Tom en co van De Kreun hebben het programmeren héél goed onder de knie. Nu lieten ze Girls in Hawaii hun ‘Hello Strange’ in de Schouwburg voorstellen. Onze Brussels Waalse indierockband is terug en hoe! De dood van drummer Wielemans is goed verwerkt. Na drie jaar stilte kwamen ze in vernieuwde bezetting met ‘Everest’ onder de arm Pukkelpopgewijs door de grote poort terug binnen. ‘Een verzameling van 11 liedjes, 11 variaties op eenzelfde thema: afwezigheid, het gemis, het onherstelbare, het onbestemd, de levenskracht en het verlangen om tot rust te komen.’ (DM). En dan nu het even beklijvende ‘Hello Strange’
Wat mij betreft was het arty farty voorprogramma TBC totaal overbodig. Eén man op het podium tracht nogmaals het warm water uit te vinden met elektronisch gestuurde klanktapijtjes: Ideaal als soundtrack bij de wondere wereld van de wetenschap door Chriet Titulaer. Ook zijn voice over was er over en men had enige moeite om dit drie kwartier te moeten aanhoren. De onverlaat dierf zelfs van songs te spreken!
En dan de real stuff. Girls in Hawaii. Zes echte muzikanten op het podium brengen semi-akoestisch minimalistische harmonieën met geen noot te veel en geen noot te weinig. Opener “From Where” was meteen raak en het publiek wist al direct wat hen te wachten stond. Een loepzuiver concert. “This Farm” is mooi gevarieerd. Samen met de voortreffelijke sound en belichting deed dit ondergetekende met verstomming slaan. Met Léonard – neen niet dat bishoofd- hebben ze een heuse multi-instrumentalist onder hun gelederen. “Catwalk” doet even aan de betere Absynthe Minded denken en het nieuwe “Creek” krijgt met de Fender Rhodes een heuse Manzarekaanse outro.
Thom Yorke komt tijdens “Mallory” even piepen, zodat we met plezier kunnen stellen dat onze Waalse vrienden hun eigen ‘paranoid android’ hebben, en het mocht er best wel wezen. Invloeden legio. Can you escape? Nee dus. Vervolgens wordt een kinderlied een circusnummer, “Head on” ruikt een beetje naar ome Lou’s Perfect Day en met Rorscharch en vloeistofdia’s wordt even Syd Barret herdacht. Ze doen ook de moeite om contact te houden met hun publiek.
Verschillende invloeden uit verschillende genres worden vakkundig gelegeerd tot een unieke en eigen sound. Talent komt altijd bovendrijven. Een kippenvel versie van “Heart of Gold” dient een heuse mokerslag toe. Drie nummers later sluiten Girls af met het ludieke “Organeum”. Zoals The Lady zei: ‘Het is af.’ En ze had het over de muziek.
Playlist: From where/this farm/bees&butterflies/catwalk/creek/Mallory/misses/couples on tv/head on/rorscharch/leviathan/the fog/heart of gold/the spring/Switzerland/build a devil//organeum.
Organisatie. Kreun ism De Schouwburg Kortrijk
Een vol Kursaal kon terugblikken naar het oeuvre van ‘de men in black’ Johnny Cash , … in een tribute welteverstaan! Hij was één van de die belangvolle Amerikaanse sing/songwriters , die country veel gevarieerder en boeiender maakte met rock’n’roll , rocka(psycho)billy , blues, folk en gospel .
Een breed publiek vond dan ook de weg naar Oostende om de enige echte Johnny Cash tribute onder de Brit Clive John aan het werk te zien . Trouwens , deze ‘Johnny Cash Roadshow’ wordt door de familie Cash als de enige echte erkend .
Vanavond kwam gedurende een twee uur vooral het werk van z’n begindagen tot aan het ‘American recordings’-avontuur aan bod , gedragen door de kenmerkende (diepe) baritonstem, waarbij de donkere romantiek en het getormenteerde bestaan (drank - drugs – gevangenis – ziekte diabetes, parkinson en ademhalingsmoeilijkheden) vooral onder de muzikale noemer country werd gespeeld . De gekwelde ziel van het latere werk werd hier niet specifiek onder de loep genomen , maar het sentiment en de melancholie bleven hier dus duidelijk bewaard . Cash overleed , trouwens net als June Carter Cash, in 2003 op 71 jarige leeftijd.
Het kwartet werd aangevuld met een dame , die in de rol van June Carter Cash kroop en die rol glansrijk vervulde als bij een “Hollywood bowl” , “I got stripe all around my shoulder” en “Help me through the night” . Een “Boy named Sue” , “Walk the line” of “Ring of fire” ontbraken natuurlijk niet. We werden op ongedwongen, speelse , uitnodigende wijze meegevoerd in het rijkelijk gevulde oeuvre van Cash via Clive John . Binnen het genre speelden ze sfeervolle , leuke , frisse, licht huppelende, zwierige en opwindende songs . Beelden van cowboys , indianen, prairies, goudmijnen , truckers en stoomtreinen flitsten voor de ogen bij de resem korte songs. Moeiteloos stapten ze over van een ontroerend “I still miss someone”, een aangrijpende “Hurt” en “Will the circle be unbroken” (link naar The Broken Circle Breakdown) naar de uptempo’s van “25 minutes to go” en “Folsom prison blues”. De samenwerkingen met Waylon Jennings en Kris Kristofferson ( “The beast in me”) werden hier ook gerespecteerd .
Er werden tracks aangehaald uit de pas verschenen release ‘Out among the stars’, tapes van opnamesessies uit de jaren 80 , waaronder “She used to love me a lot” en “Baby ride easy”.
Van deze ongekroonde koning van het donkere levenslied werd in deze tribute een aangename set gepresenteerd , dat nog net niet volledig werd omgeven door dat donker randje ; een opfrisbeurt naar z’n vroeger materiaal in volle country glorie.
Organisatie: Kursaal Oostende , Oostende
La Roux aka Elly Jackson werd met open armen ontvangen in de Botanique. Het was een happy weerzien na wel vijf jaar; inderdaad, zo lang duurde het voor de opvolger er geraakte … Onze ‘Rosse’ heeft heel wat overwonnen om met een nieuw album ‘Trouble in paradise’ af te komen en om op evenwichtige wijze op tournee te trekken . Wat er allemaal gebeurde, laten we achter ons , gezien La Roux letterlijk de zaken van zich af zingt, beweegt en danst op het podium .
Haar set kunnen we samenvatten in een ‘Cryin’ at the discotheque’ , waar de discotunes en hitsende percussie zich hebben opgedrongen in haar synthpop ; een discobol siert de spetterende lichtshow , en de sounds’n’beats van Alcazar of Sheila & the black devotion borrelen maar op …
We werden vooraf letterlijk in een discotheek opgewarmd en gedropt. Waren vroeger een Yazoo , Depeche Mode of Eurythmics belangrijke invloedssferen , dan kon je nu aankloppen bij een Mel & Kim , Michael Jackson , Duran Duran , Madonna, Chic, Kylie, Scissor Sisters en Kid Creole. Jawel , ook een tropical sfeertje sluimerde duidelijk in haar opwindende , opgewekte, vrolijke , relaxte en sfeervolle songs . En de 80s looks , kapsel , maquillage en kledij deden ergens aan Robyn denken.
La Roux als band is meer dan zomaar wat keys. Het is een heuse liveband die goed op elkaar ingespeeld was en haar de nodige sterkte, overtuiging boden . Een warme gloed dwarrelde over het publiek. Ook al beklijft haar materiaal minder , door het live karakter krijgen ze meer body en intensiteit . Sterkste songs blijven die met een zekere hitpotentie en dan kom je uit op oudjes “In it for the kill” , “Quiksand” en “Bulletproof” die feestelijk de set na een klein anderhalf uur besloot ; maar ook de aanstekelijke , broeierige “Kiss & not tell”, “Sexotheque” en “Uptight downtown” van de recente plaat plaatsten zich moeiteloos naast die vroegere songs .
Middenin droomden we wat weg , maar de temperatuur steeg door het tandje bij en de aanstekelijke grooves van “Colourless colour” en “Silent partner” . En terecht kwam de spotlight op haar toen ze “Tigerlily” inzette , die emotie, drama en dynamiek omvatten.
Ze oversteeg haar eigen zelve en kan op die manier voldoende energie putten om er een fijne succesvolle clubtour op na te houden en wie weet eindelijk de grote podia op voor de zomerfestivals , wat haar meer dan welverdiend is …
We willen jullie ook de set niet onthouden van Metà Metà, die onze opwarmer waren vóór La Roux . Het amicale gezelschap uit Sao Paulo speelde in de Witloof Bar en solliciteert hard voor een plaatsje op Couleur Café .
We hadden een zwoele , warme , kleurrijke sound , dat een afroworld sfeertje ademde en aanstekelijk werkte op de danspieren , wat zelfs de eerste rijen bewoog tot een danspasje .
Ze werden dan ook telkens sterk onthaald . De saxpartijen boden een free jazzy uitstapje; af en toe trokken ze alle registers open en regeerden de gitaren; een direct punky geluid werd teweeg gebracht en de ontladingen kwamen nog meer tot hun recht. Spannend setje dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/meanwhile-3-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-roux-03-12-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
De Britse sing/songwriter met de melancholische stem Mike Rosenberg aka Passenger brak vorig jaar definitief door, na jarenlang ploeteren . De emosingle “Let her go” uit de cd ‘All the little lights’ deed menig meisjesharten sneller slaan en werd een monsterhit. Op plaat worden de nummers breder gearrangeerd, live brengt hij ze solo en akoestisch, puur , naakt en ontdaan van enige franjes .
De Engelse troubadour heeft opnieuw een mooi afgewerkte melodieuze plaat uit , een afwisseling van composities, die breder zijn door strijkerspartijen, keys en blazers (o.m. sterke uitvoeringen van “27” , “Thunder” en “Start a fire”) of het ingetogen sobere werk, bepaald door z’n akoestische gitaar en viool (“Hearts on fire” en “Golden leaves”) . Intens , warm , gevoelig of dromerig door het kleurenpalet. Zijn muzikale aanpak mag dan gladjes, toegankelijk zijn , de songs slaan aan , zijn elegant en klinken ontwapenend .
Op ongedwongen , speelse wijze brengt hij z’n verhalen, alledaagse gebeurtenissen , ervaringen en grapjes, performt, animeert en betrekt hij het publiek bij het materiaal .
Passenger behoudt z’n plaatsje binnen het sing/songwriterschap!
Parquet Courts is een heel interessant bandje uit de VS die refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een intrigerende repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar , strak, catchy materiaal! Bands als Yo La Tengo – Pavement - Guided By Voices en Feelies flitsen ons voor de ogen . In hun melodieuze rammelpop hebben we rauw zalvende , broeierige en sfeervolle melodieën, noteren we uptempo’s en zijn er noisy tunes.
Ze bieden duidelijk wat variaties in het genre. “She’s rolling” , “Instant disassembly” en “Duckin & dodgin” solliciteren het dichtst bij de Feelies, heerlijk genietbare trips , door de speelse, repetitieve , opbouwende ritmes . “Black & white” , “What color is blood” en de titelsong zijn onbesuisd , snediger. En ook de rest brengt genoeg lekkers door onweerstaanbare gitaargrooves.
Tja , die Parquet Courts slagen opnieuw in een overtuigend album!
Het Londense Klaxons is onmiskenbaar verbonden met de nu- rave, elektronische dansmuziek met rock, het Britse antwoord en een uitloper van de Amerikaanse punkfunkstyle. We herkennen zeker nu nog een Hot chip en Kasabian die sterk putten uit dit vaatje .
Na het beluisteren van deze nieuwe cd is het duidelijk dat zij niet meer hun debuut van een pak jaar terug kunnen benaderen . Nu is dit kwartet er voor een paar sterke singles als “There is no other time” en de titelsong , die sterkhouders zijn, door de snedige aanpak , de opwindende beats en de samenzang of wisselende zangpartijen .
Samen nog met een paar andere als “Show me a miracle” en “Children of the sun” intrigeren ze door die frisse, twinkelende grooves . Het zakt zeker wat ineen door o.m. psychedelische partijen. Op die wijze blijven ze hangen binnen de mainstream elektronica pop .
Goed wel allemaal , soms wat onschuldig, maar minder spannend dan vroeger …
Ze zien eruit als de bastaardkinderen van The New York Dolls en The Horrors, ze klinken als The Strypes on acid. Niets nieuws onder de zon, helemaal niet, maar dit is wel van de meest smerige punk’n’roll die we de laatste dagen op ons bord hebben gekregen. Nu de wildebrassen van The Jim Jones Revue er de brui hebben aan gegeven komen Ming City Rockers als geroepen.
Gortige catchy kopstoten als “She’s A Wrong Un” en “Chic And The Motherfuckers” vlammen als een wild everzwijn voorbij. De klassieker “Crossroads” mag dan al dertig keer gecoverd zijn, u heeft ‘em nog nooit in zo een razende versie gehoord.
Alle songs zijn opwindend, kort en krachtig en hebben het tempo van een op hol geslagen driftig konijn, in “You’re Always Trying To Hard” (met heerlijk Angus-rifje) gaat het zo snel dat zelfs Lewis Hamilton er duizelig van wordt. Enkel afsluiter “Get Outta Your Head” komt met zijn vier minuten wat trager op gang maar treedt algauw toch ook weer binnen in het territorium van de ongewassen en superhete rock’n’roll.
Topplaatje !
Een leuke, nieuwe naam aan het Belgische hardrockfirmament is die van Scarved. Het viertal bestaat uit ervaren muzikanten die stuk voor stuk hun strepen verdienden in illustere bands waaronder Oracle, Tails Blue en Politicus Of Experience.
Scarved werd in 2012 opgericht en met ‘Dynamite’ is er na twee jaar hard labeur een eerste full album.
11 solide songs passeren de revue die vooral fans van hardrock en heavy metal uit de seventies en eighties zullen plezieren.
Aanknopingspunten kun je vinden bij mooie namen als Black Sabbath, Led Zeppelin, Iron Maiden, Skid Row, Status Quo en Motorhead. Vooral die laatste band is zeer prominent aanwezig op “Army On Wheels”, ontegensprekelijk het opvallendse nummer op ‘Dynamite’. Verder vallen twee zaken op: gitarist Luc Van Dessel, bassist en Wim Wouters en trommelaar Geert Mariën zijn rasmuzikanten én zangeres Caro VB beschikt over een bovengemiddelde stem die zeer bepalend is voor de sound van Scarved.
Kanttekening is dan weer dat het viertal allesbehalve vernieuwende muziek brengt. Toch is dit een prima plaat voor liefhebbers van de genoemde bands!
Meer info vind je op www.scarved.be .
AB, Brussel programmatie + infootjes
New
- 07-12-14 – Steppe
- 12-12-14 – Mark Eitzel @Huis 23
- 13-12-14 – Elisa (Org: Gracia Live)
- 09-01-15 – Enter Shikari
- 20-01-15 - Ignatz, Jean DL & Sandrine Verstraete @Huis 23
- 21-01-15 – Belpop Bonanza Bis (Jan Delvaux – Bobby Ewing)
- 27-01-15 - Tricky
- 28-01-15 – AB Clubcircuit – AB @ Democrazy: Criolo
- 31-01-15 – AB Clubcircuit – Democrazy @ AB: White Fence
- 29-01-15 – Lambchop plays ‘Nixon’
- 31-01-15 – Brigitte (Org AB+ Nada Booking)
- 01-02-15 – Orlando Julius with The Heliocentrics
- 05-02-15 – Kiesza (Org AB+ Live Nation)
- 08-02-15 – Tenacious D (Org: Live Nation)
- 10-02-15 – Tv On The Radio, We Are Scientists
- 11-02-15 – Coca-Cola Sessions: Douglas Firs (AB Club)
- 12-02-15 – Jessie Ware (Org: Live Nation)
- 13-02-15 - Hiss Golden Messenger
- 14-02-15 – Coca-Cola Sessions: Briqueville + Brutus (AB Club)
- 15-02-15 – Kensington (AB Club)
- 20-02-15 – DJ Shadow & Cut Chemist play Afrika Bambaataa (Org: AB + Greenhouse
Talent)
- 20-02-15 – Wimmow (AB Club)
- 21-02-15 – Ryan Hemsworth (AB Club)
- 21-02-15 – Kitty, Daisy & Lewis (Org: Live Nation)
- 22-02-15 – Black Label Society
- 24-02-15 – The Decemberists ((Org AB+ Live Nation)
- 25 + 26-02-15 – Archive (Org: Live Nation)
- 25-02-15 – Natas loves you (AB Club)
- 26-02-15 – John Coffey (AB Club)
- 28-02-15 – Fink ((Org: AB + Live Nation)
- 01-03-15 – Death from above 1979 (AB Box)
- 02-03-15 – FKA Twigs (Org AB+ Live Nation)
- 02-03-15 – Ibeyi (AB Club)
- 03-03-15 – Giannis Haroulis (Org: Greenhouse Talent)
- 04-03-15 – Fauve (Org: Nada Booking)
- 05-03-15 – All we are (AB Club)
- 07-03-15 – La Muerte (Org: AB + Live Nation) + My dilligence (after-show)
- 12-03-15 – Fred & The Healers
- 13-03-15 – 5th European Blues Challenge
- 14-03-15 – 5th European Blues Challenge
- 18-03-15 – Royal Blood, Mini Mansions (Org AB+ Live Nation)
- 18-03-15 – Paon (AB Club)
- 20 & 21-03-15 – Underworld present ‘Dubnobasswithmyheadman’
- 22-03-15 – Noel Gallagher’s High Flying Birds (Org: Live Nation)
- 24-03-15 – Of Mice & men
- 26-03-15 – Sean Rowe (AB Club)
- 26-03-15 – Axelle Red (Org: Greenhouse Talent)
- 03-04-15 – Youssoupha (Org: Skinfama)
- 08-04-15 – Austin Miller @Huis 23
- 10-04-15 – La Smala, Caballero, Jean Jass (AB Box)
- 16-04-15 – Roni Size /Reprazent (AB Box)
- 24-04-15 – BVSC presents Eliades Ochoa (Org: Greenhouse Talent)
- 24-04-15 – Skip & Die (AB Club)
- 25-04-15 – Tiken Jah Fakoly (Org: Ubu concerts)
- 07-05-15 – Charlie Winston (Org: Live Nation)
- 07-05-15 – Raymond van Het groenewoud – 65!- (AB Club)
- 08-05-15 – Lightnin’ Guy (AB Club)
- 10-05-15 – Bassekou Kouyate (AB Box)
- 21-05-15 – Lizz Wright
- 28-05-15 – Strand Of Oaks (AB Club)
Concerten
- 01-12-14 – Olöf Arnalds
- 01-12-14 – Little dragon (Org: AB+ Live Nation)
- 02-12-14 – PHOX (AB Club)
- 02-12-14 – Julien Doré (Org: AB+ Nada Booking)
- 03-12-14 – Cats On Trees (Org: Live Nation)
- 03-12-14 – AB Clubcircuit – AB @ Kultuurkaffee – Jett Rebel
- 05-12-14 – AB Clubcircuit – AB @ VK – Obliterations
- 05-12-14 – Kate Tempest (AB Club)
- 06-12-14 – Kommil Foo
- 08-12-14 – Jungle (AB Box) + aftershow Stuff.
- 08-12-14 – Songhoy Blues
- 09-12-14 – Girls In Hawaii unplugged (Org: AB + Botanique + Bozar) @Bozar – Henri Le
Boeuf
- 09-12-14 – Boyz II Men (Org: Greenhouse Talent)
- 10-12-14 – Zara Mcfarlane
- 10-12-14 – Pigeon
- 11-12-14 – Scott Matthews
- 11-12-14 – Bryan Ferry (Org Greenhouse Talent)
- 12-12-14 – The Scabs – ways of a wild heart
- 13-12-14 – AB Clubcircuit – Recyclart @AB – SIC
- 14-12-14 – School Is Cool
- 14-12-14 – AB Clubcircuit – Kultuurkaffee @AB – Robbing Millions
- 15-12-14 – The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band
- 17-12-14 – The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band (extra concert)
- 18-12-14 – Arsenal (Dance! Dance! Dance!) – filmconcert
- 19-12-14 – The Nits
- 20-12-14 – The Sore Losers
- 21-12-14 – The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band
- 27 t/m 29-12-14 – Kapitein Winokio Berenconcerten (uitverkocht-)
- 19-01-15 – JD McPherson (AB Club)
- 23-01-15 – De Fanfaar (AB Club)
- 24-01-15 – Maaike Ouboter (AB Club)
- 25-01-15 – Hozier ( Org: Live Nation + AB)
- 30-01-15 – Jonas Winterland (AB Club)
- 30-01-15 – Mark Lanegan Band (Org: Live Nation + AB)
- 31-01-15 – Brigitte (Org: AB+ Nada Booking)
- 01-02-15 – Epica – The European Enigma + Bragonforce (Org: AB + Live Nation)
- 04-02-15 – Hooverphonic ‘Reflection Tour’
- 05-02-15 – Adrian Crowley
- 07-02-15 – Philip Selway
- 11-02-15 – Milky Chance
- 12-02-15 – Het Zesde Metaal
- 14-02-15 – Intergalactic Lovers (Org: AB + Peter Verstraelen Agency)
- 18-02-14 – Paloma Faith (new date)
- 19-02-15 – Roosbeef
- 22-02-15 – Amparo sanchez (AB Club)
- 27-02-15 – Guido Belcanto – Cavalier seul
- 10-03-15 – Caribou
- 10-03-15 – Fiction Plane (AB Club)
- 11-03-14 – Frank Boeijen ‘Grasduinen’
- 13-03-15 – Zita Swoon Group : Nothing that is everything (AB & Kaaitheater)
- 15-03-14 – Sttellla
- 19-03-15 – Buurman: ‘In de naam van de vader, de zoon en de grootvader’
- 02-04-15 – Steel Panther
- 15-04-15 – Brigitte Kaandorp ‘Grande de Luxe Extra Plus’
- 22-04-15 – Marcus Miller
- 10-05-15 – Jali (Org: 3C Tour, A.R.E. Music)
- 24-10-15 – Apocalyptica ft. Franky Perez (new date!)
INFOS
Ancienne Belgique, Brussel bestaat 35 jaar
Op 21 september 1979 heropende de vzw Ancienne Belgique de deuren van de gelijknamige legendarische concertzaal. We bestaan 35 jaar en dat vieren we een heel seizoen lang.
De krachtlijnen van de werking van AB worden in de verf te gezet. De drie thema's waarrond we het verjaardagsproject bundelen zijn 'samenwerken', 'jong lokaal artistiek talent' en 'Brussel'.
Samenwerkingen
Het hele seizoen 2014-2015 gaan we verrassende samenwerkingen aan met andere culturele partners zoals het mim, Ars Musica, de KVS en het Clubcircuit.
AB Boek
Johan Ral pluist de turbulente geschiedenis van de AB uit in een boeiend boek dat eind oktober verschijnt bij uitgeverij WPG.
Artists in residence
We steken dit seizoen onze artistieke nek uit door 10 bands/artiesten voor de toekomst voor te stellen in navolging van het legendarische Get Sprouts-album uit 1980. De eerste drie namen zijn tevens onze nieuwe Artists in Residence: Oaktree, Kaat Arnaert en STUFF.
Jupiler actie
Jupiler viert de AB-verjaardag met een zeer opvallende actie met 35 unieke bierblikken die 35 Belgische muzikale hoogtepunten in de kijker zetten. Tientallen miljoenen blikken en honderdduizenden t-shirts worden ingezet voor deze campagne onder de noemer 'The Best of Belgium'.
Over de grenzen heen
In zijn verjaardagsjaar kijkt AB ook buiten de grenzen en lanceren we Liveurope, een door Europa ondersteund platform van Europese concertzalen.
Concertseizoen
Alles over AB35 én het nieuwe concertseizoen vind je terug op de gloednieuwe AB-website. Een website aangepast aan alle mobiele apparaten en met een responsive ticketflow waarmee het makkelijker is om tickets te kopen via smartphone.
Het wordt een verjaardag om nooit te vergeten, van harte welkom!
Check de site http://www.abconcerts.be
AB Clubcircuit
Vreemdgaan (met muziek) mag op je 35ste verjaardag! AB duikt het komende feestseizoen in de koffer met het Clubcircuit voor een zeer spannende concertreeks. Vanaf oktober '14 komen de vrienden van 4AD, Democrazy, Cactus Muziekcentrum, De Kreun, De Zwerver, Nijdrop, Kultuurkaffee, N9, Petrol, Recyclart en VK op verjaardagsbezoek in AB met een pak fijne concerten onder de arm. En AB maakt, zoals het een goede vriend betaamt, de omgekeerde beweging richting de elf clubs van het Clubcircuit. Artistieke kruisbestuiving in de vorm van 22 concerten in verschillende muziekstijlen? Maar met één rode draad: kwaliteit!Dit zijn de eerste 8 concerten in het kader van ABClubcircuit.
IT’S A FAMILY AFFAIR: karakterlabels in de kijker
Anno ’14 bestaan ze nog steeds: onafhankelijke platenlabels met een volstrekt uitgesproken muzikale identiteit. Net door hun eigengereide en dwarse koers die ze varen, zijn ze vaak wegbereiders voor wat later iconische stijlen in (pop)muziek worden. Vernieuwers die standaardformules - waarin (pop)muziek vaak gevangen zit - nieuwe impulsen geeft, bijvijlt of zelfs radicaal herwerkt.
Opmerkelijk: deze karakterlabels zijn nog steeds talrijk in het muzieklandschap aanwezig. Ze stellen hun kamp op in de marge, houden er een opvallende huisstijl op na, eren – ondanks de digitale dominantie - bovenal vinyl en opereren vaak als een muzikale familie. Karakter in elk aspect van het eindresultaat. It’s A Family Affair zet ze in de kijker.
De hedendaagse karakterlabels – van Warp, Tzadik, ECM, Modern Love, Honest Jon’s, Ultra Exczema, Third Man Records, Southern Lord, Ekster, PAN_, Tompkins Square, Editions Mego, Raster_Noton, Brainfeeder, Winter & Winter tot Rune Grammofon - doen ons vaak denken aan de grote iconische voorbeelden als Impulse! of Blue Note Records. Impulse! Records had als baseline ‘The New Wave Of Jazz‘ en markeerde zijn albums met een opvallend zwart/oranje kaft zodat deze meteen in elke platencollectie zichtbaar werden. Bob Thiele fungeerde als vaste in house producer en de muzikanten speelden bovendien vaak op elkaars platen mee. Blue Note deed dat door huisfotograaf Francis Wolf in te lijven.
In dit kader verdient Alex Steinweiss een pluim. Zeg maar: de bedenker van de platenhoes in 1940 die vast in dienst werkte van major Colombia. Hij had het eenvoudige maar geniale idee om vinyl – dat tot ’40 verpakt was in stijlloos bruin papier – aan te kleden met passend artwork. Hij gaf muziek een stijlvolle visuele identiteit die ook bij vele onafhankelijke platenlabels voorop staat.
AB zet zo elk concertseizoen een aantal karakterlabels in de kijker. Elk label presenteert een aantal acts die representatief zijn voor het label, we organiseren een heuse Q&A/lezing met/door de bezieler achter het label en vragen hen steeds om (exclusieve) goodies aan het publiek aan te bieden.
Present tijdens de eerste editie zijn het Amerikaanse (reissue)label Mississippi Records alsook het Engelse cassette label Opal Tapes.
AB – Acht Tv – Deezer
Er breken mooie tijden aan voor muziekfans: concertzaal Ancienne Belgique, tv-zender Acht en muziekstreamingdienst Deezer slaan de handen in elkaar om de beste concerten in de AB live te streamen én kort nadien op tv te brengen.
AB – nieuwe Artists In Residence
Voor artiesten die het hart van de AB veroveren, maar nog geen veilige thuishaven hebben gevonden (of het nu management, platenfirma of boekingsagent betreft), is er de warme schoot van de AB met zijn Artists In Residence programma.
Wanneer een artiest door de Ancienne Belgique dit kwaliteitslabel opgeplakt krijgt, wordt er samen een parcours uitgestippeld waarbij de know-how en het netwerk van (inter)nationale contacten van de AB worden aangewend om de carrière van de artiest in kwestie een zinnig duwtje in rug te geven.
In het verleden passeerden o.a. Black Box Revelation, Selah Sue, The Sedan Vault, The Bony King Of Nowhere en Tape Tum (nu met sporen in Love Like Birds,…) de revue in ons A.I.R. programma, en afgelopen seizoen gaf de AB onderdak aan zowel Sarah Ferri als Drums Are For Parades. Sarah Ferri debuteerde inmiddels excellent met haar album ‘Ferritales’ en speelde eerder dit jaar nog in een uitverkochte AB Club. Drums Are For Parades hielpen we naast enkele optredens dan weer mee aan de opnames van hun Record Store Day release ‘IMPERIVM’ waar o.a. Rude Boy (Urban Dance Squad) aan meewerkte.
Voor het concertseizoen 2012-2013 engageert de AB zich om niet minder dan drie artiesten als Artist In Residence te begeleiden. Delvis, Jan Swerts, en Spookhuisje!
Ancienne Belgique, Brussel genomineerd voor prestigieuze muziekprijs
Elk jaar reikt het Amerikaanse muziekblad Pollstar een aantal muziekprijzen uit; AB is genomineerd in de categorie "International Venue of the Year".
Pollstar is een Amerikaans muziekblad dat het reilen en zeilen in de wereldwijde muziekindustrie op de voet volgt. Elk jaar publiceert ze een lijst van de meest bezochte concertzalen ter wereld en AB staat daarin steevast in de top 5 binnen de categorie club venues (vorig jaar zelfs op een mooie 3e plaats).
Maar Pollstar reikt elk jaar ook een aantal muziekprijzen uit en dit jaar heeft AB de eer om genomineerd te zijn in de categorie "International Venue of the Year".
AB neemt het daarin op tegen 6 andere concertzalen, waaronder Paradiso in Amsterdam en Royal Albert Hall en The O2 in Londen. Klik hier om alle genomineerden te bekijken.
Enkel Pollstarabonnees kunnen stemmen, de wereldwijde muziekindustrie beslist dus zelf wie welke award in de wacht sleept.
Samen met Paradiso is AB in capaciteit duidelijke het kleine broertje van de lijst, wat een nominatie alleen nog maar specialer maakt. Vorige nominaties in 1997 en 1998 konden niet verzilverd worden, wordt het derde keer, goede keer voor AB? Op zaterdag 21 februari 2015 valt het verdikt met de awardsuitreiking in Nashville.
INFO http://www.abconcerts.be
De bandleden van Little Dragon zijn geen nobele onbekenden in de AB. In 2007 mocht de Zweedse electropopband aantreden als opener voor José González en in 2011 maakten ze indruk als hoofdact in een uitverkochte Club. Deze week mochten ze met hun kersverse album ‘Nabuma Rubberband’, de Grote Zaal komen plat spelen. Waar Little Dragon zijn eclectische elektro pop sound haalt? Misschien uit talrijke samenwerkingen met uiteenlopende grootheden als Gorillaz, SBTRKT (Wildfire), DJ Shadow, Big Boi en Raphael Saadiq.
De Zweden hebben een uitmuntend gevoel voor excentrieke stijl, altijd balancerend op de rand, maar er nooit over. Dat is bij Little Dragon niet alleen een samenvatting van hun muziek, maar ook zichtbaar in de ingetogen belichting, de fantastische one print outfits van de mannelijke bandleden en het futuristisch aandoend jurkje van zangeres Yukimi Nagano. Het hele optreden lang zal het de Zweeds-Japanse zijn die het publiek in de ban houdt. Gedurende anderhalf uur danste, dartelde en schreed Nagano over het podium. Als een Duracellkonijn dat nooit opgeladen hoeft te worden.
Ook op de prachtige, kenmerkende tremorstem van Nagano is niets aan te merken. Ze liet geen enkele steek vallen, maar daarmee is ook gezegd wat dit optreden aan peper miste. Geen gedurfde uithalen en geen experimentele uitgebreide versies van veilige cd-versies. Maar een vreemdsoortige en bij momenten duistere mix van beats, triphop, house, techno en een vleugje postdubstep. Zonder ooit partij te kiezen. Interessant, maar geen ideale grond om een dansje op te placeren. Niet dat het uiteenlopende publiek zich liet tegenhouden. Op, onder of rond de beat, de AB sloot de ogen en liet zich gaan op “Pretty Girls”, “Shuffle a Dream”, oldie en meezinger “Ritual Union”, en “Precious”, een uitgesponnen synthsong voorzien van bonkende bassen.
De langverwachte finale luidde de band in met de kletterende technosong “Only One” en hitje “Klapp Klapp”. Om het publiek –dat intussen zachtjesaan de zaal uit druppelde- daarna in slaap te wiegen met de zeemzoeterige sound van “Twice”. In één tedere ruk zowel een anticlimax als een synthese van de volledige set.
De band is goed in het creëren van een bevreemdend psychedelische atmosfeer, maar ontbreekt het aan hoogtepunten om het muzikaal anderhalf uur boeiend te houden. Gelukkig kon de kritische luisteraar zich vergapen aan de fantastisch aanstekelijke moves van de fragiele frontvrouw.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/nao-01-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/little-dragon-01-12-2014/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
In een uitverkocht AB kwam zondag één van de Nederlandse exponenten die hier bij ons op handen wordt gedragen, de amicale multi-instrumentalist Johannes Sigmond aka Blaudzun. Hij ziet er misschien een beetje excentriek uit met zijn aparte, rare kapsel en z’n enorme bril maar geen probleem, hij is een prima muzikant en performer.
Blaudzun heeft zich de laatste jaren sterk opgewerkt van achtergrondzanger tot de eigen band nu. Hij leende z’n naam aan een Deens wielrenner uit de jaren 70 , is al bezig van 2006 , en bracht een paar niet opgemerkte platen uit .
‘Heavy Flowers’ betekende de definitieve doorbraak en de single “Flame on my head” gaf na jaren de verdiende respons, ook in ons landje! Het vervolgverhaal ‘Promises of no man’s land’, dito single, kon rekenen op een even grote belangstelling! Heel wat leden vervoegen hem ( 7 tot 8 man!). De nummers zijn groots, de muziek bombastisch . Arcade Fire als referentie is dan ook niet vreemd.
De sound was bijgevolg perfect uitgebalanceerd, niet langdradig of uitgesponnen maar uiterst genietbaar en herkenbaar , gedragen door de heldere, indringende stem van Johannes. We kunnen het maar niet genoeg herhalen wat een uitstekend zanger en muzikant hij wel is .
Vooral de nummers “Flame on my head” en “Promises of no man’s land” bracht het publiek in extase.
De rake gevatte opmerkingen tussen de nummers in, maakten hem een echt sympathiek man. Hij verwees naar al het goede dat in Vlaanderen wordt gemaakt, trouwens zijn laatste videoclip werd door Vlamingen in elkaar gebokst. Ook solo moest hij niet onderdoen, wat begeestering gaf. Plots stond hij te midden de AB , enkel met gitaar, zonder micro; het was muisstil en gevoeligheid, emotie domineerde …
We hoorden de verschillende invalshoeken van Blaudzun, in variatie en soberheid . Zelf zorgde hij voor een bepalende push , wat het concert sterkte en ons doet besluiten hoe geslaagd dit anderhalf uur durend concert wel was . We kunnen maar hopen dat hij de komende jaren even intens kan ontroeren.
Het voorprogramma, was één van StuBru’s Nieuwe Lichting, Amongster van Thomas Oosterlynck; we kregen elektro, fonkelende elektrische, melancholische akoestische gitaren, wat synths , beats en drumloops. Een apart trippopsfeertje dus door de van-alles-aanpak. Ergens schuilde hier die andere beloftevolle band uit Gent ooit Headphone. Die indiepop werd gesmaakt door het talrijke publiek. Een song als “Bright Life” kreeg de handen op elkaar. Een kort aangenaam , overtuigend optreden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amongster-30-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/blaudzun-30-11-2014/
Organisatie : Live Nation
Een uitverkochte Trix stond klaar voor George Ezra, een jonge kerel van 21 jaar uit Bristol die in het echte leven George Bernett heet. Hij ontving een vijfde plaats op de beloftelijst BBC Sound Of 2014 en was deze zomer met zijn debuutsingle “Budapest” niet weg te slaan van de radio. Als gevolg van het grote succes besloot deze knaap zijn universitaire studies ‘on hold’ te zetten en zich volledig te focussen op een muzikale carrière. Vol ongeduld werd er gewacht op zijn eerste langspeelplaat ‘Wanted On Voyage’ die eind juni verscheen. Het resultaat is een leuke plaat waarop zijn diepe stem je meeneemt op hippe songs met aanstekelijke teksten. Ik zag George al eerder solo op een gratis optreden in Brussel-Noord en kan alleen maar zeggen: ik wil meer!
Als voorprogramma konden we rekenen op singer-songwriter Rae Morris. Een mooie jonge verschijning met lang bruin krullend haar uit Blackpool. Alleen zij en een piano vulden het podium. Met haar prachtige songs, die heel ingetogen waren, weerklonk ze door een pratende zaal. Er was weinig aandacht voor haar, maar dat kon haar niet schelen. Ze deed haar ding , ging op in haar nummers en kon haar prachtige stem vlot begeleiden met de piano. Ze was een leuk voorprogramma dat deed snakken naar meer.
Vervolgens had de Trix de eer om George Ezra te ontvangen. Hij speelde er zijn voorlaatste concert van de tour. Op het podium verscheen de jongeheer samen met een band bestaande uit een drummer, een bassist en een tweede gitarist. Allen stonden ze daar in hun dagdagelijkse kleren. Het podium was versierd met een sobere doek op de achtergrond waar ‘EZRA’ op stond. Onder luid gejuich van het publiek sloeg George de eerste noot, hij opende direct met de meezinger “Cassy O”.
Het optreden was opgedeeld in drie stukken. Het eerste en het laatste deel waren met band en het tweede deel George Ezra solo. Met band klonk George goed, maar solo honderd keer beter. Hoe puurder en eenzamer hij op het podium stond hoe beter! Deze jonge heeft niet meer nodig dan een spot en een gitaar om een heel publiek te doen dromen. De band was, voor mij, er soms wat teveel aan. Er was ook geen interactie tussen George en zijn bandleden. Gedurende de hele show waren ze precies podium vulling. Enkel op het einde met “Did You Hear the Rain” maakte de drummer een plotse klap beweging met zijn stokjes. Voor de rest werden ze niet eens voorgesteld aan het publiek. De nummers die hij speelde met de band waren letterlijk de studio versies. Dat vind ik persoonlijk een gemis als je naar een liveoptreden gaat.
Het hoogtepunt was natuurlijk het nummer “Budapest” waar je niet op kan stilstaan. Heel het publiek danste en zong de tekst luidkeels mee. Deze plaat liet spontaan de zon schijnen in de Trix en was een mooie afsluiter van de set.
Voor maar een kleine vijftig minuten stond George op het podium. Hij babbelde veel minder als normaal met het publiek en liet twee nummers weg uit zijn setlist. Zo schrapte hij “Get Lonely With Me”, en het onmisbare sfeernummer “Blind Man in Amsterdam”. Het publiek bleef door de korte performance op hun honger zitten, maar gingen toch tevreden naar huis.
George Ezra klinkt live beter als in de studio en nog beter wanneer hij alleen op het podium staat. Zijn optreden in de Trix kwam, voor mij, helemaal niet in de buurt van het optreden dat ik eerder zag in Brussel-Noord.
Het was een optreden zonder verrassingen waarbij je letterlijk de plaat kreeg voorgeschoteld. Dit neemt niet weg dat hij een geweldig opkomend talent is, waarvan de eerste plaat een schot in de roos is van begin tot einde.
Setlist:
Deel 1: Cassy O, Listen to the Man, Blame It On Me, Barcelona
Deel 2: Benjamin Twine, Girl from the North (Bob Dylan cover), Leaving It Up to You
Deel 3: Stand By Your Gun, Spectacular Rival, Breakaway, Budapest
Bis: Girls just wanne have fun (Cyndi Lauper cover), Did You Heart he Rain
Organisatie: Live Nation (ism Trix Antwerpen)
De jonge Britse zanger Sam Smith is anno 2014 bijna niet van de radio weg te slaan. In z'n prille 22 jaar heeft hij al heel wat bereikt: 'Critic's Choice' op the BRIT Awards, winnaar van 'BBC's Sound 2014' en vorige week nog 'Favorite Pop/Rock Male Artist' op de American Music Awards. Om maar te zeggen: een artiest van een degelijk (en beloftevol) kaliber. Geen wonder dus dat de Ancienne Belgique op zaterdag afgeladen vol zat.
Het was de eerste keer dat Sam Smith in Brussel optrad, en dat wilden we allemaal meemaken. (Dat was trouwens ook mogelijk, het concert werd namelijk live gestreamd. Dank u, AB!) De verwachtingen waren erg hoog, na lovende reviews van concerten in de US en Groot-Brittannië. Heeft Sam Smith die ingelost? Ja hoor.
Maar goed, we lopen op onszelf vooruit. Eerst het voorprogramma. Dat werd verzorgt door Britse electropop wizards Years & Years. Geen bekende naam, en toch hebben we zo goed of allemaal al eens meegezongen met één van hun liedjes deze zomer. "It fills me up / when it starts to shine / and I see it burn when you bring me sunlight" Gaat er al een belletje rinkelen? "Sunlight" was wat ons betreft één van de grote zomerhits dit jaar en dus ook een erg geschikte en enthousiast onthaalde afsluiter van de set van Years & Years. Maar maak niet de fout om hen tot ééndagsvlieg te veroordelen. De stem van frontman Olly Alexander is erg aanstekelijk en de muziek van Years & Years heeft duidelijke hit allures. En terecht, als het van de uitbundige reactie van het publiek afhangt.
Het is onzeker of Sam Smith de ongeduld van het publiek kon voelen, of dat hij er gewoon zelf ongelooflijk veel zin in had, maar om stipt 21u gingen de lichten uit. Geen dramatische entrance, een weinig lichtspel. Gewoon een nuchtere jonge man op het podium met een stem zoals weinigen die hebben. We moeten er eerlijk in zijn: artiesten die de stemcontrole van de studio op het podium kunnen tentoonstellen zijn dun gezaaid. En dat is ook te begrijpen, de omstandigheden zijn anders. Geen computer, veel minder controle. Niet dat dat Sam Smith iets leek te deren. Verdorie zeg, we dagen u uit om geen kippenvel te krijgen als hij nog maar eens die perfecte falsetto uit de kast haalt.
De set begon gezapig met minder bekende nummers als "Nirvana" en "Tonight", maar vanaf het derde nummer was het al raak. "Leave your lover / leave him for me." Maar al te graag, Sam, als je het voor mij had gezongen. Vanaf dan liep de set als een trein met upbeat nummers ("Restart") afgewisseld met hits ("I Know I'm Not The Only One") en een bloedmooie vertraagde cover van Whitney Houston's "How Will I Know".
Sam zelf leek erg in zijn sas, met een goed contact met het publiek en een goede afwisseling tussen zingen en een praatje maken. En als het bij momenten dan wel zeer vlot verliep, tjah, wanneer een artist het voorlaatste concert van zijn tour speelt is dat wel te begrijpen, toch?
De set werd afgesloten met "Money On My Mind" (en een klein beetje "Finally" van CeCe Peniston ertussen), maar het was uiteraard nog niet gedaan.
Handen in de lucht en een oorverdovend gejuich voor de heilige drievuldigheid van de encore. Een akoestische versie van "Latch" om de harten te doen smelten, "Make It To Me" om de traantjes te doen pinken en, hoe kan het ook anders, "Stay With Me".
Wat een songs, wat een présence. Wat een stem toch, die Sam Smith. En wat een aanrader. Dat u het maar weet.
Setlist: Nirvana – Together - Leave Your Lover - I'm Not the Only One - I've Told You Now - Like I Can – Restart - How Will I Know (Whitney Houston cover) - Good Thing - La La La (Naughty Boy cover) - Lay Me Down - Money on My Mind/Finally (CeCe Peniston cover)
Encore: Latch (Disclosure cover) - Make It To Me - Stay With Me
Organisatie: Live Nation
Scorpions - Still loving the kings of ‘hardrock schlagers’, almost 50 years The Scorpions!
The Treatment & Scorpions
Eerste keer in Paleis 12 in Brussel voor ondergetekende, een ruime moderne muziekhal die sinds september 2013 in gebruik is en zo’n 18.000 mensen kan ontvangen.
Helemaal uitverkocht was het concert volgens mij niet maar de zaal liep toch wel aardig vol voor de legendarische rockgroep uit Hannover die volgend jaar het 50-jarig bestaan uitgebreid gaat vieren met een zoveelste (afscheids) tour en zelfs een nieuw album in februari 2015. Intussen raakte ook al bekend dat The Scorpions volgende zomer de jubileumeditie van Graspop gaan opluisteren. Als het concert van vanavond als maatstaf mag gebruikt worden dan zit het wel snor voor de weide in Dessel…maar daarover verder meer.
Eerst mocht The Treatment de spits afbijten en het publiek een beetje opwarmen vóór het Duitse hoofdgerecht werd opgediend. De band uit de UK deed dit zeer behoorlijk. Een stevige portie commerciële rock, degelijk en professioneel gebracht door een 5-tal dat misschien niet zo heel gekend is maar toch al sinds 2008 aan de weg timmert en eerder mocht openen voor bands als Kiss, Mötley Crüe & Alice Cooper. Die kerels hadden dus wel al wat ervaring en zetten een potige set neer met vooral een energieke frontman Matt Jones die in de kijker liep en goed bij stem was. Bijster origineel klonk het allemaal niet maar nummers als “We are all beautiful” en “Shake the Mountai” hebben toch wel potentieel en bleven toch even in het geheugen hangen.
Iets na 21u wat het tijd voor het echte werk en maakten de veteranen van The Scorpions hun opwachting. Zanger Klaus Meine en Rudolf Schenker vormen al decennia lang het ‘hart’ van de band en hoewel beiden 66 jaar oud zijn, klopt het hart nog steeds op volle toeren! Het hele podium was gevuld met projectieschermen en ook de achterwand bestond uit 3 reuze schermen die constant zowel knappe beelden als belichting loslieten op het publiek, geregeld geflankeerd door vuurwerk of vlammenwerpers.
Opener “Sting in the Tail” klonk meteen zeer fris en krachtig en schuwde het betere soleerwerk niet, Rudolf Schenker en Matthias Jabs (ook al een oudgediende) waren niet gekomen voor een figurantenrol naast Herr Meine, dat was meteen duidelijk. Drummer Kottak evenmin trouwens want die zou later zijn ‘moment de gloire’ nog krijgen…tijdens de eerste nummers evenwel bengelde hij zo’n 5 à 6 meter boven het podium met zijn drumkit.
Klaus Meine had in het begin nog wat kleine stemonzuiverheden te temmen en moest duidelijk nog wat opwarmen maar naarmate de set definitief op gang kwam klonk hij weer als vanouds…respect!
Na “Make it Real” en “Is there anybody there?” werd “The Zoo” heel stevig ingezet, meteen het teken voor het talrijke publiek om het enthousiasme nog wat op te drijven en voor het eerst massaal mee te brullen.
De degelijke akoestiek van de zaal, de prachtige lichtshow en het veelvuldig gebruik van de ‘catwalk’ tot half het publiek zorgden al vrij snel voor een mooi hardrockfeestje uit de oude doos. “Loving you Sunday Morning” en “The best is yet to come” (met extra gitarist op podium) maakten het pad vrij voor een eerste hoogtepunt van de avond, het alomgekende “Send me an Angel”! Prachtig gebracht en vocaal ondersteund door zowat gans de zaal. Het was nu stilaan tijd geworden voor een eerste serie van ‘best of’ nummers uit vervlogen tijden : het akoestisch ingezette “Holidays”, een heel potige versie van “Raised on Rock”, “Tease me please me” en “Hit between the Eyes” gingen er muzikaal vlot in…vergezeld van leuke ‘archiefbeelden’ op de schermen en sporadisch torenhoge vlammen (zelfs uit de gitaar van mister Rudolf).
Vervolgens was het tijd voor “Kottak Attack” m.a.w. een uitgebreid circusnummer van de gekke Amerikaanse drummer James Kottak (met reuzetattoo op de rug die niets aan de verbeelding overliet ‘Rock’n’Roll Forever’). Leuk en origineel maar misschien net iets te lang uitgesponnen om te kunnen blijven boeien tot het einde.
De lange drumsolo bleek de voorbode voor een heel spannend duo dat stilaan het einde van de set inluidde : het fantastische “Blackout” en het al even populaire “Big City Nights”. Deze avond bleek die big city alvast Brussel te zijn! Klaus Meine dankte de Belgische fans en evenzeer de fans uit gans Europe en zelfs ver daarbuiten die aanwezig bleken in Paleis 12. Tussen de beide nummers mocht ook gitarist Matthias Jabs zijn talenten demonstreren en terecht een paar minuten in de spotlight staan tijdens het zogenaamde “Six String Sting”.
De band verliet het podium maar elke fan wist natuurlijk wat er nog zou komen en keelde uit volle borst de heren schorpioenen asap terug on stage voor het onvermijdelijke dessert.
“Still loving you” blijft een dijk van een nummer en werd beklijvend mooi gebracht en meegezongen! Dit nummer betekende ook de grote doorbraak van de band in 1984. “Wind of change” volgde gezwind en klonk perfect, zanger Klaus floot zich een hoedje en kreeg moeiteloos gans de menigte mee. Als slot werd na ongeveer 1u en 45 min “Rock you like a Hurricane” ingezet en trok men nog eens, zowel muzikaal als visueel, alle registers stevig open.
Een geslaagd optreden van deze veteranen die maar van geen ophouden schijnen te weten en die keer op keer het beste van zichzelf geven…en nog steeds met succes! Ik had graag ook “No one like you” in de set gezien maar dat zal allicht voor volgend jaar zijn…
Afspraak dus volgende zomer op de 20ste editie van Graspop en met hopelijk een sterke nieuwe CD rijker!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scorpions-29-11-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent
Het was druk op het podium van De Kreun. Nee, het was niet de cast van Vikings die met een snek de Leie opgevaren was, maar wel Jaga Jazzist die met een uit de kluiten gewassen toerbus naar Kortrijk afgezakt waren. Deze Noren brachten in 2010 ‘One Armed Bandit’ uit, en hebben zitten broeden op nieuw materiaal dat er in 2015 aan zal komen. De kleiner gemaakte Kreun zat goed vol met een divers publiek, zowel jong en oud, alternativo’s en jazzliefhebbers waren present voor dit Noorse gezelschap dat live uit 7 man en een vrouw bestaat.
‘En, To, Tre, Fire’, en ze waren begonnen voor een set van ruim twee uur die geen moment verveelde. Iedereen behalve de drummer was multi-instrumentalist, maar wat opviel is dat tegenover hun beginperiode, de keyboards een stuk prominenter de nummers sturen. Naast die elektronica kregen we natuurlijk nog altijd een reeks blazers die mochten soleren, gaande van dwarsfluit, klarinet, saxofoon tot tuba. Lange, uitgesponnen nummers dus, altijd boven de vijf minuten aftikkend, maar heel veel evolutie binnen de nummers.
Het tweede nummer ontaardde in een freejazz saxsolo, soms ging de nummers de post-rock richting uit, want ook electrische gitaren mochten met elkaar duelleren. ”Bananfluer overalt” was een nieuw nummer over fruitvliegjes die blijkbaar in het koude Noorwegen ook aan een sterke opmars bezig zijn. Het nummer met de vibrafoon dat daar op volgde deed heel erg denken aan “Glass Museum” van Tortoise uit ‘Millions now living will never die’. Alle nummers waren instrumentaal, de aahs die Line Horntveth mooi zong als uitzondering.
Veel nieuwe nummers vanavond, die absoluut doen uitkijken naar de nieuwe plaat voor 2015. Bijzonder mooi was een nummer met een unendlich keyboardmotiefje waar Line Horntveth dan met dwarsfluit boven soleerde. Uit ‘The Stix’, ook al weer van 2003 speelde de band “Reminders”.
We waren vergeten hoe goed deze Noren live zijn. Festivalprogrammators, teken deze Noren maar voor volgende zomer, want de nieuwe plaat zal uitstekend zijn, dat bewees deze avant-première in De Kreun.
Jaga Jazzist - Ingestudeerde spontaniteit (Lode Vanassche)
Het Noorse ensemble is altijd moeilijk in een vakje te stoppen geweest. Met drums, keyboards, tuba, trombone, trompet, elektronica, gitaren, vibrafoon, klarinet en bas voert Jaga Jazzist de luisteraar mee naar hun eigen universum. Multi-instrumentalist Lars Hornthveth en zijn negenkoppige band proppen weliswaar het woord jazz in hun naam, maar citeren even goed John Coltrane, Mogwai, Steve Reich, Rick Wakeman, Dungen , Spirit , Fela Kuti, King Crimson, MGMT en het Franse Air als invloeden. Het is maar om aan te geven dat deze band tot de top van de muzikale eredivisie behoort.
Vrijdag kon je bijvoorbeeld gerust wat eighties klankkleuren horen. Marcus Forsgren toverde van die heerlijke intro’s uit zijn zessnaar, waar bij het ensemble heerlijk begon met heel gelaagd de mooiste klanktapijten te voorschijn halen. De muzikanten bespelen bijzonder veel instrumenten in heel veel verschillende stijlen waardoor hun sound uniek, melodisch, delicaat, hypnotiserend en subtiel is. Alsof het allemaal niks inhoudt.
Na een kleine twee decennia gaan die gasten nog even begeesterend te werk en spelen ze de ziel uit hun lijf. Het is voor hen pure noodzaak, en dus ook voor ons… Ook hun nieuwe 230 Volt is met zijn funky bass een schot in de roos. Ze weten wat ze doen: Muziek spelen en met geluidjes spelen. Fruit Flies Everywhere. Het klint paradoxaal, maar Jaga steekt enorm veel variatie in hun minimalisme.
Onze Noorse vrienden zijn blijkbaar de enigen op deze aardkloot die alle genres door elkaar kunnen haspelen en er nog goed mee weg komen ook. Bij “This is so cool” komt Wim Mertens met een kerkorgel even om de hoek loeren. Zowat elk nummer raakt de luisteraar op een of ander vlak.
Soundscapes in het kwadraat. En essevee heeft gewonnen. Alles is relatief. En ze weten wat ze doen.
Organisatie: Kreun , Kortrijk
De Vlaamse zanger Luc De Vos is op 52-jarige leeftijd plots overleden. Hij heeft een pak platen uit , mar voor al de begindagen waren memeorabel , een derde plaats op de Hulmo’s rock Rally en het debuut was in ieders geheugen gegrift . Hij was dan ook bekend van hits als ‘Anja’, 'Mia' en 'Lieve Kleine Piranha'.
Hij was ook bekend als columnist en schrijver. Luc De Vos laat een echtgenote en een zoon van 13 jaar achter. De precieze oorzaak van het overlijden is nog niet gekend en wordt onderzocht … We verliezen een groot man en volksfiguur van het Vlaamse Lied ...
Een dromerige, warme trippopsound horen we bij het beloftevolle Nunki , een Nederlandse band die de Belgische Hanne Torfs , toetseniste van School Is Cool bij zich heeft . We hebben een reeks subtiel uitgewerkte songs , die vernuftig in elkaar gestoken zijn , en boeien door verrassende wendingen en bedacht zijn van ijle , koele, zalvende elektronica op z’n Bel Cantos en Sx . Een open sprookjesachtige sfeer waarbij Nunki verwijst naar de kleinste planeet in ons universum .
http://www.nunkimusic.com
De Nederlandse indieband First E zijn toe aan hun tweede album ; trippy melodieën en synth klanklandschappen sieren de plaat . Het respectvolle Archive en de wave van Echo & The Bunnymen zijn hier de voornaamste invloeden .
De eerste nummers als “Brief encounter”, “Zero gravity” baden in dit (mystiek) sfeertje . Iets verderop klinkt de band wat directer , compacter en regeren poptunes. Op die manier hebben we een uiterst gevarieerd album. Deze Nederlandse band zoekt zich een plaatsje in de popscene en houden we zeerzeker in het oog …
Links
https://firste.bandcamp.com/album/the-other-side-of-eden
https://soundcloud.com/first-e/sets/album-the-other-side-of-eden
http://open.spotify.com/album/6d42zSQS4KCBT9OZ6tg3aB
De vijf songs van de uit Mechelen afkomstige Geraldines blikken terug naar die gruizige, rauwe , zweverige, gevoelige melodieën van de Wedding Present , de dynamiek van de Pixies en Sonic Youth en de dromerige psychedelicagroove van CYHSY . Een speels, ongedwongen karakter ervaren we waarbij “Blush”, opener, meteen de toon zet van deze overtuigende EP; in één adem, ruk zijn de vijf nummers door die bezwerende , fris rockende groove voorbij.
http://beta.vi.be/thegeraldines
Dave Grohl is een drummer, een hele goeie overigens (Nirvana! Queens Of The Stone Age! Them Crooked Vultures! Killing Joke!), maar toch een drummer. Dat hij na Nirvana het in zijn hoofd gehaald heeft om voor de gitaar te kiezen en zelf songs te gaan componeren was best een moedige poging, maar nooit kon hij qua songs schrijven tot aan de enkels reiken van Kurt Cobain. In het begin zag het er nochtans wel vrij belovend uit, ten tijde van hun strakke eerste plaat zagen wij Foo Fighters met een vlammend energieke set nog flink van jetje geven op Pukkelpop 1995, maar bij hun laatste PP doortocht in 2012 merkten wij toch vooral een hitmachine die op half automatische piloot stond ingesteld.
Foo Fighters zijn nu veel groter dan Nirvana ooit geweest is, en dat met een zeer matig repertoire. Komt het omdat Grohl een sympathiek peer is die niemand tegen de borst stuit ? Het kan, wij begrijpen het in ieder geval niet. Foo Fighters zijn volgens ons mega geworden omdat ze op elk nieuw album minstens een tweetal verdomd catchy en hitgevoelige songs hebben neergepoot, en voor de grote massa zijn die hits blijkbaar genoeg, alleszins voldoende om een volle festivalweide plat te spelen.
Getuige de volkstoeloop in Pukkelpop 2012 bleek de populariteit van Foo Fighters totaal uit zijn voegen te zijn gebarsten. Chokri had een (weliswaar peperdure) voltreffer geboekt, Scheuremans was groen van jaloezie. Vandaar dat Herman op vandaag diep in zin buidel heeft getast en speciaal voor Foo Fighters zijn festivalletje een week heeft vervroegd. Gans België verlangt nu al naar Rock Werchter 2015. Wij niet, en nadat we ‘Sonic Highways’ aan een paar luisterbeurten onderworpen hebben al zeker niet.
Het is hetzelfde liedje als de vorige keer, ook ‘Wasting Light’ uit 2011 werd vooraf met veel bombarie aangekondigd als een ‘vuile’ garagerock plaat, het bleek uiteindelijk een veel te afgelikt en gestroomlijnd album die uiterst geschikt leek als achtergrondmuziek bij de zondagopeningen van IKEA. Wederom is op dit logische vervolg ‘Sonic Highways’ niks meer te merken van de punkroots van Grohl en zijn band (je mag ook niet vergeten dat gitarist Pat Smear ooit nog bij hardcore band The Germs heeft gespeeld, ’t is haast niet te geloven), je zou hen eerder een verleden bij Boston, Bon Jovi of godbetert Nickelback toeschrijven.
Welgeteld drie songs zijn (een beetje) de moeite waard, de single “Something For Nothing”, het ietwat hevigere “Feast and The Famine” en de behoorlijke rocksong “Outside”. De rest varieert van zeer oppervlakkig tot schaamteloos melig. Dit neigt meer naar de gevreesde Amerikaanse AOR rock of FM rock (Journey, Survivor, Styx,…help!) dan naar fris alternatief geweld.
Foo Fighters hebben naar hun financiële raadgevers geluisterd en op veilig gespeeld, ‘Sonic Highways’ is een schoolvoorbeeld geworden van het perfecte commerciële product, een rockplaat voor boekhouders en managers, eentje voor onder de kerstboom. Wij hebben geen kerstboom.
U hoeft zich niet aan onze mening te storen, want u bent waarschijnlijk één van die miljoenen die de cd zullen aanschaffen, maar wij vinden dat Foo Fighters nu echt wel de uitgesproken kandidaat is voor de Grammy van “Meest overschatte band van de planeet”.
De Brit Sam Smith kwam in de belangstelling door z’n samenwerkingen met andere belangrijke Britse formaties, o.m. “La la la” van Naughty Boy en “Latch” van Disclosure waar we wat meer beats en dance horen dan de eigen songs op z’n soloplaat . De jonge 21 jarige won al de Critics’ Choice Award en stond in de BBC Sound Of 2014 lijst . Hij lost wel alle verwachtingen in als opkomend talent met een resem fijn gearrangeerde popsongs , doordrongen van soul , r& b , funk en gospel . Het zijn zeemzoete , sfeervolle , broeierige gevoelige songs vol medeleven , gedragen door z’n indringende falsetto stem , die ergens aan Anthony Hegarty doet denken.
In z’n knusse soulpop , niet vies van een smiley, als je er z’n live optredens op nahoudt , wordt hij alvast omarmd door het jonge vrouwvolk en ontpopt hij zich als hun knuffelbeertje. Hij heeft al een handvol gekende singles uit als “Money on my mind” , “Stay with me” , “I’m not the only one” en “Like I can” , afgemeten door de juiste toon , klankkleur , emotie en z’n vocals .
Er zijn een paar bonustracks , waaronder die samenwerkingen en enkele nummers die de gevoeligheid nog wat aanscherpen . Fijn debuut dus!
De Dylanesque sing/songschrijver Conor Oberst is in verschillende gedaantes te zien als hij platen uitbrengt en als hij op tournee gaat ; is het nu met Bright Eyes , Monsters of Folk , met de The Mystic Valley Band of solo … de dramatiek speelt een sleutelrol. We horen ‘em in alle gemoedstoestanden , van weemoed tot luchtigheid. Tja, dat ervaren we ook o.m. bij een Bonnie Prince Billy, Green On Red (Dan Stuart) , het oude Wilco (Jeff Tweedy) en Will Johnson (South San Gabriel) trouwens .
De productieve rootsamericana artiest laat dus op deze soloplaat opnieuw gevoeligheid doorsijpelen, gedragen door z’n indringende klaagzang. Hij puurt uit de Amerikaanse rootstraditie en brengt afwisselend sober elegant en uiterst geraffineerd materiaal (waar de instrumenten ten volle ontplooid worden) .
We krijgen een reeks sfeervol meeslepende , uiterst genietbare , gemoedelijk dromerige en innemende nummers , die net zorgen voor een boeiende plaat door dat kenmerkende (slide) gitaarspel , de Hammond toetsen en zijn uniek inlevende stem; kortom hier hebben we een overtuigende emotievolle ‘on the road’ plaat!
De sing/songwritster Natalie Merchant is er eentje die we koesteren. Ze maakte in een vroeger leven deel uit van de folkypop van 10000 Maniacs die midden de jaren ’80 opvielen met ‘In my tribe’ en ‘Blind man’s zoo’ (remember de singles “What’s the matter here”, “Like the weather”, “Trouble me, …) . Ze heeft eigenlijk nog maar een handvol soloplaten uit in die tussentijd waarvan naast ‘Tigerlily’, ‘Ophelia’ en ‘Motherland’, zij de laatste jaren zich bezighield met uitmuntende covers van veelal stokoude folknummers onder ‘The house carpenter’s daughter’ en het al bijna vijf jaar geleden verschenen ‘Leave your sleep’; hier componeerde ze de muziek bij een bloemlezing Amerikaanse en Britse gedichten . Hoogdravende en hoogwaardige projecten, naast het eigen werk van een getalenteerde en ambitieuze songschrijfster , die de tijd neemt te werken aan de nummers .
Na toch wel dertien jaar is er terug een eigen plaat van sfeervolle , innemende , emotievolle pop, sober en geraffineerd uitgewerkt, die door strijkers, blazers en, piano en haar unieke altstem extra gevoelig klinken .
De eerste songs “Ladybird”, “Maggie said” en “Texas” passen perfect in dit plaatje . Een bluegrass geluidje sluimert altijd wel in haar materiaal . “Black sheep” en “The end” behoren tot de donkerste kant en met “Lulu” heeft ze een enorm sterke song uit .
Laat je alvast opnieuw meeslepen in de unieke leef - en muziekwereld die dame Merchant aan de dag legt!
Boy & Bear - Het sympathieke Australische gezelschap was voor de derde keer in de Brusselse Bota en ze schuiven steeds een plaatsje op, zo te horen. In eigen land zijn ze nogal populair , hier groeit de respons . Boy & Bear zijn één van die indiepopbands die de roots halen uit de folky americana en dus boeien met sfeervolle , dromerige, broeierige, aanstekelijke nummers, die aangenaam en nergens buiten de lijntjes klinken . Ze kloppen aan bij een Fleet Foxes , Local Natives, Grizzly Bear , The Lumineers en ook wel een beetje Mumford & Sons die een semi-akoestische/elektrische aanpak en meerstemmige zangpartijen vooropstellen.
Het kwintet heeft al een handvol singles uit, die het hier niet onaardig doen . Een nieuwe plaat ‘Harlequin dream’, dus een nieuwe toer. Bijna een volle Orangerie genoot anderhalf uur lang van de geraffineerde aanpak van hun emotievolle, zeemzoeterige , stekelige sound . Geen bissen , daar houden ze niet van, wel een afgewerkte set , net als hun songs.
Meteen met de deur in huis, want ze openden met één van hun gekende prachtige singles “Bridges”, een mooi samenspel met kleurrijke keys en omgeven door fijne zangpartijen, bepaald door frontman David Hoskin .
De klankkleur is belangrijk, we horen de subtiliteit druipen in “Old town blues” , al een tweede sterkhouder vroeg in de set. “Milk & sticks” krikte dan het tempo op.
Vreemd was een cover als “Fall at your feet” niet, Crowded House had diezelfde finesse, waarvoor Boy & Bear ons uitnodigt. Verder heerlijk genietbare trips , waar elk instrument voldoende ademruimte krijgt, die soms nog het dichtst leunen aan The Veils, waaronder “My only one” , “Stranger” en “End of the line”.
De spanning minderde soms , wat de gemoedelijkheid onderstreepte, dobberend aan een meertje. Het lijkt erop dat de Orangerie voorlopig het hoogst haalbare is.
Op tijd werd de aandacht verscherpt en steeg de hitpotentie met “Arrow flight”, “Southern sun” en “Feeding line”, die ietsje meer ‘fond’ hebben dan hun andere.
De band genoot van het warme onthaal . Puur , oprecht, eerlijk, onschuldig klonk het, kortom dit was lekker in het gehoor liggende huiskamer/highway road music …
Toch even meegeven dat net in het andere zaaltje , de Rotonde Nick Mulvey bezig was , een getalenteerd sing/songwriter die terecht lovend werd onthaald op Pukkelpop . Voortgekomen uit de Britse jazzgroep Portico Quartet , is hij sinds een drietal jaar solo bezig en komt hij aandraven met de cd ‘First mind’ . Ook hier druipt de finesse en subtiliteit er van af.
Hij is op tournee met een voltallige band en brengt warme gitaarpop gedragen door z’n innemende, indringende stem. Meeslepende songs als “Meet me there” en “Jurilmidam” pikten we op en samen met “Cucurucu”, die later zou gespeeld worden, komen hier andere songwriters als Damien Rice, Ben Howard en Jose Gonzalez samen. Deze Mulvey onthouden we!
Organisatie: Botanique, Brussel
Future Of The Left + Cloud Nothings - Gitaarherrie van de betere soort
Future Of The Left + Cloud Nothings
Beetje eigenaardig, twee van de meest bruisende indie bands van dit moment kregen de Grand Mix amper half gevuld. Jammer, want wie een beetje het wereldje volgt, wist op voorhand dat hier twee niet te missen bands op één unieke affiche stonden te schitteren, een dubbelslag dus.
Future Of The Left is enkele jaren terug verrezen uit de assen van Mc Lusky en heeft gewoon de explosiviteit van dit legendarische noise combo verdergezet. Met een urgent, ontvlambaar en schitterend vierde album op zak (‘How To Stop Your Brain In An Accident’, toch ook alweer een jaartje oud) kwam dit frontale bandje de Grand Mix in de fik zetten. FOTL bracht een bruisende mengelmoes van indie, hardcore en uit zijn voegen gebarsten pop. Recente brandende pareltjes als “She gets passes around at parties”, “Bread, Cheese, Bow and Arrow” en het fantastische “How To Spot A record Company” explodeerden op de meest geniale wijze. Andrew Falkous, toch wel het brein achter dit furieuze bandje, draaide de klok nog even terug naar die ultra hevige Mc Lusky tijd met het geweldige “To Hell with Good Intentions” en de ongeremde punkuitbarsting van “Lightsabre Cocksucking Blues”.
Future Of The Left hield er een vol uur de spanning en een razende drive in, dit was van de meest zinderende gitaarrock die we dit jaar op een podium mochten beleven.
Een rollercoaster van een optreden, ’t was nog niet helemaal afgelopen en we wilden al direct nog een keer.
Beetje ondankbaar voor Cloud Nothings (zie pics homepag) die na deze stormachtige performance de moeilijke opdracht kregen om de opgewekte elektriciteit in de zaal te kunnen aanhouden. Het merendeel van het publiek bleek dan ook van zijn sokken geblazen door de striemende herrie van FOTL zodat er hier aanvankelijk een lichte vorm van apathie in de lucht hing.
Cloud Nothings bracht er toch met succes snel verandering in met hun heftige, driftige en vaak rammelende gitaarrock die al wel eens raakpunten vertoont met Dinosaur Jr en Nirvana. Punk was het codewoord bij smerige buffelstoten als “Stay Useless” en “Psychic Trauma”, Sonic Youth kwam om de hoek kijken bij de ontspoorde gitaaruitbarsting van “Pattern Walks” en Shellac hing in de lucht bij het slepende en droge “No Future/No Past”.
Cloud Nothings gooide zich alsmaar heviger in de strijd en stuwde zichzelf naar een verbluffende climax toe met een uiterst intensief “I’m not part of me”. Daarna ging de band nog een laatste keer geweldig tekeer in een briesend “Wasted Days”, een fameuze lel van een song waarin frontman Dylan Baldi’s zijn gitaar met gulle geuten liet janken, krijsen en uitfreaken.
Een striemend avondje gitaarherrie!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/future-of-the-left-24-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cloud-nothings-24-11-2014/
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
De staking was maandagavond niet voelbaar in de Rotonde. Een bijna volle zaal stond te wachten op Mighty Oaks, een band opgericht door drie personen uit drie verschillende landen die je in de sferen van het folk-genre doen zweven. De eerste man is Ian Hooper (VS) de gitarist en leadzanger, vervolgens Claudio Donzelli (Italië) als bassist en pianist en tenslotte Craig Saunders (Engeland) als gitarist.
Met hun eerste EP, opgenomen in het appartement van Donzelli, vonden ze de weg naar het publiek . De eerste Europese tour was een succes waardoor de EP al snel evolueerde in het studio album ‘Howl’, dat dit jaar verscheen. Het resultaat is een leuke luchtige plaat in het indie-folk genre vol oorwormen die sommigen misschien doen denken aan ‘Mumford & Sons’. Deze vergelijking zal je snel vergeten als je de band live aan het werk ziet.
Als voorprogramma konden we rekenen op Charlie Cunningham. Deze Brit wist in zijn eentje de Rotonde stil te krijgen met zijn knap gitaarspel. Al tokkelend met behulp van beheerste slap-technieken, creëerde hij mooie ritmes die hij vervolledigde met (h)eerlijke teksten. Ieder nummer had een betekenis en die gaf hij graag mee aan het publiek. Charlie deed zijn ding, genoot en was een geslaagd voorprogramma.
Vol ongeduld wachtte iedereen op Mighty Oaks. De driekoppige band verscheen met een vierde wiel, een drummer uit Berlijn, op het podium. Zonder woorden lieten ze hun instrumenten direct werken, begeleid door veel sfeerverlichting. Het publiek ontving het eerste nummer ingetogen. Zo bleef de sfeer tot ze plots kwamen opdraven met het nummer “Seven days”. Deze song nam de hele zaal mee op sleeptouw tot het einde van de show. Dit ook mede dankzij een zeer sterke setlist.
Ian, Claudio en Craig zijn op het podium drie sympathieke gasten die graag een praatje slaan met het publiek. Zo vertelden ze anekdotes over hun verleden en complimenteerden ze de zaal continu. Ze voelden zich verbonden met ons, het publiek, dankzij de opstelling van ‘de Rotonde’. Hierdoor waren ze zenuwachtiger om te spelen. Zo zei Ian “It’s so quiet that I can hear my heartbeat, it’s making me nervous. You’re all standing so close, but it’s cosy! We’re really happy to be here.”
Niet alleen hun praatjes waren leuk, maar ook hun zangtalent. Wanneer de drie mannen samen zongen waren dat hemelse kippenvel momenten. Zo wisten ze de zaal keer op keer stil te krijgen en te verbazen. Niet alleen met hun samenzang, maar ook met hun live performance. Ze brachten hun nummers op zo’n manier dat ze net iets meer hadden dan de studio versies. Ze varieerden in ritme, dynamiek, zongen acapella stukken en brachten twee versies van het nummer ‘picture’ samen in één nummer omdat ze niet konden kiezen. Werkelijk een meerwaarde van deze band!
Het hoogtepunt van de show was het nummer “Brother”, waarbij er plots microfoons op het publiek gericht stonden. Craig lachtte en zei “You all are thinking SHIT!”. Maar toen Ian de eerste nood aansloeg ging het publiek los en werd er luid meegezongen door de mensen die het nummer kenden. Het was echt een gezellige sfeer!
Mijn advies: vind je het album ‘Howl’ leuk, dan ga je deze band live alleen maar beter vinden! Zeker een aanrader. Mighty Oaks heeft bewezen dat ze een ware live ervaring zijn.
Setlist: horsehead bay, rainier, sevens days, the great northwest, back to you, you saved my soul, courtyard, the golden road, brother, so low so high, picture, just one day, when I dream I see; Bis: Howl, driftwoord seat.
Organisatie: Botanique, Brussel
Sonic City Festival 2014 – zaterdag 22 november 2014 - James Holden cureert - Neneh Cherry vindt zich opnieuw uit
Sonic City Festival 2014
Kreun
Kortrijk
2014-11-22
Nick Nyffels
Het was druk in Kortrijk. Rond het Conservatoriumplein en in de rest van de binnenstad braakten vintage rally-auto’s rook en lawaai uit want er was de 6 Uren van Kortrijk, een rally tweedaagse. Even verder aan den Appel konden de jonge Kortrijkzaantjes de Sint hun brief gaan afgeven. Daarvoor waren we echter niet naar Kortrijk afgezakt, wel voor Sonic City, een tweedaagse alternatief festival dat dit jaar gecureerd werd door James Holden. Met al die drukte was een parkeerplaatsje vinden niet zo gemakkelijk.
Wie James Holden zegt, zegt Border Community, het electronica label van de man. Er stonden bijgevolg een aantal artiesten van dit label op de affiche, maar ook een publiekstrekker zoals Neneh Cherry, en de jarenzestig electronicapionier Silver Apples. Verrassing van het festival voor ons was ongetwijfeld Dean Blunt, die op zondag kwam spelen. Ik denk niet dat Sonic City dit jaar op voorhand uitverkocht was, maar geslaagd en gezellig druk was het wel.
dag 1 – Sonic City Festival 2014 – zaterdag 22 november 2014
We vingen dag een aan met RocketNumberNine, de begeleidingsband van Neneh Cherry die later op de avond als hoofdact geprogrammeerd stond. De bandnaam verwijst naar een nummer van Sun Ra. De broertjes Ben en Tom Page spelen live, de een op drums, de andere op keyboards en andere electronica. Met een zoemende toon waren we vertrokken voor een door kosmische musik en krautrock geinspireerde set. De drummer speelde rustig, soms met paukenstokken of met borstels in een teutoons klankspel dat goed uit Kraftwerk’s KlingKlang studios had kunnen komen. Andere nummers waren meer up tempo, met beats die a la Laurent Garnier’s “Crispy Bacon” over elkaar struikelden. We hoorden ook mijmerende composities en de finale was industrieel getint: RocketNumberNine als klankfabriek die stoomt en blaast. Knap.
Het is twintig jaar geleden dat ambient doorbrak en met Pye Corner Audio leken die tijden teruggekeerd. Martin Jenkins bouwde traag op, maar zijn soundscapes waren heel visueel. Pulserende beats vertelden een verhaal waar je goed kon bij wegdromen. Pete Namlook was nooit ver weg. Mooi hoe Pye Corner Audio hier progressies in klank deed evolueren en openbloeien. Luistermuziek die ik best kon smaken was dit.
De decibels gingen de hoogte in bij Vessel: dreunende superbassen die de lucht haast vloeibaar maakten zodat dit een heel erg fysieke ervaring werd. Sebastian Gainsborough speelt Motormusik,, waarin ook breakbeats opdoken zonder dat er dubstep gespeeld werd. Dit was het geluid van een staalwalserij, industriële klanken die in de eenentwintigste eeuw naar het verleden verwezen.
Silver Apples had zich van dag vergist, dus mocht Luke Abbott een tweede keer optreden vanavond. Luke Abbott zit op James Holden’s Border Community label, en zijn track Amphis vinden we super interessant. Vanavond kon hij ons echter niet bekoren, zijn set had heel veel chaos en te weinig melodie. Net iets te weinig toegangelijk voor ons.
De hoofact vanavond was Neneh Cherry. 18 jaar na haar vorige album staat ze er weer met Blank Project, een album geproduceerd door Kieran Hebden van Four Tet, dat ze samen maakte met Rocketnumbernine. Volgens sommigen is dit de plaat van het jaar, maar wij vinden dat net iets te veel eer: de plaat heeft daarvoor wel heel weinig melodie en is toch wel echt weerbarstig. Cherry begon er aan met het openingsnummer van haar plaat, “Across the water”. Ze had er zin in, want dit was haar laatste optreden dit jaar. Ze stak haar optreden vol gekke rijmpjes die ze nog van haar overgrootmoeder geleerd had. “Spit three times” kreeg een brommende bas die al het rallygeweld buiten moeiteloos overstemde. In “Everything” smokkelde Cherry een stukje “The Creator has a masterplan” van Leon Thomas binnen. Het beste vanavond waren de meer melodieuze nummers zoals “Out of the black” en de Rocketnumbernine versie van “Buffalo Stance”, dat als een wervelwind te keer ging, het publiek naar een climax bracht en smeekt om als remix uitgebracht te worden.En ja, Neneh Cherry draagt nog altijd basketsloefkes, net zoals in 1988.
Nathan Fake mocht de eerste avond van Sonic City afsluiten. We zagen hem nu al de derde keer, sinds zijn eerste passage in Petrol ten tijde van “The Sky is pink”. En we moeten zeggen, dit was de beste keer. Kortrijk had voor eens een echte discotheek, anders moesten de Kortrijkzanen de taalgrens over richting Pecq, nu bracht Nathan Fake een heel dansbare set, met songs met duidelijke thema’s die langzaam transformeerden. Mooi einde van dag een van Sonic City.
Neem gerust een kijkje naar de pics (Xavier Marquis – Indiestyle)
http://www.indiestyle.be/live/fotos-sonic-city-festival-de-kreun-kortrijk-22-november-2014
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Sonic City Festival 2014 – zondag 23 november 2014 - James Holden speelt en cureert
Sonic City Festival 2014
Kreun
Kortrijk
2014-11-23
Nick Nyffels
Dag twee van Sonic City was heel avontuurlijk, en kleurde buiten de typische electronicalijnen.
Zombie Zombie is een Frans duo, maar live waren ze met drie. Wat ze brachten was best avontuurlijk: acid met live drums en zang bijvoorbeeld, maar ook een mix van spacerock en cosmic disco. Een van de nummers ging over Venus en had vervormde raps in een retro-futuristisch sausje. Het werd pas echt top toen ze een orientaalse sax op een acid beat zetten. Da kinda muzik i like.
Pional is net als John Talabot een Spaanse producer die al een remix maakte voor The XX. Met keyboards en zang speelde hij electropop, met zware subwoofers, een beetje zoals James Blake maar dan toegankelijker. Naast de poppy nummers die heel erg op jarentachtig electropop geent waren, denk Hurts of Sam Sparro, had hij ook een aantal instrumentale nummers. In een van zijn nummers zong hij, “I”ll be watching you”, en het is zeker een artiest om in de gaten te houden.
Silver Apples moest oorspronkelijk op zaterdag spelen, maar had zich vergist in het tourschema, en speelde daarom op zondag. Deze band maakte tussen 1967 en 1969 proto-electronica, met veel psychedelica invloeden en invloeden uit de musique concrete van bv een Pierre Henry. Het enig overlevende lid, Simeon is ondertussen zesenzeventig en tekende voor het meest experimentele optreden van Sonic City. De man, met breed gerande hoed, kon best doorgaan voor William Burroughs. Bij momenten klonk hij als een spaced out David Bowie, maar verder zat er weinig jaren zestig psychedelica in zijn set. De man draaide aan zijn knoppen en zong “I dont care what people say”, en dat vertaalde zich ook in de muziek, dit was compromisloze avantgarde.
De grote verrassing van Sonic City was ongetwijfeld Dean Blunt. We stonden aan de toog, toen de lichtman kwam vragen om ook alle lichten aan de bar uit te doen. In het pikdonker startte een tape met het geluid van een regenbui, occasioneel hoorde je subtiel geroffel, een saxofoonstoot en een vrouw die zong. Na meer dan vijf minuten priemde een schaarse spotlicht plots op, maar door de vele rook bleef het toch halfdonker. We ontwaarden een bodyguard, een saxofoonspeler en een zangeres, en Dean Blunt , die half rapte en half zong. Blunt zette meteen de sfeer met “Call me when your heart is empty”. Dit was een film noir, en dit optreden in het duister maakte dat je zintuigen op scherp stonden. Er passeerde een goflslag, fragmenten van telefoongesprekken waar Blunt op reageerde en de zangeres zong plots als een operasopraan. Die zangeres speelde dan ook nog eens elektrische gitaar, Mazzy Star die in dialoog ging met een soulzanger. David Lynch had het niet beter kunnen brengen. Het absolute hoogtepunt bestond uit dik tien minuten stroboscooplichten. De hele zaal was serieus onder de indruk. Dit was een optreden dat over de tongen ging.
Gold Panda knalde direct met zware beats die toch filmisch en organisch klonken. Tegen hoog tempo passeerden junglegeluiden van insecten en tropische kikkers. Toch was dit geen nerveuze set, op meta niveau transformeerde ieder nummer langzaam als een rups naar een pop tot vlinder, met behoud van de basiselementen in iedere song. De man sloot af met “You”, het sonische equivalent van een extacypil met zijn hooggepitchte en euforische refreintje.
De afsluiter van Sonic City 2014 was natuurlijk curator James Holden. Zijn laatste worp ‘The inheritors’ klokt af boven de 70 minuten waarvan vooral het laatste halfuur top is. We zagen reeds een stukje van zijn set op Pukkelpop en waren daar best onder de indruk. Ook in De Kreun was dit een sterk optreden. Holden werd begeleid door een drummer en de saxofoonspeler van Zombie Zombie. Holden bouwde zijn nummers laagje voor laagje op, mengde een beetje krautrock in zijn electronica, en de saxmodulaties deden aan de topjaren van Laurent Garnier denken. We herkenden nummers zoals “Renata”, “Gone Feral” met zijn rondwervelende beats die best van Thom Yorke had kunnen zijn, als je je ogen sloot, kon je zo Yorke’s schuddende kop zien loos gaan op dit nummer. “The inheritors” was dreigende, manische proto-electro en “Blackpool late eighties” had dat ochtendgloren clubgevoel. De climax was opgebouwd rond de sax van de man van Zombie Zombie. Het was al goed 24 november toen het publiek James Holden trakteerde op een warm applaus, voor zowel zijn eigen optreden als zijn meer dan geslaagde curatorschap van Sonic City 2014.
De balans van deze tweedaagse: nog meer dan andere jaren veel onbekende namen van hoge kwaliteit. De publiekstrekkers als James Holden en Neneh Cherry stonden er, Dean Blunt ging bij iedereen over de tongen door zijn unieke duistere set. De tweede dag was avontuurlijker en verrassender dan de eerste door zijn ruime programmatie en uitstapjes naar compleet andere genres.
Neem gerust een kijkje naar de pics (Xavier Marquis – Indiestyle)
http://www.indiestyle.be/live/fotos-sonic-city-festival-de-kreun-kortrijk-23-november-2014
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Stilstaan is achteruit gaan. Twee en een half jaar na zijn vorige doortocht in de Lotto Arena kwam Chris Rea met quasi dezelfde setlist aanzetten. Een ZZ Topke doen, zou je dat ook kunnen noemen, met dat verschil dat die ouwe baarden toch nog wat meer vet en gasoline in hun live act droppen, wat je van deze Chris Rea niet echt kon zeggen. Aanvankelijk lokte zijn passage vooral een paar flinke geeuwen los bij ons.
Stiekem hadden wij op voorhand gehoopt dat Chris Rea de bluesman in zichzelf hevig zou laten losbarsten, maar dit was helaas maar sporadisch het geval. Chris Rea, die de dood al recht in de ogen heeft gekeken, heeft de blues wel degelijk in zijn lijf zitten, maar hij had vanavond de ballen niet om die er ongeremd uit te spuwen, hij speelde gans de tijd met de veiligheidspal op. Aan de verveelde houding van zijn bandleden was duidelijk te merken dat die hier nu al jaren aan een stuk dezelfde setlist routineus stonden af te haspelen. Nog maar zelden heb wij een stel muzikanten zo zielloos hun ding zien doen. Een duo overbodige achtergrondzangeressen, die zichzelf Island Sky noemden en hier al voor het lamlendige voorprogramma hadden gezorgd, maakte het nog wat erger, de dames stoorden meer dan dat ze aanvulden. Chris Rea’s stem was trouwens nog voldoende bij de pinken waardoor hij die twee wichten beslist niet nodig had.
Nu goed, er was ook wel nog wat positiefs te melden, maar het vergde wat tijd en geduld. De te gezapige inloopronde duurde maar liefst vier songs.
Bij het melige en met krokodillentranen gevulde “Josephine” pakten de ouwe koppeltje mekaar eens goed vast, maar wij maakten al aanstalten om terug naar onze auto te wandelen, tot Chris Rea ons een eerste keer aangenaam wakker schudde met een stevig “Easy Rider”.
Plots was hij daar, de artiest waarvoor we gekomen waren, een gitarist die als geen ander een lekker potje slide kon spelen.
Wij terug op onze stoel dus (allemaal zitplaatsen trouwens vanavond, en aan de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen te zien dachten we even dat we hier op een fuckin’ eucharistievering waren terechtgekomen). “Easy Rider” bleek voorlopig maar een tijdelijke opflakkering want het duurde alweer enkele oudbakken songs (“Julia”, “Looking for The Summer”, ochére toch) tot Chris Rea ons een tweede keer uit onze coma haalde, maar deze keer zat de stoom toch wat langer op de ketel. “Stony Road”, “The Road To Hell” en vooral een krachtig “Somewhere Between Highway 61 & 49”, zowat het enige echte hoogtepunt van de avond, deden de blues met brio heropleven, er mocht zelfs al eens voorzichtig gerockt worden. Ook met “Stainsby Girls” konden we nog leven, het rockte een aardig eindje weg. Chris Rea had zich kennelijk herpakt en was hier goed bezig zijn eigen hachje te redden.
Maar in plaats van crescendo te gaan en eindelijk de handrem volledig af te zetten, ging het met de melige bisronde terug naar af. Het goedkope sentiment van “On The Beach” en de geforceerde vrolijkheid van “Let’s Dance” zorgden voor een einde in mineur. Best grappig eigenlijk, een song met een titel als “Let’s Dance” spelen voor een apathisch publiek die met geen stokken uit zijn (kerk)stoel is te krijgen.
Geen onvergetelijke bedoening dus, maar de momenten waarop Chris Rea zijn gitaarkunstjes etaleerde maakten het nog net de moeite waard. We gaan hem nog niet afschrijven, maar hij moet dringend eens langsgaan bij Dokter Rick Rubin. Kan wonderen doen.
Organisatie: Live Nation
Paus
café de Zwerver
Leffinge
De organisatie van Leffingeleuren heeft duidelijk voeling met bandjes die hier kansen moeten krijgen en kunnen doorbreken.. Je moet dus niet altijd richting Brussel rijden , vanavond kunnen we een uitroepteken plaatsen achter het beloftevolle Paus uit Lissabon , die eerder al werden ontdekt op het Primavera festival .
Het kwartet is eigenlijk al een vijftal jaar bezig, heeft een paar EPs en platen uit en is te situeren ergens tussen de sound van Battles , Fuck buttons , Health en Caribou in . Inderdaad, muzikaal heb je mathrock, groovende indie psychedelica , tropical sounds , fis , broeierig, bezwerend, aanstekelijk en zelfs dansbaar.
Met twee drummers vooraan recht tegenover elkaar, op z’n Caribou’s (en beetje Trail of Dead) , keys , elektronica, en de toevoeging van bas en gitaar , zorgde nu net voor een boeiende klankkleur, met verrassende wendingen , die intrigeerde door een repetitieve , golvende, stuwende percussieve ritmiek en kon exploderen. De sound was op die manier vernuftig, subtiel , toegankelijk, venijnig , avontuurlijk en tegendraads . Hier kwam de klemtoon op de instrumentatie ‘an sich’ en het samenspel. Af en toe kwam een zangpartij aan bod .
Hoedanook , we ervaarden een aangenaam , leuk , ontspannend concept. Moeiteloos werden we meegesleept in dit patroon . Ook al heb je het gevoel van een jamsessie , elk geluidje viel wel op z’n plaats.
Het kwartet werd voor een handvol mensen warm onthaald . Iedereen hield er wel van. Songs met Portugese titels zijn we niet gewoon; “Primeira” opende de set opende en verder “Bandeira branca” , “Mudo e surdo” , “Clarao”, de single “Cume” en afsluiter “Pelo pulsa” toonden aan dat dit collectief heel wat talent in huis had en de moeite waard is hier ontdekt te worden .
Paus – Band die ons in optimale stemming bracht . U (?) en ik in Leffinge waren er nu al bij ; ook het Vaticaan kan uitermate tevreden zijn !
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Het moet zo ergens tussen de zesde en zevende song geweest zijn. Op dat moment kondigde Sharon Van Etten een nog onbekend nummer aan dat binnenkort als B kantje van een nieuwe single zou verschijnen. Wat daarop volgde was een instant classic die uitmondde in een memorabele gitaareruptie. Een enthousiasteling vatte vervolgens de stemming in de zaal perfect samen door zich luidop af te vragen waarom dit nummer in hemelsnaam niet op haar nieuwe plaat was verschenen. Een licht blozende Sharon Van Etten nam gevleid akte van deze attentie, en het leek toen pas echt bij haar door te dringen in wat voor een muzikale weelde ze momenteel baadt.
Dankzij ‘Tramp’ en het al even uitstekende dit jaar verschenen ‘Are We There’ behoort deze Amerikaanse jongedame tot de lievelingen van de kwalitatieve muziekpers, Musiczine inclusief. Niet dat we daardoor, en gelukkig maar, een van zelfvertrouwen overlopende, geprefabriceerde ‘American act’ te zien kregen. Het refrein “We All Make Mistakes” zette al bij opener “All I Can” de mars richting in en ook in de rest van de set vielen weinig happy songs te noteren. Het is een torenhoog cliché dat desillusies en gebroken harten garant staan voor de beste artistieke voedingsbodem. Maar weinigen weten die zo overtuigend en authentiek aan te boren als tijdens “Afraid Of Nothing” of “I Know” die avond .
Net zoals Cat Power leefde Sharon Van Etten lang een onzeker, rondzwervend bestaan tot muzikale vrienden zoals Aaron Dessner van The National haar opnieuw naar het juiste pad leidden. Ook de Handelsbeurs was getuige van die voorzichtige metamorfose naar prille volwassenheid en stabiliteit. “Taking Chances” klonk zelfs verrassend hoopvol en ook “Our Love” had zo een dromerig Beach House sfeertje waardoor je dacht dat alles uiteindelijk wel goed komt.
… Tot “Your Love Is Killing Me”, dé pièce de résistance op het jongste album, op een zinderende manier de set afsloot. En vervolgens het refrein “You’re The Reason Why I Moved To The City” op het hart verscheurende bisnummer “Give Out” ons alsnog met de nodige vertwijfeling naar huis stuurde.
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
