The Beths - Knallende live verwennerij van het verre Nieuw-Zeeland
Helemaal gekomen van de andere kant van de wereld, hielden de vier Nieuw-Zeelanders van The Beths tijdens hun tour even een stop in de AB Club. De indie rock doorspekt met surf- en garagetoetsen klinkt op zowel “Future Me Hates Me” en hun laatste telg “Jump Rope Gazers” zeer origineel. De talrijke toeschouwers hadden er zin in en wij dus ook.
Het Noord-Ierse Cherym mocht opdraven om een al goed gevulde AB Club op te warmen. Hun powerpunk met een duidelijke boodschap van verdraagzaamheid tegenover allerlei minderheden kwam hard en oprecht binnen. "Pretty Boy" was opgedragen aan alle schone en lelijke jongens terwijl "Weird One" er één was tegen de haters en de pestkoppen. Het publiek bleef er niet stil bij en zong naar hartelust mee op "Kisses on My Card" of staken de armen in de lucht tijdens "Guess We are Friends". Deze support act die deed denken aan een kruising tussen Dreamwife en The Germs, was perfect voor wat later die avond ging volgen.
Gekleed in kaptruien met daarop Guitar Tech gedrukt, zorgden de quasi onherkenbaar The Beths voor hun eigen soundcheck. De grappige toon was daarmee al gezet nog voor ze knallend openden met "I'm Not Getting Excited". Het publiek was vervolgens bij "Great No One" helemaal losgekomen. Al vroeg in de setlist was daar al een eerste geweldige hoogtepunt met "Not Running" waar Elizabeth Stokes' stem opvallend goed was.
De mix tussen luid en stil, een handelsmerk van Pixies en Breeders, werd met verve door het viertal origineel uitgespeeld. In bijvoorbeeld "Out of Sight" contrasteerden de droevige lyrics met de knallende muziek. Live klinken The Beth's beduidend sneller, luider en intenser wat enorm gesmaakt werd door de concertgangers. Het rustige “Acrid” was met een opvallende swingende outro even welgekomen om wat op adem te komen na het hevige eerste openingskwartier.
Bij de introductie van de bandleden was daar weer die gortdroge humor van de Nieuw-Zeelanders. Het daaropvolgende “Idea/Intent” werd opgedragen aan zij die naar de kapper zijn gegaan en zij die niet zijn kunnen gaan. “Jump Rope Gazer” was ondanks het hoge soft poprock-gehalte toch een tweede hoogtepunt. “When You Know” en vooral het daaropvolgende “Mars, God of War” waren muzikaal en qua beleving wat minder maar dat werd flink goed gemaakt naar het einde toe.
Na alweer lollige bindteksten, deze keer over hun liefde voor vogels (vandaar het decorstuk dat bestond uit zes opgeblazen siervogels), werden we getrakteerd op een daverende “Whatever”. Doorheen de set viel het al meermaals op, maar tijdens die song hadden we dankzij de achtergrondzang een echte Beach Boys-gevoel. Tussenin schudde de tweede gitarist trouwens ook nog een strakke gitaarsolo los uit zijn korte mouwen. Het cynische “Little Death” klonk nog sterker dan op plaat en uiteraard was dat het geval voor hét hoogtepunt met “Future Me Hates Me”.
In de onmisbare encore ging een toeschouwers zelf aan het stagediven op de rake klappen van “Dying to Believe”.
Droge humor, steengoede songs, sterke livebeleving… The Beths bezorgden zonder enige moeite en met bakken overtuiging ons een onvergetelijke avond.
Setlist
I'm Not Getting Excited - Great No One - Not Running - A Real Thing - Happy Unhappy - Out of Sight - Acrid - Idea/Intent - Jump Rope Gazers - Uptown Girl - When you Know - Mars, the God of War - Whatever - Little Death - Future Me Hates Me - Dying to Believe
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Janez Detd - Janez Detd als teletijdmachine
Vans en DVS’en, te grote klakken, Tony Hawk Pro Skater, een jointje smoren op een lokaal festivalletje, kibbelen over rollementen en ollies proberen op de speelplaats, headbangen op de muziek van je favo punkrockband: Janez Detd bezorgde ons een echte trip naar de late nineties, begin nillies. Toen je nog gewoon fun kon hebben zonder nadenken.
De rewind begon in 1998, het jaar waarin ‘Bleenies and Blockheads’ uitkwam. Nikolas Van Der Veken en de zijnen speelden de plaat integraal en onomwonden. Echte kenners weten dus hoe het optreden klonk. Een razende start met “Kung-Fu vs To-Fu” zorgde ook voor wat problemen met de klank. Moshpits werden desalniettemin gevormd en er werd luidkeels meegezongen met zowat elke lyric, hoe dwaas die ook mag wezen. Gelukkig stonden de betere nummers op het begin van de plaat, waardoor de sfeer direct werd gezet. “Beaver Fever” en “Dorkshire” dreunden lekker door. Drummer Bram Steemans, aka ‘The Machine’ leefde zich helemaal uit tijdens “Saturday”, in die meer dan 20 jaar heeft hij nog steeds niet aan snelheid ingeboet.
Zoals nineties optredens betaamt zorgde Janez Detd ook voor show. Een beetje klungelig wel, net zoals het hoort. Rookgordijnen sproeiden, grote ballonnen werden het publiek in gegooid en er was zelfs een vreemd intermezzo met dansende cheerleaders. Een paar foute moppen gooide Nikolas Van Der Veken nog in de mix; ach ja in 1998 klagen we daar niet over.
Het tweede deel van de plaat was wat meer van hetzelfde, maar toch vaak minder overtuigend. “Walk-A-Way” en “So Thin…” inspireerden niet echt, al zat er in die laatste wel een lekkere drop. Ze eindigden de rewind set met “Victim” en verdwenen van het podium na een 40-tal minuten en bedankten het publiek uitgebreid.
Gelukkig was het een 1 april-grapje. Ex bandleden kwamen tevoorschijn en de punkrockers zorgden voor een gigantische encore met alle hits die we wilden horen. Joeri Van Vaerenbergh sprong de boxen op en af tijdens “Mala Vida”, de Spaanse bulldozer van de band. Die lekkere trompetjes die over de zoals gewoonlijk rockende gitaren gaan, maakten van het nummer een absolute blijver in de Afrekening van 2003. We hoorden ook nog “Rock On!”: zullen we doen Nikolas! En de cover van A-Ha werd nog het meest luidkeels meegezongen van alle songs. De punkversie van “Take On Me” veroverde Vlaanderen twee decennia geleden en is zo fout dat we ons bijna schuldig vinden dat we onszelf luidkeels mee horen kwelen. Dat heet dan nostalgie?
Natuurlijk kregen we ook nog “My Life, My Way” te horen, een nummer met een boodschap die zo ondubbelzinnig is dat het wat dommig klinkt. Het nummer is ook zo, maar de ‘oh oh oh’s’ en kinderstem maken echt alles weer helemaal goed. Het is gewoon een fantastische hit, een oorwurm waarvan we blij zijn dat hij nog dagen in ons brein zal blijven huizen.
Afsluiten deed Janez Detd gelukkig met wat geweld met “Anti-Anthem”, nadat Van Der Veken met “Tonight” nog een kort akoestisch rustpunt had gezet.
We kijken alvast uit naar een volgende trip down memory lane, want wanneer willen we ons niet even terug zestien voelen. Merci Janez Detd!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/vooruit-gent/janez-detd-01-04-2022.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Simple Minds - Alive and (een beetje) Kicking
Dat Simple Minds op vandaag nog het Sportpaleis kunnen doen vollopen, is al een prestatie op zich. Want laat ons eerlijk zijn, na die 5 succesalbums in de jaren tachtig heeft de band nog maar weinig voor mekaar gekregen. Het is nu al meer dan 3 decennia geleden dat ze een deftige nieuwe song uit hun mouw konden schudden. Ze lijken gedoemd om eeuwig te blijven teren op de grote successen uit hun glorieperiode, maar daar liggen ze zelf geenszins van wakker want de kassa blijft na al die jaren nog gretig klinken.
Geen mens in het Sportpaleis die daar trouwens om maalde vanavond. We zagen het voltallige publiek, dat voor quasi 90% samengesteld was uit vijftigers, al collectief denken van ‘als ze maar geen nieuwe songs spelen, want daar zijn we niet voor uit ons kot gekomen’. Geen nood, op dat gebied loste de band de verwachtingen volledig in. Er moesten geen nieuwe zieltjes veroverd worden en de fans gingen al overstag toen de eerste noot werd gespeeld.
In de aanvangsfase werden Simple Minds genadeloos genekt door het alom gevreesde Sportpaleisspook, een erbarmelijke akoestiek. De drums gingen compleet de mist in, de stem van Jim Kerr zat nog vast in de Kennedytunnel en de gitaar was zodanig scherp afgesteld dat we even dachten in een soundcheck van Iron Maiden te zijn beland. Het was des te jammer om een pareltje als “I Travel” kopje onder te zien gaan in een doffe geluidsbrij. Maar er was beterschap op til, vanaf “Glittering Prize” kwam er schot in de Schotten (vergeef ons de flauwe woordspeling) en was de klankman terug met zijn volle verstand bij de zaak. Met “Book Of Brilliant Things” en vooral een pakkend “Belfast Child” werden de eerste hoogtepunten van de avond opgetekend. En dan was het al pauze. Zo gaat dat tegenwoordig met bands op leeftijd, ze spelen in hun eigen voorprogramma en lassen doodleuk een theepauze in.
Deel 2 opende met de geweldige instrumental “Theme From Great Cities”, wat ons betreft één van de absolute Simple Minds toppers. Band en publiek geraakten alsmaar beter op dreef en klassiekers als “Waterfront”, “Someone Somewhere In Summertime”, “Don’t You Forget About Me” en “New Gold Dream” gingen er vlotjes in. De fun en de schwung zaten steeds beter in de lift maar jammerlijk genoeg was de klankman niet altijd even kordaat bij de les. De stembanden van Jim Kerr gingen ook geregeld aan de andere kant van de Schelde zwemmen. Maar dat vocaal minpuntje werd gecompenseerd door een volbloed zangeres die wel een klok van een stem bleek te hebben, wat de dame in kwestie nog eens vetjes in de verf zette met onder meer een mooie verstilde versie van “Speed Your Love To Me”.
In de bisronde werd het feestnummer bij uitstek “Alive And Kicking” gefnuikt door een overdosis handjes klappen, beetje jammer maar Jim Kerr had het wel zelf in de hand gewerkt. Met een wervelend “Sanctify Yourself” als pretentieloze afsluiter was het er wel weer boenk op.
Qua fun en nostalgie was dit een meer dan geslaagde avond, een hoop Simple Minds hits blijven immers onsterfelijk. Maar als we willen spreken over echt onvergetelijke Simple Minds concerten, dan moeten we toch met zijn allen de teletijdmachine in richting eighty one, eighty two, eighty tree, eighty fooouuuur !
Organisatie: Live Nation
Het vorige album van Handkerchief, ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’, werd bijzonder goed onthaald. Singles als “They Drive By Night“ en “Human Sense” waren regelmatig te horen op de radio. Op het nieuwe album ‘Ghosts Of This Town’ schildert deze band opnieuw een fascinerende, maar toch donkerdere trip door hun bijzondere wereld van steden, havens en romantiek.
De bemanning van het schip dat Handkerchief is, krijgt net iets minder tijd en ruimte om te schitteren dan kapitein Christof Annaert. Die neemt op ‘Ghosts Of This Town’ het stuur stevig in handen en vaart vooral langs zeemansblues en saudade. Openingstrack en vooruitgeschoven single “Never Get Used To This Town” sluit nog het meest aan op de lading van ‘Mutiny Ballads …’, maar de andere songs zijn in vergelijking daarmee kleiner, intiemer, introverter en donkerder. Denk aan de vroegste blues van wijlen Arno, Les Négresses Vertes met een serieuze kater, Tom Waits in de regen.
De boventoon van dit nieuwe album is een mix van verdriet, hartepijn, heimwee en melancholie. In zijn veelheid van dezelfde teneur werkt dat louterend. De enige frivoliteit komt op “Coming Home” opnieuw van de Amerikaanse percussionist Adam Bradley Schreider, die ook al mocht meedoen op een track van ‘Mutiny Ballads …’.
De beste songs zijn “Never Get Used To This Town” en het bijtende “Cure For Love”.
https://www.youtube.com/watch?v=7SEFEWOqIJM
New beat heeft altijd fans gehad en zelfs vandaag worden nog steeds prima tracks gemaakt in ons land. Eén van die gepassioneerden zit achter Belgica Erotica. Op zijn nieuwe EP reikt hij duidelijk de hand naar grote voorbeelden als Fatal Error en Erotic Dissidents. Muzikaal jongleert Belgica Erotica met de ritmes zoals ze dat eind jaren ’80 deden. De breaks komen later dan we vandaag in dance en elektro gewoon zijn, de beats zijn bij momenten lekker kaal, de lyrics zijn minimaal en ook het (Casio-)synth-geluid kreeg geen update naar het hier en nu.
“Sextoy Of The Undead” blijft wel heel lang teren op hetzelfde ritme en mist de zweverigheid van de new beat van vroeger. Deze track heeft een atypische, broeierige sfeer. “Dance In Your Underwear” heeft een sterke intro, maar heeft daarna moeite om de aandacht vast te houden. De betere tracks van de vier op deze EP zijn voor mij titeltrack “Horny Slut On New Beat” en “Succubus”, dat zich kan meten met de heerlijke single “Boobs!” van eind vorig jaar.
Aan inspiratie blijkbaar geen gebrek en zo levert deze EP opnieuw een knap uitgewerkte reeks tracks van Belgica Erotica!
Horny Slut On New Beat EP
Belgica Erotica
Eigen Beheer
https://belgicaerotica.bandcamp.com/album/horny-slut-on-new-beat
MANdolinMAN is een vierkoppig ensemble dat sinds 2011 muziek maakt en waarvan het instrumentarium vooral uit mandolines bestaat. Ze bewerken vooral oude en traditionele melodieën. En voor de uitwerking ervan gaan ze voor het gehele album in zee met Mathijs Bertel (Ansatz Der Maschine) die verantwoordelijk is voor de synths en soundscapes. Voor deze release hebben ze ook gastspelers zoals Luc Weytens (synths), Robbe Kieckens (percussie) en Rozanne Descheemaeker (hoorn) uitgenodigd om mee te spelen. De titel van het album verwijst naar de gekende en gelijknamige roman van Gerard Walschap.
Mede door het subtiel toevoegen van samples, beats en soundscapes krijgt het geheel een ruimer geluid. Het geheel blijft uiteraard folk en de mandolines blijven de hoofdinstrumenten in de songs. Een aantal melodieën zul je ook herkennen zoals op “Zinnedans” , origineel een marktliedje dat “Van Het Droevig Nonneke”. “Zondaar” is een heel geslaagd nummer waar heel veel sfeer onder het nummer werd toegevoegd door middel van subtiele sounds etc… Ook de toevoeging van de percussie geeft het nummer een goede vibe. Ook zo met “Rozenland” dat bovendien een sfeervol, verhalend en warm nummer is geworden. Ook “Hemellied” is een interessante track met o.a. de elektrische gitaar die hier aanwezig is.
In totaal krijgen we 11 herwerkte traditionals en het jasje waarin ze werden gegoten, is heel geslaagd. Het geluid klinkt iets ruimer en hedendaags maar liefhebbers van traditionele folk zullen dit eveneens weten te smaken want ze blijven dicht bij hun eigen warm en folky geluid.
Een topschijfje in het genre.
Traditional/moderne folk/instrumentaal
Houtekiet
MANdolinMan & Ansatz Der Maschine
Goudi is Pierre Goudesone van de Belgische newwaveband Flesh and Fell. Zijn nieuwe single “In Us Hoofd” componeerde hij samen met zijn Flesh and Fell-maatje Laurent Stelleman. Verwacht je echter niet aan retro-new wave, maar eerder aan moderne, urban synthpop, met een lekker Oostends dialect in de lyrics en een nog lekkerdere gitaarlick erbij. De backing vocals geven deze single vleugels.
Goudi brengt binnen enkele maanden het album ‘Oostende’ uit. Als daar nog een paar tracks op staan die hetzelfde niveau halen als deze “In Us Hoofd”, zullen wij heel tevreden zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=cVZkKyQqIIQ
Cobra The Impaler - Laagje op laagje tot het geheel uit z’n voegen barst
Turpentine Valley - Hippotraktor - Cobra The Impaler
Hans Devriendt
Wat een interessante avond met drie bands, Turpentine Valley - Hippotraktor - Cobra The Impaler, die tekenden voor een interessant avondje post/progressive/american (heavy) metal …
Turpentine Valley*** was present als voorprogramma van deze twee bands. Met hun gelaagde, gevarieerde en gevoelsmatige songs wisten ze zeker menig post-metal liefhebber te raken. De band ontstond in 2016 en bracht reeds vier platen uit. Hun laatste langspeler, ‘Alder’, is nog maar twee maand jong. Maar ook live maakten de nieuwe songs duidelijk dat Turpentine Valley intussen een volwassen band is geworden. Hier en daar kon het geluid nog wat bijgeschaafd worden, maar dit wist de sfeer niet te bederven. Hier en daar invloeden hoorbaar van Pelican en zelfs van And So I Watch You From Afar, maar dit vond ik dik oké.
Co-headliner Hippotraktor**** was als volgende aan de beurt. En om eerlijk te zijn, voor hen speciaal zakte ik vanavond af naar de Handelsbeurs. Het progressive metal collectief, met leden van Psychonaut, Before He Shot Her en L’Itch bracht hun debuutplaat ‘Meridian’ uit in oktober 2021, onder het invloedrijke label Pelagic Records. Ondanks gitarist/zanger Sander Rom geen versterking kon geven op gitaar (door een probleem met z’n enkel), werd met het meedogenloze nummer “Manifest the Mountain” de toon voor een verpletterende set meteen gezet. Het gitaarwerk van Chairan Verheyden klonk strak, perfect getimed en gewoonweg virtuoos. In “Mover of the Skies” zorgde een eerste grote breakdown met hellegeschreeuw van zanger/percussionist Stefan De Graef ervoor dat het publiek losbrak. Hun snelle, complexe, poly-ritmische songs volgden elkaar in ijl tempo op en wat moet dat dan niet geven mèt versterking van hun tweede gitarist erbij? Hippotraktor wist mij compleet omver te blazen.
Uiteindelijk was het aan de heren van Cobra The Impaler**** om de avond af te sluiten. Met hun ‘American Heavy Metal’- sound drukken ze misschien nog maar sinds kort hun eigen stempel in de omvangrijke Belgische metalscene, maar aan relevante ervaring en muzikale expertise hoeven de leden van dit collectief alleszins niet in te boeten. Cobra The Impaler is het geesteskind van Thijs De Cloedt (ex-Aborted, Hæster, Horses on Fire), die wordt bijgestaan door niemand minder dan Megadeth drummer Dirk Verbeuren en andere leden die o.a. actief zijn in BEAR, Soul Grip en Arson.
Van zodra het eerste nummer van wal stak klonk het alsof we gewurgd werden door een grote boa, neen… Cobra constrictor. De gitaren van James Falck en Tace (Thijs De Cloedt) beukten erop los en hun assortiment van sterke riffs en solo’s leek onvermoeibaar te zijn.
De band stond met ongelooflijk veel goesting op het podium en met hun single “Fall of The Forgotten” werd het publiek ook razend enthousiast. Cobra The Impaler kwam, zag en overwon. Check hun debuutplaat ‘Colossal Gods’ zeker uit!
Organisatie: Democrazy, Gent
Dat King Gizzard van alle markten thuis is wisten we al langer dan vandaag. Maar dat de geschifte Australiërs naar alle mogelijke windrichtingen uitvliegen op één plaat, is zelfs voor hun doen ongezien. ‘Omnium Gatherum’ is een flink uit de kluiten gewassen genre-overschrijdend dubbelalbum dat walst van uitzinnige gitaarrock naar funk, van synth-pop naar hip-hop, van psychedelisch vertier naar striemende metal. Een dolle kermisattractie gespreid over 16 tracks.
‘Een onsamenhangende trip’, horen we u al denken, maar toch is er cohesie, namelijk die typische King Gizzard-gekte die in zowat alle songs schuilt, hoezeer deze ook op het eerste zicht uit elkaar lijken te liggen.
Het begint al met het absolute hoogtepunt “The Dripping Tap”, een monstersong waarin gedurende maar liefst 18 minuten de gitaren compleet loos gaan en waar de band zich al die tijd van zijn meest uitzinnige en geweldige kant laat bewonderen. King Gizzard op zijn allerbest, wild, uiterst opwindend, razend interessant en met een gezonde hoek af.
Daarna gaat het alle kanten uit. Op “Magenta Mountain” bijvoorbeeld komt de synthpop van hun vorige plaat ‘Butterfly’ terug naar boven, een experimentje waar wij niet zo gek op waren. Op “Gaia” en “Predator X” krijgen we dan weer de waanzinnige trash-metal die teruggrijpt naar ‘Infest The Rat’s Nest’, King Gizzard’s eigenzinnige beleving van de meest ophitsende metal. “Sadie Sorceress” is hip-hop uit de betere Beastie Boys school, “Persistance” is funk met een relaxerende werking en “The Grim Reaper” is Kendrick Lamar die te lang aan de dope heeft gezeten. Het wordt volop zomer met “Presomptuous” waarin een seventies dwarsfluitje en een Santana gitaartje rondfladderen.
Aan diversiteit dus geen gebrek op dit album, maar overdaad schaadt soms ook wel een beetje, er staan hier immers een handvol zwakkere tracks tussen die maar net aan de prullenbak ontsnapt zijn. Het typeert wel de veelzijdigheid en ongeremde creativiteit van deze bende fanatiekelingen. Op naar de volgende aflevering, en King Gizzard kennende zal dat zo lang niet meer duren.
Het Gentse This Can Hurt is ook alweer zeven jaar bezig en ze hebben reeds twee full albums uitgebracht waarvan het laatste op het Britse Glasstone Records (Peter Hook).
Tijdens de pandemie hebben ze aan een derde album gewerkt maar door de onzekere tijden hebben ze de release daarvan ‘on hold’ gezet. In plaats daarvan hebben ze een EP met erop vijf semi-akoestische/gestripte tracks uit hun oeuvre. We moeten ook nog vermelden dat ze in 2021 de fantastische single “Michaela” uitbrachten. Het broeierige dat deze song in zich heeft, doet de adrenaline opborrelen in elke vezel van mijn lichaam.
Daarbij valt op dat ondanks de iets meer gestripte versies de songs niets aan kracht en waarde inboeten. Neem bijvoorbeeld “If You Go” dat hier in de stijl van Portishead of de jonge Hooverphonic een beklijvende versie laat horen gezongen door Marieke Bresseleers. De max.
Ook “Worlds Apart” moet niet onderdoen voor het origineel. “High Tide” is hier trager dan de originele versie maar het kruipt daarvoor niet minder onder de huid. “Diane” werd hier uitgekleed en in een pianojasje gestoken. Het heeft daardoor een andere vibe en klinkt hier meer als een ballad dan een industrial rockend nummer zoals het voorheen was. Ik ben voor beiden te vinden. Het hangt wat af van mijn stemming om te kiezen welke uitvoering ik het best kan pruimen. “Vergeet Me” is een mooie song geworden met een tekst van en ingesproken/gezongen door Nel Mertens.
Onder andere melancholie, hunkering en weemoed zijn de gevoelens die This Can Hurt weet over te brengen naar de luisteraar.
Deze EP is heel geslaagd en de verwachtingen naar hun derde album is nu nog groter geworden.
Dark, gothic, rock, pop
A Darker Shade of Blue EP
This Can Hurt
We horen hier het debuut van deze zangeres die met ‘Heimat’ een album uit heeft, met liedjes over haar familiegeschiedenis die voor WOII ergens in de provincie Opper-Silezië in Polen liggen. Over haar ouders die naar West-Duitsland vertrokken en waar ze geboren wordt en een andere moedertaal meekrijgt dan die van haar ouders.
Wat horen we dan op dit album? Liedjes die als basis begeleid worden door akoestisch gitaarwerk. Aangevuld met verschillende instrumenten: de ene keer is het een spaarzame synth, de andere keer blazers, altviool of strijkers. Op dat vlak krijg je wel voldoende afwisseling. Daarnaast een melancholisch gevoelige zang. Het geheel klinkt warm. Zinvolle teksten die een zeker niveau van diepte bevatten. Verder is de mix zo dat je het gevoel krijgt dat ze ergens bij je thuis zit te spelen.
Ik moet zeggen dat vrij veel songs best catchy of melodieus klinken. Ik denk dan aan bijvoorbeeld “Holy Father”. Verder straalt het album een zekere naturel en rust uit in deze drukke mediatijden.
De meeste nummers zijn bondig en gevat en draaien rond de drie minuten.
Zelf is ze beïnvloed door onder andere artiesten als Sufjan Stevens, Conor Oberst en Sharon Van Etten. Met al hetgeen we hier te horen krijgen mogen we spreken van een aangenaam en sterk debuut.
Texas - Texas forever ‘Southside’ akoustisch + Texas ‘elektrisch’ forever!
Vincent Govaert
De banner van het doorbraakalbum ‘Southside’ van Texas stond achter de drumset … Je wist dus wat je te wachten stond, met name de 30ste verjaardag van dit album …met 2,5 jaar uitstel weliswaar door … je weet naderhand wel …
De CD werd integraal gebracht op een ietwat ingetogen manier, beetje als een huiskamer concert. Bijgevolg, iedereen bleef zitten, publiek als band. Sharleen zong de volledige CD met gitaar in de hand, zonder van haar stoel te komen. Tussendoor maakte ze grapjes over haar Schots accent, dat ze vaak onverstaanbaar is, dat het publiek zo rustig was, tja, precies een meditatie sessie, dat zij het voorprogramma verzorgden van de groep die straks kwam en dat die leadzangeres een verschrikkelijke, onmogelijke 'bitch' was ....
Ze had het ook over het producen van de CD, wie daar wel en niet aan meewerkte, er waren drie pogingen nodig alvorens die op tape kon staan, enz. Verder dat ze in Amerika enkele hits hadden, maar dat niemand hen kende en zeker toen ze zeiden dat ze Schotten waren, schrokken ze .
Mooie verhalen dus om te delen. Indien Sharleen Spiteri geen zangeres was geworden, dan kon ze de wereld rondgereisd hebben als stand-up comediante.
We kregen dus een eerste deel met tien nummers in die prachtzaal, het Koninklijk Circus, uitermate gedurfd en geslaagd. Van “I Don’t Want a Lover” over “Every Day Now”, naar “Faith”, “Thrill has Gone”, “Fool for Love”, “One Choice”, om dit eerste luik af te werken met “Future Is Promises”.
Er volgde hierna een pauze van 20 minuten en iedereen kwam vol goesting terug de mooie ronde zaal in.
En nu is het dan ook gedaan met zitten: “Do you like to party? Noooo, I’ve never seen a party sitting on asses” en hup iedereen recht; mijn buurvrouw werd een beetje ongelukkig, want de lieve dame wou liever blijven zitten en ziet nu niets meer …
Het was van mij geleden van Phil Collins in de Expo Gent, dat er nog eens een artiest een nummer van vooraf aan herbegint. Sharleen dus ook, ze is duidelijk niet gelukkig met het geluid als ze “Summer Son” inzetten; ze herbeginnen, ze geeft ons nog mee dat we zeer verrast zullen zijn met welk nummer ze het tweede deel van de avond zullen starten… Het was niet verkeerd om te starten met een nummer uit hun vijfde plaat ‘The Hush’, hun best verkochte plaat ooit.
We krijgen nog mee dat Texas de eerste keer speelde buiten de UK op … Torhout/Werchter, samen met The Pixies, REM, Robert Cray Band, en dan met hulp uit de zaal , nog met Lou Reed!
We worden nu meegenomen voor een tiental nummers, “Halo” gevolgd door “Hi”, titeltrack uit de laatste plaat, en “In Our Lifetime” tevens uit die vijfde plaat ‘The Hush’.
Op “Mr Haze” moet Brussel dansen, "common I wanna see proper dancing”, gevolgd door “Let’s Work It Out/Rip It Up”.
Als ze start met “When We Are Together”, geeft ze ons nog mee dat ze zich in een oude Griekse arena voelt waar de mensen boven gevaarlijk hoog zitten. Voor “Unbelievable” zet ze alle zorgmedewerkers, voedingswaren-medewerkers, enzovoort in de bloemen want die hebben echt hun leven geriskeerd voor ons. “In Demand” van hun ‘Greatest Hits’ album volgt nu, en is één van de drie nieuwe nummers toen op dat album. Plots is het Koninklijk Circus verlicht door de gsmlichtjes. Net voor “The Conversation” krijgt ze uit het publiek een geschenk in een zakje, een paar sokken, blijkbaar is ze daar heel op gesteld en een brief, die ze voorleest. Het is blijkbaar een goed doel uit Roubaix om de slachtoffers en families in Oekraïne te steunen. Zo is ze dan ook, ze leest heel de brief voor en dan zingt ze vooral en praat niet meer. “Inner Smile” volgt nu, samen met “Say What You Want” van de comeback-plaat van ’97 ‘White On Blonde’, waar ze in de clip een Elvis imitatie doet; later zullen we nog zien dat Texas enorm Elvis fan zijn.
We kunnen zo zeggen dat deel twee hiermee is afgesloten, maar ze geeft al mee dat als we braaf zijn ze nog terugkomen voor ‘one’, ‘two’, ‘three’ nummers.
“I don’t Want a Lover” en “Black Eyed Boy” zijn de laatst eigen nummers en dan, we hoorden het al dikwijls, sloten ze af met “Suspicious Minds” van Elvis himself!
Beetje bizar wat we zien op het podium bij de leden, twee dragen een hoed, iemand een pet en dat voor een band die als frontvrouw een kapster heeft …
Een heel geslaagde avond kregen we . Er was nog een tweede concert in ons landje, Kursaal, Oostende en dan hop naar Amsterdam om dan verder op tournee te trekken. Texas Forever!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1926-texas-18-04-2022
Organisatie: Live Nation
Paaspop 2022 - Gezellig en allesomvattend, meer dan zomaar wat … muziek
Paaspop 2022
Festivalterrein
Schijndel (Nederland)
2022-04-15 t-m 2022-04-17
Hans De Lee
Wat een fantastisch weerzien met Paaspop! Samen met vele anderen was het enorm uitkijken naar dit event, zeker na die uiterst vervelende en gedwongen festivalstilte van bijna 2 jaar.
Uiteraard was ook deze editie lang vooraf helemaal uitverkocht. En al stonden er misschien iets minder ‘grote’ namen op de affiche, het kon de pret op geen enkel moment bederven, integendeel. De zon was van de partij, de mensen waren uitgelaten en de bands deden hun stinkende best om van hun eerste live optreden sinds lang een onvergetelijke belevenis te maken. Nog nooit zoveel enthousiasme voor het podium en spelplezier op het podium gezien op 1 dag.
Paaspop is wat mij betreft by far het meest gezellige en allesomvattende festival van de Benelux en zorgt binnen dat grondgebied steevast voor een geslaagd startschot van een lange festivalzomer. De heerlijk diversiteit aan muziekstijlen die aanbod komen, de bonte mengelmoes aan randactiviteiten en de waanzinnig mooie aankleding en verlichting van de festivaltenten en het immense festivalterrein tout court, zijn vrij uniek. De catering en het overvloedige aanbod aan spijs en drank zijn al even divers en smakelijk. Van reuzerefter, over een heus cosy ingericht restaurant tot een mega foodmarket, het is niet te verzinnen wat je hier zoal aantreft aan snacks en allerlei koude en warme happen.
Genoeg nu over het randgebeuren. Music maestro! Want dat is uiteindelijk de hoofdreden van ons bezoek aan Schijndel : bands live aan het werk zien en liefst zoveel mogelijk. Ook hier is het aanbod buitengewoon divers en soms verrassend te noemen maar daarom net zo interessant. Van schlagermuziek tot metal, van disco tot garagerock en van new wave tot hip hop, het galmt netjes naast elkaar uit één of andere tent op Paaspop.
We waren aanwezig op dag drie van het event - zondag 17 april 2022
Blood Red Shoes uit Brighton (UK) trokken meteen stevig van leer in de Jack Daniels tent. Hun indierock klonk heel vet, zeker als je weet dat ze slechts met 2 op het podium stonden. Ze beloofden later op het jaar terug te komen met meer muzikanten en met meer nummers uit hun recentste album ‘Ghosts on tape’. Door de minimale bezetting konden ze immers slechts 1 nummer uit dat album live brengen op Paaspop.
Terwijl in de Loco Royale tent het hilarische WK schuifelen aan de gang was, zorgde de plaatselijke wereldster Snelle (aka Lars Bos) voor een uitbundig feest op het hoofdpodium in Apollo. Hoewel hij vooral bekend staat als Nederlandstalige rapper scoorde hij in de nokvolle tent ondermeer met een spijkerharde versie van, echt waar, ‘Killing in the name’ van RATM, inclusief pyrotechnics.
Een andere binnenlandse held, Ronnie Flex, bracht dan weer in Phoenix de ganse tent aan het meezingen tijdens het aanstekelijke ‘Energie’ en tal van gelijkaardige nederhop deuntjes.
Op weg naar de Theatre tent, stopten we even in the Pinball club om op een resem flipperkasten van AC/DC, Metallica en andere legendarische rockbands een poging te ondernemen de highscore aan te vallen. De aanval mislukte grandioos maar katapulteerde ons moeiteloos terug naar onze jeugdjaren waar dergelijke kasten nog deel uitmaakten van het vast meubilair in menige donkere kroegen en lunaparken.
Iets voor 19u maakte Alex Agnew zijn opwachting in het theater, dat voor de gelegenheid gevuld was met honderden stoeltjes en met veel sfeer en gevoel voor gezelligheid was verlicht en ingericht. De band die voor Agnew de tent onder stoom moest brengen was Zoutmus, een bende ongeregeld die in het Nederlands een soort van fanfarerock brachten met als hoofdthema een banaan, inclusief bananenmutsen, opblaasbananen en teksten over die gele kromme vrucht. Hilarisch, althans toch voor even.
Alex deed op Paaspop een try-out van zijn upcoming comedyshow en bracht het er, ondanks zijn mindere status in Nederland, heel goed vanaf. Als vanouds nam hij geen blad voor de mond, was hij bijwijlen heel grof en ging hij geen enkel gevoelig onderwerp of taboe uit de weg. Hij haalde meedogenloos uit naar Poetin en Trump, spuwde op talrijke corona toestanden, maakte fietsers en steprijders met de grond gelijk, braakte een paar Jodenmoppen uit en nam tenslotte een aantal (trans)genders op de korrel. Maar door toevoeging van de nodige zelfspot (luister naar de hilarische avonturen met zijn hond Sherlock) , zijn gekende imitatiegeluiden en de gave om heel af en toe ook eens een seconde ernstig te zijn en kort stil te staan bij bepaalde onderwerpen, kon hij op veel bijval rekenen vanuit de zaal en wist hij een zeer geslaagd optreden neer te zetten. Dat belooft voor het echte werk in Vlaamse zalen later op het jaar.
Naast Agnew werd België ook nog op andere Paaspop podia met verve vertegenwoordigd . We vingen een glimp op van het concert van Whispering Sons en stelden vast dat de band sinds hun debuut enkele jaren terug enorm matuur is geworden. Alleen kunnen ze in Nederland nog lang niet terugvallen op de bekendheid en status die ze in eigen land gestaag opbouwden en nu permanent genieten. Het optreden stond als een huis maar de tent was helaas niet helemaal volgelopen voor dit talentrijk vijftal. Een gemiste kans voor heel wat festivalgangers als je het ons vraagt.
Een eervolle vermelding gunnen we ook aan The Vipers die met hun show ’50 jaar queen’ de iets oudere festivalbezoekers massaal naar het theatre lokten, waar intussen alle stoelen netjes aan de kant werden geschoven. De tribute band uit Italië brengt op meesterlijke wijze alle hits van Queen weer tot leven en zanger Guiseppe Maggioni (ooit finalist van The Voice Italy) zet een verbluffende imitatie van Freddy Mercury neer. Hoedje af voor deze topmuzikanten die in de zomer trouwens ook op de affiche staan van Graspop te Dessel.
White Lies is een band die eigenlijk nooit teleurstelt. Akkoord ze geven misschien niet meteen de meest opwindende shows weg (tenzij je papiersnippers het einde vindt) maar laten gewoon de songs hun werk doen en die formule is prima. Frontman Harry McVeigh en zijn collega’s kunnen dan ook putten uit een indrukwekkende reeks van hits en zeer herkenbare nummers die bij de fans altijd op heel wat bijval kunnen rekenen. Het klinkt allemaal zo verdomd professioneel en goed : ‘Big TV’, ‘Bigger than us’, ‘Farewell tot he Fairground’, ‘To Lose my life’,enz. Een warme portie indiewaverock die bij vlagen doet denken aan Joy Division of, meer recent, Editors maar intussen toch al bewezen heeft over een perfecte eigen sound te beschikken. Deze witte leugens vervelen nog lang niet!
Op het einde van de geslaagde festivaldag stonden heel wat gekende en minder gekende Nederlandse rockbands geprogrammeerd in de Jack Daniels tent en in het kleinere Thunder Alley. En het moet gezegd, ze haalden stuk voor stuk een heel hoog niveau en bewezen dat de toekomst van de Nederlandse rock’n’roll best veelbelovend klinkt.
Persoonlijk was ik het meest onder de indruk van Fire Horse. Een recente band die rauwe en smerige maar catchy (garage)rock brengt en op het podium van de eerste tot de laatste minuut kon boeien. Geen wonder als je weet dat de leden al jarenlang meedraaien in de NL rockscene en eerder al veel strepen verdienden in bands als Peter Pan Speedrock en Birth Of Joy. Nummers als ‘Fire Horse’ en ‘Don’t Care’ klinken erg volwassen en blijven meteen hangen in het geheugen. Uitkijken naar de debuutplaat van deze heren die nog dit jaar zou uitgebracht worden.
Paceshifters van de gebroeders Dokman staan voor iets minder toegankelijke alternatieve rock en timmeren sinds 2008 met veel overgave aan hun muzikale carrière. Ze hebben intussen meerdere albums uit en speelden ondermeer met succes op Pinkpop en Zwarte Cross. Het klinkt allemaal zeer oprecht, intens en hard maar steeds met oog voor melodie en veel gevoel. Absoluut een erg geslaagd no nonsense concert.
Tenslotte mag Tusky uit Utrecht een goed gevulde Thunder Alley afsluiten met hun aanstekelijke punkrock. Ook deze heren leveren een prima set af, al is het even wennen aan de nieuwe bandleden en vooral het toch wel andere stemgeluid van zanger Quirin Wijgers die gelukkig op een heel energieke wijze de vroegere frontman Alfred vervangt en zijn eigen twist geeft aan de nieuwe Tuskysound anno 2022.
Wanneer we moe maar voldaan besluiten de auto op te zoeken horen we in de verte The Chainsmokers nog een laatste keer het hele festivalterrein op zijn kop zetten.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de drie dagen
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/966-paaspop-2022
Organisatie: Paaspop
Whorses - Een schizofreen is nooit alleen
Bipolair. Zo omschrijven Whorses zelf hun debuutplaat. Eigenlijk platen, want het is een dubbelalbum geworden. Enerzijds snoeiend hard, anderzijds zijdezacht. ‘Slaan’ en ‘zalven’ heet dat dan. Met gepaste trots kwamen ze hun boorling voorstellen inKortrijk. Daarvoor werd alles uit de kast gehaald, en werden er vrienden/gastmuzikanten uitgenodigd. En niet de minste: Leander van het Groenewoud (Alex Verdi, Lee Anderson), Maarten Flamand (The Antler King), Mattias De Craene (Nordmann), en vriend des huizes Pieter-Paul Devos (Raketkanon, Kapitan Korsakov).
Het voorprogramma Whorses zelf - trapte de avond af met “Attitude”. Een wondermooie, in country gedrenkte parel. De eerste set was dus voorzien voor de zijdezachte kant van het album, en vulde het Wilde Westen met een warme gelukzalige gloed. Deze jongens zijn van alle markten thuis en laveren van fluwelen bossa nova (“Shaking”) naar uptempo 80-ies pop die refereert naar The The, XTC, (“Humble”). Maarten Flamand kwam lapsteel-gewijs de band vervoegen op “Bye Bye Memory”. Wie toen niet smolt, moet dringend de steen door een hart vervangen.
Deel 1 werd samen met de vrienden Leander en Maarten zachtjes en smaakvol afgesloten in “Up To Town”.
Daarna was het de beurt aan de headliner - Whorses zelf. Zachtjes nagenieten van de eerste set zat er niet in. De verbijsterde toeschouwer werd meteen bij het nekvel gegrepen onder de razende tonen van het nauwelijks één minuut durende “Splinters”. Matthias Decraene (sax) werd er bijgehaald voor “Black Museum”. Dit smaakte naar King Crimson, maar dan scheurender, donkerder, razender. In tegenstelling tot de eerste set maakte de fluwelen zang plaats voor het betere roep- en tierwerk. Vanuit de diepste krochten van de ziel, sneed de zang door merg en been. Bijzonder indrukwekkend. Met de vingers in de neus spelen deze cowboys met tempowisselingen, zoals in het heerlijke trashpunky “Meatball Sub”. Voor de afsluiter “Have You Seen Bob” werd Whorses bijgestaan door Pieter-Paul Devos op gitaar. Een masterclass in ‘duivels ontbinden’.
En toen floepten de lichten aan. En daar sta je dan. Verdwaasd, alsof je een kopstoot hebt geïncasseerd van een uit de kluiten gewassen stier op steroïden. Dit was geen optreden, maar een beleving.
Pics homepag @Gregory Vlieghe
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Een aangename kennismaking met het lustige duo The Courettes. Die speelden dan misschien niet de meest originele garage-rock, maar ze deden het met zodanig veel punch en gedrevenheid dat quasi de ganse zaal overstag ging. Een Braziliaanse jonge deerne ging wild te keer op gitaar en een Deense drummer mepte zich de pleuris op een drumstelletje uit den Aldi. Qua gretigheid kwamen ze in de beurt van The Glucks, qua sound gingen ze nog wat verder terug in de tijd in en kwamen ze bij The Sonics terecht. The Courettes dus.
Een betere opwarmer kon Jon Spencer zich dus niet toewensen en tijdens zijn set bedankte hij dan ook volledig terecht de knappe prestatie van zijn support act. Met zijn Hitmakers zette hij het feestje in alle hevigheid verder.
Opener “Do The Trash Can” mocht hier wel letterlijk genomen worden, want dat was precies wat de percussionist van dienst deed. De man zijn instrument bestond uit een paar verhakkelde ijzeren vuilbakken aangevuld met nog wat ander metaalwerk dat rechtstreeks van de schroothoop kwam. Het leek wel alsof we op een oude set van Einstürzende Neubauten waren terechtgekomen. Twee hamers fungeerden als drumsticks om ritme uit het gevaarte te krijgen, en het klonk nog goed ook. Geen idee wat er zo allemaal op Jon Spencer zijn rider stond, maar wij hebben zo een sterk vermoeden dat de organisatoren bij de plaatselijke Brico zijn moeten langsgaan.
Spencer had ter vervanging van zijn legendarische Blues Explosion deze keer The Hitmakers meegebracht. Naast de al eerder vermelde schroothandelaar bestond die band verder nog uit een driftige keyboardspeler en een drummer die het moest doen met een naar goede Spencer-gewoonte sober drumstelletje, zijnde drie trommels en een velletje. Volgens vaste Spencer normen was er in mijlenver wederom geen bassist te bespeuren. Dat is iets voor watjes.
Het hoeft dus niet gezegd dat de band de lo-fi aanpak waar Spencer al jaren een patent op heeft in ere hield. Jon Spencer was nog maar eens zijn eigenste zelf, een kruising tussen Elvis, Lux Interior, James Brown en een overenthousiaste predikant uit the Holy Church of Rock’n’roll. Uit zijn gitaar haalde hij behoudens het gebruikelijke vuurwerk ook nog een stel gekraakte solo’s, een resem opgefokte en bloedhete riffs en tonnen smerige rock’n’roll.
Het was al weer te lang geleden dat we onze favoriete garagerocker nog eens aan het werk zagen, ons geheugen werd dan maar eens duidelijk opgefrist : Spencer is dé verpersoonlijking van rock’n’roll.
Naar goede gewoonte waren er ook deze keer nauwelijks of geen pauzes tussen de songs, alles werd Spencergewijs met roeste prikkeldraadriffs aan elkaar gesmeed. Naast een stel oude songs uit de Pussy Galore stal en een paar Blues Explosion-krakers kwamen vanavond vooral de songs uit het voortreffelijke nieuwe album ‘Spencer Sings The Hits!’ aan bod. En dat bleken stuk voor stuk springerige duiveltjes te zijn die barstten van withete energie. Vooral dat vinnige retro orgeltje kwam hierin sterk voor de dag en bleek een aardige aanvulling te zijn voor de hakkende gitaaruithalen van Spencer. Die nieuwe bommetjes als “Ghost”, “Wilderness” of “I Got The Hits” klonken hitsig en gejaagd, vintage Spencer, zeg maar. Er zat dus hoegenaamd nog geen sleet op die gloeiende en uiterst energieke sound van Jon Spencer, wat van een deel van het instrumentarium dan weer niet kon gezegd worden.
Een dagje ouder, dat wel, maar nog niets van zijn pluimen verloren. Spencer rockte nog even fel als in zijn beginjaren.
Jon Spencer & The Hitmakers - Do The Trash Can!
Jon Spencer & The Hitmakers
Cactus Club
Brugge
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Jon Spencer mag dan al definitief een punt gezet hebben achter Blues Explosion, hij heeft zich niet laten verleiden tot een flagrante koerswijziging. Geruggesteund door zijn nieuwe band The HITmakers produceert hij met name nog altijd die typische rauwe, hortende en stotende garage-rock. De bezeten rock’n’roll preacher heeft nog niet aan bezieling ingeboet, de songs stuiteren wild in het rond en de vuile riffs spetteren als vanouds op een kokende plaat. Eigenlijk is er dus weinig veranderd sinds de hoogdagen van Blues Explosion, en dat is in dit geval gewoon goed nieuws.
Het is Jon Spencer zoals we hem graag hebben, noisy, maniakaal en met een pompend rock’n’roll hart.
Spencer Gets It Lit
Jon Spencer & The Hitmakers
Bronzerat Records
M. Ward + Pauwel - Overweldigend vakmanschap met charmante eindnoot
Een cultheld voor sommige of een nobele onbekende voor andere, Matthew Stephen Ward houdt zich al meer dan 20 jaar bezig met indie folk. Als je hem niet kent van She & Him (met Zooey Deschanel) of van de folk supergroep Monsters of Folk (met onder andere Jim James en Conor Oberst), dan zijn er vast enkele van zijn songs op één of andere manier jou ter ore gekomen.
Net op tijd konden we het slot van Pauwel meepikken. In een waar kampvuurmomentje speelde hij volledig unplugged een zachte folk ballad waar de zachte tremelo in zijn stem overtuigend binnenging. Één nummer was voldoende om alvast uit te kijken naar een volgende ontmoeting met deze beloftevolle artiest.
De Amerikaanse singer-songwriter koos voor een simpele opstelling met een vleugelpiano, een mondharmonica, een folk- en klassieke gitaar. Simpel, maar doeltreffend want na opwarmer “The Crooked Spine / Duet for Guitars #3”, kreeg hij met “Eyes on the Prize” zowat de hele zaal goedkeurend aan het wiegen. Met “One Hundred Million Years” erbij zorgde hij al voor een sterk begin van het concert.
Uiteraard konden ook de prachtige covers van allerlei artiesten ook vanavond niet ontbreken. Zo was er al vroeg in de set de jazz standard van Billie Holliday “I Get Along Without You Very Well” en het krachtige “Rave on!” van Sonny West. Met een handige bruggetje naar de afgelopen woelige coronaperiode, bracht hij op de piano Daniel Johnston “The Story of an Artist” tussen zijn eigen puike “Poor Boy, Minor Key” en “Vincent O'Brien”.
Als een echte vakman bracht hij zijn pareltjes op een eigen gestripte manier. Het was alsof hij ons door een stukje geschiedenis van de traditionele Amerikaanse folk, blues en country aan het rondleiden was. Het publiek was hem daar dan ook enorm dankbaar voor. Uitschieter “Chinese Translation” was een heerlijk rock'n'rollend nummer met een makkelijk mee te zingen refrein en een geweldige outro. Met “Fuel for Fire” wist hij een gevoelige snaar te raken. Bijna te hard, want naj een snijwonde door z’n snaren, kreeg hij van het publiek doekjes toegesmeten om het bloed te stelpen.
Ondanks de hier en daar vergeten of scheve noten en de technische moeilijkheden, bleef hij ons toch telkens charmeren. Alles wat die man deed, was goud waard. Zo zag het ernaar uit dat ondanks het begeven van zijn gitaarkabel tijdens “Poison Cup” Ward bleef gaan en zo kreeg hij nog extra dankbaarheid terug.
Door de dolenthousiaste menigte kwam M. Ward niet één, maar twee keer terug om zes extra bisnummers te brengen. Op z’n Bob Dylan’s (vertellende stijl) bracht hij diepkomer “Sad, Sad Song”. De volledige onherkenbare cover “Let’s Dance” van David Bowie was ook een pareltje die niet kon ontbreken.
Op een hoogtepunt eindigen, werd bij dit concert letterlijk geïnterpreteerd. Ward zocht voor het allerlaatste nummer meermaals in het publiek een pianist om wat piano te spelen. Uiteindelijk ging de moedige Margot from Bruges het podium op om, na een studieronde, vol enthousiasme en charme de bluesy melody van “Rollercoaster” te spelen.
Dit afsluitend plaatje was perfect, het gehele concert overweldigend, de artiest overtuigend en iedereen keerde dan ook voldaan met zaligheid de nacht in.
Setlist
The Crooked Spine / Duet for Guitars #3 - Eyes on the Prize - One Hundred Million Years - I Get Along Without You Very Well (Billie Holiday cover) - Chinese Translation - Fuel for Fire - Rave On! (Sonny West cover) - Poor Boy, Minor Key - The Story of an Artist (Daniel Johnston cover) - Vincent O'Brien - Unreal City - I'll Be Yr Bird - Lullaby + Exile - Poison Cup
Bis 1: Sad, Sad Song - The Sandman, the Brakeman and Me (Monsters of Folk song) - Outta My Head
Bis 2: Let's Dance (David Bowie cover) - Migration of Souls – Rollercoaste
Organisatie: Botanique, Brussel
Takeshi’s Cashew - Het zomert in de Chinastraat
De Chinastraat aan Dok Gent is de ontmoetingsplaats bij uitstek voor jong en creatief Gent. Een fraaie locatie met onder andere ateliers, een filmstudio, een exporuimte en twee concertzalen. In de sympathieke openluchtbar ‘Bar Bricolage’, een fijne verzameling bouwwerken samengeflanst uit allerhande recupmateriaal, is het bijzonder aangenaam relaxen. De Chinastraat is dan ook the place to be voor jonge Gentenaars bij wie het niet allemaal zo nauw steekt, maar die wel een hart hebben voor feesten. Er worden fuiven, dj sets en concerten georganiseerd, met vanavond op het programma twee avontuurlijke bands Omar Dahl en Takeshis’ Cashew.
Omar Dahl brengt een soort aanstekelijke jazz die onderbouwd is met elektronische beats die voor een constante groove zorgen zonder opdringerig te zijn. Dankzij blazers en violen laten ze hun sound vloeiend overgaan van balkan toetsen naar oosterse invloeden, ze weten de perfecte vibe te vinden en houden het steeds levendig en dansbaar. In de Chinastraat blijkt Omar Dahl’s formule perfect te werken, de gedreven set bouwt langzaam naar een climax toe, bij zowat het voltallige publiek worden de dansbeentjes alsmaar uitbundiger uitgesmeten. Bruisend en opzwepend concertje.
Takeshi’s Cashew is zowaar een Oostenrijkse band, niet bepaald het land van waar je zo een prikkelende muziek zou mogen verwachten. De heren brengen verslavende psychedelische tonen die verschillende kanten opgaan. Wereldse klanken die funky, oosters, bezwerend en trippy klinken met hier en daar een surfgitaartje er tussenin, denk een beetje aan Altin Gün. Onder meer een zelfgemaakte didgeridoo, gebricoleerd uit loodgietersbuizen, voegt een speciale toets toe aan dit eclectische muzikale potje. Met het dansbare “Akihi” en het hallucinerende “There Is No Harmony” kan Takeshi’s Cashew het publiek volledig meezuigen in hun begeesterende set. Je hebt constant de indruk dat er achter de coulissen slangenbezweerders en buikdanseressen klaarstaan om het podium te betreden. Niet dus, maar Takeshi’s Cashew’s feelgood-feestje is zo ook al geslaagd.
Zacht weertje buiten, zomers danspartijtje binnen. In de Chinastraat is de zomer al begonnen.
Mydonna - Ik bewonder Madonna vooral om haar innerlijke kracht en doorzettingsvermogen. Haar puurheid, ze neemt geen blad voor de mond ‘what you see is what you get’ …
De Gentse tributeband Mydonna (2017) speelde al een tijdje eigen rockversies van Madonna en voegde er steeds een eigen touch aan toe. Na hun succesvolle debuutsingle “Frozen”, opgedragen aan een dierbare vriend van frontzangeres Caroline Clement, stelde Mydonna onlangs hun debuutalbum ‘Revirginized’ voor. Met deze covers wil Mydonna mensen terug in die tijd voeren en hen opnieuw doen genieten van Madonna’s grootste hits uit de jaren ’80 en ’90.
De band heeft de smaak om eigen singles uit te brengen nu duidelijk te pakken. https://www.youtube.com/watch?v=_F5_CmPY9SA
We hadden een fijn gesprek met Caroline over de release show, dit debuut en polsen naar hoe ze deze coronatijden heeft doorstaan en uiteraard ook over de verdere toekomstplannen.
Caroline, ‘Mydonna’ is begonnen (dacht ik in 2017); kun je ons eens vertellen hoe alles is begonnen? Want je bent al een tijdje bezig in die muziekwereld, naast dit project
Ik ben inderdaad al een tijdje bezig in de wereld van de showbusiness. Ik ben van kleins af actief als choreografe en danseres. Ik ben op sleeptouw genomen door Patrick De Coninck, van dansschool Move en man achter de Michael Jackson Legacy , dat waren mijn eerste stappen in de showbusiness. Ik heb enkele dance plaatjes gemaakt en heb op nummer 1 gestaan in Spanje onder het pseudoniem Tamira Jay. Madonna is echter altijd de rode draad geweest doorheen mijn leven. Ik heb altijd naar haar opgekeken als persoon en als artiest. Het is dus de logische volgende stap in mijn carrière dat ik deel zou uitmaken van een Madonna tribute.
Waar komt de adoratie voor Madonna vandaan?
Ik bewonder Madonna vooral om haar innerlijke kracht en doorzettingsvermogen. Haar puurheid, ze neemt geen blad voor de mond ‘what you see is what you get’. Ze heeft ook
altijd heel hard gewerkt ...... en heb mezelf er altijd wel mee kunnen vereenzelvigen.
Madonna is altijd een veelzijdige artieste geweest, ik vond haar wat mysterieuze periode (zoals ik dat noem) waar ze lekker ging provoceren de beste tijden. Welke periode geniet jouw voorkeur?
Mijn persoonlijke voorkeur gaat naar de Madonna van de jaren ’80. Er waren zoveel grote artiesten in die periode, en zoveel variatie ook. Toen werden artiesten ook nog echt gemaakt, en Madonna is daar het beste voorbeeld van. En dat was toch haar glorietijd toen.
Mydonna bracht een debuut album uit ‘Revirginized’; ook hieruit blijkt dat jullie aan de songs van Madonna een eigenzinnige draai geven, is dat bewust ?
Het is vooral de bedoeling om op die manier Madonna iets terug te geven, om alles wat ze ons al gegeven heeft. We hopen dan ook een tribute te kunnen neerzetten die haar waardig is. Het was zeker niet de bedoeling om gewoon een kopie te maken, we hebben er dus wel bewust een eigen draai aan gegeven, zeker en vast. We hopen dus op die manier een tribute neer te zetten die zij ook kan appreciëren.
Ik vroeg me dan ook af of Madonna zelf van jullie bestaan weet of al heeft gereageerd?
Voorlopig heeft ze ons nog niet gecontacteerd, mijn manager heeft dat al enkele keren geprobeerd, maar tot nu toe zijn er nog geen reacties binnen gekomen. We hopen uiteraard dat ze er ooit lucht van krijgt, het zou ook mooi zijn om haar ooit eens te mogen ontmoeten.
Je omringt je ook met top muzikanten; hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Het idee is feitelijk ontstaan uit de Gentse rock groep Needle and the Pain Reaction. Die hebben een cover gebracht van Material Girl van Madonna. Van daaruit is dus het idee ontstaan om die tribute op poten te zetten. We zijn intern wel wat van line up gewisseld, maar met deze line up krijgen we wel het gevoel dat we de juiste mensen op de juiste plaats hebben gevonden om dit project te doen slagen. Ook een feit is dat Madonna's popsongs eigenlijk heel straf gecomponeerd en gearrangeerd zijn en ze met de juiste producers werkte. Dit is alvast zeer leerrijk geweest voor de Mydonna muzikanten.
Madonna heeft inderdaad prachtige songs gemaakt, maar nog steeds het probleem in muziek en kunst (en niet alleen daar) dat als een vrouw op die zelfverzekerde manier haar gang gaat het minder wordt geapprecieerd tot zelfs gewaardeerd als dat een man net hetzelfde doet. Daar heeft Madonna wel mee af te rekenen gehad, denkt u ook niet? Wat is je mening?
Dat klopt wel, maar dat heeft ook te maken met de stelling ‘hogen bomen vangen veel wind’.
Dus niet alleen het feit dat ze een vrouw is. Ze is nu eenmaal een controversieel persoon.. Op een bepaalde manier denk ik niet dat ze dat zo erg vindt, Een zelfverzekerde vrouw zal
altijd wel een beetje sceptischer worden bekeken, dan een zelfverzekerde man.
De single ‘Frozen’ kwam uit midden in corona tijden, een ramp want de muziek van Madonna moet toch live worden gebracht, hoe heb je die tijden doorstaan?
We hebben die tijd zeer nuttig gebruikt eigenlijk. We hebben ons repertoire verfijnd en aangepast. Een beetje zitten schuiven met nummers. Bovendien hebben we onze show geperfectioneerd en ook drie live streamings gedaan. Daar is beeldmateriaal uit voortgekomen
dat we nu ten volle kunnen gebruiken. We hebben dus eigenlijk gewoon het album , dat
ondertussen is uitgebracht, intensief voorbereid. Dus al bij al was die corona tijd niet zo
negatief voor ons.
Heeft dit je doen botsen op je grenzen of ben je daar sterker uit gekomen?
Dat is een beetje dubbel, aan de ene kant was dat een periode van rust en bezinning. En, zoals ik zei, hebben we die tijd benut om heel het project te verfijnen en te perfectioneren.
Wat betreft live streamings. Ik heb in die periode veel live streamings bekeken , wat mij daarbij opvalt is dat de drempel om iets te ontdekken dat buiten je comfortzone ligt, veel lager komt te liggen; heb je dat ook ondervonden dat mensen, die anders wellicht moeilijk te overtuigen zijn, de weg vinden naar dit project? Of niet?
Het was vooral een zeer goede oefening voor het echte werk, optreden voor een publiek. Wat mij vooral opviel, is het gemis van die sfeer en interactie met het publiek. De energie die het publiek je geeft. Dat was op zich jammer, maar inderdaad om iets te ontdekken dat al of niet binnen je comfortzone ligt, is dit zeker een goede oplossing.
Jullie hebben de plaat voorgesteld in de Minard Gent? Hoe waren de reacties, en hoe is dat bevallen? Niet teveel zenuwen want zoveel hadden jullie de laatste tijd nog niet kunnen optreden
Het optreden is zeer goed verlopen, en we hebben zeer fijne reacties mogen ontvangen. Wat zenuwen betreft? Er zijn altijd wel ergens zenuwen voor een optreden, als artiest die het optreden toch al wat gewend is, heb ik dat nog steeds, een gezonde dosis zenuwen is nooit verkeerd. Dat houdt je alert en sterk. Dus dat optreden is zeer goed verlopen, het was niet evident want het was net in die periode dat de regering alles ging sluiten. We konden op de valreep wel nog optreden.
Ik lees op FB het volgende ‘Mydonna live op Radio 2!’’ dat was op 14 april; is dat al gebeurd? Hoe waren de reacties? Zou radio airplay geen extra deuren kunnen openen denk je?
Het was zeer leuk om te doen, we zijn zeer goed ontvangen geweest en alles is zeer goed
verlopen. We hebben ook positieve reacties gekregen, en uiteraard hopen we dat dit ergens
deuren zal openen. We zijn dus zeer dankbaar voor deze opportuniteit.
Het is leuk om een cover album uit te brengen van jullie idool, maar ik vind toch dat jullie gerust eigen materiaal kunnen brengen, want het potentieel en talent is er. Is er een ambitie in die richting?
We zijn in stilte reeds begonnen met eigen songs schrijven. Ik heb een viertal nummers bij elkaar geschreven, de bedoeling is dus dat we dit de komende maanden gaan uitwerken om het op EP uit te brengen. Eind van het jaar, met eigen nummers dus.
Wat zijn de verdere plannen met de verschillende projecten?
Wat ‘Mydonna’ betreft willen we de show nog meer verbeteren. Uitbreiden en doen groeien. We zijn ook nog met een ander project bezig ECHO CITY WAVES (www.echocitywaves.com) een tribute naar de new wave periode toe. (INFO: Live stream concert: https://youtu.be/7or3c9VC7Bw ) daarmee hebben we ook optredens gepland. Er staat ook een Blondie tribute aan te komen waarvan ik ook het gezicht ben, en omringd ben door heel goede muzikanten, een project waar ik het volste vertrouwen in heb. Er is ook nog een samenwerking met een jeugdvriend van mijn manager Luc Waegeman. Verder is er ook mijn eigen solo werk, waar we de zaadjes hebben voor geplant. met het oog op een EP release eind 2022.
Wat is de ambitie eigenlijk (globaal bekeken); is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Gewoon de dingen blijven doen die ik graag doe, muziek maken optreden en mensen gelukkig zien is mijn voornaamste ambitie. Er zelf ook blijven plezier aan beleven, beter worden en blijven groeien.
Naast de ambitie, is er een doelstelling waar je als muzikante naar streeft (naast de wereld domineren, maar dat wil iedereen tegenwoordig ); … Moest je kunnen kiezen tussen het Sportpaleis uitverkopen of headliners zijn op Rock Werchter, of eerder naam en faam bereiken in het club circuit? Wat geniet je voorkeur en waarom?
Met Mydonna dan toch liefst de grote podia en festivals binnen Europa. Met Echo City Waves spelen we momenteel nog in het clubcircuit. In het club circuit een stempel drukken is zeker belangrijk. Maar er is ook een ambitie naar het buitenland toe, , met deze twee projecten
"Tribute shows" is een concept dat aan het groeien is. Mede doordat de originele artiesten ouder worden, stoppen met muziek maken of zelfs overlijden.
Dat is vaak tijdloze muziek, en de enige manier waarop mensen de muziek van hun idolen
nog live kunnen beleven, is via die tribute bands.
Pics homepag @Mina Van Elewyck
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk tot binnenkort ergens live te mogen zien. En veel succes met je verschillende projecten.
Nothing - Laagje op laagje tot het geheel uit z’n voegen barst
Nothing neemt niemand minder dan post-punk outfit van eigen bodem, The Waltz, onder hun hoede gedurende geheel hun Europese tour. Met bijna negen stops, waaronder in Praag, Berlijn, Kopenhagen en Oslo spelen de vier heren vanavond een ware thuismatch in hun dierbare Kortrijk.
The Waltz - De band ontstond in volle lock-down periode en afgelopen januari verscheen hun debuutplaat ‘Looking-Glass Self’ onder Labelman. Meteen begreep ik waarom The Waltz het voorprogramma mocht verzorgen. Hun muziek valt moeilijk onder één genre te specificeren, wat hen voor mij net zo interessant maakt. Verwacht je vooral aan post-punk met catchy hooks en een portie noise erbij met een knipoogje naar bands als Modest Mouse, Kabul Golf Club en Idles.
Ze brachten zonder gène een strakke, kwalitatieve set, voornamelijk bestaande uit nummers van hun debuutplaat, waaronder ook de single “Flowers”. De bandleden, bestaande uit gitaristen Kevin Anne (tevens zanger) en Benoit Lafaut, bassist Arne Vanhoutteghem en drummer Sybe Versluys hadden er ogenschijnlijk zin in en stonden vol goesting op het podium. Al snel hadden ze het publiek mee en voor we het wisten zat hun set er na een half uur alweer op. Zonde, want ze mochten wat mij betreft nog wat langer doorspelen. Ik hoop dat we lang nog niet alles van hen hebben gehoord, want ze zijn ‘t waard om uw trommelvlies te vertroetelen met hun aardig gestoorde sonische opwellingen.
Omstreeks half tien was het de beurt aan Nothing. De Amerikaanse post-shoegaze band rond frontman/stichter Domenic Palermo, die er een op z’n minst te zeggen, aardig parcours heeft opzitten. Maar wat maakt het uit, zonder die donkere jaren was er waarschijnlijk nooit geen sprake van Nothing, of toch al zeker niet van de band met hun eclectische sound zoals we ze vandaag kennen.
Nothing bestaat ondertussen 12 jaar en na enkele veranderingen in hun line-up staan ze volgens mij aan de top van hun kunnen. Momenteel bestaat de band uit frontman/zanger/gitarist Domenic Palermo, die ooit speelde in de hardcore-/punkband Horror Show en samen met Wesley Eisold (Give Up The Ghost, Cold Cave) schouders zette onder het muzikale project XO Skeletons. De band bestaat daarnaast ook uit zanger/gitarist Doyle Martin (tevens frontman van de rockband Cloakroom), bassiste Christina Michelle en drummer Kyle Kimball.
Hun set ving aan met de gemoedelijke intro van “Hymn to the Pillory”, het eerste nummer vanop hun eerder verschenen plaat ‘Guilt of Everything’ (2014, Relapse Records), die na ongeveer een minuut open barste tot een wall of sound van jewelste. Ik had de indruk dat de soundmix nog niet op punt stond gedurende de eerste twee nummers, maar daarna klonk alles mooi uitgebalanceerd en in verhouding met de puike akoestiek van de zaal voelde ik dat ‘t goed zat. Het derde nummer “Say Less”, vanop hun laatste plaat ‘The Great Dismal’, kwam na een geniale sample volledig op gang met de frisse, up-tempo ritmesecties van drummer Kyle Kimball. Die laatste maakte met dit nummer meteen duidelijk dat hij geen gewone simpele drummer is, maar wel een veelzijdige ‘powerhouse’. De atmosferische soundscapes van Doyle Martin bouwden zich in combinatie met het bezwerend gitaarwerk van Domenic Palermo laag na laag op, tot het nummer compleet uit zijn voegen barstte. Voor mij sowieso al één van de hoogtepunten van de avond.
Het publiek stond er naar verwondering van Domenic Palermo nog wat statig bij, maar na een -met humor overgoten- dialoog met het publiek, wist hij het publiek toch voor zich te winnen.
Hierna vuurde Nothing een de slow burner “Dead Are Dumb” op ons af, maar het had iets hypnotiserend en de het nummer slokte mij volledig op in zijn complexe gelaagdheid, de outro werd ook extra lang uitgespannen waardoor het volgende nummer “Vertigo” des te verpletterend overkwam. Na “Bent Nail” en “In Blueberry Memories” speelden ze met “The Carpenter’s Son” het enige nummer vanop hun alom-geprezen plaat ‘Dance on the Blacktop’, waarbij de stemmen van Domenic en Doyle duidelijk één complementair gegeven waren. Kippenvel. Met “Hymn Asylum” als voorlaatste nummer wisten ze mij dan ook nog eens tekstueel de mond te snoeren:
“Send the bombs
We've had enough of us
Face the facts
Existence hurts existence “
Alvorens ik het besefte, eindigde het concert in grote climax en grandeur met “B&E”. En lekker ironisch… strompelden de bandleden heel nederig het podium af.
Ik mocht vanavond getuige zijn van één van die weinige bands, met eigen, authentieke sound. En daar ben ik dankbaar voor.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Dry Cleaning - Op ontdekkingsreis in de popgeschiedenis
Dry Cleaning en Maria Somerville
Dry Cleaning is een van die hotte bands uit de UK, Londen die weet te intrigeren met het debuut ‘New long leg’ , een indie-postpunk/psychedelica jengelend gitaarpop pareltje. Het kwartet sleurde ons klein anderhalf uur lang mee in hun broeierig, groovend, bubbelend, spannend materiaal, met een zangeres, die met haar praatzang door de nummers heen brabbelt.
Dry Cleaning, goed op zich live ,niet overweldigend, maar eentje die 40 jaar popgeschiedenis samenbalt.
Le Grand Mix heeft nu twee zaaltjes, optimaliseren een dampend clubsfeertje, én hoe kleiner, hoe meer een opkomend talent er sterk kan uitkomen. In het geval van het Londense Dry Cleaning een ideale kans om hun debuut , dat in het voorjaar 2021 verscheen, en hun twee EPs, die al van 2019 dateren, na deze intense coronapandemie in de spotlights te plaatsen.
Ze slaagden er alleszins in ons mee te slepen in hun spannende sound , maar overstag gingen we nog niet direct. De dynamische groove en opwinding zien we bij de muzikanten, maar de zangeres moet nog een beetje haar positie op een podium vinden. Florence Shaw heeft wel iets mee van Florence Welch (die van Florence & the machine) met haar lange wapperende haren, en in haar pose door de armbewegingen, maar is nog teveel aan haar micro genageld, terwijl ‘de Welch’ heen en weer huppelt en zwierig om zich heen slaat.
Nochtans de sound , repetitief opbouwend, is wel goed in levendigheid en in de tempowissels; de instrumentatie krijgt voldoende ademruimte . Florence met haar armbewegingen brabbelt, draagt voor, mijmert, becommentarieert en verzucht in de nummers.
De sound is om U tegen te zeggen … Invloedrijk van PIL, Wire, Magazine, Joy Division , Stranglers, naar het dames werk van Nico, Laurie Anderson , Grace Jones over de 90s Kristin Hersh , Tracy Bonham, verder wat Strokes retro, de indie-psychedelica van Stereolab, Belle & Sebastian, The Fall naar de tennies van Kae Tempest. Er werd afwisselend geput uit de twee EPs, ‘Boundary road snacks & drinks’, ‘Sweet princess’ en het debuut ‘New long leg’.
De eerste songs van hun debuut zijn direct bindend en zorgen ervoor dat het publiek al meteen mee is. We worden meegezogen in die intense hoekige gitaarriedels , diep groovende basstunes en bezwerend , hitsende drums op “Leafy”, “Unsmart lady”, “Her hippo” en de single “Strong feelings”. “More big birds”, iets verderop in de set, laat meer psychedelica doorsijpelen . Intussen speelden ze van hun EPs meer rauwe, snedige nummers, “Sit down meal”, “Viking hear” en “Traditional fish”.
Voorbij halfweg komt die andere single boven, het intense, broeierige “New long leg”; de muzikanten steken er nog meer swing in ; het steekt wat af tegenover de statische houding van Florence, maar ok, we zitten mee in de flow en het is de aanzet naar een boeiende finale van “Magic of meghan”, die net als het afsluitende “Scratcard lanyard”, messcherp, hoekig klinkt .
Het kwartet wordt sterk onthaal en genoot van de fijne respons . “Conversation” is de definitieve afsluiter , mooi uitgesponnen, sterk uitgediept, niet vies van wat pedaaleffects, en die net die 40 jaar popgeschiedenis omarmt.
Geen echte verrassingen vanavond met Dry Cleaning, wel een talentvolle band , die op ontdekkingsreis is getrokken en ons laat proeven van zoveel ‘pop-rijks’. Op naar Bota in Brussel en op de festivals!
Ook de support verdient een eervolle vermelding … De Ierse avantgarde artieste Maria Somerville (geen familie van de Schotse Jimmy?), speelt muziek in een ‘duyster’ concept; ze mengt soundscapes, sfeervolle, fellere elektronica en zachtmoedige, opbouwende gitaarriedels met neurotische klanken en drone-ambient in een donkere walm en lichteffects. Een bezwerende , hectische , kakafonische sound van deze debutante . ‘Beautiful hypnotic & spectral’ werd het omschreven , een krui(d)spunt van dreampop en postpunk, een ontmoeting tussen Nico , Cocteau Twins , This mortal coil, Beach house, Twin Peaks en Sunn o))). Eentje die eigenlijk niet zo misstaan op een Kraak of BRDCST, met hun alternatief klankenspectrum.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Sinds hun oprichting in 2017 en drie singles en een EP verder, bracht de Zweedse symfonische metal band nu een volledig album uit. 'Equinox'. Emetropia voegt misschien niet iets nieuw toe aan het genre, maar klinkt doorleefd , wat de plaat tot slot uitermate boeiend maakt.
Het album bevat ook nummers van de EP ‘Procession of The Kings’ uit 2018; de nummers zijn opnieuw opgenomen voor deze nieuwe release .
'Equinox' is vooral een sprookjesverhaal, filmisch door de variatie in vocals en instrumentatie; de scherpe riffs nemen je mee in dat wondermooie verhaal.
‘Equinox’ is een verhaal over een kleine jongen die in de ban raakt van een verhaal dat 's avonds bij het haardvuur wordt verteld. In dit verhaal zijn de koningen van Zomer en Winter in een eindeloze strijd om de troon bezig. Bedroefd over het feit dat ze gevangen zitten in een cyclus van bloedvergieten en lijden, gaat de jongen op pad om de Fey King en de Frost King te overtuigen vrede te sluiten. Maar als het Grote Wiel draait, kan het dan ooit ophouden met draaien?, lezen we in de biografie. Je laten meedrijven naar hun wereld is net belangrijk. Het is een fantasierijke prikkeling van heavy/symfonische metal muziek en power . De spanning is te snijden , er zijn de wissels , de variaties en de rustpunten. Het spreekt tot de verbeelding. “His final Endeavor” is dan ook een mooi overtuigend episch klinkend eindpunt, van deze prachtige plaat 'Equinox'.
Tracklist: Seasonal Warfare - A Summer Breeze -That Fateful Night - Lord of the Blizzards - The First Leaf Falls - Falls First Storm - The Old Gods - Procession of the Kings - His Final Endeavor
‘Operation Dinner Out’, het tweede album van het RVB Quartet (genoemd naar sleutelfiguur Rebekka Van Bockstal) is een uitstekende hedendaagse jazzplaat, door de diepe bastonen, de warme sax en de open harmonie.
Songs als “Berkenstuifmeel”, “Powerpoint” en “Hotspot” zijn diep geworteld in de jazz. Ze zijn groovy, meeslepend en mijmerend.
Schoonheid in de muziek. De muzikanten zijn sterk bezig, een balanceren tussen het speelse en het techische. De plaat klinkt ook uitermate toegankelijk.
Rebekka heft het vooral over haar persoonlijke ervaringen. Momenten van vreugde en pijn vloeien mooi in elkaar. De emoties worden in de instrumentatie mooi ingekleurd. “Powerpoint” of “Hotspot” zijn lekkere , zwevende up tempo songs. De zachte accenten in de sound zijn weemoedig, gevoelig , o.m. op “Moment de Tristesse” en de mooie afsluiter “Ode aan Patrick” (blijkbaar een ode aan Rebekka haar overleden oom).
Die accenten worden verder vorm gegeven door de blazersectie. “Intrusive” is er zo eentje. De comfortzone van het genre wordt verlaten.
RVB Quartet zorgt voor een erg kleurrijke plaat . Improvisatie ervaren we tot op zekere hoogte. Ze proberen een breed publiek aan te spreken , wat het genre opentrekt naar pop en rock. Mooi.
Tracklist: Berkenstuifmeel 04:26 Powerpoint 06:40 Cetturu 04:24 Hotspot 06:24 Moment De Tristesse 06:13 Intrusive 04:10 Big City Hype 06:35 Ode To Patrick 06:00
Interview hier
Sinds 2007 drukt Evil Invaders zijn stempel op de speed/thrash metal (in ons landje). Met hun titelloos debuut EP in 2013 bewezen ze reeds uit het goede hout gesneden te zijn, wat verder werd gezet op 'Pulse of Pleasure' in 2015. Met 'Feed me violence' (2017) stoten ze door tot de absolute Europese top in het metal wereldje. Nu is er 'Shattering Reflection', wat weer een nieuw hoofdstuk inluidt.
Ze kwamen die plaat onlangs voorstellen in een bomvolle Trix, Antwerpen. En overtuigden sterk! Evil Invaders - Helemaal klaar voor de wereldtop! (musiczine.net)
Openingsnummer “Hissing In Crescendo” luidt het begin in van een verschroeiende trip en een lekkere moshpit. Evil Invaders is blijven groeien, album na album, en bereikt nu een hoogtepunt. Technische perfectie in het genre .
Evil Invaders zorgt voor een totaalbeleving. Songs als “Die For Me” , “Deepest Black” voelen aan als een vlijmscherp mes , het geschreeuw van Joe klinkt zelfs melodieuzer dan ooit.
Er valt op deze schijf gewoon geen speld tussen te krijgen. Deze band heeft een klasse plaat uitgebracht waarbij ze hun sound hebben verfijnd, de ruwe kantjes zijn eraf zijn maar de rauwheid blijft. Live bliezen ze ons omver.
Hoogtepunten genoeg, o.m. het ruim zes minuten durende “Eternal Darkness”, pure thrash metal uit het begin van de jaren tachtig, bijvoorbeeld of de ballad “In deepest Black” die door merg en been gaat. “Forgotten Memories” is zelfs een emotionele waterval door verschroeiende solo's en de grauwe stem van Joe. “Die for me” start ingetogen en ontaardt in een wervelstorm. Sjiek.
Evil Invaders staat aan de poort van de international doorbraak met hun unieke sound. Wereldklasse.
Tracklist: Hissing In Crescendo - Die For Me - In Deepest Black - Sledgehammer Justice - Forgotten Memories - Realm of Shadows - Eternal Darkness - My World – Aeon - The Circle
Steegmoord, het nieuwste project van de Belgische songwriter, Maarten Doumen, is gevat van sprankelende cleane gitaren, ondersteund van synths swells/ambient; het gaat naar wilde, drop-tuned experimentele prog en stoner riffs.
Deze Gentse progressieve metal/stoner artiest stuurt nu meer aan op een ander geluid.
Maarten heeft getoerd in de BeNeLux, Duitsland en Tsjechië, de afgelopen 6 jaar met melodische metal/metalcore acts Six o' Five en Stranger Dimensions. De geest van die bands voelen we deels subtiel aan op de EP Steegmoord' .
Vorig jaar hadden we nog een fijn gesprek met Maarten: Er is nu een nieuw schijf uit: 'Trepidation'. Hier
Met deze plaat brengt Steegmoord een gevarieerd palet van instrumentale muziek . De registers worden open getrokken , er zijn de schreeuwende riffs ; de woede en vertwijfeling heerst in deze sound. .
Evenzeer klinkt het 'ingetogen' en ‘melodieus’. Je kan even op adem komen door fijne rustpunten. “Crucified Demons” is er dan eentje die onheilspellend klinkt. En op het eind is er het lange, epische “Standing alone”. Het gaat allerlei kanten uit door die variaties , het klinkt verrassend, boeiend, avontuurlijk en er zit een soort verhalen lijn in. Uiterst genotvol, grensverleggend. Kortom, op het debuut spreekt de instrumentatie.
A Fine Day To Exit 02:14 Social Suicide 04:30 Morning Cry 04:03 Porchlight Reality 04:30 Crucified Demons 04:21 Trepidation 04:42 The Heart Asks Pleasure First 03:18 Standing Alone 05:48
Goldband - We beven op onze benen
Wie als dertiger de generatiekloof naar tienereiland wil oversteken met een gammel hangbruggetje, gaat best eens een kijkje nemen naar Goldband. Pompende beats, Haagse teksten die je je kinderen liever niet hoort meezingen en de langste blonde nektapijtjes die je ooit gade sloeg. Allemaal ingrediënten van wat gewoon een fantastisch dik feestje was.
Boaz Kok, Karel Gerlach en Milo Driessenal zijn in Nederland al wereldberoemd, maar ook bij ons is de Nederpopband al giga populair. Wie nog een kaartje wou bemachtigen was eraan voor de moeite.
Flitsende stroboscopen om de set met te beginnen. Na een lange intro bonkt “Ik zie je” in onze oren. Nu ja, wij dus niet meer. Wat normaal een redelijk rustig nummer van de Hagenezen is, testte de boxen. Maar laat je niet misleiden door de verpakking. Ook “Ik maak alles kapot” combineert delicate lyrics met knallende synths.
Goldband ziet er niet uit. Marcellekes en blote basten zijn er bij de vleet. “Ja ja nee nee” gaat dan ook gepaard met een knullig maar schattig ‘Get Ready’-dansje. Bindteksten zijn nagenoeg onverstaanbaar. Gebral over exen en drank. Maar het drietal zal er schijt aan hebben. De vergelijking met de margi New Kids is nooit ver weg, al is deze boysband toch van een heel ander kaliber. Bijna elk nummer ademt kwaliteit en de groep overstijgt ondertussen het label van guilty pleasure.
Zo hoorden we bijvoorbeeld het melancholische “De Langste Nacht” met een intro op het elektronische orgel. Het is een soort ballad op speed, met enkele raps tussen gespit. Dat echt elk nummer een full blown hit is merk je snel, al steekt er soms wel eentje bovenuit. De eerste klanken van “Noodgeval” maakten het publiek ziek van verlangen. Eerst zwierden ze er nog een treiterig rockgitaartje tussenin, alvorens te ontbranden. Het publiek zong woord voor woord mee, het trio had evengoed kunnen zwijgen. Een delirium.
Dat daarna toch even een dipje kwam, nemen we de jongens van Goldband niet kwalijk. Maar bij “Ex” van plaat “Betaalbare Muziek”, begonnen de stemvervormers en gebrek aan échte muzikanten op te vallen. Even dachten we na. Dat is fout. Dat moet je niet doen. Gewoon openstellen en gaan. Gelukkig konden we de knop snel omzetten. “Ik haat je” en “Dit is voor jou” zijn twee knallers van nummers. Met “Kinderwens” pakten ze het publiek dan weer akoestisch in. En met “Wakker worden”, wat al helemaal niet nodig was, toonde Goldband nog meer variatie in het repertoire. Op z’n berbers kreeg de song steeds weer een extra meeslepende couche. Tussendoor mocht Arthur, ongetwijfeld één van de jongste toeschouwers, stagediven tijdens “Anne-Marie”.
Dat we na “Requiem” en “Witte Was” wel heel lang moesten wachten op bisnummer “Mijn Stad” konden we wel verdragen. Deze Haagse squad had het verdiend.
Setlist: Ik zie je - De wereld - Alles kapot - Ja ja nee nee - De langste nacht - Noodgeval - Ex - Ik haat je - Dit is voor jou - Kinderwens - Wakker worden - Annemarie - Requiem - Witte was - Mijn stad
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/vooruit-gent/goldband-12-04-22.html
Organisatie: Democrazy ism Live Nation
Dirk Serries (Antwerpen) is een Belgische componist en musicus. Zijn muziek verscheen tot ongeveer 2007 onder zijn artiestennaam VidnaObmana, daarna onder Fear Falls Burning. Serries componeert muziek van ambient tot minimal music. Dirk Serries is door de jaren heen uitgegroeid tot een van de meest veelzijdige muzikanten die ik ooit heb ontmoet. De ontelbare projecten, zijn eigen label en het nieuwste project 'Island on the Moon' met Saxofonist 'Trösta -waren voer genoeg om de man eens uit te nodigen voor een interview, een gesprek van circa 1u25 met een rits interessante anekdotes uit het verleden, het heden, en een blik naar de toekomst. Het interview kun je hier nog eens nalezen.
VidnaObmana is een ander project van Dirk Serries , waar we ook in het verleden aandacht hebben geschonken. Met ‘Memories Compiled: Three Tapes’ uitgebracht via Zoharum, keert VidnaObmana naar het verleden.
Deze publicatie is de tweede trilogie van dit project, uitgebracht onder de vlag van Zoharum. Deze keer verzamelt het ambient opnamen, opgenomen in de beginperiode van VIDNA OBMANA's activiteit, oorspronkelijk uitgegeven op 3 verschillende cassettes in 1989-1991: "Gathering In Frozen Beauty", "Near The Flogging Landscapes", "Refined On The Gentle Clouds", en die tot nu toe nooit in een andere vorm zijn heruitgebracht.
Zoveel jaren later klinkt het werk van deze Ambient grootmeester nog steeds up to date. De man verkent de duistere kant op een zodanig uitgekiende wijze, dat het niet aanvoelt als een pijnlijke trip, maar dat het zachtmoedig klinkt. Een intens hypnotiserend kader wordt aangeboden , 23 songs krijg je.
Brian Eno is een Ambient grootmeester die de helende kracht van het genre heel goed heeft begrepen. Ook VidnaObmana verstaat die kunst van de innerlijke strijd en de zachtaardige botsingen. Wat een intense trip biedt VidnaObmana. De songs apart aanhalen is niet te doen, ze vormen een geheel.
Deze trilogie is zonder meer een meditatieve (donkere) parel die je doet wegdrijven.
Dazzling Array 1 04:09 Lost In The Swirling Distance 08:32 Dazzling Array 2 01:58 Before Mutual Grace 07:07 Upon Steels Heaven 10:28 Into Gray Divides 08:02 Gathering In Frozen Beauty 07:42 Dwells Into The Heart 04:17 Floes On Miracles 04:00 For Ancient Crossed 06:17 video To The Primary Land 05:26 Concealed 04:19 From Within The Cold 05:37 Floes On Miracles 2 03:28 Above The Mellow Earth 07:09 Glance 04:01 Related Between 04:19 Forever Grown 07:40 Silver Growing 04:56 Unfold Gradient 2 03:49 Nearly Constant 05:32 Bright Fall 04:02 Onto A Broken Path 03:34
Ambient
Memories Compiled: Three Tapes
VidnaObmana
Rheinzand - Nu is het vooral de bedoeling om een goede live set in elkaar te steken, dat is het voornaamste plan op het moment
Het Gentse collectief Rheinzand bestaat uit producer en multi-instrumentalist Reinhard Vanbergen van Das Pop, dj Mo Disko van The Glimmers en zangeres Charlotte Caluwaerts van Tundra. Eén voor één muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Met hun elektronische mengelmoes van funky, exotische en trippy soundscapes zorgt de band voor een zon in je hart. Na het succesvolle album ‘Rheinzand’ brengt de band nu een nieuwe schijf op de markt ‘Atlantis Atlantis’ ; over deze release hadden we een fijn gesprek met Mo Disko. Eveneens polsten we naar de grote verschillen tussen deze schijf en de voorganger en keken even vooruit naar de verdere plannen.
Om maar met de deur in huis te vallen, jullie muziek op ‘Rheinzand’ ‘de perfecte dansplaat om de zomer in te zetten’ schreef ik daarover, kwam uit in 2020 midden in de pandemie (of toch de start daarvan). Hoe werd die release ontvangen? En was het niet beter geweest die release wat uit te stellen, want dit is toch muziek die je live moet beleven, vind ik?
De plaat is een beetje tussen alles in gevallen, er waren zeer veel releases in die periode. Op het einde van het jaar is de plaat bij Piccadilly records op nummer 1 beland op hun album lijst, dat is toch een opsteek. Daardoor heeft de plaat wat meer aandacht gekregen. Die aandacht die we in het begin hebben gemist, hebben we toen wel gekregen. Dat is dus wel positief geweest.
Tracks van het album zoals 'Blind' werden gepromoot door DJ Harvey tijdens zijn zomerresidentie in Pikes Ibiza, en de band had tracks op de eerste twee volumes van zijn Mercury Rising compilaties. Hoe is die samenwerking verlopen en opent het andere deuren?
Die support van DJ Harvey is eigenlijk al veel langer feitelijk. Het is iemand die onze muziek leuk vindt, en de nieuwe nummers gaat ie ook promoten. Hij heeft inderdaad drie complicaties gemaakt voor die plaat. Hij heeft een zeer internationaal publiek en speelt overal ter wereld, dus dat opent voor ons zeker nieuwe deuren. Ook in het buitenland.
Is het als Belgische band ook niet interessant om eerst in het buitenland wat naam te maken, vooraleer je in het binnenland doorbreekt? En daarop aansluitend, heb je het gevoel dat het voor een Belgische band nog steeds moeilijker is om in eigen land voet op de bodem te krijgen, terwijl het in bet buitenland beter lukt?
Zeker. We hebben al veel leuke dingen gedaan, maar hier in eigen land lukt het moeizaam om ergens te kunnen optreden. Waarom? We hebben er het raden naar. Het is er totaal niet van gekomen om hier te spelen, ook nu nog niet. Buiten die streaming is het dus zelfs nu nog niet gelukt.
Hoe heb je als band (en mens) deze coronatijden doorstaan trouwens? Zijn jullie er sterker uitgekomen? En was het een inspiratie voor dit nieuwe album ?
Nadat we die nominatie hadden gehad bij Piccadilly records gaf dat wel een boost om er toch tegenaan te vliegen. Over de vorige plaat hadden we acht jaar gedaan, dat wilden we nu sneller doen. we hadden tijdens de tweede lockdown een pak minder werk, alles lag stil. Daarom zijn we snel beginnen werken aan nieuw materiaal. Het was uiteraard een totaal andere werkwijze dan de vorige plaat, alles ging heel snel deze keer. Het is uiteindelijk een zeer avontuurlijk traject geworden.
Ik wou het eigenlijk niet teveel over die corona hebben tijdens dit interview. De reden van dit interview is het nieuwe album dat op 1 april op de markt komt (geen aprilvis hoop ik ? ) Met ‘Atlantis Atlanis’ bewandelen jullie dezelfde weg; ik hou ook van de melancholie en dat beetje mysterieuze dat naar boven komt, zeker door de stem van Charlotte (prachtig trouwens); is dat een bewuste keuze op die manier tewerk gaan?
We zouden het niet over corona hebben, maar daar is corona alweer (haha) want het feit dat alles meer melancholisch klinkt, is net gelinkt aan die situatie waarin we zaten. Het zit in je hoofd, het is ook een gemis dat we niets konden doen, het verlangen naar een meer ‘normaal leven’ het verlangen naar terug sociale contacten en mensen ontmoeten en live spelen. Dat zorgt allemaal voor een toch wel melancholische inbreng binnen het geheel.
Er komen ook mannelijke vocalen in voor, het combineren van die twee zorgt voor een kleurrijk klankentapijt. Ook hier weer, een bewuste keuze om zo te werk te gaan?
Dat is eigenlijk van in het begin zo geweest eigenlijk, ook op de vorige schijf dus. Bij ons tweede nummer is Charlotte erbij gekomen, en sindsdien is dat altijd zo geweest die combinatie tussen onze beide stemmen.
Ik hoor dus nog steeds met dezelfde ingrediënten, maar ook een evolutie in het schrijven van liedjes, het gebruik van andere talen en meer songstructuur. Ook hier, een bewuste keuze?
Ook dat zat er al van het begin in, dat is er gewoon automatisch uit gekomen eigenlijk. Een andere taal heeft, zelfs al begrijp je die taal niet, iets poëtisch of magisch tot exotisch. Nederlands is ook een mooie taal. Als Vlaming zijn we ingesteld dat we vrij vlot een nieuwe taal kunnen aanleren, dat zit in onze DNA. Dus ja die inbreng van verschillende talen was en is nog steeds een bewuste keuze, net omdat je daardoor het kleurenpalet enorm kunt uitbreiden.
Wat is volgens jullie zelf het grote verschil tussen deze release en de vorige?
De vorige plaat was meer vanuit de ‘dance’ optiek en hoe kunnen we die naar de dansvloer brengen. Nu hebben we bewust alle drie de talenten die in de groep zitten, alle mogelijkheden daarvan meer willen boven halen. Meer intensiever ook. De nummers zijn meer sound based. Het is ook meer vertrokken vanuit de nummers en dan daar alles rond gebouwd, en dat is een totaal andere oefening. Ook de mengeling van andere genres, wat op de vorige plaat ook al naar voor kwam, komt er ook nu weer uit maar op een meer artistieke wijze.
Gaan jullie deze plaat nu wel live kunnen voorstellen, want dit vraagt om een avondje zweven over de dansvloer?
We zijn dus ook aan het repeteren om live te spelen, er is al een live optreden dat vast staat dat is op de Gentse Feesten (15 juli 2022) op Sint-Jacobs. Daar zien we enorm naar uit, de rest is nog wat koffie dik kijken. De laatste drie optredens hebben we al enkele nummers gebracht, maar nu is het een complete set rond de nieuwe plaat, dus daar zien we zeker naar uit..
Wat zijn de algemene verwachtingen voor deze release? En zijn er al reacties geweest?
We hebben al goede reviews en reacties gekregen vanuit Engeland. Persgewijs mogen we dus niet klagen, maar ik heb er dus zeker een goed oog in dat het allemaal goed gaat komen met die plaat, op basis van die eerste positieve reacties o.a. Ik heb ook het gevoel dat de plaat door een heel breed publiek wordt aanvaard, ook dat is fijn. We zijn vooral benieuwd of die bevindingen ook zullen uitkomen ‘on stage’, maar heb er dus zeker een goed gevoel bij ja.
Wat zijn de verdere plannen, de komende jaren?
Nu is het vooral de bedoeling om een goede live set in elkaar te steken, dat is het voornaamste plan op het moment. Om klaar te zijn tegen de Gentse Feesten, en hopelijk komt daar nog wat bij.
Ik had kort na jullie streaming concert in de Minard Gent een interview met jullie, op de vraag wat zijn jullie ambities kwam als antwoord: “Onze ambitie is niet zozeer de wereld veroveren, eerder de wereld verleiden.’’ Daar zijn jullie met die nieuwe en de vorige plaat zeer goed in geslaagd, is dat nog steeds de ambitie?
Dat is zeker nog onze ambitie, nog meer mensen verleiden met onze muziek. En door middel van deze nieuwe plaat. Er mogen gerust nog wat meer zieltjes veroverd worden om eerlijk te zijn.
Een Sportpaleis uitverkopen met een heuse dans act, of toch maar iets uitbouwen binnen een club circuit? Wat geniet je voorkeur?
Het buitenland in elk geval, vanuit die hoek groeit alles automatisch naar het binnenland toe. Met de band heb ik dat nog niet zoveel gedaan, in het buitenland. Als DJ lukte dat wel gemakkelijker, maar als band komt daar veel meer bij kijken zo gaan optreden. Of een buitenlandse tour, dan komt er veel meer bij kijken.
Pics homepag @Victor Pattyn
Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes met de release en het samenstellen van deze live set en hopelijk zie ik jullie live in Gent
Cate Le Bon - Kleurrijke, toegankelijke en indrukwekkende avant-garde van het moment
In de desolate Mojave-woestijn van Californië maakte Cate Le Bon tijdens de coronapandemie niet alleen als hobbyist praktische meubels, maar daar zag ook haar zesde en laatste indrukwekkende langspeler ‘Pompeii’ het levenslicht. Voor de wereldwijde concertwinterslaap hebben we Cate Le Bon met de LP ‘Reward’ aan het werk mogen zien op Sonic City 2019.
Hoe bracht ze het er deze keer van af na die winterslaap en met de nieuwe songs?
Tot onze spijt was support act Mega Bog niet van de partij voor de concertavond in de AB Club. De Amerikaanse Erin Birgy die experimentele avant-pop brengt, heeft reeds een rijke discografie waardoor ze een ideale opwarmer zou geweest zijn.
Op de tonen van een flashy 80s riedeltje en onder een mysterieuze waas, kwamen Cate Le Bon en haar vier backing muzikanten het podium op. Met een neon retro Vox-gitaar onder de armen begon ze met “Dirt on the Bed”, ook het openingsnummer op haar laatste plaat. Een riskante trage opener maar het fantasierijke gevoel en de muzikale dosering (nu eens saxofoon dan eens gitaar) bezorgden ons al meteen een vertrouwd gevoel. In “French Boys” hadden we een David Bowie-indruk tijdens diens Low-periode. De gelijkaardige duistere new wave bleef als een rode draad door Le Bon’ set lopen.
“Moderation” was een eerste uitschieter die live betrekkelijk funky klonk. Al vroeg op de avond bleek de avant-garde artieste goed bij stem maar dat viel nog meer op tijdens onder andere “Daylight Matters” en “Cry My Trouble Away”. Even dachten we Siouxsie Sioux aan het werk te zien tijdens het surreële “Mother's Mother's Magazines”, Devo tijdens het eclectische “Magnificent Gestures” of Talking Heads tijdens het eerder vermelde “Daylight Matters”.
Het publiek in de gezellige kleine club werd nummer na nummer uitbundiger, alsof er telkens een schepje indrukwekkendheid er bovenop werd gedaan. Zo was de sfeer uitgelaten naar het einde toe tijdens het toegankelijke “Harbour”, het zachte “The LIght” en het zeer herkenbare “Home to You”, het hoogtepunt van de avond. Tussenin trakteerde ze ons nog op een western passage met “Miami”. Na die vele positieve indrukken kon Le Bon nog eens op haar eigen abstracte wijze uitpakken met “Remembering Me” en “Wheel” waarmee ze haar reguliere set afronde.
UIteraard kon een bisronde niet ontbreken en verraste ze ons met het contrastrijke en wat wrange “Sad Nudes” en een zeer kleurrijke cover van Bill Nelson’s “Do You Dream In Colour”.
Ondanks de duidelijke invloeden en de niet altijd toegankelijke avant-garde muziek, heeft Cate Le Bon opnieuw een blijvende kleurrijke en fantasierijke indruk nagelaten.
Setlist Dirt on the Bed - French Boys - Moderation - Daylight Matters - Pompeii - Running Away - Cry Me Old Trouble - Mother's Mother's Magazines - Magnificent Gestures - Harbour - Miami - The Light - Home to You - Remembering Me - Wheel - Sad Nudes - Do You Dream in Color
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
BRDCST 2022 - dag 3 - Wat een uiteenlopende contrasten in improvisatietechniek
BRDCST 2022
Ancienne Belgique
Brussel
2022-04-10
Erik Vandamme
Ook de derde avond van het BRDCST festival had heel wat moois te bieden. Er was o.m. de album voorstelling van Grid Ravage in de AB Club, en de drie projecten van de in Berlijn residerende percussioniste Bex Burch die op BRDCST terecht in de schijnwerpers werd geplaatst. Het festival werd afgesloten met mokerslagen en Afrikaanse voodoo toestanden. Voldoende variatie dus, wat een uiteenlopende contrasten in improvisatietechniek!
'Boing!' is het muzikale resultaat van de diverse lockdown Zoomsessies tussen Bex Burch (Vula Viel) en Leafcutter John. Bex Burch x Leafcutter John (****) verstaat de kunst om via allerlei instrumenten, klankentapijtjes en percussie vervormingen een kleurrijk palet aan te bieden. Het duo gebruikt doordeweekse, niet-alledaagse instrumenten en biedt je een set verrassende wendingen aan tussen intimiteit en energie. Geen geordende sound , moeten we toegeven, maar eentje van avontuurlijke soundscapes in een breed kader. Wat een oorgasme.
Muzikaal sterk.
We citeren even: ''De Duitse krautrockband Can mocht in 2021 vijftig kaarsjes uitblazen voor hun legendarische album 'Tago Mago'; een überklassieker van hetzelfde kaliber als klasbakken à la 'Kid A' en 'Amnesiac' van Radiohead. BRDCST daagt Oï les OX, Joachim Badenhorst, Sergeant, Lennert Jacobs en Milan W. uit om 'Tago Mago' integraal te (her)interpreteren ... en heeft er het volste vertrouwen in.'' Onder de noemer CAN - Tago Mago Project (*****) bewijst het gezelschap, hoe grensverleggend en tijdloos die plaat wel was. De songs zijn messcherp en stralen dus een avant-gardistisch sfeertje uit.
De muzikanten zijn klasse entertainers en bedreven in hun instrumenten. De beweeglijke frontman haalt waanzinnige capriolen uit.
CAN - Tago Mago Project zorgt voor een kolkende hete lavastroom aan klanken; dit is ‘waanzin, pure waanzin', een schitterend concert dus.
Vula Viel (**** ) is een jazzgroep uit Londen, die muziek speelt gebaseerd op het geluid van de gyil, een houten xylofoon uit West-Afrika, aangevuld met elektronica en minimal music. Percussie en drums vormen de rode draad; het klinkt intiem, aanstekelijk en soms worden de registers opengetrokken. Op uitgekiende wijze gaat men te werk en improvisaties, experimentjes worden aangehaald. Jazz elementen worden gecombineerd met typische West-Afrikaans klanken. Een verbluffende cultuurschok.
Bex Burch (Vula Viel), drummer Sarathy Korwar, keyboard speler Danalogue (The Comet Is Coming w/ Shabaka Hutchings), pianist Al MacSween (Maisha) en klarinettist Tamar Osborn (Collocutor) vormen samen het project Flock (*****). Ook hier improvisatie en grensvervaging troef door dit collectief aan multi-instrumentalisten. Een kleurrijk klankentapijt wordt aangeboden door de manier waarop de muzikanten elkaar aanvullen, aanvoelen en aanmoedigen op het podium. Het klink aanstekelijk en geeft een positive vibe op het publiek. Flock is een collectief muzikanten die improvisatie tot kunst verheven, een project waarop je geen muziekstijl kunt kleven, ook al is 'jazz' een voornaam aspect.
Dasom Baek (****) is componiste, docente en bespeelt de daegeum en sogeum, of nog: traditionele Koreaanse dwarsfluiten uit bamboe. Ze zat op de grond, bespeelt die bamboe en voegt er speciale effecten aan toe; er ontstaat een typisch bedwelmend, innemend , pakkend Oosters sfeertje. Alsof je wandelt in een donker bos waar allerlei geluiden op je afkomen, een hypnotiserend effect hebben en gemoedsrust bieden. Een wondermooie performance, waarbij de traditionele instrumenten worden aangevuld met elektronische geluiden. Een kleurrijk geheel.
En plots stond de AB Box bomvol. De Engelse singer-songwriter Tirzah (****) leverde met 'Colourgrade' één van de beste platen van 2021 af. 'Best New Music' werd geciteerd. Gerugsteund door een veelzijdig artiest die o.m. door heerlijke dwarsfluit klanken haar soulvolle stem perfect aanvult, weet Tirzah je muzikaal te beheersen. Haar overtuigende vocals kan vele toonaarden aan. Tirzah ontroert. Ze heeft een sterke uitstraling. De technische problemen die af en toe de kop opstaken , weet ze te omzeilen.
We kregen een zachtmoedige botsing tussen diverse stijlen in pop en experiment. Naast de kenmerkende r&b horen we spooky elementen. Een bijzonder iemand.
Grid Ravage (*****) is Gino Coomans op cello, Louis Evrard op drums en Yves De Mey op elektronica. Drie topmuzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Toen we de band twee jaar geleden zagen op de ‘Sound of Belgian Underground’ schreven we: ''Een groovy klinkende cello aangevuld met strakke drums, aangesterkt door elektronische klanken. Je bent vol bewondering voor zoveel virtuositeit. Een intens genot. Grid Ravage zorgt voor een veelkleurig klankentapijt dat emoties bindt met dansbare beats. Prachtig!"
Twee jaar later stelt de band zijn debuut plaat voor, in een overvolle Club. Ze klinken groovy, aanstekelijk en brengen oorverdovende soundscapes aan. Op verpletterende wijze gaat het trio als wilde buffels tekeer. Het denderde en donderde …
Het contrast met de eerder 'poppy' klinkende Noorse singer-songwriter Jenny Hval (****) kon niet groter zijn. De topzangeres bewandelt een dunne lijn tussen avant-garde en pop. De sound is uitgekiend en ze spreekt op die manier een breed publiek aan. Ze is een klasse entertainer die op gezapige en humoristische wijze haar muzikanten en publiek omarmt.
Met het recente album 'Classic Objects' doet ze een beperkt aantal Europese shows aan. Ze reist o.a. naar London, Parijs en Berlijn en speelt op festivals als Rewire en hier BRDCST. We waren onder de indruk van haar sprookjesachtige performance.
We sluiten af met een feestje. Duma (****) valt het best te omschrijven als een onvervalste uppercut van ‘hardcore punk-trash metal-breakcore-industrial noise’ met een lading onvervalste black metal vocalen, lezen we in de biografie. Oorverdovend in een donkere walm klonk het, alsof je in een voodoo ritueel was aanbeland waarbij demonische wezens je vlees verscheuren en je ziel doen branden in de Hel. Ongelofelijk duister, luidruchtig, waanzinnig … Wat een afsluiter …
Organisatie: BRDCST ism Ancienne Belgique, Brussel
Fontaines D.C. - Life ain't always empty. Sit beneath a light that suits ya, and look forward to a brighter future
Fontaines D.C., de Ierse post-punkband uit Dublin, opgericht in 2017, verbaasde de wijde wereld met twee strakke, rechttoe rechtaan langspelers vol hits en verborgen pareltjes. Ook live maakten ze indruk en verworven ze naam en faam tot ver buiten de Ierse pubs. Na een overtuigende set in Trix, Antwerpen staan ze nu in de l’Aéronef, Lille om het Franse (en Belgische) publiek te laten kennismaken met hun nieuwste worp ‘Skinty Fia’.
Beginnen doen ze met “A Lucid Dream”, gevolgd door het nummer “Sha Sha Sha”, een eerste aanknopingspunt. Meteen erna volgt “Jackie Down the Line”, de eerste single vanop de nieuwe plaat. Meteen creëren de Ierse mannen hun zo eigen lekkere sfeertje. “I Don’t Belong” vanop ‘A Hero’s Death’ wordt luidkeels meegekweeld, de dagdagelijkse angsten en onzekerheden waarmee we geconfronteerd worden, worden zo herkenbaar naar voor gebracht in de rake teksten van Fontaines.
Met “You Said” brengen ze nog één van de sterkere nummers vanop hun tweede album. Operating faster galmt repetitief door de boxen. Zanger Grian Chatten gebruikt weinig bindteksten, maar de muziek en rauwe lyrics spreken eigenlijk voor zich. Ze nemen ons terug mee naar de new wave ten tijde van “Killing an Arab” van The Cure, maar dan in een nieuw, modern jasje. De pikante saus erbovenop komt van Chattens unieke stem, een beetje als Morrissey die nog een kikker heeft ingeslikt. Chattens wilde, bijna spastische bewegingen doen ons vrezen dat dat van die kikker misschien wel waar is...
Na twee nummers vanop hun debuut ‘Dogrel’ zorgt “Televised Mind” voor de vetste baslijn van de voorbije jaren. Erna spelen ze “I Love You”, de tweede single van het nieuwe album. Dit nummer is één en al pure emotie, een lied dat door merg en been gaat.
De dan al zeer verzorgde en kwaliteitsvolle set wordt naar een hoogtepunt gestuwd met “Too Real”. Is it too real for ya? vraagt Chatten meteen erna. Eigenlijk wel. De realiteit overstijgt soms de fictie, dat machteloze gevoel brengen ze zo herkenbaar naar voor.
“I'm gonna be big”, zingen ze even later. Dat mag gerust in de tegenwoordige tijd staan. Lille houdt van Fontaines, en danst vlijtig mee op de opzwepende riffs. Hey ho, let’s go, scanderen de Fransen (en opvallend veel Belgen) nadien. En daar komt ie dan, hun grootste hit “Boys in the Better Land”. If you're a rock star, porn star, superstar, doesn't matter what you are, get yourself a good car, get out of here! kan tellen om Frankrijk te laten bezinnen over de uitslag van de eerste ronde van de presidentsverkiezingen.
Het publiek smaakt dit alleszins: Olé olé olé olé wordt er geroepen voor de encore. Die bestaat uit “Nabokov”, het enige nieuwe lied uit de set dat geen single is, en natuurlijk “A Hero's Death”.
Life ain't always empty. Sit beneath a light that suits ya, and look forward to a brighter future is een leuze die deze avond perfect samenvat.
Fontaines D.C. bevestigt opnieuw, en geloof me, ook de nieuwe cd zal aanslaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/fontaines-dc-10-04-2022.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/just-mustard-10-04-2022.html
Pics Trix, Antwerpen op 8 april 2022
Just Mustard - 08/04/2022 (musiczine.net)
Fontaines D.C. - 08/04/2022 (musiczine.net)
Organisatie: Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
