We zijn alvast onder de indruk van dit waverockend collectief Organic die toe zijn aan hun tweede cd ‘Empty century, die ‘Under you carbon constellation’ opvolgt .
Op de eerste songs kan je niet omheen de invloed van Joy Division en de oude House of Love en The Chameleons . “Let’s carry on” heeft een enorme sterke opbouw en een intrigerende ritmiek . Een hypnotiserende spanning , die ook de kwaliteit bevestigt van de openingsnummers “Police station” en “My own grey” .
De electro/keys kregen meer armslag middenin de cd . “Hyperbola” en “Position” zijn er twee die kunnen opgenomen in de list van een Front of Sisters . Verder blijft het combo het toch wel meer dan goed doen , check maar eens de afsluitende tracks “Rip me” en een tot op het bot uitgediept “Mystical color”.
Na het beloftevolle Whispering sons , die in de Humo’s Rock Rally geselecteerd zijn , kan dit met zo’n bands het genre opwaarderen naar een breder publiek; trouwens, dit is een plaat die zowel waverockers, als de industrial en de postpunkers samenbrengt. Mooi!
Info op https://www.facebook.com/newwavestoner
In die vijf jaar sinds hun debuut is er toch heel wat gebeurd … Het Gentse Arquettes onderging een serieuze verandering in hun bezetting en de keys werden op het achterplan geduwd . De band combineert dynamiek en friste met een dromerig concept en dat levert een fijn overtuigende plaat op .
Een doortasten rockgeluid , niet vies van effects en shoegaze hebben we op een “When it shows” en de single “I don’t need it” . Het andere aspect horen we op “I need a rest”, “Cracks”, “Cuz” en “Space age”; die rustiger , ingenomener zijn . En verder houden we van hun intens broeierig materiaal die het kwintet weet aan te bieden als “Can’t you see” en “Stay around”, die ergens The Posies doet opborrelen.
Een snedige, dromerige aanpak , die ons weet te overtuigen en aantoont dat dit kwintet ‘back in town’ is.
Meer info op http://www.arquettesmusic.com
Wie dacht dat enkel in de US catchy en kwaliteitsvolle punkrock wordt gemaakt is er aan voor de moeite!
Een paar weken geleden stelde You Nervous? immers hun debuutCD ‘Furry Tales’ voor tijdens een gesmaakte releaseshow in Gent en overtuigde daarmee alle liefhebbers en kenners van het genre : pure punkrock made in Belgium!
You Nervous? is een sympathiek 4-tal uit de streek van Lokeren en groot Gent. Ze timmeren al een poosje aan de weg en hebben intussen de nodige ervaring opgebouwd op nationale en internationale podia.
Zo waren ze vorige zomer ondermeer te zien op Brakrock in Duffel en mochten ze ons land vertegenwoordigen op Punk Rock Holiday in Slovenië. Enkel een CD ontbrak nog op het palmares, maar dat is bij deze met brio rechtgezet! Dat de heren van You Nervous? niet over één nacht ijs zijn gegaan en ruimschoots de nodige tijd, energie en zorg hebben gestoken in hun debuut is duidelijk hoorbaar. Natuurlijk zijn de invloeden van idolen als Blink 182 en bands als Zebrahead, Bowling for Soup enz. aanwezig in het songmateriaal en is het niet evident in de gekende en goed in het oor liggende punkrockstijl nog origineel uit de hoek te komen.
Toch slaagt deze bende jonge wolven daar zeer verdienstelijk in. Luister maar eens naar opener “Just Say” die meteen heel krachtig uit de speaker vloeit maar toch onmiddellijk blijk geeft van een knappe opbouw en een catchy/poppy refrein.
Het lekker meezingbare “Words Unspoken”, het stevige duo “Someone New” en “The Rebel”…stuk voor stuk pareltjes die zich meteen in het hoofd nestelen en blijven hangen. Ook de overige 7 nummers van het schijfje zijn eigenlijk niet anders : één voor één leuke songs die pittig rocken en toch doorspekt zijn van veel melodie en een hoog sing along gehalte. Kortom, nummers die bijblijven en daarom bewijzen uit het goede punkrockhout gesneden te zijn.
‘Furry Tales’ is wat mij betreft alvast een heel overtuigend visitekaartje van een band aan het begin van een hopelijk veelbelovende muzikale opmars en carrière.
Duimen dat dit geslaagde debuut de heren van You Nervous? de nodige airplay, bekendheid en erkenning zal opleveren en hen nog meer motiveert om er vol voor te gaan op allerlei podia in binnen en buitenland. Check op internet talrijke optredens dit voorjaar in menige Vlaamse jeugdhuizen.
Ik ben alvast fan van de band, maar dat had u al door!
Voor meer info over You Nervous? check facebook of stuur een mailtje naar : Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
El Vy is de samenwerking tussen The National zanger Matt Berninger en Menomena/Ramone Falls lid Brent Knopf. Het stond al lang op stapel, maar door de drukte kon het pas nu zijn doorgang vinden . Knopf legde de muzikale basis voor de plaat , waar Berninger zijn muzikale ideeën en teksten op losliet.
Een melancholiek grillig , groovy poprock decor wordt opengetrokken , met dampende funk en soul. Er is de kenmerkende slepende donkerte van The National bepaald door de verhalende baritonzang van Berninger. De titelsong springt er op uit , maar “I’m the man to be” , “Paul is alive” met indringend gitaargepengel of een sfeervol “No time to crank the sun” en een extravert “Happiness, Missouri” misstaan ook niet .
We hebben hier een goed samenwerkingsverband, niet uniek of groots …
Even voorstellen? Suns of Arqa … Sinds het debuut van Suns of Arqa in 1979 heeft deze Britse cult band een indrukwekkende catalogus opgebouwd met meer dan 35 albums, talrijke singles en remixes. Hieraan werkte heel wat artiesten mee uit de Britse muziek scene zoals o.m. Adrian Sherwood, Raja Ram, John Leckie, Youth, Alex Patterson, The Orb, Zion Train, John Cooper-Clarke, Guy Called Gerald, Gaudi, 808 State, Prince Far-I, Muslim Gauze, Professor Stanley Unwin en vele anderen.
De muzikale Shaman Michael Wadada kondigt met pijn in het hart maar met erg veel dankbaarheid na bijna 4 decennia dat de ongelofelijke reis van Suns of Arqa haar einde nadert. Wat startte als een muzikaal visioen tijdens een roadtrip naar Kingston, Jamaica om de legendarische reggae artist Prince Far-I te bezoeken, resulteert nu in een concrete solo reis met de release van het nieuwe album ‘Wadada’ op het Belgische label Tracks and Traces. (Bron: Starman records)
Alles wordt in elkaar verweven in zijn wereldmuziek , die uiterst aangenaam , aantrekkelijk , aanstekelijk , dansbaar klinkt . De plaat wordt ook mooi bevolkt door Indische artiesten die net die wereldtrip ietsje kleurrijker en groovy maken . Een kosmische trip van “All along the watchtower” in verschillende remixes , naar “Tomorrow never knows” tot “All you need is dub” , die je meevoeren in die fascinatie en muzikale originaliteit .
Het album is tevens een eerbetoon aan alle muzikanten die in het verleden deel uitmaakten van Suns of Arqa. Puik werk!
Het Britse Foals , goed acht jaar bezig en vier cd’s verder combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën . Indie , postpunk en punkfunk worden nu tot een mooi melodieus, homogeen geheel gebracht . En dat evenwicht hoorden we vanavond.
Foals van Yannis Philippakis en C° is een live band bij uitstek , die hun nummers met splinterbommen bestookt , rustiger nummers een steviger outfit durft te bezorgen op de juiste momenten, of net die subtiliteit , finesse bewaart in hun klankenpalet . Foals is het kleine clubcircuit ontgroeid , maar een Vorst is nog net iets te hoog gegrepen qua belangstelling. Foals behoudt z’n fanbase , maar zal er nu na deze ook niet bijkrijgen …
Een stomende band bij uitstek wat bewijst dat ze een mooie weg hebben afgelegd , zowel qua materiaal als op hun live optreden , dat merkten we anderhalf uur lang , speels , ongedwongen, pittig gedreven, hyperkinetisch en emotievol . Woorden op hun plaats.
Oud en nieuw wisselden elkaar af , hoewel de tweede ‘Total life forever’ maar even kwam piepen met het prachtige “Spanish Sahara” , die mooi uitgewerkt werd van een rustige aanzet, naar overdonderende , repetitieve, opbouwende ritmes en gitaarriedels , zonder echt te exploderen. Die onderhuidse spanning voelden we telkens aan en sommige nieuwe songs kregen een extraverte , energieke tint ; “Snake oil” , die de set opende, “Mountain at my gates” , en de titelsong “What went down” , die meer dan overtuigend de set besloot . De rustige van de nieuwe als de single “Birch tree” en “Give it all” behielden hun intense ingetogen pracht .
We hielden van die avontuurlijke, dynamische , stuwende , rauwe ritmiek, die de dansspieren aanspreekt; swing en intimiteit was te horen met enkele stekelige uptempo’s en stroomstoten . De oudere boeiden en intrigeerden door de talrijke variaties als “Providence” , “Inhaler” en de ‘happy feeling’ single “My number” van die derde ‘Holy fire’ ; of een “Olympic airways”, “Balloons” en “Red socks purgie” van het debuut ‘Antidotes’ . Eén nummer missen we al een paar jaar in de setlist, “Out of the woods” , een pakkende single uit ‘Holy fire’, die spijtig genoeg opgeborgen blijft.
Frontman Yannis is een podiumbeest en gaat totaal op in de nummers, hitst de menigte op en is dikwijls bij hen te vinden om de nummers nog meer draagkracht te geven. En dat merkten we zeerzeker in de bis , alle remmen los , maniakale gekte, met “Two steps, twice” als absolute killer .
Foals hield het op een doeltreffende aanpak , ergens dartelend, twinkelend , ergens strak en ergens dromerig, pakkend en zacht. Met veel respect , dit optreden zinderde na …
Tout va bien , rond Jan Wouter Van Gestel, – één van de winnaars van de Nieuwe Lichting een paar jaar terug, wist hun sferische pop in finesse en grimmigheid onder te dompelen. “This fight” , “Sometimes in life” en “If you go away”, geleest op J. Brels “Ne me quitte pas”, zijn er zo drie die vanavond te horen waren .
Ze waren enorm content vanavond in Vorst te mogen optreden als support van Foals. Het is een erg creatieve band die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt, elk geluidje op z’n plaats brengt en in z’n totaliteit niet vies is het materiaal in een rockjasje te steken. Meeslepende set.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/foals-23-02-2016/
Organisatie: Live Nation
Sinds hij eind jaren ’70 door de Britse pers samen met generatiegenoten Elvis Costello en Graham Parker als angry young man werd gebrandmerkt heeft Joe Jackson al flink wat muzikale watertjes doorzwommen. Na de snedige pubrock uit z’n begindagen ging de ranke Brit zich gaandeweg ook bedienen van ingrediënten uit new wave, reggae, big band, swing, latin, soundtracks, klassiek en jazz om een trits popklassiekers in te blikken.
Ook op z’n 61ste maakt Jackson er een erezaak van om platgetreden paden te mijden. Voor zijn jongste project nam hij telkens vier songs op in New York, Amsterdam, Berlijn en New Orleans met lokale muzikanten die hij meestal van geen haar of pluimen kende. Het oorspronkelijke idee om daar vier EPs uit te distilleren mondde uiteindelijk uit in een nieuw full album ‘Fast Forward’, zijn eerste plaat met eigen schrijfsels sinds 8 jaar.
Afgelopen maandag deed een goedgemutste Jackson intussen reeds voor de zesde keer de AB aan. In de herfst van zijn carrière leek de man schijnbaar verwonderd dat hij de zaal nog kan doen vollopen met veertigers en vijftigers bij wie een goede popsong er altijd in gaat. Maar hoe gaat een veteraan te werk als hij in pakweg anderhalf uur vier decennia muziekgeschiedenis moet proppen? Jackson bedacht tijdens deze tour hiervoor een eenvoudige oplossing door moederziel alleen zijn eigen voorprogramma te verzorgen vanachter zijn vertrouwde vleugel. Introspectie troef dus bij aanvang van de set, maar met crowd pleasers als “It’s Different For Girls”, “Hometown” en “Be My Number Two” werd duidelijk op veilig gespeeld. Dat Jackson een virtuoze pianist is weten we al langer, alleen met zijn stem wou het niet altijd vlotten; één of andere infectie was de voorbije dagen wat roet in de stembanden van de prille zestiger komen gooien, maar in het gezelschap van een thermos thee werd dat euvel tot een minimum herleid.
Tijdens “Is She Really Going Out With Him?” kreeg Jackson het gezelschap van Graham Maby, boezemvriend en reeds vanaf debuutplaat ‘Look Sharp’ (’79) diens trouwe luitenant op bas. De überclassic werd door beide veteranen tot de essentie herleid, wat trouwens nog altijd de meest betrouwbare lakmoesproef is om de houdbaarheidsdatum van een nummer te testen. Met de New Yorkse muzikanten Teddy Kumpel (gitaar) en Doug Yowell (drums/percussie) haalt Jackson tijdens deze tour bovendien een extra dosis creativiteit aan boord waardoor een remake van een aantal van zijn klassiekers kinderspel lijkt. Zo werd een broeierige triphop beat onder “Real Men” geschoven, of werd een bijna onherkenbaar “Steppin’ Out” getransformeerd tot pure dreampop gedrapeerd met prog elementen. Ook “Another World” en “You Can’t Get What You Want (Till You Know What You Want)” werden uit de 80ies catalogus van de veelzijdige songwriter geplukt, ten nadele van platen uit alle daaropvolgende decennia die jammer genoeg onaangeroerd bleven.
Joe Jackson heeft intussen een kaap overschreden die hem schaamteloos toelaat om luidop te filosoferen over de dingen des levens. Op zijn nieuwe schijf ‘Fast Forward’ heeft hij zo een belangrijke kluif aan het begrip ‘tijd’; tijdens het solo gebrachte titelnummer waant hij zich in een teletijdsmachine richting de toekomst, volgens Jackson is het een manier om de huidige waanzin op deze aardkloot achteraf te kunnen begrijpen. “The Blue Time”, een ander hoogtepunt vanop de nieuwe worp, situeert zich dan weer tussen droom en werkelijkheid, en klonk in de AB als een lost track die de officiële versie van Jackson’s succesvolste plaat ‘Night And Day’ (’82) nooit haalde.
Wellicht om het ook voor zichzelf voldoende interessant en spannend te houden loodst Jackson elke avond ook een paar covers in zijn set. De die-hard fans zagen het wellicht liever anders, want niet elke original keuze is geslaagd. ABBA’s “Knowing Me, Knowing You” is sowieso al geen persoonlijke favoriet, en in de AB tekende het gedrocht dan ook voor de dip van de avond. Veel beter kwam Jackson weg met de fraaie New Orleans-style transformatie van Joni Mitchell’s “Big Yellow Taxi” die Dr. John wellicht ook zou kunnen pruimen. Tijdens de encores werd ook “See No Evil” vanonder het stof gehaald, een moedige tribute aan Tom Verlaine en diens Television. Eén van Jackson’s eerste singles “One More Time” (’79) sloot daar naadloos bij aan, zowat de enige keer vanavond dat de groep alles uit de kast haalde om een venijnige rocker op de mat te leggen.
De zesde passage van Joe Jackson in de AB toonde een maestro die niets meer te bewijzen heeft maar dat toch voortdurend wil doen. Voor hetzelfde geld maakt de man na deze tour een opera of een plaat met Franse chansons, dus waren we maar wat blij dat we deze angry young man van 61 in zijn wellicht beste gedaante hebben kunnen meepikken.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Night Of The Proms debuteert in Hasselt - Muziekspektakel voor het eerst in de Ethias Arena
NIGHT OF THE PROMS DEBUTEERT IN HASSELT
EXTRA SHOW IN ANTWERPEN
Muziekspektakel voor het eerst in de Ethias Arena
Night of the Proms trekt voor het eerst met zijn spectaculaire muziekshow naar Hasselt. Op 12 november geven internationale popsterren en klassieke toptalenten het beste van zichzelf in de Ethias Arena. Kobe Ilsen en Alexandra Arrieche - de publiekslievelingen van de vorige editie in het Sportpaleis - tekenen alvast present. De artiestennamen worden later bekendgemaakt.
De eerste aankondiging over de nieuwe concertreeks van Night of the Proms is er direct een van formaat. Niet alleen wordt een extra zaterdagshow toegevoegd op de kalender van het Antwerps Sportpaleis, voor het eerst houdt de muziekkaravaan ook halt in de Ethias Arena Hasselt. Met een identieke show als in Antwerpen trekt Night of the Proms in november naar Limburg: internationale popartiesten spelen hun grootste hits begeleid door symfonisch orkest Il Novecento, electric band en koor. Tussen de popsongs zorgen klassieke meesterwerken uit het collectieve geheugen voor adembenemende intermezzo’s. De spectaculaire lichtshow en haarfijne audiokwaliteit waarvoor Night of the Proms bekend staat tillen het geheel naar een hoger niveau.
Ook Kobe Ilsen en Alexandra Arrieche op de première in Hasselt
Op de meest recente editie van Night of the Proms in het Antwerps Sportpaleis ontpopten de nieuwe dirigente Alexandra Arrieche en kersvers presentator Kobe Ilsen zich tot ware publiekslievelingen. Ook zij zullen er bij zijn op de allereerste editie in Hasselt. “Het is een absolute eer om dit speciale moment te mogen meemaken”, aldus Kobe Ilsen. “Elke show van Night of the Proms is al een uniek gegeven op zich, maar om nu ook de eerste editie in een nieuwe arena te presenteren voor een bijna compleet nieuw publiek, dat is echt wel kicken.” Alexandra Arrieche beaamt: “Het publiek in België weet de diversiteit van een Night of the Proms-show echt wel te appreciëren. Ik kijk er enorm naar uit om de mensen in Hasselt omver te blazen met onze sterke show. Het is een absoluut voorrecht dit als jonge dirigente te mogen doen.”
Artiestennamen worden later bekendgemaakt
Reeds meer dan 30 jaar weet Night of the Proms met een verrassende mix van populaire en klassieke muziek jong en oud te boeien, in binnen- én buitenland. Wie de show in Hasselt of Antwerpen graag van dichtbij meemaakt bestelt best nu al tickets. Via de kanalen van Night of the Proms worden later de artiestennamen en ander nieuws bekendgemaakt.
________________________________________
Night of the Proms 2016, in het Antwerps Sportpaleis op zaterdag 5 (NIEUW!), donderdag 10 en vrijdag 11 november om 20.30 uur, in Ethias Arena Hasselt (NIEUW!) op zaterdag 12 november om 20.30 uur. Kaarten van 26 tot 49,50 euro. Bestellen via Tele Ticket Service 070/345.345 (max. € 0,30/min.), vanuit NL: 0900-45.000.45 (€ 0,45/min.) of www.notp.com . Groepstarieven en groepsboekingen (+20 personen) via 03 400 60 44 of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..
________________________________________
www.notp.com/belgie
www.sportpaleis.be
www.ethias-arena.be
The National heeft even een pauze ingelast, dus de leden van de band hebben tijd voor andere dingen. Matt Berninger maakte vorig jaar al gebruik van zijn tijdskrediet om met Brent Knopf van Menomena El Vy op te richten, waarbij vooral de single “Return to the moon” onze goedkeuring kon wegdragen. Naast Berninger bestaat The National uit twee paar broertjes, en het zijn nu de minder bekende broertjes, namelijk de ritmesectie bestaande uit Bryan en Scott Devendorf die ook hun project op de wereld loslaten in de vorm van LNZNDRF. Dit doen ze samen met de trombonespeler van Beirut, Benjamin Lanz, die ook al meedeed met The National en Sufjan Stevens, Sharon Van Etten en Phosphorescent. De band zonder klinkers is dus een samenvoegsel van twee achternamen, en zullen we verder aanduiden als Lanzendorf, want dat bekt een heel stukje gemakkelijker. Het titelloze debuut van deze band werd over twee weken opgenomen in een kerk in Cincinnatti, de thuisstad van de Devendorf-broertjes.
Geen uitverkochte AB zoals bij El Vy, maar de Rotonde zat niettemin goed vol voor de ruggengraat van The National. De broertjes Devendorf zijn heel erg geïnspireerd door krautrock, en dat was ook wat er in de Rotonde uitkwam: een wisseling van instrumentale en gezongen nummers, waarbij Benjamin Lanz de zang en gitaar voor zijn rekening nam. Er was ook een vierde man, Aaron Arntz, die nog getourd heeft met Dweezil Zappa, Edward Sharpe & the Magnitic Zeros en Grizzly Bear. Die bepaalde voor een groot deel de sound van de band, met zijn keyboard/filterbank, waarbij hij meer aan de knoppen draaide dan dat hij melodieën speelde. Vestimentair was deze show geen hoogvlieger, de bandleden droegen lelijke overalls, en met de kapsels en de jaren zeventig-brillen straalde Lanzendorf een hoog nerd-gehalte uit. Jani Kazaltsis was duidelijk niet de production manager voor deze tour.
Er werd stevig afgetrapt met” Future you”, dat begon met gefilterde modulaties vanop de keyboard, waarna de gitaar inviel en de Devendorf broertjes een strakke groove neerzetten. Postrock dus, een mix van beats en noise, dat is dus Lanzendorf, en dat alles met aardig wat decibels. Op “Kind things” zong Lanz met een hoge falset, Alexis Taylor van Hot Chip indachtig, en dat werd gecombineerd met een new wave gitaartje à la Siouxsie and the Banshees.”Monument” had dan weer naast The Notwist gelegen. “Hypno-skate” riep de troosteloze sfeer van de bekroonde Camorra-reeks Gomorra op, met een glansrol voor drummer Bryan Devendorf, die een machtige groove neerzette in een nummer dat steeds maar crescendo ging. In “Beneat the black sea” zong Lanz met zijn gewone stem, een nummer dat nog het meest aanleunde bij The National en dat heel erg duidelijk maakte dat het geluid van The National volledig steunt op bas en drums van de Devendorfs. Als The National ooit covers opneemt, dan is dit een kandidaat om in de setlist opgenomen te worden, de trieste bariton van Berninger zou hier heel mooi bij passen, dit nummer was van de zelfde verscheurende schoonheid als “Terrible Love”.
Andere sferen kregen we dan weer in het falsetgezongen “Mt. Storm”, dit was Jonsi van Sigur Ros ten voeten uit. De volumes gingen nog eens goed de hoogte in voor “Samarra”, drones en noise creëerden een hoogoven van geluid waar de gensters van afschoten.
Slotsom? Dit was een stuk beter dan El Vy, Lanzendorf mengt moderne electronica met krautrock, en dit met een stevige groove waarbij het goed toeven is:
Setlist : Future you –Kind things-Monument-hypno-skate- Beneat the black sea-Mt. Storm-Samarra
Organisatie: Botanique, Brussel
Als je een ruim twee uur durend concert kan geven met het beste uit een carrière van 60 jaar, dan wil dat zeggen dat je al niet meer van de jongste bent maar dat betekent vooral dat je een groot muzikant bent. Wel Mr. Ennio Morricone is zo iemand. Hij komt met zijn lengte in de buurt van 1.60m maar zijn palmares is op z’n minst ‘groots’ te noemen. Hoewel hij het er liever niet over heeft kunnen we er niet over heen.
Het begon halfweg de jaren ’60 met de eerste van een reeks ‘spaghettiwesterns’. Een term die hij liever niet hoort. Het blijft hét hoogtepunt van zijn optredens. ‘The good, the bad and the ugly’ uit 1966 met het daaraan verbonden nummer “ Estacy of Gold, een meesterwerk waarbij elk haar op je lichaam rechtkomt. Een combinatie van piano, klarinet, viool, trombone, slagwerk, … kortom alles wat dit ‘Tsjechisch nationaal harmonisch orkest’ te bieden heeft. Plus de imposante verschijning van een sopraan in de figuur van Susanna Rigacci. Twee jaar later, in 1988 was er al een vervolg. “Once upon a time in the west” met de daaraan verbonden mondharmonica. Een geluid die door merg en been gaat. Dat is het unieke aan deze optredens. Het Sportpaleis, duizenden aanwezigen, muisstil en dan het geluid van de mondharmonica die door de zaal zweeft. Hoogst indrukwekkend!
Verder leek het alsof het een greep was die met de ogen toe werd gekozen. Als je alleen meesterwerken maakt kan je jou dat eenmaal permitteren. ‘The legend of 1900’, ‘The best Offer’, ‘Chi Mai’, … Een speciale vermelding voor het nummer “Abollison” omdat daar de interactie met het koor het duidelijkst hoorbaar is. “ Abollison”, een nummer uit de film ‘Queimada’ dat zoveel betekent als “bosbrand”. U merkt het wel, keuze genoeg voor een ‘best of’ concert. Ennio Morricone, de Maestro zoals hij zelf zo graag hoort, en gelijk heeft hij. Zo wordt de dirigent van een orkest nu eenmaal ook genoemd.
Niemand is succesvoller als filmcomponist dan Ennio Morricone. Het aantal films waarvoor hij muziek componeerde komt nu al in de buurt van een 500 films. De prijzen die hij daarvoor won zijn ontelbaar geworden. Met als recentste, The Golden Globe voor zijn bijdrage aan de laatste prent van Quentin Tarantino, ‘The Hateful 8’. En ja hoor, daar komt de volgende film al aan: ‘The Correspondence’ in samenwerking met zijn misschien wel meest geliefde regisseur: Guiseppe Tornatore.
Een niet te doorgronden persoonlijkheid, die niet is weg te slaan uit zijn vertrouwde omgeving in Rome maar toch de verleiding van het podium niet kan weerstaan. Zo kan je het wel omschrijven.
Dit was nu het derde concert van deze kleine Italiaan op vrij korte periode dat we konden bijwonen. Misschien is ons volgende afspraak wel een verjaardagsconcert ter ere van zijn 90ste verjaardag. Alla prossima volta Maestro!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ennio-morricone-20-02-2016/
Organisatie: Greenhouse Talent
Stan Van Samang – Simply live – Stan geeft Capitole een Arena ‘erlebnis’
Stan Van Samang
Capitole
Gent
2016-02-20
Gerrit Van De Vijver
‘Getriggerd’. Zo waren er velen. Stan naar de Lotto-Arena? Wat zou dat geven? Was het niet allemaal te groot, te snel? Van een bevestiging en erkenning gesproken! De basis was gelegd, een 2e theatertour kon niet uitblijven. De harten veroverd in de Lotto-Arena, nu de ruime achterban in de ‘kleinere’ zalen. En de harten? ….waren opnieuw ingenomen.
Udo was het ideale voorprogramma. Hem een ‘opwarmer’ noemen is Udo oneer aandoen. Daarvoor heeft hij al genoeg bewezen. Charme, klasse, aimabel, een klok van een stem. Perfect passend bij het karakter van Stan. Beheerst ook de kunst om het publiek te bespelen. De uitnodiging op het podium van een koppel dat onlangs een huwelijksaanzoek deed, was alleraardigst. Bij het grote publiek is de allround entertainer nog steeds een ongekende diamant, maar een grote toekomst is een zekerheid.
Was 2015 het jaar van Stan, kan 2016 gemakkelijk een bisnummer worden. Je kon de tv of radio niet aanzetten, of Stan was aanwezig. Talloze keren prijswinnaar, met als climax 4 maal een ‘super boum’ in de Lotto Arena.
Wat gebeurde in de Lotto-Arena was de voedingsbodem voor een volle ‘simply live –tour’ kalender. De grote schare , weifelende fans waren/zijn nu echt overtuigd. En ze zijn talrijk. Na “Lucky me” vragend wie er voor de eerste keer bij was, stak een overgroot deel van de zaal de hand op. “ Schaam ulle”! was zijn typische , kwajongensachtige , manier van reageren. En dat is net de kracht van Stan en waarom de schare groter wordt. Authenticiteit is het ‘keyword’, ondanks alle succes.
De show was korter, maar evenzeer grafisch sterk onderbouwd met dezelfde , op schaal aangepaste, lichteffecten en videowall. Stan werd ondersteund door z’n vaste begeleidingsband. Openen deed Stan met “Junebug”, “Poison” en “Summer Brease”. Net zoals in de Lotto-Arena begaf Stan zich tussen het publiek tijdens “Second hand life”. Spijtig dat hij z’n paratraining niet afrondde, of hij bestormde het balkon. “Lucky me” ( uit de film ‘Wat mannen willen’ ) werd gevolgd door het verhaal , nog steeds sappig verteld, van het allervoorlaatste pintje wat leidde tot “One for the road”. Na “Sirens” kon Stan de keyboards (“Thieves”) en de drums ( “All-in my head” ) mismeesteren.
Typerend voor Van Samang dat hij hierbij ook z’n staff erbij betrok. De stoeltjes werden nog net niet afgebroken tijdens “Hang on”, maar ja, stilzitten op dit nummer is ook een beetje potsierlijk. Gelukkig konden we de schade herstellen tijdens “What you gonna do” en “Easy love you”. Na het gekweel ( super gedaan dames ) tijdens “Simple life” was het gepaste moment om de Van samang-dwepers warm te maken voor het GROOT moment in het Sportpaleis. Afgerond werd er met “I didn’t know at all” en “Scars”.
Xtra’s van dienst waren het verwachtte “Goeiemorgend goeiendag” en “Een ster”.
Stan Van Samang is en blijft een acteur/zanger/entertainer. Maar vooral oprecht, onvervalst, charismatisch, gepassioneerd en blijft zijn eigen zelve. Een rolmodel qua ‘crowd-pleasing’.
De Van Samang-dept die beseft wat hij/zij gemist heeft in de Lotto-Arena is nu al z’n tickets aan het boeken. Geef ze eens ongelijk! De ‘Simply life tour’ zijn Stan z’n ideale ‘oefenmatchen’ om de nationale finale te spelen op 26 november in het sportpaleis. Wordt het niet GROOT, dan wel GIGANTISCH.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stan-van-samang-20-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/udo-20-02-2016/
Organisatie: Live-Entertainment
Stellar Swamp 2016 – Brussels Psych Music Festival
Stellar Swamp 2016
Magasin 4
Brussel
2016-02-20
Ollie Nollet
Stellar Swamp is een Brussels festival voor psychedelische muziek dat vorig jaar in het leven werd geroepen door de plaatselijke groep Moaning Cities, in een samenwerking met Magasin 4 en Atelier 210, die voor de twee locaties zorgen. Dag twee lokte verrassend veel volk naar Magasin 4, dat zo goed als helemaal volgelopen was voor vijf toch relatief onbekende groepjes. Veel echte psychedelica hoorde ik er niet, althans wat ik onder dat begrip versta, maar dat kon de muzikale pret niet drukken.
De eerste groep vond ik meteen al de revelatie van de avond. Het Brusselse Azmari omschrijft zichzelf als een Afro Psychedelic Ethiogrooves Band! Een hele mondvol maar zelfs dat bleek niet voldoende om hun muziek te omschrijven. Verder hoorde ik nog reggae, funk en ethno jazz invloeden terwijl ze voor het hoogtepunt van hun set de inspiratie bij de Touareg blues hadden gevonden. In die waanzinnige stroom van verschillende invalshoeken meende ik ook nog echo’s van Pigbag en Allez Allez te horen. De ene keer klonken ze erg uitbundig om even later het tempo te laten zakken en heel bezwerend uit de hoek te komen. Dat laatste vooral door de enigmatische zangeres, Nadia Daou. Een bont gezelschap ook waarin de twee blazers (sax en trompet), twee percussionisten (drums en conga’s) en gitarist Gugliemo Souffrice opvielen.
Tweede band van de avond was Sound Sweet Sound uit Toulouse. Dit zestal wist een impressionante geluidsmuur neer te zetten wat resulteerde in kosmische dronerock met naast de obligate zware gitaren een verrassende, Japans uitziende geluidstovenaar die in de weer was met verschillende fluiten en een melodica. Instrumentaal best te verteren maar het schelle gekrijs van het zangeresje, die ik eerder met een gothic band zou associëren, bezorgde me bijna een indigestie.
Het trio Wooden Indian Burial Ground uit Portland, Oregon nam een verpletterende start. Vette psych-rock met een zwaar overstuurde gitaar van zanger Justin Fowler, wiens stem me zowel aan Jello Biafra als John Dwyer herinnerde. En het was zeker niet alleen de zang die de mosterd haalde bij Thee Oh Sees. Jammer dat een gebroken snaar al na het tweede nummer roet in het eten kwam gooien. Meteen was de (sneltrein) vaart uit de set, maar dat was niet alles. Terwijl Fowler de snaar verving, begonnen de bassist en de drummer alvast maar aan het volgende nummer met als gevolg dat ik het eindeloos herhaalde baslijntje reeds grondig beu was nog voor de song begonnen was. Daarna bleef de motor wat sputteren en bleef ik dat opgefokte rock-‘n-roll sfeertje van het begin missen. Het publiek had daar duidelijk minder last van en zette het massaal op een dansen. Toch bleef ik een knagend gevoel hebben dat hier veel meer had ingezeten.
Night Beats uit Seattle, Washington is één van de beste livebands van de laatste jaren maar ook bij hen bleef ik wat op mijn honger zitten. De eerste nummers werden wat verknoeid door het voortdurend gefoeter op de geluidsmensen van zanger-gitarist Lee Blackwell die voor de gelegenheid getooid was met een baret. Of zijn de nieuwe songs toch wat minder puntig dan de oude? Na een tijdje werd dan toch de juiste cadans gevonden en kregen we dampende psychedelische garagerock met een uit de diepste krochten galmende gitaar, die steeds bij de les gehouden werd door de adequate drums van James Traeger en de infecterend pompende bas van nieuwkomer Jakob Bowden. Net toen ik dreigde helemaal uit mijn dak te gaan gooide Blackwell het roer om en bracht twee onbenullige popsongs waarin hij plots heel conventioneel probeerde te zingen terwijl ook zijn gitaar plots heel mediocre klonk. Brrr. Wat was dat? Daarna herpakte hij zich toch en kregen we een schitterende finale waarin hij zijn stem liet huilen als vanouds en zijn gitaar gierend de bocht mocht uitvliegen.
Het Italiaanse Throw Down Bones mochten het feestje afsluiten en ze deden dat met verve. Nochtans lig ik zelden wakker voor dit soort muziek. Industrial soundscapes uit een laptop waarbij twee mannen in leren jekker wild tekeer gingen met een bas en een gitaar en die niet zelden als een geweer op het publiek richtten. Maar het zat verdomd knap in elkaar terwijl de repetitieve bas voor een hypnotiserend effect zorgde en de twee het ook nog eens visueel aantrekkelijk maakten. Hoewel, in een minder gulle stemming had ik ze misschien poseurs genoemd. Mooie set, alleen jammer dat het o zo voorspelbaar moest eindigen in een poel van noise met eindeloos gepruts en gepingel waardoor ik een eventuele bis niet meer heb afgewacht.
Stellar Swamp, tot volgend jaar!
Organisatie: Stellar Swamp ism Atelier 2010 + Magasin 4, Brussel
Een vol huis @Trix vanavond voor wat beloofde een bijzonder leuk hard- en metalcore feestje te worden!
Wolf Down (DE) en Counterparts (CA) mochten het opvallend jonge publiek alvast opwarmen …
Daarna was het de beurt aan Stray from the Path, een heerschap uit Long Island, New York dat al 15 jaar potige en alternatieve hardcore brengt die me soms deed denken aan Rage Against The Machine! Misschien wel wat kort door de bocht maar toch zat zowel in het stemgeluid van frontman Andrew als in de typische ‘grooves’ van de nummers een duidelijke invloed en verwijzing naar deze legendarische band. De korte set werd met veel bravoure en lef gebracht, de zelfzekere zanger bespeelde zonder enige moeite het publiek en ratelde de krachtige hardcore nummers naadloos aan elkaar. Zonder echte uitschieters of nummers die langer bleven hangen dan andere was dit een geslaagd optreden van een band die ik nooit eerder aan het werk zag. Als ik toch een paar hoogtepunten moet vermelden, hoofdzakelijk afgaande op de reactie van het publiek, dan kies ik zonder twijfelen voor het vette “Shots Fired” van de laatste CD ‘Subliminal Criminals’ en afsluiter ‘First World Problem Child’ dat moeiteloos werd meegebruld door de fans.
Stick To Your Guns uit Orange County, California zijn de laatste jaren uitgegroeid tot een heel populaire band in het genre van de melodieuze metalcore. Ze stonden reeds 2 keer op Groezrock (2010 en 2013), speelden vorig jaar nog op Ieperfest en hebben in hun 12-jarig bestaan al 5 CD’s op het palmares. Eerder deze week speelden ze in Londen nog integraal hun 4de CD ‘Diamond’. In Antwerpen werd het meer ‘een best of’ met songs van hun 3 laatste en meest succesvolle schijven.
S
tipt om 22u00 begonnen ze aan hun set, Axel Agnew werd gespot als aandachtig toeschouwer, samen met 1200 andere enthousiastelingen! Van bij de aanvang van opener “It starts with me” en opvolger “Against them all” scandeert het voltallige publiek de nummers luidkeels mee…heerlijk sfeertje! Zanger en uithangbord van de band Jesse Barnett spuwt tussen de nummers door zijn ongenoegen uit over allerlei mistoestanden in de wereld en zet vervolgens, opgefokt door zijn eigen boosheid, het loeiharde “Bringing You Down” in. In het midden van de set zit een eerste echte climax met het duo “We Still Believe” en “Nothing You Can Do To Me”, beide heel typische en heel gekende STYG-hymnes die ondermeer zorgden voor de definitieve doorbraak van de band.
“The Bond” werd opgedragen aan de bandleden, tijdens “What Choice Did You Gave Us” zagen we een heerlijk potje crowdsurfen en bij aanvang van “Such Pain” betuigde frontman Jesse zijn medeleven aan alle refugees die de laatste maanden dagelijks de wereldpers halen.
Veel te vroeg als je het mij vraagt, na amper 45min., werd het slot van het optreden ingezet met “D( I Am) ond” en “Nobody”, meteen goed voor een mega circlepit en (voorlopig) laatste meebrulmoment van de avond.
Als bisronde werd eerst het ingetogen “Left You Behind” solo en akoestisch gebracht door Jesse om daarna de finale keihard in te zetten met “Diamond” en klassieker “Amber”.
Een degelijk optreden dat de hoge verwachtingen grotendeels kon inlossen maar dat toch iets langer had mogen duren en zeker een nummer als “The Crown” de setlist verdient.
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix, Antwerpen)
Recensenten kunnen soms de bal volledig mis slaan: Gun Outfit wordt vergeleken met Kurt Vile en Sonic Youth, maar heeft daar absoluut niks mee te maken. Ok, op één van de nummers van de laatste uitstekende plaat, klinkt frontman Dylan Sharp als Thurston Moore, maar dan ook enkel in dit ene nummer. In andere recensies spreekt men dan weer over folk, wat het in ieder geval ook niet is. De vreemdste beschrijving die ik gelezen heb was evenwel dreampunk, wat natuurlijk complete onzin is. Iedere recensent heeft wel een bepaald referentiekader, maar het is toch altijd het best om te vertrekken van wat je hoort.
Dus, even de bordenwisser over al deze referenties en laat ons vertrekken van de feiten. Gun Outfit is een band uit Olympia, Washington, die naar Los Angeles verhuisd is. Ze zitten op het Paradise of Bachelors-label, waar ook Steve Gunn op zit. Met ‘Dream all over’ hebben ze hun vierde plaat uit. De band is een viertal, maar voor hun Europese tournee hebben ze een vijfde lid meegenomen, Henry Barnes die in de jaren negentig smerige noise maakte bij Man is the Bastard en nu psychedelische folk maakt met Amps for Christ.
Dit vijfde lid zou in de Witloof Bar heel bepalend zijn voor het geluid van de band, niet dat je gitaaruitbarstingen moest verwachten, nee, de sound kreeg vanavond een eerder psychedelische klank door de Indisch gestemde gitaar van Barnes die het geluid van een sitar imiteerde. De mosterd haalt Gun Outfit duidelijk in de jaren zestig, met een zonnig, loom geluid, heel psychedelisch door de gitaar van Barnes, sterk geïnspireerd op George Harrison’s Indische escapades ten tijde van ‘Rubber Soul’ en ‘Revolver’.
Gun Outfit heeft een frontman en frontvrouw op de zang, Dylan Sharp en Carrie Keith wisselen de zangpartijen af. In die zin toont deze band heel wat raakvlakken met de rustige kant van Yo La Tengo. Het concert begon super psychedelisch, om dan zijn lome, ietwat druggy weg verder te zetten. Er zat veel reverb in de gitaren, in de trage nummers had het ook iets mee van Low.
Er waren ook up-tempo nummers, pure powerpop in ware jaren zestig-traditie. In die zin deed deze band mij denken aan de Paisley Underground-scene uit de jaren tachtig, en meer bepaald aan Rain Parade. Bepaald geen slechte referentie dus. Dylan Sharp was de betere zanger van het tweetal, de zang van Carrie Keith kon er mee door, maar ze klonk soms een beetje dunnetjes. Beter verging het haar op de slide-gitaar, die ze via haar effectpedalen als een blazer deed klinken.
De fans van psychedelische pop kwamen aan hun trekken vanavond, Gun Outfit is een blijvertje, check zeker hun laatste album uit.
Setlist: Legends of my own- Expansion pact-Make me promise- drive off-Young Lord-Blue hour-Matters to a head-In orbit-Pass on through-Last chants- Gotta wanna-Compromise- Scorpios Vegas
Organisatie: Botanique, Brussel
Gun Outfit - Soms strompelend, altijd fascinerend
Gun Outfit
café de Zwerver
Leffinge
2016-02-18
Ollie Nollet
Er zaten nogal wat negatieve kantjes aan dit optreden waarop ik het, in Olympia, Washington opgerichte maar nu vanuit Los Angeles opererende, Gun Outfit had kunnen afrekenen.
Zanger-gitarist Dylan Sharp beantwoordde met zijn spastische danspasjes en zijn wegdraaiende ogen niet meteen aan mijn beeld van een charismatische frontman terwijl zijn manier van zingen me net iets te vaak aan Kurt Vile, niet bepaald één van mijn favoriete zangers, deed denken. Daarnaast verliep de communicatie met het publiek wat stroef en haalden sommige songs slechts strompelend de eindmeet. Dat laatste hoeft niet noodzakelijk een minpunt te zijn, het kan ook een charmerend effect hebben. Wat hier, wat mij betreft, het geval was en waarbij ik ook meteen alle andere minder flatterende opmerkingen netjes onder de mat veeg.
Dit was een voortdurend intrigerend concertje met weids klinkende en meestal op trage ritmes voort slenterende muziek waarin de fijn door elkaar meanderende gitaren de hoofdrol opeisten. Die etherische sound werkte zo verslavend dat ik me meteen wist te verzoenen met de eerder genoemde Dylan Sharp terwijl de songs die gitariste Carrie Keith, een countryversie van een onderkoeld zingende Kim Gordon, voor haar rekening nam me altijd konden vertederen en voor de nodige afwisseling zorgden.
Verder bestond de groep uit drummer Daniel Swire, bassist Adam Payne en een speciale gast. Niet de vader van één van de groepsleden, zoals ik iemand hoorde suggereren, maar de ‘semi-legendarische’ Henry Barnes, die je zou kunnen kennen van Amps For Christ. Of die wat vreemd ogende gitaar van hem één van zijn befaamde, zelfgebouwde, elektrische sitars was, weet ik niet. Afgaand op de gehoorde klanken vermoed ik van wel.
Tijdens de bissen waagden ze zich nog , via Dylan’s “Changing of the guards”, aan een brok spetterende americana met schitterende samenzang tussen Sharp en Keith.
Gun Outfit zou je zó kunnen catalogiseren bij het stilaan onoverzichtelijke legioen neo-psychedelische bands, zij het toch als een buitenbeentje.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Met spilfiguur Graham Gouldman bracht 10cc tien studioalbums uit waarvan een goeie 30 miljoen exemplaren over de toonbank gingen. Tien tijdloze singles haalden de hitparade. “Cijfers die tellen,” zou mijn wiskundeleraar gezegd hebben.
Gouldman is stichtend lid, bezieler en songschrijver van 10cc. Ik interview Mr. Gouldman om 10 uur ’s morgens. Hiermee ontkrachten we het cliché dat artiesten tot ’s middags in hun vlooienbak liggen. Als introductie vertel ik hem: “Ik leerde je kennen via James Last. De LP Non stop dancing, volume 11, niet stuk te krijgen.” Hij lacht smakelijk.
“Natuurlijk ken ik James Last. Wie niet? De slechtste versie van één van onze songs – I’m not in love – staat zonder twijfel op naam van Petula Clarck. Een discoversie, verdorie. Check het op YouTube. Afgrijselijk en tegelijkertijd om je een breuk te lachen.”
Op 19- en 20-jarige leeftijd schreef je 3 hits: For Your Love (The Yardbirds), No Milk Today (Herman’s Hermits) en Bus Stop (The Hollies). Dacht je niet dat je genoeg royalty’s ontving om al te rentenieren?
(Zonder aarzelen). Nee! Ik schrijf nooit songs om het geld. Wel omwille van het plezier en om het te doen. Kortom, het is een passie.
Vanwaar de naam 10cc?
Voorheen heten we Hotlegs en scoorden een hit met “Neanderthal Man”. Het was producer Jonathan King die afkwam met 10cc. Hij had gedroomd over een wereldbekende groep met die naam. Hij bedacht ook de naam Genesis voor de groep rond Peter Gabriel en Phil Collins. Het verhaal gaat dat 10cc haar naam ontleent aan de hoeveelheid sperma die de gemiddelde man kwijtraakt per zaadlozing (9cc). Aangezien wij net iets meer waren dan de gemiddelde man, moest de naam 10cc worden. Maar, dat is een verzinsel.
De meeste nummers zoals Dreadlock Holiday, The Wall Street Shuffle, I’m not in love, Art for Art’s Sake, I’m mandy fly me … schreef je samen met Eric Stewart. Wie schreef de muziek en wie de teksten?
Het was een samenwerking, we schreven die samen. “Dreadlock Holiday” van het album ‘Bloody Tourists’ gaat over een toerist die in Jamaica doorlopend wordt lastiggevallen door mensen die geld van hem willen. Het verhaal is deels geïnspireerd op de ervaring van Eric Stewart tijdens een vakantie op Barbados. Ik neem de lead vocals voor mijn rekening plus bas en gitaar. Eric zit aan de toetsen. Het nummer werd een wereldsucces.
“The Wall Street Shuffle” gaat over de economie, de dollar en andere valuta en de teloorgang van het Britse pond. Inspiratie kwam via Lol Creme. We reden na het succes van “Rubber Bullets” in een limousine over Wall Street. Creme dacht meteen aan de titel Wall Street Shuffle.
Ik val nog altijd voor het basintermezzo halverwege “I’m not in love”.
Thank you very much, my friend.
Toen ik 16 was zong ik “I’m so in love”. Tijdens mijn vakantiejob aan de kust raakte ik tot over mijn oren verliefd op de caissière van de Unic. Helaas, het werd niks.
Dat is jammer. “I’m not in love” is origineel in bossanovastijl geschreven met percussie. But that was crap. Het kwam uiteindelijk in balladevorm uit. Het nummer is befaamd geworden vanwege het veelvuldig dubben van de zangstemmen, nog in het analoge tijdperk. Kevin Godley kwam aandraven met het idee om geen instrumenten te gebruiken maar enkel stemmen. A wall of sound met stemmen, ongeveer 250. Eric verzorgde de lead vocals. We voegden er nog wat toetsen, gitaar en Moog synthesizer aan toe. De stem die fluistert Be quiet, big boys don’t cry komt van onze secretaresse Kathy. Trouwens, wat was de naam van je vlam? (lacht)
Voel je op voorhand welk nummer een hit wordt?
Helaas niet. Het is onvoorspelbaar. Soms ben je overtuigd dat het een giller wordt en het raakt in de vergetelheid. Het omgekeerde gebeurt gelukkig ook.
Heb je nog altijd de behoefte om songs te schrijven?
Dit gaat niet over. Ik schrijf voortdurend nieuwe songs. Het is mijn gave, zo ben ik. Het zit in mijn DNA.
Is er nog contact met je vroegere kompanen Stewart, Godley & Creme?
Met Kevin Godley klikt het nog altijd. Hij is muziekvideoregisseur en maakt clips voor bijvoorbeeld U2, Sting, Eric Clapton… We schreven een album en toerden samen. Een fantastische kerel.
Naast muzikant ben je ook producer. Je produceerde in 1981 het album Pleasant Dreams van The Ramones.
Jawel. Een leuke ervaring. The Ramones waren wie ze waren. Beleefde gentlemen in leren jekkers en gescheurde jeans. Zowel getalenteerd als origineel, professioneel als punctueel. Jammer genoeg was de rivaliteit tussen Joey en Johnny Ramone al merkbaar. Een dispuut over de muzikale richting en een vrouwenkwestie zoals gewoonlijk.
Welke is de meest vreemde plaats waar je optrad?
Noord-Vietnam. Ik was daar op trektocht en had een gitaar bij me. Ik speelde nummers rond het kampvuur en de arme plaatselijke bevolking kwam uit hun tent gewikkeld in dekens. Dan merkte ik dorpsbewoners op met verbazingwekkende rode kapsels. Dat was het vreemdste publiek waarvoor ik ooit gespeeld heb. Na mijn optreden liepen ze geruisloos van waar ze gekomen waren. Vreemd, heel vreemd.
The Beatles of The Stones?
Zonder twijfel The Beatles.
Of ga je eerder voor The Beach Boys?
Euh, jawel. Wat een stemmen en wat een productie! Zo’n geweldige songschrijvers. Weet je wat? Momenteel draai ik hun cd ‘Smile’ in mijn wagen.
Wat is volgens jou de definitie van een perfecte popsong?
Een lied dat je pakt en verbindt, je doet bewegen of huilen.
Wat mogen we verwachten van de komende optredens?
Voor mezelf wordt dat de camaraderie van een groep en het plezier om met een team vrienden te werken. Het publiek mag zich verwachten aan een hechte en met plezier spelende band. Naast mezelf (bas & zang) staan op het podium PAUL BURGESS (drums, mee op tour sinds het begin), RICK FENN (gitaar & zang sinds Dreadlock Holiday), MIKE STEVENS (sax, keyboards, zang sinds 1999) en MICK WILSON (gitaar, percussie, zang ook sinds 1999). We brengen alle hits aangevuld met een resem albumtracks. Eén song kreeg zelfs een ander arrangement mee.
Zoveel is duidelijk, Graham Gouldman is een gentleman. In 2014 werd hij meer dan terecht opgenomen in de Songwriters Hall of Fame. De herinneringen aan de kassierster van de Unic gelardeerd met een James Last soundtrack worden met de spreekwoordelijke mantel der liefde bedekt. We go for the real thing… en hopen van jou hetzelfde.
Wat: concert 10cc
Wanneer: zaterdag 27 februari – 20 uur
Waar: cc Zomerloos Gistel
Toegang: 28 euro
Info & reservaties: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of 059 27 98 71
Donkere avond in de AB met op het programma het overdonderend en toch wondermooie Hurts. Dit maal geen overvolle zaal zoals 2 jaar geleden, maar minstens even veel enthousiasme. Hurts kwam, zag en liet het publiek met een brede glimlach achter.
Donker opkomend indie bandje Miamigo mocht de avond openen. Om nog geen jaar bezig te zijn stond deze band er al behoorlijk, al miste er soms wat meer enthousiasme aan de performance. “What I want”, een nummer uit hun eerste EP, was bij uitstek het meest swingende anthem van de avond. “Potluck” had dan weer wat meer Boyband allures. Goed optreden, al hadden wij een andere support act voor Hurts gekozen.
… ‘Manchester represent’! En dat werd meteen duidelijk wanneer Hurts het podium betrad. Twee geklede mannen, strakke kapsels en witte rozen. Alles was aanwezig om ons met het Manchester gevoel te overstijgen. De Engelse band werd meteen toegejuicht door een zeer sterk gevarieerd publiek bestaande uit gillende tienermeisjes, verliefde koppels en brede mannen met baarden.
Hurts heeft fans. Fans die elke zin van ieder nummer luidkeels meezongen. De vibe zat meteen goed in de Ancienne Belgique en dat beloonde. Het bombastische achtergrondkoor was razend enthousiast en dat kon ook gezegd worden van de overige muzikanten die op een verhoog gesteld werden achter Adam en Theo.
Theo Hutchcraft is een frontman om ‘U’ tegen te zeggen. Met gemak palmde hij de zaal in en ieder meisje, iedere vrouw bezweek voor zijn charmes. Boventonen, bastonen, alles wist deze frontman met zijn stem te bereiken. Dit ook zonder enige moeite.
Los van de performance, de ijzersterke lichtshow en de impressionante podiumopstelling, werd het optreden van Hurts een reeks vol hits. Zowel werk van het nieuw album ‘Surrender’ als van de oudere albums ‘Exile’ en ‘Happiness’ werd voor het publiek gespeeld. Dan kom je uit op die hartenbrekers als het recente “Some kind of heaven” , de oudere “Miracle”, “Blind”, “Somebody to die for” en de doorbraaknummers “Wonderful life”, “Better than love” en “Stay” , die bewust op het einde werden gehouden …
Het publiek beaamde dat het goed was en verliet met een brede glimlach de Ancienne Belgique.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hurts-17-02-2016/hurts-15/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/miamio-17-02-2016/miamio-8/
Organisatie: Live Nation
We houden wel van die Nederlandse vrouwelijke sing/songwriters . Naast Roosbeef, Maaike Ouboter is Eefje De Visser ook al een vijftal jaar bezig haar eigen weg uit te slaan . Ze heeft al een handvol platen uit en met deze nieuwe ‘Nachtlicht’ overtuigt ze opnieuw . De weemoed in poëtische teksten gegoten zijn het uitgangspunt in rijk gelaagde arrangementen, die een stevige portie elektronica toebedeeld krijgen .
In die zorgvuldige arrangementen krijgt de melancholie extra diepte . Een sferische sound , die een Mediterrane invloed verraadt door die zalvende elektronica, marimba’s , percussie en wisselende ritmes .
De single “Scheef” , opener van de plaat, nodigt ons op gepaste wijze uit . “Naartoe” , “Jong” en “Staan” zijn alvast breed gearrangeerd . “Wakker” , “Luister” en “Wel” zijn dan die nummers die haar sing/songwriting in soberheid en intimiteit ondersteunen. Mooi plaatje!
Lana Del Ray aka Lizzy Grant biedt wel iets speciaals in de muziek; we horen broze, onderkoelde en hartverwarmende trippopromantiek, onder haar diepe indringende vocals. Zij komt ergens uit op een soundtrack van Twin Peaks (Angelo Badalamenti) , een Tarentino – Morricone soundtrack (check het recente ‘The Hateful 8’ maar eens!) of de trippop van een Tricky en Potishead .
We hebben die kenmerkende sfeervolle , intens broeierige spanning , die verleidelijke , dampende, smachtende tunes en zoete orkestraties, vakkundig uitgewerkt. Het album neigt iets meer naar het debuut ‘Born to die’ en is minder direct dan ‘Ultraviolence‘ .
De songs voelen diep mysterieus als zwoel , exotisch aan, zijn dromerig of hebben een fatale indruk . “High on the beach” en haar cover van Nancy Sinatra “Don’t let me be misunderstood” onderstrepen sterk dat gevoel .
Toegegeven, net als bij de vorige platen sijpelt de eenvormigheid door , maar die emotionele muzikale schemerzone is en blijft iets unieks …
Die Bert Dockx is een muzikaal talent en kameleon . Met Flying Horsemen is hij al toe aan de vierde plaat , maar zijn aanwezigheid bij Dans Dans en ook z’n Nederlandstalig soloproject Strand zijn evenzeer te koesteren .
Een heuse band ruggesteunt Flying Horseman waar we ondergedompeld worden in een boeiende reeks dat extravert als ontroerend klinkt, steevast met een donkere ondertoon . Een broeierige intensiteit , een onderhuidse spanning en een sterke repetitieve, opbouwende ritmiek horen we in de songs , die sober , kleurrijk als complex kunnen klinken . Sing/songwriting en ‘band’ gevoel gaan hier samen . Indie, americana en blues zijn in elkaar gevlochten , w at een evenwichtig geheel oplevert . Een uniek , apart geluid in allerhande wisselingen en stemmingen .
Mooi , overtuigend wat we hier toch allemaal horen. “Money” met een link naar Cave en die sferische afsluiter van een titelsong intrigeren sterk door de onrust , onheil die ze uitstralen o.m. door soundscapes . Openers “Wild colours” en “Faithfully yours” kenmerken zich door een diepgaande gitaarsolo; een intieme “We are one”, “Sunsets” en “Chaos” tonen een andere kant .
Dit is materiaal dat bij de keel grijpt en door de variaties je in verwarring achterlaat … Flying Horseman komt opnieuw sterk voor de dag …
Parkway Drive – Een show om niet te vergeten!
Parkway Drive – Architects
Ancienne Belgique
Brussel
2016-02-16
Jens Heyerick
Vooraf over het nieuwe album van Parkway Drive 'Ire': toen ik las dat ze een nieuwe weg waren ingeslagen , was ik een beetje teleurgesteld maar wou toch wachten tot ik deze volledig kon beluisteren. Ik had al “Vice Grip” en “Crushed” gehoord toen die werden vrijgegeven en het was inderdaad anders dan ik van hen gewoon was, maar zeker niet slecht. Toen het album dan in België verkrijgbaar was, heb ik hem direct aangeschaft. Het was wel even wennen. “Dedicated” en “Destroyer” zijn voor mij persoonlijk twee nummers die er boven uit steken. En “Vice grip” is een meezinger, die echt aanstekelijk werkt. Dus ik keek er naar uit om ze aan het werk te zien …
Thy Art Is Murder hun set heb ik spijtig genoeg gemist door file problemen. We waren voorbereid op de set van Architects. Voor mij de eerste keer dat ik de metalcore band uit Brighton, Engeland aan het werk zou zien. Benieuwd hoe ze live klinken, ik heb hun laatste twee albums beluisterd en de stem van Sam Carter kan mij zeker bekoren, en heb van horen zeggen dat ze live uitstekend spelen … Ze begonnen hun set met “Gravedigger”, een nummer van hun laatste album. Een juiste keuze zo te zien want de eerste crowdsurfers werden door de security al van het publiek geplukt, en de eerste moshpit werd ingezet. De band had er zo te zien ook zin in want Sam Carter sprong van de ene kant van het podium naar de andere. Tijdens “Broken Cross” en “The Devil Is Near”, bleef het publiek zich volledig geven en dat werd in dank afgenomen door de bandleden. De crowdsurfers en moshpits bleven maar komen. De rest van de set werd vervolledigd met nummers van hun laatste album ‘Lost Forever //Lost Together’ o.a “Naysayer” & “C.A.N.C.E.R” . De speech van Sam Carter over gelijkheid en hulp zoeken voor je problemen is geen schande ( wat hem ook geholpen heeft btw!) werd door het publiek toegejuicht. Het optreden was strak en qua geluid zat het zeker goed, al vond ik het jammer dat alleen het laatste album aan bod kwam. Een geslaagde eerste keer en ik zal ze zeker terug gaan bekijken , op Graspop deze zomer dus!
Nu was het nog een halfuur wachten tot Parkway Drive, de metalcore band uit Byron Bay, Australië, die ik al twee keer op Graspop heb gezien. Zeker de moeite om nog eens naar deze mannen te komen kijken. De zaal zat goed vol.
Het is bijna zover, door de luidsprekers weerklonk “Bohemian Rhapsody'” van Queen, dat werd meegezongen en er werd ook een kleine moshpit gestart wat ik wel grappig vond. De lichten gingen uit , het publiek riep al direct om Parkway drive, en de set werd ingezet met “Destroyer”. Winston McCall vroeg om crowdsurfers en hij kreeg ze direct. In no time ging het publiek uit zijn bol, je voelde direct dat er een goede vibe en sfeer hing. Gevolgd door “Dying To Believe”, twee nummers van hun nieuwe album, die wat volwassener klinken. Zo kwam “Carrion”, een echte meezinger ook aan de beurt, Winston voelde zich in zijn nopjes en bedankte het publiek regelmatig voor hun energie. De AB werd door zijn stem ingepalmd en de menigte bedankte hem door enkele moshpits te starten en constant crowdsurfers te laten opstijgen boven het publiek.
Het optreden werd een mengeling van hun uitgebrachte werk, maar met 'IRE' als centrale album vanavond. Van de vroegere platen kon je niet omheen “Karma”, “Deliver Me”, “Idols And Anchors”, ... Qua stem blijft hij nog altijd evenwichtig . Om het met zijn woorden te zeggen : “All these years, i'm the still the voice you can’t destroy” uit het nummer “Bottom feeder”. Als afsluiter werd “Swing” gespeeld, nog eens een snel nummer en achter z’n laatste woorden gingen de lichten uit … Het publiek wou zo te horen nog niet naar huis en iedereen bleef Parkway Drive scanderen. Dus kwamen ze nog eens op het podium om nog twee nummers te spelen, “Crushed” en “Home Is For The Heartless”, en als laatste zei hij “I see you guys this summer”. Dat belooft!
Kort samengevat: Top avond, top bands! Het waren shows om niet te vergeten, ette sets, veel beweging in het publiek en op het podium, Winston zijn stem was fantastisch in vergelijking met Graspop vorige zomer, de solo's van Jeff Ling waren betoverend en qua geluid zat het zeker goed. En persoonlijk vind ik de nieuwe nummers even hard klinken als daarvoor, overtuigend dus . Tot deze zomer!
Setlist Architects:
Gravedigger/ Broken Cross/ The Devil Is Near/ Dead Man Talking/ Colony Collapse/ Castles In The Air/ Naysayer/ C.A.N.C.E.R/ These Colours Don’t Run
Setlist Parkway Drive:
Destroyer/ Dying To Believe/ Carrion/ Karma/ Atlas/ Deliver Me/ Vice Grip/ Idols and Anchors/ Dedicated/ Wild Eyes/ Bottom Feeder/ Romance Is Dead/ Swing
Bis: Crushed & Home Is For The Heartless
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/parkway-drive-16-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/architects-16-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thy-art-is-murder-16-02-2016/
Organisatie: Heartbreaktunes ism Ancienne Belgique, Brussel
Half Moon Run doet de jonge hartjes sneller slaan!
Half Moon Run en Aidan Knight
Ancienne Belgique
Brussel
2016-02-15
Johan Meurisse
Het uit Montreal afkomstige kwartet Half Moon Run had misschien beter een dagje eerder in de AB afgezakt … Het jonge vrouwvolk hun hartjes sloegen sneller op de sfeervolle tracks. En de rode gloed kleurde op die manier nog feller. Tja, die belichting was bijzonder knap en af!
Half Moon Run laat subtiliteit en finesse sterk doorklinken op hun songmateriaal, die semi-akoestisch, elektrisch klinkt, beladen is met elektronica en omarmd wordt door een meerstemmige samenzang . De band houdt het op sfeer in hun stemmig materiaal van hun twee cd’s totnutoe , ‘Dark eyes’ en ‘Sun leads on me’ . De experimenteerdrift komt beduidend meer naar voor op de nieuwe tracks en de toegankelijkheid gaat niet verloren. En hun folkrefreintjes zijn de hartenkloppers.
“Turn your love” opende de set en intrigeerde door de aanzwellende partijen en de huppelende ritmiek. Iets verderop hadden we een overtuigend “Works itself out” en in het laatste deel trok het kwartet de extraverte kant van hun sound open met “Everybody wants”, “She wants to know” en “Consider yourself”. Een etherisch bombast geluid durft door te sijpelen, niet overdreven, net gepast; en inderdaad dan dringt een stadionband als Muse zich op …
Er was nog voldoende ruimte om hun gevoelige indiefolk voor te stellen, als “Narrow margins”, “Unofferable” , “Warmest regards” en “Devil may care” . Het uitgebreid arsenaal aan elektrische en akoestische gitaren, dobro, zijn bedachtzaam en zalvend op die nummers. Ook de percussie werd uitgebreid met troms om een voller geluid te creëren.
Half Moon Run heeft aandacht voor elke song, die mooi uitgediept werd, en in de bijna anderhalf uur durende set kwamen we er wel 18 aan bod. De band is aan een opmars toe met deze tweede plaat; na een eerste optreden in de Bota was een goed gevuld AB het resultaat . “Trust” viel op door de stuwende elektronica en de sfeervolle, broeierige single “Full circle”, met een gedreven slot, kon de spannende set besluiten .
Het samenhorigheidsgevoel werd dan nog ondersteund door Dylan’s/ The Band’s “I shall be released” , die een kampvuurtje deden knetteren . Half Moon Roon werd letterlijk mooi uitgewuifd op die manier …
In het oog houden we ook Aidan Knight , vanavond de support, evenzeer uit Canada én al toe aan zijn derde plaat , maar nu verdiend in de spotlights . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs die sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys. Net als bij Half Moon Rum is er hier nagedacht over hoe de nummers moeten zijn . Voor wie wat later kwam , geen nood , de man komt nog eens dit voorjaar afzakken in de AB, maar dan niet als support. Beloftevol!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Jonathan Meiburg is de spil van Shearwater, de Americana band die onder zijn leden ook Thor Harris had, die tegenwoordig bij Swans het slagwerk voor zijn rekening neemt. Meiburg is naast artiest ook ornitholoog, en schreef zijn thesis over de Zuid-Amerikaanse Caracara, een roofvogel die in Patagonië leeft …
Shearwater wordt bij een kleine groep van kenners gewaardeerd voor albums als ‘Palo Santo’ en ‘The Golden Archipelago’. Daar kan wel eens verandering in komen met het nieuwe album ‘Jet Plane and Oxbow’, waarin Meiburg het roer volledig omgegooid heeft. ‘Jet Plane and Oxbow’ is een groots opgezette protestplaat tegen de Amerikaanse politiek, muzikaal geïnspireerd door de vroege jaren tachtig, en meer bepaald door Talking Heads en Bowie’s ‘Scary Monsters’. Voor mij is dit alvast één van de topplaten van 2016. Net als ‘Lost in the dream’ van The War on Drugs dat de jaren zeventig naar de eenentwintigste eeuw haalde, doet ‘Jet Plane and Oxbow’ dat voor de jaren tachtig. We waren benieuwd hoe Shearwater dit ambitieus werkstuk op het podium ging neerzetten, wat met zo een rijke productie niet altijd evident is.
In ieder geval had Shearwater ook aan het visuele aspect gedacht: zo stonden er fluo-buizen op het podium, en betrad Jonathan Meiburg op theatrale wijze het podium: hij droeg een zwarte handschoen, waar een lamp in verborgen zat, waarmee hij David Bowie-gewijs zijn gezicht bescheen. “Prime” schoot stevig uit de startblokken met zijn mix van Mark Hollis en Sixteen Horsepower; de nadruk zou in dit concert vooral op de gitaren en de imponerende stem van Meiburg komen te liggen. Niettemin speelde de rest van de band ook een heel belangrijke rol, in “Filaments” legde de drummer een dansbare groove als basis, waarboven de keyboardspeelster pianoklanken lardeerde zodat we ergens bij Talking Heads uitkwamen. De aanslagen op de drumcomputer leverden de Afrikaanse accenten en de jaren tachtig-klank die dit verder ondersteunden. De tweede gitarist begeleidde dit retro-futurisme met laserstralen die uit zijn gitaar alle richtingen uitschoten. Hier was duidelijk veel zorg besteed aan de podium-act, ook al is de tour van Shearwater kleinschalig want de vijf bandleden, hun instrumenten en de podiumattributen moesten allemaal in hun tourcamionette passen. Meiburg was zichtbaar opgetogen dat ze met deze tour de stap konden maken van de kleine Rotonde naar de Orangerie. Het grote gebaar werd niet geschuwd in “A long time away”, dat stadionrock op menselijke schaal bracht: 1984 was helemaal terug met invloeden van vroege U2 en Springsteen. “Quiet Americans”, voortgestuwd door een proto-beat, ging aan de haal met Bowie, hoe kan het ook anders. In het uit ‘Palo Santo’ geplukte “Seventy-four, seventy five”, viel vooral de imponerende stem van Meiburg op, soms op het randje van het theatrale, veel raakpunten waren er hier met John Grant of Sun Kil Moon. “Pale Kings” was episch, zonder bombastisch te zijn, en in één van de volgende nummers haalde de band een verrassend trucje uit, de instrumenten stierven weg, maar bleven voortspelen, alsof iemand aan de mengtafel met de schuivers zat te experimenteren. Die ruimte in de nummers was wel een constante in de set van Shearwater, Meiburg en zijn band gaven ieder nummer de nodige ruimte om te ademen.
In Texas luisteren ze blijkbaar niet alleen naar Bowie, ook krautrock stond op het menu vanavond, het zijn niet alleen de Chilenen van Follakzoid die een motorische groove kunnen neerzetten, ook Shearwater slaagt hierin met glans. Meiburg trok een paar vingerloze handschoenen voor zijn laatste nummer, en we begrepen pas waarom, toen er plots tien laserstralen de zaal inschoten. Nog eens, de podiumact was af.
In de bis trakteerde Meiburg ons op twee covers uit ‘Lodger’, zijn lievelingsalbum van Bowie, en dat vatte de avond perfect samen. Shearwater heeft een ambitieus album uit, en de podiumact is klaar voor de grote zalen en de stadions. Nu het publiek nog, maar met dit album moet het lukken om een grote stap vooruit te zetten.
Setlist: Prime/Filaments/A long time away/Rooks/Quiet Americans/You as you were/Wildlife in America/Seventy-four, seventy-five/Pale Kings/Backchannels/Radio Silence/Stray light at clouds hill
Bis: Dj (David Bowie-cover)/Look back in anger (David Bowie-cover)
Bis twee: I was a cloud
Organisatie: Botanique, Brussel
John Coffey en Cocaine Piss – Hard Stuff!
John Coffey
Kreun
Kortrijk
2016-02-13
Johan Meurisse
Bij onze Noorderburen kan er ook duchtig met gitaarrock’n’roll worden omgesprongen … De jongens van John Coffey (verwijzing naar de imposante figuur uit ‘The green mile’) zorgen voor een lekker vettig , ruig , zompig geluid in de beste punk/hardcore, met intense schreeuwpartijen en ingetogen zanglijnen ; in z’n totaliteit refereren ze aan die andere Nederlandse band The spirit that guides us , die we een kleine vijftien jaar terug, omarmden. En natuurlijk zit er daar ergens wat Slash, The Hives , Refused , At the drive-in en Channel Zero in verweven.
Het kwintet klinkt energiek , gedreven , zonder de melodie uit het oog te verliezen . Een rollarcoaster van prachtige stuwende, krakende en piepende solo’s horen we in hun hitsige sound .Het recente ‘The great news’ kwam hier op het voorplan met extraverte nummers als “Broke neck”, “Son”, “Relief” en “J.T. Davis”, overmand door een spervuur meerstemmige zangpartijen en screamo’s. Een rock’n’roll feestje dus, een ideaal avondje uit , om de spanningen letterlijk van zich af te schudden en van zich af te springen , waarbij het publiek geniet vóór en de vijf op het podium .
Ze zijn al toe aan de derde plaat en krijgen in ons landje nu de verdiende airplay . Hun tour in de clubs is succesvol en wordt sterk ontvangen . John Coffey swingt … en de Kreun , met U, kon het mee onderschrijven …
Ook de support act was me er eentje … Cocaine Piss zagen we onlangs in de Pop-O-rama reeks en , waauw wat waren we daar van onder de indruk . Hardcore/noise in nog geen drie minuten songs, een waanzinnige gekte , rauw, scherp en ontregeld. Een female , in de voetsporen van Eva Spence van Rolo Tomassi , die we niet graag ’s nachts tegen het lijf lopen, maar ons overdondert met haar krijsende, schreeuwende en gillende screams. Ze was , lag , rolde op en naast het podium, en keek haar publiek aan met een allesvernietigende, indringende blik . Wat een turbulentie in dit kwartier! Een hels kabaal , een ‘je m’en fou’, maar eentje die slaat, straight in our face … Wat een pletwals… Tja , niet voor niks hebben zijn aangeklopt bij Shellac’s Steve Albini!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-coffey-13-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cocaine-piss-13-02-2016/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
We Are Open 2016 – vrijdag 12 februari 2016
We Are Open 2016
Trix
Antwerpen
2016-02-12
Sam De Rijcke
Als u ons om onze top drie van de beste Belgische platen van 2015 vraagt, dan zullen wij u prompt antwoorden : Steak Number Eight (‘Kosmokoma’), The Black Heart Rebellion (‘People, When You See the Smoke, Do Not Think It Is Fields They’re Burning’) en Flying Horseman (‘Night Is Long’). Als u ons vervolgens vertelt dat deze drie bands op dezelfde avond geprogrammeerd staan op het Trix showcase-festival We Are Open, dan draaien wij u spontaan een regelrechte tongzoen en springen wij als de bliksem in onze wagen om koers te zetten richting Antwerpen. Dat we er terloops nog wat ontluikend talent kunnen ontdekken, is lekker meegenomen.
We kunnen van tijd tot tijd wel een goeie pot noise verdragen, maar dan vragen we ook dat er een stel goede songs achter het lawaai schuilen, wat helaas niet het geval is bij het luidruchtige Gentse combo Crowd Of Chairs. Veel herrie en geschreeuw, geen songs.
Heel snel nog een nummertje meepikken van het duo Onmens. En net op het moment dat we denken van “Hey, zijn dit de Compact Disk Dummies niet ?” is het helaas al gedaan. Het klinkt wel bijzonder cool, en wij beseffen dat we met Crowd Of Chairs de verkeerde keuze hebben gemaakt.
Quasi in zijn eentje verantwoordelijk voor misschien wel het beste Belgische album van het afgelopen jaar (‘Night Is Long’) is Bert Dockx. Met zijn band Flying Horseman brengt hij weidse grootstadsblues met prachtige gitaren die geregeld naar een broeiende climax groeien, ergens tussen Richard Hawley, Television, Chris Forsyth en Roxy Music in. De geest van die schitterende nieuwe plaat dwarrelt ook over het podium dankzij prachtsongs als “Faithfully Yours” en “Brother”. Mooi, heel mooi zelfs, en veel te kort. Dat heb je dan met showcasefestivals.
Hadden ze naast het café, de club en de bar in muziekcentrum Trix nu ook nog een pikdonkere diepe kerker gehad, dan was dat de plaats waar de beangstigende klanken van The Black Heart Rebellion het best zouden gedijen. Helaas moeten ze het hier in de bar doen en daar gaat hun doorgaans hypnotiserende sound een beetje in het gewoel verloren, maar onheilspellende songs als “Body Breaker” en “Flower Bone Ornaments” blijven overeind. Sorry dat we het steeds blijven herhalen, maar dit zijn de Belgische Swans. En dit bedoelen we 100% als compliment.
Op naar de jeugdige stormrammen van Steak Number Eight. Amai mijne frak! wat een maturiteit! wat een overtuiging! wat een sound! wat een power! Steak Number Eight is een goed geoliede West-Vlaamse machine die loeiend hard en extreem krachtig op het hoogste toerental draait. We hadden het al door met die prachtige nieuwe plaat ‘Kosmokoma’ dat de groep er zowaar nog een paar flinke stappen op vooruit is gegaan, live zetten ze dat nog eens extra in de verf. Brent Vanneste is een geweldige frontman die middels moordsongs als “Your Soul Deserves To Die” en “Gravity Giants” zijn band naar hogere oorden schreeuwt. Dit rockt als een op hol geslagen bizon bij wie de stoom meedogenloos en onbegrensd uit een stel kollossale neusgaten gutst. Het is keihard, pokkenluid, loodzwaar en hondsbrutaal, maar het is van een zelden geziene klasse.
De Brusselse psychedelische retro rockers van Moaning Cities hadden we al eens eerder aan het werk gezien, en ze zijn nog geen haar veranderd (’t is hoogstens wat gegroeid). Ze zijn speciaal op een vliegend tapijt van Brussel naar Antwerpen gevlogen om er een stel in LSD gerijpte songs te komen spelen. Eén en ander wordt met een sitar nog wat extra opgefleurd om de hippiegeest nog sterker te verruimen. Soms ietwat te langdradig doch best wel aangenaam, maar de Black Angels-referenties liggen er nog steeds te dik op. Er is dus nog veel werk aan het ontwikkelen van een eigen smoel, maar ze zijn aardig op weg.
Van de papavervelden terug de garage in, alwaar Double Veterans met een stel korte en viriele garage-rocksongs de Trix Club in vuur in vlam zetten. Het is het bandje van Lee Swinnen, zoon van Guy, maar voor de rest heeft dit helemaal niets met The Scabs te maken. Double Veterans brengen met een heuse punkspirit een batterij simpele rechttoe rechtaan songs met een gortig kantje. Swinnen is duidelijk de baas van dit trio en hij jaagt zijn songs er door met een coole en vinnige nonchalance waarmee hij de zaal innig aan het pogoën krijgt. Faut le faire. Een bandje met pit, en volgens ons ook een toekomst.
Mag van ons met de prijs voor beste groepsnaam weglopen : Cocaine Piss. Deze Waalse band is all the way to Chicago gevlogen om er met de legendarische producer Steve Albini hun debuutplaat op te nemen. Albini, die zelf is opgegroeid in de Amerikaans hardcore-punk scene, is nu wel aardig wat gewoon, maar hiervan zal hij toch ook wel even geschrokken hebben. Cocaine Piss verspreidt met name een hels kabaal, het is straight-in-your-face-hardcore met schreeuwerige female vocals, verschroeiende herrie waar zelfs Perfect Pussy een stapje voor achteruit zou zetten. Zo eindigt de avond als ie begonnen is, met een aanslag op onze trommelvliezen.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Bazart – Faces on Tv – Mag het nog iets gepeperder?!
Bazart
Depot
Leuven
2016-02-10
Masja De Rijcke
Eén van de finalisten van De Nieuwe Lichting 2014, Faces on Tv, kregen de eer om de avond te openen. Hun single “LOVE/DEAD” zal u vrijwel bekend in de oren klinken want tegenwoordig hebben zij hun vast plekje in de playlist van Studio Brussel. Trippop, zo omschrijft deze band zichzelf. Wij hadden hier toch enigszins onze twijfels bij. Een beetje meer variatie en wat meer pit zou deze band niet misstaan. Wie weet krijgen we van deze band in de toekomst nog iets straffer te horen, maar voorlopig blijven we nog even op onze honger zitten.
Een uitverkocht Depot voor Bazart. Wie had dat gedacht? Hun eerste EP kwam uit in 2015 en heeft nu al alle meisjesharten van België veroverd. Flink zo! Het werd hoog tijd dat Max en zijn wolf eindelijk eens van hun troon gestoten werd! Wat ons het meeste bijblijft en ons dan ook terecht gelukkig maakte afgelopen woensdag, zijn de drie pareltjes “Goud”, “Tunnels” en “Koortsdroom”. Dit geweldige trio is terug te vinden op hun EP. Ze klinken heel zacht, zweverig en toch dansbaar. Maar wat het meest aanspreekt bij deze band zijn hun mysterieuze teksten en woordspelingen. ‘liever snel naar de hel dan traag naar de hemel’ is er zo eentje! Hier kan je wel even over nadenken!
Ondanks hun sterke nummers en geweldig mooie lyrics waren wij niet helemaal overtuigd van hun laatste vertoning. Bazart had zijn publiek in een zweverige indie-pop trip kunnen brengen maar dat is hun echter niet altijd goed gelukt. Opeens hoorden we “Sterrenstof” van De Jeugd Van Tegenwoordig schaamteloos een weg banen door de boxen van het Depot. Ook hier waren we helemaal niet blij mee, het spijt ons. We horen liever Bazart’s eigen materiaal! Wij hopen deze mannen nog eens terug te zien in betere omstandigheden, met meer overtuiging en een beetje peper in de onderbroek van zanger Mathieu Terryn. Hoewel aan enthousiasme geen gebrek was bij de vrouwelijke fans vragen wij deze 5-koppige band meer uit hun pijp te komen. We wachten vol spanning af!
Organisatie: Depot, Leuven
Het talent van het Britse Daughter , onder de openhartige uitstraling van Elena Tonra, werd op korte tijd beloond met een uitverkocht concert in de AB, Brussel. De opvolger van ‘If you leave’ is nog maar net klaar , ‘Not to disappear’ ligt in het verlengde , een heerlijke atmosferische rit , die een broeierige intense spanning , donkerte, op gedreven , ingetogen en subtiele wijze samenbrengt. De emotie en klankkleur wordt verwezenlijkt door etherische , ruimtelijke klanktapijten, ergens tussen Sigur Ros , The xx, Joy Formidable en het onderkende Geraldine Fibbers in .
We waren vanavond onder de indruk van het live concert . Wat werden we geraakt van dit materiaal, dat breekbaar, dromerig , explosief klonk mét dat allesbepalend donker randje door het zinderend, scherp gitaargetokkel met z’n galmeffects, gedoseerde feedback , de diepe bas , de zalvende keys en de opbouwende, aanzwellende drums en tromgeroffel , gedragen door die indringende , ontroerende, melancholische, getormenteerde zang.
We kregen meteen kippenvel en de aandacht was gescherpt op de eerste drie songs, die deze muzikale elementen letterlijk samenbalden en vastknepen. “How” was een prachtopener, “Tomorrow” en “Numbers” , iets gematigder in de aanpak, boden diezelfde onrust en dreiging. Alle registers werden opgezet . Wat een overdonderende start , klasse en live overstijgend!
De bekoorlijke glimlach van de lieflijke zangeres deed ons smelten . Het dromerig gevoel sijpelde meer en meer door op “Amsterdam” en “Alone with you” , waar de finesse , subtiliteit doordrong ; de aanvullende backing vocals waren een meerwaarde, en de keys/pianoloops kregen ademruimte …
Met een “Human”, “Shallows”, “Home” , middenin de set, onderscheidde Daughter zich door de wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een forsere opbouw en de extraverte, hardere , strakkere aanpak. Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëerden ze , filmisch bezwerend zelfs in momenten . Ze schipperden tussen zacht en hard , dat net niet ontploft , maar je weet te hypnotiseren, te bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects . “Smother”, “Youth” en het nieuwe “Fossa” , die de set besloot, waren allesomvattend , bereikten een climax hierin en waren absolute hoogtepunten . Tussenin hadden we nog het directe “No care”, dwarrelend , hectisch als in de begindagen van PJ Harvey.
De sterke respons ontroerde het kwartet , die speelsheid uitstraalt , achteloosheid uit de mouw schudt , maar erg doordacht te werk ging . Na zo’n helse trip bracht het innemende “Made of stone”, als toemaatje, de nodige rust . Mooi toch!
Daughter is niet zomaar het kleine zusje van … ‘who-ever’; ze is gegroeid en krijgt terecht een plaatsje op de Rock Werchter affiche. Een must- see!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/daughter-10-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-joseph-brill-10-02-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Massive Attack op de terugweg?!
Massive Attack
Paleis 12
Brussel
Jelle Berden
2016-02-10
Een band als Massive Attack heeft weinig introductie nodig. Ze stonden begin jaren negentig mee aan de trip hop wieg en maakten naam en faam met hun eerste drie langspelers ‘Blue Lines’, ‘Protection’ en ‘Mezzanine’. Al iets minder bekend zijn de latere albums ‘100th Window’ en ‘Heligoland’. En hun laatste release, de beperkte EP ‘Ritual Spirit’ die eind januari op de wereld werd losgelaten, bleef al helemaal onder de radar.
En laten we maar meteen met de deur in huis vallen: het hoogtepunt van de groep ligt duidelijk al een paar decennia achter ons. Veel te veel middelmatige songs vullen vanavond de setlist, en de nieuwe guestvocals zijn zeker de oude niet. Het stevige dreunende begin, met “Battle Box 001”, “United Snakes” en “Risingson” viel nog best te pruimen en ik begon me af te vragen of er dan toch nog een ereronde in zat voor de opa’s uit Bristol.
Neen dus, want wat volgde leek in niets op het zweverige, doch grimmige universum dat Massive Attack zo groot maakte. Vooral de songs met zangeres Martina Topley-Bird als “Paradise Circus”, “Psyche” en “Clock Forward” bleven steken in middelmaat. Het enige wat de songs live ten goede kwam waren de dubbele drums op het podium en de diepe baslijnen. Tijdens de songs verschenen er op de videoschermen achter de groep vaak boodschappen of cijfermateriaal, in beide landstalen, maar toch was er van maatschappijkritiek weinig sprake. OK, er passeerden logo’s van multinationals en cijfers over de vluchtelingencrisis, maar evengoed rolde de newsfeed van HLN over het scherm.
Ondertussen mocht Azekel de titeltrack van ‘Ritual Spirit’ komen zingen en deed dat eerlijk gezegd helemaal niet slecht. Maar voor dé ster van de avond was het wachten op mister Horace Andy. Die tekende met zijn typische stemgeluid voor het eerste hoogtepunt van de avond met “Girl I Love You”, en deed dat nog eens dunnetjes over in de classic “Angel”. Daarmee werd meteen ook het vat klassiekers aangeboord. De ene na de andere topsong volgen elkaar plots in sneltempo op.
Wat volgden waren prachtige, dreigende versies van topsongs “Inertia Creeps” en “Safe from Harm”, met de originele zangeres Deborah Miller. En opeens was het dan toch daar, dat gevoel van meer dan 15 jaar geleden, je hoorde voor het eerst Massive Attack en werd zo meegesleurd door de donkere beats en duistere stemmen. Goed, zeer goed zelfs, maar te weinig om de show boven het gemiddelde uit te sleuren. Voor je het wist waren we al aan de bisnummers toe. En daar werden de pijnpunten nog eens extra in de verf gezet.
Wat volgde was een overbodige bisronde, waarbij het voorprogramma Young Fathers mee het podium op mocht om nog wat songs uit de nieuwe EP te spelen. Enkele geeuwen en een weinig inspirerende versie van “Unfinished Sympathy” later vergat Horace Andy de avond in schoonheid te eindigen. Jammer, maar het kalf was al veel eerder die avond verdronken, in de kilte van Paleis 12.
(Pics homepag - Xavier Marquis - Indiestyle.be)
Organisatie: Greenhouse Talent
The Weeknd draait rond de Ethiopische Canadees Abel Tesfaye, die eerder al twee platen en enkele mixtapes uithad. Hij manifesteert zich binnen de r&b/soul en mengt het met pop in een dampend sfeervolle, groovy sound. Een aantrekkelijk, aangenaam hitgevoelig geheel , vooral nummers als het erg geslaagde “Losers” (met Labyrinth) en “Can’t feel my face” . Een aantal samenwerkingen hebben we dus, verder zijn er nog de sfeervolle tracks “Dark ties” (met Ed Sheeran) en “Prisoner” met Lana Del Rey . Vocaal kan hij zelf hoog, kwetsbaar gaan .
Mooi album Ok , maar beetje te voorspelbaar en teveel van hetzelfde , vooral het tweede deel, terwijl er in het eerste deel meer afwisseling te noteren valt .
I Am Oak , het alterego van zanger/songschrijver Thijs Kujken, leerden we kennen van die intieme huiskamermuziek op ‘Ols songd’ . Hij onderstreept z’n talent op een rits sobere lofi gehouden nummers op akoestische gitaar en z’n licht melancholische stem , (soms) spaarzaam aangevuld met instrumenten als keys, drums en allerhande klanken.
Hij is nu al aan zijn vijfde plaat toe en de laag per laag opgebouwde liedjes intrigeren nog even sterk. Ze klinken intens doorleefd. Een persoonlijk verlies wordt hier verwerkt in sobere, trage , kale nummers , en krijgen een spaarzaam breder klankenpalet (o.m. keys en banjo) aangemeten, die zacht, mooi (meerstemmig) gezongen worden. De openingstrack “Geest” leidt het in . De nummers stralen uit in finesse en subtiliteit , behouden een donkere , desolate ‘film noir’ tune , en raken in gevoeligheid . Check maar eens “Omen”, “Volcano”, “Dacem” of verderop “Gold”, met z’n aanzwellende , fellere partijen . I Am Oak , het Nederlandse broertje van onze Bram’s Bony King …
Nederlands 
Français 
