimme marketing’ en popdeuntjes. Remt dit de kans op succes dan niet een beetje? Of is het niet de ambitie om eens op Rock Werchter of Pukkelpop … of in een Sportpaleis te staan?
Charlotte: een plek op zo een groot festival wel. Omdat je in een heel andere, zomerse sfeer zit dan. Mijn grote droom is niet het Sportpaleis. Er zijn artiesten die er nood aan hebben om in de spotlight te staan op een groot podia. Voor mij is een optreden geslaagd als ik een gevoel van samenhorigheid met mijn publiek heb. En dat mensen het gevoel krijgen dat ze welkom zijn, en samen met ons het concert hebben gemaakt. Dat ze een onderdeel zijn van wat op het podium gebeurd. In zo een Sportpaleis is het moeilijk, als men mij vraagt om een liedje mee te zingen ga ik uiteraard ‘ja’ zeggen
Reinhard: de omstandigheden zijn veel moeilijker, de druk is ook groter als je in zo een Sportpaleis staat. Op een festival deel je nog je podia met meerdere andere bands die voor of na jou spelen, zelfs op meerder podia. Dat geeft toch wat minder stress. Je kunt op een festival ook meer netwerken met andere bands en zo. maar puur het muzikale gedeelde is het altijd leuker als je kleinschaliger je ding kunt doen, en – zoals Charlotte aangeeft – die verbintenis met je publiek voelt.
Charlotte: er is daar ook backstage minder stress, omdat daar niet per se de allergrootste sterren rond lopen. Dan is iedereen veel losser in omgang.
Reinhard: dat is ook zo met het geluid en zo, in een AB heb je daar meer controle over; Het is niet omdat je voor 50000 man speelt dat je geluid daarom beter is, integendeel soms. Dat is ook een factor die speelt waarom we eerder houden van een connectie met ons publiek en de omgeving, het geeft minder stress.
‘De keuze tussen een Sportpaleis of het club circuit’, wat geniet jullie voorkeur? Het moet toch magisch zijn als duizenden mensen je songs meebrullen?
Reinhard: Als momentum moet zoiets inderdaad fantastisch zijn. Zulke momenten heb ik al meegemaakt bij Novastar bijvoorbeeld. Dat is inderdaad een heel leuk moment, en een bijzonder sfeer. Maar als je teruggaat naar de kern van de zaak dan merk je dat de connectie die je maakt met je publiek daar toch minder rechtstreeks is dan in een club als AB of zo. in zo een kleinere groep , kun je ophalen wat je met je muziek echt wil doen, door die connectie met je fans. Dat lukt niet in een grote zaal waar het zijn eigen leven gaat leiden. Ik begrijp dus waarom de meerderheid zegt ‘liever in club circuit’. Er zijn wel grote artiesten die dat kunnen zoals Paul McCartney of The Boss die zijn dat meester.. ook in Vlaanderen zijn er die dat kunnen die grote massa’s prefereren zoals Clousseau bijvoorbeeld.
Charlotte: of een artiest als Nick Cave die voor een gigantisch publiek optreed.. ook die kiest voor verbinden en verkleinen. Hij is nog steeds op zoek naar ‘the meaning of live’ en dat hij opstaat en een antwoord wil op de vraag waarom hij doet wat hij doet. Dat heeft ie al meermaals bewezen. Het is dus wel zo, dat zelfs die muzikanten hun publiek persoonlijker willen opzoeken. Zelfs die heel grote. Zoals ze, voor ze beroemd werden, deden in kleine clubs. Dat nood hebben aan connectie zit er wel ingebakken bij velen, ook die grote dus. Die op zoek zijn naar diepgang. Dat het publiek je song tot achteraan een sportpaleis mee schreeuwt is leuk en wellicht goed voor je ego, maar het volk en fans die je overal blijft volgen en connectie zoeken wat je ook doet dat is voor eeuwig. De lijn tussen liefde en verliefd zijn…
Over de huidige plaat ‘Sins & Virtues’ valt het me op hoe de lijn tussen wat jullie live doen en op plaat heel dun is. Was het de bedoeling om die live sfeer ook op plaat te creëren, of is dat ‘naturel’ gegroeid?
Reinhard: doordat we met twee zijn kunnen we sneller schakelen, dan als we met meerdere zijn. In onze live set zit de helft van onze plaat, en de helft andere nummers. We hebben bewust de feestelijkere nummers erin gestoken, ook al exploderen we die nog een pak meer live. Maar we wilden het feestelijk dus zeker op plaat, naast de laidback songs. Het is gewoonweg boeiend om ergens te vertrekken, en ergens anders uit te komen. Ik denk dat we daar op plaat, en live, wel in slagen. Het is die wisselwerking en dat feestelijke er wel willen instoppen dat daar voor zorgt
Charlotte: Ook humor, het is een dunne lijn op plaat, maar of de mensen het door hebben of niet op een concert heb je daar veel meer controle over, net door die voornoemde connecties met de fans. Aan hun reacties alleen al kun je zien of het werkt of niet, en daar op verder gaan. Zoals de song ‘I want it all’ waar ik lang de ene kant de draak steek met entertainment programma’s die prijzen à la ‘You got a car, and you got a car!’ maar ondertussen vraag ik wel aan mensen ‘Wat wil je nu in het leven?’. Er is iets tussen humor en diepgang, en dat is bijzonder moeilijk om dit in een opname te steken.
Reinhard: dat soort nummers is inderdaad moeilijk om dat op plaat te kunnen naar voor brengen, maar we zijn dan op zoek gegaan naar een soort middenveld tussen beide aspecten in. Op het album hebben we de extremen er wat af gelaten, die we live wel kunnen brengen.
Jullie zijn er dus wel in geslaagd, vind ik. Wat zijn nu de verdere plannen met deze plaat? De grote doorbraak in 2025. Wereld dominantie (eindelijk)?
Charlotte: We willen in elk geval veel optreden, sowieso. We hebben reeds een mooi optreden staan in Kopenhagen. We hopen daar iets aan te kunnen koppelen binnen een club circuit .. En er hangt ook iets moois in de lucht voor volgende zomer.
Reinhard: Er komen rustig aan wat mooie aanvragen binnen vanuit het buitenland. Maar later meer daarover.
Charlotte: We hebben veel in Europa gestaan met Hercules & Love Affair en nu willen we terug connecties maken in eigen land, meer in België optreden dus. We hebben ook goede reacties gekregen vanuit Wallonië. RTBF en L’avenir. We zouden heel graag in Wallonië ook spelen: Dour, Les Ardentes, Esperanzah, Francofolies, Ronquières etc, laat maar komen!
Er is nog steeds een soort ‘muur’ tussen Wallonië en Vlaanderen…
Charlotte: Moesten we erin slagen die muur te doorbreken, dan ga ik glimlachend 2026 binnen wandelen…
Reinhard, je was ook producer van de EP van het voorprogramma Martha Moore , ik was vooral onder de indruk van hoe ze (samen met haar kompaan) speels weemoedig klinkt door het mooie gitaarwerk. Hoe heb je haar gevonden? Wat zijn de verdere plannen met haar?
Reinhard: Martha Moore is de dochter van een muzikant waar ik vroeger bij speelde, G.T.Moore, een Britse folk- en reggae muzikant. Ik ben nog gaan babysitten voor haar toen ze twee tot drie jaar was (haha). En ze stuurde me een bericht of ik naar haar muziek eens wou luisteren, zoiets kun je moeilijk weigeren. Haar EP komt eraan, ik heb haar aangeraden de klassieke weg te proberen volgen van Nieuwe lichting , om zo een momentum te creëren. Het is authentiek wat ze doet, dus het kan wel iets worden ja… we wensen haar alle goede moed, en ondersteunen overal waar we het kunnen in elk geval.
Charlotte: Jongere bands en artiesten ondersteunen, als meer ervaren muzikant of producer, is belangrijk. Ook omdat Vlaanderen – zoals we al zeiden – klein is. We moeten af van het idee om als artiest per se jouw plekje te willen hebben, ten koste van iemand anders . Er zit heel veel sterkte in samenwerking. Het is zo belangrijk om support te voelen in je eigen thuisstad. Je kunt enkel ver springen, als je ondergrond stabiel is.
Reinhard: Wij proberen dat bewust ook te doen voor andere artiesten. Zodat ze een, zoals Charlotte zegt, een stabiele ondergrond kunnen vinden om verder te bouwen.. En om die mee te nemen in ons verhaal. Zoveel en zover als dat lukt natuurlijk. Iskander Moon is daar ook een voorbeeld van.
Charlotte: Alicia Andries, een zeer getalenteerde, jonge actrice waaraan ik zanglessen geef. Je moet ze kansen geven. En wij proberen daar zeker aan mee te helpen, door bijvoorbeeld hun netwerk te vergroten. Ook begeleid ik Lucy Evens, een in de gaten te houden singer-songwriter met een waanzinnige stem. Aline Boyen bijvoorbeeld, regisseur van de kortfilm Pedro, waarvoor we de muziek schreven. Ze maakt de prachtige foto’s voor ons album en de persfoto’s. We hebben nog nooit zoveel beelden kunnen gebruiken. Het gaat er om elkaar versterken waardoor je kunst ook beter wordt.
Reinhard: We geven ook beiden les aan het conservatorium in Gent. Daar zitten de jonge muzikanten die we zoveel mogelijk te proberen ondersteunen vanuit onze ervaring binnen de scene.
Mooi dat jullie dit doen …We hadden het eerder al over de ambities en de doelen. Maar hebben jullie in al die jaren binnen het muziekwereldje zich al voldoende kunnen bewijzen met dit project, ook als producer en ook bij Rheinzand.
Zijn er nog doelen die je voor ogen hebt ? ‘things you wanna do before you die’ , ij wijze van spreken?
Reinhard: We zouden nog graag spelen op boutique festivals als Kala Festival maar ook grotere zoals Primera Sounds of Roskilde. En weer veel spelen in België.
Bedankt voor het fijne interview. Veel succes verder!
Pics homepag @Aline Boyen
LIVE 2024
Charlotte & Reinhard – Een danspas in melancholie en weemoed
Elis Floreen - Ik wil graag in mijn muzikale grot verdwijnen om muziek te maken om er daarna mee naar buiten te komen en te delen met de mensen; het draait voor mij echt hierrond
Van 12 tot 15 september 2024 brachten VI.BE, JazzLab, Ha Concerts en Europe Jazz Network de prestigieuze European Jazz Conference naar Gent. Het vierdaagse programma omvatte tal van netwerksessies, keynotes, panels en showcaseconcerten. EJC is een uitgelezen kans voor de Belgische jazzartiesten van het moment om zich te tonen aan honderden (inter) nationale jazzprofessionals en -liefhebbers.
Op de eerste avond vertoeven we in de gezellige De Centrale, Gent. Een oorspronkelijke stedelijke elektriciteitscentrale die is omgebouwd tot een, we citeren uit de website, 'intercultureel ontmoetingscentrum'.
Naar aanleiding van de 'European Jazz Conference' stelde 'Young Curators ' - negen gepassioneerde jonge programmatoren met een liefde voor jazz, Rutger Mathys, Stan Maris, Kobe Gregoir, Nele Uyttendaele, Ferre Heyvaerts, Ewout Janssens, Anton Robberechts, Warre Vanhoutte & Joris Vanschoren - een programma samen met drie heel beloftevolle artiesten die het begrip jazz overstijgen, op hun eigen wijze.
Eén van die artiesten was Elis Floreen die ons omver blies met een bijzonder tot de verbeelding sprekende set: Op sprookjesachtige wijze wist ze de aanwezigen diep te ontroeren. Er waaide een bedwelmende, hypnotiserende sound surplus de brede vocals over ons heen, die ervoor zorgde dat we het jachtige leven van nu even konden vergeten. In de diversiteit en variatie heerste er een soort avant-gardisme binnen die sound, die een bevreemdend gevoel gaf. Een pakkende, ingetogen, mooie trip dus!”” schreven we.
Lees gerust
https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/95904-european-jazz-conference-2024-nacht-van-de-jonge-wolven.html
Voldoende reden om bezielster Marijke Maes uit te nodigen voor een diepgaand gesprek over het parcours dat ze tot nu toe heeft afgelegd. Maar ook naar de ambities en de toekomstplannen.
Wie is Elis Floreen, hoe is alles begonnen en hoe zou je je muziekstijl omschrijven? Kortom, vertel eens wat meer over jezelf
In 2016 ben ik begonnen met mijn eerste solo project Audri. Daar heb ik heel wat mooie momenten mee gehad, ook veel mensen leren kennen en zo. toen ben ik in 2020 naar Kopenhagen verhuist. ik bracht net mijn EP ‘Paper Planes’ uit voor de lockdown, waardoor die release wat in het water viel, en ik wilde me eveneens wat verdiepen in het producer zijn. Toen heb ik, “Anætomy”; een experimenteel elektronisch pop album, zelf gereleaset en uitgebracht onder mijn naam Marijke Florien met de bedoeling er een eenmalig projectje van de maken. Het is ook een beetje in Denemarken gebleven eigenlijk. Later is het idee gegroeid om daar dan toch iets mee te doen en heb één show gespeeld in Pilar met dat album Ik was ondertussen nog weinig voeling met Audri maar wou dus nog wel iets doen daarmee, songs schrijven en mijn solo project op één of andere wijze verder zetten. En zo is Elis Floreen ontstaan. Wat de naam betreft? Mijn volledige naam is Marijke Florien Elise Maes. Ik ben vernoemd naar mijn twee overleden grootmoeders. Elis Floreen is eveneens een eerbetoon aan hen.
Audri was eigenlijk wel een succesverhaal, van naam veranderen is bij sommige nefast voor hun carrière, was je daar niet een beetje bang van ?
Ik schaamte me niet voor die naam of zo, ik had gewoon een andere lijn nodig. Een nieuwe bladzijde in muziek maken en componeren. Daarom heb ik voor een nieuwe naam en richting gekozen. Er was ondertussen ook de nieuwe lichting in 2024, en toen moest ik die knoop doorhakken en heb ik besloten daar onder Elis Floreen aan deel te nemen.
Ik heb jullie leren kennen op de European Jazz Conference in De Centrale, Gent. Jammer genoeg was er niet zoveel publiek, maar jullie wisten me omver te blazen met een bijzonder sprookjesachtige, hypnotiserende set waarbij de brede vocale inbreng nog het meest opviel.
Is dat bewust hoe jullie tewerk gaan, een sprookjesachtige sfeer creëren of komt dat ‘naturel’?
Het is zeker geen bewuste keuze, ik vind het ook altijd eigenaardig dat mensen het omschrijven als ‘sprookjesachtig’ , geen idee waar dat vandaan komt. Maar ik krijg die reactie wel regelmatig. Ik zet veel in op harmonieën verkennen , melodieën herkennen. Misschien dat de onderwerpen waar ik over zing een bepaalde wereld laten open gaan, tot de verbeelding spreken? Iets waar mensen zich kunnen in vinden? Ik weet het niet, ik lees probeer veel boeken te lezen en haal daar mijn inspiratie wel uit. Maar het is zeker niet bewust dus dat ik die sprookjesachtige weg op ga. Het komt heel naturel.
Heeft dat concert bepaalde deuren geopend ondertussen, want het was toch een mooie promotie … dankzij die ‘Young Curators ', gepassioneerde mensen die intens met muziek bezig zijn…
Ik heb zeer veel goede reacties gekregen naderhand, ook mooi recensie ook één mooie recensie ontvangen . Het heeft dus wel degelijk iets los gemaakt bij mensen, en ik ben daardoor wel aangenaam verrast moet ik zeggen.. Het is niet zo dat ik daardoor plots meer concerten kan boeken of zo. misschien wat meer luisteraars op spotify, maar dat volg ik niet echt. maar dat komt ook doordat ik meer ‘behind the scenes’ aan het werken ben aan een album. Daarop ligt nu de focus, en alles wat ik ondertussen kan meepikken is mooi meegenomen.
Jullie waren ook op Sound Track 2023 en op StuBru’s De Nieuwe Lichting 2024; in hoeverre heeft dit nieuwe deuren geopend?
Dat heeft zeker deuren geopend, vooral dan de nieuwe lichting. Daardoor heb ik nu een boeker (FKP Scorpio), en werk ik ook samen met FKP Scorpio die binnen de scene toch een grote naam is.
Je vertelde dat je aan een nieuwe plaat bezig bent, vertel er eens wat meer over? Wanneer komt die op de markt en hoe zal die klinken?
Voor mij persoonlijk zijn dit de twaalf belangrijkste nummers die ik tot nu zal uitbrengen. Ik heb er een zeer sterke, persoonlijke connectie mee. Het zijn ook veel nummers die ik in Kopenhagen heb geschreven of afgewerkt, ik heb in die jaren dat ik daar was enorm veel betekenisvolle connecties gemaakt met heel veel mensen. Ik heb een internationale scene leren kennen van over heel de wereld in Kopenhagen. Dat komt ook op die plaat tot uiting. Veel van die mensen, en veel persoonlijke vrienden spelen mee op dat album. De plaat komt waarschijnlijk uit in het najaar van 2025 en is dus voor mij een zeer grote mijlpaal, nu al. Ik zie er enorm naar uit die nummers aan iedereen te laten horen. De bedoeling was om die in het voorjaar uit te brengen, maar er zijn ondertussen een paar leuke dingen tussen gekomen die me hopelijk kunnen helpen met de campagne rond die release.
“Carver” is een dromerige single, die je wegvoert, beetjeAvant-garde en dreampop, klopt dit? Wil je verder deze richting inslaan?
Het is zo moeilijk om mijn eigen muziek te analyseren en in een hokje te zetten. Ik schrijf nooit muziek vanuit een oogpunt ‘in welk genre zit dit of dat’, zo werk ik niet. Dat is iets dat heel organisch tot stand komt, vanuit gitaar of piano. Ik werk als producer vaak ook aan instrumentale schetsen op Ableton , het leukste gedeelde is als alles samen komt. Het moment waarop een nummer geboren wordt.
Was 2024 het jaar van de doorbraak, of gok je eerder op 2025?
Ik leg toch eerder stiekem mijn hoop op volgend jaar. Omdat ik voor 99% kan zeggen dat mijn album volgend jaar zal uitkomen. En dan gok ik dat ik daarop kan verder zeilen naar hogerop.
Wat zijn – naast het uitbrengen van die plaat – de plannen voor het verdere jaar en voor 2025? Staan er nog optredens gepland?
Er zijn links en rechts al wat concerten gepland, ik ben ook wat aan het werken aan de opstelling van de band. Zodat, als er meer aanvragen binnen komen, dat we er als band ook staan. Ik speel ook nog veel solo concerten. In iets intiemere context. Soms speel ik een trio of duo show. Ik heb dus zeker nog wat mooie concerten in het vooruitzicht staan ja.. Het is niet dat ik ondertussen ga stil zitten.
Je was in De Centrale omringd door top muzikanten; is het de bedoeling dat zij ook meewerken aan die nieuwe plaat?
Ja, maar het is vooral voor dat live gebeuren dat ze er zullen bij zijn. Ik zie echter niet dat de personen waarmee ik op het podium sta, per se dezelfde mensen zijn waarmee ik die plaat ga maken. Omdat daar zoveel andere aspecten en mensen vanuit alle hoeken aan mee werken. Het is vooral een plaat als solo artiest, en ik wil die vrijheid om te doen daarmee wat ik zelf wil niet teveel uit handen geven. Daarom staan samenwerkingen met mensen op plaat en op podium een beetje los van elkaar. Maar live wil ik zeker verder werken met Ellen, Elias en Mirte. Er is een goede klik tussen ons…
Wat zijn de verwachtingen van de nieuwe plaat? Grote podia? In het buitenland? Wereldfaam ?
Ik probeer mijn voeten op de grond te blijven houden. maar durf toch ook te dromen. Want uiteraard zou ik graag op alle grote podia willen optreden. Niet per se in het sportpaleis omdat ik vrees dat ik daar niet echt goed zou passen. Maar stiekem droom ik toch van bijvoorbeeld in AB of zo te mogen staan. In TRIX of Roma of zo, in alle mooie zalen van België. En liefst toch ook in het Buitenland, dat is zeker een ambitie.
Ik merk het enorme talent in je… Indien je Engels, … was , had je gegarandeerd succes over heel de wereld denk ik. Belgische bands worden helaas in eigen land moeilijk erkend, tenzij ze in het Buitenland al hun stempel hebben gedrukt. Merk je door het feit dat je ‘Belg’ bent er een soort rem is in de groei en in je carrière?
Het is een beetje een ‘blessing and a curse’ als ik het zo moet zeggen. België een warme plek om je muziek te laten zien aan de mensen. Het kan dus wel eerder een springplank vormen dat Belg zijn, als je de juiste mensen ontmoet binnen die scene. Maar je kunt er ook heel gemakkelijk in blijven vast hangen. Je bent bovendien snel rond de kerktoren, daarom hoop ik vooral over die muur te kunnen klimmen en internationaal kan optreden links en rechts Ook al is mijn muziek soms wat niche ik hoop dat ik wat mensen buiten België kan aanspreken , om ook daar men weg te vinden.
Sportpaleis uitverkopen of op RW/Pukkelpop staan of toch maar een naam worden binnen het clubcircuit? Wat geniet je voorkeur?
Toch dubbel en dik het club circuit. Ik wil dat wel eens proberen in een Sportpaleis te staan, en als ik de kans krijg dat te doen ga ik geen nee zeggen uiteraard. Ik kan meer connectie hebben met mensen binnen een club circuit, dus verkies ik dat tweede. Mijn muziek komt gewoon beter over in kleinere setting denk ik. En liefst dus ook in het Buitenland dat is zeker mijn grote droom.
Iedereen kiest voor het clubcircuit, zo te horen … Is het niet leuk je songs door duizenden te horen meebrullen in zo’n grote zaal?
Dat is ook zo, ik ben naar een show in Vorst Nationaal geweest en dat greep me zeker aan. Ik dacht toen, het moet wel iets zijn om op dat podium te staan en zoveel mensen mee te kunnen laten zingen en genieten in wat je doet.. maar ik denk dat mijn muziek daar niet zo past en dan zou ik mijn band wat moeten uitbreiden en de arrangementen moeten herzien, zoals ik eerder aangaf heb ik er wat schrik van (haha)
Zet dat laatste een rem op je carrière, denk je, eventueel ‘gebrek aan zelfvertrouwen’ (ik wik mijn woorden!). Is het een soort ‘podium vrees’? Wat denk je zelf?
Ik geef toe dat mijn grote sterkte is songs schrijven, daar ben ik zeer goed in vind ik. Ik voel me daar ook comfortabel bij, en vind gemakkelijk inspiratie om een song te schrijven.. … Maar podium vrees? Heb ik zeker niet. Integendeel ik sta heel graag op het podium. Kortom: ik wil graag in mijn muzikale grot verdwijn om muziek te maken om er daarna mee naar buiten te komen en te delen met mensen, daar draait het echt om.
Is er een soort ‘einddoel’ dat je voor ogen hebt?
Mijn goal in mijn carrière is met een volledige vaste band en entourage een internationale toer kunnen doen, en veel landen zien en optreden. Dat is zeker een doel dat ik voor ogen heb, wanneer de tijd daar rijp voor is.
In elk geval wens ik je veel succes toe in alles wat je doet …
Heb je nog interessante links? https://linktr.ee/elisfloreen
The Black Gasolines - A New Era of Theatrical Rock has started
The Black Gasolines + Komisar
The Black Gasolines hebben een nieuw, tweede album uit, ‘White Residence’, en de Kortrijkse band kwam dat vieren met een releaseshow in de Charlatan in Gent. Omdat we enorm onder de indruk waren van dat album, wilden we wel eens horen en zien of ze die rijke sound ook live konden brengen.
En bovendien hadden ze Komisar mee als support, een band die we al lang eens live willen zien.
Komisar is een jonge band uit de Kempen. Daar steken de jongste tijd heel wat interessante bands de kop op, zoals Equal Idiots, CRACKUPS en Itches. Komisar is in dat rijtje een band die met geduld en veel inzet aan de weg timmert. Ze brengen indierock met een 90’s/00’s-vibe: The Strokes, Arctic Monkeys, The Last Shadow Puppets, … Na prima singles als “Barcelona”, “1954” en “Saturday” zijn ze nu toe aan hun allereerste EP. Daarvoor krijgen ze opnieuw de hulp van producer Niels Meukens (Double Veterans, Psycho 44, Equal Idiots, The Priceduifkes).
Tot dusver heeft Komisar vooral in eigen regio gespeeld. Mogen openen voor The Black Gasolines in de ietwat beruchte Charlatan, toch wel helemaal de andere kant België, is een kans die ze dan ook met beide handen gegrepen hebben. De zenuwen stonden strak gespannen en dan hadden ze meteen de tegenslag dat hun intro-sample niet te horen was. De geluidstechnicus loste het na een minuutje wel op, maar toch een beetje een valse start. Opvallend: op het ‘Hallo Gent’ kwam veel minder reactie dan op ‘Hallo De Kempen’.
Komisar bouwde de set netjes op met aan het begin eerder oudere songs als “Bootheels”, “Saturday” en”1954 “en naar het einde toe meer knallers als “Barcelona” en het nieuwe “El Pantera”, waarnaar ze hun huidige clubtour gedoopt hebben. De sfeer in het publiek is opperbest en voor het podium wordt flink gedanst. Op het podium is het vooral zanger Thomas die met veel swagger de show steelt met zijn Chris Isaak-looks en moves.
Komisar jaagt zijn set er in een snel tempo door en omdat er nog speeltijd over is, gunt de band zichzelf een toegift zonder eerst van het podium te gaan. Die bisronde is voor “Your Eyes” en “Smuggler”, twee nummers waarop het publiek rockend uit de bol gaat. Pas bij de toegift lijkt de band enigszins te ontspannen en durven ze ook elkaar en het publiek in de ogen kijken, in plaats van naar de snaren van hun gitaren. Muzikaal zit alles goed bij Komisar, maar aan de entertainment-factor kan nog wat gesleuteld worden.
Bootheels/Animals/Good Time Girls/1954/Saturday/Oeh Oeh/El Pantera/Barcelona/Your Eyes/Smuggler
The Black Gasolines staan al een paar stappen verder. Na een succesvolle Europese tour in 2023, met haltes in Portugal, Duitsland, Frankrijk en Luxemburg brengt deze Belgische theatrical rockband het nieuwe album ‘White Residence’ uit.
‘White Residence’ is een conceptalbum dat je als luisteraar meeneemt naar een mistige winteravond in een Engelse havenstad in 1920. De band vertelt het fictieve verhaal van Jane, oprichtster van de eerste vrouwelijke politieke partij ooit, The Entrepreneurs, die door het ontstaan van een economische crisis jammerlijk in de criminele onderwereld terechtkomt. De sfeer op het album is geïnspireerd door Peaky Blinders en Bonnie & Clyde. Dit wordt uiteraard muzikaal uitgewerkt maar ook visueel, in videoclips en natuurlijk de albumcover. Ook op het podium van de Charlatan staan The Black Gasolines mooi in het pak, helemaal in de stijl van het albumconcept, en enkele rustieke lampenkappen zijn leuke details.
In de Charlatan speelt de band zijn albumreleaseshow en daarom is de band uitgebreid met twee achtergrondzangeressen en een vierkoppige blazerssectie. De Charlatan is nu niet het kleinste zaaltje van Gent, maar het was met z’n tienen op het podium best krap. De man met de schuiftrombone leek een paar keer te moeten ‘inhouden’ om niemand te raken.
Voor The Black Gasolines is het inmiddels al de derde keer dat ze in de Charlatan spelen. De zaal staat mooi volgepakt, ook al hebben op dezelfde avond op enkele meters van de zaal, de Kinky Star en Trefpunt, ook mooie bands op de affiche staan. The Black Gasolines heeft al een fanbase opgebouwd en die staan uiteraard op de eerste rij. Zanger Bradley kan de jongedames met bijzonder weinig moeite het ritme laten meeklappen en ook zijn vraag om voor een intro een ritme te vingerknippen wordt massaal beantwoord. Bradley is de onbetwiste aandachtsmagneet, maar ook de master of ceremony die het hele circus aanstuurt. Het is zeker geen one-man show, maar hij heeft veruit het grootste charisma.
Bij de albumreview van ‘White Residence’ dachten we een paar keer: leuke arrangementen, maar hoe zullen ze dat live doen? Het antwoord op die vraag houdt meer in dan de extra mensen van de backing vocals en de blazers. Het genie van de theatrical rock van deze band is dat de sound heel rijk en breed is, maar dat de accenten heel organisch gelegd worden en telkens veel tijd en ruimte krijgen. Als Lukas een gitaarsolo weggeeft, is er ook bijna niks anders te horen. Geen enkele song is een onderling gevecht om de aandacht van het publiek. Daar kunnen nog veel jonge bands iets van leren. Ook opmerkelijk: zanger Bradley speelt bas, maar is niet zo zelfingenomen dat niemand anders bas mag spelen. Twee keer geeft hij de bas vlot door: een eerste keer aan de toetsenist en de tweede keer aan één van de achtergrondzangeressen. Alles ten dienste van de songs.
The Black Gasolines heeft ‘White Residence’ opgenomen met een bijzonder groot zelfvertrouwen en bijzonder veel ambitie. De songs zijn bij momenten heel theatraal en extatisch, vooral on-Belgisch extravert. Queen, Joe Jackson, The Sweet en David Bowie waren misschien een inspiratie, of –recenter - The Killers. Queen komt overigens even langs in de Charlatan: als er kort instrumenten moeten gestemd worden bij “Crucify Me” spelen twee bandleden een stukje van “We Will Rock You”.
Het album werd volledig en in ongeveer de album-volgorde gebracht in Gent. De enige ‘oude’ song was “Harmonica Song”, een wervelende bluesrocker met Bradley op mondharmonica.
Hoogtepunten in de set waren onder meer de breekbare pianoballad “Ballroom Song”, “Take Me Anywhere” en “The Final Last Call” waarmee de set werd afgesloten. De volgepakte Charlatan kreeg er niet genoeg van en er werd volop gedanst, meegezongen en gejuicht. Een toegift deed de band echter niet. Het concept was uitverteld en het was mooi zo.
Als deze band nog wat kansen krijgt, zal België straks te klein zijn voor de arty en theatrale rock van The Black Gasolines.
Intro/The Entrepreneur/Tiny Machine/Take Me Anywhere/White Residence/Jane The Vandal/Harmonica Song/Ballroom Song/Hush Hush/Crucify Me/Wildlife/The Final Last Call
Organisatie: Charlatan, Gent
Jenny Don't and The Spurs - Onvermoeibaar en met grenzeloze passie
Jenny Don't and The Spurs stonden al enkele jaren op mijn lijstje met groepen die ik absoluut eens aan het werk wil zien. Om uiteenlopende redenen had ik ze al een paar keer gemist en ook nu dreigde een rokende camionette alsnog roet in het eten te gooien. Gelukkig geraakte de band nog aan een vervangend exemplaar en kon het optreden in de Cowboy Up, zij het met de nodige vertraging (zo'n twee en een half uur), toch doorgaan.
Jenny Don't (echte naam Connors) dankt haar bijnaam aan haar weerbarstige aard waarmee ze in haar jeugd het gezag tartte. Ik zag ze al eens in 2016 in de Pit's met een andere groep, simpelweg Don't geheten, die toen met seventies geïnspireerde rock weinig potten wist te breken. Maar eigenlijk was ze toen al samen met haar vriend Kelly Halliburton, die ik ook ken van P.R.O.B.L.E.M.S. en Pierced Arrows (Fred Cole's band na Dead Moon), bezig met een veel interessanter project waarin ze resoluut voor country koos: Jenny Don't and The Spurs, waarmee ze intussen een viertal LP's, één EP en twee handen vol singles gemaakt heeft. Daarbij bleef ze niet van tegenslagen gespaard. Zo moest ze zelf een stemoperatie ondergaan en twee jaar geleden stierf haar drummer, die voorheen de vellen roerde bij The Wipers, Poison Idea, Napalm Beach en The Rats, aan maagkanker. Ondanks dat alles blijft de groep er vol voor gaan.
Dit jaar verscheen het uitstekende ‘Broken hearted blue’ waarna er een erg uitgebreide tour volgde met de nieuwe drummer, Buddy Weeks.
De groep uit Portland, Oregon begon met het stevige "Flying high" dat voorzien was van een lange instrumentale intro waarin al meteen duidelijk werd dat gitarist Christopher March het geheim wapen van de band is. Een beetje zoals Jerry Miller bij Eilen Jewell: bescheiden maar bijzonder doeltreffend en met een gezonde dosis rock-'n-roll in de vingers. Wat kon hij zijn gitaar verfijnd laten trillen en galmen, niet zelden in de geest van Link Wray of Duane Eddy.
Jenny bleek van haar kant een onvermoeibare spring-in-'t-veld die er alles aan deed om ons dat eindeloze wachten te laten vergeten. Toen iemand riep om "Call of the road" en de gitarist er eerst niet wou aan beginnen omdat het te lang geleden was dat hij het nog gespeeld had, bleef zij aandringen om het toch te proberen wat hij uiteindelijk ook deed. Het resultaat mocht er absoluut zijn, al zal de perfectionist in Christopher March daar misschien anders over denken.
Of het nu outlaw country, honky-tonk of wat dan ook was, Jenny Don't bleef glanzen in het centrum van de actie met haar wankelende, schelle stem en vooral met haar grenzeloze passie. Daarbij werd ze comfortabel in het zadel gehouden door de erg aanwezige bas van partner Kelly Halliburton en de adequate drums van Buddy Weeks. Het absolute hoogtepunt was het bijna strompelende "Unlucky love" waarin Christopher March zich nog eens van zijn fijnzinnigste kant liet zien.
En dan was er nog die fenomenale bisronde met eerst "Your cheatin' heart" van Hank Williams, wie wat mij betreft nooit genoeg gecoverd kan worden.
Eindigen deden ze triomfantelijk met de onversneden garagerock van "Fire in the western world" van Dead Moon, de beste band die Portland ooit gekend heeft volgens Jenny Don't. We hadden lang moeten wachten maar dat was het meer dan waard geweest.
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
Let’s face It, ‘Heavy Lifting’ is geen MC5 album, het is een solo plaat van Wayne Kramer die helaas kort voor de release de pijp is uit gegaan. Die andere MC5 link is de bijdrage op amper 2 songs van originele drummer Dennis Thompson, maar ook hij heeft in 2024 de geest gegeven, nog voor ‘Heavy Lifting’ het levenslicht zag.
Qua aanpak en sound zijn er hoegenaamd al geen raakpunten, het geluid van ‘Heavy Lifting’ sound staat immers mijlenver van de rauwe in your face sound van ‘Kick Out The Jams’, van de straight forward rock’n’roll van ‘Back in The USA’ en van de high energy rock van ‘High Wire’. Verwacht u iets in het verlengde van deze 3 legendarische MC5 albums, dan komt u bedrogen uit.
Wat is ‘Heavy Lifting’ dan wel? Wel, gewoon een potente en onderhoudende rockplaat van een legendarische gitarist, met een stel indrukwekkende gastbijdrages van onder meer Slash, William Duval, Tom Morello en Vernon Reid. Maar ook niet meer dan dat, vermits er hier geen onvergetelijke songs of echte blijvers op staan. Nu alle MC5 leden definitief onder de zoden zitten, zullen die songs ook nooit hun weg vinden naar een live podium en zullen ze zo al snel hun intrede doen in de eeuwige vergetelheid. Geen enkele track is trouwens de naam MC5 waardig, hoezeer ze ook hun best doen om ergens wel stevig uit de hoek te komen. Maar alles klinkt te clean, te clichématig en al zeker niet vettig genoeg. Het album is dus eerder een opvolger van het trio ‘The Hard Stuff’, ‘Dangerous Madness’ en ‘Citizen Wayne’, drie degelijke Wayne Kramer rockplaten uit de nineties. Maar MC5 it ain’t.
Woodsmith Jr is het soloproject van Kris Stynen en de (band)naam verwijst naar zijn beide grootvaders. De ene was schrijnwerker en de andere smid. Het debuutalbum ‘Hidden Tales’ is een verademing: veelal rustig kabbelende songs, met telkens een interessant verhaal en een heldere songstructuur. Een beetje oldschool misschien, maar talent en métier moeten niet opzijgeschoven worden omdat het misschien niet hip genoeg klinkt.
De basis van elke song is Kris met zijn gitaar, zijn warme stem en zijn verhalen. De accenten werden ingekleurd door Steven De Bruyn (mondharmonica), Mario Goossens (drums), Jasper Hautekiet (contrabas), Gijs Hollebosch (dobro) en Fiona Brown (backing vocals). Producer van dienst was Mattias Stynen, van ILA.
Woodsmith Jr heeft een eigen stijl, met folk en singer-songwriter en snuifjes americana en bluegrass. De covers die in de live-set zaten of nog zitten komen van Crosby, Stills & Nash, Warren Zevon en Luka Bloom. Daarmee is het spectrum van Woodsmith Jr al voor een deel ingekleurd. Mij doet ‘Hidden Tales’ meteen denken aan wijlen William Souffreau, al speelde die als zanger en songschrijver nog wel een categorie hoger. Maar wie fan was van William zal dit vast ook wel kunnen waarderen. Hetzelfde geldt voor fans van pakweg Richard Thompson, Loudon Wainwright of John Martyn.
Veel bekende namen in de referenties van deze review en toch, bij de keuze van een cover voor ‘Hidden Tales’, koos Kris voor “Our Daily Reminders” van Zita Swoon. Het nummer past hem in deze versie als een handschoen. De eigen verhalen gaan over liefde, verlies en zelfreflectie. De verhalen en emoties zijn heel authentiek, maar soms zijn het nog wat pastel-schilderijtjes: zonder felle, uitgesproken kleuren. Verlies is niet het verlies waardoor de bodem onder je voeten verdwijnt, verliefdheid is niet het weggeblazen worden, onvrede is nergens ongecontroleerde woede, … Het zijn vooral ‘klein gebrachte’ emoties. Tegelijk geven we deze artiest nog veel krediet. Hij is pas actief sinds 2021 en om dan al op zo’n korte tijd zo’n degelijk eigen repertoire op te bouwen, dat is straf. Op “Can I Only” graaft Woodsmith Jr het diepst en dat is voor mij dan ook het beste nummer van dit fijne album.
Andere heel degelijke songs zijn “52 Tunnels” en “Untangle All The Lies”.
https://www.youtube.com/watch?v=s1XM4OnOAWQ
Mary’s Gold is een nieuwe Belgische band die inspiratie vindt bij onder meer Foo Fighters, Nirvana en Royal Blood. Ze hebben twee maanden geleden hun eerste nummer opgenomen en dat is zopas uitgekomen op alle streamingplatformen.
“Creature” is een onstuimige rocker die inderdaad een eresalut brengt aan de drie voornoemde bands en dat zijn nochtans niet van de minste. Productioneel is deze track een ongeslepen diamant. Er zijn er dus nog wel een paar punten waarop Mary’s Gold misschien nog beter kan scoren (een massievere wall of sound), maar in songschrijven en branie verdient dit ingangsexamen de hoogste onderscheiding. Hij heeft alles wat je een jonge rockband verwacht.
Dit is het soort van bandjes dat je meteen aan het werk wil zien in het clubcircuit, want deze jongelui hebben het rock-hart op de juiste plaats.
https://open.spotify.com/album/1Fu0wNz0nHQOuLEbACP1C
Dark Matter Annihilation is het soloproject van de Nederlandse multi-instrumentalist Thomas Pathuis, gevestigd in Rotterdam, Nederland. Na jaren actief te zijn geweest in deathmetalbands, is hij een nieuwe richting ingeslagen, naar de kosmische blackmetal. Als Dark Matter Annihilation brengt hij al sinds 2018 releases uit via Bandcamp.
De muziek van Dark Matter Annihilation koppelt de intensiteit van blackmetal aan rijke, atmosferische lagen en de Nederlander schuwt daarbij de synthesizers niet. “Ik, Antichrist” is misschien wel zijn meest ambitieuze release ooit. Niet enkel omdat de track ruim 10 minuten duurt, maar ook omdat hij er een break in verwerkt die doet denken aan gabber uit de discotheken van vroeger. De lange track maakt zijn ambitie waar. Alles hangt organisch aan elkaar en het verveelt voor geen seconde.
De weinige lyrics - in het Nederlands - bieden weinig houvast voor de luisteraars van “Ik, Antichrist”. Het lijkt een combinatie van willekeurige gedachten en wat je uitkraamt tijdens een acid trip. In de backings is onder meer Nicky Van der Schaaf te horen, van vroeger bij Hammer of Dawn, Alantia en Horizon Tide en nu bij Serotonia.
Je kan deze release aanschaffen als cassette, met op de B-kant een instrumentale versie.
https://darkmatterannihilation.bandcamp.com/album/ik-antichrist
Na een succesvolle Europese tour in 2023 brengt de Belgische theatrical rockband The Black Gasolines het nieuwe album ‘White Residence’ uit.
Het is een conceptalbum dat je als luisteraar een goede 40 minuten meeneemt naar een mistige winteravond in een Engelse havenstad in 1920. De band vertelt het fictieve verhaal van Jane, oprichtster van de eerste vrouwelijke politieke partij ooit, The Entrepreneurs, die door het ontstaan van een economische crisis jammerlijk in de criminele onderwereld terechtkomt. The Black Gasolines gebruiken op dit album invloeden van bekende films en series als Peaky Blinders en Bonnie & Clyde en van historische figuren uit die periode zoals actrice Clara Bow. Dit wordt uiteraard muzikaal uitgewerkt maar ook visueel, in videoclips en natuurlijk de albumcover, die de vrouwengroep gedetailleerd weergeeft. Het concept of verhaal is een leuk extraatje, maar het is vooral een kapstok om muzikaal nog onbekend terrein te kunnen verkennen.
De band werkte samen met de North Garden Studio’s van Filip Tanghe (Ozark Henry, Balthazar, Hannelore Bedert, Momoyo, …) en hun vaste producer Sergey Steenackers. Hij drukt opnieuw zijn herkenbare stempel op de sound van de band, met verfijnd sound design dat al vanaf de eerste noot duidelijk hoorbaar is.
Zijn invloed is groter dan op het debuutalbum ‘It Took A Lifetime’. De arrangementen met strijkers en backing vocals zijn prominenter aanwezig. Tegelijk zet deze band grote stappen vooruit in songopbouw en songwriting. Er zit nog meer durf en lef in dit album. De band zet dit album neer met een bijzonder groot zelfvertrouwen en bijzonder veel ambitie. Het is bij momenten heel theatraal en extatisch, vooral on-Belgisch extravert. Queen meets Joe Jackson meets David Bowie in de studio van Jim Steinman (die van Meatloaf).
In een paar nummers (“Hush Hush” en “Crucify Me”) zit nog wat Britpop, maar in het algemeen is ‘White Residence’ super-veelzijdig. Het springt in aangeraakte genres alle kanten op. Eén van de rustpunten is “Ballroom Song”: een beetje een breekbare pianoballad die – in compositie – van Freddy Mercury had kunnen zijn.
“The Final Last Call” is een glamrock/piano/powerballad die elke muziekliefhebber wel leuk zal vinden. Want dat is het bijzondere aan The Black Gasolines, het is arty en met een over-the-top productie, maar tegelijk is dit album heel toegankelijk en uitnodigend voor liefhebbers van heel uiteenlopende genres: van glamrock tot progrock, van The Sweet tot Pink Floyd met haltes bij blues, jazz, singer-songwriter en nog zeventien andere genres. En ondanks al die diversiteit klinkt ‘White Residence’ heel samenhangend.
https://www.youtube.com/watch?v=sqi4l31U7I8&t=2s
De Nederlandse band Kingfisher Sky heeft een nieuw album, het eerste full album sinds ‘Technicoloured Eyes’ uit 2018. De fans hebben er misschien lang op moeten wachten, maar dat geduld wordt beloond. ‘Feeding the Wolves’ is een prachtig album.
De samenstelling van Kingfisher Sky is al een tijdje stabiel, met vooral zangeres Judith Rijnveld en drummer Ivar De Graaf (vroeger bij Within Temptation) als overgebleven mede-oprichters. De voorbije jaren viel Kingfisher Sky vooral op met hun interpretaties van Kate Bush-nummers, waar ze een avondvullend programma van maakten dat veel bijval kreeg.
Maar dat mag de aandacht niet afleiden van het eigen werk. ‘Feeding The Wolves’ is opnieuw een progrock-album geworden waar ook liefhebbers van folk en symfo- en progmetal zich in zullen kunnen vinden. Lang uitgesponnen nummers met een doorwrochte opbouw (als een huis met verschillende kamers), knappe gitaarsolo’s en symfonische orkestraties, elementen van folk, … Het gaat vaak alle kanten op, terwijl de nummers toch telkens slechts één etiket kunnen opgekleefd krijgen, maar dat eclectische is net zo typisch voor Kingfisher Sky. Het is daarom moeilijk om er één nummer of een paar uit te lichten als beter dan de andere. Het hoge niveau is een constante doorheen het album.
Troy Donockeley van Nightwish doet mee op een paar nummers van ‘Feeding the Wolves’ en Edward Reekers van Kayak en Ayreon zingt mee. Dat is allemaal leuk, maar toch is dit vooral een group effort van Kingfisher Sky. Wat een talenten zitten er toch in deze band. Er is geen Kate Bush-cover op ‘Feeding The Wolves’ en op misschien “Vertigo” na vind ik ook niet zo meteen een nummer waarvan ik denk: hier hebben ze hun eigen Kate Bush-nummer willen schrijven. Misschien hebben ze daar wel iets van meegenomen in één of meer songs, maar ik kan er niet meteen de vinger op leggen, of ik baseer mij te hard op de bekendste nummers van Kate Bush.
Persoonlijk heb ik het meer voor de nummers met wat pit en een leuk tempo, zoals “Embrace the Moment”, “Feeding the Wolves” en “It Never Ends”. Van de rustigere tracks heb ik het meest genoten van het arty “Nobody Else Is Watching”, “Bess” en “Big Dipper”.
Kingfisher Sky heeft zich een eigen niche uitgehouwen ergens tussen progrock en progmetal, met vertakkingen naar waar ze maar willen, van Jethro Tull tot Clannad tot Nightwish. Het is leuk dat een band zo vasthoudt aan zijn eigen principes en overtuigingen van waar ze naartoe willen met hun muziek. En wij mogen allemaal meegenieten vanop de eerste rij. Hopelijk krijgen we Kingfisher Sky met deze songs ook in Vlaanderen te zien en te horen.
https://www.youtube.com/watch?v=ZwdjdLDm_3Y
Der Klinke - Euforisch dansen tussen de chrysanten
Voor de Schakelbox (CC De Schakel) wordt heel breed geprogrammeerd, van Stef Kamil Carlens tot OTTLA, maar in elk seizoen is er plaats om de new wave en gothic-hoogdagen van The Steeple te laten herleven. Of Der Klinke nog in dat illustere zaaltje gespeeld heeft, zouden we eens moeten uitzoeken, maar vandaag is dit een band die zonder veel moeite de fans van het genre uit hun kot kan lokken. De Schakelbox was goed gevuld met enkele honderden fans.
Er was geen support-band. Een opmerkelijke keuze, maar misschien ook een statement. De jongste jaren maken vooral Amerikaanse bands er een sport van om zelfs drie of vier supports mee te nemen op tournee en de fans laten die ‘diarree’ van supports vaak aan zich voorbij gaan en komen pas bij de hoofdact de zaal binnen en hetzelfde geldt steeds vaker voor lokale concerten. Dat is een beetje jammer voor de lokale organisator die wel met hart en ziel beginnende bands als voorprogramma zet omdat die echt de moeite van het ontdekken waard zijn. Het voor- en naprogramma bij Der Klinke in Waregem bleef beperkt tot DJ Blackwaver en het moet gezegd, hij bouwde zijn set mooi op, met een mix van nationale en internationale wave-klassiekers. Er werd vooraan al wat gedanst nog voor de band op het podium stond.
Spelen zonder supportband heeft het absolute voordeel dat echt iedereen in de zaal de nummers van de band op het podium kent. Een kwart van de mensen in de Schakelbox had ook nog eens zijn mooiste Der Klinke-shirt aan en misschien was het meegenomen dat er op een doorgaans trieste ‘feestdag’ als een 1 november toch eens iets anders te beleven was dan chrysanten meenemen naar he kerkhof. Frontman Chesko was alvast aangenaam verrast met de grote opkomst en hoopt dat zijn band voortaan op elke 1ste november naar Waregem mag afzakken.
Der Klinke zit al een tijdje op een goede golf. Bij de tiende verjaardag van deze band waren er nog twijfels om ermee door te gaan, wegens te weinig optredens, maar met de release van het album ‘Facing Fate’ vorig jaar heeft Der Klinke vertrouwen getankt. De optredens in eigen land lopen vlot en ze mochten concerten spelen in onder meer Duitsland en Bosnië-Herzegovina. Het hoogtepunt van die drukke agenda zou de voorbije zomer hun concert op het W-Festival worden in thuisstad Oostende, maar dat werd afgelast. Der Klinke spoelde die ontgoocheling snel door en inmiddels werden in Brugge live-opnames gemaakt die binnenkort uitgebracht worden als album.
De volle Schakelbox en het hernieuwde geloof in de toekomst van de band maakten dat het vierspan met niet te veel stress het podium opwandelde en al meteen een ontvangstapplaus in ontvangst mocht nemen.
De set werd geopend met de nieuwe single “Nearly Drowned” en daarna volgden Klinke-klassiekers als “Someone Who Smiles” en “Who To Deny” om dan al vroeg in de set te pieken met de absolute culthit van de band: “The Doll”. Strategisch was het een prima zet om die kraker al vroeg te brengen en zo het publiek op de juiste temperatuur te brengen.
Daarna volgden de beste nummers uit het verzamelde werk van de band. Hoogtepunten waren “You Look Good In An Elevator” en “Our Dance In Darkness”. Er werd gedanst en meegezongen op dit feest van de herkenning.
Der Klinke heeft sinds kort “White Rhythm” in de set, een cover van één van de vroege songs van Arno’s TC Matic. En dus leek het wel gepast om Arno’s broer Peter Hintjens mee op het podium te vragen voor deze cover (en nog een extra song). Peter zat onder meer in Thin Line Men en speelde mee op ‘Opex’, één van de laatste studio-albums die Arno opnam. Misschien symbolisch mooi; maar niet zo heel voor de hand liggend, want “White Rhythm” is geen Opex-nummer en Peter speelt sax en op het origineel is geen sax te horen. Maar Chesko en zijn band hebben hun versie zo vertimmerd dat het nog steeds een mooie ode was aan Arno en dat de sax van Peter veel tijd en ruimte kreeg. Het publiek smulde ervan en zong gretig mee, hoewel dit niet het bekendste nummer van TC Matic is. Op het videoscherm achteraan het podium komt dan in reuzenletters ‘Merci Godverdomme’, de leuze die Arno zelf gebruikte als bedanking.
De band was de hele avond goed op dreef en speelde strak en foutloos. Bassist Sam was heel enthousiast en zelfs gitarist Marco – die doorgaans braaf op zijn hoekje van het podium blijft – kon verleid worden tot een ‘duel’ met Sam. Toetseniste Sarah combineerde de hele avond leuke synthmelodieën met sensuele moves en frontman Chesko stond te zingen alsof zijn leven ervan af hing. Het geklede jasje ging al na enkele songs in de set uit en de bovenste knoopjes van zijn hemd losten hun greep naarmate het publiek enthousiaster reageerde.
De reguliere set werd afgesloten met “Still Alone” en in de bisronde kreeg het publiek nog het felle “Las Fabricas” en het lang uitgesponnen en luid meegezongen “The River White”.
Daarna probeerde de DJ nog wat danspasjes te ontlokken aan het publiek, maar dat was na een concert van anderhalf uur niet zo evident.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Famyne - Buitenaards mooie doommetal
Famyne + Splendidula
De Britse doommetalband Famyne was nog eens te gast in ons land. Niet dat ze alweer een nieuw album te promoten hadden, wel omdat ze hun Belgische collega’s van Splendidula opnieuw mochten bijstaan, dit keer op de twee releaseconcerten van hun nieuwe single “Behind My Semblance”, en tussenin speelden ze nog in De Walrus in Groningen.
Wij trokken op de avond van Halloween naar Zottegem om het allemaal van dichtbij te volgen en murwden ons in het volgepakte zaaltje.
“Behind My Semblance” zal niet op het volgende album van Splendidula staan. Het is een soort van stand alone/overgangs-single die al de nieuwe muzikale richting van de band aangeeft. Splendidula kenden we lang als een mix van postmetal, doom en sludge maar voortaan richt de band zich op atmospheric black en doom. Die koerswijziging komt er onder meer omdat de band door een woelige en donkere periode ging. Na het plotse overlijden van de bassist in 2022 stapten nog de twee gitaristen uit de band. Daarna volgden tal van tijdelijke bezettingen en nu de klik er is met de nieuwe bezetting zeilt het schip een andere, donkerdere koers.
De set in Zottegem bestond uit slechts zes nummers, met drie ‘oude’ (“Somnia”, “Oculus” en “When God Comes Down”) van het album ‘Somnus’ uit 2021 die herwerkt waren in de nieuwe stijl van de band, aangevuld met de nieuwe single en nog twee nieuwe: “Absentia” en “Echoes Of Quiet Remain”.
Het is voor de fans wat wennen, ook visueel. Dat er videoclips van de nummers meelopen tijdens het concert, dat is gebleven. Behalve zangeres Kristin hult de band zich voortaan in monnikspijen, een beetje als bij Briqueville en nog wel meer bands in black metal.
Muzikaal vermoed ik dat ze eerder naar Wolves in the Throne Room, Nyrak en Wolvennest willen dan naar pakweg Wiegedood. De gedaanteverwisseling is moedig, want Splendidula had zich al genesteld in een mooie niche, werd gevolgd door een groep fans en begon internationaal door te breken. Afgaand op de reacties in Zottegem komt het allemaal wel goed met de koers-bijsturing van Splendidula. De meeste fans kunnen zich wel vinden in de nieuwe toon.
Famyne is een sympathieke doommetalband uit Canterburry. De band leverde al enkele fijne albums af, is een bijna-vaste gast op het Nederlandse festival Into The Grave en Into The Void en mag volgend jaar al voor de derde keer naar Bloodstock Open Air, één van de grotere metalfestivals in de UK. Dat ze dan nog steeds met veel plezier plaatsnemen in de bestelwagen voor enkele kleinere concertjes in België en Nederland, siert hen. Famyne is ondanks al dat harde werk misschien nog niet de bekendste doommetalband op ons continent, maar de fans die ze hebben zijn wel heel toegewijd en enthousiast. Er waren er zelfs meegereisd uit de UK.
Omdat het opgegeven uurschema al flink vertraging had, deed Famyne een heel korte soundcheck. Het geluid zat eigenlijk meteen goed. De Engelsen openden de set in Zottegem met “Long Lost Winter”, een nummer dat ze al heel lang in de set hebben.
De vjjf van Famyne hadden er best zin in, daar in Zottegem, en ze brachten beklijvende versies van “Enter The Sloth”, “Tower”, “Solid Earth” en “Gone”. De grote finale was voor “For My Sins” en “Slave Ship”. Omdat er nog tijd was voor één toegift, werd op verzoek van fans op de eerste rij “Dreamweaver” gespeeld.
Daarna werden nog volop knuffels uitgedeeld aan de aanwezigen en naar verluidt veranderden de bands en het publiek tijdens de afterparty de naam van het stadje in Zattegem. Maar dat hebben we alleen van horen zeggen, uiteraard.
Ondanks de bescheiden zaaltje gaf Famyne de hele set het volle pond en het publiek reageerde heel enthousiast. Famyne is, net als hun collega’s van Splendidula, klaar voor grotere podia.
Organisatie: Maboel, Zottegem
Robert Jon & The Wreck - Southern rock feestje op het hoogste niveau
Robert Jon & The Wreck (****), afkomstig uit het Zuidelijk deel van de Amerikaanse staat California, brachten in 2023 hun zevende studio-album. 'Ride Into The Light' verscheen via het nagelnieuwe label Journeyman Records van top-gitarist Joe Bonamassa. We schreven : '' 'Ride into the Light' is een aanstekelijke, lekkere (bluesy) klinkende plaat, met een rits happy tunes, Wat op zijn beurt zorgt voor een toegankelijke sound, met een gevoel van welbehagen tot gevolg''.
Robert Jon & The Wreck heeft ondertussen niet stil gezeten, want met 'Red Moon Rising' kwam ook in juni 2024 een nieuwe plaat uit. We waren heel benieuwd hoe dat live zou klinken, en zakten op de avond van Halloween dan ook af naar De Roma in Borgerhout, om die aanstekelijke warmte die de plaat, en alle platen van deze band uitstraalt, zelf te ervaren.
De uit Nashville afkomstige band, Stone Senate (****) , die sinds 2012 aan de weg timmert, mocht de zaal opwarmen. De band heeft een grote, trouwe aanhang opgebouwd door constant te toeren, door effectieve songwriting en door een collectieve podiumpresentatie die de aandacht opeist. Stel je een hardere versie van Lynyrd Skynyrd voor, samen met de muzikaliteit van The Allman Brothers Band en je begrijpt wat deze groep te bieden heeft, met een al aanstekelijke rock sound, waarbij de gitaarriedels ons rond de oren vlogen.
En er is daar een imposante frontman , die met een bulderende stem zorgde voor de eerste pijnlijke nekspieren. Lekker headbangen en luchtgitaar spelen waren de gevolgen. Een betere opwarmer kon Robert Jon & The Wreck zich dan ook niet dromen.
De zaal was ondertussen redelijk goed vol gelopen, of althans de staanplaatsen, de tribunes waren niet open voor publiek. Die intiemere omkadering bleek echter een schot in de roos. Want daardoor werden publiek en band nog nauwer met elkaar verbonden. En net dat heeft iemand als Robert Jon echt nodig. De man straalt enorm veel charisma uit, en sleurt zijn band gewillig mee om het Southern-rock feestje compleet te maken.
De temperatuur steeg al vrij snel naar het bij knappe songs als “Trouble”, “Hold On” en “Blame it on the whiskey”. Uiteraard komt de nieuwe plaat ook aan bod. De song “Red Moon Rising” bewijst dat de band nog steeds grootmeesters zijn in die typische 'rond het kampvuur zittende' – sfeer, waarbij je niet in slaap valt, maar eerder lekker begint te headbangen tot in de vroege uurtjes.
De band heeft er duidelijk zin in, en spreekt ook zijn waardering uit voor de prachtige locatie waar ze mogen spelen. Het publiek geniet eveneens met volle teugen, bij elke eerste aanstekelijke riff tot de laatste noot die de impostante frontman uit zijn strot jaagt, reageert het publiek wild enthousiast. Robert Jon & The Wreck voelt aan dat ze één zijn met hun publiek.
Ze leggen de lat naarmate de set vordert nog wat hoger met songs als “Oh Miss Carolina” en het subliem gebrachte, “Ballad of a Broken Hearted Man” dat door merg en been gaat.
Robert Jon & The Wreck bewijst niet alleen dat pure rock-'n-roll nog steeds springlevend is in deze tijden, maar bespeelt ook de rock-emoties van hun publiek.
Met dit optreden kunnen ze zich dan ook zonder moeite meten met de allerbeste bands binnen de scene. In een wervelende finale met het sublieme “Cold Night” zetten ze dit nog wat meer in de verf, waarna nog een mooi overtuigend bis nummer volgde. Dit was een Southern rock feestje op het hoogste niveau!
Setlist: Pain No More - Trouble - Hold On - Blame It on the Whiskey - When I Die - Dragging Me Down - Red Moon Rising - Glory Bound - Oh Miss Carolina - Ballad of a Broken Hearted Man - Cold Night Encore: Rager
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Nederlands 
Français 
