De Schot Robin Guthrie, vooral bekend als oprichter en sonisch droomwever van het legendarische trio Cocteau Twins, werd 60. Baanbrekend in het etherische wavegenre. Zijn 'Springtime' EP volgt op zijn drie releases van eind 2021 - de 'Mockingbird Love' EP, het full-length album 'Pearldiving' en de 'Riviera' EP
Over die laatste schreven we '' Atmosferische muziek die je terugbrengt naar de essentie van het leven, de eenvoud zie je vaak terug in prachtige schilderijen en kunstwerken. Of in de natuur zelf. Het is moeilijk om dat in woorden of in klanken te omvatten. En toch slaagt Robin Guthrie erin dat te doen. De enige voorwaarde is dat je als luisteraar de ogen sluit en je laat meedrijven in die mooie klanktapijtjes'' .
En eerlijk , deze 'Springtime EP' ligt wat in het verlengde, ook al is er iets bevreemdends aan verbonden dat we moeilijk kunnen thuis brengen.
Robin Guthrie keert terug naar de schoonheid van de muziek , die je dus ook terugvindt in de natuur; elke song opnieuw vertelt hij een verhaal over de wandeling door weidse landschappen; je wordt verwonderd door zijn stem, beeldend , schoon maar ook ietwat donker en bevreemdend.
Deze 'Springtime EP' is een mooie afsluiter van de reeks, waarbij Robin de zachtmoedige sound en z’n vocals laat gelden om je diep te raken. Wat een gelukkige 60ste verjaardag !
Tracklist: Kino's Chance 03:05 The Faraway 02:57 Another Part of Nowhere 04:15 All For Nothing 04:46
Sing-songwriting
Springtime EP
Robin Guthrie
Mindtrip is het solo project van Dirk De Kesel, gitarist van de Industrial metal formatie Charcoalcity . In volle lockdown bracht hij een single uit, "Aphrodite".
Onze recensie van deze single kun je hier nog eens nalezen Aphrodite -single- (musiczine.net)
Mindtrip heeft nu een nieuwe single op de markt 'Headspace'. De psychedelische tongval met post rock elementen blijft hier ook. “Headspace” gaat over 'aanvaarding', wat eerst zorgt voor botsingen, je grenzen verkennen, recht krabbelen en tot slot doorgaan. Eenvoudig is dat niet altijd.
Muzikaal horen we opbouwende laagjes. Het maakt het nummer zo bijzonder en vindingrijk.
Het ingetogene wordt gecombineerd met een bedwelmend, dreigend geluid. De emoties borrelen om tot ‘aanvaarding’ te komen.
“Headspace” is een single die mooi aansluit op de vorige “Aphrodite”, maar onderstreept ook de zoektocht in je geest, om tot slot de dingen te aanvaarden zoals ze nu eenmaal zijn. Het klinkt niet al te zwaarmoedig alsook niet te zeemzoetig. Dit thema in deze postrock gerelateerde vorm klinkt overtuigend. Benieuwd naar de toekomst …
Postrock
Headspace -single-
Mindtrip
Check het vooral zelf uit: https://www.youtube.com/watch?v=Hk9t1DMmEwI
Zamp Makely is het bedrijf van creatief generalist S.T., gericht op (bord)spellen, boeken en muziek. Hij is de oprichter van de webzine ‘Merchants Of Air’, de muzikale projecten Misantronics, Mint Narcosis en hij is lid van Synchyse. Een man van alle markten thuis.
Twee jaar na 'Elsewhere' keert Misantronics terug met 'Nachtraaf'. Dit nieuwe album bevat acht tracks, geïnspireerd op ambient, post rock, dark jazz, noise en … de huidige staat van onze planeet Aarde. Het resultaat is een hard, zwaar en donker album, dat de verontrustende sfeer ademt van een wereld in crisis.
De duistere hoes en die adembenemende sfeer binnen een donker kader doen vermoeden dat dit een plaat is boordevol tristesse … en toch dat is 'Nachtraaf' niet helemaal. Misantronics omarmt die duisternis wel bij elk song die duisternis, maar weet toch een gevoel van rust en gemoedsrust te brengen. De beelden die we ons voorstellen, hebben een eigen verhaal, een pluspunt aan dit ambient werk. De fantasie wordt geprikkeld, maar Misantronics geeft de luisteraar de vrijheid zelf in te vullen wat hij hierbij voelt.
Wat wij voelen is een lange trip waarbij verwondering, diepe rust, ingetogenheid, een traan en een glimlach elkaar opvolgen. Het is het totaalpakket dat telt, een emotioneel klankentapijt. De voorbije twee jaar corona waren voor veel mensen niet de gemakkelijkste jaren, wat wordt verduidelijkt op ingenieuze wijze.
Het is een hypnotiserende mooie trip die je volledig laat wegzakken tot de diepst innerlijke rust.
https://zampmakely.bandcamp.com/
Tracklist: Ontij 05:07 Het Deemt 07:36 Zenenacht 05:59 Onder De Linde 06:24 Heug 09:18 Het Schijmt 07:26 Eerdagen 07:18 Leef 03:39
Ambient
Nachtraaf
Misantronics
Alweer bruisend en jong punkgeweld uit de UK. ‘The Great Regression’ is het debuutalbum van DITZ, en het is een driftige mokerslag verpakt in 10 striemende songs. Geen 1-2-3-4 rechttoe rechtaan punkrock, wel een stel laaiende songs die overlopen van woede en agressie. Zanger Cal Francis doet zijn ding de ene keer via dreigende spoken-word vocals, elders spuugt hij het er dan weer uit als een razende hardcore zanger, check het grimmige “Ded Würst” en het meedogenloze “I Am Kate Moss”.
Qua razernij komt DITZ in de buurt van vervaarlijke bands als Daughters en Heads, de songs zijn furieus en komen binnen als een bijtend zuurtje. Opener “Clocks” is een mitrailleur van een song die een heel kogelmagazijn in één keer afvuurt, “Summer Of The Shark” is industrial-punk-noise die muren sloopt zoals ook bijvoorbeeld Show Me The Body dat doet en afsluiter “No Thanks, I’m Full” neigt naar de wilde noise van METZ.
‘The Great Regression’ is een overdonderend debuut van een nieuwe band die meteen zijn plaats heeft veroverd in een nieuwe Britse lichting van noise-punk bands.
Lucy Dacus - Gevoelige en brute eerlijkheid
Van gevoelige snaar tot brute eerlijkheid. Lucy Dacus wist opnieuw het publiek in te pakken met haar beklijvende en rake pareltjes in een uitverkochte Rotonde. Ze is daarmee op weg naar het beste van haar prille carrière.
De eerste noten van vanavond werden verzorgd door de Britse Fenne Lily die al voor de tweede keer met Lucy Dacus op tour ging. Met twee albums, ‘On Hold’ (2018) en ‘BREACH’ (2020), had Lily al voldoende songs om ons een half uur te intrigeren. Het subtiele contrast van zacht naar hard in “Car Park” en “Birthday” werkte aanstekelijk. Het doodeerlijke “I Used to Hate My Body but Now I Just Hate You” raakte live nog harder onze gevoelige snaar dan op de plaat. Vergelijkingen met Dry the River of Marika Hackman en uiteraard Lucy Dacus waren niet ver te zoeken. Met twee beklijvende nieuwe nummers sloot de aimabele Fenne Lily de support-act krachtig af.
Lucy Dacus wist de laatste jaren met eigen muziek en zijproject Boygenius (met Julien Baker en Phoebe Bridgers) meer en meer muziekfans te overtuigen. Niet verwonderlijk dus dat ze veel mensen naar de Botanique wist te lokken. Op haar laatste plaat ‘Home Video’ (2021) blikt ze - meestal autodidactisch - terug op haar jeugd en hoe ze omgaat met haar gevoelens of geaardheid. In opener “Triple Dog Dare” en iets later in het swingende “Hot & Heavy” vatte Lucy Dacus dat alvast goed samen. Al vroeg in de set bracht ze één van haar indie-hitjes “Addictions” die zachtjes werd meegezongen door vele toeschouwers.
Zonder blozen en met enorme veel charme haalde ze haar beste Frans voor de bindteksten. Het is met diezelfde natuurlijke charme dat ze ons imponeerde met het kabbelende “VBS” (over bijbelkampen) en het sferische ingetogen “Cartwheel”. Haar cover van Edith Piaf’s “La Vie en Rose” paste perfect in het plaatje.
Wat opvalt is dat Lucy Dacus rijkere arrangementen gebruikte in haar meest recente muziek. De keuze voor autotune vocals in “Partner in Crime” voelde eerst ongewoon aan maar het geheel klopte uiteindelijk. Ondanks de zachtaardige verschijning kwam ze verrassend hard uit de hoek in “Thumbs”. In deze song over oprechte medeleven en diepe empathie kreeg ze het publiek muisstil en liet ze hier en daar traantjes rollen. Even later met “Please Stay” deed ze dit kunstje opnieuw over met een schepje er bovenop.
Tijdens het hartverwarmend kampvuurmomentje in “Going Going Gone” zongen we gezellig mee met de band die vooraan het podium opgesteld stond. Meezingen of beter gezegd meebrullen konden we later met “I Don’t Wanna Be Funny Anymore” en - uiteraard - het ijzersterke “Night Shift”.
In de ongeplande encore kregen we een uitgepuurde “Fool’s Gold” te horen en zagen we hoe Lucy Dacus er ongelooflijk van genoot.
Setlist: Triple Dog Dare - First Time - Addictions - Hot & Heavy - Christe - VBS - Cartwheel - La vie en rose (cover) ) - Yours & Mine - Partner in Crime - Brando - Thumbs - Going Going Gone - Please Stay - I Don’t Wanna Be Funny Anymore - Kissing Lessons - Night Shift - Fool’s Gold
Organisatie: Botanique, Brussel
Lords Of Altamont - Onstuimige garage-rockers steken tandje bij
De laatste plaat van The Lords Of Altamont heet ‘Tune In Turn On Electrify’, en hiermee is hun wervelende live act meteen in enkele rake termen samengevat.
Dit is een band met een hoog rock’n’roll gehalte, ze zien er uit als een stel coole biker-rockers, een imago dat ze natuurlijk wel bewust nastreven, het zijn tenslotte Amerikanen. Maar hun looks, haardossen (de gitarist is een heuse Slash-lookalike, alleen de hoed ontbreekt) en die eeuwige zonnebril zijn alleen maar de ideale verpakking.
Het is de vette en stomende garage rock die voor het wilde feestje zorgt. De rauwe sound neigt naar voor de hand liggende referenties als MC5, Jim Jones Revue, Monster Magnet en natuurlijk de onvermijdelijke Stooges. Voeg er ook maar The Hives en The Ramones aan toe. The Lords Of Altamont zijn misschien geen punkband, maar ze hebben wel de drive, energie en de power van de allerheetste punkbands.
En wat dacht u van The Rolling Stones als checkpoint ? Yep, The Lords starten hun set met “Live With Me” in een geëlektrokuteerde versie, zo heetgebakerd hebben The Stones hun song nooit voor mekaar gekregen.
Frontman Jake Cavaliere ziet er uit als een kruising tussen de übercoole Joey Ramone en de zingende joint Chris Robinson, maar hij gaat heel wat feller tekeer dan die twee. Het is een rock’n’roll preacher die niet alleen wild om zich heen schopt, hij voorziet de smerige garage-rock ook nog eens van een stel ontspoorde orgelpartijen. Neen, geen subtiele orgeltoetsen, dit zijn The Doors niet. Kan ook niet anders als je ziet hoe Cavaliere dat arme instrument een concert lang blijft geselen, het is een wonder dat het kleinood überhaupt nog op zijn gammele poten blijft staan.
De driftige set kent nauwelijks tussenpauzes, het gaat vooruit met de geit. Het is geweldig hoe compromisloze stoompotjes als “Living With The Squares”, “Million Watts Electrified”, “Death On The Highway”, “Get Back In The Car” of “Going Nowhere Fast” er met volle gas worden doorgepompt. Hier wordt tempo gemaakt door een stelletje vunzige rock’n’roll ratten die er duidelijk zin in hebben.
“Going Downtown” is dan misschien wel een heel vette knipoog naar “Raw Power”, maar who cares. Wij zijn de plagiaatpolitie niet, en een band die de ongebreidelde stuwkracht van The Stooges nastreeft, daar kunnen we alleen maar met volle teugen van genieten.
Dat doen we ook, maar mooie liedjes duren nooit lang en na een razend anderhalf uurtje zetten Lords Of Altamont met een onstuimig “Cyclone” een vettig punt achter dit woest en stormachtig concertje.
It’s only dirty ass rock’n’roll, but I like it …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Daniel Buyle
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/n9-eeklo/the-lords-of-altamont-27-03-2022.html
Organisatie: N9, Eeklo
Le lundi 11 juillet prochain, le Dour Festival ouvrira ses portes pour une édition 2022 qui, pour marquer le retour à la “normale”, s'étendra sur une semaine complète. En lever de rideau, le Dour CampFest proposera en effet un “warm-up” en mode “rave”, articulé autour de “soundsystems”. “Il y avait une forte demande émanant de festivaliers pour que l’on ouvre les portes du camping plus tôt. C’est ainsi que le CampFest est né”, a précisé Damien Dufrasne, l'organisateur du festival, lors de la conférence de presse tenue aujourd'hui.
“Pendant le confinement, nous avions constaté l’organisation de nombreuses mini-raves, dont nous nous sommes inspirés pour augmenter la proximité entre le public et les artistes.”
Proposant plus de 220 groupes et artistes, le Festival reste fidèle à ses mots d'ordre: éclectisme, hybridation et découverte. Le site comportera 8 scènes dont une nouvelle: la Chaufferie. “Ce sera un chapiteau où il fera très sombre, comme dans une boîte de nuit, illuminée par des lasers et des jeux de lumière”, explique Alex Stevens, co-programmateur. Une discothèque géante qui fera la part belle aux ambiances rave obscures, gabber, hardtech, dubstep, techno à 150 BPM et drum and bass et donnera carte blanche à Nyege Nyege, un festival avant-gardiste d’Afrique de l’Est. La Balzaal, plus grand dancefloor open air du festival, accueillera cette année encore les plus grands noms de l’électronique pour 5 jours de fête immersive au son des kicks techno et house de l’immense Carl Cox, qui en sera le curateur.
Le Festival a bien entendu prévu quelques 'locomotives' en haut de l'affiche comme Flume, Booba et surtout Angèle. Comme le souligne Damien Dufrasne, “Angèle n'a pas oublié que Dour lui avait donné sa chance au début de sa carrière. Elle sera la première artiste féminine belge à occuper le haut de l'affiche: un moment historique pour Dour!”.
A côté du phénomène Angèle, plus de 20% de l'affiche sera noire-jaune-rouge. Citons, entre autres, Amélie Lens qui, elle aussi, se souvient du soutien reçu lors de ses débuts, Roméo Elvis, Apashe, Azo, Bothlane, Clara!, Commander Spoon, etc.
Signalons enfin que, pour la programmation de la nouvelle scène “Rockamadour”, Dour fera équipe avec la radio communautaire Kiosk Radio, emmenée par Michael alias Mickey.
Lorsqu'on lui demande pour conclure comment le Festival a encaissé la crise sanitaire, Damien Dufrasne va droit au but. “On a perdu 1,5 million d'EUR en deux ans”, confie-t-il à Musiczine en exclusivité. “Heureusement, nous avions constitué un trésor de guerre d'environ 2 millions d'EUR, en prévision de coups durs éventuels. Grâce à ce 'matelas', nous n'avons dû procéder à aucun licenciement. Et nous sommes fin prêts pour célébrer le retour de Dour!”
Pour découvrir le lineup complet, c'est ici.
Pour les tickets, c'est ici.
Noordkaap - Noordkaap biedt zoveel meer dan een routineuze nostalgietrip
Na de overwinning in Humo's Rock Rally in 1990, drukte Noordkaap zijn stempel op de Nederlandstalige rock scene, samen met een Gorki. Het was de tijd dat dat rock muziek in je eigen moedertaal zorgde voor gefronste wenkbrauwen (net als De Kreuners het al deden in de tachtiger jaren!). En Nederlandstalige rock blijft goed scoren. Gelukkig maar.
Noordkaap is aan een drietal concertreeksen bezig in de AB , een tour die eigenlijk in 2020 ging plaats vinden , maar corona gooide hier een stokje voor!
Op zijn eentje probeerde Aster (***) een nog langzaam binnensijpelend publiek voor zich te winnen. De zachte gitaarlijnen en z’n wondermooie stem ontroerden. Aster wordt vergeleken met Ben Howard. We menen zelfs heel subtiel een stukje Bob Dylan te herkennen in sommige liedjes. Toch klonk alles een beetje hetzelfde, wat de aandacht deed verslappen. Het abrupte einde van de set, na een dik half uur , bracht ook geen soelaas waardoor we lichtjes op onze honger bleven zitten. Toch gunnen we de sing-songwriter kansen . Afwachten dus!
Stijn Meuris gaf na enkele songs aan dat hij niet zo goed bij stem was, maar dat maakte helemaal niets uit, vertelde hij daarbij. En dat was ook wel zo. Want ondanks dat Meuris met zijn charismatische uitstraling en zin voor entertainment veel aandacht naar zich toe trekt, is hij omringd door top muzikanten, muziekkunstenaars. Vooral de gitaarriedels van Lars Van Bambost (o.m. ”Dit is kunst”) waren verbluffend. De pulserende, stuwende drums van Nico Van Calster en de duivelse klanken van toetsenist Wim De Wilde zijn evenzeer belangvol. En dan hadden we het nog niet over de aanstekelijke baslijnen van Erik Sterckx.
Noordkaap is en profileert zich na meer dan twintig jaar nog altijd als een grootse band. Meuris stelt zijn band met veel liefde voor na “Laat ons Bidden”. Met het bijzonder emotionele “Soms Schrik”, waarbij de muzikanten alles uit de kast halen, raakt Noordkaap de gevoelige snaar.
Noordkaap trekt de kaart van ‘rock’. Het rockt dus, de cover “Arme Joe” wordt meegebruld, net als “Wat is Kunst”. Iets verder spelen ze “Het zou niet mogen zijn” en “Van God los” (Monza) . Het toont een Noordkaap die energiek, intens, weemoedig , gevarieerd klinkt.
Het prachtige “Gigant” is één van de bisnummers. “Ik hou van U” is de meezinger , een song die zorgt voor de ultieme ontlading bij iedereen!
Noordkaap biedt zoveel meer dan een routineuze nostalgietrip. Als jonge wolven gingen ze te werk . Een stevig nineties rockfeest die de link met het heden maakt, en sterk overtuigt. Klasse.
https://www.youtube.com/watch?v=q7MRMdWAMaE
Het komt voor in de beste families - Panamarenko - Verloren dag - Hoopvol - Pretentious moi - Laat ons bidden - Soms schrik - Als ik 's nachts door Veerle rijd - Bedland - Satelliet Suzy - Arme Joe (Will Tura cover) - Wat is kunst? - De belofte jong te sterven - Het zou niet mogen zijn (Mensenzee) - Druk in Leuven - Van God los (Monza) - Een heel klein beetje oorlog
Encore: Dat het gauw winter wordt - Gigant
Encore 2: Ik hou van u
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
The Weather Station - Overtuigende sprankelende indiepareltjes
Tamara Lindeman is al sinds het begin (2009) de drijvende kracht achter The Weather Station. Na een verloop van verschillende muzikanten is de groep eindelijk met de vijfde en voorlaatste plaat ‘Ignorance’ (2021) doorgebroken. Het is vooral met die plaat dat The Weather Station het publiek in de Botanique wist in te pakken.
De van Nieuwe-Zeelandse Ierse folkmuzikanten had het genoegen om met de main act van vanavond te touren. Weldoordachte keuze want de innemende pure folk van Aoife Nessa Frances riep kristalheldere beelden op van weidse velden en verlaten stranden. Ook straf dat ze op haar eentje de rijke arrangementen die ze op plaat brengt, live met overtuiging wist over te brengen. Een artieste dus om in de gaten te houden en die vast nog indrukwekkender zou klinken met live backing band.
Na de verpozende pauze kwam The Weather Station stilletjes het podium op. Opener “Wear” gaf thematisch aan waar het vaak over ging gaan: de verhouding van de nietige mens tot de overweldigende natuur, de gemengde gevoelens ten opzichte van de huidige klimaatsverandering en de disruptieve kracht van menselijke gedrag. Een hele boterham vol maar de band bracht die volle lading met enige rust en subtiliteit. In het ogenschijnlijk opgewekte “Loss” liet de klarinet een diepe indruk na. Lindeman was het publiek dan al dankbaar waarna ze met een verwijzing naar de verwarrende coronaperiode de perfecte aansluiting vond bij “Separated”.
Het was af en toe al duidelijk dat de frontvrouw last had van een vervelende hoest waardoor ze niet voluit kon zingen. “Way It Is, Way It Could Be” schuurde met rake country en folk-toetsen aan bij Big Thief of Laura Marling. Terwijl de band met het breekbare “Stars” uit laatste plaat ‘How Is It That I Should Look at the Stars’ even gas terug nam, leek haar stem het even te begeven. Zichtbaar belemmerd sloeg ze zich erdoor en kon ze nog het korte en krachtige “Notice You Turn Away” met verve uitzingen.
Nog beter was “I Try to Tell You”, een opmerkelijke single over de impact van de mens op natuur en hoe die quasi naïef verkeerde keuzes maakt. De powerballad “Better Now” zou zo geschreven kunnen zijn door HAIM en gebracht worden door Fiona Apple.
Het concert leunde nog verder naar indie-rock met het strakke “Heart”, het eclectische “Robber” en het fijn aansluitende “Atlantic”. Als de band zijn visitekaartje nog niet had afgegeven, deed ze dat dan absoluut met “Parking Lot”. De zachtaardigheid van de vocals afgewisseld met de opzwepende drum en de rake gitaar- en pianomelodieën werd smalend door het publiek omarmd en goedgekeurd.
Gelukkig had Lindeman nog genoeg fut over om in de encore het liefelijke duet “To Talk About” te bezingen met de gitarist. The Weather Station stuurde ons de nacht in met het ogenschijnlijke folky “Thirty” dat volledig vervelde tot een country rocknummer.
Ondanks de vervelende kriebelhoest van Lindeman kon The Weather Station ons eindelijk live bekoren met de muzikale creaties van de afgelopen jaren.
Setlist Wear - Loss - Separated - You and I (On the Other Side of the World) - Way It Is, Way It Could Be - Stars - Look - Tried to Tell You - Better Now - Heart - Robber - Atlantic - Parking Lot - Subdivisions - Encore: To Talk About – Thirty
Organisatie: Botanique, Brussel
Madou - De schaduwkant van het leven, 40 jaar later
Schijnbaar uit het niets dook vorig jaar de single “Ronquières” op, het eerste muzikale wapenfeit in 40 jaar van de Nederlandstalige cultband Madou rond zangeres Vera Coomans en multi-instrumentalist Wiet Van de Leest. Hun combinatie van avant-gardistische pop en teksten die je zo de grond in trekken wordt nu als vooruitstrevend beschouwd, maar viel begin jaren ’80 op een koude steen bij de platenkopende massa. Maar geesten kunnen rijpen, en een paar dozijn #MeToo schandalen en ethische dilemma’s later blijkt het herrezen Madou ineens wel de juiste vinger aan de maatschappelijke pols te houden.
“Ronquières” bleek de voorloper van een heuse comeback, inclusief een gloednieuw album ‘Is Er Iets?’, een gepland Rewind concert in de AB rond het titeloze debuut uit ’82, én een zaaltournee met de nodige corona hickups.
Afgelopen vrijdag haalde Democrazy de groep naar de Gentse Minard schouwburg die tot de nok gevuld was met een bonte mix van jong en oud. Over verschillende generaties gesproken, ook Madou is intussen uitgegroeid tot een klein familiebedrijf; op de planken wordt Coomans tegenwoordig vergezeld van haar zoon Thomas Devos, bezieler van onderbelichte gitaarrock bandjes als Rumplestitchkin en Tommigun, terwijl de heropgeviste Van de Leest op zijn beurt zoonlief Louis (beatmaster bij MonkeyRobot) binnen heeft geloodst. De jonge percussionist Mattijs Vanderleen vervolledigt het muzikaal erg veelzijdige gezelschap, wiens favoriete ingrediënten in de rayons van de folk, jazz, chanson en kamerpop moeten gezocht worden.
Zoals verwacht concentreerde de groep zich op een bijna integrale uitvoering van de vorig jaar verschenen comeback plaat ‘Is er Iets?’, hier en daar aangevuld met een aantal ‘gouwe ouwe’ zoals Vera Coomans ze zelf guitig omschreef. Tijdens het openingskwartier is de sfeer erg ingetogen, en bij momenten komt de spanning bij de hoofdpersonages uit “Nachthuis”, “Is Er Iets?”, “Niets Dringt Door” en “Het Doet Geen Pijn” ook echt voelbaar binnen. Coomans kreeg van Belpop kenner Jan Delvaux de eretitel ‘de Marianne Faithfull van Vlaanderen,’ en ze doet die naam vanavond alle eer aan. Gebiedend, getormenteerd of gelaten debiteert ze verhalen over toxische relaties, mentale ongezondheid, en onvermijdelijk als er inmiddels 73 lentes op de teller staan, de verschillende neveneffecten van het ouder worden.
Als de frontvrouw zich mag spiegelen aan dame Faithfull, dan is haar compagnon de route sinds de hoogdagen bij Rum Wiet Van de Leest de Warren Ellis van het gezelschap. Zijn virtuoze vioolinjecties jagen het drama gehalte nog verder de hoogte in, en zorgen ervoor dat het op geen enkel moment echt gezellig wordt.
Naarmate de set vordert, wordt Coomans spraakzamer tussen de nummers door, en in de korte doch welgemikte dialogen met zoonlief Thomas is er zelfs nu en dan sprake van, jawel, humor. Rust of onrust, licht of donker, een lach of een traan, het zijn bij Madou contrasten die bijna ongemerkt in elkaar overvloeien. ‘Vandaag was het mooi weer om te fietsen’ is Coomans’ schijnbaar onbenullige inleiding tot het erg poppy “Ronquières”, een dramatisch epos over een zelfmoord ter hoogte van het gelijknamige kanaal. De kale brok folk noir “Huis In De Duinen” noemt Thomas Devos een murder ballad; het is een beschrijving die, net als zijn diepe tweede stem, onvermijdelijk aan the prince of darkness Nick Cave refereert.
Rechts van ons veert een fan van het eerste uur spontaan op wanneer “Witte Nachten” en “Niets Is Voor Altijd” worden ingezet, evergreens die na vier decennia nog niets aan urgentie hebben ingeboet én in een ideale wereld zonder pardon op de shortlist van de Vlaamse canon thuishoren. Tevens uit de debuutplaat van 40 jaar geleden werd “Straks Niet Meer Warm” vanonder het stof gehaald, alweer een murder ballad avant la lettre die een theatrale songsmid genre Gavin Friday wellicht niet onberoerd zou laten.
Uiteraard werden de spots terug gedimd voor een bisronde, die in alle intimiteit startte met een moeder-zoon onderonsje. De mondharmonica van broer/nonkel Leejoo Coomans ontbrak in het Dylanesque “Gele Schoenen”, maar dat deed verder niets af qua glans van dit nummer met een tekst die reeds dateert van begin jaren ’80.
En jawel, er is wel degelijk een sprankeltje hoop dat de cultband niet opnieuw 40 jaar zal treuzelen met de release van een volgend opus, getuige de nieuwe parel met de heerlijk misleidende titel “Een Mooie Dag”.
Met een reprise van “Witte Nachten” deed Madou de boeken dicht, maar wat ons betreft verdient hun indringende inkijk langs de schaduwzijde van het alledaagse leven nog een paar nieuwe hoofdstukken. Geen vaarwel dus, maar graag tot ziens!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/minard-schouwburg/madou-25-03-2022.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Belgian Quo Band - Een legendarische arena als het Sportpaleis, dat spreekt tot onze verbeelding
Ons land heeft misschien wel de beste Status Quo-tribute band van Europa. De Belgian Quo Band speelde al zowat overal, van de Gentse Feesten tot de UK en Mali en straks voor het eerst in Zwitserland, van het grootste fanfestival van Status Quo tot invallen voor de echte Quo in Duitsland, … Nog één venue staat na de 15 jaar dat de band bestaat nog steeds op hun bucketlist: het Sportpaleis in Antwerpen. Tijd voor een interview met drummer Wes, dachten we zo bij Musiczine.
Jullie stonden reeds in heel wat landen op het podium met de Belgian Quo Band. Hoe komen jullie nu in Zwitserland terecht?
Wes: We kregen zopas de bevestiging dat we spelen op een optreden tijdens het festival Manifestation Villageoise in Boudevilliers (Neuchâtel, Zwitserland) op vrijdag 6 mei. Het wordt ons eerste optreden op Zwitserse bodem. Dat ze ons daar vragen is een hele prestatie. Wij doen alles in eigen beheer en hebben geen boekingskantoor, promotor of een professionele manager. Dit is voor ons nog altijd gewoon een hobby.
De Belgian Quo Band bestaat 15 jaar. Wat waren de hoogtepunten?
Wes: Over die 15 jaar valt veel te vertellen. We deden optredens in België, Nederland, Duitsland, Engeland, Oostenrijk en Mali (Afrika), in de gevangenissen van Wortel en Gent stonden op de Gentse Feesten, de Paulusfeesten, Genk on Stage, Marktrock in Poperinge en de Bierfeesten in Oudenaarde, we mochten het voorprogramma doen van 10 CC, Clouseau, Johnny Logan, The Scabs, Frank Boeijen, De Kreuners, Oscar & The Wolf, Soulsister, … Maar er zijn ook andere hoogtepunten, zoals onze verschillende ontmoetingen met bandleden van Status Quo en dat we sinds 2012 vermeld worden op de website van Status Quo als ‘erkende’ tribute-band. In 2014 deden we onze wereldrecordpoging luchtgitaar spelen tijdens de Gentse Feesten. In 2015 speelden we vier optredens op één dag, op vier verschillende locaties over heel Vlaanderen, met eeen crew van 25 mensen. In 2017 brouwden we ons eigen bier gebrouwen voor ons tienjarig bestaan. Een jaar later deden we liefst 25 radio-interviews in twee dagen. Dit jaar zijn we gevraagd om op te treden tijdens de grootste Status Quo fan-meeting in Engeland. We mogen er het voorprogramma doen van John Coghlan, de originele drummer van Status Quo die op die avond zijn laatste optreden zal geven en vervolgens zijn drumstokken opbergt. Net als bij eerdere optredens in de UK worden we hiervoor gevolgd door een bus vol Belgische fans.
15 jaar on the road, Hoe hou je dat vol?
Wes: Ik zeg vaak dat in een band zitten moeilijker is dan een huwelijk. Misschien daarom dat ik nooit ben getrouwd. Je moet overeenkomen met verschillende mensen, elk weekend ben je samen, alle neuzen moeten in dezelfde richting staan, vakanties moeten afgestemd worden op elkaar, vaak zitten we uren samen in een busje of delen we zelfs een hotelkamer... Het is dus zeker niet altijd eenvoudig. Een flinke dosis relativeringsvermogen, een laaiend enthousiast publiek en nu en dan een ‘biersessie’ na een geslaagd optreden doen wonderen. Die drie zaken zijn volgens mij de beste lijm voor een band.
Hoe hebben jullie corona doorstaan?
Wes: De voorbije jaren waren voor iedereen anders denk ik, welke job of hobby je ook uitoefent. Voor ons was het echter nog ingrijpender. In de week hebben we een normale job, maar voor corona waren we bijna elk weekend op de baan om op te treden, vaak in het buitenland en op hotel. Het was dus heel vreemd om plots echt constant thuis te zitten. In die periode hebben we ook afscheid moeten nemen van enkele vrienden en fans die gestorven zijn aan de gevolgen van corona. Dan zit je daar achter je pc, elk in zijn kot, naar de uitvaart te kijken van een makker. Er hebben bij mij zeker meermaals tranen gevloeid. Er zijn bij mij wel een paar keer sombere gedachten geweest, dat geef ik grif toe. We hadden plannen om vorig jaar door het land te rijden met een aangepaste vrachtwagen en voor de deur van enkele fans een pop-up-optredentje te doen, maar dat mocht niet. Toen zouden we bij een paar fans akoestische bubbel-optredentjes gaan doen, zonder financiële vergoeding, maar gewoon om toch iets te doen en samen te zijn, maar ook dat mocht plots niet meer. Dan kreeg ik wel eens zwarte gedachten in de zin van: komt dit ooit nog goed? Ik kan mij echt geen leven inbeelden zonder muziek. Maar uiteindelijk is er toch altijd iets om je aan op te trekken. Ik kan echter begrijpen dat er toch mensen bezweken zijn en andere (soms fatale) keuzes hebben gemaakt.
Wat is het geheim van het succes met de Belgian Quo Band?
Wes: Ik denk dat we onszelf mogen uitroepen tot de meest succesvolle tribute-band van het land. Zeker als je het parcours van de band bekijkt: welke stunts we al gedaan hebben, waar we al allemaal hebben opgetreden, het aantal optredens, hoe vaak we al in de pers kwamen, het aantal fans die telkens naar de shows komt, … Dit krijg je echt niet cadeau. Het is een kwestie van hard werken aan je show, investeren in materiaal om dichter bij het origineel te komen, zorgen dat je ‘in the picture’ blijft, respect tonen naar je fans en hen ook eens iets terug geven, … Vele andere artiesten willen snel resultaat en geven veel te vlug op. Het is een kwestie van te blijven werken en erin te geloven. Soms heb ik meerdere jaren contact met een organisatie voor er een optreden wordt vastgelegd. Maar uiteraard begint alles met een goeie act: de muziek van Status Quo is ideaal om sfeer te brengen bij verschillende soorten van muziekliefhebbers. Status Quo heeft een heel hoge verbindingsfactor en daar zitten de luchtgitaren zeker voor een groot stuk tussen. Wij spiegelen ons vooral aan hoe Status Quo live klinkt en zelfs onze setlist is bijna identiek. Je moet immers niet slimmer willen zijn dan je leermeesters…
Jij bent zowel drummer als manager, pr-man, bookingsagent en tourmanager?
Wes: Klopt, al doe ik uiteraard ook niet letterlijk alles in mijn eentje. Ik heb wel graag overzicht en ik moet ook toegeven dat ik graag de touwtjes strak in handen hou. Nog meer mensen bij de band betrekken betekent nog meer meningen en ook nog meer mensen die moeten betaald worden. Enkel door veel zelf te doen kunnen we het betaalbaar houden voor organisatoren. Ik ben trouwens niet graag afhankelijk en heb een duidelijke eigen visie en doel. Soms lachen ze wel eens in de band, omdat ik regelmatig zeg “het was goed, maar is toch nog een beetje werk aan”. Ik ben gewoon veeleisend, vrees ik. Het is altijd voor verbetering vatbaar. Als je denkt dat je perfect bent, kan het enkel maar naar beneden gaan. Gelukkig kan ik voor bepaalde zaken op de anderen rekenen. Gitarist Geert verwerkt alle contracten en volgt deze op. Hij stelt ook de setlist samen. Lieven, de bassist, is vooral bezig met de website en grafisch is hij ook heel sterk. Rik, onze lead-gitarist, is vaak de bemiddelaar, hij heeft het meeste gezonde verstand. Als de meningen eens verschillen, is Rik vaak degene die de middenweg weet te vinden.
Valt dat allemaal te combineren met je visuele beperking?
Wes: Reeds sinds mijn geboorte ben ik slechtziend. Ik mag daardoor bv. niet met een auto rijden. Op het podium heb ik een extra groot afgedrukte playlist. De titels van de nummers zijn vaak beperkt tot één woord of afkorting zodat we groter kunnen printen en het toch nog overzichtelijk kunnen houden. Gemiddeld bestaat mijn playlist uit vier pagina’s in A3-formaat en meestal staan er vijf nummers per pagina. Mijn setlist moet ik dan nog op een koffertje leggen, want als die op de vloer zou liggen kan ik er toch niets van zien. Het vervelendste is dat ik geen mensen herken, wat soms wel eens gênant kan zijn als iemand letterlijk al tientallen keren naar een optreden is komen kijken en ik die nog steeds niet herken als ze goeiedag zeggen. Gelukkig beschik ik over een goeie dosis humor en weet ik die situatie dan wel recht te trekken.
In 2017 merkte ik tijdens een optreden in Nederland plots dat ik mijn setlist niet meer kon lezen. Bleek dat mijn ogen onverwachts fel achteruit gingen en een ingreep noodzakelijk was. We hadden net vier dagen na elkaar een optreden en ik moest tussendoor naar het ziekenhuis voor nog meer onderzoeken. De ene avond stonden we nog op het podium in Duitsland, ’s morgens zat ik in de wachtkamer van UZ Leuven en ’s avonds was ik al weer aan het optreden in Oostende. Ik hoorde toen dat een dringende ingreep noodzakelijk was en de kans om blind te worden reëel was. Dat zijn van die momenten waarop het soms moeilijk is om de knop helemaal om te schakelen.
Na 15 jaar zullen jullie al wel enkele leuke anekdotes hebben?
Wes: Toen we ooit samen met Marina Wally geboekt waren, wou zij koste wat het kost met ons op de foto. We deden ook eens een optreden diep in Duitsland en hadden een extra show weten te versieren ergens halverwege de trip. Dit bleek echter een slechte zet: er kwam amper drie man opdagen en we moesten met al ons materiaal twee verdiepingen omhoog, zonder lift. De organisator had een slechte datum gekozen en heel weinig gedaan om het optreden deftig aan te kondigen.
Waren er wel eens spanningen in de Belgian Quo Band?
Wes: Uiteraard waren die er wel eens, met hoe meer mensen je samenwerkt, met hoe meer meningen je moet rekening houden. Ik stippel elk jaar een ‘route’ uit voor de band: welke stunts willen we doen, wanneer (en hoe vaak) nemen we vakantie, willen we investeren in bepaalde zaken (podiumdecor, gratis promomateriaal voor de fans, ....). Ik houd steeds met iedereen zijn mening rekening, maar als iemand plots of maanden na de beslissing toch moeilijk gaat doen of de afspraken wil veranderen, ja, dan wordt het gevaarlijk en ga ik op mijn achterpoten staan. We hebben dat in de loop der jaren spijtig genoeg toch een tweetal keren meegemaakt en dan moet je soms moeilijke keuzes maken.
Behalve elk jaar een stunt is er ook elk jaar een optreden voor een goed doel. Wat wordt het dit jaar?
Wes: We proberen elk jaar minstens één optreden gratis te doen voor het goede doel. Zo droegen we al ons steentje bij voor het onderzoek naar muco, ALS, kanker, ... maar we deden ook al enkele gratis optredens voor mensen met een verstandelijke beperking. Dat is zo’n dankbaar en ongeremd publiek. Op andere optredens is er bij het publiek soms wat schroom om zich eens goed te laten gaan tijdens het luchtgitaar spelen, maar die mensen hebben dat totaal niet en juist daarom is dit zo fijn om voor deze mensen te mogen spelen. De sfeer zit er altijd direct in. We zijn voor dit jaar nog op zoek naar een event waarvan de opbrengst integraal naar het goede doel gaat. We komen volledig gratis optreden en vragen hier dus geen vergoeding voor. We hebben zelf ook al genoeg ellende ervaren en vinden het daarom belangrijk om iets terug te doen. Mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. en wie weet staan we bij jullie op het podium!
Jullie hebben de bandleden van Status Quo vast al vaak ontmoet?
Wes: We hebben in de loop der jaren zeker een goed contact opgebouwd met onze grote voorbeelden. In het begin verliep dit vooral via een officiële meet & greet, maar we komen hen ook regelmatig spontaan tegen na een show. Na hun optreden in de AB enkele jaren terug hebben we samen nog pintjes gedronken in de foyer. De drummer, bassist en gitarist kwamen ongepland even langs en zo konden we een leuk praatje maken. We kwamen de bassist ook al tegen op straat in Manchester, de dag van hun optreden daar. Enkele jaren terug stuurde de bassist ons nog een videoboodschap voor ons tienjarige bestaan. Ze weten dus zeker wie we zijn en wat we doen.
Wat was het absolute hoogtepunt in al die jaren?
Wes: Dat is een moeilijke vraag. Het meeste plezier haal ik uit optredens waar de sfeer echt fenomenaal is. Dan denk ik aan optredens tijdens de Gentse Feesten of ons eerste optreden na een sabbatjaar. Of toen we twee optredens deden in Engeland en er een bus fans is meegereisd. Tijdens de Walhalla Zomerfeesten in Nederland maakten we ook eens mee dat we na een optreden letterlijk niet zonder kleerscheuren door het publiek konden lopen. Iedereen wilde op de foto en er werd letterlijk aan onze kleren getrokken om toch maar een foto te kunnen maken.
Hoe komt het Sportpaleis op de bucketlist van de Belgian Quo Band?
Wes: Als jonge gast had ik uiteraard heel wat muzikale dromen: een plaat opnemen met eigen werk, optreden voor een paar duizend man, in het buitenland optreden, interviews op radio-televisie of je eigen foto in de ‘boekskes’, … Ik heb het allemaal gedaan en ben nu al heel dankbaar voor al die mooie dingen. Er is echter nog één iets wat ik van mijn bucket-list wil schrappen: een mooi voorprogramma voor een grote act in een uitverkocht Sportpaleis. Zo’n grote zaal, legendarische cultuurtempel, een arena vol mensen, …. Dat spreekt nog steeds tot de verbeelding. Het komt ook door mijn visuele beperking, denk ik. Al heel mijn leven probeer ik in het ‘hier en nu’ te leven. De kans bestaat immers dat ik ooit blind word. Het lijkt me magisch om vanachter mijn drumstel zo’n massa mensen te kunnen zien. Moest dat ons lukken…
Causenation - Voor de productie van het volgende album gaan we nog professioneler tewerk gaan, en we houden voor ogen dat de inbreng van elk van ons even groot is
Causenation is een electro project opgericht in 2015. We citeren: ''De band werd opgericht in Antwerpen. Aanleiding was het idee om terug muziek te maken na een jaar of 20 daar niet meer mee bezig te zijn geweest.'' Met ‘Promises of Hope and Fear’ bewees de band uit het goede hout gesneden te zijn, we hadden net vooraf nog een interview met Ivan Heyligen aka Vain Sacrosanct, over verleden en toekomst van Causenation, hier
Anno 2022 is de band klaar voor een nieuw hoofdstuk. Op BIM Fest zagen we een solide band, waarbij elke schakel even belangrijk is. Na het optreden hadden we een fijn gesprek met de band over dat optreden, en de volgende bladzijdes die ze willen omslaan
Tijdens ons laatste interview in 2020 hadden we het over corona en de impact toen, ook over EBM muziek in zijn geheel; hoe heb je als muzikant en band deze tijden doorstaan? Hoe staat het er twee jaar later voor?
Jonas: Vanuit mijn standpunt bekeken, ik ben pas vorig jaar erbij gekomen bij Causenation. Mijn eigen project was on hold gezet , dus ik was heel blij dat ik me weer met muziek kon bezig houden en in de tijden dat we niet konden optreden hebben we gewoon goed kunnen repeteren. Dus voor mij was het een stap voorwaarts, na een toch wat moeilijke periode
Vain: Live hebben we niet veel kunnen doen. Dat was het grote probleem. Persoonlijk heb ik die tijd gebruikt om nieuwe nummers te schrijven.. In die twee jaar heb ik 25 nummers geschreven, waardoor een proces is ontstaan om naar een nieuw album toe te werken. Het plan is om elke demo die is gemaakt, goed te bekijken, met inbreng van iedereen binnen de band, dat vind ik enorm belangrijk. We konden uiteindelijk ook terug samen repeteren en door die voorbereiding waren we er zeker van dat we , eens de coronamaatregelen zouden versoepelen, er automatisch terug mogelijkheden uit de hoed zouden worden getoverd
Ieders inbreng is even belangrijk, en dat viel me tijdens het optreden ook op dat jullie elkaar blindelings vinden, maar ook enorm veel variatie bieden en je kunt op jullie muziek geen stijl kleven. Is dat bewust?
Jonas: het is grappig dat je dit zegt, want voor ik bij de band kwam had men mij aangeraden om die muziek van Causenation eens te beluisteren , en Dimitri (Wool-e-discs - nvdr) zei me dat het moeilijk was om er een stijl op te kleven. Mijn antwoord was, ja maar het past wel allemaal binnen het plaatje dat wordt aangeboden. Als mensen naar Causenation komen kijken moeten ze zich niet verwachten aan één stijl, maar aan een groot geheel aan stijlen die perfect bij elkaar past. En dat werkt zeker!
Van Der Goes: Ieder van ons heeft zijn eigen muzikale achtergrond, en brengt dat in de band. Ik ga ook naar die clubs waar er muziek wordt gedraaid dat je niet kunt labelen. Clubs waar in de jaren ’80 zowel de post punk als aanverwante stijlen werd gedraaid dus. En dat spreekt me ook aan binnen dat concept, je zou dus inderdaad kunnen stellen dat het een bewuste keuze is om zo tewerk te gaan.
In 2021 brachten jullie ‘Promises of Hope and Fear ‘ uit , een verwijzing naar deze tijden of is dat ver gezocht?
Vain: ‘Promises of hope en fear’ is een samentrekking van woorden die terugkomen in de teksten. ‘The Things you Promise’ gaat over mijn eerste huwelijk dat op de klippen liep. Er zitten voor de rest veel verwijzingen naar die drie sleutelwoorden: beloftes, hoop en angst. Het is een zeer persoonlijke en biografische plaat geweest, op een paar nummers na dan. Zoals ‘Demons of the night’ gaat over politiek, en de manier waarop de politiek het ons lastig maakt een aanklacht daartegen dus. Ook de beslissingen die de politiek neemt over de hoofden van de gewone mensen en de gevolgen daarvan, het zit er allemaal in verweven. Zeer blij dat ik dit heb kunnen doen. Voor mij is deze plaat dus vooral een proces waar ik ben door gemoeten eigenlijk. Door alles van mij af te schrijven, en emotioneel in muziek te steken. Is dat ook gelukt.
Het is een zeer confronterende plaat, zowel voor jouzelf maar ook voor mij als luisteraar. En dat keert ook terug in jullie live set eigenlijk. Die uiteenlopende emoties tussen woede, pijn en uitgelatenheid tot vreugde.
Jonas: De bedoeling van bepaalde persoonlijke songs, ook echt kunnen over brengen naar het publiek is enorm belangrijk. Dus dat is zeker weer een bewuste weg die we volgen, op het podium de mensen datzelfde gevoel geven dat wij hadden.
Vain: Het mag gezegd dat de inbreng van Van der Goes daar zeker een rol heeft in gespeeld. Hij komt van een veel zachtere achtergrond dan ik, en bracht op instrumentaal vlak meer gevoel binnen het concept Causenation. Ik ben blij dat hij erbij is gekomen, want hij is heel down to earth zoals men zegt, introvert. In tegenstelling tot mij, we zijn zelfs wat tegenpolen op dat vlak en dat trekt aan natuurlijk. Dat is ook op het podium het geval. We plagen elkander voortdurend op het podium. Maar ook met Jonas is het fijn samenwerken, we vullen elkaar perfect aan zoals eerder gezegd en dat zorgt voor die uiteenlopende emoties die naar boven komen.
Van Der Goes: Wat me bij Causenation zo aanspreekt, het gaat over echte emoties, echte geschiedenis en echte verhalen. Dat proberen we ook te brengen binnen de harmonie en arrangementen
Jullie staan op het podium met Portion Control, gisteren was er A Split Second. Er is vandaag ook Absolute Body Control. Uiteraard zijn jullie al wat gewoon maar hoe voelt het om met toch zulke grootheden binnen EBM op een podium te staan van BIM Fest en hoe heb je het festival ervaren?
Jonas: Voor mij is het een rollercoaster aan emoties. Het is niet dat ik jaloers ben op die grote namen die het al hebben gemaakt. Het is voor mij een hele ervaring om samen te spelen met zulke grote bands, voor mij is dit een gloednieuw begin als drummer van Causenation. Het voelt onwerkelijk aan eigenlijk, maar nog geen enkele van diezelfde grote muzikanten doet vanuit de hoogte daarom. Prachtig eigenlijk!
Vain: Er zijn mensen die zeggen: "het waren de gouden jaren toen", Maar het is wat postpunk en gerelateerde bands betreft toch terug aan het opkomen, kijk naar een band als Whispering Sons die al een heel parcours hebben afgelegd, en ook heel belangrijk zijn geweest om die scene terug op kaart te zetten of jonge bands of muzikanten zoals True Zebra of Ultra Sun, heel hoopvol naar de toekomst toe. Trouwens mogen we een pluim op de hoed steken van kleinere labels als Wool-e-discs en Alfa Matrix hebben daar ook een rol in gespeeld, Whispering Sons is ooit bij die eerste gelanceerd geweest. Die labels zijn super belangrijk voor die Belgische scene en hebben dan ook gezorgd voor een herlancering van de Belgische EBM of donkere Elektronische muziek scene. Het belang van kleine labels is dus heel belangrijk, zeker in deze tijden om de scene levendig te houden. En wat ook belangrijk is, je kunt de sfeer pas echt opsnuiven op die kleine festivals. Die zijn even belangrijk voor diezelfde scene. Want grote platenmaatschappijen zien dat niet meer zitten.
Is dat ook niet wat veranderd, dat bijvoorbeeld tien jaar geleden zulke bands of artiesten ook bij die grote maatschappij of in de media de kans kregen om in de schijnwerpers te staan?
Jonas: Alles is meer gefocust op de grote media gebeurtenissen nu, vroeger stonden er soms wel andere dingen in de krant. Maar dat is voor mij niet zo belangrijk, wel wat er binnen die kleine kringen gebeurd. Het is op zich heel jammer dat het zo evolueert, want muziek waar gevoel in zit krijgt daardoor nog weinig kansen, maar het is gewoon zo en dat was vroeger wel anders ja…
Vain: muzikale stijlen die populair zijn komen in golven en geraken verweven met elkaar. Dat doet dan weer nieuwe stijlen ontstaan. Bij de hedendaagse EBM merk je dat ook maar het blijft belangrijk om een jong publiek te bereiken.
Weet je, zonet sprak ik nog met een vader die zijn zoon van 13 had meegebracht naar dit festival en hij was bezig over hoe knap hij ons optreden wel vond. Mijn antwoord, nadat ik hem bedankte voor het compliment, was dat hij zijn zoontje een laptop met Cubase of Ableton (opnamesoftware om muziek te componeren) moet kopen en dat hij hem moet aanmoedigen om ook soortgelijke elektronische muziek te maken want het is bij jonge gastjes als dat ventje van 13 waar je de EBM zaadjes moet doen ontspruiten. De rest volgt vanzelf wel.
Ik had in dat laatste interview ook enkel algemene vragen over het EBM genre gezet, daar ga ik niet meer echt op ingaan, maar er is iets waarmee ik al veel jaren op de maag zit. Dikwijls hoor je binnen het genre meestal hetzelfde terug komen, in het verlengde van bands als Front242 of Neon Jugdement, het is absoluut onmogelijk origineel te klinken; wat zorgt ervoor dat je als band toch boven dat maaiveld kan uitsteken?
Vain : Het is natuurlijk een zeer afgebakend genre. Ik beweer niet dat wij strikte EBM maken alhoewel er zware invloeden zijn van bands zoals Neon Judgement, Front 242 en Absolute Body Control maar evengoed hoor je stijlen terugkomen in onze muziek die doen denken aan Depeche Mode en Gary Numan.
Zoals Augusto hiervoor al zei brengt hij met zijn muzikale achtergrond een andere stijl binnen het concept van de band en dat is zeer belangrijk geweest bij het ontstaan van "Promises of Hope and Fear"
Er is een bepaalde openheid en respect tussen ons drie die veel ruimte laat voor eigen inbreng dus elks heeft zijn invloed en dat hoor je terug, niet enkel in de huidige maar ook in de nieuwere nummers.
We staan trouwens te popelen om met z'n drieën terug in de studio te kruipen omdat ook daar de synergie ontstaat die zich later transleert op het podium.
Waar zie je jezelf binnen dat verhaal als band en muzikant?
Vain: Zoals we eerder hebben gezegd, we zijn volop aan het werken aan een nieuwe plaat. Er zijn 25 songs klaar Sommige songs zijn nog niet afgewerkt. Het eerste album is met hardware en software. Al mijn zakgeld zat in die eerste plaat. We gaan daar bij het volgende album wat professioneler aan werken. Maar dus steeds voor ogen houden dat we elk van ons daar een inbreng in hebben, dat is de grote verandering bij het nieuwe album en we zijn van plan daar op verder te borduren. Dat is dus het grote verschil, dat we duidelijk samen gaan werken aan deze plaat. Het idee is er, maar nog geen release datum. We hopen tegen het einde van 2023. We willen niets overhaasten. Een ander plan is om veel meer shows te gaan doen. BIM fest is een groot moment voor ons, het is het tweede grote festival binnen de Belgische scene. Ik hoop ook te kunnen spelen op Sinnersday volgende jaar, enkele shows in Duitsland.
Toen ik vroeg wat jullie einddoel of ambitie was kreeg ik als antwoord ‘’ Op een groot podium staan voor een groot publiek zou leuk zijn. Gewoon voor de ervaring en het gevoel alleen al. We hopen ooit op BIM of W-Fest te kunnen spelen.’’ Die eerste mijlpaal is bereikt , jullie stonden op BIM fest. Heeft COVID geen domper gezet op een verdere doorgroei denk je? Had je nu verder gestaan zonder COVID denk je?
Vain: Geen idee eigenlijk. Vorig jaar hebben wij een optreden gedaan met Enzo Kreft als headliner, en toen zijn zowel de organisatie van Sinnersday als BIM fest me komen vertellen dat wij op de lijst staan voor hun festival. BIM fest wist ik dat het in orde ging komen. Beide zijn al eens uitgesteld geweest, en bands die toen niet zijn geweest komen allemaal terug. Dus ik denk dat het in 2023 wel zou moeten lukken om op Sinnersday te staan. Ik hoop het ook, en het is ook wat een doel eigenlijk. Ook omdat we tegen dan nieuwe nummers kunnen spelen en zo.
Jonas: Vooral ondertussen kennis opdoen over die nieuwe nummers, en daar aan bouwen en hopen dat dit doel echt kan bereikt worden. Als je met drie bent heb je iets meer impact dan op mijn eentje, dat heb ik zelf ondervonden bij COVID. Voor mij is Causenation op het juiste moment gekomen, dus voor mij is alles wat erbij komt best ok.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik blijf jullie op de voet volgen. En hopelijk tot binnenkort nog eens on stage
De Dubliners van Fontaines D.C. hebben de zeldzame gave dat ze kwaliteit en kwantiteit kunnen combineren in hun werk. Om het onbeleefd te verwoorden: ze schijten echt albums. Drie reguliere en één liveplaat op minder dan vier jaar tijd, faut-le-faire! Toch worden de langspelers van Grian Chatten, Conor Deegan III, Carlos O'Connell, Conor Curley en Tom Coll telkens lovend onthaald. Na ‘Dogrel’ in 2019 en ‘A Hero’s Death’ in 2020 zal dit niet anders zijn voor ‘Skinty Fia’.
Opener “In ár gCroíthe Go Deo” is heerlijk onheilspellend. Veelvuldig herhaalde mantra’s also ‘She defines the only answer…’ tonen aan dat ook dit weer een album wordt vol harde en rauwe teksten, uit het leven gegrepen. “Big Shot” en “How Cold Love Is” zijn aardige tussendoortjes, maar bij het vierde nummer slaat de bom pas echt in. “Jackie Down the Line”, wat een vet nummer is me dat!
Iets verderop krijgen we een relatieve pauze voorgeschoteld met het duo “Roman Holiday” en “The Couple Across the Way”. Deze songs vormen een welgekomen ietwat rustiger intermezzo, ideaal om even op adem te komen vooraleer de titeltrack losbarst. “Skinty Fia” is erg aanstekelijk, en ook hier wordt opnieuw duidelijk dat de heren elkaar vonden door hun liefde voor poëzie.
De apotheose van het album volgt echter meteen daarna. “I Love You” is veruit mijn favoriete track, zo ‘in your face’, dit raakt je waar het pijn doet. Wat een heerlijk grimmig sfeertje ook weer! Love it. De dreigende sound waarvan de plaat doorspekt is, is nog door te voelen tot in de allerlaatste noten van afsluiter “Nabokov”.
Net geen drie kwartier genieten en huiveren tegelijkertijd, hier moet je even van bekomen. Al bij al is dit een topalbum van constant niveau, de vooruitgeschoven singles “Jackie Down the Line” en “Skinty Fia” zijn goed, en vooral “I Love You” is een fantastisch nummer.
Naast die uitschieter is er ook geen enkel nummer dat echt uit de toon valt. Ik heb het idee dat er nóg rek op deze band zit, uitkijken dus naar de plaat van volgend jaar – als ze dit helse tempo blijven volhouden, tenminste!
Moderne metallers Dagoba zijn terug! Ze drukten hun stempel op de metal scene met hun unieke mix van metal en nekbrekende grooves; ze tourden onophoudelijk en het podium deelden ze met legendarische acts als Metallica, Machine Head en In Flames. Dagoba’s onmiskenbare talent werd ontdekt door Napalm Records.
Het Franse viertal gaat er nu voor, ambitieus, met hun nieuwe plaat 'By Night'. We hadden een leuk gesprek met zanger/frontman Shawter, gingen even terug in de tijd, en er werden verdere plannen voor de toekomst onthuld. Het interview kun je hier nog eens nalezen .
De band zit tussen toegankelijkheid en extreme metal. Ze willen nu een breder publiek aanspreken. “Neons” is een dreigend nummer, en wordt aangevuld door een ijzingwekkende “The Hunt”. De band speelt op het scherpst van de snee en deelt mokerslagen uit. De emotioneel beladen vocalen van brulboei Shawter die zijn longen schor schreeuwt zijn veel betekenend. “Sunfall”; “Bellflower drive” en “On the run” volgen. Elektronica wordt toegevoegd, het is een meerwaarde en gedurfd .
Dagoba durft evolueren en tast de grenzen af, niet geforceerd , maar mooi overtuigend.
We zijn alvast te vinden voor de verrassende, avontuurlijke aanpak van Dagoba.
“The last crossing” en het afsluitende “Stellar” tonen het nog eens aan. Kortom, we genieten van hun nieuwe plaat.
Tracklist: Neons (2:08) The Hunt (4:26) Sunfall (4:40) Bellflower Drive (4:53) On the Run (4:04) Break (0:46) City Lights (4:47) Nightclub (3:51) Summer's Gone (4:23) The Last Crossing (4:37) Stellar (2:36)
Loop is een Londense cultgroep uit de jaren tachtig die nooit echt uit de ondergrond is geraakt. Destijds kregen ze de stempel shoegaze-band opgekleefd, maar dat was een beetje kort door de bocht. Loop was veel meer dan dat, ze haalden hun inspiratie uit de rauwe sound van The Stooges, de sonische krautrock van CAN, de experimentele punk van Wire en de overstuurde elektro van Suicide.
Loop smeedde daaruit een unieke eigen sound die werd vereeuwigd op ‘Heaven’s End’ (1987), ‘Fade Out’ (1988) en ‘A Gilded Eternity’ (1990), drie verborgen pareltjes die nooit hun weg hebben gevonden naar een groot publiek, enkel naar een select groepje vooruitstrevende die-hard muziekfans. Door het uitblijven van succes en erkenning verdween de band al na drie jaartjes uit de ether.
Maar zie, 32 jaar na hun laatste wapenfeit komt Loop plots aanzetten met een gloednieuwe plaat ‘Sonancy’ en ’t is verdomme een goeie. Het is een album geworden waarin de band voor een stuk trouw blijft aan de sound van weleer maar toch ook weer zijn horizonten verbreedt.
Loop is nog steeds even vooruitstrevend, divers en vreemd als toen. Alweer zijn de invloeden van oudgedienden als Can en Wire navenant aanwezig, verder treffen we raakpunten met de repetitieve psychedelica van Wooden Shjips (of de spin-of Moon Duo als u wil) en met de geïnspireerde hedendaagdse kraut-rock van BEAK>.
‘Sonancy’ is geladen met hypnotiserende riffs, dissonante gitaren, een verslavende ritmesectie en vocals die stijf staan van de echo. Loop’s sound klinkt bezwerend in “Isochrone”, fel en ruig in “Halo” en “Fermion”, weird en spacy in “Penumbra 1 en 2”.
Soms kan een terugkeer na zoveel jaren een flop van jewelste zijn, maar dit hier is een meer dan geslaagde come back.
Er is ooit een tijd geweest waar we halsreikend uitkeken naar een nieuwe release van RHCP. Met een occasionele sok over de lul getrokken en flink wat pili pili in hun gat overweldigden ze ons destijds met venijnige en withete funk-rock albums als ‘The Uplift Mofo Party Plan’, ‘Mothers Milk’ en natuurlijk de mijlpaal ‘Blood Sugar Sex Magik’. Maar dat is ondertussen al 30 jaar geleden, daarna gingen de sokken definitief terug de kast in en werd de wilde furie met de jaren meer en meer getemperd. Jawel, het gevarieerde en boeiende ‘Californication’ was nog een voltreffer, maar platen als ‘By The Way’ en ‘Stadium Arcadium’ moesten het stellen met enkele zeldzame opflakkeringen tussen een hoop vulling. En het werd nog erger, de Peppers hadden het volledig verkorven toen we merkten dat op albums als ‘I’m With You’ en ‘The Getaway’ al helemaal geen koren meer tussen het kaf zat.
Wat wij vreesden en eigenlijk ook wel verwachtten is wel degelijk het geval, ‘Unlimited Love’ is de logische volgende stap in de teloorgang van de Peppers.
Naar verluidt zou de terugkeer van John Frusciante de Peppers een nieuwe boost gegeven hebben. Moet u mij eens komen vertellen waar dat dan aan te horen is, want wat Frusciante hier vooral doet is netjes binnen de uitgezette lijntjes kleuren, zijn gitaarspel ligt mijlenver van de creatieve psychedelische weirdness van zijn talrijke soloplaten. Frusciante is een briljante gitarist, alleen maar jammer dat hij bij de Peppers aan de leiband moet. Enkel op de zeldzame uitschieters “Here Ever After”, “The Great Apes”, “These Are The Ways” en “The Heavy Wing” lijkt de bende nog eens als vanouds uit de bol te gaan en komen ze een klein beetje in de buurt van hun beste periode. Maar 4 deftige songs op een totaal van 17 tracks is wel een heel magere oogst, als je ‘t ons vraagt. Voor de rest horen wij fletse ballads, lauwe ongeïnspireerde funk en slijmerige meezingertjes. De Peppers lijken wel wanhopig op zoek naar een hit a la “Under The Bridge” of “Californication”, maar ze komen nergens verder dan een lauw doorslagje.
Heet zijn de Peppers al lang niet meer, verwelkt des te meer.
Nooit gedacht dat Placebo nog met een treffelijk album voor de dag zou komen. Hun voorlaatste plaat ‘Loud Like Love” uit 2013 was een vehikel waarop de heren Brian Molko en Stefan Olsdal op automatische piloot stonden te spelen en vergeten waren om deftige songs bij elkaar te schrijven. Het duo was een beetje uitgeblust, en dat was nog zacht uitgedrukt. In 2016 gingen ze nog eens met een ‘greatest hits’ plaat de hort op en teerden ze op het succes dat ze in al die jaren bij mekaar hadden geraapt, wat ook al niet getuigde van veel inspiratie. Einde verhaal, zou je gedacht hebben, maar de dingen kunnen keren.
Nu blijkt immers dat ze het nog kunnen, want ‘Never Let Me Go’ kan wedijveren met krakers als ‘Black Market Music’ en ‘Meds’, en dat wil wat zeggen. Neen, het is nog net geen ‘Without You I’m Nothing’ geworden, maar een band kan ook meer één keer in een carrière zo een juweeltje afleveren.
Op ‘Never Let Me Go’ vinden we een handvol vintage Placebo songs die meteen vertrouwd in de oren klinken en als regelrechte klassiekers kunnen geboekstaafd worden. We hebben het onder andere over “Beautiful James”, “Happy Birthday In The Sky” en “Try Better Next Time”, songs die geboren zijn om festivalweides en arena’s in vuur en vlam te zetten. Ook het stevige “Hugz” is een blijvertje en de ballads “This Is What You Wanted” en “Fix Yourself” zijn ballads die blijven plakken zonder te slijmen.
Verwacht niet te veel verassingen, want dit klinkt allemaal 100% Placebo. Er worden geen risico’s genomen, maar er zit wel terug leven in het pilletje.
Royal Blood - Als een Tyfoon!
Na ruim twee jaar van verplicht huisarrest vanwege de wereldwijde pandemie, konden de mannen van Royal Blood eindelijk weer eens hun instrumenten en zichzelf van stal halen voor een Europese tournee. Die moest maandag beginnen in Parijs maar door een staking van truckchauffeurs was, in tegenstelling tot Mike en Ben, hun materiaal niet ter plaatse geraakt. Concert hélaas afgelast.
Vanavond zagen we dat zowel band als materiaal wel tijdig in de Lotto Arena was geraakt. Ze waren er dan ook op gebrand om revanche te nemen en verschenen met gebalde vuisten op het podium.
Over de twee voorprogramma’s moeten we kort zijn. Rhea was te vroeg gepland om deze te kunnen aanschouwen, maar in november zagen we ze nog schitteren in een uitverkochte AB en we zijn zeker dat ze ook nu hadden overtuigd. Ze spelen immers dezelfde pletrock als RB. En het blije gezicht van de frontman , die we in de catacomben van de Lotto Arena spotten , bevestigde dit.
Het tweede voorprogramma is voor ons een raadsel wat dit daar deed. De Amazones , ook uit de UK, met een soort half model, half acteur als frontman, die meer door zijn blonde haren wrijft dan op zijn gitaar speelt, was een miskleun. Hun eerste nummer ging door vals gezang al helemaal de mist in. Maar ook daarna konden we er geen touw aan vastknopen welk soort rockgenre ze speelden. Het leunde af en toe aan bij Thirty Seconds to Mars. En dan weet u het wel … en is alles gezegd.
Je kan er je klok op zetten bij Royal Blood. Als ze gepland staan om 21u te beginnen, dan doen ze dat ook. Ze begonnen als een “Typhoon” met het gelijknamig nummer. Een muzikale bulldozer zou ons het volgende anderhalf uur omverduwen zodat onze oren een dag erna nog suizen. Het gierende, slopende gitaarwerk en de heldere zang van Mike Kerr, gecombineerd met het opzwepende pompende drumwerk van Ben Tatcher geven RB die intense, meedrijvende, overweldigende sound.
De nieuwere nummers , oa “Typhoons,” “Boilermaker” en “Honeybrains” ondersteund door een extra man op synths, klonken live een stuk voller en steviger dan op plaat. Joepie!!! Ook alleen aan piano valt Mike niet uit de toon. Dat bewees hij net na de brake met “All we have is now”.
Maar de oudere nummers, vooral van hun eerste plaat, zetten de Arena in vuur en vlam. En waren ook een signaal om de moshpit te openen. “Figure it out”, “Ten ton skeleton” en vooral “Little Monster”, waarop Ben zich een paar minuten alleen kan uitleven op drums, grijpen je nog altijd bij de keel , en blazen je bijna letterlijk van je stoel. Wat een heerlijke pot powerrock. We genoten met volle teugen en schreeuwden op vraag van Mike en Ben dapper mee. Wat een rockfeest.
Helaas werd de muzikale rockstorm tot twee maal toe onderbroken door korte technische storingen van zowel licht als geluid. Afscheid nemen van die technieker?!
De mannen van RB zijn nu tien jaar bezig en bevestigen alleen maar in positieve zin. Ze spelen geen stadionrock maar zij en hun muziek zijn geschapen voor zalen als de Lotto Arena. Hun muziek overspoelt je een eerste maal , kletst keihard tegen de betonnen zaalmuren en pakt je voor de tweede maal oorverdovend langs achteren. Heerlijk.
Maar ook in open lucht zijn ze héél overtuigend. Dus…naar Werchter deze zomer!
Setlist - Typhoons , Boilermaker, Lights out, Come on over, Trouble’ coming, Hook, line & sinker, Little monster, How did we get so dark ?, Million and one, Limbo, Honeybrains, Loose change, Figure it out.
All we have is now, Ten Ton skeleton, Out of the black.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/royal-blood-22-03-2022/royal-blood-10.html
Organisatie: Live Nation
Sony Music news - Eefje De Visser kondigt EP ‘Blauwe regen’ aan
Eefje de Visser heeft haar single Startschot uitgebracht. Daarnaast kondigde de zangeres aan dat op 15 april haar EP Blauwe Regen verschijnt. Volgende maand begint Eefje aan haar meermaals uitgestelde Bitterzoet-clubtour.
Startschot is volgens Eefje “een hoopvolle track over natuurkrachten die ons drijven tot connectie, samensmelting en reproductie. Een viering van het menselijk instinct, vruchtbaarheid en langdurige liefde.” De single is de laatste in een serie losse tracks, die Eefje op 15 april uitbrengt als EP: Blauwe Regen.
In de lockdowns die volgden na de release van Bitterzoet in 2020, werkte Eefje aan Blauwe Regen, naar eigen zeggen het verlengde van Bitterzoet. Blauwe Regen bevat de singles Storm, Golven, Startschot en remixen door Joe Goddard en Weval. Blauwe Regen verschijnt ook op 10 inch vinyl. Eefje: “Het uitbrengen van Blauwe Regen voelt als de afsluiting van een persoonlijk muzikaal hoofdstuk. Hierna zal ik met veel verlangen hard werken aan mijn vijfde plaat.”
Eefje viert de release van haar EP met twee Blauwe Regen EP Events, in een exclusieve samenwerking met Kinepolis. De events vinden plaats op woensdag 13 april in Kinepolis Gent (België) en op vrijdag 15 april in Kinepolis Jaarbeurs Utrecht. Tijdens deze avond speelt Eefje een korte set, wordt een concertfilm vertoond en is er een Q&A met Eefje. Over de film vertelt Eefje: “Lichtkunstenaar Nick Verstand en ik creëerden een jaar geleden samen dit audiovisueel kunstwerk. Dit project draait rond het samenbrengen en vermengen van contrasten: in samenzang en choreografie, akoestisch en elektronisch en oud en nieuw werk. Maar ook in de lichtinstallatie van Nick, waarin licht en donker, dag en nacht en de schemering - de samensmelting van de twee - een terugkerend thema is. De unieke mogelijkheid om onze docu te vertonen in een bioscoop, grepen we graag aan. Het grote scherm en spectaculaire geluidssysteem maakt dat je het kunstwerk nog intenser beleeft.”
Vanaf eind april hervat Eefje haar Bitterzoet-clubtour, die door corona meermaals werd uitgesteld. Tot en met november speelt ze shows in Nederland, België, Duitsland en Zwitserland. Op zondag 19 juni staat Eefje op Pinkpop en op vrijdag 19 augustus op Lowlands.
Startschot single
YouTube Music
Tourdata
Eefje de Visser
De Nederlandse zangeres, multi-instrumentalist en songwriter Eefje de Visser bracht in 2020 haar vierde album Bitterzoet uit. Door meerdere muziekjury’s werd Bitterzoet uitgeroepen tot beste (Nederlandse) album van 2020.
La Femme - Kraut punkers verkeren in bloedvorm
Er was even radiostilte rond psych punk kraut band La Femme maar na vijf jaar hebben Sacha Got en Marlon Magnée hun derde langspeler ‘Paradigmes’ (2021) de wereld ingestuurd. Dezelfde herkenbare hypnotiserende en surrealistische deuntjes uit ‘Psycho Tropical Berlin’ (2014) en ‘Mystère’ (2016) weerklinken ook in hun laatste muzikale telg. Afgelopen zondag kregen ze (eindelijk!) de kans om die laatste plaat live uit de doeken te doen.
Een uitverkochte AB was hun aandeel want in eigen land, Frankrijk, zijn ze al een klein decennia een waar fenomeen. En wat bij onze zuiderburen gebeurt, slaat al eens makkelijk over tot bij ons. De broeierigheid van het publiek voelde wonderwel prettig aan.
Nog voor dat het duo met vijf backing muzikanten, waaronder twee zangeressen, het podium opkwamen, zorgde het publiek voor een opgewekte sfeer. Met opener “La femme” was de toon en de sfeer meteen gezet. De herkenbare kraut-elementen en het ijle maar toch zachtaardige Franse gezang gaf een vertrouwd gevoel. Ze lieten er geen gras over groeien want al meteen kwamen daar de nieuwe songs als het funky nostalgische “Nouvelle-Orléans” en het snedige quasi morbide “Le sang de mon prochain”. De hele beleving werd met indrukwekkende hologrammen ook visueel gesterkt. De roadtrip van “Cool Colorado” was een lekkere binnenkomer bij het publiek die het refrein heerlijk meezong.
Hypochonders moesten even de oren en de ogen sluiten bij “Mycose” dat luider, scherper en beukender dan anders klonk. Uit volle borst krielden de toeschouwers ook mee met “Nous étions deux”, wat de sfeer alleen maar ten goede kwam! La Femme vond het momentum en liet niet los tijdens “Foutre le bordel”. Magnée, intussen half uitgekleed, stond er zelf niet bij stil en nam regelmatig de zware keyboard in de handen om daar losjes een solo uit te tokkelen. Het tempo bleef hoog met het van onder het stof gehaalde “Paris 2012”. Een theremin kan uiteraard voor een psych-kraut band niet ontbreken en die werd gretig gebruikt in het absurde opborrelende “Antitaxi”.
Even hadden we de tijd om tijdens “Le jardin” (met spaanstalige lyrics!), “Va” en “Tu t’en lasses” om op adem te komen. Dit was ook het moment waar het geheel wat minder boeide en de band haar concentratie verloor… Gelukkig hielden ze hun meest bekende single “Sur la planche” maar ook “It’s Time to Wake Up” en “Tatiana” achter de hand om ons finaal door elkaar te schudden.
Setlist: La femme (intro) - Nouvelle-Orléans - cool colo - le sang - mycose - nous étions 2 - télé - foutre - Paris - anti - suive - Jardin - ou va le monde - Elle e t aime pas - plancher - wake up - vagues – tat
Organisatie: Backinthedayz (ism Ancienne Belgique, Brussel)
Weedpecker + An Evening With Knives - Fijnbesnaarde psychrock
Asgaard is een sympathieke metalclub in Gentbrugge waar doorgaans nogal wat onguur en extreem metalgeweld de revue passeert, maar vanavond zocht men het toch wat meer in de richting van de psychedelische en harmonieuze stonerrock.
An Evening With Knives serveerde een massieve heavy sound die nogal dicht aanscheurde tegen de zware klanken van YOB. Het klonk misschien niet echt origineel, maar was wel stevig en bronstig genoeg om indruk na te laten. Sterke band. Nog iets meer aan een eigen sound en smoel werken en dan komen ze er wel.
Bij het Poolse Weedpecker werd de heavyness wat teruggeschroefd ten gunste van een meer gelaagde en bij wijlen melodieuze stonerrock sound. Fijner, avontuurlijker en meer verassend, meer in de richting van bands als Causa Sui, Yuri Gagarin, Samsara Blues Experiment, The Re-Stoned en ook wel een beetje Motorpsycho. De keyboards en de vocals werden naar onze zin iets te veel weggemoffeld in de mix, maar de songs hadden voldoende variatie en vernuftige muzikale hoogtepuntjes om dat euvel snel te doen vergeten. Onder meer het knappe soleerwerk van beide leadgitaristen bracht dit concertje tot een hoger niveau.
Voor een kot waar gewoonlijk de meest ruige metal genadeloos door de speakers knalt, viel dit misschien wat te licht uit, maar voor ons was dit zeker iets om met volle teugen van te smullen.
Organisatie: Asgaard, Gentbrugge
Belpop jaren 80 - WitLof from Belgium
Belpop jaren 80
CC De Wissel
Zwevezele
2022-03-19
Johan Meurisse
Woensdagnamiddag , BRT 2 Oost-Vlaanderen, Vrijaf … “How much are they” is de achtergrondtune van het programma … Deejay Gust De Coster presenteert onder deze Vrijaf de ‘Belpop’ = we spreken dan begin van de jaren ’80, een periode waarin de Belgische rock in de slipstream van de punk en vooral de new wave hoogtij vierde.
Wij als jonge gast zaten gekluisterd aan onze radio (toen nog geen stereodeck , maar een ordinair radio- cassette spelertje met een cassettetje in de hand om de nummers van toen op te nemen (met de hoop dat Gust ze volledig kon draaien) . Het lijkt wel de oertijd waarover ik spreek.
In zijn veelbeluisterde programma ‘Vrijaf’ op Radio 2 besteedde Gust De Coster bijzonder veel aandacht aan groepen als TC Matic, The Kids, De Kreuners, Luna Twist, Arbeid Adelt!, Jo Lemaire + Flouze, Red Zebra, The Scabs, Lavvi Ebbel, The Machines, 2 Belgen, The Employees, Nacht Und Nebel, Elisa Waut… En droeg zo bij aan een nooit eerder gezien succes van Belgische bands in die tijd.
40 jaar later … De hoogdagen worden even weer tot leven gebracht met enkele Belpopartiesten , die live optredens brengen, en die samen met den Gust een handvol culturele centra afschuimen . De artiesten worden o.m. begeleid door leden van Red Zebra , Hans Helewaut en Ad Cominotto, in CC De Wissel, Zwevezele … Twee mannen en twee vrouwen: Marcel Vanthilt (Arbeid Adelt!), Peter Slabbynck (Red Zebra), Jo Lemaire en Elsje Helewaut (Elisa Waut). Elk brengen ze hun beste nummers uit de jaren ’80 live en coveren ze ook hits van andere Belpop-artiesten op eigen unieke wijze . Gust De Coster staat aan de decs en zorgt voor de rustpunten met interviews en straffe verhalen uit de Belpop-periode. De Belpop herleeft even , met foto’s, platenhoezen, affiches en tickets uit die tijd; ze doen ons nog meer onderdompelen in de geest van de Belgische muziek van de jaren ’80. Op de achtergrond prijkt een grote hoes van ‘Witlof from Belgium ‘, een collectie die verscheen met talrijke Belgium classics. Muzikale nostalgie ten top . Zucht … we zijn ouder geworden na 40 jaar …
Ladies first
Elsje Helewaut uit de streek , woont in Zarren en heeft daar een B&B, blikt terug naar haar overwinning op de Rock Rally 84; succesvolste periode was tussen 85-90 , muzikaal situeerde ze zich binnen de melancho synthpop , dit was ‘Exotica from Belgium’ , omschreef men . Na het gesprek en de platenhoezen speelde ze iets later met Hans en band enkele nummers . Meteen raak was het met “Russia”, één van de eerste nummers van Elisa Waut en nu nog brandend actueel met de oorlog in Ukraine. Trouwens , de link werd meermaals gemaakt tussen verleden en nu , de Koude Oorlog, De Muur en wat er nu gebeurt. “After today” volgde . “Sailors don’t cry”, soundtrack van de film van Marc Didden werd evenzeer opgehoest . De samenwerking tussen haar broer , man Chery Derycke , Dirk Blanchart en Jean Blaute werd nog eens beklemtoond. In deze songs primeerde de weemoed. Accordeon en mandoline bepaalden de tune. Friste borrelde op in “Four times more” , de meest bekende hit. .”Beats of love” van Nacht und Nebel werd hier op slowmotion wijze gespeeld met elektronica en jazzy klanken door sax , het bouwde op en klonk groovier. Mooi overtuigend.
Iedereen kwam in de mood van de wave van deze tachtiger jaren. Jo Lemaire was de tweede vrouwelijke artieste , een ‘grande dame in de Belpop’, werd ze omschreven . Ze heeft een rijkelijk gevulde solo-carrière en beheerst het Nederlands- Frans-Engels als geen ander. De eerste stappen in de muziek zette ze met Jo Lemaire + Flouze , met de bekende hit “Je suis venue te dire que je m’en vais’ van Serge Gainsbourg, dat ook hier niet kon ontbreken .
Ze speelde haar nummers met full band, o.m. “Tentations” ,en uit het sterke ‘concorde’ album “Parfum de rêve” en “La mémoire en exile”. Ook hier staken de songs er bovenuit in een popelektronisch geluid, niet vies van jazzy tunes. Ze betrekt nauw het publiek aan haar materiaal . “Operation coup de poing” van 2 Belgen werd herwerkt als cover , de toetsen en de zanggeluidjes zorgden voor iets aparts.
De babbels zijn een nostalgische trip met een stap in het heden , ook muzikaal kon je dit wel aangeven als je de nummers van de twee artiesten totnutoe hoorde. Ze werden mooi verpakt in een nieuw jasje .
In de pauze rakelde Gust even wat Belpopnieuws op. Gust en C° gaven Arno een hart onder de riem, er werden herinneringen opgehaald van z’n projecten, TC Matic en solo van deze ‘Ostends-Brusseleirse’ nachtraaf.
Gentlemen please
Na de pauze kwamen de heren aan bod , Marcel Vanthilt en Peter Slabbynck. Meer rock en muzikale gekte.
Marcel kwam op z’n Marcels op , een spring-int-veld , een muzikaal kunstenaar , mediafiguur, presentator , enz . In de babbel spreekt hij van een hernieuwde samenwerking met (de herrezen) Luk Van Acker onder Arbeid Adelt! . Nieuw werk zal verschijnen onder ‘Het heelal is hier’.
Marcel Vanthilt speelde hier solo , met een keyboard en vooraf opgenomen tapes met z’n cassettespeler . Het debuut werd in de schijnwerpers geplaatst met ‘Ik sta scherp’ , een alternatieve versie met krachtige beats, allerhande geluidjes en experimentjes. Haarscherp klonk het. “Jonge helden” was een vingerwijzing naar de Koude Oorlog , werd tekstueel aangepast en is dus nu evenzeer brandend actueel. “De dag dat het zonlicht niet meer scheen” , origineel van John Terra , en “Lekker westers”, instant AA klassiekers, klonken uitermate groovy , aangenaam en toegankelijk tav het andere materiaal die Marcel vanavond speelde. De harmonium op die laatste zorgde voor een zomerse tune. De cover die Marcel aanhaalde was van Vaya Con Dios , “Just a friend of mine” . Hij had er een subliem verhaal aan gebreid . Het nummer was donker en was in zegzangstijl. Een muzikale link naar The Residents hoorden we hier.
Marcel zorgde voor een leuke set met gevatte en grappige interventies. Sjiek.
Tot slot een andere komediant , die evenzeer scherp , maatschappijkritisch uit de hoek komt, met name Peter Slabbynck van Red Zebra , die toen wave rock op z’n best brachten met het ongeëvenaarde ‘Bastogne’ en ‘Maquis’ , spraakmakende albums. Slabbynck is een manusje-alle-kunsten die Red Zebra steeds nieuw leven inblies en z’n medewerking verleent in allerhande projecten , zoals nu met Augustijn Vermandere (zoon van …), ‘Ossan zeer’, de aandacht voor chronische pijn.
Levendig gaat hij aan de slag. Na de twee nachtegalen (Elsje en Jo) kwamen nu de twee eksters (Marcel en hemzelve), merkte hij op. “The art of conversation” is na 40 jaar nog steeds een rollarcoaster van informatie , “Shadow of doubt” kreeg een PIL’s “This is not a love song” -refreintje en tune mee, “Beirut by night” was z’n link naar de huidige oorlogskwestie, sfeervol , melancholiek klonk het, met de support van de twee nachtegalen.
“Hey Ronny” van The Employees was zijn coverkeuze . Hij haalde o.m. inspiratie uit het conflict Reagan-Gorbatsjov toendertijd , met enkele leuke anekdotes. Tot slot werd op intens snedige wijze “Can’t live in a living room” gespeeld , dat nooit ontbrak op de plaatselijke kermisfuif. Hij verwees hierbij naar Harry Nilsson’s “Without you” en een zegswijze van acteur “Michael Caine.
Allemaal interessante info , om van deze avond een mooi los en compact geheel te maken , met deze verschillende artiesten. “Ohlalala” en “Operation coup de poing” waren de twee Belpopklassiekers die door alle artiesten samen nog eens werden gezongen en gespeeld; het wuifde definitief deze geslaagde nostalgie trip uit.
Tja, waar is de tijd he , als je deze nummers terug live eens hoort. We zijn (iets) ouder geworden en blikten ‘voldaan’ en ‘witLof’ terug op deze avond…
Organisatie: Kras (‘artists’) ism Davidsfonds en CC De Wissel, Zwevezele
Bimfest 2022 - Vinger op de pols in het EBM genre
Bimfest 2022
De Casino
Sint-Niklaas
2022-03-18 + 19
Erik Vandamme
De organisatie van BIMFEST houdt al veel jaren de vinger op de pols van wat leeft binnen het EBM genre. Wat BIMFEST uniek maakt, is het creëren van een clubsfeer, wat het genre groot houdt. Het is een mooie combinatie van talentvolle bands en gevestigde waarden.
De editie van 2020 werd al een paar keer uitgesteld, door de pandemiecrisis, maar nu, uiteindelijk, kon editie 'XIX' doorgaan. De Casino was twee dagen heel goed gevuld , op zoek naar ontdekkingen en het behouden , bewaren van een nostalgisch karakter.
dag 1 - vrijdag 18 maart 2022
De Duitse Synthpunk band QEK Junior (***1/2) mocht de avond openen. Met een spervuur aan oorverdovende beats, en tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm, houdt de band je in tijden van oorlog in Europa een spiegel voor. Ze gooien er een verschroeiende klank tegenaan alsof je de bommen rond je oren hoort vliegen. Een militaristisch kader, dat je een krop in de keel bezorgt.
Niet echt nieuw in het genre , maar door de combinatie beeld-klank biedt het geheel iets extra’s.
Het is, binnen het wereldje van de elektronische donkere muziek, onmogelijk uniek te klinken, maar sommige slagen er wel in die grens te verleggen. True Zebra (*****) - ofwel Kevin Strauwens - bewijst al sinds 2012 dat er binnen dat genre zeker nog mogelijkheden zijn tot vernieuwing.
Met zijn recente meesterwerk 'Idiorhythmic' zet de kameleon binnen die donkere elektronische muziek, het in de verf. Live beweegt Kevin zich over het podium als een zwarte panter die elk moment zijn publiek zal verscheuren; Hij beschikt niet alleen over een stem als een klok, ook als gitarist bewijst hij een talent te zijn van een uitzonderlijk kaliber. Kevin zoekt voortdurend zijn publiek op, letterlijk zelfs, als hij op een bepaald moment gewoon doorheen de zaal heen loopt , tot ver naar achter, tot hilariteit bij de aanwezigen.
Wat zijn muziek en performance zo uniek maakt, is dat True Zebra live voortdurend blijft balanceren tussen grauwe beats en lichtvoetigheid.
Ultra Sun (*****) is binnen de duisternis, meer een zonnetje. Kort samengevat zou je de muziek van Ultra Sun nog het best kunnen omschrijven als EBM Beats, voorzien van poppy melodieën en minimale post punk. Lekker dansbaar, zwart… Overtuigend wat dit Brusselse duo bracht.
A Split Second (****) is in het genre overbekend … De legendarische band heeft naam en faam verworven. Vanaf de eerste tunes krijgen we die nostalgie trip naar de jaren '80. Minpunt, het klonk ietwat routineus. Maar die spraakmakende sound, de beweeglijke zanger Mark Ickx (die als vanouds zich weer profileerde als een showbeest) en de ontelbare knallende hits waren een zalving .
Portion Control (*****) is wel iets unieks; op die op de eerste avond brachten ze een set rond hun 'Seed’ EP's. De band intrigeert in EBM beats en pompende electro tunes. Ze voegen er iets vernieuwends aan toe. De beweeglijke zanger/frontman is vervaarlijk, kijkt z’n publiek strak in de ogen en heeft een rauwe stem . Het spreekt tot de verbeelding . Beklemmend , hypnotiserend , dansbaar klinkt het , mede door de beelden .
dag 2 - zaterdag 19 maart 2022
'Goed begonnen is half gewonnen' zegt het spreekwoord. Het geldt voor de tweede avond BIM Fest in Sint-Niklaas. Een avond vol hoogtepunten!
Het begon al sterk met Llumen (*****) de band rond brulboei Pieter Coussement, die op een bijzonder emotionele wijze tekeer ging op het podium. Hij had een muzikale omlijsting die ts licht-duisternis zit. Een gevarieerde set hoorden we van pulserende beats, met hoge sequenties en rake melodieën, samen met een lekker old school EBM geluid, en gecombineerd met gothic, techno. Een future-pop.
Causenation (*****) varieert ook graag in het genre. De band haalt elementen uit de traditionele EBM, maar durft die comfortzone te verlaten. Een magisch geluid. Causenation bestaat uit muzikanten die elkaar blindelings aanvoelen. Het gaat van ingetogen, hard en soms worden alle registers open getrokken. De beweeglijke frontman spreekt zijn publiek aan en stuift over het podium, terwijl de drummer hilarische kunsten uithaalt. In sterk contrast met de vrij statische houding van de keyboardspeler.
Op het einde brengen drummer Jonas Hernia en zanger Vain Sacrosanct samen een min of meer a-capella song aangevuld door Van Der Goes, waarbij die tweestemmigheid duidelijk een meerwaarde is. Net dat contrast tussen de drie bandleden koestert hen!
In de mysterieuze , donkere dagen van de vroege jaren '90 begon Jan Dewulf wat bizarre, onnavolgbare elektronische muziek te maken. Mildreda (*****) , vernoemd naar een heilige, is een donker, krachtig en extreem heavy electro project in de traditie van bands als The Klinik. Dat mysterieuze horen we duidelijk.
We krijgen een occulte industrial totaalbeleving door de muzikale omlijsting, de geverfde gezichten en de dansende nimf - uitgebeeld door danseres Miss C Pole - op 'Liaisons Dangereuses' en de grauwe stem van Jan zelf. Demonisch soms door die donkere brij.
Indrukwekkend!
ELM (****) is een alternatief electronic EBM project door de in Brussel wonende Zweedse artiest Peter Elm. Zijn muziek is poëtisch, rauw en direct. De man heeft een imposante drummer bij zich; de ene vuurbal na de andere wordt uitgespuwd. Door de rauwe vocals van Peter zelf krijg je het soort EBM gerelateerd aan Front242. Die intens dreunende mokerslagen zijn als een aardbeving. Een verpulverende sound.
Implant (*****) biedt een experimentele kijk op het genre. Len Lemeire en Jan D'hooge bieden een diverse klankkleur , zowel in de instrumentatie als in de vocals. Een dansbaar effect om lekker uit de bol te gaan. De mooie visuele effecten hebben een hypnotiserende inwerking. Dit is een donkere elektronische parel!
Absolute Body Control (*****) zijn levende legendes op iets als Bimfest. De band is nauw verwant aan Front242 en Neon Judgement. Absolute Body Control is nog steeds absolute top. Adrenalinestoten volgen elkaar op. De beweeglijke Dirk Ivens zoekt elke hoek van het podium op en spoort zijn fans aan om compleet uit de bol te gaan. Samen met klankwonder Eric Van Wonterghem is er sprake van een wervelend dansfeestje
Portion Control (****) zorgde, net als op de eerste festival dag, voor de kers op de taart. Op de eerste avond was het een set rond hun 'Seed’ EP's. Op dag twee een best of set. Uiteraard voel je, dankzij die EP's dat de band is blijven evolueren en innoveren. Ze zorgden voor een mooi afsluitend dansfeestje! Wat een totaalbeleving.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/bimfest-2022.html
Organisatie: Bodybeats (ism De Casino, Sint-Niklaas)
Bambara - Hypnotiserende, gothic aandoende klaagzangen
De honger naar luide rock-'n-roll bleek groot want de foyer liep helemaal vol voor dit optreden dat aanvankelijk in het café gepland was.
Lustrous, een vijftal uit Gent, had de eer het publiek te mogen opwarmen en ze deden dat met verve. De groep opende met "Good grief", meteen met een binnenkopper van formaat. Een lillende brok luide post-punk met een hardcore randje waarin meteen duidelijk werd dat zanger Laurens Van Moorleghem de sterkhouder van de band is. Een heen en weer wiegende rots in de branding die zijn woorden uitspuwde als waren het stuk voor stuk vreselijke krachttermen en zo onvermijdelijk deed denken aan Joe Talbot, voorman van IDLES.
Na dat eerste overweldigende nummer zakte het tempo en leek Van Moorleghem zich danig te verslikken in een poging om de woede in zijn stem wat te temperen. Een zinloze poging waarna de groep zich meteen herpakte en een beklijvende set neerpootte waarin een mooi evenwicht gevonden werd tussen hard en zacht maar de urgentie van die eerste song werd helaas nooit meer gehaald.
Bambara, genoemd naar een personage uit een mij onbekende animatieserie ‘AEon Flux’, werd in 2009 op de wereld gezet door de tweelingbroers Reid en Blaze Bateh (respectievelijk gitaar/zang, drums) en bassist William Brookshire. Plaats van het gebeuren was Athens, Georgia maar de groep zocht al snel haar geluk in Brooklyn, New York en heeft intussen 5 albums en 4 EP's op haar actief.
Joe Talbot zou grote fan zijn, in ieder geval toerden ze met IDLES door de VS. Een referentie die kan tellen en toch waren mijn verwachtingen niet bijster hooggespannen. Oorzaak was hun recent verschenen EP, ‘Love on my mind’ waarop zanger Reid Bateh zich vanop de hoes als een ware posterboy presenteert en de groep haar grillige post-punk lijkt ingeruild te hebben voor gladgestreken new wave.
Mijn vrees voor een nefaste koerswijziging leek toch te voorbarig. Bambara speelde uiteraard nog heel wat oud werk. De meeste nummers werden geplukt uit hun laatste twee platen, ‘Stray’ en ‘Shadow on everything’, terwijl zelfs een nieuwe song als "Mythic love" veel meer in huis bleek te hebben dan ik kon vermoeden.
Live laat de groep zich bijstaan door twee extra leden: Bryan Keller Jr. (gitaar) en Sam Zalta (gitaar, keys) zodat Reid Bateh zich volledig kan concentreren op de zang. En of hij dat deed! Hij mag er dan al als een posterboy uitzien op de hoes van hun laatste EP, hier verscheen eerder een bezeten roofdier op de planken. Hoewel hij de andere groepsleden voortdurend complimentjes gaf was het toch hij die met alle aandacht ging lopen. Getormenteerd struinde hij over het podium waarbij hij de aanslagen op zijn lichaam niet schuwde (hoe hij meermaals neerplofte op zijn knieën!).
Een intens schouwspel waarbij een uitstapje tussen het publiek niet kon ontbreken hoewel een botsing met zijn schouder mijn kaakbeen haast ontwrichtte. Zijn stijl en manier van zingen deed onmiskenbaar denken aan een Nick Cave ten tijde van The Birthday Party, een groep waarmee Bambara tot in den treure toe wordt vergeleken. Maar buiten die zang vond ik eigenlijk weinig gelijkenissen met dat legendarische groepje uit Australië. Bambara vaart een behoorlijk eigen koers waarbij ze put uit een amalgaam van niet altijd makkelijk te verifiëren invloeden.
Een zich uit de naad meppende drummer zorgde met een onversaagde bassist voor brutale tempo's terwijl de gitaren verrassend toegankelijk klonken. De gitaar van Bryan Keller leek wel weggelopen uit de soundtrack van een spaghettiwestern terwijl het subtiele spel van Sam Zalta voor de nodige nuances zorgde.
Samen met de hypnotiserende, gothic aandoende klaagzangen van Reid Bateh leidde dit tot gevaarlijk dreigende rock-'n-roll zoals ik die al lang niet meer meegemaakt had. Na een tijdje werd hun modus operandi wel wat voorspelbaar. Eerst declameerde Reid zijn poëtische, door de dood geobsedeerde teksten waarna de overige muzikanten invielen en het gehuil begon om uiteindelijk tot een brullende finale te komen. Maar dat werd telkens zo knap en intens gedaan dat ook dit geen bezwaar mocht vormen.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, leffinge
In de nieuwe Leuvense band Wollek herkennen we Geert Huybens en Filip Lauryssen van hun vorige band Rasmussen. Aangevuld met Florian Lauryssen op bas, Emiel Lauryssen op trompet en Masha Ceglar op keyboard en backings. Nog twee oudgedienden van Rasmussen werden opgevist als gastmuzikanten voor het debuut van Wollek: Tim Callebaut en Maarten Vandenbemden. Met Rasmussen haalden ze reeds de playlist van Radio 1 en dat lijkt ook de doelgroep voor ‘Tombola’ van Wollek.
De meeste songs zijn minimalistisch, intimistisch en melancholisch, zowel in teksten als muziek. Ergens tussen rock en kleinkunst in. Vaak wegen het cynisme, de melancholie en de Schmertz zwaar door en dat zorgt ervoor dat deze zes nummers het vooral moeten hebben van een troostende zuivering. Dat lukt goed op “Zandman” en “Kleed Van Pijn”, met de lapsteel-bijdrage van Tim Coenen (Maxon Blewitt, Few Bits, ..), terwijl op “Autocar” de Schmertz te grote proporties aangemeten krijgt.
Op “Tombola”, het rockende “Honi Soit” en “Dans Je Fit”, een heropgenomen onuitgebracht Rasmussen-nummer, komt Wollek in de buurt van Aroma di Amore en dat zijn voor mij ook wel de beste songs van deze EP. Er zit potentieel in deze Wollek. Nu de coronabelemmeringen wegvallen en er opnieuw volop gerepeteerd en gespeeld kan worden, kunnen de bandleden nog wat groeien in hun rol en in hun verhouding tot het bandgeluid. Met misschien een iets voller geluid en een sterk refrein ligt de weg naar het Radio1-publiek breed open.
https://www.wollek.be/listen
Planepacked is een Amerikaans metaltronica-project dat aan zijn tweede release toe is. Metaltronica wil hier zeggen dat alles wat je hoort geprogrammeerd is (dus niet ingespeeld) en dat de nadruk ligt op synth-melodieën. De muziek van Planepacked heeft wel de heavyness en ongeveer de akkoorden die ook vaak in de extreme metal gebruikt worden en voor de vocalen worden de grunts en screams van Moss Girl afgewisseld met cleane zang van frontvrouw Jessica. Er zit ook een prog-element in, dat soms vaag verwijst naar Tangerine Dream en andere elektro-pioniers als Telex en Kraftwerk. De lyrics zijn een mengeling van gaming fantasy en serieuzere onderwerpen als transgenders, waarbij Jessica uit haar eigen ervaringen put.
Extreme metal vertaald naar elektronica en synths, het is geen evidentie. Dit is dan ook een album voor metalfans die zonder oogkleppen en zonder vrees voor een grote uitdaging willen gaan. Voor die durvers is ‘Transactinides’ een vat vol ontdekkingen en lekkers.
Voor wie deze band wil ontdekken op Bandcamp, begin dan misschien bij “The Demon Core”. Andere toppers zijn “Behind The Bitmask” en “Morphological Freedom”. Ook de titeltrack is zeker de moeite waard.
https://planepacked.bandcamp.com/album/transactinides
Oorpool brengt Nederlandstalige roestbruine electro. Dat roestbruine is niet helemaal duidelijk, maar Yves Schelpe van Psy’Aviah is alvast fan en dat is toch al een goede referentie.
“De Vlucht” moet zowat de vijfde single zijn die Oorpool uitbrengt en hij is van een ander kaliber dan bv. het nerveuze “Keuzestress”, hun springerige Doe Maar-cover “Radeloos”, het tranerige “Noordzeewater” of “Tanken in Luxemburg”, met een mismatch tussen dreigende EBM en al te luchtige lyrics.
Dan is de “De Vlucht” een schot in de roos: knisperende new wave met een leuke baslijn, synths die heel scherp de sound van de jaren ’80 reflecteren en knappe lyrics die perfect matchen met de muziek. Nog een paar van dit niveau en dan kijken we al uit naar een volledig album.
https://open.spotify.com/artist/01LBn8KFD3kWDUg3w31TH8
8 Kalacas is een zevenkoppige Amerikaanse metalband. Kalacas, eigenlijk calacas, zijn de skeletten die in Mexico op de dia de los M
muertos gebruikt worden als decoratie en je spreekt de bandnaam uit als ‘Ocho Kalacas’. De twee zangers van Kalacas zingen in het Spaans en ze kruiden hun moderne metalsound met elementen die ze lenen van – naar eigen zeggen - de mariachi’s, maar eigenlijk komen die van de ska, met o.m. een trompet en een trombone.
Zo kom je natuurlijk al snel uit bij de ska van de jaren ’70 en jaren ’80 van vorig eeuw. Toen zaten ska en punk vaak op hetzelfde spoor en bij dezelfde fans. Denk aan Fishbone. Vandaaruit ging het in één lijn naar skacore (ska en hardcore) met de belofte ‘as hard as ska can get’. 8 Kalacas gaat als één van de zelfverklaarde godfathers van de skacore toch nog één stap verder en voegt metal toe op hun derde album ‘Fronteras’. Denk aan het explosieve van Social Distortion, de gekte van System Of A Down en de heavyness van Slipknot, al zal je die invloeden niet altijd meteen kunnen aanduiden.
En deze hispanics hebben nog iets te vertellen ook. Veel van de lyrics op ‘Fronteras’ gaan over de slechte ervaringen die Mexicanen en andere inwijkelingen hebben als ze (al dan niet illegaal) de grens met de VS oversteken op zoek naar werk en een beter leven in het algemeen.
Deze Californische band is dus heavy, dansbaar en leuk. Een beetje ska-liefhebber zal op minstens de helft van de tracks van ‘Fronteras’ willen skanken. Maar net zo goed zal de gemiddelde metalhead dit weten te waarderen, voor zover het niet één van die hokjesdenkers is. Skanken en moshen, dat wordt leuk in de pit voor het podium.
Producer TJ Rivera krijgt een extra dikke pluim op zijn hoed. Hij heeft ervaring zat met punkbands als Left Alone of skabands als The Mighty Mighty Bosstones, maar inzake skacore (meets metal) was dit zo ongeveer zijn debuut. Hij slaagt er wonderwel in om elke muzikant of zanger in elke track zijn moment of fame te geven en ook om in elke track het juiste evenwicht te vinden tussen metal, ska en hardcore. Dat kan geen eenvoudige oefening zijn geweest.
Hoogtepunten van dit derde album van 8 Kalacas zijn o.m. titeltrack “Frontreras”, “Mutante”, “Esquizofrenia” en “Garras” (wat een verbluffende intro!). Wat een heerlijke schop onder de kont is dit album.
https://www.youtube.com/watch?v=jLF4O7FVJ6w
De New Yorkse band Bambara kwam ons meer dan aangenaam verassen in de Aeronef Club. Jazeker, na albums als ‘Shadows On Everything’ en ‘Stray’ waren we al overtuigd van hun kunnen, maar dat ze zo straf voor de dag zouden komen hadden we nu ook weer niet verwacht.
Live kwam er met name nog heel wat meer oerkracht, suspens en razernij uit deze gloeiende post-rockband. Dat was vooral te danken aan de alom aanwezige verschijning van zanger Reid Bateh. Qua presence en furie deed hij ons denken aan de jonge Nick Cave toen die nog ongedwongen het hellevuur deed branden bij The Birthday Party.
De rauwe live sound greep wel vaker terug naar de intense garage-rock van die tijd, met als referenties vooral de opgehitste jungle rock van The Gun Club of de grillige sound van The Scientists. Als we het wat korter in de tijd gaan zoeken kwam de onbegrensde intensiteit van Daughters ons ook meermaals voor de geest.
Bambara hield het een uur lang boeiend, furieus, overweldigend en gloeiend heet. Briesende songs als pakweg “Monument”, “José Tries To Leave”, “Serafina” en “Mythic Love” kwamen er met zijn allen steviger en intenser uit dan dat ze ooit in de studio werden opgenomen. “Filled Up With Night” was een razende afsluiter die neigde naar “Preachin Blues” in de kolkende versie van The Gun Club, maar dan zowaar nog een stuk feller.
Bloedstollend concertje.
Organisatie: Aéronef, Lille
The Shadow Machine - Jo Geboers - Voor mij blijft het voornaamste doel om de juiste mensen te blijven vinden die open staan voor mijn muziek en mee willen gaan in dat verhaal
The Shadow Machine is het geesteskind van songsmid Jo Geboers. Je kunt je verwachten aan nummers die voortkomen uit het creatieve domein van de grimmige onderwereld van het leven, maar die evengoed ruimte laten voor hoop en kleur. In zijn sentimentele songs bezweert songwriter Jo Geboers op poëtische wijze zijn kwelgeesten en omarmt hij met behulp van emotionele, intense muzikaliteit zijn eigen kwetsbaarheden. Geboers' meeslepende vakmanschap en dito baritonstem doen wellicht denken aan die van iconen als Nick Cave of Matt Berninger (The National). Over die release en over de toekomstplannen hadden we een fijn gesprek met Jo Geboers.
Je solo project gaat wat diezelfde kant uit als ‘Low land home’ , maar biedt ook een straaltje hoop in donkere tijden. Wil dit zeggen dat het leven je iets meer toelacht? Schuilt er een persoonlijk verhaal achter die ommezwaai?
Ik ben sowieso geen al te sombere mens, ik ben eerder idealistisch. Ik duw de moeilijkere momenten in mijn leven ook niet weg. Binnen die moeilijke momenten voor mezelf, anderen en de maatschappij probeer ik die hoop wel een plek te geven. Ondertussen ben ik papa geworden, dat is sowieso een leuke wending aan mijn leven, ook al waren de songs nog niet geschreven toen ik papa werd. Misschien laat het me gewoon tegenwoordig beter toe om die hoop toe te laten in mijn leven, en komt het daardoor. Vermoedelijk ligt het dus aan het feit dat ik me, in tegenstelling tot bij Low land home, beter kan focussen op die lichtpuntjes in het donker. Ik kan me er dus wel in vinden dat de solo plaat meer hoopvol of warmer klinkt.
Waarom niet gewoon onder je naam ‘Jo Geboers’ en per se The Shadow Machine?
Dit solo project is een soort alter-ego. Als ik het ‘Jo Geboers’ zou noemen dan is het puur en alleen van mij, en dat is nu niet compleet het geval. Ik vind mijn naam sowieso niet klinken als een artiestennaam. Ik was naar een naam aan het zoeken en had een lijst met twintig opties. Op een bepaald moment hoor ik een nummer van Big Thief waar ze zingt over ‘The shadow machine’. . Ik heb dat opgezocht , en begrijp nog niet 100% wat ze bedoelt maar ik had wel iets van ‘dat is het gewoon’. Deze plaat is een schaduw, maar er is geen schaduw zonder dat er een lichtpunt is. Dus die naam past perfect binnen het concept dat ik hier aanbied. In een nummer ‘Cities of Light’ zing ik ook ‘let the shadow on your side’. En het viel me op dat ik nogal vaak over ‘the shadow’ zing. Dat maakt het plaatje compleet.
De plaat ‘Cities of Light’ kwam tot stand tijdens de lockdown? Was die tijd dan een inspiratie om te herbronnen? Ben je er sterker uit gekomen, of op je grenzen gebotst?
De week voor de lockdown is Low Land Home gesplit. Grotendeels door het gevoel dat het op was, er is geen ruzie geweest, maar artistiek voelde ik dat we op ons tandvlees zaten wat dit project betreft. En toen was er de lockdown, en had ik het idee om eens echt te herbronnen. Maar na drie dagen was ik weer bezig met gitaar en piano spelen. Ik had plots weer een drive, er was ook niets anders te doen. ik werk als psycholoog , dus ik had een job naast met muziek bezig zijn. Ik had het dus eventjes echt gehad, maar vond plots die tweede adem om er toch terug in te vliegen. Op mijn eentje heb ik me intens beginnen bezig houden met songs schrijven en zo. Na enkele maanden, in de zomer , had ik toch enkele songs afgewerkt. Toen heb ik dat naar Gianni Marzo gestuurd, omdat ik dacht dat van de muzikanten die ik ken, is hij wellicht de aangewezen persoon wie me kan helpen om alles in te kleuren. In september heeft hij me , met zijn gitaar partijen, alles terug gestuurd. Dat beviel me enorm. Na een tijdje zijn daar enkele muzikanten bij gekomen, en begon het project echt vorm te krijgen. Na goed nadenken, heb ik besloten om, nu toch alles stil ligt , die vijf songs gewoon uit te brengen. Gianni zag het wel zitten om me ook in de studio te helpen. Zeer intuïtief , heb ik dan Bert Vliegen gecontacteerd. Ik heb ooit samen met hem bij Astronaute gespeelt. Er was toen al een klik tussen ons, dus heb ik hem gekozen als producer. Hij heeft ook de nieuws songs van Whispering sons mee opgenomen, dus echt de perfecte persoon om ook mijn project onder zijn vleugels te nemen. We hebben daar, ook financieel, een compromis kunnen in vinden. Via Bert heb ik dan ook Dennis Mahieu (onze drummer) leren kennen, en zo is de bal aan het rollen gegaan. Op een bepaald moment zaten we in december en zijn we allen die vijf nummers beginnen afwerken, het is dus zeer snel gegaan. Van maart tot februari dit jaar hebben we enkele singles uitgebracht, en nu dus de nieuwe EP . Live shows lukte voor Dennis moeilijk doordat hij het druk had met zoveel andere projecten. Via Dennis ben ik terecht gekomen bij Guilllaume Trota en uiteindelijk ook Wannes Nimmegeers op bas. Plots had ik een hele band rondom mij. Waardoor het een combinatie is geworden tussen een solo project in de huiskamer, en live een echte band. Ondertussen is de EP dus uitgebracht, we hebben zeer mooie reacties gehad en veel plays op spotify – toch ook mooi meegenomen. We hebben ondertussen een boeker in België en Nederland, nu is het een kwestie van ons te lanceren op het podium zodra we de kans krijgen… want ik ben toch vooral een live muzikant, ik heb nood aan interactie met de fans. In april kunnen we enkele keren spelen, en in de zomer ook… iedereen wil uiteraard spelen, en heeft iets nieuw uitgebracht dus ja, maar ik hoop dat we die kans toch krijgen.
Je zegt het zelf, er is een overaanbod aan releases geweest in die periode, ben je niet een beetje bang dat jouw release wat tussen de mazen van het net zal verdwijnen binnen dat overaanbod?
Dat weet je dus nooit eigenlijk, we hadden vorig jaar nog een boeker. Ik had die eerste single uitgebracht met het idee ‘daarna zien we wel’. We hebben bewust gewacht tot oktober /november om nog eens een single te lossen. Op dat moment dacht ik toch , nu zitten we al op dat punt. Nog eens een jaar wachten vooraleer een EP uit te brengen leek me geen optie, omdat alles gewoon klaar was. Ik denk dat we gaan blijven singles releasen, dat is een beetje wat is aan het gebeuren in het muzieklandschap nu, dat je moet blijven iets uitbrengen om in de aandacht te kunnen blijven, tot live optreden weer compleet kan en mag.. je zou kunnen stellen om nog wat te wachten, en het is wel een risico door dat overaanbod, maar de nummers lagen klaren dus had het gewoon geen zin om nog langer te wachten…
Begrijp ik volledig, ik wou het ook over de nieuwe EP hebben. ‘Hoop’ is de rode draad op de schijf, dat hebben we al aangegeven eigenlijk, is het bewust een boodschap van hoop uit te zenden naar de luisteraar toe?
Dat is een weergave hoe ik me op dat moment echt voel, dus ja. Ik begin doorgaans aan een nummer te schrijven , en bedenk naderhand waar zou dit over kunnen gaan. Ik werk dus een beetje anders aan songs, dan doorsnee het geval is. Die boodschap van hoop is wel een belangrijke boodschap die ik daar bewust wilde in verwerken.
Je hebt een zeer warme stem die meteen doet denken aan vocalisten als Nick Cave, Matt Berninger maar ook de onlangs overleden Mark Lanegan. In de meeste reviews komt dat vermoedelijk voor jou tot vervelends toe, naar boven. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Review
Cities of Light (musiczine.net)
Ik vind die vergelijking zeker niet erg, het is logisch als een stem in een bepaalde richting gaat dat men dat vergelijkt met een artiest die men kent. Dat zijn mensen waar ik één voor één naar opkijk dus ik zou niet weten waarom ik dat vervelend zou vinden, integendeel ik zie het als een compliment. Mensen hebben nu eenmaal een referentie of omkadering nodig.
Wat me vooral aanspreekt is dat je een deken aanbiedt in donkere gedachten, voel je je (net als ik ) comfortabel in die donkere hoek? Of hoe moet ik dat zien?
Laat me stellen, ik ga niet gauw schrijven over iets dat me super gelukkig maakt. Dat lijkt als een vervorming, alsof die dingen er niet zijn, maar die zijn er uiteraard wel. Maar ik schrijf gewoon liever over twijfels die ik heb, dan over zekerheden. Ik sta gewoon graag stil bij die onzekerheden of donkere gedachten, ook van anderen. Ik werk ook vaak s ’avonds aan mijn muziek. Het is ook een vorm van zelftherapie . Sommigen hebben graag dat alles vrolijk en uptempo klinkt, maar voor mij hoeft dat gewoon niet. Laat het ons daarbij houden.
Zitten uw ervaringen als psycholoog daar ook in verweven, of is het een manier om die pijn of frustratie die je tegenkomt van jou af te schrijven dan?
Niet concreet, sowieso is het logisch dat ik open sta voor de problemen van andere mensen. Door mijn beroep. Het ligt wellicht in verlengde, maar het is daarom niet per se dat ik daar uit inspiratie opdoe eigenlijk. Ik kijk vooral naar mezelf en stel vast dat ik niet de enige ben die zich zus of zo gevoeld heeft. Het is een beetje dat deken, waarin mensen zichzelf kunnen herkennen , daar draait het vooral om.
In een interview las ik: ‘’ Ik vind het heel belangrijk, dat we ons als mens kunnen tonen en niet als een wezen dat constant gelukkig moet zijn. Het is een soort levensfilosofie, die ik in muziek wil gieten.” Kun je dat eens wat meer toelichten?
Ik heb ooit veel les gehad over hoe je mensen hun gedachten kunt doen veranderen, bepaalde methodieken vinden om hen op gedachten te doen veranderen wanneer ze zich niet goed te voelen in hun vel. Echter, langs de andere kant , iemand die bijvoorbeeld depressief is, 90% van het probleem is , net worstelen met het feit dat hij zich beter wil voelen. Er heeft me eens iemand de muzikale Dirk De Wachter genoemd, omdat ik zijn boodschap een beetje verkondig ‘de kunst van het ongelukkig zijn’. Ik vind het een sterke boodschap. Er zijn dan wel mensen die daarop ingaan met ‘ik moet toch niet ongelukkig zijn?’ Uiteraard is dat niet het geval, maar je mag dat wel toelaten in je leven op sommige momenten. Ik merk ook in gesprekken, dat die levensdruk kleiner wordt als ze beseffen dat er niets mis is met soms eens ongelukkig zijn.
Ik denk dat de sociale media, waar je altijd het beeld krijgt van steeds gelukkig te moeten zijn, daar een rol in speelt. Dat brengt me bij, hoe belangrijk is de sociale media voor jou als muzikant (en mens)?
Je kunt er moeilijk omheen. Ik ga geen mensen vinden door op de straat aan de mensen mededelingen uit te delen, helaas niet. De sociale media is gewoon een belangrijke bron om zoveel mogelijk mensen te bereiken. Op een of andere manier ben ik daar dus ook mee bezig om te zien hoeveel likes ik krijg en fans ik heb op die sociale media. Dat is echter dubbel, ik probeer ook de boodschap over te brengen naar diezelfde mensen. Dat is minstens even belangrijk. Een zoektocht hoe je dat doet, zonder te vervallen in mijn job als psycholoog, ik ben muzikant. Ik probeer de gulden middenweg te vinden tussen beide aspecten van die sociale media.
Ook iets belangrijk. Je gaat de medewerking aan met een hele rits toppers als Bert Vliegen (Sophia, Whispering Sons) en gemasterd door Laurens Grossen (Whispering Sons, Rumours) . Waar heb je deze mensen gevonden en vooral, hoe belangrijk waren zij voor deze plaat?
Bert ken ik sowieso nog van vroeger. We hebben het contact altijd wat blijven bewaren, hij weet met wat ik bezig ben en ik met wat hij zich bezig houdt. Dus op dat vlak is het gewoon een kwestie van elkaar contacteren met de vraag wat hij ervan vindt en zo… dat wereldje is ook klein, je kunt eigenlijk bijna iedereen mailen. Maar het moet vooral klikken. Ik ben dus vooral blij dat het met Bert Vliegen klikt, want dat is belangrijk. ik ga niet gaan samenwerken met iemand, gewoon voor de naam of faam doe ik dus niet. Dat is het stomste dat je kunt doen. soms denk ik daar wel aan hoor om een ‘grotere artiest’ aan te spreken, maar als ik aanvoel dat die klik er niet zal zijn, heeft dat dus weinig zin.
De plaat is uit sinds februari; hoe waren de reacties? Zaten daar enkele verrassingen (negatief of positief ) tussen?
Review Musiczine.net - Cities of Light (musiczine.net)
De reacties waren zeer goed. De mainstream media bereiken is echter moeilijk, die grote namen meekrijgen is moeilijk. Het gebeurt, maar zelden. Langs de andere kant kreeg ik toch zeer goede recensie van musicsites. Ik ben gewoon blij dat ik aan de slag kan blijven, er komen nog mooie optredens aan en het zal geen twee of drie jaar duren eer er nieuwe muziek uitkomt. Dat ik terug mijn richting en tweede adem gevonden heb. Op die korte tijd hebben we dus al veel mensen kunnen bereiken. Dus ja, zeker tevreden over hoe het verloopt op het moment.
Je bent ook geselecteerd voor Humo’s rock rally 2022, hoe hoog schat je je eigen kansen?
Sinds deze week weten we dat de kansen beperkt zijn, omdat we niet naar de halve finales zijn geraakt; Zoiets kan zeker een springplank zijn, en je helpen. Maar met alle respect, The Shadow Machine past niet echt in het concept van echt stevige rock bands die op zo een wedstrijd blijven hangen. Meskerem Mees was een opvallende uitzondering op de regel, maar doorgaans zijn het catchy en strakke bands die ver geraken op zulke wedstrijden. Maar ik laat dat niet aan mijn hart komen, het is wat het is. Ergens vind ik het ook niet zo erg dat we niet naar de halve finale zijn geraakt, het geeft me ook teveel stress om mijn muziek te zien als een concurrentie product te beschouwen, dus laat het dan maar zo.
Laat je daardoor dus zeker niet van je stuk brengen hoop ik?
Uiteraard niet, het zou stom zijn om me daar door te laten beïnvloeden; er zijn maar drie jury leden die dat hebben beslist, de andere vonden dat we wel konden doorgaan. Trouwens als het daar alleen om draait moet ik dringend van genre veranderen. Voor mij is de belangrijkste voldoening dat ik terug muziek kan maken en daar volop mee bezig zijn. Als iemand mijn muziek niet goed vindt of zo, dan is dat maar zo. Het kan narcistisch klinken, maar het draait ook om mijn eigen spelplezier en wat ik zelf graag doe als het erop aankomt. En dus ik ga me daardoor zeker niet laten beïnvloeden, integendeel. Het is dus mooi meegenomen als mensen dat tof vinden, is dat niet zo ? so be it ?
Wat zijn de verdere toekomstplannen? Optredens en dergelijke? Festivals?
In april spelen we twee keer, in de Nachtwacht in Tielt, en ook in mijn geboortestad Lommel (in cc de adelberg) (ik woon nu in Gent). In juli in Diksmuide. We zijn aan het kijken voor links en rechts wat kleinere festivals te kunnen doen, met een kleiner podium eventueel overdekt. Iets intiem dus. Dus voor de zomer, buiten enkele uitzonderingen, nog niets concreet maar we zullen zien.
Wat zijn je verdere ambities? En zijn er ook doelstellingen die je wil bereiken als muzikant en componist? Of ben je daar niet mee bezig
Ik krijg die vraag soms nog, maar ik heb niet echt een concreet doel voor ogen. Voor mij is het feit dat ik terug een richting gevonden heb waar ik me goed bij voel , een doel dat bereikt is. Voor mij blijft het doel om de juiste mensen te vinden die open staan voor mijn muziek en mee willen gaan in dat verhaal. Ik ben ook niet de meest planmatige muzikant, het is gewoon eerder zien waar het naartoe gaat, telkens opnieuw nieuwe mensen leren kennen, en zo verder blijven bouwen aan mijn muziek. Stap per stap.
Als je moet kiezen een Sportpaleis uitverkopen of in het club circuit naam en faam kunnen uitbouwen? Wat verkies je en waarom
Sowieso de tweede optie. België heeft ontzettend veel mooie clubs zoals De Casino in Sint-Niklaas, Handelsbeurs en dergelijke meer. Ancienne Belgique als je wil. Er is een heel mooi circuit in ons land. Dus ja het tweede. Wat ook speelt, ik heb enorm veel artiesten gezien in Sportpaleis en Vorst Nationaal, waar ik fan van ben, en heb dat nooit 100% goed gevonden. Als ik bijvoorbeeld kijk naar een Billie Elish maar die komt alleen maar naar Sportpaleis, hoeft het voor mij niet meer, Zelfs een band waar ik enorme fan van ben, The National, komen bijvoorbeeld naar Vorst of zo, dan is de kans groot dat ik niet ga.
Dank voor dit fijne gesprek en hopelijk spoedig live op een of ander podium in het club circuit of op een festival
Mean To You - The feeling of letting your creativity run free and recording it, finally hearing what you have done, gives me satisfaction
Started as a band in 2013, Mean To You is now a one-man project. The guys parted ways in 2016 so Mulles, the bassist continued this project on his own. The new EP ‘Strong’, coming out end of 2021, contains 6 groovy guitar and bass oriented alternative rock/metal songs, which were recorded during the last few months. While the singer switches from more alternative rock verses to fully screamed pieces, the energetic drums add modern dynamics to the album. There are no inherently soft songs, but all driven by the concept and lyrics of falling or failing in life, but getting back up and keep fighting for your goals. We had an interview with Marc Mulles about the release, the project itself and future plans.
I must admit there is not much about you on the internet (or much has escaped me) so to begin with, tell me more about yourself?
Unfortunately no, but I think you need to dig a bit further. J Regarding Mean to You, it's a bit harder to read about the project on the internet since I/we've been off the scene for a few years. Nevertheless, you can read something small here and there about myself, my previous and current band activities. I’m Mulles, 35 years old, and I live in Luxembourg. I got my first bass when I was 17 and started to play along with my favorite bands. That’s how I learned to play the bass or even music, as I am an autodidact person. Most of it I learned by ear, by reading tabs, or by watching learning videos. I personally never took lessons or anything else. I was interested in progressive rock music very early on. Influenced by the music my parents listened to, heavier bands came along later. Later then, age 19, I got familiar with some band and live experiences. Since then, I only played rock, heavy metal, or prog rock with my bands. After several band projects, I’m playing today in a modern melodic death metal band called Miles to Perdition, which is a bit more present on the internet today. As I see Mean to You as my little side project, I would consider Miles to Perdition as my main band.
Started as a band, in 2013 , it's now a one man project, that's quite remarkable why took that step and how hard was this to bear?
Started as a band in 2013, we parted ways in 2016, I try now to continue this project in a versatile way. Sadly certain circumstances and inconsistencies drove us this way. As a founding member of this project and independent musician, I personally never wanted Mean to You to stop this way. So after all the years, I decided to continue, as there were still a lot of written parts, songs in progress, and even unfinished demo tracks from the “early days”, which I always wanted to record, but never got the possibility for. Not more than 2 years ago I dug them all out and started working on them again. I started writing the tabs down for each song or idea and after a few months, I finished 12 rock/metal songs I wanted to bring to the record. First I thought of recording a full album but changed my mind a bit later. There will now be two EPs with 6 tracks on each. I feel very comfortable with this whole situation. Nowadays, thanks to the internet, we are very spoiled. All doors are open to us, it’s pretty easy to do your stuff. You don’t feel stressed anymore as there are no discussions with other band members, obligations, or deadlines. I am in total control here. The individual work is quite easy because practically the whole world and numerous possibilities are at your disposal. I contacted a few musicians, a drummer, a guitarist, and a singer. I could have done all the guitar parts myself but this was during a period I wanted to finish the whole album as quickly as possible because I already lost a bit of time with some local musicians, which I asked before the three who ended up on the record. They were quite motivated to help me out and recorded all the stuff I asked them for in a very fast, straightforward, and professional way. Because I'm also very enthusiastic about electronic music and synthesizers, I released another album called „Electronicum I“ a complete instrumental electro album while waiting for some tracks to be recorded.
To start with, I reviewed your EP 'Strong' and was deeply impressed, that's why I absolutely wanted to do an interview, I got the feeling there's a story behind a lot of songs about frustration, pain or anger? Is that right or am I wrong?
Review EP
Strong EP (musiczine.net)
The EP „Strong“ contains 6 groovy guitar and bass-oriented alternative rock/metal songs, which were recorded during the last few months. As the singer switches from more alternative rock verses to fully screamed parts, the energetic drums add modern dynamics to the album. There are no inherently soft tracks, yet all driven by the concept and lyrics of falling down or failing in life but getting up again and standing fighting for your goals.
Strong, the opener and the title song is about the goals you want to achieve in life, the battles you need to fight, and the prejudices you should ignore to get through.
Back off is about dealing with oppression, struggling with the impact of being treated badly, your anxieties or emotions related to social and political issues, and finally finding your way out of a rut.
You lost your crown is about an unnecessary relationship and someone who struggled through, someone who has been cheated on, the traumatic experience and its implications.
Act of Reasoning deals with the same topics as „Strong“. But the song is more like a motivational kind of song with inspirational lyrics as a reminder about appreciating yourself, life, and your decisions.
What else? Talks about someone who is finally free. Someone who took the wrong direction takes his revenge now for being pushed for too long and discovers new strengths again.
Fallen is the most contradicting song of the Ep, as the previous songs are more like motivating someone to deal with daily problems, this one ends in a very depressive way. But I’m totally fine with it...No happy end here J
With this EP 'Strong' you make, in my opinion, not only a statement about your own life, but also about mine in a scorching and stunning way that makes many a sacred house in our subconscious go up in arms. Or am i wrong and is it unconscious?
Wow, man! That is a good question. It is really impressive to see how much you can interpret from this EP. I mean the lyrics are here and there quite deep, but I would not say that there’s that much about me in the lyrics. During the writing process, I love to project myself into different situations. I`m honest, I`m living a good life, a moderate life. Today, I have a good job, I`m healthy and I always had the opportunity to live my life along with my principles and needs. Unfortunately, other people are not so lucky, so what I try is to project myself, objectively into other people`s perspectives. They may not be fortunate enough to live in prosperity or normal circumstances and are therefore easily excluded from society. This reflection may lead to the point to appreciate more what you are or what you have in life.
Actually, it all started with one song I first called "Strong". This was just the working title at first. I like to work with working titles during the writing process. I write songs and listen to them later. My gut feeling or whatever I feel while listening to the songs will immediately be reflected in the working title. I can remember songs better that way and can easily sort them out later on. I quickly came up with a concept that should be about the strength of individuals and their fights in life.
The album came out last year actually (in full pandemic) how was the general response?
Rather mediocre. I mean family and friends were very surprised that I brought the project back to life and that I released an EP so fast by myself. Their feedback meant a lot to me and it felt pretty grateful. But, as hard as it is, there isn’t a real fan base, as there are no gigs. It’s hard to reach people via your social media accounts when you don’t play live. On the other hand, of course, I'm still waiting for various reviews. But the reviews I've read so far make me very happy. So far I have no complaints.
Speaking of which, how did you survive these COVID times, and was that an inspiration too?
I think the pandemic was pretty much the same for all of us. Although it certainly was way harder for a lot of people. I count myself among the people who had a bit more luck. Precautions were of course taken as in many other countries, but Luxembourg was one of the countries where, despite the virus, we fortunately still had many opportunities to keep ourselves busy elsewhere. We were not locked up and were still able to enjoy our freedom as much as possible, which unfortunately was not the case in many other countries. The precautionary measures didn't hit me that badly, since I'm not a big party-goer anyway and I tend to count myself among the loners. Otherwise, I was able to keep me busy with various household chores that were overdue for a long time anyway. However, there was still the music, the creativity, writing new songs, and of course the preparations for the new album, which took a lot of time. I would therefore not count myself among those on the basis that the pandemic has contributed to my creativity or even my inspiration. In order not to despair, I tried as best I could not to let this pandemic get to me and let it negatively influence me.
A little bit in the same direction. Did you come out stronger as a musician, do you think? Did you come out of these times stronger, or did you rather hit your limits (some have thrown in the towel, others have started releasing nonstop releases)
I wouldn't say I've gotten any stronger or weaker because, as I said before, I haven't let the pandemic affect me. Nevertheless, I was already aware that times had gotten a little harder, but this still motivates me to keep going and not give up. For a while, it even seemed to me that people didn't care much about music anymore. People had their own problems, existential problems, it seemed to me that music had become secondary all this time. But, as you can see, I was wrong. Concerts are organized slowly again, people are thirsty for the events again. And that gives you the feeling that music is and remains an important part of our society today.
It’s difficult to making plans , but still, what are the future plans? Are there any tour plans to?
I haven't even toyed with the idea of performing live with Mean to You until now. I started this experiment to let my creativity run free, and I don't want anything to change that. Never say never! I perform live with my other band and that's enough for me so far. You have to start again from scratch, recruit musicians, rehearse the songs, organize events, and in the end, thanks to my experience, a lot of things would get stuck on me again. So, I prefer to resign myself to the idea that future live performances with Mean to You are not on the agenda yet. But, like I said. Never say Never!
After this EP, what is the next step for you?
Well, as you can imagine a bit of promo work for the Ep is still ongoing. I certainly will contact some radio stations and rock/metal magazines to put the name Mean to You and the new Ep in circulation. Further, I will try to continue Mean to You in its versatile way, just like before...no boundaries here. There’s still another EP of 6 songs to drop, as well as a rock album of 12 songs written in the early days of Mean to You. I dug them out and rearranged them too, just for fun. This will be a complete auto production, where I played and recorded all the instruments myself. A new Electronicum album is planned, and I will work on some more styles as well. More progressive and heavier songs have already been written. We will see what the future brings. It depends all on my motivation as well J As I don’t have anyone to rely on, I can do whatever I want J
What are you ambitions as musician?
I like trying things that are completely new to me. I also like going in directions to play styles I've never played before. There are still many styles of music I would like to pursue. I like recording songs in the studio. I feel comfortable in the studio because it gives me the feeling of progressing. The feeling of letting your creativity run free and recording it, finally hearing what you have done gives me satisfaction.
And next to that, do you have some goals you want to archive (or not busy with that)?
I'm actually very modest when it comes to music. Since I'm rather relaxed about the whole thing as it's more just a hobby for me, I don't follow any larger goal. The most important thing for me is to have fun and stay true to myself. I will try to continue this project as best as I can. I still have no precise idea in which direction this will lead. But one thing is for sure I will never stop writing music and songs that I enjoy.
Nederlands 
Français 
