Wie zaterdag afgezakt was naar de Lotto Arena in Antwerpen, wist dat hij daar niet moest zijn voor keurige prentjes en welgemanierde teksten. Als je de videoclips van de groep kent, weet je dat je een stevige maag moet bezitten om ze uit te kijken. Maar toch heeft Die Antwoord een zekere aantrekkingskracht.
Die kracht bracht veel mensen op de been, want de zaal leek zo goed als uitverkocht. Allemaal gelijkgezinden, allemaal klaar om eens goed tegen de schenen van de beschaving te stampen.
Faisal was er op het laatste moment nog bijgehaald als support act, en het was zeker een opwarming die kon tellen.
Die Antwoord - Daarna kon het aftellen naar de Zuid-Afrikaanse rap-ravers beginnen. Met muziek die recht uit een horrorfilm kwam, werd de spanning drastisch opgedreven. In een donkere zaal zien we enkel de afbeelding van Leon Botha, de Zuid-Afrikaanse kunstenaar uit de videoclip van ‘Enter The Ninja’ en de oudste progeria-patiënt ter wereld.
Het publiek leefde gespannen mee en ging al meteen wild toen dj Hi-Tek het podium opkwam. Dj Hi-Tek is een boom van een kerel, altijd gemaskerd en meteen dreigde hij met “Dj Hi-Tek will fuck you in the ass.” Van een binnenkomer gesproken. Dat zette meteen de toon voor de vuilgebekte hiphop die nog moest komen. Misschien was hij net iets te enthousiast, want hij pompte een bas door de zaal, waarvan je maag overhoop ging. Een boodschap van de dj dat er niet met hem te sollen viel? Mogelijk.
In een wit decor dat beklad was met kindertekeningen moest het allemaal gebeuren. Op de beats van “Fok Jullie Naaiers” kwamen Yolandi en Ninja in hun oranje XL-joggingpakken het podium op. Meteen daarna kwam “Wat Kyk Jy?”. Ninja hield de opwarming al snel voor bekeken en sprong al tijdens het tweede nummer in het publiek. Het licht ging weer uit en Yolandi en Ninja maakten plaats voor twee dansers wiens outfits deden denken aan de witte kapmantels van de Ku Klux Klan. Wat volgde was “Rat Pack 666”, het eerste nummer dat ze brachten van op hun recentste plaat ‘Donker Mag’. Ondertussen was je op de videowall getuige van een ware ratteninvasie, niet voor doetjes dus.
Na een kort overleg met Dj Hi-Tek mochten we even het achterwerk van Ninja aanschouwen (het publiek vooraan had trouwens het privilege om daar de hele avond naar te kijken). En als Ninja vraagt aan de dj voor een andere beat, dan weet je dat het tijd is voor “Fatty Boom Boom”, de hoogmis van Yolandi’s “Yippee Kai-Yay Mudda Fuckah!” Na “Girl I Want to Eat U” verdwenen de twee weer voor een korte pauze waarin de twee danseressen het beste van zichzelf gaven op de bassen van Dj Hi-Tek.
Uit de video die speelde op de achtergrond kon je al afleiden wat het volgende nummer zou zijn. De twee hadden hun oranje joggingpakken ingeruild voor een luchtigere outfit en op de t-shirt van Ninja stond ook de titel van het nummer dat volgde: “Ugly Boy”. Op het einde van het lied stond Ninja een beetje te flikflooien met de danseressen, waarop ze zijn kleren uittrokken. Hierop sprak hij voor de eerste keer het publiek aan, in het Zuid-Afrikaans nog wel. Hij vond het tof dat we een beetje dezelfde taal spraken. Dit mondde uit in een kort a capella-moment van “Raging Zef Boner” om uiteindelijk uit te barsten met “Rich Bitch” waarin Yolandi glansde in haar gouden glitterpakje. Tussendoor was ook nog eens een luchtpopje gelanceerd met een gigantische erectie - omdat het oog ook wat wilde.
Dit was volledig Yolandi haar moment. Spelend met het licht ging ze van “Cookie Thumper” naar een stukje uit “I Don’t Dwank” dat ze rapte zonder muziek, héél indrukwekkend.
Maar het echte feestje moest toen nog beginnen. Ninja voegde zich opnieuw bij het gezelschap, gehuld in een pitbullmasker: “Pitbull Terrier” was op weg. Dit was duidelijk waar het publiek op gewacht had. De hele zaal ging helemaal wild en Ninja zag dat het goed was. Met een stevige aanloop liep hij naar het publiek en sprong hij in de massa. Yolandi trakteerde ons daarna nog op wat “fine African ass” op de tonen van “$copie”. Nu was er absoluut geen stoppen meer aan. Met “Baby’s on Fire” en “I Fink ur Freeky” stonden ze zelfs tot in de hoogste tribunes recht. Wat. Een. Sfeer.
Het verbondenheidsgevoel was op zijn hoogtepunt toen we met z’n allen ‘Fuck the Rules’ begonnen te roepen tijdens “Happy Go Sucky Fucky”. De boodschap was duidelijk. Ninja ging nog voor een laatste keer het publiek in, deze keer om echt te gaan crowdsurfen. Hij was net op tijd terug voor een slotoffensief op “Never Le Nkemise 2”. De podiumbeesten knielden voor het publiek en verlieten op een waardige manier het podium. Maar!
Maar eerlijk, we zaten nog een beetje op onze honger, en dat wisten ze maar al te goed. Onder het mom ‘save the best for the last’ brachten ze een bisnummer om u tegen te zeggen. “Enter the Ninja” blijft hun stokpaardje en het was dan ook puur genieten. Bij wijze van afscheid hadden ze voor ons nog de boodschap “Be Happy!” En dat waren we zeker en vast!
Die Antwoord creëert een wereld waarin kinderen, criminelen en mindervaliden samenkomen. Er mag dan wel een kantje af zijn van het Zuid-Afrikaanse duo, ze brengen alles met overtuiging. De energie van Yolandi en Ninja is oneindig. Het was een waar genoegen om hier aanwezig te zijn.
Organisatie: Live Nation
Met het nieuwe jaar heeft de Bota al meteen een beloftevol sing/songwriter kunnen strikken. De jonge Britse James Bay brengt pas in maart z’n debuut ‘ Chaos & the Calm‘ uit; de paar EPs en vooral de single “Hold back the river” brachten hem terecht in de spotlights . Inderdaad, een nummer met een sober sierlijke, elegante ritmiek en opbouw , ondersteund door z’n indringende , lichthese, emotievolle vocals .
Een sympathieke gast , een folky troubadour op z’n akoestische gitaar , net als een Angus Stone, met de lange haren en hoed op . Nog geen baard , daarvoor is z’n sing/songwritersgehalte iets te groot tav de folky/psychedelica tunes .
Hij werd bijgestaan door een tweede man op piano; die verder aanvult met footticks en allerhande subtiele geluidjes om de songs wat meer elan en draagkracht te bezorgen.
Vooral jong vrouwvolk was present vanavond, in een volle Rotonde, om hun idool te horen, die de Brit award critics’ choice 2015 wegkaapte , in navolging van o.m. Adele – Florence Welch – Tom Odell en Sam Smith .
Het leven kan hard zijn als je naar Brussel rijdt , er 45 minuten over doet en de set in dezelfde tijdspanne is gedaan . Tja , het 24 jarig jong talent heeft nog niet meer materiaal dan dat! In de spaarzame , beperkte bezetting kregen we 10 songs , die een dromerig karakter en een zekere gevoeligheid hadden .
Hij was onder de indruk van de pittoreske Rotonde en hoopt dat hij zeerzeker nog mag terugkomen , hier of in de grotere zaal. Zoals de muzikale carrière nu loopt, kan het net als bij Odell of Ezra een ‘rising push’ krijgen , wat hem naar de AB kan brengen .
De eerste twee songs “Craving” en “Fire” toonden al de finesse, subtiliteit , ingetogenheid en puike melodielijn aan , een sobere , intieme start , een crecendo opbouw en de lichte explosies. Een speels, ongedwongen , spontane aanpak . De vrouwenhartjes sloegen al iets sneller op die liefdes -/verlatingssongs, “If you ever (be in love)” of “Running, die zijn stemcapriolen benadrukt.
Ook solo kwam hij meer dan goed weg . Het was muisstil op “Scars” en “Let it go” , één van de doorbraak singles; iedereen liet zich meedrijven op de essentie en puurheid van zijn gitaarspel – getokkel en de ingenomen vocals .
De persoonlijke indrukken , de liefdesperikelen en gevoelens dragen bij tot zijn songschrijven. Breder ging het opnieuw met de afsluitende reeks “Move together”, “Hear your heart” en “Need the sun”, één van de eerste nummers die hij schreef.
Natuurlijk hield hij het meer extraverte “Hold back the river” tot het eind . De uptempo’s door de foottics en het slepende, snedige gitaarspel zorgden voor de nodige smileys en brachten de Rotonde in beweging.
Net als veel debuterende sing/songwriters spreidt deze jonge Brit zijn talent tentoon , vol overgave en vakmanschap om z’n muzikale carrière zo goed mogelijk uit te bouwen . Die Award is alvast mooi meegenomen.
Hier zagen we hem aan het werk in een klein zaaltje , waar hij de meisjesharten moeiteloos veroverde …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/james-bay-21-01-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Eurosonic-Noorderslag 2014 - The European Music Conference and Showcase Festival – 14 -17 januari 2014, Groningen –
Overzicht EUROSONIC 15-16 JANUARI 2015
Naar jaarlijkse gewoonte was Groningen tussen 15 en 17 januari 2015 weer the place to be om de groepen van morgen te ontdekken. Dit jaar hadden de meer dan 41000 muziekliefhebbers keuze tussen 345 acts. De 29ste editie van het showcase festival trok een recordaantal van 3900 muziekprofessionals uit de hele wereld. Focusland IJsland vaardigde een delegatie af van maar liefst 19 bands. Niet mis voor een land met een bevolkingsaantal zo groot als pakweg de stad Utrecht. De voorbije edities leverde ontdekkingen op als Ásgeir, Coely, George Ezra, Hozier, Jungle, Milky Chance en nog veel meer.
Organisatorisch verliep het even gesmeerd als anders, al was het artiesten- en persdorp verhuisd van de Oosterpoort naar het Ebbingekwartier, iets buiten het centrum. Temperaturen zoals op een zomerfestival kan je natuurlijk nooit verwachten in januari. Maar dit is juist de charme van Eurosonic: van de vriestemperaturen buiten een gezellige kroeg induiken en onderweg een bak kibbeling scoren. Of een eierbal uit de muur, smaken verschillen. Om tot slot alles door te spoelen met een glas Zundert.
Donderdag 15 januari 2015
Hoewel Mammut uit gastland IJsland al meer dan 10 jaar actief is (sinds 2003 onder de naam ROK, sinds 2004 als Mammút) en al 3 CD's op het actief heeft, zijn ze nog vrij onbekend in de rest van Europa. In eigen land won de groep vorig jaar op de IJslandse Music Awards drie prijzen (beste album, beste song en beste album cover). De drie frontdames vormen de kern van de groep en worden geflankeerd door een drummer en een gitarist. De meeste nummers worden in het IJslands gebracht waarbij de manier van zingen nog het meest de stempel van Björk draagt. Denk daarbij aan schreeuwerige uithalen die overgaan in de gitaar. De theatrale bewegingen van frontvrouw Katrína Kata Mogensen doen vermoeden dat het best verscheurende teksten moeten zijn. Hoewel de zaal halfweg begon leeg te lopen, vonden we deze melodieuze postpunk best onderhoudend.
Veel muzikale overeenkomsten tussen 'Sea Change’, de memorabele classic waarop Beck zijn gebroken hart uitstort en het gelijknamige hippe koffiebar trio (met obligate Apple laptop uiteraard) uit Oslo moeten niet direct gezocht worden. Tenzij misschien een zekere aanleg voor tristesse en weemoed. Tot halverwege de set bleven de blonde lokken van de jonge zangeres goed verborgen onder een zware cape. De futuristische dreampop gaf zich niet minder gemakkelijk prijs. Bijster origineel klonk dit evenmin binnen het elektronische universum dat al goed bevolkt wordt door zielsverwanten als Grimes en Purity Rings. De elektronische drumpads brachten een zekere swung in de set, maar echt beklijvende songs kregen we van Sea Change (nog) niet te horen.
Het Belgische mannentrio van Pomrad had voor de gelegenheid hun outfit uit dezelfde kleerkast gevist: zanger aan de keytar in het rood, gitarist in het geel en drummer in het blauw. Hoewel frontman Adriaan van de Velde een jazzopleiding aan het conservatorium achter de rug heeft, springt Pomrad qua genre met alle gemak van 80's funk over naar 90's hip hop. Af en toe klinkt er zelfs dub step door. Ondanks de vele samples blijft de live reputatie van Pomrad moeiteloos overeind. De special effecten uit de talkbox en de synthesizer die klanken voortbrengt die nog het meest aan ruimtegeluiden doen denken, zorgen voor een eclectische mix. Pomrad is Netsky meets Daft Punk meets hip hop meets Hudson Mohawke. En meer was er niet nodig om de sfeer er goed in te krijgen bij het publiek.
Wie dacht dat de Estlandse muziekscène enkel bevolkt wordt door alcoholische hair metal bands verdwaald uit het noorden mocht bij Odd Hugo rap zijn vooroordelen opbergen. Poëtische, indringende samenzang van twee charismatische frontmannen, vakkundig en subtiel gebrachte dessert folk arrangementen en trompetten uit de Calexico en Giant Sand stal,… tijdens Odd Hugo waanden we ons eerder verloren gelopen in een kurkdroge woestijn waar het gevaar van slangen en schorpioenen constant op de loer ligt. Odd Hugo bleef ons intrigeren en verbazen tot het eind van de set. Wie reikhalzend uitkijkt naar een nieuwe plaat van Beirut kan zich tussendoor laven aan songs als “Kissing in The Falling Rain” en “Mumblewalk” die een doorbraak potentieel buiten de Baltische staten verbergen.
De Letten van Carnival Youth stonden zo fier als een gieter op het Mutua Fides podium te blinken. Geheel terecht, want dit viertal had op piepjonge leeftijd al enkele knappe indie pop songs met leuke hooks en catchy refreinen in de vingers. Gekoppeld aan een gezonde dosis charisma en zelfvertrouwen maakte deze band ons benieuwd naar wat de muziek scene in en rond Riga nog zoal te bieden heeft. Op de opzwepende afsluiter “Never Have Enough” werd het publiek zelfs aangemoedigd tot uitbundig meezingen. Waar ze tot hun eigen verbazing nog in slaagden ook. Carnival Youth maakte een goede indruk op Eurosonic en hun honger lijkt na de passage in Groningen nog zeker niet gestild.
Deze Ieren uit Dublin, ooit begonnen als straatmuzikanten, kenden de voorbije jaren een gestage groei en zijn in hun thuisland al lang een gevestigde waarde. 2014 was een heus topjaar voor The Riptide Movement: hun derde album ‘Getting Through’ scoorde een nummer 1 in de Ierse hitlijst, ze stonden op Glastonbury en speelden oa. in het voorprogramma van The Rolling Stones in Hyde Park. Verder sleepten ze een nominatie voor The Choice Music Prize in de wacht (jaarlijkse muziekprijs voor beste album uit Ierland) – net zoals Hozier by the way. De vierkoppige rockband was in Groningen uitgebreid met twee trompettisten en twee vrouwelijke backing vocals. De mondharmonica gaf het geheel een country sound. Het publiek werd op z'n wenken bedient met als hoogtepunt de oorworm “You and I” en als afsluiter de hit “All work out”.
Het muzikale equivalent van pure razernij. Meer dan een gitaar en een drumstel had Fossils, een noise rock duo uit Kopenhagen, niet nodig om een verpletterende wall of sound op te trekken waarin punk en metal volledig inwisselbaar leken. Bijzonder stevig dus, maar nooit rommelig en inzake complexiteit zelfs eerder richting hardcore/straight edge neigend. Geen enkel nummer klokte af boven anderhalve minuut, maar rustpauzes tussendoor vielen er nauwelijks te noteren. Na ongeveer 10 songs kondigde de zanger met een zweem van trots aan dat ze halverwege de set beland waren. Wie dringend op zoek is naar een meer gespierd underground alternatief voor Royal Blood moet Fossils beslist ontdekken. Op eigen risico wel te verstaan. Want na de set was het voorzichtig richting uitgang laveren tussen een slagveld van gescheurde trommelvliezen op de vloer.
Jett Rebel (echte naam Jelte Tuinstra) uit Nederland werd aangekondigd als “Alle jongens willen hem zijn, alle meisjes willen bij hem zijn”. De androgyne frontman had dus een reputatie waar te maken. En inderdaad, hij betrad het podium als een tieneridool, zonnebril op (maar niet voor lang, het was immers rond middernacht), lederen jasje (ook niet voor lang, hij had zijn begeerlijk lijf te tonen) en hij bespeelde het publiek met seksuele allusies en bewegingen. Oppervlakkig individu? Niets van, een gitaarvirtuoos! Van de opener “Tonight” tot het laatste nummer, met en passant nog een ode aan zijn held met het opschrift ‘Brian Wilson is my God’ op zijn t-shirt. Op het einde volgde zowaar nog een oproep tot verdraagzaamheid. Die was waarschijnlijk wel gemeend, maar bleek het publiek toch wat te verrassen.
Met IJsland als gastland creëerde Eurosonic 2015 als vanzelf hooggespannen verwachtingen. Zit er geen nieuwe Sigur Rós tussen? Een band die lak heeft aan conventies, laat staan anderen na aapt, maar liever een eigen universum creëert? We hebben niet alle inzendingen kunnen bekijken, maar Low Roar zat waarschijnlijk het dichtst in de buurt. Geen strijkstok postrock, maar toch even intens en out of this world. Akoestische gitaar, drums, spaarzame subtiele elektronische arrangementen en een kippenvel stem… meer had dit trio niet nodig om ons te betoveren met hun epische grandeur. De magistrale climax op “Dreamer” deed naar adem happen en “Easy Way Out” had het debuut van Other Lives nóg tijdlozer doen klinken. Wat een zonde dat Low Roar (nog) een nobele onbekende is in onze contreien. Dringend verzocht dus op een schemerig Belgisch podium!
De jonge snaakjes van Urban Cone recycleerden hippe acts als MGMT en Daft Punk net iets té gretig. Die psychedelische orgeltjes en stemmetjes, zonder de toegankelijke pop regie die zo typerend is voor thuisland Zweden uit het oog te verliezen. Die vette disco baslijntjes die around the world fel gesmaakt worden. Het jeugdige, blonde charisma dat niet veel moest onderdoen voor de jonge Duran Duran en dat niet enkel het vrouwvolk maar ook sommigen onder het mannenvolk gemakkelijk ophitst. Succes ligt ook buiten Scandinavië in het verschiet voor Urban Cone, maar wij hebben al originelere laat staan meer beklijvende muziek uit deze contreien horen overwaaien.
Vrijdag 16 januari 2015
Kaleo slaagde erin om de Grand Theatre al van bij het begin van de avond volledig te doen vollopen. Dat het debuut van deze IJslanders volgens de presentator binnenkort meteen bij het major platenlabel Atlantic Records zal verschijnen maakte de verwachtingen er niet bepaald kleiner op. Aanvankelijk werden die ook ruimschoots ingelost. Op opener “All The Pretty Girls”, dat vocaal dicht aanleunde bij de fenomenale James Vincent McMorrow, werd de zaal meteen muisstil. Geen geringe prestatie in het luidruchtige Holland dat op dat moment nog massaal aan het inpilsen was. Helaas schakelde Kaleo daarna over op een weinig geïnspireerd blues rock genre waarvoor Kings Of Leon de neus zou ophalen. Van pure verveling gingen we vlug ander oorden opzoeken.
Isaac Delusion verwierf in thuisland Frankrijk al enige bekendheid sinds hun EP “Midnight Sun” uitkwam in 2012 en toerden al rond in de Verenigde Staten en (verrassend) India. In Groningen tonen ze dan ook de nodige podium présence. De dromerige electropop van het Parijse duo is een symbiose van de electro- en hip hop wereld van Jules Paco (aan de synthesizer) en de voorkeur voor folk singer-songwriters van zanger Loic Fleury. Aphex Twin meets Elliot Smith zeg maar. Het meest kenmerkende hierbij is echter de kopstem van Fleury. Dit geeft een ietwat ijl karakter aan de zangpartijen, die lijken te zweven boven de soms nerveuze ritmes. Het centrale duo werd in Groningen versterkt door Nicolas aan de bas en Bastien aan de mengtafel.
Bilderbuch was één van de groepjes die getipt werden door meerdere radiostations als must see act. Nog vóór het concert begon rolden ze dus al vlotjes over de tongen. Soms in het Engels, dan weer in het Duits, maar altijd even aanstekelijkheid. Bilderbuch leverde topentertainment eerste klas af. Wars van enige pretentie. Een band met een eigen, grappige smoel ook. David Byrne, Kanye West en Hot Chip zijn niet meer dan vage aanknopingspunten. Zo mogen er gerust wat meer op een podium staan. “Maschin”, “OM” en “Soft Drink” klonken even arty als banaal en toverden de volgepakte Vera rockbunker om tot één brede glimlach. Tegen alle vooroordelen in promootte Bilderbuch thuisstad Wenen als een anarchistische plek waar humor en excentriciteit hand in hand gaan. Of zoals de Süddeutschen Zeitung over deze band zei: “Diese Musik ist geil, weil sie geil ist. Man muss das hören".
De fans van het Eurovisiesongfestival hebben de Finse jongens van Softengine in 2014 zien passeren met het nummer “Something better”. Dat leverde Finland een verdienstelijke elfde plaats op en de band een platenlabel bij Sony. Hoewel ze al van 2011 samen spelen, kwam het eerste album ‘We created the World’ pas in 2014 uit. Blijkbaar was dit een springplank naar meer bekendheid, want ondertussen is de band genomineerd voor een “Nieuwkomer van het jaar”-award en kunnen ze nog een “Band van het jaar”-award binnenrijven ook. Hun alternatieve poprock, met synthesizer en samenzang, klinkt eenvoudig en licht verteerbaar maar het strakke tempo van de meeste nummers staan garant voor een boeiend optreden.
Nog voor ze een noot gespeeld hadden in Groningen, was de eerste prijs al binnen voor de Belgen van Oscar and the Wolf: die voor de langste wachtrij van het festival. En het was alsof zanger Max Colombie wist aan welke hoge verwachtingen hij moest voldoen: glitterpak aan en van bij het eerste nummer sensueel dansend. Zoals hij zelf eerder toelichtte staat de bandnaam voor twee personages: Oscar is licht en poëtisch, zijn alter ego de Wolf is de sombere kant, die de eenzaamheid opzoekt. Een dualiteit die tijdens de set terugkeert, zoals de afwisseling tussen het vlotte “Strange entity” enerzijds en het mysterieuze “Joaquim” en “Undress” anderzijds. En dan, uit het niets, was daar een hip hop fragment uit “Be Faitfull” van Fatman Scoop, gevolgd door een stukje “Jenny from the block” en een herwerkte versie van “Freed from desire”. Het zou een magistrale opbouw blijken naar “Princes” als afsluiter, op sensuele en bijna mysterieuze wijze gebracht en waarschijnlijk een van de hoogtepunten van het festival.
De IJslandse reïncarnatie van Bauhaus en Joy Division. Deze dark wave omschrijving van Fufanu prikkelde, maar schiep ook hoge verwachtingen. Veel te hoog, bleek al vlug. In de gitaren zat diezelfde angstige, uitzichtloze early eighties galm en het bandlid dat aan de zijkant de synths liet zoemen leek weggelopen uit The Cure. Maar toch bleef het saaiheid troef in de zaal. Blijkbaar had Fufanu nog niet ontdekt dat de beste new wave bands met diepe wortels vertakt zijn in de punk. En daar live volop gebruik van maken om een energieke en opwindende show te brengen. Dat de jonge zanger er eerder uitzag als een blonde koorknaap dan als een suïcidale neuroot speelde binnen dit genre evenmin in hun voordeel. Nooit wist Fufanu de set naar een hoger niveau te stuwen, tot grote gelatenheid van het publiek.
De vier Luxemburgse punk rockers van Versus You timmeren al tien jaar en vier albums aan de weg en er lijkt nog lang geen sleet op te zitten. Als hun inspiratie vermelden ze 90's punk in het algemeen en Chicago- en Berkeleypunk in het bijzonder. Veel zwart op het podium dus en een zanger met het stemgeluid van een rasp en een halsslagader chronisch onder druk. Normaal is er op de akoestiek niets aan te merken in Groningen, maar hier kon het zaaltje eronder meegenieten. Jammer dat we geen oordopjes voorzien hadden. Net toen we vonden dat deze jongens zichzelf best wel au serieus nemen, weerklonk de kreet: “This one is for Tom Petty!”. Jeugdsentiment of Luxemburgse humor, wie zal het zeggen?
Bohemien maatpakken, moderne haarsnits en beleefde manieren. Het Britse The Slow Show scoorde zeer hoog in het lijstje ‘stijlvolste acts’ editie 2015. In het lijstje ‘beste acts tout court’ eveneens. Opener “Dresden” was meteen een visitekaartje van jewelste. Een song die langzaam opgebouwd werd ronde de prachtige, diepe baritonstem van zanger Rob Goodwin en uitmondde in een hemelse climax van koperblazers die onder de hoge gewelven van de sobere AA kerk prachtig weerkaatsten. Qua topakoestiek onevenaarbaar. De Slow Show leek zich goed bewust van dit privilege en dankten de organisatoren trouwens uitbundig voor deze unieke setting. Het vervolg van de set werd nóg beter. De grote schare fans van The National en Tindersticks mogen reikhalzend uitkijken naar de debuutplaat van The Slow Show op 9 maart 2015.
Carmen Villain had als doel dromerig te klinken, maar het effect was eerder slaperig. Als je eventjes wou uitblazen tijdens een uitputtende Eurosonic marathon kwam de slowcore shoegaze van dit engelachtige blondine duo uit Noorwegen echter niet ongelegen. Geen easy listening nochtans, meer impressies dan afgewerkte songs, weinig tot geen interactie met het publiek en luid, bij wijlen oorverdovend zelfs. The Velvet Underground en My Bloody Valentine moeten ongetwijfeld de favoriete bands zijn die Carmen Villain het liefst afspelen in hun knus ingerichte huiskamertjes. Een echte doorbraak lijkt er niet meteen in te zitten en was wellicht ook niet de bedoeling, maar één of ander artistiek concept zat er alleszins achter. Vraag ons alleen niet welk.
De vier Deense hardrockers van Förtress stonden op het podium in bloot bovenlijf vol tatoeages. Tot daar niets nieuws onder de zon. Dat de drummer alleen een zwarte slip aan heeft, doet bij sommigen al een belletje rinkelen. Als ze dan beginnen overacten en te grimassen weet je: deze band steekt lekker de draad met zichzelf en de hele hardrock scene. Los daarvan, wat de sound betreft, komt Motörhead het dichtst in de buurt. Lange gitaarsolo's, energieke riffpartijen aan een vaart die je hoofd geen nanoseconde rust laat.
Organisatie: Eurosonic – Noorderslag
Muziek voor de meerwaardezoeker, zo zou je de tweede plaat van het Nederlandse A Liquid Landscape kunnen omschrijven. Het album bestaat uit een mix van alternatieve rock, prog, postrock, pop en psychedelica en telt verschillende gelaagde songs die hun schoonheid met mondjesmaat prijsgeven.
De geweldige opener “A Brief Moment Of Furture”, “A Drifting Star”, “The Largest Fire” en “Paige” zijn dreigende, melancholische, bijwijlen ingetogen maar bovenal melodieuze tracks waarin A Liquid Lanscape een zeer apart geluid en dito sfeer weet te creëren.
De fragiele, vrij hoge stem van zanger Fons matcht goed met de sound van de band en dit levert samen een puike en zeer toegankelijke plaat op..
Wie aanknopingspunten zoekt, zal die vooral vinden bij The Pineapple Thief (niet zo verwondelijk aangezien hun frontman Bruce Soord instond voor het mixen van dit album.) , bij progressieve bands als Anathema en The Porcupine Tree maar ook bij alternatieve formaties als Tool en Cave In.
Zeer mooie vergelijkingen dus en dat verdienen deze veelbeloven Nederlands ook. Meer info vind je op http://www.aliquidlandscape.nl/ .
Opnieuw een fijne plaat uit de Rookie Records-stal en dit keer komt die van Genepool! Wie luistert naar de catchy, puntige poppunkcomposities op ‘Komplex’, denkt ongetwijfeld dat we met een zoveelste nieuwe fijne formatie uit Groot-Brittanie te maken hebben maar niks is minder waar.
Genepool betreft een zestal uit het Duitse Köln dat al sinds 2000 bestaat en met ‘Komplex’ aan haar zesde album toe is. De heren hebben in die periode alleszins geleerd hoe een swingende rocksong te schrijven die al na een handvol luisterbeurten vertrouwd in de oren klinken. Op catchy tracks als “Submissions”, “Giants”, “Rope” “Is Enough” en “Anschlag Bei nacht” vermengt Genepool hun postpunk met een flinke scheut indie, elektro en new wave.
Deze fijne mix wordt daarbij versterkt door uitmuntende vocalen en door gerichte keyboards en blitse elektronische geluiden.
Een verrassend sterk album dus dat je zelf kan ontdekken via http://genepool-music.net/.
De uit San Francisco afkomstige Ty Segall heeft al een pak platen uitgebracht op korte tijd , maar nam na de akoestische ‘Sleeper’ en ‘Fuzz’ wat meer de tijd voor deze nieuwe cd . De indie/garagerock’n’rollende sound blijft het centrale gegeven; 17 songs vinden we maar liefst hier terug , die mooi uitgewerkt zijn en boeien door een slepende , broeierige, rauwe aanpak en die intrigerende, repetitieve, slepende , dromerige ritmiek . Ze worden aangevuld, ondersteund en afgewisseld door psychedelica effects , semi akoestisch folky gitaargetokkel, en wat soul/r&b.
We hebben een pak goede songs , die spannend, puntig , gedreven zijn , van de gelijknamige opener tot “Tall man, skinny lady” naar het sterk overtuigende “Feel” , “The connection”, “The hand” en “The crawler” .
Ze maken van dit album een ambitieus werkstuk. Tussenin hoor je stijlvarianten met sfeervollere nummers , die de veelzijdigheid onderstrepen.
Maar goed dat hij wat langer op zich liet wachten , ze zijn gerijpter dan ooit! Ty Segall is klaar om een groter publiek te bereiken.
De eerste drie songs , “Incense fot the damned” , “I am nothing” en de titelsong , al bijna goed voor dertig minuten speelplezier, dompelen ons meteen onder in de muzikale doommetal van het Britse Electric Wizard.
We krijgen een psychedelische stoner/metal/desert trip door de zware , slepende , logge hypnotiserende , onheilspellende , beklemmende ritmiek. Af en toe kunnen we wat op adem komen door sfeervoller werk (“Destroy those who live God” , “Sadiowitch” en het afsluitende “Saturn dethroned”) , maar toch blijft er een onderhuidse spanning heersen door de zwarte , grimmige , dreigende , beangstigende sounds.
Electric Wizard blijft toch wel iets apart … Die lange nummers blazen ons in hun unieke leefwereld , waarin de duivel in al zijn gedaantes wordt geëerd , en waar de lavendel is vervangen door zwavel en wiet . Met ‘Time to die’ staan deze Wizards torenhoog in de doomhiërarchie …
2012 was wel het jaartje voor de uit Leeds afkomstige Alt-J . Op ‘An awesome wave’ horen we een muzikale assemblage van indierock , folktronica, progrock en triphopachtige contouren; een band die prikkelt , verrast en verfrist en een warm, toegankelijk en avontuurlijk geluid weet te creëren met aanstekelijke, groovende en onverwachts bevreemdende, ingewikkelde ritmes en vocale trucjes. Hun sound is verfijnd – toegankelijk – organisch – complex .
Intussen is de band gereduceerd tot een trio en is er opnieuw sprake van een muzikale schoonheid op die tweede . Een sferische, etherische sound , die gelaagd , gevarieerd en enkele poppy (mainstream) nummers bevat als “Hunger of the pine” , “Left hand free” , “In every other freckle” , “Arrival in Nara” , “Leaving Nara en “Nara”.
Een muzikale aanpak , die sierlijk , spannend , dreigend is en in z’n compacte vorm van indietronica – ambient - folk en pop vindingrijk, kleurrijk als gewoon klinkt .
We hebben evenwichtig pittige, huppelende en twinkelende ritmes waar elk geluidje zijn plaats vindt, ondersteund door een speelse, meerstemmige en aanvullende zangpartij, wat ervoor zorgt dat dit opnieuw een prima album is geworden, van een goed op elkaar afgestemd trio , die het aardse durft te overstijgen op een “Pusher”, “Bloodflood”, en “The gospel of John Hurt” .
Band die zich (opnieuw) laat ontdekken !
Italië is nu niet bepaald het meest sexy land als het op rock’n’roll aankomt, maar de lekker gortige rock die dit deze band afvuurt weet ons toch aangenaam te verrassen.
Frontman Stiv Cantarelli weet zijn band op af en toe stevig op te hitsen richting Gun Club (“Lacalifornia”) en er rolt geregeld een dolle saxofoon door de songs die ons doet denken aan hetgeen Steve Mackay wel eens bijbrengt aan het vunzige Stooges geluid. De gerookte blues van “Arrogance Blues”, de garage versie van The Black Crowes op “Soul Seller” en de smerige sluimerende dreiging van “Before I Die” zijn wat ons betreft de hoogstandjes van dit plaatje, maar de rest frommelt zich ook overtuigend door het deurgat. Dit lijkt ons een bandje om in de gaten te houden.
Country is nooit echt ons ding geweest, maar de twee jonge broertjes van Cactus Blossoms kwamen er vanavond bijzonder goed mee weg. Of hoe piepjonge kerels toch stokoude country kunnen spelen zonder door de mand te vallen. Ze wisten de country muziek te ontdoen van de vaak overbodige stroop waarmee het genre doorgaans geplaagd wordt en brachten alles terug tot een goudeerlijke vorm van authenticiteit. Jack Torrey Burkum had een handvol frisse songs in de aanbieding en was bovendien ook nog gezegend met een glasheldere stem. Eén en ander vertelt ons dat die kereltjes het ver zullen brengen in het genre.
Ook bij JD Mc Pherson is retro het sleutelwoord, de singer songwriter grossiert in vintage rocksongs die geïnspireerd zijn op de fifties, op oude rhythm & blues en rockabilly, met diverse knipoogjes naar Gene Vincent, Bo Diddley en Buddy Holly. Naast generatiegenoten als Nick Waterhouse, Pokey Lafarge, Kitty Daisy & Lewis en Pete Molinari is JD Mc Pherson één van die jonge artiesten die op een superbe manier de klok meer dan 50 jaar terugdraaien en zich daarvoor beroepen op goeie ouwe originele rock’n’roll.
Het debuut ‘Signs & Signifiers’, een echt retro pareltje, kwam al uit in 2010 maar omdat het plaatje toen schandelijk aan de wereld is voorbijgegaan werd het in 2012 op een groter platenlabel heruitgebracht en ging de bal uiteindelijk toch aan het rollen voor dit onmiskenbare talent.
De langverwachte opvolger ‘Let The Good Times Roll’ zit er in februari aan te komen en Mc Pherson kwam hier in een uitverkochte AB Club al een tipje van de sluier lichten. Daar de nieuwe plaat nog niet gereleased is kwam de hoofdmoot vanavond uit dat geweldige debuut en gezien JD MC Pherson en zijn ronduit fantastische muzikanten dat materiaal nu onderhand wel stevig onder de knie hebben, maakten ze er een wervelend feestje van. Mc Pherson bleek alleszins al een karrevracht aan ervaring en podium présence te hebben opgedaan, het talent barstte er uit met een formidabele drive en schwung, en ook zijn stem voldeed aan de strengste rock’n’roll normen, vinnig, krachtig en uiterst fel.
De rock’n’roll kwam dus met gulle geuten uit alle mogelijk poriën. En dat was niet enkel te danken aan die heerlijk rollende songs als “Fire Bug”, “Country Boy”,” Scandalous”, “Let The Good Times Roll” en natuurlijk “North side Gall”, maar vooral aan een werkelijk verbluffende begeleidingsband die er gans de avond een bruisende groove en tempo in hield. Met het smoothy en lekker trage “A Gentle Awakening” werd er op sublieme wijze heel even wat gas teruggenomen, voor een moment leken we in een donkere sfeervolle jazzkroeg verzeild te zijn geraakt.
JD Mc Person zijn gitaar had nogal wat Diddly liquor gedronken, het rollende en lekker uitgesponnen “Wolfteeth” dreef gans de tijd op een Bo Diddley beat en als ode aan de riffmeester bracht Mc Pherson een schitterende versie van “Pretty Thing”. Mc Pherson kon dus ook met de gitaar een aardig eindje overweg, hij ontpopte zich hier in de AB Club als de volmaakte performer.
De frisse nieuwe songs die we te horen kregen wekten de nieuwsgierigheid voor de komende plaat nog wat harder aan. We kijken er enorm naar uit, net als naar een volgende doortocht in de AB, maar dan in de grote zaal, zo een spetter verdient immers een veel grotere publieke aanhang.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Zo af en toe nemen wij eens een plaat ter hand die door de ganse wereld wordt geprezen als was ze gecreëerd door de verlosser zelve, wie dat ook moge zijn. Dan gaan wij daar even voor zitten in de hoop een verschijning te zien en doen we verwoede pogingen om één en ander van al die toebedeelde lof te begrijpen.
Deze keer is het alom bejubelde ‘Panda Bear Meets The Grim Reaper’ van -u raadt het nooit- Panda Bear aan de beurt. Echt waar, we hebben dat ding drie keer uitgezeten, twee maal achterstevoren gedraaid, ondergaan onder invloed van twee mega-joints, beluisterd met een in kabala-water gedrenkte koptelefoon, maar niks hielp.
Na alles geprobeerd te hebben bleven we botsen op vervelende bliepjes, verknipte geluiden, plastieken synths, geforceerde psychedelica, overstuurde drumcomputers, irritante vocals en beats die uit alle mogelijke hoeken komen behalve de juiste. Al dat artificieel gezwets komt uit de trukendoos van Noah Lennox (in een ander leven ook boegbeeld van Animal Collective), een hobbyist die naar hartenlust knipt, kleurt, prutst en plakt. Dat hij maar doet, maar van onze knutseldoos moet hij zijn poten afhouden.
Aan de lovende reacties te merken zijn er een pak mensen die houden van dit soort geklooi, maar wij zijn nu echt wel aan een Dafalgan toe.
Ze zijn al zo’n twintig jaar bezig en zijn nog steeds een goed bewaard geheim in de Amerikaanse indie. Inderdaad Spoon , de band rond sing/songwriter , zanger/gitarist Britt Daniel speelt intens broeierige, strakke en zwevende pop , met een roots/americana touch en die gruizige vocals .
Tien songs in een kleine veertig minuten , heerlijk genietbaar door die die melodie , de hooks en die sfeervolle , stuwende ritmiek . “Rent I pay” en “Inside out” zijn al twee sterke openers , maar de (indie) passie straalt op een “Rainy taxi” , “Do you” en “Let me be mine” . “Knock knock knock” en “I just don’t understand” zijn innemender, ingetogener en gevoeliger .
Vlotjes , ongedwongen en dwarrelend gaan we door de plaat heen . Kortom , dit is opnieuw een plaatje voor de fijnproevers in het genre en onderstreept het kwaliteitsvolle oeuvre en het (miskende) talent van Daniel .
Alvvays - Interessant 5tal uit Canada die ergens het midden houdt van Magnapop - Belly – Throwing Muses en Beach House . De groep brengt frisse , dromerige , sfeervolle en relaxte indie/shoewavepop , gedragen door de melanchole , licht zeurderige zang van Molly Rankin. Jawel de songs intrigeren door de melodie en die kenmerkende uitwaaierende, licht galmende gitaarlijnen.
De eerste songs “Adult diversion”, “Archie, marry me” zijn extraverter en hebben ons door de fraaie ritmiek meteen vast . Iets verder is er het tintelende “Atop a cake”. De andere songs zijn rustig voortkabbelend en ingetogener. Het debuut duurt zo’n half uur en Chad Van Gaalen stond in voor de productie . Fijn plaatje!
Een beetje onverwacht bevond ondergetekende zich op vrijdag 16 januari plots in de Entrepot, Brugge voor een show van Caliban en kornuiten. Onverwacht omdat ik eigenlijk echt de intentie niet had om te gaan aangezien de meeste bands niet echt mijn ding waren en Caliban mij al zodanig vaak live had teleurgesteld dat ik eigenlijk de moeite niet meer doe om nog te gaan kijken. Nu was echter het moment om ze toch eens een nieuwe kans te geven.
Openers van de avond waren Controlstate, dat was een aangename verrassing want ik dacht dat deze band al jaren gestopt was. Deze Ieperse jongens spelen Metalcore met een progressieve inslag en deze werd best wel goed gebracht, er was nog niet zoveel volk aanwezig maar er stond toch al een redelijk groepje goedkeurend te knikken voor het podium. Frontman Bram Vervisch liet zich helemaal gaan en bevond zich dan ook via wat klauterwerk zich plots een verdieping hoger aan de andere kant van de zaal. Iets minder denderend was hun Macklemore cover, alhoewel het zeker een hoog haha-gehalte had , stelde het muzikaal niet echt denderend veel voor maar ah. Al bij al een goeie show.
Volgende aan de beurt was Stab uit Kortrijk. Ik heb deze band al een 4-tal jaar geleden gezien en toen konden ze mij absoluut niet bekoren, een kennis verzekerde mij echter dat ze enorm veel verbeterd waren. Zelf hoorde ik die verbetering niet echt, nu is Beatdown niet onmiddellijk mijn favoriet genre maar er is toch wel een resem bands zoals Nasty, No Zodiac, Desolated… die mij zeker kunnen bekoren. Stab zal zich echter niet bij dit rijtje voegen. Voor mij kwamen ze eigenlijk over als een doordeweekse Beatdown band en was er echt niet veel aan.
De nummers leken nogal vrij hard op elkaar en alhoewel er zeker wel een paar goeie momenten te bespeuren waren vond ik het eigenlijk saai. Wat wel opviel is dat deze band al een aardig hoopje fans heeft die zich duchtig lieten gaan tijdens de show, hun muziek is dan ook overduidelijk geschreven om live te spelen.
Saaiheid troef was er trouwens ook bij Any Given Day. Op de eventpagina kreeg de band noemers zoals New Age Metal, Metalcore en Deathcore maar zelf zou ik het eerder houden op enorm saaie moderne Metalcore met wat Djent er in gesmeten. Zowat ieder nummer was inwisselbaar en alhoewel het zeker niet slecht gespeeld was zat er gewoon letterlijk niets unieks in. Na een tweetal nummers had je werkelijk al alles gehoord wat deze band te bieden had en daar bracht hun Rihanna-cover niet veel verandering in.
Volgende op het lijstje was Dream On, Dreamer (zie pics homepag). Over deze Post-Hardcore/Metalcore band had ik al heel wat goeds gehoord en was dan ook benieuwd om ze live aan het werk te zien. Op zich was er niets mis mee, muzikaal was het wel in orde ook al brachten ze niets nieuws aan. Het grote minpunt was echter de hemeltergende cleane zang, nu heb ik absoluut geen probleem met clean zingen maar ik heb wel een probleem met het feit dat hun zwakste schakel voor het grootste deel van de set aan bod komt. Het nam heel wat vaart weg uit hun set en verpestte de goeie stukken voor mij persoonlijk. Jammer.
Bury Tomorrow had ik vorig jaar nog live gezien op Groezrock en daar konden ze zeker met mijn goedkeuring gaan lopen. Ze gingen zeker niet met originaliteitsprijzen lopen en dat gaan ze nu ook niet doen. Ze spelen eerder doorsnee melodische Metalcore maar wat ze doen brengen ze wel zeer goed. Op de set zelf valt er eigenlijk niet echt veel aan te merken maar echt toppunten waren er ook niet te bespeuren. Als ik dan toch één iets negatiefs moet noemen is het dat het net allemaal iets te proper klonk, het mag dan allemaal vrij melodisch zijn een ruw kantje mag zeker en dat was hier niet echt aanwezig. Verder was het zeker geen slechte show.
Nu was het tijd voor de hoofdvogel Caliban. Derde keer goeie keer zegt men maar in het geval van Caliban is het zesde keer goeie keer. Het was immers de zesde keer dat ik ze live zag en vanwege de ronduit teleurstellende vorige passages had ik absoluut geen hoge verwachtingen.
Caliban besloot echter om zo goed te spelen dat ik niet enkel mijn verwachtingen serieus mag bijschaven maar ook dat ze de 5 vorige slechte passages meer dan goed maakten. De heren zaten overduidelijk goed in hun vel en bracht een evenwichtige set met zowel oud als nieuw materiaal. Beiden brachten ze foutloos en met enorm veel passie neer.
Degene die met de hoofdprijs mag lopen is toch wel frontman Andy Dörner die het beste van zichzelf gaf en het publiek volledig naar zijn hand wist te zetten. Van mij mochten ze gerust wat langer gespeeld hebben en er nog wat oudere nummertjes doorjagen want het zat er al veel te snel op.
De grootste misser was toch wel de Rammstein-cover “Sönne” die ze besloten niet te brengen. Daarnaast kan ik echt niets inbrengen tegen deze show, nooit gedacht dat ik dit ooit in mijn leven ging moeten zeggen maar damn, Caliban was ronduit fantastisch.
Pics op o.m. http://www.noizpictures.be/Band%20shoots/index.html (Dream On, Dreamer)
Organisatie: Eyespyrecords
Het is niet zo gemakkelijk om je als nieuwe, jonge band meteen te manifesteren in het gesloten metalwereldje. De Nederlandse formatie Tellurion staat dus voor een moeilijke opdracht maar heeft met haar eerste full cd wel alles in handen om hierin te slagen. Het vijftal uit Oostburg sleutelde letterlijk jaren aan iedere noot op dit debuut en zorgde ervoor dat alle details in de negen nummers juist zaten. Het resultaat mag gehoord worden! ‘Tellurion’ is een moderne, consisente metalplaat die van begin tot einde boeit.
De formatie is beïnvloed door oudere (voornamelijk trash) bands als Pantera, Machine Head, Stuck Mojo en Sepultura maar voegt daarbij diverse progressieve, moderne elementen toe waardoor men een opvallend, fris en eigentijds geluid verkrijgt.
De nummers zijn vakkundig opgebouwd uit stevige staccatoriffs (die je bijvoorbeeld ook hoort bij Fear Factory of Disturbed), diverse breaks en catchy, melodieuze passages. Dat deze combinatie zo goed uitpakt heeft naast de ingenieuze opbouw en het superieure gitaarwerk ook te maken met zanger Elton Boussen die stevige grunts afwisselt met melodieuze zanglijnen. Met enige zin van overdrijving zouden we zelfs stellen dat Max Cavalera en Mike Patton mekaar hier kruisen.
Tellurion bewijst wat ons betreft hoe metal anno 2015 dient te klinken. Wie zelf wil luisteren naar retestrakke tracks als “Stones Break The Water”, “The Architect” en “The Gift” surft best snel naar facebook.com/tellurion.
We hebben altijd al Basement Jaxx van het excentrieke leuke Britse duo Ratcliffe/Buxton een apart plaatsje gegeven … Zij braken door met de platen ‘Remedy’ en ‘Rooty’, ook al vijftien jaar terug intussen.
Hun latindancepop werd naar hogere hoogte gebracht binnen de housescene , een integratie van pop, dance, Brazil/latin, drum’n’bass, , gospel, funk en soul, die warm, ontspannend , feestelijk, dansbaar en bovenal toegankelijk klinkt.
Het laatste werk dateert al van vijf jaar terug en een echt geslaagde return was het niet echt. Deze pioniers die ‘een beetje van alles’ weten te bieden , zorgen nog steeds voor een party stemming met die kenmerkende verlossende, frisse, lekker in het gehoor liggende popdance en – beats, geruggensteund door een rits vrouwelijke gastvocalistes. Tja , niet voor niks haalden huidige bands als Rudimental, Major Lazer en Disclosure de mosterd bij deze Basement Jaxx.
Fleurig en kleurig als je songs beluistert als “Power to the people”, “Unicorn” , “Never say never”, “We are not alone”, “What’s the news” en “Summer dem”. Songs met heerlijk hoekige, leuke , dansbare ritmes . Af en toe wordt wat gas teruggenomen en zijn de beats minder pulserend met sfeervoller, chillend werk , “Something about you”, “Mermaid of salinas” en “Love is at your side” . De grillige , neurotische wendingen , die vroeger al eens opborrelden , zijn op de achtergrond geduwd …
Basement Jaxx overtuigt hier meer dan op hun vorige plaat en omhullen nog altijd alle kleuren van de regenboog …
La Roux aka Elly Jackson heeft een tijdje op zich laten wachten . Wel vijf jaar zaten er tussen het debuut en deze ‘Trouble in paradise’. Onze ‘Rosse’ heeft heel wat overwonnen en ze zingt letterlijk de zaken van zich af.
De discotunes hebben zich meer en meer geïntegreerd in haar synthpop . Ergens heb je een ‘crying at the discotheque’ - gevoel met nummers als “Uptight downtown”, “Kiss & not tell”, “Sexotheque” en “Tropical chancer” die nog mat meer van die sounds laat doorsijpelen .
We krijgen een reeks opwindende , opgewekte, vrolijke , aanstekelijke, relaxte en sfeervolle songs . En als je haar als persoon op nahoudt dan doen de 80s looks , kapsel , maquillage en kledij ergens aan Robyn denken.
Muzikaal een mooie afwisseling weliswaar, hoewel de songs niet echt verrassen en blijven hangen . Maar ze heeft een handvol goede songs die ons in een droomwereld durven duwen …
Van de sing/songwriting van Nick Mulvey zijn we sterk onder de indruk . Hij is een getalenteerd artiest , die eerder al z’n sporen verdiende bij de Britse jazzpop Portico Quartet. Hij is sinds een drietal jaar solo bezig en na een paar EPs is hier de langverwachte debuutplaat.
Hij brengt warme gitaarpop , gedragen door z’n innemende , indringende, licht melancholische stem . De finesse en subtiliteit druipt er van af bij deze intens broeierige, sfeervolle songs .
De eerste nummers zijn ongelofelijk sterk en intrigeren door die repetitieve ritmiek en de verrassende, boeiende wendingen . Heerlijk als je zo’n reeks beluistert, “Fever to the form”, “April” , “Juramidam”, “Cucurucu” , de titelsong en iets verderop “Meet me there” .
Maar ook de sober gehouden nummers raken , “Ailsa craig” en de afsluitende rij “I don’t wanna to go home”, “The trellis” en “The world to me”.
Deze afwisseling is erg mooi en hier ervaren we een ‘wauw’- gevoel . Andere songwriters als Damien Rice, Ben Howard en Jose Gonzalez komen samen bij Mulvey. Hem onthouden we zeerzeker!
Heavy smeltkroes party met van Enter Shikari!
Enter Shikari
Ancienne Belgique
Brussel
2014-01-09
Hans De Lee
De AB vloog er meteen in met het nieuwe jaar , want het eerste concert was van Enter Shikari. En dat was beslist de moeite! Stipt om 21u00 begonnen ze aan hun energieke optreden.
Had eigenlijk wel meer volk verwacht voor een band die toch al sinds 2003 gestaag aan de weg en de roem timmert en door de jaren heen met hun vrij unieke sound al op Rock Werchter speelde en onder meer het podium van Pukkelpop onveilig maakte. Maar gezien in de AB het balkon en de ‘zeteltjes’ waren afgesloten leek het toch nog behoorlijk druk beneden en was het gedeelte voor de mixtafels heel goed gevuld met een overwegend zeer jeugdig publiek. Op de sfeer en de intensiteit van het concert had het allerminst een invloed!
Enter Shikari is een band die een geslaagde mix brengt van hardcore met talrijke elementen van techno, dubstep, drum and bass enz. Intussen staan al 3 volwaardige CD’s op hun conto (+ enkele live opnames en speciale uitgaven) en zeer binnenkort verschijnt ‘The Mindsweep’ als album nummer 4.
Oorverdovende beats en een lekker opgefokte zanger zorgden meteen voor een hels feestje op het podium. Opener “Closing” zette meteen de toon en brulboei Rou smeet zich meteen in het publiek. De party zou meer dan een uur duren en kende zelden of nooit een dip of een zwak moment.
De zanglijnen klonken al even afwisselend als de muziek zelf, van glasheldere screams naar loodzware grunts en zowat alles dat ertussen ligt. Het geluid was prima de sfeer nog beter! Bij “Solidarity” ging de band nog een versnelling hoger en werd door de jonge meute in de zaal met veel overgave gehoor gegeven aan het verzoek om een circle pit te maken.
Eerste bom van het concert was het krachtige “Destabilise”! Een dijk van een nummer…ook live zo bleek. Enkel de 2de stem was in het begin soms wat minder overtuigend afgesteld maar dat kon de pret alvast niet bederven. De crossover pletwals van metal en hardcore, gekruid met electro, breaks, noise en samples was zeer genietbaar en ging er in als zoete koek!
“Radiate” met knap ‘rustig’ tussenstuk en “The Last Garrison” (eerste single van de upcoming CD) werden zonder moeite woord voor woord meegezongen door de menigte.
Enter Shikari wisselde vakkundig nieuwe nummers af met een sterke bloemlezing van nummers uit vorige CD’s. Zoals reeds aangehaald zorgde de band hiermee voor een uiterst energieke en opwindende set met een niet aflatende bende fans die amper een moment van rust werd gegund. Mooi om zien! Zeker als ‘oude knar’ achteraan in de zaal.
“Never let go of the microscope” klonk iets toegankelijker als de eerdere nummers, al is dat relatief natuurlijk.
Het blijft een vrij unieke sound met vele gezichten. Eens keihard en dreigend, dan weer zalvend en met popinvloeden…de combinatie maakt het bij wijlen geniaal. Al moet gezegd dat ik een fan ben maar dat hadden jullie zonder twijfel allang door.
In het 2de deel van de set waren het vooral de nummers “Mothership” en de hemelse afsluiter “Anaesthetist” die me het meest zijn bijgebleven.
Het ‘Regi’momentje met alle handjes in de lucht kan er ook nog wel bij. Als toegift speelde de band “Constellations” en het gekende en intense “Sssnakepit”.
Knap concert dus! Geloofwaardig gebracht en erg geapprecieerd door de aanwezige fans. Enter Shikari heeft zeker nog groeipotentieel en zal met hun passage in AB absoluut nieuwe zieltjes hebben gewonnen. Allicht zorgt de nakende release van het nieuwe album ‘The Mindsweep’ voor de rest en zien we de heren binnenkort terug op enkele podia van belangrijke zomerfestivals. Ik kijk er alvast naar uit!
Support was Hacktivist , helaas net te laat om live aan het werk te zien. Als jonge band (2011) uit de UK wou ik hun mix van metal en rap in Brussel proeven. Ondertussen toch dit als zoethouder: hun nieuwste clip op youtube : “Deceive and defy” feat. Charly Holmes!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een eclectische, spannende, alternatieve en progressieve rockband én Israël, het zijn geen zaken die we spontaan associëren maar toch...Distorted Harmonies bewijst dat het wel degelijk kan.
‘Chain Reaction’is al het tweede full album van deze band uit het Midden-Oosten en vreemd genoeg brengt het vijftal de plaat in eigen beheer uit. Het is ons een raadsel hoe Distorted Harmonies geen label vond want ‘Chain Reaction’ is een dijk van een plaat. Het kwintet weet naadloos complexe metal, alternative, jazz, klassieke muziek, progressieve hardrock en zelfs posthardcore te vermengen. De negen afwisselende, lang uitgesponnen composities vereisen diverse luisterbeurten en geven geleidelijk aan hun comlexe schoonheid kwijt. Bombast, melodie, sfeer en melancholie gaan hand in hand in wervelende tracks als “Every Time She Smiles”, “Misguided”, “As One” en de wel zeer donkere afsluiter “Methylene Blue”.
Wie aanknopingspunten zoekt, zal die ongetwijfeld vinden bij Muse, Cave In, Porcupine Tree, Craig Armstrong, Voyager en zelfs Dream Theater.
Deze topband ontdekken kun je op http://distortedharm0ny.bandcamp.com/ .
Maar liefst negen jaar moesten we wachten op de nieuwe plaat van Lagwagon, volgens velen (waaronder mezelf) de beste band uit de gouden jaren van het Fat Wreck Chords-label. Hang’ heet het nieuwe album en we kunnen er eigenlijk zeer kort over zijn: het is een absolute topplaat die van begin tot eind staat als een huis.
De twaalf tracks zijn stuk voor stuk enorm catchy en bevatten de ultieme combinatie van pathos en melodie. De sound van Lagwagon bestaat als vanouds uit razendsnelle tempowisselingen, de karakteristieke vocalen van Joey Cape en diverse snedige, ijzersterke gitaarrifs .
Bovendien kent ieder nummer steevast een ingenieuze opbouw naar de verschillende koortjes en refreinen. In tegenstelling tot vorige platen klinkt ‘Hang’ wel iets donkerder, rauwer en agressiever. Dat hoor je vooral in stevige tracks als “Cog In The Machine”, “Western Settlements” en “Obsolete Absolute”, het lang uitgesponnen en ongetwijfeld beste nummer op deze plaat. Lagwagon is wat ons betreft meer dan ooit springlevend!
De heren zijn dit jaar een van de headliners op de tweede festivaldag van Groezrock. Zorg dus dat je deze band niet mist, daar in Meerhout!
De achtste plaat in 12 jaar is dit al voor deze Ierse singer/songwriter, en nu pas blijkt de wijde wereld zijn talent te hebben ontdekt. Een plotse aandacht die hij door dik en dun verdient want ‘Some Blue Morning’ is dan ook een bijna volmaakte plaat die baadt in fluwelen gitaren en strijkers maar nergens in pathos. Het is een uniek kunststukje vol warmte, poëzie en melancholie gewikkeld in elf bloedjes van songs. Wij droomden alvast volledig weg bij sierlijke en zeer behaaglijke parels als “The Hungry Grass”, “The Wild Boar” en “The Hatchet Song”.
Met zijn glasheldere bariton en zijn sensitieve songs begeeft Adrian Crowley zich op het terrein van Leonard Cohen, Bill Callahan, Sivert Hoyem, Richard Hawley en een minzame Nick Cave. Met zo een fijnbesnaard album en een huizenhoog niveau kijkt hij niet gewoon op naar deze grootheden, maar mag hij zich meteen mee in dat prestigieuze rijtje gaan stellen.
Adrian Crowley komt zijn gracieuze en innemende songs voorstellen in de AB Club op 05/02. Uw uitgelezen kans om kennis te maken met dit veel te lang verborgen gehouden talent.
Musiczine.net redactie - eindejaarslijsten 2014 – de Muzikale Hoogstandjes
Musiczine.net - TOP Platen – Concerten 2014 – lijsten
Check mee NDL – FR
2014 Geert Huys - 2014 STRIKES BACK!
Modern classics
THE WAR ON DRUGS - Lost In The Dream
NENEH CHERRY - Blank Project
BECK - Morning Phase
ADRIAN CROWLEY - Some Blue Morning
SHE KEEPS BEES - Eight Houses
Essential stuff
THE NOTWIST - Close To The Glass
THE MEN - Tomorrow’s Hits
J MASCIS - Tied To A Star
ROBERT PLANT - lullaby and… The Ceaseless Roar
CLOUD NOTHINGS - Here And Nowhere Else
THURSTON MOORE - The Best Day
THE AFGHAN WHIGS - Do To The Beast
MORRISSEY - World Peace Is None Of Your Business
KRIS DANE - Golden Rain
PARQUET COURTS - Sunbathing Animal
MARK LANEGAN BAND - Phantom Radio/No Bells On Sunday EP
CLAP YOUR HANDS SAY YEAH - Only Run
ALT-J - This Is All Yours
BOB MOULD - Beauty & Ruin
BEN HOWARD - I Forget Where We Were
TY SEGALL - Manipulator
ZIG ZAGS - Zig Zags
KEVIN MORBY - Still Life
TOM PETTY & THE HEARTBREAKERS - Hypnotic Eye
LANA DEL REY - Ultraviolence
THE RAVEONETTES - Pe’ahi
PRONG - Ruining Lives
WOVENHAND - Refractory Obdurate
CHUCK E. WEISS - Red Beans and Weiss
THE BASEBALL PROJECT - 3rd
TWEEDY - Sukierae
SPOOKYLOVE - Rock and Roll Weakling EP
ANNA CALVI - Strange Weather EP
Close but no cigar
DAMIEN JURADO - Brothers And Sisters Of The Eternal Son
THEE SILVER MT. ZION MEMORIAL ORCHESTRA - Fuck Off Get Free We Pour Light On Everything
CHEATAHS - Cheatahs
THE SORE LOSERS - Roslyn
ANGEL OLSEN - Burn Your Fire
NOTHING - Guilty Of Everything
BLOOD RED SHOES - Blood Red Shoes
ZITA SWOON GROUP - New Old World
MOONBOW - The End Of Time
TIMBER TIMBRE - Hot Dreams
EAGULLS - Eagulls
ELBOW - The Take Off And Landing Of Everything
SWANS - To Be Kind
OFF! - Wasted Years
REAL ESTATE - Atlas
GOAT - Commune
CYMBALS EAT GUITARS - Lose
KELIS - Food
AMATORSKI - From Clay To Figures
DAMON ALBARN - Everyday Robots
OSCAR AND THE WOLF - Entity
ECHO & THE BUNNYMEN - Meteorites
THE AMAZING SNAKEHEADS - Amphetamine Ballads
CONOR OBERST - Upside Down Mountain
WHITE LUNG - Deep Fantasy
RYAN ADAMS - Ryan Adams
STRAND OF OAKS - Heal
SHELLAC - Dude Incredible
MAZES - Wooden Aquarium
THE BUG - Angels & Devils
THE WYTCHES - Annabel Dream Reader
THE PHANTOM BAND - Strange Friend
SHARON VAN ETTEN - Are We There
BUZZCOCKS - The Way
INTERPOL - El Pintor
LOWER - Seek Warmer Climes
SPRING OFFENSIVE - Young Animal Hearts
JACK WHITE - Lazaretto
MASTODON - Once More ‘Round The Sun
FOXYGEN - … And Star Power
SPOON - They Want My Soul
THE MELVINS - Hold It In
TV ON THE RADIO - Seeds
MEATBODIES - Meatbodies
ROYAL BLOOD - Royal Blood
MERCHANDISE - After The End
SOHN - Tremors
DREAM POLICE - Hypnotized
SLEAFORD MODS - Divide And Exit
THE TWILIGHT SAD - Nobody Wants To Be Here
TOM HICKOX - War, Peace And Diplomacy
Chills on stage
CRYSTAL ANTLERS (De Kreun, Kortrijk)
MIDLAKE (AB, Brussel)
THE VEILS (Botanique, Brussel)
LAVVI EBBEL (4AD, Diksmuide)
RODRIGUEZ (AB, Brussel)
VIOLENT FEMMES (AB, Brussel)
THE ROLLING STONES (TW Classic, Werchter)
THE CHILLS (Boomtown, Gent)
STATUS QUO (Woosha, Oostende)
NEIL YOUNG & CRAZY HORSE (Lokerse Feesten)
THE WAR ON DRUGS, THE NATIONAL, THURSTON MOORE BAND, NENEH CHERRY, QUEENS OF THE STONE AGE, ANNA CALVI (Pukkelpop)
BECK (Vorst Club, Brussel)
CLAP YOUR HANDS SAY YEAH (Botanique, Brussel)
MADENSUYU (Autumn Falls, Vooruit, Gent)
J MASCIS (De Kreun, Kortrijk)
Sam De Rijcke - Het Rockjaaroverzicht 2014
- Wij maken ons zorgen. Waarom ? omdat we een gevaarlijke nieuwe trend aanschouwen in muziekland.
Dance festivals als Tomorrowland, waarbij over het paard getilde knoppendraaiers enkel maar de startknop moeten indrukken van hun op voorhand opgenomen DJ sets, worden populairder dan de rockfestivals, die eigenlijk ook al geen rockfestivals meer zijn.
Rock Werchter richt zich meer dan ooit op tieneridolen, ééndagsvliegen, halve boysbands en hitparade groepjes. De rock is steeds verder te zoeken, een naamsverandering in Pop Werchter dringt zich op.
Ketnet fenomenen als Sam Smith, George Ezra, Ben Howard, Ed Sheeran en Passenger zouden ze vroeger in Werchter en Pukkelpop op de brandstapel gegooid hebben, nu worden die daar verafgood. Er is backstage nog nooit zoveel Kidibull aangevoerd als dit jaar.
Jaren geleden moesten bands hun stekje op Rock Werchter nog echt verdienen via jarenlang zweten, keihard werken en het uitbrengen van op zijn minst een stel degelijke platen (vraag het eens aan The Scabs). Nu volstaat het dat een artiest een half hitje scoort die de playlist van Stu Bru haalt en het plekje in de tent is al gereserveerd. Als voorbereiding op Rock Werchter brachten bands vroeger nog ettelijke uren door in hun repetitiehok, nu gaan ze gewoon twee uur voor ’t concert naar de coiffeur (of naar de bloemist, plastieken palmbomen gaan kopen).
Nu ja, destijds stonden amper een achttal bands op de affiche, vandaag meer dan honderd, het kan dus haast niet anders dan dat er een hoop kaf tussen het koren zit. In de loop der jaren is Herman Schueremans geëvolueerd van organisator tot tandarts, hij moet voor vullingen zorgen, en die van Belgische makelij zijn nu eenmaal goedkoper.
Naar eigen zeggen is de Schuer uit zichzelf de laatste jaren ‘breder’ gaan programmeren, toch raar dat hij die inval pas gekregen heeft nadat een batterij Amerikaanse geldwolven zijn boeltje hebben overgenomen. We hebben ondertussen al Lady Gaga gehad, Katy Perry, Milk Inc, Stromae, Bruno Mars,… waar gaat dat eindigen ? Het zou ons geen zier verwonderen mocht One Direction op de volgende editie van Rock Werchter staan. Ook Christoff houdt hoopvol zijn telefoon bij de hand.
- Studio Brussel is al lang zijn rebelse kantje verloren en overspoelt ons met platte dance, aalgladde r&b, ongevaarlijke softpop en nichterige kitschmuziek. Als u de zender dezer dagen opzet in onze rustoorden dan gaan de bewoners steevast de radio iets harder zetten om al die fijne muziekjes nog beter te kunnen horen, en als er dan iets te veel techno of elektro gedraaid wordt dan denken die bejaarden gewoon dat hun pacemaker in overdrive slaat.
- Wij haten Stromae, we krijgen aambeien van Oscar and The Wolf, we vallen in slaap bij de huidige hip hop (veel bling bling en vuile praat, geen ballen) en we kunnen de braakneigingen niet bedwingen bij al die kontschuddende gepimpte r&b wijven (Beyoncé mag dan al een welgevormde derrière hebben, de vergulde keutels die er uit komen stinken meer dan de uwe, ook al zijn ze gechambreerd in de duurste Chanel-parfum).
De ettelijke nieuwe folkpop bandjes (o.a.Future Islands, 1 hitje, de rest is voor de schroothoop) komen ons stilaan de strot uit, we walgen van techno, house en elektro (of hoe ze die rotzooi op vandaag ook mogen noemen) en we zouden maar al te graag al die omhooggevallen Tomorrowland-Dj’s een vlijmscherpe gitaar willen toedienen als ware het een ferm uit de kluiten gewassen suppositoir.
Het wordt nu ook stilaan tijd dat ze die fuckin’ Hozier naar zijn kerk brengen en daar voor ons part een altaar van 500 kilogram op zijn kop aan diggelen slaan want “Take me to church” begint onderhand zodanig op onze zenuwen te werken dat we er van geconstipeerd geraken.
Arm België ook, een ‘fatsoenlijke’ artiest als Milow lijkt het toonvoorbeeld te zijn geworden van de Belgische popmuziek : beschaafd, voorbeeldig, ideale schoonzoon, spreekt altijd met twee woorden, speelt zoetgevooisde liedjes voor gans het gezin, drinkt enkel Cecemel, verafschuwt horrorfilms maar is verlekkerd op The Sound Of Music, helpt in zijn vrije tijd bejaarden de straat over, veegt netjes zijn voeten als hij de studio binnenkomt,… Rock’n’roll gehalte 0%, teddybeergehalte 100%. Ware het niet dat Milow op dat moment in het buitenland verplichtingen had, hij kwam op Fabiola’s uitvaart spelen.
- Whatever happened to my Rock’n’Roll ?’ vragen wij ons luidop af, een statement trouwens van Black Rebel Motorcycle Club, op vandaag nog steeds één van onze favoriete bands van wie wij dit jaar nog maar eens een stomend concertje mochten meemaken
- U heeft het misschien al begrepen, wij doen niet mee met die onheilspellende trends, integendeel, we blijven zweren bij de goeie ouwe rock’n’roll, gespeeld op echte instrumenten en ontstaan in een gruizig kot waar het zweet nog van de muren druipt en de drankvoorraad voortdurend moet aangevuld worden. The real thing, dus geen muziek die ergens uit een kille laptop of uit een batterij futuristische elektronische toestellen wordt gefrommeld, rock’n’roll behoeft geen proefbuisbaby’s.
We roepen de wereld op om de Rock in ere te herstellen, voor het te laat is. En rock is heel wat meer dan hetgeen velen er zich bij voorstellen, bij Studio Brussel denken ze trouwens dat Foo Fighters een ruige rockgroep is, om maar te zeggen. Ga naar IKEA, de dichtstbijzijnde supermarkt of het hondenkapsalon en u zal de nieuwe Foo Fighters plaat ‘Sonic Highways’ daar wel door de boxen horen knallen. Als u toch persé uw eigen exemplaar wil aanschaffen (wat wij u ten zeerste afraden, maar naar ons luistert er toch niemand), geef dat dan in uw collectie zeker géén plaatsje tussen Nirvana en Fugazi, maar klasseer het bij Boston en Bon Jovi, gelieve wel eerst het stof te verwijderen. Wij blijven erbij, Dave Grohl is een drummer, één van de beste in zijn soort trouwens, maar een drummer.
- Hier volgt dus onze album top 20, waarbij we Rock nog met een grote R durven schrijven.
Als u er even de betere nationale en internationale muziekpers op nagaat dan zal u merken dat The War On Drugs zowat overal op nummer één heerst en ook de onweerswolken van Swans alom de kop opsteken. Wij zijn dus geen kiekens, maar voor de rest zijn er verder weinig overeenstemmingen, arty farty shit als FKA Twigs en Alt-J bijvoorbeeld komen we in zowat alle lijstjes tegen, maar onze maag kan die rotzooi niet verdragen.
- Veel van het beste van 2014 kwam dit jaar uit de eeuwige underground, van bands die niet al te veel daglicht aankunnen, cultbands die al jaren hun eigen dwarse ding doen zonder voor wie dan ook compromissen te willen sluiten. We hebben het hier onder andere over legendarische underground iconen als Swans, Pere Ubu (‘Carnival Of Souls’), Earth (‘Primitive and Deadly’), Shellac en niet te vergeten Einsturzende Neubauten, het weerbarstige, eigenzinnige en nog steeds unieke Duitse combo van Blixa Bargeld die 100 jaar na datum met ‘Lament’ de akelige soundtrack maakt bij de waanzin van de eerste wereldoorlog. De plaat klinkt als de oorlog : kil, benard, beangstigend, desolaat en onwezenlijk.
- Voor het zwaardere werk konden we dit jaar ten rade gaan in de guurste achterbuurten van de metalwereld bij de vuile, scheurende metal van Wolf Blood (‘Wolf Blood’), Satyn’s Satyrs (‘Die Screaming’) en Electric Wizard (‘Time To Die’), of bij de heavy retro rock van Holy Mountain (‘Ancient Astronauts’), Blues Pills (‘Blues Pills’) en Spiral Shades (‘Hypnosis Sessions’), stuk voor stuk bands die de mosterd gehaald hebben bij Black Sabbath en daar wat bijtend zuur hebben overgegoten.
- Een hoop frisse nieuwe indie-bands met een punkhart zijn uit de grond geschoten : Ought, Ex-Cult, Eagulls, Big Ups, Plague Vendor (‘Free To Eat’), Protomartyr (‘Under Color Of Official Right’). Gasten waarbij de songs van prettige weerhaken zijn voorzien en waarbij de gitaren al eens uit de bocht mogen vliegen.
- Ook in de wereld van de garagerock en geschifte psych roert er deze dagen heel wat, we kregen geweldige platen van Wand (‘Ganglian Reef’), Ty Segall (‘Manipulator’), King Tuff (‘Black Moon Spell’), Zig Zags (‘Zig Zags’), White Fence (‘For The Recently Found Innocent’), Goat (‘Commune’), Hookworms (‘The Hum’), The Wytches , Lorelle Meets The Obsolete (‘Chambers’), The Amazing Snakeheads (‘Amphetamine Ballads’), Temples (‘Sun Structures’), Thee Oh Sees (Drop), Allah-Las (‘Worship The Sun’), Meatbodies (‘Meatbodies’), King Gizzard & The Lizard Wizard (‘I’m In Your Mind Fuzz’).
- Bitter weinig vermeldenswaardige momenten kwamen er van het Belgische front, enkel The Sore Losers (‘Roslyn’), Id!ots (‘Id!ots’) en een klein beetje Triggerfinger (‘By Absence Of The Sun’) konden ons nog iets bekoren, tot op de valreep van het jaar Wallace Vanborn de eerste prijs kwam wegkapen met een heerlijke portie ontvlambare stonerrock op ‘The Orb We Absorb’, de ideale plaat om die verwaande nichten van Oscar & The Wolf eens goed mee op hun gezicht te slaan.
- Raspaarden die het duidelijk nog niet verleerd zijn :
Thurston Moore weet in een post Sonic Youth periode nog altijd even sterk te begeesteren als weleer.
Dave Eugene Edwards klinkt met Wovenhand harder en venijniger dan ooit (in Frankrijk hebben ze Wovenhand zelfs op Hellfest 2015 geprogrammeerd).
Mogwai blijft op ‘Rave Tapes’ musiceren op het hoogste niveau.
Elbow bewijst op ‘The take of and landing of everything” dat commercieel succes en artistieke geloofwaardigheid wel met elkaar kunnen samengaan, het is zowat de enige grote band die met een miljoenenverkoop toch geen gezichtsverlies lijdt.
AC/DC doet, helaas zonder de dementerende Malcolm Young, op ‘Rock Or Bust’ krek hetzelfde van hetgeen ze nu al veertig jaar doen, en in hun geval is dat alleen maar goed nieuws. Het slechte nieuws is dat ze bij hun komende tournee België links laten liggen (waarschijnlijk uit angst voor stakingen, die klotevakbonden ook altijd).
Ook Jack White doet weer zijn eigen ding op ‘Lazaretto’, als hij de country toer opgaat dan zijn we hem even kwijt, maar wanneer hij op die typisch heerlijke manier zijn gitaar laat janken dan zijn we terug volledig bij de les.
Geoff Farina, een wonderlijke gitarist die in 2005 het zwaar onderschatte Karate opdoekte, is nu plots terug boven water gekomen met een nieuwe band Exit Verse en een gelijknamig fantastisch plaatje.
Nog zo een miskend gitaartalent Chris Forsyth heeft met zijn Solar Motel Band een briljant instrumentaal gitaaralbum ‘Intensity Ghost’ gemaakt, nog nooit is iemand zo dicht in de buurt geweest van de unieke Television frontman Tom Verlaine.
Goeie ouwe Tom Petty & The Heartbreakers beleven een tweede jeugd op het verdomd scherpe ‘Hypnotic Eye’, het plaatje klinkt fris en monter alsof het in Tom’s garage werd opgenomen (heel even de Porsche Carrera aan de kant gezet).
- Heel, heel jammer :The Jim Jones Revue, een bende heethoofden die altijd garant stonden voor een ketel overkokende rock’n’roll, houden er mee op. Hun allerlaatste live show in London set hebben ze op CD gesjanst en ‘Live At The Forum’ is de meest bruisende live plaat van het jaar geworden. We gaan ze missen.
- De dinosaurussen zijn dan toch nog niet helemaal uitgestorven, een wonderdokter is er in geslaagd om Pink Floyd zowaar terug tot leven te wekken, hun laatste stuiptrekking ‘Endless River’ klinkt tot eenieders verbazing nog zo beroerd niet. Beetje oubollig, dat wel, maar heus niet slecht.
- Nogal wat grote namen slaan de bal volledig mis :
U2’s laatste album ‘Songs Of Innocence’ klinkt als U2 die op U2 tracht te gelijken maar niet verder komt dan een flets U2 covergroepje. De plaat duurt zowat 45 minuutjes, doch drie kwartier aan een stuk onophoudelijk de keutels uit uw neus pulken lijkt ons een boeiender bezigheid. De heren miljonairs kennen ook geen schaamte, zo hebben ze het aangedurfd om één van die flutsongs de titel “The Miracle Of Joey Ramone” mee te geven. Joey verdient dat niet.
Coldplay’s ‘Ghost Stories’ is een bestseller bij de apothekers, het blijkt een uiterst efficiënt laxeermiddel te zijn.
Neil Young zet zijn restafval niet langer aan de voordeur maar brengt het gewoon op plaat uit (het abominabele ‘A Letter Home’ en later op het jaar het al even beschimmelde ‘Storytone’), zijn vrouw heeft ie daarentegen wel aan de deur gezet, Young zelf is er immers ook al 71 maar zijn bankrekening kan zich een veel jonger veulen permitteren.
Robert Plant zou, mocht hij willen, de grootste stadions kunnen vullen dankzij een Led Zeppelin reünie, maar de koppige ezel lijkt met zijn nieuwe plaat eerder te solliciteren voor een plaatsje op folk Dranouter. Jimmy Page blijft ondanks alles geduldig bij de telefoon wachten.
The Black Keys doen een Arctic Monkeytje en zijn, volledig verblind door het succes, helemaal het Noorden kwijtgeraakt. Op ‘Turn Blue’ zeggen ze hun eigen unieke sound vaarwel, weten ze niet goed meer van welk hout pijlen gemaakt en vallen ze vol op hun bek.
- Dood : de iconen uit de blueswereld beginnen stilaan op te geraken, albino Johnny Winter heeft zijn spierwitte pijp uitgeblazen. Hij ziet er dood eigenlijk niet veel slechter uit dan levend en met het postuum uitgebrachte nieuwe album is het helaas een beetje als met Johnny zelf : er zit weinig leven in.
Jack Bruce baste vroeger bij Cream voor zijn baasje Eric Clapton, hij mag nu gaan bassen bij die andere gitaargod Jimi Hendrix.
De reünie van het jaar, doch aan de andere kant : Tommy Ramone vergezelt zijn ouwe makkers annex vijanden Joey, Dee Dee en Johnny. Kunnen ze ginderachter met zijn vieren terug naarstig mekaars haren uitrukken en ondertussen een stevig potje punkrock spelen. Hey, Ho, Let’s go !
Op de valreep van het jaareinde heeft ook Joe Cocker zijn lepel weggesmeten. Eerlijk gezegd dachten wij dat die gast al dertig jaar dood was. In 1969 en 1970 heeft Cocker zijn rauwe soulstem vereeuwigd op drie platen, al hetgeen de decennia daarna van hem verschenen is mag u als bagger beschouwen.
Dichter bij de deur : volksheld en sympathiekste muzikant van Vlaanderen Luc De Vos overlijdt plots. Sterren komen, sterren gaan,… alleen Mia blijft bestaan.
- In 2014 ook een hele hoop interessante, vernieuwende en bruisende concertjes gezien
TOP 20 Live
Some Magic Moments :
The Rolling Stones halen ouwe getrouwe Mick Taylor op het podium om er een weergaloze 12 minuten durende versie van ‘The Midnight Rambler’ uit te persen. Een ongelooflijk moment, maar ook de rest van de set is schitterend.
Neil Young and Crazy Horse starten in Lokeren met de meest wonderlijke versie van “Down By The River” die maar liefst 28 magische minuten duurt. Helaas gaat het daarna een beetje bergaf en wordt het concert langdradig, maar de magie van Crazy Horse is dus (bij momenten) nog intact, wat van Neil zelf niet kan gezegd worden.
Een furieuze Patti Smith spuwt er in Lokeren op een wervelende manier “Rock’n’Roll Nigger” uit, punk herleeft heel eventjes.
Niet alleen de oudjes zorgen voor prachtige live momenten, jonge onstuimige honden als Pond, The Strypes, The Wytches, Royal Blood en The Amazing Snakeheads brengen de rock’n’roll in al zijn smerigste vormen terug naar het podium. Er is dus nog hoop.
Triggerfinger mag dan al een matige plaat gemaakt hebben, live is het nog steeds de meest explosieve Belgische band, hoewel die qua intensiteit en bezieling op een podium wordt voorbijgestoken door het fantastische Madensuyu.
- En voor de ultieme allesverpletterende apocalyps is er maar één woord : Swans. Als u zich nog eens wil onderwerpen aan hun fatalistische sound, ga dan naar De Kreun op 17/05.
- Om naar uit te kijken in 2015 : Het geweldige System Of A Down heeft zich herenigd en zal in april Vorst Nationaal op zijn grondvesten laten daveren, het concert was na amper een half uurtje uitverkocht maar wij zijn bij de gelukkigen.
- Om minder naar uit te kijken : U2 komt naar het Sportpaleis. Voor diegenen die blind een kaartje gekocht hebben en nog niet naar ‘Songs Of Innocence’ geluisterd hebben : u kan uw ticket nog altijd op E-Bay trachten te verpatsen. Enkele tips om uw opbrengst nuttiger te besteden : koop een zak aardappelen, boek een reis half pension naar Scherpenheuvel, haal de laatste cd van Christoff in huis, reserveer een ticket voor Night Of The Proms, …
Doch doe vooral uw goesting in het nieuwe jaar. De groeten, en tot volgend jaar Sam
Ollie Nollet TOP 2014
2014 LP/cd
1 The Bloodhounds : Let loose !
2 The Abigails : Tundra
3 Los Tones : Psychotropic
4 Straight Arrows : Rising
5 La Hell Gang : Thru me again
6 Gino and The Goons : Shake it !
7 Danny and The Darleans : Stink
8 Ryley Walker : All kinds of you
9 Mirel Wagner : When the cellar children see the light of day
10 Leo Welch : Sebougla voices
11 Woods : With light and with love
12 Courtney Barnett : The double EP : A sea of split peas
13 John Schooley & Walter Daniels : Dead mall blues
14 Parquet Courts : Sunbathing animal
15 Thee Oh Sees : Drop
16 Daddy Long Legs : Blood from a stone
17 Apache Dropout : Heavy window
18 Inutili : Music to watch the clouds on a sunny day
19 Denney and The Jets : Mexican coke
20 Scott Snake Miller : After church
2014 Live
1 Thalia Zedek Band - 4AD
2 The Luxurious Faux Furs - Binic Folks Blues Festival
3 Daniel Romano - N9
4 Israel Nash – Trix
5 Chicken Snake - Binic Folks Blues Festival
6 Melt Banana - 4AD
7 Nick Waterhouse – Botanique
8 Danny & The Darleans - Pit’s
9 The Sonics - Roots & Roses, Lessines
10 Daddy Long Legs - Kaffee ‘t Hof, Middelburg
11 Jack Oblivian & The Sheiks - Het Bos
12 La Luz - Instant Karma, Oostende
13 Woods – Leffingeleuren
14 Steve Mackay - Les 4 Ecluses, Duinkerke
15 Violent Femmes – AB
16 Hollis Brown - De Nodige Deugd, Moorslede
17 Atomic Suplex - Pit’s
18 Steve Gunn - Vooruit café
19 Harlan T Bobo - Binic Folks Blues festival
20 John Schooley - Pit’s
Phil Blackmarquis (Philippe Bauwens)
Top 20 albums/Eps
1. Marie Davidson : « Perte d'Identité »
2. Pure Ground : « Daylight & Protection »
3. Wovenhand : « Refractory Obdurate »
4. Thurston Moore : « The Best Day »
5. Luminance : « Icons & Dead Fears »
6. Melatonini : « Observe (Special Mix) »
7. The KVB : « Out Of Body »
8. King Dude : « Fear »
9. Warpaint : « Warpaint »
10. Mogwai : « Rave Tapes »
11. Police Des Moeurs & Essaie Pas : « Split 12' »
12. Laibach : « Spectre »
13. Temples : « Sun Structures »
14. Simi Nah : « Be My Guest »
15. Factice Factory : “The White Days »
16. Minuit Machine : « Live & Destroy »
17. Hante. : « Her Fall And Rise (EP) »
18. Swans : « To Be Kind »
19. All Your Sisters : « Modern Failures »
20. Iceage : « Plowing Into The Field of Love »
Compilations
Suicide Tribute to Iconic New-York Legends (Unknown Pleasures Records)
Romance Moderne Compilation II (Girls and Cats)
Top 10 Singles / Tracks
1. Luminance : « Obsession (feat. Nathalia Bruno) »
2. Marie Davidson : « Je ne t'aime pas »
3. Position Parallèle : « Je t'en prie Rêve »
4. Elliot Sumner : « Information »
5. Agent Side Grinder : « This Is Us »
6. Melatonini : « Poser »
7. Factice Factory : « Somnolence »
8. Leave The Planet : « Between Bodies »
9. The KVB : « All Around You »
10. All Your Sisters : « Pressures Of Faith »
Top 10 Made in Belgium - Albums/Eps
1. Luminance : « Icons & Dead Fears »
2. Simi Nah : « Be My Guest »
3. Psy'Aviah : « The Xenogamous Endeavour »
4. The Bipolar : « One More Day »
5. True Zebra : « Adoremotion »
6. Luminance & Acapulco City Hunters : « The Cold Rush »
7. Kinex Kinex : « Hope »
8. Der Klinke : « The Gathering of Hopes »
9. Thot : « The City That Disappears »
10. Unidentified Man : « Remedy For Melancholy »
Dominiek Cnudde - COOL TONIC ALBUM TOP 30 van 2014
01: H.e.a.t / Tearing Down The Walls
02: Anathema / Distant Satellites
03: Martel / Impersonator
04: Kensington / Rivals
05: Elbow / The Take Off And Landing Of Everything
06: Rigby / Island On Mainland
07: Buurman / De Kus In Ruil Voor Een Koninkrijk
08: Gray, David / Mutineers
09: Lady Antebellum / 747
10: Yes / Heaven & Earth
11: Alcest / Shelter
12: A.C.T / Circus Pandemonium
13: War On Drugs, The / Lost In The Dream
14: Pendragon / Men Who Climb Mountains
15: Rice, Damien / My Favourite Faded Fantasy
16: Waylon / Heaven After Midnight
17: Gotthard / Bang!
18: Bløf / In Het Midden Van Alles
19: Choir, The / Shadow Weaver
20: L.R.S. / Down To The Core
21: Harem Scarem / Thirteen
22: Hart, Emerson / Beauty In Disrepair
23: Vanden Plas / Chronicles Of The Immortals: Netherworld
24: Winger / Better Days Comin'
25: Smith, Michael W. / Sovereign
26: Night Ranger / High Road
27: Train / Bulletproof Picasso
28: Valentine / Bizarro World
29: Work Of Art / Framework
30: Di-Rect / Daydreams In A Blackout
Johan Meurisse – CD TOP 2014 - Een greep
TOP
The War On Drugs – Lost in the dream
Warpaint – Warpaint
Arsenal – Furu
Madensuyu – Stabat mater
The Sore Losers – Roskyn
Wovenhand – Refarctory obdurate
Jungle – Jungle
Novastar – Inside outside
Fink – Hard believer
Timber Timbre – Hot dreams
Sharon Van Etten – Are we there
Parquet Courts – Sunbathing animal
Gabriel Rios – This marauder’s midnight
Royal Blood –Royal Blood
Ty segall - Manipulator
Esben & The Witch – A new nature
Thurston Moore – The best day
ALLEN GOED
London Grammar – If you wait
Son Lux – Laterns
Cheatahs – Cheatahs
Eagulls – Eagulls
Sleepmakeswaves – In today already walks tomorrow
Beastmilk – Climax
Swans – To be kind
Amatorski – From clay to figures
Blaudzun – Promises of no one’s land
Gruppo Di Pawlowski - Nature village massacre
Temples – Sun structures
Truckfighters – Universe
Eriksson Delcroix – For ever
Nothing – Guilty to everything
The Afghan Whigs – Do to the beast
Damon Albarn - Everyday robots
Cloud nothings – Here & nowhere else
Liars – Mess
Tune-Yards – Nikki Nack
Eels – The cautionary tales of Mark Olivier Everett
Sohn – Tremors
Pink mountaintops - Get back
The Brian Jonestown Massacre - Revelation
Goat - Commune
Einstürzende Neubauten - Lament
Jack White - Lazaretto
Natalie Merchant - Natalie Merchant
Space Siren – If you scream like that, your monkey won’t come
First aid kit - Stay gold
Basement Jaxx – Junto
George Ezra – Wanted on voyage
Condor gruppe – Latituds del cavall
Alt-J – This is all yours
Nick Mulvey – First mind
Spoon – They want my soul
Mazes – Wooden aquarium
Ariel Pink – Pom pom
Hozier - Hozier
Caribou – Our love
Shellac –Dude incredible
Gigs 2014
- Parov Stelar band (Couleur Café)
- Damon Albarn (RW) – Pearl Jam (RW) – (Te verwaarlozen op RW : Metallica – Arctic Monkeys – Black Keys – Kings Of Leon)
- Editors (Pukkelpop) – War On Drugs (Pukkelpop) - Thurston Moore (Pukkelpop) – National (Pukkelpop) – Queens of the stone age (Pukkelpop)
Caribou (Aéronef)
Jack White (FN)
Nick Mulvey (Bota)
- Belgisch : Arsenal – Madensuyu – Oscar & The Wolf – Novastar - Gabriel Rios – Sore Losers – Amatorski – Mauro in verschillende gedaantes (Gruppo Di Pawlowski – Hitsville drunks)
- Nederland : Blaudzun – Dotan
- Zullen we waarschijnlijk nooit zien : Kate Bush
- Singles : * First aid kit – Silver lining ; * Novastar – Light up my life ; * Future islands – Seasons ; * Jungle: Time/ Busy earnin’ ; * Royal blood – Figure it out ; * Christine & the queens – Christine
Tips concerten 2015 : Jungle – Hozier – Christine & the queens – Royal Blood – FKA Twigs – War On Drugs
Tips Belgisch 2015 : Willow – Wallace vanborn – Bed rugs – Condor gruppe – Algemeen : De Nieuwe Lichting !
Redactie FR Musiczine.net
http://musiczine.lavenir.net/fr/news/divers/les-tops-2014-de-musiczine/
Goeie ouwe AC/DC, meer moet dat soms niet zijn. Geen plaat die meer voorspelbaar is als deze. Maar wat had u dan ook verwacht, dat AC/DC plots de elektro toer zou op gaan? Een dance project? Een conceptplaat over de opwarming van de aarde?
De afwezigheid van de dementerende Malcolm is er niet aan te merken, de Australische hardrockers hebben ook zonder hun machinist zich wijselijk gehouden aan de oersimpele rock’n’roll formule die ze al jaren hanteren. Het beestje kriebelt nog altijd en daar is gewoon weer een potig rockplaatje van gekomen met scherpe riffs, lekkere solo’s, snerende vocals en stampende rocksongs die er zonder omkijken stevig in vliegen, check “Rock Or Bust”, “Play Ball” en “Rock The Blues”.
Vanaf de eerste seconde hoor je dat dit AC/DC is, alles is totaal binnen de verwachtingen. Maar voor ons is dat meer dan OK, met een nieuwe Motörhead zijn wij bijvoorbeeld ook altijd te paaien, wij zouden pas echt ontgoocheld zijn als zulke bands het over een andere boeg trachten te gooien.
De heren houden het kort, amper 11 songs die nergens de vier minutengrens overschrijden. Een mens vraagt zich dan wel eens af waarom dit dan 6 jaar heeft moeten duren, ‘Black Ice’ dateert immers al van 2008 en ‘Rock Or Bust’ klinkt spontaan alsof die eventjes snel op een avondje is opgenomen.
Maar goed, dit is AC/DC, ze hebben niks meer te bewijzen en hebben gewoon hun tijd genomen. Dit is zelfs één van de betere platen uit het Brian Johnson tijdperk, Bon Scott blijft natuurlijk wel buiten categorie.
De stoomtrein die ze bij hun vorige tournee op gang gestuwd hebben draait weer op volle snelheid, helaas passeert hij komende zomer niet in België. Waar zit de zogenaamde invloedrijke Schueremans nu ?
Het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord kwam een vijftal jaar terug in de spotlights met hun onrustige, hyperkinetische, energieke , opwindende , beukende en trancy neurotische beats’n’sounds . Een soort Eurodance en gabber in een kolk van electro, hiphop , rap , rave en pop , een ultieme, unieke, aparte stijl van het trio Ninja, Yo-Landi ViSSer en DJ Hi-Tek, die intussen een grote en trouwe fanbase heeft. Hier had DJ Hi-Tek een prominente rol , en werd hij geruggensteund door de afwisselende, op elkaar afgestemde vocals en raps, vlijmscherp van Ninja en de frêle, orgasmatische van Yo-Landi.
Ze zijn intussen toe aan de derde cd en de beats en de ‘straight in your face’ raps zijn serieus teruggeschroefd . Minder neurotisch gekletter , maar ruimte voor een sfeervollere, toegankelijke sound . Op “Happy go sucky fucky” kan men naast de exotisch erotiserende, prikkelende tekstinhoud , zich muzikaal laten gaan en met “Pitbull terrier” en “Seks” hebben we twee puike singles.
Het mag misschien gewoontjes, platjes klinken en muzikaal steeds minder om het lijf hebben, ontspannend , plezierig, dampend , sexy is en blijft het wel!
De Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson is intussen uitgegroeid tot één van de revelaties van 2014. De mishmash aan stijlen bij Jungle (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) is radiovriendelijk , glad , toegankelijk , zorgt voor de nodige smileys , geeft een zomers , sensueel, warm ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk en brengt het publiek in beweging.
De helft van de plaat kan zo een single zijn. “Time” en “Busy earnin’” waren al twee kleppers … “The heat” , “Son of a gun” en “Lucky I got what I want” , misschien iets minder opvallend sterk, kunnen volgen .
En ja , ook met “Platoon” en “Julia” komen ze goed weg . Toegegeven, muzikaal sluimert eenvormigheid in hun materiaal door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen. Maar we worden op aangename wijze meegevoerd in hun dansclubsfeertje en je hotst mee op de tunes en de grooves van hun rits heerlijke songs. Jungle klinkt hartverwarmend, vrolijk, dansbaar. Puik debuut dus!
The Proper Ornaments , band rond Veronica Falls gitarist James Hoare en zanger/songschrijver Max Claps, hebben een heerlijk, charmant plaatje uit . ‘Wooden Head’ is hun tweede plaat ; ze zijn een band die z’n stempel eigenlijk heeft uit de indie van de 90s. Inderdaad bands als Chills , Pale Saints borrelen op en natuurlijk kan je niet omheen V.U. en Feelies Hun dromerige indie wordt bepaald door die kenmerkende rinkelgitaren, een verslavend inwerkende (soms repeterende ) ritmiek en een licht neuzelige (meerstemmige) zang.
We hebben veertien songs in een kleine veertig minuten . Meteen wordt de aandacht gescherpt door de eerste drie “Gone”, “Sun” en “Ruby” ; met “Magazine , en vooral “Stereolab” en “Step into the cold” wordt het tempo naar omhoog gebracht . Verder hebben we uiterst genietbaar materiaal , in een bed van indie, psychedelica en westcoastpop . Mooi om die sound van dertig geleden terug te horen in dit (nieuw) bandje!
Hij werd gebombardeerd als één van de opkomende talenten binnen de sing/songwriting . De 21 jarige Brit George Ezra aka George Bernett ontving een vijfde plaats op de beloftelijst BBC Sound Of 2014 en was deze zomer met zijn debuutsingle “Budapest” niet weg te slaan van de radio.
Opvallend waren het integer , huppelend gitaargetokkel en zijn diepe , indringende, donkerbruine stem. . Met een knipoog naar Dylan en Woodie Guthrie brengt de jonge ‘Long John Baldry’ een reeks fraaie songs . Vooral de eerste helft is indrukwekkend, overweldigend met “Blame it on me”, “Cassy o’, “Barcelona” , “Listen to the man” en die doorbraak “Budapest” .
De songs zijn intens, sfeervol, broeierig, spannend en ritmisch sterk . De zo goed als acapella gehouden “Did you hear the rain” klinkt puur , oprecht en bezorgt je kippenvel . De daaropvolgende (dromerige) songs zijn iets minder verrassend in hun totaliteit , maar nog steeds intrigeert het materiaal door die lichte grooves en bluesy ondertoon , om dan tot een overtuigende closing final te komen, “Breakaway” , “Over the creek” en “Spectacular rival”. Ook de extra tracks zijn meer dan moeite , was ons ertoe noopt dat hij een pak eigentijdse songs biedt en duidelijk meer in zijn mars heeft dan die paar singles …
De nieuwe Stooges plaat is er eentje zonder Iggy, maar zijn geest is alom aanwezig.
‘Raw Power’ gitarist James Williamson, met die ene plaat alleen al verantwoordelijk voor een set van de meest gortige riffs uit de rockgeschiedenis, heeft onder meer bassist Mike Watt en drummer Toby Dammit opgetrommeld om een set ‘verdwaalde’ Stooges songs terug in de schijnwerpers te zetten. De heren toeren nu al jaren samen met Iggy en beheersen als geen ander die unieke vuile Stooges sound. Ook originele saxofonist Steve Mackay is mee aan boord gesprongen en blaast zich geregeld een striemende weg doorheen deze miskende klassiekers.
Alle songs zijn ettelijke jaren geleden door James Williamson en Iggy Pop geschreven en waren bestemd voor de opvolger van ‘Raw Power’ die er helaas nooit gekomen is omdat de heren destijds het ganse studiobudget liever door hun neus boorden. De meeste van die songs zijn later in rudimentaire en premature versies op diverse bootlegs terechtgekomen in een vaak barslechte opnamekwaliteit.
Het live album ‘Metallic KO’, die een stel van die songfoetussen in huis heeft, mag dan al met de jaren een legendarische status verworven hebben, de plaat klonk alsof ze ergens honderd meter onder de grond met een aftands cassetterecordertje werd opgenomen.
Met een vettig gestemde gitaar, een strakke ritmesectie en een indrukwekkende resem gastzangers heeft James Williamson de tijdloze songs nieuw leven ingeblazen. Al die special guests hebben met tonnen respect en bewondering voor levende legende Iggy Pop hun bijdrage geleverd. Heus niet alle nummers halen de intensiteit van hun soms betere rauwe bootleg-versies, maar bij momenten worden de oerdrift en de ongetemde energie van de jonge Iggy sterk geëvenaard. Ariel Pink komt zelfs akelig dicht op een broeiend “She Creatures of the Hollywood Hills”, je zou zweren dat Iggy hier zelf aan de micro hangt. Punkvetraan Jello Biafra (Dead Kennedys) steekt een portie snedigheid in “Head On The Curve” en Bobby Gillespie (Primal Scream) geeft zich met brio over aan “Scene Of The Crime”. De splinterbom “I got A Right” heeft dat woeste Bellrays wijf Lisa Kekaula aan boord gekregen, haar wilde strot zit die onsterfelijke proto-punksong als gegoten, op “Heavy Liquid” komt ze het trouwens nog eens fijntjes overdoen. Eentje die wij nog niet kenden ‘Pinpoint Eyes’, gezongen door de fantastische Joe Cardamone van het schandelijk onderschatte The Icarus Line, is een heerlijk sudderende vuile blues. De tot op heden onbekende Caroline Wonderland ontpopt zich als een echte rock’n’roll bitch op een verdomd heftig “Gimme Some Skin”, smerige rock’n’roll songs als “Cock In My Pocket” en “Rubber Legs” klinken op hun beurt geweldig dankzij furieuze en gore vocals van Gary Floyd (The Dicks) en J.G. Thirlwell (beter gekend als Foetus).
Natuurlijk kunnen we ‘Re-Licked’ niet op het hoogste schavotje zetten naast ‘The Stooges’, ‘Funhouse’ en ‘Raw Power’ maar de plaat heeft volgens ons tonnen meer bestaansrecht dan ‘The Weirdness’ en ‘Ready To Die’. En ook al doet Iggy zelf niet mee, hij is aanwezig in elke riff, noot, grom, zucht en stoot.
Onze oproep aan James Williamson : terug Iggy aan boord hijsen en op tournee met die handel !
Het Amerikaanse kwartet biedt een explosieve cocktail met vervreemdende geluiden, grooves, ragga , metal , psychedelica en noise . Een grauwe sound met stroomstoten en een ontspoorde ritmiek horen we vooral op de eerste songs . Heel wat muzikaal bochtenwerk dus.
Het tweede deel klinkt ietwat toegankelijker en zit eerder binnen de psychedelicapop met experimentjes zoals van een MGMT. “Eve’s child” , halfweg de cd , is trippy, aanstekelijk en klinkt het sterkst!
De lieftallige Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg werden al onder de schouders genomen door Jack White en Conor Oberst . Ze zijn toe aan hun derde cd en nog steeds intrigeert hun dromerige , melancholische rootsfolkpop.
We worden maar al te graag meegesleept door fraaie, warme, romantische kleuren en de vocale harmonieën, die helder indringend zijn . Een emotioneel ontwapende sound door een klankpalet van akoestische gitaar, piano, steelpedal en drums.
De multi-instrumentalist van Bright Eyes (van Conor Oberst), Mike Mogis, vervult opnieuw een toonaangevende rol . De nummers klinken eenvoudig en zijn subtiel uitgekiend . Enthousiasmerend materiaal dat weet te beklijven en bitterzoet smaakt. Al meteen worden we overspoeld door twee heerlijke songs “My silver lining” en “Master pretender” . Verder zijn de songs sfeervol en heerlijk genietbaar. “Heavens knows” wordt gekenmerkt door een huppelende ritmiek en “The bell”, “Waitress song” en “A long time ago” zorgen voor een breder spectrum. Op die manier gaan de zusjes overtuigend in het genre te werk .
Mooie plaat opnieuw dus!
Nederlands 
Français 
