Het Noorse duo Picidae (vertaling: spechten) weet met hun magische klank een rustgevende sfeer te creëren. Het duo bestaat uit zangeres Sigrun Tara Øverland - ze speelt de lier, autoharp en gitaar -, en Eirik Dørsdal die trompet, elektronica, kalimba speelt en die trouwens de vocals voor zijn rekening neemt.
Met hun nieuwste album 'A Stray Labyrinth' komen o.a. invloeden uit het Midden Oosten naar boven; het is vooral een zeer filmische plaat geworden, dromerig, sprookjesachtig en bevreemdend.
Lees gerust het interview met het duo.
De nummers zijn sterk verbonden met de mysterie van de Scandinavische natuur, de Noorse mythologie en tot de verbeelding sprekende verhalen, kortom een bevreemdende schoonheid. Een sprookjesachtige wereld waarbij de vocals en de trompet je doen zweven. “Here we go again” zet de toon, door die veelzijdige karakteristieke vocalen en de mystieke instrumentale aankleding die het folkloristische wat onderstreept.
Een zweem van rust en intimiteit als donkerte is aanwezig in een golvende beweging. We gaan van zonovergoten stranden naar opstekend stormweer in hun materiaal. Het mysterieus klinkende “Back to the Savannah” blijft bij. Invloedrijk zijn de jazz, folk en pop.
Picidae klinkt eigenzinnig goed op deze plaat, met die verschilllende samenhang van stijlen en de wisselwerking intimiteit, donkerte en extravertie. Het gaat dus van ingetogenheid tot alle registers opentrekken, waardoor een wervelstorm aan klanken en vocals ontstaat. Puike plaat.
Tracklist: 1 Here We Go Again 4:18 2 Crystal Rosa 2:46 3 A Softer Fall 3:10 4 Mhairi 3:47 5 Storm 3:09 6 Iseeyou 4:03 7 A Stray Labyrinth 4:41 8 Slow Growth 3:26 9 Merlin 3:09 10 Monstrophy 3:27 11 I Saw Her Mum With A Cherry Blossom 3:26 12 Back To The Savannah 3:49
Folk/Jazz/Pop
A Stray Labyrinth
Picidae
Dirk Serries is een muzikant, producer en componist die van vele markten thuis is; de releases volgen elkaar in snel tempo op. Al die releases van de laatste maanden bespreken, is een onmogelijke zaak. Maar we buigen even het hoofd over zijn laatste meesterwerk ' Nocturnal Discord Outtakes'. Drie songs die afklokken op circa tien minuten. Waarbij Dirk Serries zijn veelzijdigheid aantoont.
Een geflirt van donkere gedachten en rustgevende soundscapes horen we op ”Alternative Lullaby”, eentje die je compleet 'zen' maakt, eens je in die mooie wereld bent in gestapt.
Het fijne aan Dirk Serries’ muziek is dat hij duisternis aangenaam doet aanvoelen, een gemoedsrust daalt over je neer, ipv de angst van het donkere.
Het ellenlange, wondermooie “Monumental Twitch” , met een klank gerelateerd aan strijkers, zorgt voor een sprookjesachtige wereld. Magisch mooi. “Autum Reprise” bezorgt je meer dan tien minutenlang een krop in de keel; een sound gelinkt aan klanken bij een opera . Wat dan weer het filmische van de muziek onderschrijft. Want deze muziek zou perfect passen bij romantische en suspense films. Emotie is hier het centrale gegeven.
Een typische weg die hij blijft bewandelen, maar daar waar hij soms gebruikt maakt van oorverdovende drone geluiden,
'Nocturnal Discord Outtakes' bewandelt duidelijk de weg van rust en kalmte, die grenzen kan doen verleggen. Oorverdovende drone geluiden komen hier niet te pas.
Het is de perfecte plaat om even de jachtigheid opzij te plaatsen en gemoedsrust te laten heersen.
Info https://dirkserries.bandcamp.com/album/nocturnal-discord-outtakes
Tracklist: Alternative Lullaby 10:19 Monumental Twitch 09:20 Autumn Reprise 10:35
experimenteel/ambient
Nocturnal Discord Outtakes
Dirk Serries
Alex Koo is een veelzijdig pianist, hij 'leeft' en ‘beleeft’ het instrument letterlijk. Onlangs bewees hij dat nog op Gent Jazz, waarover we het volgende schreven: 'Hij is een verhalenverteller en pianoweirdo. Na een song voor zijn dochter, brengt Alex Koo ook wat film muziek, waarbij je daadwerkelijk je in een scene waant waar een cowboy op een paard rijdt, de horizon tegemoet. Een klankenspectrum dat tot de verbeelding spreekt en intens mooi is . Een gevarieerde set met een onaardse streling aan de oren …'
Eerder dit jaar bracht hij ook een prachtige plaat uit, 'Etudes For Piano' ,
De man is een vat vol emotie en melancholie, en slaat voortdurend een brug tussen klassieke piano en jazz. Het maakt hem een bijzonder artiest om te koesteren.
Op deze prachtige plaat van magische composities, toont hij zijn kunde en veelzijdigheid. Er heerst een filmische sfeer, lichtjes flirten met ingetogenheid, warmte, muzikale weerhaakjes tot het gaspedaal induwen. Het zit er allemaal in op z’n pianospel. Wat een spanning en wisseling in dit speels golvende spel.
Diep onder de indruk zijn en blijven we van deze man en zijn projecten …dit is dus een grensverleggend meesterwerk, 'Etudes for Piano'
Tracklist:
All Arms On Deck! 02:41 Coconuts 02:53 Luna Umi 06:52 Sonar 07:44 Variations On The Easiest Song In The World 04:22 Five In Fis 02:06 Satiesfied 03:23 DbREAM 06:26
Jazz/Piano
Etudes For Piano
Alex Koo
Bij sommige muzikanten weet je bij voorbaat dat je op het goede adres zit. Neem nu snarenvirtuoos Julien Tassin, wiens laatste album 'Primitiv' ons vorig jaar nog compleet kon bekoren. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
Julien Tassin en Patrick Steenaerts hebben hun sporen verdiend sporen in o.a. Kameel, Run Sofa en Yevgueni, en ze bundelen hun snaarkrachten als duo nu op het album ‘Duality’.
De twee talentvolle gitaristen improviseren maar al te graag en voelen elkaar perfect aan. Er hangt magie in de lucht bij het aanstekelijke “Compassion” en verder “Distorted”. Ze houden de spanning aan tot op het eind door de avontuurlijke aanpak, de onverwachtse wendingen en de klankvervormingen.
De twee bieden dus een kleurrijk en veelzijdig geheel. Hun virtuositeit en speelsheid siert.
Compassion - Classico - Distorted - Caroline No - Chasm - Für Gerlinde - Gymnopédies No.1 - Duality - Les pluies noires - Azur
Het project Loud As Giants is een samenwerking tussen de onnavolgbare Broadrick en zijn oude vriend, de Belgische componist Dirk Serries, die al sinds het begin van de jaren tachtig een grote hoeveelheid donkere ambientmuziek heeft uitgebracht en misschien wel het meest bekend is om zijn werk onder de naam Fear Falls Burning.
Met 'Empty Homes' wordt opnieuw de grenzen van het genre verkend, ergens tussen waanzin (oorverdovende sound) en gemoedsrust (zachtmoedige sounds) , de brug tussen donkere gedachten en lichtjes in de tunnel.
“Monument” is er meteen eentje die twaalf minuten duurt. We stappen binnen in die mystieke wereld. Een onheilspellend “Estranged” gaat de donkere weg in; continu worden we heen en weer geslingerd in die wisselende sounds.
Op “RoomThree” lijkt de balans terug te keren, maar het dreigende en waanzinnige op het eind tekent net niet voor een rustpunt. Even op adem komen is er wel op “Isolation”. Algemeen horen we donkere tunes, die een beklemmend gevoel veroorzaken. We hebben hier een grauwe, rauwe en duivelse van griezelige, angstaanjagende geluidjes, met af en toe een rustpuntje, die gemoedsrust biedt.
We ervaren het al soort onaardse magie, magische duisternis met een beklemmend gevoel en van welbehagen.
Tracklist: Monument 12:30 - Estranged 10:53 - Room Three 12:11 - Isolation 10:49
Dark ambient
Empty Homes
Loud As Giants
'Sambuca Dreams' van Crooked Steps is een aanstekelijk zomers plaatje geworden.
We hadden hier al een fijn gesprek met de band; het interview kunnen jullie hier nalezen.
Na een korte, wat vreemde intro zijn we klaar voor deze aanstekelijke trip. “Case Toi” en “Sugar” en het mooie “Lowrider” zijn opzwepende, groovy nummers bij de avondzon.
Nergens klinkt het bij Crooked Steps al te cheesy, de songs komen vanuit een buikgevoel en stralen positivisme uit. De melodieën van “Mad Man”, “Hey you, it's ok” blijven hangen, ze hebben een meezinggehalte. Met een knipoog naar de surfpop en dan denken we vooral aan de Beach Boys. Verder gaar het gezwind met “The Sadnness of the silver surfer” en “Pugatory”.
We krijgen een warm gevoel van het materiaal. Mooi overtuigend album.
Tracklist: Qu'Est-ce Que Vous Voulez - Casse-Toi - Soul Gunner - Sugar - Lowrider - Sambuca Dreams - Mad Man - Hey You, It's Okay - Moonfishman - Smooth Failing - Daiquiri - Locomotora - The Sadness Of The Silver Surfer - Purgatory
Surf pop/rock
Sambuca Dreams
Crooked Steps
De Belgische stoners van Fire Down Below kregen met hun in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum de aandacht van Ripple Music, één van de toonaangevende labels in het genre. Hun tweede album – onder de vleugels van Ripple – opende de deuren naar de concertzalen en festivalpodia in Europa. ‘Low Desert Surf Club’, het derde album van Fire Down Below, is muzikaal opnieuw een hele stap vooruit. Benieuwd of dit album hun muziek nog verder brengt.
De opener van ‘Low Desert Surf Club’ is “Cocaine Hippo” en deze track heeft een hitsig drumritme en geile riffs. Hoe de cocaïne en de neushoorn in het verhaal passen is mij na een paar luisterbeurten nog niet duidelijk geworden, maar wat een vette openingstrack is dit? De intro zet je ook al een paar keer op het verkeerde been: net als je denkt dat de hel zal losbarsten beginnen ze nog eens opnieuw. Sterk. En goed gedaan.
“California”, de eerste single van dit album, swingt. Voor zover stoner kan swingen uiteraard. Deze track straalt al net zo veel passie uit als de openingstrack en toont tegelijk het ‘métier’ dat dit viertal opgebouwd heeft inzake songopbouw en techniek. Het zou jammer zijn mochten ze die kennis en ervaring na drie albums niet hebben, maar het is wel zo leuk dat ze laten horen dat ze ‘het’ inderdaad allemaal in de vingers hebben.
“Airwolf” – de tweede single – start met een leuke baslijn en die wordt de hele track door aangehouden. Fire Down Below speelt heel handig met de spanningsboog in deze track, nu eens wordt het gaspedaal gelost, dan weer wordt het hard ingeduwd. Een killer.
“Surf Queen” begint met een typische surfrocksound. Daarop vallen een fuzzy bas en gitaar in. Die beweging wordt een paar keer herhaald voor deze track het zandstrand verlaat en doorreist naar het zand van de desertrock. Deze track zit al even in de liveset van Fire Down Below en zet het publiek al eens op het verkeerde been. De verbaasde blikken bij het inzetten met surfrock zijn goud waard. De Gentse band rekt het begrip grensoverschrijdend in deze track nog wat verder op door ook nog wat spacerock toe te voegen. Een bijzonder knappe track en ondanks een speelduur van ruim zeven minuten zou dit wel eens de volgende single kunnen zijn.
“Dune Buggy” is geen cover van The Presidents Of The USA, al deelt dit nummer uiteraard dezelfde setting. Dit nummer heeft een paar heerlijk gitaarsolo’s met flink wat fuzz en zelfs wat noise. Die komen bovenop een rollend, bulderend ritme.
Fire Down Below heeft voor de productie en mix deze keer een beroep gedaan op Nick DiSalvo, de in Duitsland residerende Amerikaan van de band Elder, en niet langer op Tim De Gieter die op hun eerste albums mee in de studio zat. Voor DiSalvo is het zowat zijn debuut als producer, al heeft hij dan wel al talloze opnames gedaan met zijn eigen band. De sound van Fire Down Below klinkt hier nog massiever, dikker, zwaarder, met meer aandacht voor de groove, lijkt het toch.
“Here Comes The Flood” is heeft een beetje een creepy, trage intro, ook doordat de vocalen van Jeroen vervormd werden, en dat ongemakkelijke gevoel wordt lang aangehouden. Je moet hier wat geduld oefenen, maar aan het eind van deze track word je beloond met prachtige slepende riffs en ritmes.
Rustig, bijna akoestisch gitaargetokkel luidt het begin in van het instrumentale en bij momenten fluwelen aanvoelende “Hazy Snake”. Hier krijgen we opnieuw wat space en progressieve elementen. Ondanks de titel sluit deze track eerder aan op debuutalbum ‘Viper Vixen Goddess Saint’ dan op ‘Hymn Of The Cosmic Man’. Misschien komt door de songopbouw.
Daarna wordt het gaspedaal opnieuw diep ingeduwd met “The Last Cowboy”. Een furieuze uptempo banger met een hoog octaan- en testosteron-gehalte. Afsluiter “Mantra” heeft een filmische, U2-achtige intro en ook de riffs die daarop volgen doen mij aan The Edge (ten tijde van ‘The Joshua Tree’) denken. Strikt genomen is het geen mantra. Het ritme van bas en drum blijft wel constant terugkomen, maar de gitaar gaat hier helemaal zijn eigen weg. Het lijkt wel een jamsessie waarbij gitarist Kevin aan de anderen in de band gevraagd heeft om even dat ritme aan te houden zodat hij daar over heen kan improviseren. Na een minuut of zeven volgt een break, valt het mantra-ritme van drum en bas weg en vervelt deze track van instrumentaal naar gezongen. Vanaf dan begint het ritme mee te improviseren … Zo verandert deze track nog een paar keer van gezicht, terwijl de jam/impro-vibe blijft overheersen. Deze track klokt af op enkele seconden meer dan zestien minuten maar is absoluut het pièce de résistance van ‘Low Desert Surf Club’. Dit is genieten met al je zintuigen tegelijk.
‘Low Desert Surf Club’ is een heel gevarieerd album dat toch op alle tracks onmiskenbaar stoner en desert als gemeenschappelijke noemer heeft. Als ‘Hymn Of The Cosmic Man’ de kwalificatie voor de Europacup was, dan is ‘Low Desert Surf Club’ voor Fire Down Below de Champions League.
https://www.facebook.com/firedownbelow/videos/792209615924056/
https://www.youtube.com/watch?v=V3zaG6-N-OQ
Yee Loi is een Brits punkbandje dat bestaat uit twee tienerzusjes, soms aangevuld met hun broer. Doorgaans brengen ze covers van The Ramones of andere bekende punkbands, op Youtube en bandcamp, en af en toe schrijven ze ook eens een paar eigen nummers.
Hun nieuwe single is zo’n eigen nummer. “Dad’s Money” is een ietwat opmerkelijk statement van de tienerzusjes. De boodschap is kort en duidelijk: Ja, de papa verdient veel geld. Als dat de enige reden is waarom je onze muziek niet goed vindt, ‘go f*ck yourself’. Maar dan op een beleefde manier in een nette rijm gegoten. Het is een boodschap die we kunnen onderschrijven. Afkomst, huidskleur, het geld op je bankrekening, gender of wat dan ook, het maakt allemaal niet uit. Als de muziek maar goed is.
Het is een moedig statement, maar hey, het is dan ook punkrock. Wie stelt dat rijke mensen geen punkrock kunnen maken, moet terugkijken naar de begindagen. Eén van de uitgangspunten was dat er geen regels waren en dat punk er voor iedereen was, zelfs voor die artiesten die maar een half akkoord konden spelen.
https://www.youtube.com/watch?v=Xv_HLidk6MA
Helmut Lotti - Metalheads zijn gewoon zeer tolerante mensen, die de muziek heel belangrijk vinden. Die komen gewoon voor de muziek! Punt!
Zowat negen maanden geleden nam Lotti voor radiozender Willy zijn versie op van “Run To The Hills” van Iron Maiden. Dankzij de vele lovende reacties werden de zanger en zijn band uitgenodigd voor Graspop voor een set met nog meer covers. Het werd een succesverhaal, want prompt volgden snel uitverkochte concerten en wordt op 1 september het album ‘Hellmut Lotti Goes metal’ uitgebracht. Met bovendien een eigen nummer “The Darkness”. Voldoende voer dus om Hel(l)mut enkele vragen te stellen over dit project, te polsen naar de reacties maar ook te kijken naar de toekomstplannen en/of ambities na al die jaren.
Helmut, hoe ben je op het idee gekomen om een metal album uit te brengen? Wat gaf de doorslag?
Het is allemaal begonnen met Radio Willy die me hadden gevraagd of ik dit wilde doen. Ze zochten namelijk een artiest om een nummer uit de top 1000 te zingen. Maar dan iemand die in een heel andere genre zit. Sophie Engelen had bijna tien jaar geleden een interview met mij gehad over het album ‘The Number of The Beast’ van Iron Maiden. Ze had het verhaal onthouden dat ik op mijn 13ste die song “Run To The Hills” stond te zingen , toen mijn vader binnen kwam en zei ‘amai, jij kunt echt zingen’. En zo is de bal pas echt aan het rollen gegaan.
Uw vader is (net als mijn vader een tweetal maanden geleden) ondertussen overleden. Heeft ook dat een extra motivatie geweest om op die kar te springen en dit te doen?
Nee, maar het is wel zo dat ik het jammer vind dat hij dit niet meer kan meemaken, want hij zou hier zeer trots op geweest zijn. En hij zou het ook leuk gevonden hebben hoe Johan en ik hier samen van genoten hebben.
Inderdaad. Het is een waar succes geworden, een bomvolle tent op Graspop, en veel concerten uitverkocht . Hoe ervaar je dit zelf?
De Metaldome is nu ook niet zo groot, en er was al heel wat buzz gecreëerd op voorhand. Veel mensen zijn gewoon puur uit nieuwsgierigheid komen kijken, en het feit dat we 600.000 views gehaald hebben in één week met die “Run To The Hills” cover, waardoor ik op metal sites terecht ben gekomen in Duitsland, Denemarken en zo, heeft ook geholpen. Ik denk dus dat de ene helft is komen kijken puur uit nieuwsgierigheid, maar ook een andere helft die ervan overtuigd waren dat het echt goed zou zijn.
Je bracht dus ook een album uit en daar wou ik het over hebben. De meeste songs komen er goed uit, maar bij sommige zoals “Holy Diver” van Dio lijkt het me dat je een beetje door de mand valt …; nu die laatste lijkt me een onmogelijke opdracht. Andere songs klinken zelfs beter dan het origineel . Hoe zie je dat zelf?
Eigenlijk heb ik daar niets ander over te vertellen dan dat het subjectief is en een kwestie is van perceptie. “Holy Diver” was zelfs niet het moeilijkste om te zingen, dat was eerder “Run To The Hills” van Iron Maiden maar ook “Paradise City” en “I was Made for Lovin’ You” van KISS zijn heel moeilijke nummers om te zingen. Omdat dit pal op de stembreuk ligt. Trouwens, ik weet dat Metalheads dit niet graag gaan horen maar “Love Is All” uit The Butterfly Ball is een veel moeilijker nummer om te zingen dan “Holy Diver” van Dio. Maar los daarvan, draait het dus vooral allemaal rond perceptie, ik doe dus aan die discussies niet mee.
Is er ook geen dunne lijn tussen klassieke muziek en Metal, wat is jouw mening? Opera vind je toch ook bij o.m. bands als Within Temptation?
De dramatiek, het gevoel voor drama , is hetzelfde. Ook het ‘larger then Life’ gehalte is hetzelfde en ook het theatrale is hetzelfde, maar’ de manier van zingen is anders, het stembereik is ook weer hetzelfde. Metal ligt trouwens veel dichter bij klassieke muziek dan hardrock. Want die hebben meer te maken met Rhythm-and-blues. Daarom heb ik ook ‘”he Darkness” heel bewust niet in de hardrock stijl, maar in de metal stijl geschreven. Het nummer heeft sowieso meer te maken met Dio en Iron Maiden dan met bijvoorbeeld AC/DC.
Bij het beluisteren van de plaat was me opgevallen dat, naast enkele knappe covers, die eigen song “The Darkness” er wel uitsprong. Is het de bedoeling daar meer mee te doen, en een plaat met eigen songs uit te brengen in het metal genre?
Daar ben ik mee bezig, ik ben volop nummers aan het schrijven. Die plaat komt er dus zeker, is het niet volgend jaar dan zal het het jaar daarna zijn. Maar die plaat met eigen metal nummers komt er zeker en vast aan.
Ik vergelijk wat je doet eerder met mijn idool David Bowie die ook durfde overstappen van Ziggy Stardust naar Thin White Duke en plots een pop plaat uitbrengt… Zie je jezelf ook als een soort kameleon?
Toen Bowie zijn pop platen uitbracht was het moeilijk om terug zijn alternatief publiek te vermurwen; ondervind je na een eerder commercieel pad te kiezen, het ook voor jou moeilijker is om iets alternatief te proberen (zoals nu die metal); hoe ervaar je het zelf?
(want je krijgt snel die stempel en hoongelach, weet je wel)
Ik heb van het metal publiek eigenlijk opvallend veel respect gekregen. Het is ook niet zo dat mijn klassieke publiek nu plots gaat afhaken. Ik heb die mensen duidelijk gemaakt dat ik nu dit doe, maar ook nog andere concerten. Op 22 oktober – op mijn verjaardag – sta ik in Depot in Leuven met Metal. Maar de dag daarvoor sta ik in een Cultureel Centrum en doe ik mijn ‘Greatest Hits’ waar ik een mengelmoes ga brengen uit mijn complete oeuvre. Laat ons een kat een kat noemen, Metalheads zijn echte muziekfanaten . Terwijl mijn breed publiek mensen zijn die Helmut Lotti graag horen zingen. Die liggen er dus ook niet wakker van dat ik nu plots iets anders doe.
Ik doe een beetje alle genres gaande van pop, jazz, kleinkunst, post rock tot dance, hip hop en R&B Maar dus ook metal. Mijn vaststelling is dat het metal publiek het meest sympathieke publiek is van allemaal; wat is jouw mening? Ondervind je dat ook?
Jazeker. Ik was donderdag al op Graspop met mijn broer. Voor VRT voor de sfeerbeelden. En ik werd door die mensen overladen met liefde en respect, ongelofelijk. Dus ja, grondig mee eens. Metalheads zijn gewoon heel tolerante mensen, die de muziek heel belangrijk vinden. Die komen gewoon voor de muziek!
Iets anders wat ik vaak hoor, ik citeer: “jonge bands krijgen na corona haast geen speelkans en Helmut Lotti verkoopt in een mum van tijd alles uit’’; ik vind die kritiek overdreven; hoe sta je daar zelf tegenover?
In het begin van mijn carrière heb ik dat ook gehoord, maar ik kan me daar echt niet mee bezig houden. Ik ben met mijn eigen carrière bezig, hoe dat met andere bands gaat weet ik niet. Het is al moeilijk genoeg om mijn eigen carrière op rails te houden.
Ik ben op deze kar gesprongen en ik kan alleen maar aanraden om als band zelf iets te doen waardoor je opvalt. Wat gebeurd is, is heel simpel. Ik heb Radio Willy gedaan met “Run To The Hills” maar had ik enkel gedaan wat ze hadden gevraagd, dan was er niets gebeurd. Ik wilde er echter een act van maken en dus heb ik hen gevraagd of ze een decor ter beschikking hadden. En dat konden ze regelen. Als je iets doet, moet je er gewoon voor zorgen dat iedereen het gezien heeft en ik heb die kans aangegrepen.
Eigenlijk doe je dat al heel je carrière , kijk naar je klassieke plaat, Elvis plaat…
… Van die Elvis plaat ben ik zelf ook onder de indruk, omdat ik al heel mijn leven naar Elvis luister. Omdat ik die plaat uit respect voor Elvis heb gemaakt, ben ik ook te dicht bij het origineel gebleven. Ik vind bijvoorbeeld “That’s Allright” met de gitaarlick van Motorhead (“Ace of Spades”) één van de meest spannende songs die op deze metal plaat staan. Omdat ik hiermee net iets anders gedaan heb dan het origineel. Bij “Posion” van Alice Cooper heb ik dat trouwens ook gedaan. Daar zijn we dicht bij het origineel gebleven, maar zing ik toch anders. Dat is hoe ik normaal werk, ik verander graag dingen en sla graag andere wegen in dan de originele bewerkingen. Bij de repetities van het repertoire van Graspop dachten we net om die reden, zouden we het dan toch niet opnemen? En dat hebben we dus ook gedaan. Pas de week voor Graspop heb ik daar die eigen song “The Darkness” aan toegevoegd, het is dus allemaal zeer natuurlijk gegaan dit verhaal.
Het is allemaal organisch gegaan, zeg je, maar het loopt wel als een treintje met uitverkochte shows. Lonkt het buitenland ook?
Het loopt redelijk goed ja, maar aan het buitenland moeten we nog beginnen. We willen eerst het verhaal hier goed zetten en wat daarna nog volgt zien we ten gepaste tijde wel.
Ik hoor soms in interviews dat er een muur zit tussen Wallonië en Vlaanderen, is het voor jou als Vlaamse artiest moeilijker om door te breken in Wallonië?
Het is sowieso moeilijk om als Nederlandstalige artiest iets te proberen in Wallonië. Als Franstalige in Vlaanderen lukt het gemakkelijker, maar ook daar zijn er artiesten die amper gekend zijn hier maar in Wallonië enorm populair. Ikzelf heb wel succes in Wallonië. Ik heb in 1993 een nummer van Adamo in het Engels gezongen, ik had daarmee succes in Wallonië. Ik heb dus zelf die grens nooit ervaren, ze kennen me daar. Ik was trouwens de eerste Vlaamse artiest waarvoor ze de bovenste balkons in Le Forum in Luik hebben open gedaan, dus nee persoonlijk heb ik die ‘muur’ tussen Vlaanderen en Wallonië nooit ervaren.
Zijn er na al die jaren nog dingen waarvan je zegt ‘dit heb ik nog niet gedaan en wil ik eens uitproberen’, dingen als jazz, hip hop of zo?
Er zijn twee dingen die ik ooit wil uitproberen dat is Country en jazz. Wat dat laatste betreft, ik ben enorme fan van Chet Baker; ik heb bijna al zijn gezongen platen. Ik heb wel swing gedaan, van die Duitse Swing, dat is wel leuk maar Jazz is toch nog iets anders. Dan bedoel ik wel geen Free jazz, ik ben zanger, ik kan bij Free jazz niet veel doen. Het zal dus eerder jazz plaat zijn met toegankelijke melodieën. Als ik naar een jazz club ga, en die zitten te jammen doe ik gewoon mee in mijn hoofd. Goede jazz is als seks, je voelt bij een goede vrijpartij gewoon elkaar aan en weet wanneer het begint en wanneer het stopt. (haha) dat is bij goede jazz ook zo.
Hoe waren de reacties op de plaat? En de live optredens?
Heel goed. 90% positief ; als je op school 90% haalt ben je daar sowieso blij mee (haha); ik heb nooit zoveel gekregen vroeger.. maar nee, dus heel positieve reacties, zeer tevreden over.
Is het ook niet zo dat de jeugd hier meer open voor staat, o.m. een Clouseau op Pukkelpop, Hel(l)mut Lotti op Graspop, …? Hoe zie je dat zelf?
Er bestaan enorm veel theorieën over, maar al bij al is dat veel ‘blah blah’ Als Willy Sommers op Pukkelpop kan optreden en iedereen vindt het geweldig, zie ik geen enkele reden waarom Clouseau daar niet zou mogen staan. Of ze nu verkleed op dat podium komen, zoals nu, of hun optreden gewoon hadden aangekondigd. Ze hadden daar sowieso succes mee gehad. Ik heb aan ‘liefde voor muziek’ meegedaan, en daar hebben artiesten van diverse pluimage elkaars nummers gebracht, dat moet gewoon toch kunnen? Ook hier draait het vooral rond een kwestie van perceptie, ook in dat verhaal dat ik op Graspop heb gestaan. Mensen zeggen soms ‘schoenmaker blijf bij uw leest’. Die weten niet wat ze vertellen. Ik ben opgegroeid met Elvis Presley, Engelbert Humperdinck en met Crooners maar ook hardrock was altijd aanwezig tijdens mijn jeugd. En de hitparade muziek van toen van Michael Jackson tot Duran Duran. Als het gaat om ‘schoenmaker blijf bij u leest’ zou het minder draaien om Klassieke muziek – dat ik niet echt heb gehoord in mijn jeugd – dan wat ik nu aan het doen ben. Mensen kennen meestal enkel de platen die ik gemaakt heb, en niet mijn jeugd en de muziek waar ik echt mee ben opgegroeid. Nu luister ik minder naar muziek, want ik ben er al hele dagen mee bezig, ik hou ook van stilte (haha).
Zijn er na al die jaren nog dingen waarvan je zegt ‘dit heb ik nog niet gedaan en wil ik eens uitproberen’ schilderkunst bijvoorbeeld? Of film..
Film lijkt me wel iets leuk om te doen. Om film muziek te maken, moet je muzikant zijn. Ik kan enkel melodieën bedenken. Met de juiste mensen rondom mij, lijkt me dat zeker een piste om uit te proberen, iets doen met film en film muziek.
Ik vind je een zeer veelzijdig artiest, die ook nu weer een risico durft nemen door een voor hem onontgonnen pad te bewandelen en er nu succes mee heeft. Je durft je comfortzone te verlaten en doet er wel iets mee
Omdat ik nu de ondersteuning krijg die ik tien jaar geleden niet had bij het project ‘Mijn Hart en Mijn lijf’, dan kun je dat risico gerust nemen zonder door de mand te vallen. Toen was dat een veel groter risico, omdat ik toen nergens stond, het is ook niet echt 100% gelukt toen. Het was in het Nederlands, en allemaal veel beperkter. In vergelijking daarmee, is wat ik nu toe een peulschil. Doordat ik die ondersteuning dus wel heb.
Wens je nog iets toe te voegen aan het interview?
Dat ik me rot amuseer Dat ik blij ben dat de vijftig minuten op Graspop, nu plots één uur en half geworden zijn. En ik hoop dat ik tegen volgend jaar een volledig eigen repertoire met eigen nummers bijeen geschreven krijg, zodat de show misschien zelfs naar twee uur kan lopen.
In elk geval hoop ik je met dit project live te zien. Bedankt voor het interview.
Césars Palace - Het ideale vaccin tegen Cerebro Vasculaire Accidenten
De prille twintigers van Césars Palace deden terecht wat ze kunnen en moesten doen: Hun plaats opeisen. An offer you’re not able to refuse. En hoe!
Na de eerste noten was de halsslagader meteen geraakt. Er zal geen veilige plaats meer te speuren vallen. CP pakt met zijn drietjes je bij de strot, laat je niet meer los en walst het publiek professioneel plat met het equivalent van enkele Fukushima’s om dan het overwelmd publiek achter te laten met een heerlijke feedback. Dit mogen meemaken vergt wat energie die dubbel en dik terug krijgt.
Amenra meets Tool meets Godspeed You Black Emperor meets Stake……? Laten we niet raaskallen: Deze non-conformisten zijn niet zo maar in een vakje te stoppen. CP is nu al een heel matuur concept dat vele genres gewoonweg overstijgt. We genieten van een perfecte balans tussen excessief geweld en geniale muzikale aanleg, tussen de brute raw power en een zekere frêleheid.
In “Kinda Nirvana” laat Tijl je meteen zien wat je zowat qua sound kunt toveren uit een SG, geruggensteund door wat we een retestrakke drum (Jannes) en baswerk (Taron) kunnen noemen. Ondergetekende krijgt met “Nightshop” een meer dan explosieve ode aan zijn witte wijn verslaving. Een pauze (nou ja) wordt ons gegund met “Stalindgrad”. Hier zie je een magistrale intro die eigenlijke subtiel opgelaagd wordt tot alweer een climax. Pure gecontroleerde gestructureerde chaos.
Heb ik dan als doorgaans niet zo milde recensent echt geen vleugje kritiek? Nee. Chockri ’s aller landen, verenigt u en boek Césars Palace.
Playlist: Kinda Nirvana, Kick, P.I.D., Kimala Shift, Stalingdgrad, Backwards Overbinder, Brainwash, Go Fund Me, FreeFucker
JH Jakkedoe, Desselgem
De Californische band Grandaddy had in de jaren 90 reeds kort na hun ontstaan een vrije grote hit met “A.M. 180”. De song werd veel in de Afrekening van StuBru gedraaid en hij verscheen daarnaast ook in series ( o.a. op BBC) etc… Na een hiatus in de jaren 2000 zijn ze al terug een tiental jaren actief. Ze brachten in 2017 zelfs een nieuw album uit, waarna helaas in datzelfde jaar Garcia overleed ten gevolge van een beroerte.
‘Sumday: Excess Baggage’ is niet echt een nieuw album maar een verzameling van b-sides opgenomen in 2003 ten tijde bij het maken van het album ‘Sumday’. Het album ‘Sumday’ is al eerder in een geremasterde versie verschenen dit jaar samen met een EP ‘The Cassette Demos’. Bij het horen van songs die naast het album waren gevallen of b-sides besloot men die te verzamelen. Vooral omdat de band zelf vindt dat dit album nog altijd het beste staat voor wie ze zijn.
Muzikaal zit er niet zoveel verschil tussen deze songs en de songs die op ‘Sumday’ indertijd verschenen. Ze zitten in dezelfde vibe en groove. Het grootste verschil is het feit dat deze songs niet zo afgewerkt en geproducet zijn. Dat is interessant om te horen hoe ze waarschijnlijk in de repetitieruimte klinken vooraleer ze een studio intrekken.
Een goed voorbeeld is de opener “My Little Skateboarding Problem”. Een sfeervolle opener die goed opgebouwd werd maar waar geen zang op voorzien werd. Nu is het een interessante instrumentale track geworden die mitst productie en wat zang zelfs single potentie zou kunnen hebben. Een heerlijk dromerig liedje.
Bij sommige nummers hoor je dat ze op de opnameknop drukken wat maakt dat je je erg betrokken voelt. Sommige nummers klinken organischer dan die op hun studio albums en o.m. “Derek Spears” doet in de verte, qua vibe en inkleuring, wat aan Eels denken. Verder komen we ook enkele mooie en goed uitgewerkte songs tegen die heel afgewerkt klinken zoals “The Town Where i’m Living Now”, “Running Cable at Shiva’s ” en “Gettin’ Jipped”. Een aantal andere tracks klinken dan weer iets meer basic en rudimentair.
Wie fan is van Grandaddy en de band beter kent dan van die ene hit, of wie de plaat ‘Sumday’ liggen heeft, zal dit zeker weten te waarderen. Er zit hier waardevol en aangenaam materiaal tussen. Het is zeker geen verzameling van losse ideeën en halfslachtige songs geworden. Het geeft een goed beeld van wie Grandaddy is.
Even voorstellen – Grandaddy – Sumday, the cassette demos (musiczine.net)
Onder het management van Bob Savenberg (Stageplan) ontwikkelt deze 24-jarige rockchick zich stilletjes verder tot een volwassen artieste. Ze staat al sinds haar 14de op een podium. Het zit dus duidelijk in haar bloed. Waarom moet je ze leren ontdekken? Omdat ze een stem heeft die er staat: krachtig en met gevoel. Bij momenten doet ze wat aan Anouk denken qua kracht en timbre. Maar ze is zeker geen kloon van eerder genoemde artieste. Wel bevindt ze zich ook in het universum van songs die enerzijds gevoelig zijn en anderzijds kunnen rocken.
“Go in Grace” is verschenen net voor de zomer maar ik wilde je deze toch nog eens laten ontdekken. Het is een heel degelijk gemaakte song die toont waartoe ze in staat is met haar stem. Het moet toch zijn dat het ergens aanslaat want op spotify heeft deze single inmiddels meer dan 100.000 hits. Ontdek ook haar single van vorig jaar “Better Off”.
Alice Mae - Go In Grace (Official Lyric Video) - YouTube
Better Off - YouTube
Vikingmetalband Amon Amarth bracht zopas de digitale EP ‘Heidrun’ uit. Dat nummer stond al op het album ‘The Great Heathen Army’ van vorig jaar. Voor deze EP kreeg het een 2023-remix die op het eerste gehoor weinig verschilt van die van het album. Goed dat de band met deze EP dit nummer nog eens onder de aandacht brengt.
Het leuke aan deze digitale EP zijn de extra’s: we krijgen ook nog eens “Heidrun” zoals Amon Amarth dat op Graspop van dit jaar speelde. En van “Put Your Back In To The Oar” krijgen we de live-versie van op Hellfest van dit jaar. Dit nummer staat op geen enkel regulier album van de band, maar werd vorig jaar op vinyl verkocht (picture disc met enkel een A-kant) en stond vorig jaar op de verzamelaar ‘Heathen Hammer’. Twee knappe liveversies, maar dat Amon Amarth een band is die live zeker overeind blijft, wisten we eigenlijk al.
Als vierde nummer op deze digitale EP is er de Goat Remix van “Heidrun”. In een poging tot humor hebben ze alle zangstukken vervangen door het blaten van enkele geiten (Heidrun is de geit van Odin in de Noordse mythologie). Goh. Nog voor het nummer halfweg was, had ik al een gigantische aandrang om het te skippen. Humor of niet, dit is niet het niveau dat we associëren met Amon Amarth, maar eerder bij de lolbroeken van Alestorm. Helemaal op het einde zitten er nog wat ‘menselijke’ vocalen, maar dat kan de zaak niet redden. Ook in de zopas uitgebrachte video bij “Heidrun” doet de band een niet bijzonder geslaagde poging tot humor, met een intro waarin een nieuwslezer aankondigt dat de band dood is door een ongeval met de pyro op het podium. Als je humor gebruikt, zorg dan dat de grap geslaagd is.
Een fysieke uitgave van deze EP lijkt op het eerste zicht niet beschikbaar. Voor mij hoeft het niet, ook al hadden de Belgische fans dat misschien graag gehad vanwege de Graspop-versie van Heidrun. We eindigen met een positieve noot: er bestaan dus professionele opnames van het concert van Amon Amarth op Graspop. Misschien komt daar ooit nog wel een volwaardig live-album van uit.
Wim Guillemyn was van 2020 tot 2023 bassist en (mede) componist bij de verrezen postpunkband Sygo Cries. Na twee knappe EP-releases trekt Wim daar nu de deur achter zich dicht en dat is misschien al de verklaring voor de titel van de eerste digitale single en de bandnaam van zijn nieuwe project In Search For Embers. Na een ontgoocheling zoekt hij naar de gloeiende kooltjes van het vuur in de hoop dat dat bijna uitgebluste vuurtje opnieuw kan groeien tot een indrukwekkend, hoog oplaaiend (muzikaal) vuur.
Voor de vocalen deed Wim met In Search For Embers een beroep op EmRa, de zanger van sensitive rockband The Other Intern, waar Guillemyn wel nog steeds deel van uitmaakt. De gesproken lyrics komen binnen als een persoonlijke boodschap. Niet echt dreigend, maar met een moeilijk te duiden ongemakkelijk gevoel. De woorden lijken geboren uit Wim’s persoonlijke ontgoocheling, maar universeel te interpreteren door elke luisteraar naar zowat elke ontgoocheling in interpersoonlijk contact.
Muzikaal missen we hier de volle, diepe, glooiende baslijnen die zo herkenbaar zijn voor Guillemyn. We moeten het stellen met zuinig, ingetogen repetitief gitaargetokkel en wat piano/synth. Pas helemaal op het einde valt zachtjes/op de achtergrond een drumcomputer in. Had die drumcomputer eerder ingevallen en prominenter aanwezig geweest in de sound, dan had die dit nummer naar de ‘oude’ Anne Clark-sound/aanpak (of de nieuwere Nel & J.P) kunnen trekken. Dat zou makkelijker meer fans over de streep getrokken hebben, maar vermoedelijk is “Desillusions” vooral een boodschap die er eerst eens uit moest. Samengevat is dit een sintel die we met plezier helpen aanblazen.
De komende maanden zal In Search For Embers nog meer nummers lossen die later op het album ‘Fragments Of The Innerspace’ zullen gebundeld worden. Dat album is inmiddels zo goed als klaar. Enkel enkele tracks moeten nog ingezongen worden. Er wordt met verschillende vocalisten gewerkt. Het project is voorlopig een studioproject. Enkel bij de release van het album zal er éénmalig een toonmoment (geen ‘echt’ concert) zijn, waar de songs met videoclips getoond zullen worden.
https://insearchforembers.bandcamp.com/track/desillusion-feat-emra-on-vocals
Yvan Guilini is een stukje erfgoed van de Belgische popgeschiedenis. In 1977 scoorde hij een Europese hit met het instrumentale synth-nummer “Winter Memories”. Wie ouder is dan 40 en dat nummer vindt op YouTube, zal het vast ook meteen herkennen. Toen dergelijke instrumentale synth-muziek minder populair werd, vervaagde ook de sterrenstatus van Guilini beetje bij beetje.
Sinds 2020 werkt de nu 77-jarige Guilini aan een comeback. Zijn dochter Carolina – die in de jaren ’90 succes oogstte als manager, producer en platenbaas van onder meer Def Dames Dope – heeft van Yvan eindelijk een dancetrack gekregen en die brengt ze nu uit op haar opnieuw gelanceerde dance-label Game Records.
Op “Fata Morgana” krijgen we een catchy synth-melodie met wat Spaanse gitaar en dance beats. Op zich niets mis mee, maar de aanpak van de beats had wat indrukwekkender gemogen door er misschien een externe producer/remixer bij te halen. Nu is dit heel brave, ietwat gedateerde dance die maar moeilijk kan overtuigen. We hebben veel respect voor een gevestigde waarde die op die leeftijd nog zijn grenzen wil/durft te verleggen, maar deze single is misschien niet het slotakkoord waarop de Belpop-fanaten zaten te wachten.
Elektro/Dance
Fata Morgana -single-
Yvan Guilini
Bongeziwe Mabandla - Ik haal inspiratie uit veel dingen, zoals een film of een gesprek, maar ook vooral van wat ik voel en van wat me overkomt
Bongeziwe Mabandla is sinds zijn debuut 'Umlilo' in 2012 en de tweede cd 'Magaliso' in 2017 uitgegroeid tot een begrip binnen de Afro-folk. De man haalt invloeden uit zijn Afrikaanse muziek en verbindt het met soul, wat een warme, groovende melancholische sound oplevert . Bongeziwe Mabandla bracht in 2020 'liMini' (derde plaat) uit en wist ons weer aangenaam te verrassen. Ook zijn nieuwste plaat ‘amaXesha’ is zo een parel, waar een brug wordt geslagen tussen Westers en Afrikaanse cultuur zoals enkel Bongeziwe Mabandla dat kan.
De recensie kun je hier nog eens nalezen
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met de man zelf.
Mijn laatste interview met jou was naar aanleiding van 'iMini' die in 2020 uitkwam; hoe is het nu?
Goed, dank je, het is heerlijk om je weer te spreken. Ik hoop dat alles goed gaat aan jouw kant
Dank je, jawel …
Ik heb de indruk dat de crisis (corona, inflatie etc.) iets heeft veranderd binnen de muziek business, problemen met het boeken van concerten en om binnen te komen als mindere artiest en zo. Vooral de kleine garnalen hebben het moeilijker dan ooit tevoren.... Jouw mening?
En voor jou persoonlijk, merk je ook een verandering door die crisis?
Ik denk het wel. Ik merkte het veel meer omdat mijn album uitkwam op de eerste dag van de lock down hier in Zuid-Afrika en ik deed alle promo in die tijd vooral via sociale media en ik deed ook veel livestreams.
Je hebt in de tussentijd (dacht ik) ook getoerd in Europa, hoe ging dat? Heeft de laatste tour en plaat nieuwe deuren voor je geopend?
Ik speel meestal een paar keer per jaar in Europa en ik heb het gevoel dat mijn publiek daar altijd groeit. De shows daar zijn ook altijd erg goed en vol en dat is iets waar ik lang over heb gedaan.
Hoe zijn de reacties op de nieuwste plaat ‘AmaXesha’?
Ik heb het gevoel dat dit album heel goed is ontvangen. Het is nog niet zo lang uit en ik denk dat de kleurenoptredens echt hebben geholpen met de anticipatie op het hele album en dan heeft de Mahogany-sessie ook nog wat nieuwe luisteraars gebracht denk ik.
“Wederom samen met zijn compagnon/producer/multi-muzikant Tiago Correia-Paulo (oorspronkelijk uit Mozambique), die voornamelijk zorgt voor het modernere en elektronische muzikale palet.”, lees ik. Hoe verliep de samenwerking?
We zijn erg close en ik geloof dat dat in de muziek naar voren komt. We spelen en toeren ook samen en dat stelt ons in staat om over muziek te praten en soms ideeën uit te wisselen backstage of tijdens de soundcheck. Ik ben ook zo dankbaar om een vriendschap te hebben met Tiago; hij is erg aardig en intelligent, ik leer er veel van, zelfs dingen ver weg van muziek, we zijn broers.
Voor mij blijft de link tussen de Westerse en Afrikaanse cultuur een rode draad door het album. Klopt dit?
Ik denk zeker dat dat altijd duidelijk zal zijn in mijn werk, de plek waar twee werelden samenkomen, dus ja, heel erg waar.
De ingetogen manier waarop je mijn hart raakt en toch ergens subtiel een spiegel voorhoudt is voor mij weer een hoogtepunt. Een manier van werken die je bewust blijft volgen, of groeit zoiets vanzelf?
In een ander interview dat ik las zeg je ''Als ik naar muziek luister zie ik altijd dingen uit mijn verleden die ik heb meegemaakt''. Ik vind dit inderdaad terug in je nieuwe plaat, kun je hier meer oververtellen? Wat zijn die eigen ervaringen?
Ja, alles wat ik schrijf komt uit mijn leven, ik gebruik mijn muziek als een manier om, om te gaan met alles wat mijn leven beïnvloedt. Ik vind dat muziek die geschreven is over situaties uit het echte leven een gevoel en stemming heeft die gemakkelijk andere mensen kan raken.
Hoe ver gaat die inspiratie?
Ik haal inspiratie uit veel dingen, zoals een film of een gesprek, maar vooral uit mijn gevoelens over het leven en dingen die me overkomen.
Op deze manier stel je jezelf volledig bloot aan de wereld, een bewuste keuze vermoed ik, maar ook iets kwetsbaars … Je weet hoe hard sociale media kunnen zijn. Ben je niet bang om op deze manier te veel van jezelf bloot te geven? Hoe ga je om met de harde realiteit?
Ik ben hier echt mee gaan worstelen omdat ik een erg eenzaam persoon ben, ik breng veel tijd alleen door en omdat ik zanger ben geworden, heb ik veel meer mensen ontmoet dan ik me realiseerde. Ik ben nog steeds aan het uitzoeken hoe ik mijn nieuwe leven moet leiden, maar het kan moeilijk zijn.
Wat is voor jou het grote verschil tussen deze plaat en de vorige?
Ik zou zeggen dat ‘AmaXesha’ een voortzetting is van ‘iimini’. Ik was nog niet klaar om over een nieuw onderwerp te schrijven.
Ik wil nog een terugkomen op ons vorige interview … Specifiek over de vraag 'zit er een soort thema achter de plaat?', antwoordde je: “het album documenteert een relatie van het begin tot het einde. Ik wilde laten zien hoe liefde zich ontwikkelt en hoe liefde je verandert. Het is geïnspireerd door de sterke impact die liefde op ons heeft. Het is een album over hoe we veranderen in tijd”.
Wat is het thema van deze nieuwe plaat 'AmaXesha'?
Ik zou zeggen dat het ook een soortgelijk thema is, maar meer uitgediept in dit nieuwe album. In dit nieuwe album richt ik me meer op de liefde. In tegenstelling tot ‘iimini’ kijkt dit album ook naar andere hechte relaties in het leven zoals mijn moeder, vader, vrienden en familie.
Toen ik vroeg naar je toekomstplannen, vertelde je me iets over remixes: “Ik heb een heleboel remixen die van ‘iimini’ uitkomen tussen eind september 2020 en februari 2021. Dat zijn opwindende artiesten uit Zuid-Afrika, met wie ik bevriend ben. Interessante dingen dus”.
Ben je geslaagd in je opzet? Heb je de gestelde doelen kunnen bereiken?
Ja dat heb ik
Toen ik vroeg naar je ambities vertelde je me: ''Op dit moment wil ik mezelf meer uiten en meer open zijn, ik denk dat de pandemie me echt de schoonheid van de wereld en haar relaties heeft doen waarderen.''
Is dit nog steeds een doel dat je wilt archiveren?
Ik zou zeggen van wel, ik ben wat socialer geworden dan voorheen, dus ja, ik zou zeggen dat ik op dit moment in mijn leven meer naar buiten treed.
Hoe zie je je eigen toekomst en wat zijn je doelen na drie jaar?
Ik ben niet erg specifiek, ik wil betere muziek blijven maken en blijven groeien in mijn muzikale carrière.
Ook al is dit interview via e-mail, ik voel een warmte waardoor ik je graag persoonlijk wil leren kennen. Je bent een warm persoon... Je hebt ondertussen al veel bereikt, waar zie je jezelf over pakweg tien jaar?
Ik hoop dat ik een Grammy heb en over de hele wereld tour. Ik zou graag op festivals als Glastonbury en Coachella spelen.
Bedankt voor dit interview, ik hoop je binnenkort persoonlijk te spreken... kom alsjeblieft naar België ?
BDRMM - Tekstueel denk ik niet dat het een erg licht album is, het is misschien uit de bodem geraken, naar boven kijken en eruit klimmen
Ondanks de lockdown-periode wist de post-shoegaze, dream pop en indie (kraut/post-punk) rock-formatie bdrmm, uit het Engelse Hull, in 2020 toch een behoorlijke impact te bieden met hun debuut-album ‘Bedroom’. Het werd onthaald als ‘a heady, forward-thinking shoe gaze distillation’ (Clash), ‘one of the underground hits of lockdown’ (The Guardian) en NME-magazine gaf het de maximale vijf sterrren en noemde de release ‘a modern day shoe gaze classic’!
De band is nu terug met hun tweede album ‘I Don’t Know’, en bevat weer de kenmerkende ‘effects-laden guitars (The Cure, Ride), dreamy ambient melody-lines (Beach House, Slowdive) and motorik grooves (Neu!, Can), but now added with piano, strings, electronica, sampling and the occassional dance beat.
Stilstand is achteruitgang en bdrmm toont aan dat shoegaze anno 2023 nog innovatief en springlevend kan zijn!
Naar aanleiding van de release van ‘I don’t know’ hadden we een fijn gesprek met de band.
Jullie debuut kwam uit in het midden van de corona periode, jullie ploeterden door die tijd heen terwijl andere beginnende bands de handdoek in de ring gooiden, wat was jullie motivatie om toch door te gaan?
We omarmden gewoon dat we iets hadden om ons aan vast te houden in die tijd. er was een zeker geluk element in die zin dat veel artiesten hun releases annuleerden totdat de lockdown voorbij was, terwijl wij dachten "fuck it" laten we er gewoon voor gaan. het werkte zeker in ons voordeel en gaf ons een reden om in contact te blijven met elkaar en de wereld.
Heeft het scoren van een hit met jullie album 'Bedroom' jullie ervan weerhouden om het toen op te geven?
Ik denk niet dat we ooit het maken van muziek zouden hebben opgegeven, we doen het allemaal in onze vrije tijd, ongeacht het succes... maar het heeft ons zeker meer gefocust om te zien hoe ver we konden gaan en wat we konden bereiken.
Er wordt ons verteld dat na een succesalbum, de tweede plaat altijd een harde en moeilijke bevalling is, die tweede is er al sinds juni met 'i don't know'; is dat zo? Is die tweede een moeilijke bevalling of zien we het verkeerd?
Het was echt zo! Maar het was gewoon een kwestie van alles op het juiste moment op de juiste plaats hebben. We hebben een paar valse starts gemaakt met het album, maar het is er beter door geworden. Uiteindelijk hebben we het album gemaakt dat we wilden maken.
Waarom hebben jullie het album ‘I Don’t Know’ genoemd? Is er een personage of een andere reden voor deze titel?
Het is een beetje een grapje - het komt uit een oude sketch van Vic en Bob over een makelaar. Het was gewoon een slagzin die we lange tijd hebben gebruikt en om de een of andere reden voelde het gewoon goed zodra iemand het voorstelde voor de albumnaam.
Ik heb naar de nieuwe plaat geluisterd, het klinkt minder donker, maar nog steeds melancholisch, iets luchtiger weliswaar, ergens tussen donker en licht in … Een bewuste ommezwaai?
Ik zie het waarschijnlijk donkerder dan de eerste, maar met kleine lichtpuntjes.... Ik weet dat Ryan een tijdje heeft geworsteld met de teksten, vaak stukjes herschreef om de nummers bewust niet te persoonlijk te maken, om te proberen de dingen open te houden voor interpretatie. Tekstueel denk ik niet dat het een erg licht album is, het is misschien een geval van de bodem van het leven bereiken en naar boven kijken, proberen eruit te klimmen. Als dat ergens op slaat.
Door terug te grijpen naar shoegaze uit de jaren negentig, in plaats van postpunk uit de jaren tachtig (zoals tijdgenoten doen), durf je risico's te nemen, dat vind ik leuk. Is dit ook een bewuste keuze?
Ik denk dat het niet zozeer een bewuste keuze is, maar gewoon een kwestie van welke muziek ons inspireert en interesseert. We wilden absoluut risico's nemen met dit album en het is een kwestie van kijken waar dat ons brengt met toekomstige platen. Ik denk niet dat iemand van ons het leuk zou vinden om de studio in te gaan en te proberen opnieuw te creëren wat we al hebben gedaan met eerdere releases.
Is het afdwalen naar een meer elektronisch terrein, wat me opvalt tav het debuut, een bewuste keuze of een natuurlijke manier om verder te gaan?
Nogmaals, dit is gewoon een natuurlijk gevolg van de muziek waar we nu naar luisteren, proberen nieuwe technieken te leren en mensen die zich gewoon ontwikkelen als muzikanten en experimenteren. Het proces dat we hebben om een nieuw nummer te maken is heel anders dan toen we begonnen. Toen we begonnen was het meestal zo dat Ryan de tekst schreef en wij dat speelden, nu is het misschien meer zo dat we allemaal proberen onze eigen ideeën in te brengen.
Wat is voor jullie het grote verschil tussen het debuut en deze tweede plaat?
Ik denk dat het touren met Ride en Mogwai vorig jaar een enorme impact op ons heeft gehad, we hebben veel van ze geleerd... vooral een maand op weg in Europa met Mogwai. Ze waren de allerbeste, ze zorgden zo goed voor ons. Het was zo inspirerend om ze elke avond te zien
Hoe waren de algemene reacties op deze nieuwe plaat?
Het lijkt echt positief, de recensies waren geweldig en ik denk dat de meeste mensen herkenden wat we probeerden te doen met de nieuwe plaat. Het heeft ons echt het vertrouwen gegeven om door te gaan. We zijn pas een jaar later op tournee gegaan met de eerste plaat, dus het was geweldig om alle winkels te kunnen bezoeken en iedereen te ontmoeten. Ik wou dat we elke week een album konden uitbrengen, we hadden de beste tijd!
Je gaat ook op tournee, in oktober sta je in TRIX (Antwerpen) en Grand Mix (Tourcoing). Kijk je er naar uit en kan deze tour de springplank zijn voor een definitieve doorbraak?
Ik hoop het! We hebben 3 weken in Europa en dan 2 in de UK... het is de eerste keer dat we een headline tour doen in Europa, we kunnen niet wachten om daarheen te gaan. Ik weet niet of het een definitieve doorbraak zal zijn, maar hopelijk kunnen we wat nieuwe fans maken en het is altijd leuk om nieuwe plaatsen te bezoeken.
Wat zijn de verdere plannen?
We werken aan plannen om tegen het einde van het jaar wat nieuwe muziek uit te brengen, en we gaan binnenkort ook weer de studio in om aan album 3 te beginnen en uit te werken hoe dat gaat klinken.
Als je de kans krijgt om uit te verkopen via een groot label, groot podium of grote festivals te sluiten, als je de stijl drastisch verandert, zou je dat doen?
Natuurlijk zou het idee om grote festivals te headlinen waanzinnig zijn, daar zouden we naar streven. Maar we zouden nooit samenwerken met een groot label, we hebben ervoor gekozen om onafhankelijk te blijven met deze plaat en dat was 100% het juiste om te doen. Ik heb nog geen band ontmoet die getekend heeft bij een major die er iets positiefs over zegt.
Sommige bands hebben het gedaan en zijn drastisch veranderd. En hoeveel fans het ook betreuren, ze worden stinkend rijk en verkopen overal grote zalen uit, maar dat is dus niet je ambitie? of wel?
Gewoon de rekeningen kunnen betalen zou leuk zijn, iedereen die een carrière als muzikant zoekt om geld te verdienen, verspilt zijn tijd op dit moment! Ik denk niet dat we er tegen zijn om grote zalen uit te verkopen, we willen gewoon de kans krijgen om onze muziek aan zoveel mogelijk mensen te laten horen. Zeker geen van de beslissingen die we artistiek maken hebben te maken met het proberen te "verkopen" als zodanig of met het maken van muziek waarvan we denken dat die populair zou kunnen zijn.
Waar zie je jezelf over tien of twintig jaar? Of ben je daar niet mee bezig...
Ik denk dat we allemaal het carrière pad van Mogwai bewonderen, de cultstatus over een aantal jaren, maar op dit moment denk ik niet dat we zo ver vooruit kijken...
Pics homepag @Katerine Mackenzie
Bedankt voor dit interview, hopelijk komen we elkaar tegen in Trix of in de Grand Mix
Remy Van Kesteren - Ik hoop dat ik kan blijven doen, wat ik nu doe, voor heel lange tijd; dat ik dus met het ouder worden, naïef kan blijven
Remy Van Kesteren is een jonge harp virtuoos die van vele markten thuis is. Zijn nieuwste werk is net uit, ‘Muses’. Hiervoor laat hij zich inspireren door de negen Muzen uit de oude Griekse Mythologie. Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Remy, we polsten naar zijn vele projecten die op stapel staan, en waarom hij kiest voor Harp als instrument. Zijn oneindige zin naar ontdekken en het nieuwsgierig zijn naar nieuwe dingen komen naar boven
Vertel eens wat meer over jezelf en waarom koos je voor harp als instrument? De meesten kiezen voor gitaar, drum …
Ik ben op zeer jonge leeftijd al in aanraking gekomen met de sound van Harp, ik was toen amper vijf of zo. Ik geraakte betoverd door de klank. Het was toen al duidelijk dit moet mijn instrument worden.
Als ik het goed begrijp is de muziek met de paplepel ingegeven dan? Of zie ik dat verkeerd?
Het is niet zo dat mijn ouders muzikanten waren, mijn moeder speelde wel fluit. We luisterden ook veel muziek thuis. Op dat vlak is het dan ook niet gek dat ik met muziek in aanraking kwam. Ik ben wel de enige in de familie die er echt iets mee doet eigenlijk. Maar muziek was wel aanwezig , en had op dat vlak zeker een invloed op mij.
Net zoals een mondharmonica vind je niet zoveel harp bij pop en rock, meestal blijft het strikt binnen de klassieke muziek; hoe ben je met die harp dan toch in de scene beland?
In het conservatorium leer je inderdaad Harp door klassieke muziek, en dat wordt ook je wereld dus. Als beïnvloedbaar kind denk je, dit is de muziek die bij Harp hoort. Dit is mijn muziek, waarmee ik die droom om rondom de wereld te reizen ga verzilveren. Na ene tijdje voelde ik me niet echt gelukkig met wat ik deed, en kwam erachter dat ik mijn eigen muziek wilde maken en improviseren. Van het ene kwam het andere, ik wilde er andere instrumenten bij en toen werd ik gebeld .of ik er strijkers of zo bij wou. En ik wilde eerder drums (haha) . Mijn huidige boeker kwam kijken hoe ik speelde in een concertzaal en stelde vast dat dit ook gewoon kon werken op een pop of rock festival. En toen stond ik plots op Best Kept Secret Festival en voelde ik een energie en connectie met leeftijdsgenoten. En plots voelde het als thuiskomen. Ik kwam tot de conclusie, waarom zou ik me beperken tot een genre? Je kunt zoveel met eender wel instrument, ook met Harp. Het is wel zo dat mensen gauw in hokjes denken en Harp in dat hokje ‘klassieke muziek’ droppen, bij saxofoon linkt met dat snel naar jazz.
Je bent binnen de muziekwereld inderdaad een avonturier, een interessant project is Robot Orchestra. Kun je daar iets meer over vertellen?
Ja, dat is mijn analoge Robot Orkest. 30 Robots die ik kan besturen met handen en voeten. Het is een soort Drone computer van acht meter breed en drie meter hoog. Waarmee ik alle soorten ritmes kan laten spelen. Ik heb daarmee op tournee geweest, en ook enkele shows in België gedaan. Ik vind het leuk om nieuwe wegen te verkennen. Ik ben voortdurend op zoek naar iets nieuws. Ik ben bovendien heel snel verveeld, en moet dan vlug iets anders doen.
Doorheen de jaren heb je al wat watertjes doorzwommen, en heb je meegewerkt aan enkele interessante projecten. Wat waren voor jou de absolute hoogtepunten tot nu toe of die een mijlpaal vormden in je carrière?
Dat is een goede vraag. Er waren veel momenten die een mijlpaal vormden, maar dat optreden op Best Kept Secret, was toch enorm grensverleggend voor mij. Er zijn toen plots heel andere deuren en mogelijkheden voor mij open gegaan. Dat was een moment dat ik me realiseerde, zo kun je je dus ook voelen op een podium. Zo vrij , zo verbonden met een publiek. Het geeft een enorme kick. Ik heb zeker mooie klassieke optredens gedaan, maar die vrijheid kende ik tot dat moment helemaal niet; het was een eyeopener van jewelste dus. Er is iets magisch dat ontstaat, als je met je muziek iets kan betekenen voor mensen.
Dat moment is goed meegevallen, en heeft voor jou nieuwe horizonten geopend. Maar moest het nu tegen gevallen zijn, zou je dan opgeven en toch bij Klassiek gebleven zijn denk je zelf?
Ik was eerder naïef, en dacht ik zet de wereld van Klassiek gewoon om in pop. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Mensen komen naar je muziek luisteren als ze het kennen, maar dan moeten ze het eerst willen leren kennen. Ik heb geleerd dat je veel geduld moet hebben en dan vallen die puzzelstukjes vanzelf in elkaar. Dus het is soms wel moeilijk, maar ik zou geen seconde terug willen keren en opgeven.
Dit interview gaat uiteraard over je nieuwe plaat ‘Muses’, ik citeer even uit de biografie die ik kreeg van de promotor : ‘’ Het album, vernoemd naar de negen geïnspireerde Muzen uit de oude Griekse mythologie, verkent Remy's muzikale inspiraties door middel van negen componisten die een grote invloed hebben gehad op zijn muzikale reis.’’ Kun je daar meer over vertellen?
Ik hou van die oude Griekse verhalen en legendes en wou op die manier gewoon hulde brengen aan mijn muzen. Ik vond het die context heel leuk om mijn negen Muzen te presenteren. Het is trouwens bovendien een leuke wijze om meer te leren over die muziek, en zo komen er dingen naar boven die de moeite waard zijn om daar iets meer mee te doen. Ontdekken is dus, zoals steeds, ook nu weer een rode draad doorheen wat ik doe, ook bij deze ode aan mijn Griekse muzen.
Ik heb de prachtige plaat enkele keren beluisterd, ik hou van hoe je speelt met emoties. Ingetogen als krachtiger, alsof je registers open gooit en flirt met geluidsnormen. Is dat een bewuste manier van werken?
Contrasten binnen muziek is heel belangrijk. Ik wilde de grenzen daarvan dan ook aftasten. Daardoor gaat op sommige momenten alle registers echt open, of beland ik eerder in verstilde sferen. Als je de muziek bestudeert, merk je dat er zoveel structuren en onverwachte wendingen verborgen zitten daarin, en dat wilde ik dus bewust daarin verwerken. Het was ook een uitgelezen kans om die vele technieken uit te diepen, en uit te proberen wat ik daar echt kon mee doen. Dus wat dat betreft is het zeker een bewuste keuze geweest.
Ik hou dus vooral van die gevarieerde aanpak, met weerhaakjes. Wat ik ook zo opvallend vind, je vertelt een verhaal zonder woorden maar met klanken. Ook nu weer. Ik merk een soort begin, tussenstuk en slot, alsof ik een boek aan het lezen ben en bij elke song een nieuwe bladzijde omdraai. Hoe zie jij dat?
Het is zo dat ik met Harp begonnen ben door de Ierse Folk muziek. Dat is bij uitstek muziek waar altijd een verhaal achter zit. In muziek zit altijd verhaal verborgen trouwens, dat hoeft zelfs niet letterlijk te zijn. Soms kan dat iets eenvoudig zijn, soms voel je dat je wordt meegenomen naar een totaal andere wereld. Ik denk dat het bij mij niet anders kan, dat ik gewoon een verhaal moet vertellen via mijn muziek. Het is een onderdeel van mezelf.
Mij doet het instrument denken aan de troubadours in de Middeleeuwen die spelenderwijze hun verhaal vertelden. De plaat is net uit, wat zijn de verwachtingen eigenlijk?
Er wordt zoveel uitgebracht, dat ik niet echt direct hoge verwachtingen heb. Tegelijkertijd ben ik dat het nu al in de goede aarde valt, ik krijg nu al mooie reacties. Ik hoop vooral dat ik mensen benieuwd kan maken naar de manier waarop ik de Harp bespeel, om een andere doorsnee wijze dus zoals mensen dat gewoon zijn. Ik wil een brug slaan, om de mensen een nieuwe wereld te laten binnen stappen die ze voordien nog niet hebben gevonden. Dat hoop ik met deze plaat vooral te bereiken.
Ik heb ook een interview van je gehoord i.v.m. het festival ‘November Music 2022‘ dat je je in de klassieke muziek een beetje een buitenbeentje voelde. Dat merk ik dus ook in je muziek, je kunt jouw muziek niet in een hokje duwen. Is dat zo? Waar zou ik je, als ik toch in hokjes zou mogen denken, plaatsen binnen die muziekwereld?
Ik voel me nergens echt helemaal thuis, en door mijn instrument kan ik gelukkig gelijk welke wereld binnen stappen. Dat is een waanzinnige positie om in voort te bewegen. En mezelf te ontplooien. Even geleden zat ik bij een straat rapper, met mijn Harp daarbij. Een paar dagen later speel ik met een band op North Sea Jazz. En later weer gewoon op een pop festival. Het nadeel is dat je je wat alleen voelt, omdat mensen het soms moeilijk kunnen plaatsen wat ik doe. Mensen houden nu eenmaal van muziek in een hokje kunnen plaatsen, stiekem vind ik dat net zo geweldig dat je dat niet kunt doen met mijn muziek; er zit gewoon heel veel vrijheid achter.
De jeugd staat meer open voor artiesten als jij, die niet persé in een hokje thuis horen. Ondervind je dat ook? Dat de jeugd je wel omarmt?
Dat is wel zo, jonge mensen zijn daar niet zo mee bezig. Ze vinden het net heerlijk om , als ze naar een festival of concert gaan , iets te ontdekken dat ze anders nooit tegen het lijf zouden lopen. Onlangs nog ondervonden dat er ergens een orkest komt spelen, en er een moshpit ontstaat (haha) dat kan gewoonweg bij de jongeren van nu. Ze staan daar allemaal meer voor open.
Nog iets interessant dat ik heb ontdekt in een ander interview. Zoals we zeiden, je doet veel festivals, maar je hebt (dacht ik ) ook een eigen festival ‘Dutch harp festival’. Kun je daar meer over vertellen? De volgende editie is dacht ik volgend jaar?
Dat wordt georganiseerd 20 April 2024. Voor mij is het een samenvoeging van alles wat interessant is, binnen een brede omkadering. Het is eerder een snaar festival, dus niet enkel Harp komt aan bod. In het groot wat ik eigenlijk in mijn carrière probeer te doen dus, naast de grote sterren binnen de Harp wereld, maar ook muziek waar mensen niet snel een kaartje zouden kopen. Zo hadden we in het verleden een Koreaanse muzikant die een Koreaanse Harp bespeelde, wat zeer interessant was. Bij iedereen bleef het bij. Zulke dingen worden dus bewust geprogrammeerd op dit festival. Mensen die dus niets met Harp hebben, kunnen we op die manier binnen leiden in de wereld van Harp en hen een nieuwe wereld laten ontdekken, dat is de bedoeling van dit festival.
https://harpfestival.nl/nl/
Wat zijn de verdere plannen voor dit en (komende jaren)?
Ik ben bezig met mijn eerste plaat met allemaal zangers. Ik heb wel zangles gevolgd, maar zie me niet direct een begenadigd zanger worden. Ik wou echter wel songs schrijven , maar dan met woorden. Dat ben ik nu aan het afronden eigenlijk. Ik doe ook iets voor Amazon, met film muziek. Iets met straat dansers. Nog veel plannen dus.
Je bent een avonturier, maar waar trek je dan de grens? Wat zou je absoluut niet doen?
Ik heb dingen geprobeerd, die buiten mijn comfortzone liggen. Ik sta dus voor veel open. Maar ik kan niet iets doen, dat niet bij mijn smaakt past, dat lukt gewoon niet. Niet buiten mijn smaak gaan, maar wel buiten mijn comfortzone is een piste die ik zeker wil volgen. heel graag zelfs, dat is wat ik het liefst doe. Ik zou dus niet op voorhand tegen iets ‘nee’ zeggen, maar het moet absoluut iets zijn dat bij mijn persoonlijkheid past. Dat is zeker een voorwaarde.
Het is dus niet zo dat, als een manager je vertelt dat hij voor jou de perfecte pop plaat kan maken; en je optredens biedt in grote zalen, op voorwaarde dat je een uitgestippelde weg volgt, die wellicht niet bij je past, maar wel succes kan opleveren. Zou je dit doen?
Ik heb ooit aan Night of the Proms mee gedaan. Ook dat vond ik leuk, omdat ik net kon doen wat ik wilde doen daar. En toen kwam ik inderdaad in contact met managers die zo een plan hadden met mij. Had ik dat gedaan met deze nieuwe plaat, had dat wellicht technisch slimmer geweest. Maar muziek die me niet raakt, begin ik gewoon niet aan. Kan ik daardoor dan niet in grote zalen spelen of grote festivals uitverkopen, dan is dat gewoon maar zo. Ik kan echter alleen maar doen waar mijn hart ligt.
Wat is je grootste ambitie? Is er een soort ‘doel’ dat je voor ogen hebt? Of ben je daar niet mee bezig
Ik hoop vooral dat ik kan blijven doen, wat ik nu doe, voor heel lange tijd. Dat ik dus ook met het ouder worden, naïef kan blijven. Het is daarom heel belangrijk om nieuwsgierig te blijven, dingen te blijven ontdekken. Als ik dit kan blijven doen, en mensen raken daardoor, dan is mijn doel bereikt.
Pics homepag @Sanja Marusic
Ik volg je daarin. Bedankt voor dit fijne gesprek
Catacombfest Open Air 2023 - Intens donkere paden
Catacombfest Open Air 2023
Steytelinck Park
Wilrijk
2023-08-19
Erik Vandamme
In de schaduw van Alcatraz Metal Fest en Graspop zijn er voor de metal liefhebber die het graag wat kleinschaliger gaat zoeken, heus voldoende alternatieven. We hebben het over gezellige indoor festivals als o.m. Antwerp Metal Fest en Catacombfest.
Het jaarlijkse Catacombfest Open Air in Steytelinck Park is er eentje die we met plezier meenemen onder deze noemer. Een zeer tot de verbeelding sprekende omgeving voor ons intens donker pad. Met als afsluiter Hemelbestormer en Wiegedood.
Ons overzicht
Cellardoor (****) - Een festival openen is altijd een vervelende taak. Een festival openen waar het publiek net komt voor die intense donkerte. Hun metalcore had een donker kantje en het was dus geen makkelijke zaak openlucht. Maar hun uppercuts 'into the face’ grepen bij het nekvel en lieten ons niet meer los en stoomden op die manier naar een wervelende finale.
Cobracide (*****) - De vrij jonge death/thrash metal band Cobracide kon op heel wat meer bijval rekenen. Toen we de band zagen optreden in Asgaard vorig jaar, schreven we: ''Een overtuigende gloednieuwe parel binnen het thrash/death metal genre, die ondanks enkele groeipijnen, over veel potentieel beschikken''. Cobracide is in dat jaar tijd enorm gegroeid, en verstaat die uitzonderlijke kunst om een donkere, ondoordringbare walm aan duisternis op te trekken op klaarlichte dag. Je wordt door die demonische sound, die uit de boxen loeit, gegrepen. Cobracide ging doordacht, energiek te werk.
Opium Heathen (*****) - Voor ons was Opium Heathen eerder een onbekende. De nog vrije jonge band brengt een mengeling van stoner en doom, met post rock/metal invloeden. Het zorgt voor een wel heel donkere brij aan gitaarriedels.
Een walm van duisternis kregen we van de vorige twee bands, Opium Heathen brengt volstrekte duisternis. De band gaat zeer minutieus tewerk, loom en traag, dan weer alles uit de kast halen. We horen onderhuids Black Sabbath. De vocals waren belangvol, demonisch bijna en bezorgden ons koude rillingen.
Knives To A Gunfight (****) - Zij gingen razendsnel, keihard te werk en zorgden voor een eerste voorzichtig moshpit. Humor is er ook met een macarena pasje en dansje. Een hardcore sound is te horen. Knives To A Gunfight toont aan dat zware metalheads het meest sympathieke publiek zijn; ze stralen het ook uit op het podium, o.m. met zijn dochter op de arm en de vuist in de lucht wordt een song gespeeld, tot hilariteit van het meisje zelf als van de band en het publiek. Knives To A Gunfight daverde, een niet te stoppen sneltrein. Wat een rollarcoaster. Het toonde ook een diep menselijk kant dat ons kon bekoren. Een wervelende brok energie met lekkere kopstoten en een verbluffende zin voor entertainment en humor.
Crouch (***1/2) - Crouch kon ons na deze bands minder overtuigen, ondanks het feit dat de leden al heel wat ervaring hadden. De bedoeling was goed, maar alles bleef teveel hangen binnen een gezapig donker lijntje, waardoor de aandacht nogal snel verslapte. Gelukkig kwam er in het laatste kwartier wat meer variatie in de competities, wat ons meer kon bekoren.
Maar algemeen waren we onvoldoende overtuigd.
Hemelbestormer (*****) - Hemelbestormer was andere koek. Een gevarieerde aanpak, van traag opbouwend naar een ultieme climaxen in voortdurend golvende bewegingen. Ze combineerden het met zeer mooie beelden uit het heelal. We werden in een andere wereld gedropt. Hemelbestormer zalft, dreigt, doet de aarde onder je voeten daveren, om daarna je te omarmen, een deken tegen de donkere gedachten. Ze gaan intens te werk met hun spooky sounds van verderf en waanzin. Wat een sound.
Wiegedood (*****) - Hemelbestormer intrigeerde door hun golvende sound, Wiegedood op z’n beurt deed de grond onder je voeten daveren; doortastend, oorverdovend klonk het, badend in een rood licht. Een griezelige gewaarwording, die de fantasie prikkelde. De beelden drijven tot waanzin Een donker gevoel van welbehagen … Sterk!
Organisatie: Catacombfest + JC Visit, Wilrijk
Het levensverhaal van Alice Cooper is intussen genoegzaam bekend. Het moet gezegd zijn dat na de comeback van Alice met ‘Trash’ de artiest nog maar zelden ontgoocheld heeft. Steevast komt hij met degelijk tot geweldige albums voor de dag. Zoals bijvoorbeeld ‘Brutal Planet’ of ‘Paranormal’. Ook live staat deze zeventiger er nog steeds. Eveneens met zijn andere band The Hollywood Vampires waar onder andere acteur Johny Depp in meespeelt.
Het nieuwste album is terug, hoe kan het ook anders, een concept album geworden. Een album dat verhalen over het tour-leven vertelt. Dit met een nodige dosis humor in. Voor de productie van dit album werkte Cooper opnieuw samen met Bob Erzin. Op dat vlak dus geen verrassingen. Voor het maken en ontwikkelen van de songs werkte hij dit keer samen met zijn live band. Hij wilde dat de band zo strak op plaat was zoals ze ook live op het podium zijn.
Er wordt geopend met de sterke song en eveneens single: “I’m Alice”. De sound op dit album is eerder vintage met vooral de sound van de meer rock albums uit zijn oeuvre. Dit dan gestoeld op moderne opnamemethodes waardoor het allemaal snedig en melodieus klinkt. “Welcome To The Show” en “All Over The World” zijn daar een goed voorbeeld van. Op “Dead Don’t Dance” gaat hij de donkere toer op en wordt de tekst ondersteund door enkele van de zwaardere riffs. Die riffs zijn soms gegoten in Led Zeppelin sausje maar dan in een conventionelere song gestoken. Zoals op bv “White Line Frankenstein”. “Rules Of The Road” heeft een plezant bluesy/rock ‘n roll groove.
Het album biedt op die manier voldoende afwisseling om het boeiend te houden. Ook de moeite is “Road Rats Forever”. “Baby Please Don’t Go” is de eerste ballad die we tegenkomen op deze voor de rest uptempo-plaat. “100 More Miles” is een goed half traag opgebouwde song geworden. Om af te sluiten met “Magic Bus” wordt er nog eens stevig gerockt.
Alice Coopers keuze om alles in de studio met de live band op te nemen is geslaagd: het klinkt heel homogeen en op elkaar ingespeeld. Voeg er de moderne vintage sound bij en enkele sterke composities en we kunnen terug van een geslaagd album spreken. Vooral de opbouw en de volgorde van de tracks maken dat het album een beetje als een live show klinkt. Het is ook mogelijk om er de blu ray bij te kopen met daarop het live optreden op Hellfest 2022. Voor de rest verkrijgbaar in alle mogelijke formaten, smaken en kleuren.
Metal/Glam Rock
Road
Alice Cooper
![[Pias40]](/media/k2/items/cache/f6bde3e21ffa25a6314dc547730bab47_S.jpg?t=20230817_134939)
In de serie [PIAS40] brengt het label ook een 12Inch op vinyl van The Neon Judgement uit. Dit omdat de band indertijd een pioneer was op vlak van EBM, Industrial en electro. De 12’’ bevat vijf tracks.
Er wordt geopend met “Chinese Black” uit 1987 die op de EP ‘A Man Ain’t No Man When A Man Ain’t no Horse, Man’ stond. Een titel dat waarschijnlijk geen idee van de platenmaatschappij was en hen de wenkbrauwen vermoedelijk deed fronsen. “Chinese Black” was geen single maar wel heel erg geliefd bij de fans en veel gedraaid op fuiven. Ik was er indertijd weg van. Het klonk donker, wat theatraal en toch catchy.
“Miss Brown” uit datzelfde jaar was het nummer waarmee ik de band heb ontdekt. Deze single heb ik toch grijsgedraaid. Omdat de gitaar hier wat duidelijker aanwezig was bleef dit nummer bij mij hangen (ik was toen een gitaarfreak en luisterde naar de Ramones, Sonic Youth etc) en ontdekte ik niet alleen de band maar ook de muziek die meer op elektro was gebaseerd: Depeche Mode, Yazoo, Human League…
Van ”Tomorrow in the Papers” trok in eerste instantie vooral de tekst mij aan. Een aanklacht tegen de media waar ze je erop wezen dat ze niet alleen een senator kunnen maken of breken maar in feite ook jouzelf. Toen was het nog maar 1985 en kijk waar we nu staan op dat vlak.
“Awful Day” heeft ook die blauwdruk van een Neon Judgement track: donker, catchy, een beetje onheilspellend. Op het eerste gehoor denk je een eenvoudige track maar hij is heel clever en gelaagd opgebouwd. Het resultaat is o zo doeltreffend.
“Tv Treated” werd zowel in 1982 als 1989 een single en is voor de band denk ik het nummer waarmee ze het meest veréénzelvigd worden. Het stond eveneens op de EP van ‘Awful Days’ in een nieuwe versie.
Fans gaan dit blindelings kopen en voor de mensen die hen willen ontdekken is dit een heel schone selectie om mee te beginnen.
EBM/Dark electro/Cold Wave
[Pias40]
The Neon Judgement
Alcatraz Metal Festival 2023 - Death metal heerst deze editie
Alcatraz Metal Festival 2023
Lange Munte
Kortrijk
België
2023-08-11 t-m 2023-08-13
Frederik Lambrecht
Alcatraz mocht dit jaar 15 kaarsjes uitblazen, want het festival bestond dan ook 15 jaar, en ze wilden dit uiteraard met de nodige toeters en bellen vieren. Heel grote aanpassingen waren er niet, maar wel enkele heel effectieve. Zo was er op de camping een grotere bar voorzien en stonden er flipperkasten neergepoot om de mensen van het nodige entertainment te voorzien. Maar het belangrijkste was toch wel in mijn ogen het feit dat ze een shortcut van camping naar festivalterrein hadden voorzien. Dit scheelde toch enkele kilometers als je dit op een weekend bekijkt. Op het festivalterrein was mijn inziens de VIP ruimer gemaakt, en bleef rockbar “El Presidio” open tot 1u ’s nachts. Maar het meeste plezier werd nog altijd voltrokken op de diverse podia.
Hieronder het overzicht van onze route doorheen Alcatraz Festival 2023!
dag 1 - vrijdag 11 augustus 2023 - Forbidden tovert nostalgie, Dismember hakt en zaagt en I Am Morbid is kunst op zich
Beginnen deed ik in de Swamp, de grote groene tent waar – volgens mijn smaak – de beste bands act de préséance zouden geven. Uiteraard ook logisch dat ik daar merendeels van mijn tijd vertoefde, want ik ben nu eenmaal een adept van het hardere werk. Serial Butcher van Belgische bodem – Gent meer bepaald – mocht aftrappen en was direct een leuke binnenkomer. Brute death metal om de dag mee te beginnen, het kan slechter. Niet zo veel volk om deze opener te aanschouwen, maar de eerste headbangers begonnen al stilletjes te beginnen. Vooral drummer Nico Veroeven bepaalde het tempo. Spijtig genoeg kregen ze niet iedereen mee in de flow, maar aan hen zal het alvast niet gelegen hebben.
Doordat de leden van Frozen Soul transportproblemen hadden ofzo, verschoven ze van uur en kwam Alkerdeel opdraven om de leegte op te vullen. Een totaal andere stijl kregen we nu voor onze kiezen, maar je moet het hen nageven, opgebeld worden terwijl je op het festival als toeschouwer vertoeft, om dan opeens te mogen opdraven met hun rauwe black/sludge metal. Zichtbaar niet iedereen zijn stijl in deze grote tent, dus was het ook maar een lauwe bedoening vooraan het podium. Neen, ze gedijen beter in een kleinere tent waar het zweet gekoppeld wordt aan hun passie.
De kleinere tent genaamd Helldorado was de uitvalsbasis voor hardcore en punk en bij Do or Die was ik present. Ze lieten de aanwezigen uit hun dak gaan zonder schroom. Er werd voluit gedanst, geslagen, getrokken, crowdsurfen was een vereiste en deze Belgische band heeft veel fans bij gekregen als ik dit optreden terug voor ogen haal. Twee zangers die prima op elkaar waren afgestemd en de hardcore greep iedereen bij zijn kraag. Ik was onder de indruk van de samenhang, maar vooral de drive die ze overbrachten bij ons. Mooi!
Frozen Soul was dus wat in vertraging, maar de massieve zanger Chad Green had er opmerkelijk goesting in, want hij kon zich niet bedwingen om van start te gaan. Deze death metal heeft veel weg van Bolt Thrower als je het mij vraagt, en hun beide albums klinken lekker vet en hebben reeds een plek in mijn platencollectie. Bassist Samantha Mobley ziet er venijnig en kil uit, maar toen ik ze later op de weide tegenkwam was ze spontaan en lief te tegelijk. Gelukkig gaat death metal niet gepaard met hartjes, dus klonken ze lekker furieus op podium. ‘Crypt of Ice’ deed de grond daveren, ‘Morbid Effigy’ was meedogenloos en ‘Encased in Ice’ leverde positieve rillingen op. Degelijk show en een band die nog zal groeien in de toekomst als je het mij vraagt.
Vomitory klaar om hun laatste aanwinst (“All Heads Are Gonna Roll”) te promoten in Kortrijk. Deze plaat werd uitgebracht in mei 2023, en kreeg heel veel positieve recensies. Maar het is niet omdat het op plaat vet klinkt, dat het live ook zo kan gebracht worden. Gelukkig betreft dit een Zweedse death metal band, en zoals hun oorsprong in feite vereist – moet hun muziek rollen en brullen, wat vandaag ook het geval was. De zang stond in het begin nog wat te stilletjes, maar dit werd naderhand het optreden vorderde, in positieve zin aangepast. Ondergetekende was vooral onder de indruk van het nummer ‘Redemption’, van hun gelijknamige plaat uit 1999. Strak optreden, met helaas een begin die niet goed afgestemd was door de te stille zang.
Op het hoofdpodium waren de meer neutralere bands terug te vinden en ik ging gaan piepen bij Metal Church die al bezig was. Een nieuwe zanger in de gelederen – Marc Lopes – die ik herkende van zijn tijd bij Ross the Boss, dus ik vreesde al een beetje het ergste. Zijn stem klinkt wat te geforceerd, waardoor nummers als ‘Gods of Wrath’, ‘Badlands’ en ‘Beyond the Black’ er niet goed uitkwamen. Instrumentaal wel in orde, maar in zijn totaal toch een optreden om snel te vergeten. Neen, de goeie ouwe tijd heb ik niet herbeleefd bij deze Amerikanen. Kon David Wayne maar terugkeren…
Old school thrash metal, Forbidden was aan de beurt op de Prison stage en speelde enkele dagen voordien nog in café Elpee te Deinze – waar naar ik horen zeggen het er bonk op was (lees gerust de review Forbidden is terug en maakt meteen indruk (musiczine.net) ).
Ik was dus danig benieuwd of Forbidden in hun nieuwe formatie mij kon bekoren zoals tijdens hun oude platen. Twee bandleden van vroeger zijn nog actief (Matt Camacho en Craig Locicero), dus was het vooral uitkijken of nieuwbakken drummer Chris Kontos die ook al een tijdje in het circuit zit en zanger Norma Skinner het materiaal onder de knie hadden. Ik had maar een kleine 10 minuten nodig om mee te springen in de moshpit en mij te laten dragen over de eerste rijen door mijn mede-luisteraars rond mij. Wat een feestje! Gelukkig waren de meeste nummers in de set van hun eerste twee platen (“Forbidden Evil” en “Twisted into Form”) dus kon het voor mij alvast niet meer stuk gaan. De nekspieren gingen gedwee mee op de tonen van de hitjes ‘Follow Me’, ‘Off the Edge’, ‘March into Fire’ en afsluiter ‘Chalice of Blood’. Van het begin tot einde heb ik mij geamuseerd en kon ik mij uitleven op deze thrash carrousel! Wat een optreden!! Forbidden zorgde voor vuur (letterlijk) op het podium en vuur (figuurlijk) tussen hun fans.
Vlug richting Swamp, want door de verschuivingen was ik niet direct meer mee met het tijdschema – zoals spijtig genoeg nog enkele aanwezigen die hierover terecht aan het zeuren waren. De tijdschema’s op de schermen en op het online-platform werden helaas niet aangepast, dus was ik blij dat ik de tonen van Immolation hoorde in de Swamp stage. Melodieuze death metal met een serieus technisch kantje – en lekker old school – dus wat moet een mens meer hebben? Kletskop Robert Vigna was weer zichzelf en bevredigde zijn gitaar met de nodige bruutheid en tederheid, maar het waren vooral nummers van hun laatste album ‘Acts of God’ die aan de man werden gebracht. Leuk optreden, maar ze mogen ook hun debuutplaten niet uit het oog verliezen! Veel volk vooraan de tent, maar achteraan zag ik toch redelijk wat open ruimtes. Meer dan degelijk optreden waarbij toch ‘Under the Supreme’ (album “Here in After”) het vermelden waard is.
Terror was ook al bezig in tent Helldorado en dit was toch ook opnieuw genieten. Deze Amerikaanse hardcore band is ook al een gevestigde waarde in de scene en heeft ook al een tiental albums op hun conto. ‘Spit My Rage’ is een leuze van deze mannen, en live dragen ze altijd een grote portie adrenaline met zich mee die ze kwistig verspreiden over hun publiek. Van links naar rechts werd meegebruld met ‘Always the Hard Way’ (veel vuisten in de lucht), ‘Return to Strength’ en meezinger ‘Keepers of the Faith’ die dit optreden afsloot. Hardcore is een gevoel en als dit jou niet ligt, dan was je volgens mij ook niet aanwezig. Niettemin, ik heb er weer van genoten.
Toen was het tijd voor Evil D. aka David Vincent – de welgekende zanger van Morbid Angels tijdens de periode van hun topalbums. In 2017 werd ik al weggeblazen door deze imposante figuur, en dit jaar was dit niet anders. Klassiekers dus uit de Morbid Angel geschiedenis, vertolkt met verve, vooral als je weet dat ook ex-drummer Pete Sandoval zich aansloot bij I Am Morbid. Speel de nummers maar af in jou hoofd en herbeleef deze machtige show: opener ‘Immortal Rites’, ‘Blessed are the Sick’, het stevige ‘Rapture’ gevolgd door ‘Pain Divine’ van het Covenant-album. En dit was nog niet alles, want deze death metal machine ging door met ‘Maze of Torment’ die de tent in de fik stak! Afsluiten deden we in stijl met ‘God of Emptiness’ waarbij de tekst “Let the Children Come to Me” nog dagen in mij en mijn metgezellen hun hoofd bleef steken! Groot applaus voor deze band!
Om festivaldag 1 af te sluiten had iedereen een ruime keuze – dan bedoel ik vooral op gebied van smaak – om een band te kiezen. Ik ging voluit voor Dismember (uiteraard in de Swamp) – de Zweedse death metal pioniers met hun kenmerkend kettingzaaggeluid die door merg en been gaat. Naar de muziek nu, een tijdje geleden dat ik deze mannen aan het werk zag, dus baande ik mij een weg naar de voorste regionen om mij onder te dompelen in deze lekkere pot herrie. Eerste nummer die mij kippenvel opleverden: ‘Fleshless’ van hun “Indecent & Obscene” periode, gevolgd door ‘Sickening Art’ van hun album “Like an Everflowing Stream”. Het death metal bloed in mijn lijf begon lekker te koken en de temperatuur ging de lucht in om verder te moshen tijdens ‘Skin her Alive’ en het prachtige ‘Override of the Overture’. De solo’s en muzikale uitbarstingen werden op volle snelheid aangepakt door de bandleden en zorgden voor een vreugdedansje bij de aanwezigen. Death metal op zijn puurst, meer heb ik niet nodig!
dag 2 - zaterdag 12 augustus 2023 - Biohazard zorgt voor een tijdloze herinnering, Wattie spuwt zijn gal en Obituary is hard en meedogenloos!
Uit Denemarken verwelkomde Alcatraz de death metal band Maceration. Twee albums in hun loopbaan, eentje uit 1992 om dan midden de jaren ’90 de stekker eruit te trekken. Maar blijkbaar begon het bij sommige leden opnieuw te kriebelen en begonnen ze stilletjes aan opnieuw samen te komen met als resultaat hun recentste album “It Never Ends…” neer te pennen die eind 2022 het licht zag. Enkel de twee gitaristen blijven nog over van de oude bezetting, maar deze groovende death metal klinkt lekker ouderwets. Verstand op nul, je nekspieren het werk laten doen en genieten van de groove en volle stem. Lekker om de dag mee te beginnen alvast.
Eerste keer dat ik vandaag trouwens de tent ‘La Morgue’ binnen ging om de Belgische thrashers Schizophrenia aan het werk te zien. Onlangs was ik nog aanwezig tijdens hun show op Graspop, en dit optreden kan je in feite in dezelfde lijn doortrekken, enkel is deze tent wat kleiner van omvang, dus gezelliger en meer zweet onder de oksels. Een combinatie van death/thrash, waarbij toch vooral het laatste deel de bovenhand drijft. Opkomen, de boel platspelen, fotootje daarbij en de menigte zien blazen van genot, dat is de essentie van deze band. Hup België Hup!
In de tent ernaast was het de beurt aan Midnight uit de Verenigde Staten. Blackened speed metal met een strot die venijnig klinkt. Niet zoveel volk op de been voor deze band, niet heel speciaal, gewoon amusant. Ik ben niet zo geheel gekend met deze band – waarvan blijkbaar 1 man alles regelt – dus qua nummers of vergelijk kan ik niet veel zeggen. NWOBHM uit de jaren stilletjes, laat dat nu net spek voor de bek van Tygers of Pan Tang zijn. Enkel gitarist Robb Weir blijft over van de huidige bezetting, de rest is er mondjesmaat bij gekomen. Goh, als ik mijn gevoel over deze band moet bespreken, dan moet ik zeggen dat ik er niet koud of warm van werd. Oké, enkele klassiekers deden mijn voeten rustig meetrippelen zoals bij ‘Gangland’ en opener ‘Euthanasia’, maar mijn heavy metal bands die ik aanbid klinken toch nog wat voller en meer gevarieerd. Goed geprobeerd, maar helaas niet top.
Ook bij H.E.A.T. had ik hetzelfde gevoel…een goedlachse man op het podium die van hot naar her rent in zijn spannend leder broekjes (mooie schoenen trouwens…) en de hoge vocalen uit zijn lichaam perst, gitaarspel die aanstekelijk klinkt en de drum die weinig spectaculaire dingen uithaalt. Maar helaas niet het niveau die mij direct aanspreekt, dus was ik er ook vlug klaar mee. Maar, velen rondom mij hadden een lach op hun gezicht en vonden het een spetterend optreden. Misschien ligt de waarheid ergens in het midden, maar ja, elk zijn mening ;-)
Efkes de honger stillen, bijpraten in de El Presidio en toen richting mainstage waar Biohazard hun instrumenten al had klaar gezet. Afkomstig uit NY – Brooklyn EN in hun klassieke line-up (gitaristen Billy Graziadei en Bobby Hambel, bassist en zanger Evan Seinfield en drummer Danny Schuler), dan weet je dat je naar een unieke band aan het kijken bent. De drive en enthousiasme zaten er direct in alvast! En ze trapten meteen af met een hitje getiteld ‘Urban Discipline’ die direct de massa in actie bracht, ‘Down for Life’ volgde niet veel later – meteen het beste nummer tijdens de set, en ‘Wrong Side of the Tracks’ deed velen opspringen. Geen circlepits en wall of death toegelaten? Toch wel, zelfs Billy Graziadei deed vol overgave mee. En ze gingen door op hun elan en lieten iedereen meespringen tijdens kraker ‘Punishment’ en ‘Hold My Own’. Goh, zo’n set zou toch veel langer mogen duren…
Ook punk was vertegenwoordigd op de affiche en daarbij sprak The Exploited mij direct aan…ik ben al jaren trouwe fan en iedere keer ze in België vertoeven probeer ik aanwezig te zijn. Helaas kan zanger Wattie Buchan ook onbetrouwbaar zijn waardoor de band soms optredens moet cancelen, maar gelukkig was dit vandaag niet het geval. Wattie kwam het podium opgerend en ging gans het optreden niet meer stil staan, tenzij net na ‘Fuck the System’ waarbij hij het podium onderkotste. Geen idee wat hij eventueel had euhm gedronken, maar de blik in zijn ogen leken net sterretjes. Openen deden we met ‘Let’s start a War (Said Maggy one Day)’ die al direct de vlam in de pan sloeg want opeens vlogen er vuilnisbakken door de lucht! ‘Dogs of War’ werd ook vrij vroeg gespeeld en vooraan was het drummen om zo dicht mogelijk bij de zanger te komen. Een kleine verwijzing naar wankers door de zanger ging over naar ‘Fuck the USA’ en hij ging driftig door met ‘Troops of Tomorrow’ van de gelijknamige plaat, het agressieve ‘Beat the Bastards’ (opnieuw met zijn spetterende verbeelding van wankers), ‘Cop Cars’ (sorry blauwe vriendjes), en ‘Chaos is my Life’ die toepasselijk is voor dit speciale individu. Ok, The Exploited bestaat niet enkel uit de zanger, maar sowieso ben je op hem gefixeerd. De kelk was nog niet geleegd tot op de bodem want hitjes ‘Holiday in the Sun’, ‘I Believe in Anarchy’ (werd luidkeels meegebruld) en afsluiter ‘Punks not Dead’ zette de tent voor de laatste maal om in een oorlogsgebied. Zalig optreden, maar waar was nummer ‘Exploited Barmy Army’????
Ok, opnieuw richting de Swamp voor één van mijn favoriete death metal bands. Obituary werd niet aangeduid als headliner (wtf?), maar dit kon hen en hun publiek niet deren. De gitaren en drumpartijen werden ingezet bij opener ‘Redneck Stomp’, waarna zanger John Tardy kwam invallen bij ‘Sentence Day’. Wat een sound dat deze mannen toch kunnen produceren! Petje af! Met hun nieuwste plaat die onlangs werd losgelaten moest deze uiteraard ook live aan het publiek gepresenteerd worden, waarbij dus enkele nummers in de setlist vertoefden. Deze plaat is op en top Obituary en deze nummers passen perfect bij hun ouder werk. ‘The Wrong Time’ gevolgd door ‘My Will to Life’ werden op luid applaus onthaald en de nekspieren waren dus al dusdanig warm gedraaid. Het ging er hard aan toe maar we hadden geen tijd om te bekomen, want daar waren de volgende kleppers op komst: ‘Find the Arise,’ combo ‘Chopped in Half’ en ‘Turned Inside Out’ op kruissnelheid zoals het hoort, waarna werd teruggekeerd naar hun nieuwste werk.
Afsluiten doen ze altijd met een pletwals, dus moest ‘Slowly We Rot’ uit de boxen knallen. Opnieuw een immens optreden van deze death metal veteranen en ze hebben beloofd dat ze gingen terugkomen. Meer dan welkom brothers!
Ik ging nog eens richting La Morgue want daar speelde Exciter en gingen ze hun debuutalbum ‘Heayv Metal Maniacs’ vieren omdat deze 40 jaar bestond. Maar neen, dit was het toch niet, zeker niet als je rechtstreeks van zo’n vette show als Obituary komt. Een drummer die dan ook nog moet zingen lijkt mij ook niet praktisch, maar dat is misschien een andere discussie. Neen, oude rotten in het vak, compromisloos en rauw, maar meer ook niet. Vlug vergeten die handel, ook al blijft deze speed metal nog altijd aan je ribben plakken als je de albums thuis oplegt
dag 3 - zondag 13 augustus 2023 - Shirenc speelt zonder remmingen, Bloodbath is top, maar Dying Fetus is subliem en laat iedereen buigen
Vandaag beloofde een drukke dag te worden en omstreeks 12u was het de beurt aan Serpents Oath uit België. Aan de bekleding van het podium kon je direct afleiden dat we hier met een black metal band te maken had hier in de Swamp. Opnieuw stond de klank niet perfect afgestemd, waardoor het wat rommelig klonk, maar ook ditmaal werd dit euvel vlug opgelost. De snelheid die deze mannen creëerden was immens en was direct een ontbijtje om u tegen te zeggen! Nog een jonge band, want nog maar opgericht in 2020, waarbij ze reeds 2 albums hebben uitgebracht…een band die ik eens meer zal moeten uitdiepen thuis.
Sacred Reich heeft in 2019 een heel matig album gemaakt getiteld “Awakening”, en dit was dan na een stilte van 13 jaar. Spijtig genoeg stonden dan ook redelijk wat nummers van deze plaat op hun lijstje. Beetje matig optreden, ik heb ze nu eenmaal al beter gezien, gelukkig maakten nummers als ‘The American Way’, ‘Independent’ en de snelle afsluiters ‘Death Squad’ en ‘Surf Nicaragua’ (blijft een ongelofelijk enthousiast live nummer met snelheid) het toch enigszins goed.
Death metal was vandaag voor ondergetekende de rode draad van de laatste festival dag en ik ging door op mijn elan met Schirenc ‘Plays Pungent Stench’. Indien je niet gekend bent met deze band, dat kan ik je alvast meegeven dat de originele leden van Pungent Stench in dispuut kwamen, er miserie was omtrent de muziekrechten en bandnaam, maar dat dit naderhand toch op de één of andere manier mogelijk werd zodat Schirenc de muziek verder live kon spelen onder huidige naam. En wat een bom van een optreden was dit! Veel nummers van het oudere werk werd live gespeeld en klonken fenomenaal: ‘For God Your Soul…for Me Your Flesh’, ‘Happy Re-Birthday’, ‘Shrunken and Mummified Bitch’, … alle grote krakers passeerde de revue. Headbangen deden we ook lustig bij ‘Dead Body Love’, het vettige ‘Extreme Deformity’ en ‘Blood, Pus and Gastric Juice’.
Het enigste wat misschien ontbrak bij deze band was hun inkleding, want vroeger kon je makkelijk enkele SM-attributen op het decor zien verschijnen. Soit, ze hebben mij weggeblazen!
Evil Invaders kwam de afwezigheid van Overkill (wat spijtig, want had deze band graag nog eens aan het werk gezien) invullen en werden dus in extremis toegevoegd aan de affiche. Speed metal op kruissnelheid, waarbij de solo’s je om de oren vliegen en een strot om U tegen te zeggen (dank u Joe). Live staan ze altijd hun mannetje, en dit was bij deze niet anders. Maar persoonlijk genoeg heb ik ze de laatste tijd al wat teveel aan het werk gezien waardoor het voor mij wat vanzelfsprekend werd. ‘Feed Me Violence’ zette de headbangers aan het werk om niet meer te stoppen tot na ‘Raising Hell’. Meer dan degelijk, maar overdaad schaadt soms – no offense.
En toen was de tijd aangebroken om hoogstwaarschijnlijk de beste act van de dag te aanschouwen. Drie mannen die technische death metal aan de man brengen, maar op zo’n niveau dat het niet meer menselijk is. In september komt hun nieuwe album uit (“Make Them Beg for Death”), en naar wat ik nu al heb gehoord van de nummers die ze loslieten, kan ik alleen maar concluderen dat dit een verplicht aanschaf is voor death metal fans! Jep, Dying Fetus kwam, zag en zorgde voor een dreun van jewelste! Intro ‘The Boys are Back in Town’ (Thin Lizzy cover) werd aangevat en ging snoeiend hard over in ‘One Shot, One Kill’ waarbij dus direct een hoog toerental werd gehaald. Fans van onverbiddelijk drumpartijen leefden zich los op ‘Subjected to a Beating’, en maakte oorlog met ‘In the Trenches’. De moshpits ontsproten met regelmaat, crowdsurfen startte ver achteraan bij ‘Grotesque Impalement’ (wat een fenomenaal nummer toch) en toen zaten we nog maar net over de helft van het optreden. De samenzang tussen beide zangers – Gallagher & Beasley – is net zoals een kunstwerk en neem daar dan het ongekende talent van drummer Trey Williams bij, en je kan spreken van een gouden driehoek. Technisch perfect, strak en krachtig, een show die nagenoeg perfectie bereikt. ‘Wrong one to Fuck With’ en ‘Kill Your Mother, Rape Your Dog’ sloten deze waanzinnige set af. Ongetwijfeld winnaar van de dag!
Deicide was de volgende band op mijn lijstje. En we begonnen met een knal van het album “Legion” – ‘Satan Spawn, The Caco-Daemon’ maar spijtig genoeg vond ik de zang te stil staan in vergelijking met de instrumenten. Hoe zanger Glen Benton ook zijn best deed, voor mij kon hij zijn volle zelf niet geven doordat hij niet de hoofdvogel was in de mix. Aan dansende en beukende mensen vooraan de pit geen gebrek alvast, want deze band kan ook uit een ruime collectie nummers putten en daarbij blijven de oudere nummers mij toch meeste bekoren: ‘Tricifixion’, ‘In Hell I Burn’ en ‘Dead By Dawn’ om er maar enkele te noemen. Neen, zijn vorige passage zal mij langer bijblijven…
Na het afscheid van Michael Ackerfeldt nam Nick Holmes de microfoon over en hebben ze ondertussen ook niet stil gezeten, waarbij ondertussen 3 nieuwe albums werden geschreven. Zweedse death metal die rolt en gromt, wie wil dit niet omarmen…Bloodbath stond als voorlaatste geprogrammeerd in de Swamp en ook dit was een show om van te smullen. De wat te lange intro begon, de witte lichten straalde neer op de toeschouwers en we begonnen met een knal ‘So You Die’ waardoor de sfeer er direct invloog. Stilstaan was uit den boze, ik werd mee geslingerd van rechts naar links, moest de vuisten ontwijken en zette mij schrap bij ‘Brave New Hell’. Wat een machtige combinatie van nummers. En zo hadden nog enkele nummers perfect achter elkaar gezet – denk maar aan ‘Like Fire’ gevolgd door ‘Outnumbering the Day’ en ‘Cry My Name’ en het prachtige ‘Eaten’.
Instrumentaal stond het als een huis, vocaal gezien mis ik toch nog altijd Ackerfeldt bij deze oude nummers, maar Nick deed meer dan zijn best. Mijn lichaam had al enkele blauwe plekken, en nu werden daar gewillig nog enkele bij gezet zonder pardon. De fans hadden er weer en super optreden bij dit weekend.
Nog een laatste keer alles geven dacht ik bij mezelf en dus stond ik opnieuw vooraan de pit tijdens Hypocrisy. Een tijdje geleden alweer dat ik hen aan het werk zag en iedere keer verbazen ze mij toch. Ok, qua nummerkeuzes hadden ze wat meer oude death metal van hun beginperiode mogen spelen – enkel ‘Impotent God’ (kippevel bij die drumpartijen) en ‘Inferior Devoties’ van hun beginperiode stond ingepland en dit waren dan ook voor mij de beste nummers tijdens dit optreden. Naarmate hun loopbaan vorderde, werd hun stijl wat meer melodischer, maar toch klinken deze nummers toch zo krachtig en furieus. ‘Don’t Judge Me’ en ‘Worship’ zijn mooie voorbeelden van hun stijlaanpassing. Bezieler en dus oprichter Peter Tägtgren smeet zich zoals altijd, en deze man zit dan ook boordevol ervaring om een zaal naar zijn hand te zetten. De brute stem heerste en nummer ‘War-Path’ wakkerde de boel aan vooraan de pit. Een mooie afsluiter van een lang maar gezellig weekend.
Mijn death metal hart kan er weer tegen voor eventjes, want wat moois heb ik toch weer mogen aanschouwen!
Alcatraz Festival was spijtig genoeg weer afgelopen, maar het was toch weer een topeditie. Ok, de headliners op het hoofdpodium maakten mij niet echt warm, maar er waren toch veel kleppers te bespeuren dit weekend, de vele gekende gezichten maakten er een leuk onderonsje van, de organisatie was opnieuw van hoog niveau en dit festival blijft voor mij met stip aangeduid in mijn agenda. Stay metal.
De data voor volgend jaar zijn ook al bekend en dit van 8 tot 12 augustus 2024. De early bird tickets waren blijkbaar al direct de deur uit, dus verwachten wij ons opnieuw aan een mooie editie. Onze aanwezigheid mag je alvast noteren!
Meer info op www.alcatraz.be
Line Up:
Vrijdag: Psychlona, Gnome, Eleine, Slomosa, A Goat as Our Shepherd, Frozen Soul, Drain, Do or Die, Kludde, Death Before Dishonor, Downset, Mad Sin, Serial Butcher, Vomitory, Slapshot, Acid King, La Muerte, Alkerdeel, Immolation, Svalbard, Unleashed, Wind Rose, Rise of the Northstar, Terror, Converge, Agnostic Front, I Am Morbid, Prong, Bury Tomorrow, Possessed, Dismember, Metal Church, Forbidden, Michael Schenker Group, Trivium, Powerwolf
Zaterdag: Schizophrenia, Yoth Iria, Crystal Viper, Brand of Sacrifice, Angelus Apatrida, Gaerea, Iron Mask, Maceration, Tygers of Pan Tang, Evil Dead, Jag Panzer, Hunter, Predatory Void, Twilight Force, Midnight, Vicious Rumors, Decapitated, Riot V, Taake, Dynazty, Tribulation, Schizophrenia, King 810, Shadow of Intent, Decapitated, Exciter, Sodom, Glodflesh, Belphegor, H.E.A.T., The Exploited, Sepultura, Obituary, Amorphis, Biohazard, Alestorm, Heaven Shall Burn, KK’s Priest
Zondag: Aeveris, Hexa Mera, Slaughter the Giant, Mantah, Reject the Sickness, Serpents Oath, Depressive Age, Holy Moses, Annisokay, My Diligence, Brutal Sphincter, Gang Green Schirenc Plays Pungent Stench, Gaupa, Celeste, Gatecreeper, Psychonaut, Archspire, Bleed From Within, Elder, Dying Fetus, Grave Digger, Sacred Reich, Deicide, Stake, Kataklysm, Bloodbath, Russian Circles, Evil Invaders, Glory Hammer, Brutus, Cult of Luna, Hypocrisy, Blind Guardian, Killswitch Engage, Electric Callboy.
Neem gerust een kijkje naar de pics @ Karl Vandewoestijne + Romain Ballez
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5374-alcatraz-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Lokerse Feesten 2023 - DAG 10 - Tiësto - Vuurwerk op de Lokerse Feesten
Lokerse Feesten 2023
Grote Kaai
Lokeren
2023-08-13
Sarah Vandamme en Loes Steels
De 10de en daarmee ook de laatste avond van de Lokerse Feesten 2023 werd geopend door niemand minder dan Yves Deruyter. Yves begon zijn carrière in 1985 als dj in verschillende clubs, bij het Lokerse publiek was hij duidelijk gekend wellicht door de CherryMoon. Dat was dan ook te zien aan de verschillende zwart-gele t-shirts van de CherryMoon in het publiek. Het was voor Yves zelf dan misschien ook wel een beetje thuiskomen. De laatste avond begon rustig maar wanneer Deruyter op het podium kwam en plaats nam achter de decks sloop het Lokerse volk klaarblijkelijk naar voor, in een mum van tijd stond de Kaai goed vol. Gelukkig was er wel nog ruimte want Yves zijn klassiekers zetten de dansbeentjes snel in gang.
Na een uurtje zat de set er jammer genoeg al op, terwijl het publiek klaarblijkelijk meer wou. Ze scandeerden dan ook duidelijk "we want more" maar ondertussen had DJ Licious zijn plaats achter de decks al ingenomen. Deze 39-jarige DJ uit Antwerpen stond al meerdere malen op grote podia in zowel binnen- als buitenland. Zijn grotere festivaloptredens zijn Tomorrowland, Laundry Day en tussendoor doet hij dus nog shows in Duitsland en in Ibiza. Maar vanavond stond hij dus op de Lokerse Kaai.
Er was zeker wel een verschil in de overgang van Dj Yves Deruyter naar Dj Licious, terwijl Deruyter meer uptempo nummers bracht staat Dj Licious meer bekend om zijn loungemuziek. Deze begon dan ook duidelijk ‘rustiger’. Gelukkig werd voor deze set anderhalf uur voorzien want het eerste halfuur zat het publiek nog met de stevige beats van Deruyter in het hoofd (en de benen). Desalniettemin nam DJ Licious het publiek op sleeptouw en waren we vertrokken voor nog een goed uur met Wim Clukers alias DJ Licious.
Daarna was het de beurt aan de Britse DJ Jax Jones, de man die nooit zonder petje op het podium verschijnt. Deze DJ met hits waaronder "Whistle", "You don't know me" en "Where did you go" deed de Kaai daveren met zijn straffe beats en verbluffende visuals die achter hem mee zijn set naar een hoger niveau tilden. De 35- jarige Dj was duidelijk in zijn element aangezien hij zonder enige schroom mee danste met het publiek en dit een groot deel van de set met een sigaar in de mond.
Anderhalf uur dansen met opzwepende nummers, leuke interactie met het publiek en dit met een drankje in (beide) handen, meer hoeft een festival toch niet te zijn? Hij had het publiek helemaal mee en dat is zeker niet onopgemerkt gebleven. Wanneer hij de armen van links naar rechts begon te zwaaien en hierbij "eeeh-oooh" uit het publiek wilde halen, deed iedereen dan ook gewillig mee. Zowel zijn bekende nummers als mixes van andere nummers werden zonder enig probleem meegezongen, voor sommigen waarschijnlijk zelfs met keelpijn tot gevolg.
Na onze conditie opgekrikt te hebben door de dansbenen boven te halen en onze stembanden uitvoerig te hebben ingesmeerd, was het tijd voor de afsluiter van de avond namelijk Tijs Verwest, ook wel beter bekend als DJ Tiësto. De DJ van bij onze Noorderburen kwam binnen met een knal en heel wat lichtstralen. De 2 uur durende set begon zeer veelbelovend en werd alleen maar beter naarmate de avond vorderde. In het publiek zag je verschillende kartonnen bordjes passeren met "We love Tiësto", in Lokeren zijn ze duidelijk grote fan van de wereldberoemde DJ. De 54- jarige DJ uit Breda wist het publiek te bekoren door de ene hit na de andere te draaien. Dit in combinatie met een heus vuurspektakel, confetti -en rookkanon, je kan het je al inbeelden, het denkbeeldige dak ging er af.
Zowel de jongere als de oudere generatie waren volledig mee en dansten tot diep in de nacht, of toch althans tot 2u want dan zaten de Lokerse Feesten 2023 er helaas op.
We kunnen concluderen dat deze laatste avond een geslaagde avond was, met verschillende DJ's van een zwaar kaliber, met andere woorden grootse dj's die de extra mile gingen en echt wel het publiek wisten te entertainen.
Deze kleppers waren zeker waardige namen om de affiche van de Lokerse Feesten te vervolledigen. Wij zijn al benieuwd wat de volgende editie voor ons in petto heeft, tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5226-lokerse-feesten-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2023 - DAG 9 - K’s Choice - Skunk Anansie - Een blij weerzien , in ’t kwadraat
Lokerse Feesten 2023
Grote Kaai
Lokeren
2023-08-12
Erik Vandamme
In de laatste rechte lijn, na de kindernamiddag met Camille, werd de negende avond Lokerse Feesten gekenmerkt door een blij weerzien, enerzijds met Belgische trots K's Choice. We waren vooral benieuwd welke impact de vocals van Sam nu hebben. En er was Skunk Anansie, die we laatst zagen op Pukkelpop 2011, net met die bewuste, allesvernietigende storm …
De avond werd geopend door Anouk (***1/2). Doorheen de jaren is ze niet alleen van uiterlijk veranderd, we hadden haar al een tijdje niet meer live gezien en herkenden haar haast niet meer. Vocaal haalt Anouk nog de hoge noten, en zit het ergens tussen helder, indringend als weemoedig. Er waren echter wat dipjes merkbaar, waarbij alles wat de routineuze kant dreigde uit te gaan. Gelukkig waren er voldoende momenten van opperste euforie, waarbij je de Anouk zag, die moeiteloos iedereen kon inpakken en ontroeren. Bij het afsluitende “Nobody’s Wife” zagen we haar als vanouds, gedreven, en het publiek opzwepen. Compleet overtuigen deed ze dus helaas niet, maar die enkele fijne momenten onthouden we.
Setlist: Been Here Before //It's a New Day // Down Daddy Down //The Dark //Three Days in a Row //Jerusalem // Ms. Crazy //Lost //Good God //Girl // R U Kiddin' Me //Nobody's Wife
K's Choice (*****) is al vele jaren onze Belgische trots. Ze speelden in binnen- en buitenland de zalen plat. K's Choice was bijzonder door Sarah Bettens’ magische stem en de top muzikanten die haar perfect aanvoelden. Het was nu afwachten of de vocals van de nu Sarah Sam even groot van impact waren. Die sceptische houding werd al snel van tafel geveegd, toen Sam bij opener “Everything for Free” ons tot tranen toe wist te ontroeren. K's Choice is nog steeds een band die ingetogenheid, melancholie bindt met groove en extravertie. Opzwepende parels waren er hier genoeg, zoals de recente single "Time Is a Parasite". Mooi allemaal hoe ze de songs afwisselden. Het mooiste moment van de avond was bij “Not An Addict'” toen Skin van Skunk Anansie de band vervoegde. Kippenvel kregen we van hun stemmenpracht.
Veel nummers zijn trouwens herwerkt die passen bij de stem van Sam. Ze boeten niet in aan intensiteit, integendeel het geeft een veelkleurige sound, die ons kan bekoren. Aan de enthousiaste reacties van het publiek, die de band terugriepen voor een bisronde (o.a. het mooie “We Are Glaciers”), konden we uitmaken dat er hier sprake was van een sterke performance.
Setlist: Everything for Free //Bag Full of Concrete //Perfect Scar //Almost Happy //Time Is a Parasite //Echo Mountain //Not an Addict (with Skin) //Surrender//The Phantom Cowboy //Woman //I Was Wrong About Everything //Believe //We Are Glaciers (Bettens cover)
Skunk Anansie (****1/2) is klasse entertainment van zangeres Skin, die perfect haar publiek kan bespelen, op ongedwongen, speelse, enthousiaste, soms provocerende wijze. Ze gaat haar publiek zelfs letterlijk opzoeken, met een crowdsurf tot gevolg, op handen van enkele stevige fans vooraan, wordt ze gedragen. Door haar charisma trekt ze de aandacht naar haar toe. En haar stem, die klinkt glashelder, doordringend, hoog, diep, allemaal geen probleem.
De muzikanten voelen Skin perfect aan. Skunk Anansie klauwt nog net zoals vroeger, met o.m. “Piggy” streelt en zalft ze je hart, ze haalt alles uit de kast en grijpt bij het nekvel als op “My ugly boy” en “God Loves you only”. Opgedragen aan Sam Bettens.
Skunk Anansie kreeg dan ook moeiteloos de handen op elkaar, het publiek werd opgezweept. Ze doen er daadwerkelijk alles aan om het publiek te doen dansen en te doen genieten. Puike set!
Setlist: This Means War// Because of You //I Believed in You //Twisted (Everyday Hurts) //Weak //My Ugly Boy // Love Someone Else //God Loves Only You // Hedonism (Just Because You Feel Good) // Piggy // Tear the Place Up //Charlie Big Potato // Little Baby Swastikkka
Na deze drie fijne concerten , zou Arsenal de avond met een knal afsluiten. Wij verkozen echter, na negen lange avonden, huiswaarts te keren, nagenietend van deze top avond.
Kindernamiddag met Camille - Dansend over roze wolkjes (Amber Vandamme)
Camille (****1/2) brak net zoals verschillende van haar collega's door in de jeugdserie #LikeMe (2019). Ondertussen heeft ze al enkele hits te pakken zoals “Vergeet de tijd samen” met Regi, “Vuurwerk”, “Geen tranen meer over”, … In 2022 bracht ze haar single “Diamant” uit, deze was tevens ook het campagne lied voor ‘De week tegen pesten’. Ondertussen heeft Camille alweer een hit te pakken met "Rihanna". In de songtekst horen we een paar verwijzingen naar Rihanna 's hits zoals "Stop de muziek niet" -> “Don't Stop the Music”, “Daar vind ik liefde”-> “we found love”, en nog enkele andere. Ze is voor het 2e jaar op rij geselecteerd om de radio 2 zomerhit in de wacht te slepen, waar ze het opneemt tegen enkele van haar #LikeMe collega's Zoals Maksim Stojanac en Pommelien Thijs. Nog maar pas 21 jaar en nu al een carrière om U tegen te zeggen.
De Lokerse Kaai kleurde voor een groot deel roze, heel wat kinderen en jongeren hadden een T-shirt of een volledige outfit aan van Camille haar eigen kledinglijn. Verder zagen we enkele mooie boodschappen verschijnen zoals ' Camille jij danst beter dan Rihanna' en 'Camille we love you'.
Het optreden bestond voor het grootste deel uit krachtige meezingers maar er werden ook enkele zachtere nummers gebracht zoals “Licht”, “Vechter” en zelfs een cover van “Verliefd” (K3).
Als afsluiter van de Lokerse Feesten vinden we dit jaar misschien geen lichtspektakel, op de Grote Kaai was er deze middag wel plaats voor “Vuurwerk”, waarbij het publiek boven de stem van Camille uitkwam. Kort samengevat: Een warme zonnige zomernamiddag met heel veel blije gezichten van jong en oud.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5226-lokerse-feesten-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2023 - DAG 8 - Pommelien Thijs - Bart Peeters & De ideale mannen - Een generatiekloof, die er eigenlijk geen is
Lokerse Feesten 2023
Grote Kaai
Lokeren
2023-08-11
Erik Vandamme
Was de Hollandse avond op de eerste dag Lokerse Feesten compleet uitverkocht, dan was het plein op de Belgische avond ook tot de nok gevuld. Niet zo verwonderlijk met op het programma Metejoor en Regi (die steeds zorgt voor een oerdegelijk dansfeestje op Vlaamse wijze). Wij gingen echter een kijkje nemen bij Pommelien Thijs en sloten af met Bart Peeters & de ideale mannen. Wat dan weer zorgde voor een generatiekloof, die er feitelijk geen is.
#LikeMe-adept Pommelien Thijs (***1/2) is op korte tijd uitgegroeid tot een vaste waarde binnen het Belgische, en vooral het Vlaamse muzieklandschap. Ze wordt door jong en het iets ouder publiek op handen gedragen. De jonge dame speelt de concertzalen plat en ze kan een overvolle Grote Kaai doen dansen. Haar jeugdige speelsheid en charisma zijn de toegevoegde waarde. Ze heeft een prachtige, ontroerende als indringende stem.
We hadden nog maar zelden zoveel volk gezien voor de openingsact van een Lokerse Feesten. Ze is enorm enthousiast. Het publiek kreeg Pommelien Thijs dan ook moeiteloos mee, de handjes gingen al vanaf de eerste seconde op elkaar. Een melodieuze set die braaf van opzet is, maar iedereen wel samenbrengt. Crowd pleasing is geen zonde, maar het kan wel wat avontuurlijker. In de ingetogen mooie songs bezorgt ze ons zelfs een krop in de keel. En af en toe wordt door de muzikanten alle registers compleet opengetrokken.
Pommelien Thijs is een artieste met enorm veel potentieel. Wordt vervolgt!
Met Bart Peeters & de ideale mannen (****) staat een muzikant, artiest en alleskunner op het podium, die al een pak jaren op de teller heeft geraakt. Sam met de verschillende projecten die hij op zijn naam heeft staan, is hij een klasse verteller en volksmenner eerste klas. We houden van zijn enthousiasme, zijn humor en hoe de hij diverse zaken emotioneel ervaart. Hij entertaint zijn publiek, handclaps volgen en hij doet het complete plein meezingen. Extravertie en intimiteit vinden elkaar probleemloos.
Hij gaat op de schouders zitten van een security en loopt als een jonge gast naar elke hoek van het podium. Hij is omringd van top muzikanten die hem perfect aanvullen. ‘Moesten ze er niet zijn, stond Bart Peeters gewoon een beetje te zingen en verhaaltjes vertellen in de woestijn’, zegt hijzelf.
Met een knappe “Ik hou meer van Folk” (van De Radio's) sloot Bart Peeters & De Ideale Mannen met een knaller af. Een euforisch slot van een top concertje. Tja, van een generatiekloof geen sprake dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5226-lokerse-feesten-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2023 - DAG 7 - Balthazar - (Voorlopig) afscheid langs de grote poort
Lokerse Feesten 2023
Grote Kaai
Lokeren
2023-08-10
Erik Vandamme
Een rustigere avond qua opkomst hadden we vanavond met Sylvie Kreusch, Wilco en in Club Tsar B en Stijn Plays Prince. Kwalitatief werd afgesloten met Balthazar, een voorlopig afscheid, want hun projecten worden nu even op het voorplan geplaatst. Eindelijk goed weer, deugddoend om deze zevende avond door te komen.
We starten in de Club met Stijn Plays Prince (*****). Stijn is een veelzijdige artiest die we al enkele keren aan het werk hebben gezien. Bij elk project profileert hij zich als een volleerde klankentovenaar. Op eigenzinnige wijze, met alle respect voor wat Prince echt heeft betekend, neemt hij nu de muziek van deze grootmeester onder de loep. De songs worden soms compleet uitgekleed, het bewijst z’n creativiteit. Hij sleurt iedereen mee in dit funky muzikaal verhaal.
Wij hebben het wel voor Sylvie Kreusch (*****). Ze hypnotiseert je telkens met haar muziek, haar stem en de danspasjes die balanceren tussen sensualiteit en een bevreemdende schoonheid. Gekleed in een zwart doorzichtig kleedje, doet ze ook nu weer de harten sneller slaan. Met haar band gaat ze enthousiast en enthousiasmerend te werk. Ze zoekt het publiek voortdurend op en gebruikt haar microfoonstandaard als lustobject. De set spreekt tot de verbeelding, ze voegt er iets mysterieus, bezwerend, apart en uniek aan toe.
Even apart en mysterieus klinkt Tsar B (****) die in de Club een sprookjesachtig en bevreemdend klankentapijt geeft. Muzikaal avontuurlijk door intrigerende, bedwelmende vioolpartijen, cello, keyboard en vocals die een magische versmelting bieden.
Tussen de wulpse dansjes van Sylvie Kreusch, en de opzwepende set van Balthazar was de rootspop van Wilco (****) een beetje zoekende; de band rond Jeff Tweedy kreeg net als Balthazar anderhalf uur. Bezield en vol overgave klonk het ensemble, die het materiaal van boeiende wendingen voorzag. We genoten van de ongedwongen speelsheid, de warme gitaarintensiteit en – virtuositeit, die ergens Bob Dylan doen opborrelen, allemaal in een gezapig sfeertje. Niet makkelijk op een festival als de Lokerse Feesten, natuurlijk komt dit beter tot z’n recht in zaal, maar de organisatie was uitermate blij hen te kunnen strikken. Fijne set.
Setlist: Handshake Drugs // Story to Tell //I Am My Mother //Cruel Country // I Am Trying to Break Your Heart //If I Ever Was a Child //Hummingbird //Misunderstood //Love is everywhere (Beware) //Bird Without a Tail / Base of My Skull //Box Full of Letters //Impossible Germany //Jesus, Etc. //The Late Greats //Heavy Metal Drummer //A Shot in the Arm //Falling Apart (Right Now) //California Stars (Billy Bragg & Wilco cover) // Red-Eyed and Blue //Outtasite (Outta Mind) (shortened) //I Got You (At the End of the Century) //Monday
Iedereen kwam dichterbij om (nog een laatste keer voorlopig) Balthazar (*****) te zien. De bandleden gaan zich nu vooral concentreren op andere, minstens even interessante projecten als Warhaus, J. Bernardt, Zimmerman maar ze zijn op de Lokerse Feesten nog even gewoon zichzelf als Balthazar.
Wat een inzet, speelsheid en virtuositeit van dit gezelschap. Het wordt gecharmeerd door hun spontaniteit en warme uitstraling. Ze kwamen met een rits bekende songs die iedereen maar al te graag meezong.
Een opwindend, melodieus als grillig optreden door hun kenmerkende weerhaakjes. Vuurwerk, alles lekker uit de kast halen als ingetogenheid, ontroering; een bevreemdende schoonheid die iedereen in beweging bracht.
Geen rustpunten noteerden we. De band ging gretig te werk; opener “Decency” zette meteen de toon om bij het nekvel te grijpen. Ze weten hun publiek bij de leest te houden en delen kwinkslagen uit, wat door het publiek enthousiast, uitzinnig wordt onthaald. “Linger On” en “Fever” zijn maar een paar voorbeelden van de resem sterkhouders die ze uithebben. Het is een goed op elkaar ingespeelde band door de jaren. Balthazar wist de dansspieren te prikkelen en wist ons evenzeer te ontroeren.
De kleine stroompanne tijdens "On A Roll" werd goed opgevangen. Een bisronde volgde na de regulaire set met “Bunker” en “Losers”, de kers op de taart.
Ze zorgen voor een (voorlopig) afscheid langs de grote poort … en stiekem hopen we … tot snel!
Setlist: Decency //Wrong Vibration //Do Not Claim Them Anymore //Then What //The Oldest Of Sisters //The Boatman //On a Roll (restarted due to Jintes mic not working) //You Won't Come Around / Leaving Antwerp //Blood Like Wine // Linger On //I Want You (with Fifteen Floors as outro) //Fever //Entertainment ///Encore/// Bunker // Losers
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5226-lokerse-feesten-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Forbidden is terug en maakt meteen indruk
De Amerikaanse thrashmetalband Forbidden groeide eind jaren ’80 van vorige eeuw mee met de andere, vandaag nog bekendere Bay Area-thrashmetalbands. Forbidden houdt van de Lage Landen. Hun eerste Europese concert was in 1989 op Dynamo Open Air in Nederland. Door verschillende wissels in de band was er een eerste pauze als band in 1997. In 2008 nam Forbidden een nieuwe start en speelden ze op Graspop. Dat tweede leven duurde tot 2012. Omdat zanger en stichtend bandlid Russ Anderson kampte met stem- en alcoholproblemen leek Forbidden sindsdien voor eeuwig in de koelkast te zitten. En dit jaar staan ze er plots terug. En maken ze meteen indruk
De kiem voor deze derde versie van Forbidden werd vorig jaar gelegd. Toen stond Craig Locicero – één van de oprichters van Forbidden - met de gelegenheidsband Bay Area Interthrashionals op Dynamo. Norman Skinner kwam onverwacht de gelegenheidsband op die show versterken en blaast Locicero van zijn sokken. Later doet Skinner dat nog eens als hij met Warbringer de Forbidden-klassieker “Chalice Of Blood” brengt. Locicero kan met deze zanger zowat de volledige band (in zijn laatste vorm) motiveren om te herbeginnen. Enkel nog een drummer ontbreekt. Forbidden heeft altijd uitzonderlijk goede drummers gehad. Deze keer wordt het Chris Kontos, bekend van Machine Head, Exodus, Testament, Death Angel, ….
In die nieuwe samenstelling speelde Forbidden al één concert in de Verenigde Staten. Speciaal voor Alcatraz Open Air stapt de Amerikaanse band deze zomer op het vliegtuig naar ons land. Alctraz was in 2011 – toen nog in Deinze – één van de laatste Europese concerten voor Forbidden.
Op 9 augustus maakte de band de cirkel rond met het eerste Europese concert met de herboren Forbidden opnieuw in Deinze. Deze keer niet in de Brielpoort, wel in de veel kleinere Elpee, voor een pre-party/opwarmronde voor hun show op Alcatraz een paar dagen later. Uiteraard was deze clubshow meteen uitverkocht.
De zenuwen stonden gespannen bij de band en hun entourage. Er hing dan ook heel wat van af. Als dit ene Europese festivalconcert een schot in de roos is, kan de hele Forbidden-trein opnieuw op de rails gezet worden.
Nog meer gespannen zenuwen waren er bij de lokale band Scarificator. Misschien niet zozeer omdat ze mogen openen voor hun helden, maar misschien vooral omdat ze – door een ellenlange soundcheck van de Amerikanen – zelf nauwelijks een kwartier krijgen om op te stellen en te soundchecken. Ze laten dat evenwel niet aan hun hart komen en gaan er volledig voor.
Scarificator is een relatief jonge band uit Gent (uit de Bronx van Ledeberg) die thrash mengt met death. Om het met de woorden van Kat van de Elpee te zeggen: ze zijn jong, wild en goed. En ook belangrijk: ze slaan geen stappen over. In 2020 brachten ze hun demo met drie tracks uit (die daarna heruitgebracht werd door Screaming Skull Records) en ze speelden een paar band battles en heel wat supports voor lokale en internationale bands. Hun debuutalbum is klaar. Het moet enkel nog opgenomen worden en dan volgend jaar mogen we dat met z’n allen beluisteren.
In de Elpee speelde Scarificator alle nummers van de demo en dan de nieuwe nummers van het album (één nummer had zelfs nog gewoon de werktitel ‘Nee’, maar toch krijgt hij van mij een dikke ‘Ja’).
Scarificator stond met veel enthousiasme en vertrouwen op het podium van de Elpee. Zanger Wietse is heel podiumvast, maar de tijger met de coolste poses en moves is toch bassist Wouter. Gitarist Emile-Arthur heeft het voordeel dat hij in nog wat andere bands speelt of gespeeld heeft. Ondanks hun relatief jonge leeftijd en de weinige jaren op de teller als band straalt Scarificator live vooral maturiteit uit. Ze spelen strak en snel, met een mooi evenwicht tussen agressie en melodie. Als ik een top 3 moet maken van hun set in de Elpee, dan zet ik “Tantalising Purgatory” op 1 met “Anthropocene” en “State Of Paralysation” op twee en drie.
Het Forbidden-publiek sloot dit Gentse vijftal meteen in de armen met enthousiast applaus en vuisten die spontaan de lucht ingingen. Dit is toch wel een band om in de gaten te houden.
Forbidden had zoveel roadies, tourmanagers, technici en vriendinnen mee dat die niet allemaal in de backstage van de Elpee pasten. Dus werd de nabijgelegen platenwinkel (Coffee, Beer & Vinyl) van Steven opgevorderd. Ook paste niet al het materiaal van de Amerikaanse band op het podium. Ondanks die logistieke hindernissen was bij de Forbidden-familie heel gefocust. Het vervangen van de zanger van een band is altijd een risico. Zelfs als die heel goed is, moet die nog altijd het vertrouwen krijgen van de fans.
In de Elpee stond een kritisch publiek – met hun oude Forbidden-shirts – die er geen moeite mee zouden hebben om zich om te draaien en de deur uit te lopen als ze het niet goed vonden. Dat was gelukkig niet nodig. Skinner is een getalenteerde zanger die prima past in het Forbidden-verhaal. Hij heeft een iets andere klankkleur, bereik en volume dan Anderson en op een podium etaleert hij een andere persoonlijkheid, maar hij past perfect in het plaatje.
Het is natuurlijk een goede strategische zet van Forbidden om de Reborn-versie van de band aan het publiek te introduceren met uitsluitend oude nummers. De set in de Elpee hangt op aan het album ‘Forbidden Evil’ dat dit jaar 35 jaar oud is, aangevuld met de klassiekers “Twisted Into Form” en het aan Anderson opgedragen “Step By Step”. Nog een slimme zet: Skinner stapt het podium op met een T-shirt aan van de Belgische thrashmetalband Sanity’s Rage. En dat shirt zat blijkbaar al in zijn reiskoffer bij het vertrek in de Verenigde Staten. Dan scoor je wel bij het publiek in Vlaanderen.
Van bij het eerste nummer – “Follow Me” – is het publiek in de Elpee helemaal mee met Forbidden. Het helpt dat Skinner zich dankbaar en bescheiden opstelt en niet zo arrogant als we van veel Amerikaanse frontmannen in de metal gewoon zijn. Hij geniet er gewoon zichtbaar van dat hij nu mag zingen bij de band waar hij als tiener naar op keek en ook nog eens meekan op tournee.
De oudgedienden van Forbidden (Camacho, Locicero en Smyth) stonden in Deinze te shredden alsof de band nooit gestopt was: foutloos, retestrak, gretig, vaak de rand van het podium opzoekend, veel oogcontact met het publiek, vuistjes uitdelen, … en dan nog tijd hebben om gekke bekken te trekken. De nieuwe drummer Kontos deed zijn job meer dan degelijk.
In de bindteksten zijn Locicero en Skinner vol eerbied voor het Belgische publiek, gewoon al omdat ze daar meteen bij de nieuwe start de kans krijgen om op Alcatraz hun ding te doen. Het publiek gaat in Deinze meteen los, brult mee, zet het op een headbangen en de vuisten en hoorns gaan massaal de lucht in. De energie van het publiek wordt op het podium omgezet in nog meer energie en adrenaline bij de band.
Als de laatste noten van “Chalice Of Blood” uitsterven (de band heeft nog niet de tijd gehad om een bisronde in te studeren) beseft iedereen dat de heropstanding van Forbidden een feit is.
Een verrijzenis met Bijbelse proporties. Van Forbidden hebben we het laatste nog niet gezien.
Organisatie: Elpee, Deinze
Lokerse Feesten 2023 - DAG 6 - Cypress Hill - Stikstof - Pennywise - Een avondje hiphoppunk!
Lokerse Feesten 2023
Grote Kaai
Lokeren
2023-08-09
Erik Vandamme
Op het programma vanavond staan Cypress Hill, Stikstof en Pennywise. Een interessant avondje die hiphop met punk linkt. In de Club werd overtuigend besloten met Bulls on Parade en Meltheads. Bizkit Park, opener, kon even goed afsluiten. Mooi dus hoe die stijlen elkaar vinden en het plaatje compleet maken.
Wie Bizkit Park (*****) ooit live zag, kan het beamen, de band brengt geen nu-metal covers, ze vinden het genre opnieuw uit. De band deelt lekkere uppercuts uit, die zorgen voor een vroege moshpit; ze gaan op dat elan door tot het einde. De ene na de andere nu-metal hit volgt om te headbangen. Ze zijn de perfecte opwarmer.
De punkrock liefhebber schoof nog wat dichterbij voor Pennywise (****). Na al die jaren brengt Pennywise nog steeds het zelfde, het zijn energieke boosts, waardoor je met de vuist in de lucht lekker staat te brullen. Bij sommige bands komt het 'been there, done that' -spook boven drijven. Maar Pennywise pakt het steeds goed aan en verveelt live nooit. De band denderde naar goede gewoonte als een losgeslagen bulldozer. Een echte pletwals. “Bro Hymn Tribute” is de apotheose en wordt uit volle borst meegebruld.
Pennywise is al sinds hun debuut in 1991 altijd zichzelf. Die standvastigheid siert hen.
Van punkrock maken we de stap naar de hiphopscene, uit de straat, met de Brusselse grootmeesters Stikstof (*****). Ze slagen erin stijlen te verzoenen door hun niet aflatende energieke aanpak en werkkracht. Stikstof brengt hiphop vanuit hun buikgevoel; dit is hiphop ‘straight from the heart’ , van wat ze meemaakten in hun jeugd en van gebeurtenissen die mensen uit de straat van Brussel meemaken.
Wij houden van die eerlijke aanpak zoals een Tupac het ooit deed. Bezield, gedreven, gepassioneerd gaat Stikstof te werk, misschien iets minder indrukwekkend als in de Casino. Toen schreven we ''Alles gewoon kapot spelen, na een ietwat moeizame start. Hiphop op z'n best, muziek en zijn teksten, die emoties losweken”.
In de Club was Meltheads (****) begonnen . "Bruisend, opwindende setje van deze vier gasten. Wat een uitstraling en live beleven." schreven we van hun optreden, dit voorjaar, in de Zwerver (Leffinge) . Op We Are Open hadden we volgende indruk: ''Het hoeft niet origineel te klinken maar Metlheads gaat ervoor en is één brok energie. Een klein uur lang hielden ze hun publiek bij de kraag.''
Ook in de Club ging Metlheads snedig te werk. Vuurwerk. Het nummer “Naief”, op de radio een grootse hit, werd hier ook sterk ontvangen. Ze hebben meer dan dat qua materiaal, het zijn allen opwindende songs die erin gaan als zoetenkoek. Nirvana is nog niet helemaal begraven als je hen hoort.
Cypress Hill (****) viert het 30 jarige jubileum van het legendarische 'Black Sunday' en speelt het album integraal! Dat mochten we vanavond ter harte nemen. Want het album werd chronologisch gespeeld. De plaat heeft een pak onvergetelijke parels uit als "I Ain't Going Out Like That" en "Insane In The Brain”. Er waren prachtige videobeelden van doodshoofden, wietplantages en vooral veel groen, echt veel groen. De kleurrijke visuals werkten hypnotiserend. Een gevoel zoals in1994 toen we hen zagen op Pukkelpop; na al die jaren hebben ze nog niet bijster veel van hun krachten moeten inboeten. Songs als “Legalize it”, “What Go Arond come Around” en “Dr. Greenthumb” maakten de set compleet!
Wat een trip, wat een speelsheid, wat een charisma van deze MC’s; een 'high' gevoel kon niet ontbreken, door een walm van … De dansspieren werden aangesproken. Leuk, goed, sterk.
Setlist: I Wanna Get High // I Ain't Goin' Out Like That //Insane in the Brain //When the Shit Goes Down //Lick a Shot //Cock the Hammer //Lock Down //3 Lil' Putos //Legalize It //Hits From the Bong //What Go Around Come Around, Kid //A to the K// Hand on the Glock// Break 'em off Some// Dr. Greenthumb// Illusions // Cuban Necktie // How I Could Just Kill a Man // (Rap) Superstar
Na een fraaie start met een nu-metal tribute (Bizkit Park), sloten we nu af met onze Belgische trots Bulls On Parade (*****) die de RATM nummers terug doen opleven. Songs die een onuitwisbare indruk nalieten , en die nu door dit kwartet goed worden aangepakt.
“Killing in the Name of“ blijft een instant killer. Wat een dynamiek. Bulls On Parade speelde strak, energiek, verschroeiend waarbij je vergat dat je naar een coverband stond te kijken. Sterk.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5226-lokerse-feesten-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
The Immortal Samsara Travelers start vanuit een idee, een filosofie. Het is een muzikaal ensemble van culturele en sonische profeten die steeds veranderen. Ze gebruiken voornamelijk de esthetiek van zware, frequente drone-muziek, analoge synthesizers, sjamanistische gezangen en traditionele oosterse instrumentatie met zwaar vervormde versterkte gitaar.
Het creëren van een gevoel van urgentie in luide meditatie … Lezen we op de bandcamp van The Immortal Samsara Travelers. De band heeft zijn naam niet gestolen, want deze 'Hanging Gardens in Glacial Apocha' is een kleurrijke reis.
Pikdonkere drone metal in de stijl van Sunn O))) horen we. We krijgen een hypnotiserende, oorverdovende brij aan klanken, ingetogen, zachtmoedig, zalvend als hard en luid. Wat een emoties ervaren we in die sound.
De drone geluiden komen in golven op je af, met oog voor mysterie. Het muzikale landschap is beeldrijk grauw. O.a. het epische “Rites of the Indukush - Battle of Hydaspses - At the edge of the Known world” dat zo maar eventjes 24 minuten duurt, is een brede, langgerekte trip. Hier wordt opgebouwd naar een climax toe, worden de grenzen afgetast, er zijn de verrassende wendingen en het maakt de sound avontuurlijk, die balanceert tussen licht en donker.
The Immortal Samsara Travelers doen je inderdaad binnen treden in een drone wereld die ingetogenheid met waanzin verbindt. Bizarre gewaarwordingen dus …
Tracklist: Samsarishi Portal To The Second Glacial Epoch 08:10 Spacing Guild Sustain 12:23 Bolomb Combor 15:13 Rites Of The Indukush - Battle Of Hydaspes - At The Edge Of The Known World 24:34
Drone/Experimenteel
Hanging Gardens in Glacial Apocha
The Immortal Samsara Travelers
We lazen in de bio ''Van hypnotiserend minimalisme, via groove-gedreven gezangen tot volledig geïmproviseerde supernova's, dit high-octane kwartet mengt Europese traditionele, Amerikaanse jazz en Oosterse invloeden tot een opwindend modern geluid. De band Tele-Port bestaat uit vooraanstaande figuren uit de Luxemburgse jazzscene: Pol Belardi (bas), Jérôme Klein (toetsen) en Jeff Herr (drums) bundelen hun krachten met Zhenya Strigalev, een onverschrokken saxofonist uit Londen.''
Hun laatste release, ‘Please Disperse’, is ontstaan tijdens een artistieke residentie in Opderschmelz en is uitgebracht door Double Moon/Challenge Records.
Wat opvalt is hoe de heren spannende, opwindende soundscapes op een hoopje gooien en beginnen te improviseren, zonder dat er een chaotische brij ontstaat.
Met het opzwepende « Reconnect » wordt de toon gezet … Een knetterende start van een trip, die verschillende culturen samenbrengt, in de Europese en de Amerikaanse jazz hoor je Oosterse invloeden. We horen het verder op o.m. « Please Disperse » en « Sunny days in Finchley Central ». Muzikale kunst, zopnder de noemer jazz te verloochenen.
« Blooper » of « Tak » zijn op hun beurt energiek. Kortom, dit is jazz die avontuurlijk, improviserend als werelds klinkt.
Tracklist: Reconnect 05:15 Please Disperse 04:23 Cloudjumper 04:43 Sunny Days In Finchley Central 05:32 Good Morning 04:51 Road Trip 05:04 Blooper 04:26 Tak 08:31 Refuge 04:52
The Milk Factory ft. Hannah Tolf
Ondertussen heeft de band The Milk Factory al een behoorlijke carrière achter de rug en hebben hun stempel gedrukt op de Belgische jazz. Nu was het tijd voor iets nieuws en warden er vocals toegevoegd. Bandleden Kobe Boon en Viktor Perdieus studeerden een jaar in Göteborg en maakten er kennis met Zweedse vocaliste Hannah Tolf. Tolf zingt, componeert en improviseert , ergens rakend tussen akoestische en elektronische muziek, tussen pop en jazz, het bekende en het onverwachtse.
De formatie bracht nu 'Vandrare' uit via WERF records; we hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Hannah en Edmund, en we polsten uiteraard naar de plannen en verwachtingen. Lees hier
De muzikanten van The Milk Factory zijn virtuozen en ze weten perfect op elkaar in te spelen De plaat klinkt spannend, sfeervol. De bijzondere en warme stem van Hannah Tolf zorgt voor een bevreemdend mooie sfeer die perfect past bij de improvisatie van de sound van The Milk Factory. Ingetogen opbouwend en zachtjes de geluidsnormen proberen overschrijden, het gaat in instrumentatie als in de vocals alle kanten uit.
Een talentvolle zangeres die de grenzen van The Milk Factory verlegt. Een meerwaarde, die Zweedse taal. Per luisterbeurt wint de plaat, waarbij je best alle songs beluistert in één keer, in intensiteit. Speelsheid en schoonheid!
Där Lavendeln Växer 05:05 Du Ropar Ut 03:29 Hibiskus 03:48 Ljumma Vindar 03:10 Gungar Högt 04:49 Plocka Stenar 03:37 En Spricka I Tiden 03:55 Våga Falla 04:46 Glittrande Djup 04:25 Våra Drömmar 05:26
Nederlands 
Français 
