Noel Gallagher’s High Flying Birds - Straffe doch minder op het verleden terende Noel Gallagher
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Ancienne Belgique
Brussel
Noel Gallagher heeft met ‘Chasing Yesterday’ een nieuw album dat gepromoot moet worden en hij doet dat goed. Oh, hij weet hoe dat moet. Te pas en te onpas andere muzikanten beledigen in NME (passeerden de afgelopen weken onder anderen de revue: Kanye West, Alex Turner, Ed Sheeran en Gary Barlow), een levende legende uitnodigen om een gitaarpartijtje in te spelen dat hij ook perfect zélf kon doen (Johnny Marr op “The Ballad of The Mighty I”) en verkondigen dat het de beste plaat is sinds de eerste twee van Oasis, allemaal aloude Noel-trucjes om de media te halen.
Vreemd is wel hoe ‘Chasing Yesterday’, z’n tweede als Noel Gallgher’s High Flying Birds, op de een of andere manier volledig anders klinkt dan de eerste. Rauwer, minder inwisselbaar en gepolijst en, naar Noel’s normen, experimenteler, meer uit z’n comfort zone. Benieuwd hoe dat live tot z’n recht kwam , trokken we op 22 maart naar de AB in Brussel. Dikke pluim voor (het management van) Noel om net als tijdens de tour van de vorige plaat terug naar de AB te komen, dezer dagen worden de Sportpaleizen en Vorst Nationalen van deze wereld ter beschikking gesteld van veel mindere goden. Noel verkiest blijkbaar het intieme boven het bombastische, en dat zien we graag.
Noel Gallagher is natuurlijk de spilfiguur achter Oasis, voor velen (terecht) de belangrijkste band uit de jaren ’90. Hoewel er wat over te zeggen valt of Oasis ooit zo ver was geraakt als ze het zonder Noel’s jongere broertje Liam (en diens pitbullsmoel, Manchester attitude en bijkomstig ook stem) hadden moeten doen, kan je niet ontkennen dat het wel Noel was die 99% van de songs schreef.
Het was dan ook niet verwonderlijk dat er een aantal nummers van zijn vorige band de setlist haalden. Slechts bij twee Oasis-nummers hadden wij het gevoel dat ze de set écht naar een hoger niveau tilden: “Digsy’s Dinner”, een muzikaal super opzwepend doch tekstueel volstrekt idioot nummer over op theekrans gaan en lasagne eten bij de dorpsgek in een of andere wijk in Manchester en de magistrale afsluiter “The Masterplan”. Ja, oké, eigenlijk zou ook “Don’t Look Back In Anger” in dit rijtje mogen thuishoren. Op papier zou die andere meezinger die de setlist haalde, “Champagne Supernova”, dat eigenlijk ook moeten doen, ware het niet dat we bij dit nummer voor het eerst op een Noel-concert Liam echt misten. Voor ons werd zo extra in de verf gezet dat de kracht van dat nummer vooral in de stem van de laatstgenoemde zit. Het belette het publiek in de AB niet het nummer luidkeels mee te zingen. En voor de volledigheid: ook “Fade Away”, het B-kantje van “Cigarettes & Alcohol”, haalde de setlist.
Nee, ons draaide het toch, enigszins verrassend, vooral om de solonummers, die gewoon veel minder aanvoelden als verplichte nummertjes. Noel kwam binnen met een knaller van een openingstrio: “Do The Damage”, het B-kantje(!) van de eerste single uit de laatste plaat en onrechtstreeks misschien ook wel een afrekening met zijn geitenwollensokkenimago, en “(Stranded On) The Wrong Beach” en “Everybody’s On The Run” uit zijn eerste plaat. Vervolgens stapelde hij met songs als “In The Heat Of The Moment”, “Lock All The Doors”, “The Death Of You And Me” en “Ballad Of The Mighty I”, “The Dying Of The Light” en “Dream On” de hoogtepunten een na een op. Straffe kost.
Anders dan zijn vorige passage in de AB, in het prille begin van Noel Gallagher’s High Flying Birds, leek dit veel meer op het optreden van een band en minder op frontman plus begeleidingsband. Geen akoestische intermezzo’s, minder Oasis-nummers (5/20 versus 9/20 in 2011), weinig ‘gechase’ after yesterday.
Opvallend ook veel minder humor als middel om te charmeren of interactie met het publiek tout court. Hij vroeg naar de uitslag van de Bekerfinale en had een wat ongemakkelijk gesprek met een fan over het al dan niet weggeven van een plectrum.
Dit alles zou erop kunnen wijzen dat hij met een tweede plaat op zak net als ons ook van mening is dat zijn solonummers gewoon sterk genoeg zijn om niet meer op het succes van Oasis te moeten teren. Of misschien ook niet, het is en blijft Noel Gallagher en Noel Gallagher zal nooit onzeker in het leven staan.
Organisatie: Live Nation
We hebben er een ongelofelijk avondje opzitten … Underworld gaf een prachtconcert van hun Rewind ‘Dubnobasswithmyhead man’ uit ‘94. Underworld stelde die doorbraakplaat – 20 + 1 jaar - integraal voor en schitterde. De veertigers onder ons hadden de ‘time of their life’. Twee uitverkochte AB concerten en dat telde!
Hier in ons landje begon het eigenlijk wel allemaal voor het vaste duo Karl Hyde (zang/gitaar) en Rick Smith (knoppenfreak). Als we even het archief opstoffen , lezen we nog volgende cd bespreking ‘Een heerlijk genietbare trip waar we meegevoerd en -gezogen worden , van dance , trance , dub en technobeats door drumcomputers , gitaarloops , gesampelde stemmen, zang in een web van flashy lights en stroboscoops. Een mijlpaal voor de scene!’
Underworld heeft een eigen weg geplaveid en was samen met Daft Punk, Prodigy, The Chemical Brothers de belangrijkste vertegenwoordigers van de 90s dancepop. Een golf van DJs en bands volgden die net ook iets hadden met dance, techno, electro en retro acid.
De heren zijn nu aangevuld met Darren Price (mede pionier Darren Emerson verliet Underworld rond 2000 btw!) en het was een uitdaging om alle nummers in hun volledigheid te spelen : de repetitieve ritmiek , de geraffineerde opbouw , de tempowissels , de lichtvoetige elektronica van pompende en zalvende, trancy beats en de soundscapes waarover de zanglijnen zweven . Elk nummers werd ook afgebeeld .
Het publiek genoot ervan, zwalpte, hotste heen en weer, de armen in allerlei bewegingen en in de lucht; een sterk onthaal bij elke wisseling, kortom sfeer , ambiance en een AB letterlijk op zijn kop . Wat een uitgelatenheid en enthousiasme!
Die dynamiek , opwinding werd dan ook overgezet op de drie op het podium . Hyde zat letterlijk in een droomwereld en vooral Smith kon zijn ding doen en ging loos op z’n computer en knoppen.
Meteen werden we in de juiste stemming gebracht door “Dark & long” , dat mooi uitgesponnen werd . Duidelijk was ook hoe subtiel elk geluidje in zijn repetitieve ritmiek en opbouw op zijn plaats viel.
Elk nummer heeft zo wel zijn verhaal en hangt tussen toegankelijkheid , avontuur en experiment. Een beetje dwarse sounds misstonden niet op “Mmm skyscraper” en “Spoonman”. “Surfboy” duwde vervolgens het gaspedaal in , maar de duivels werden een eerste keer écht ontbonden op de gekende “Dirty epic” en “Cowgirl”. Verder met een “Rez” en de twee afsluitende tracks op plaat , die in al die jaren praktisch nog geen hoor kans hadden gekregen, “Bigmouth” (met die onweerstaanbare bluesy loops en mondharmonica) en het slepende “Spikee”, waar het tempo omhoog werd gekrikt , steeds krachtiger werd en net niet explodeerde door die ingehouden spanning . Tussenin hadden we een rustmoment door de loungy groove van “Tongue”, “River of bass” en “M.E”.
We werden letterlijk een laatste keer bij het nekvel gegrepen op “Born slippy”, waarmee Underworld het grote publiek bereikte . Een long version , die iedereen in extase bracht! Zweetdruppels parelden op het voorhoofd … En dan was het over & out . Ze vielen in elkaars armen en bedankten voor de uitbundigheid op hun songs!
Hier snoven we de clubsfeer op , was iedereen op dezelfde golflengte en in optimale stemming. Totaal wat anders dan een rockconcert ! We hadden ‘the time of our life’!
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
Geniale Steven Wilson & Band!
Steven Wilson
Rockhal
Luxemburg
2015-03-21
Nathalie Mares
Najaar 2013, in Het Depot in Leuven, was het de laatste keer dat ik Steven Wilson live aan het werk zag. Onlangs heeft deze Engelse ProgGod zijn vierde soloalbum uitgebracht. De opvolger van 'The Raven That Refused To Sing' heet: 'Hand. Cannot. Erase.’ en is op zijn minst een zeer opmerkelijke release. Qua sound klinkt het op de nieuwe schijf toch allemaal iets anders. Wilson verliet de progrocksound van de jaren '70 en laat op de nieuwe plaat een modernere sound horen die iets meer de richting uitgaat van wat hij samen tijdens de laatste jaren met Porcupine Tree uitbracht.
Alhoewel de nieuwe plaat niet door iedereen even warm werd onthaald zijn alle optredens tijdens deze tour reeds lang vooraf uitverkocht. Wij reden voor dit progfeestje helemaal tot in Luxemburg. Place to be: de Club van de Rockhal op de postindustriële site in Esch-sur-Alzette waar Wilson & Co 1100 toegewijde fans opnieuw een sublieme avond bezorgden.
Het begon allemaal na een veel te lange video-intro toen toetsenist Adam Holzman het podium opkwam om "First Regret" in te zetten. "3 Years Older" volgde en bracht de volledige band op het podium. De Steven Wilson band is dezelfde als tijdens de vorige tour: Guthrie Govan (Guitar), Adam Holzman (Keyboards/Piano), Nick Beggs (Bass/Chapman Stick!) en drummer Marco Minnemann. Theo Travis (Flute/Sax) is er deze keer niet bij.
Al meteen speelde gitarist Guthrie Govan zich in de kijker met waanzinnig mooie psychedelische gitaarsolo's. Het eerste deel van de set lag de nadruk op het conceptuele nieuwe album dat visueel met erg mooie filmpjes en een prachtige lichtshow extra in de verf werd gezet. Voor "Routine" verontschuldigde Steven zich omdat de zang van de Israëlische zangeres Ninet Tayet niet live kon worden gebracht. De dame is net moeder geworden en kon zich onmogelijk vrij maken om mee te gaan op tour. 'Gelukkig kan ik dankzij Apple deze song wel live brengen', grapte Steven. Toch was het even vreemd om naar een zangstem te luisteren die er niet live bij was. Anderzijds kan ik Wilson wel begrijpen dat hij deze song absoluut live wou brengen want "Routine" is toch wel een van de sterkere composities van de nieuwe plaat.
Even liet de band de nieuwe plaat voor wat ze was en werd een vernieuwde versie van "Index" op ons losgelaten. Een song die startte met ritmisch vingerknippen en zich verder ontplooide tot een pikdonker zwart industrieel rockpareltje! Ondraaglijk, angstaanjagend en beklijvend tezelfdertijd!!! Terug naar de nieuwe plaat dan met sublieme uitvoeringen van "Home Invasion" & "Regret #9" waarin de adembenemende gitaarsolo's van Govan rond de oren vlogen en een, op luid applaus onthaalde, waanzinnige keyboardsolo van toetsentovenaar Holzman. Ook fans van Porcupine Tree werden niet vergeten wat zo zat heel verrassend "Lazarus" in de set. Een song die perfect aansloot bij het nieuwe album, zei Wilson. Machtig om deze melodieuze popsong nog eens live te horen.
In de finale werden nog eens alle registers opengetrokken met een gebalde versie van het uit Wilson's jeugd geïnspireerde "Harmony Korine". Verdere prog-extravanganza kregen we met "Ancestral", uit het nieuwe album. Een werkstuk vol knotsgekke complexe tempoveranderingen en muzikale extremiteiten. Het melodieuze epos "Happy Returns" sloot de reguliere set.
Tweemaal kwam de band terug om te bissen. Het sluimer-projectiedoek viel neer voor het podium waarop ontelbare klokken werden geprojecteerd. Tijd voor "The Watchmaker"! Hierna werd nog even hard van leer getrokken met de Porcupine Tree song: "Sleep Together".
De band kwam nogmaals terug om in alle rust en schoonheid afscheid te nemen met “The Raven That Refused To Sing”, een bijzonder mooi werkstuk waarin het thema van eenzaamheid nog maar eens werd uitgediept.
Wat een sublieme concertavond was dit! Een geniale begeleidingsband en een opvallend vrolijk communicerende Wilson zorgden voor vuurwerk in de middelgrote Rockhal Club. Het nieuwe album dat bijna integraal in de set was opgenomen klonk live heel overtuigend en sloot perfect aan bij oudere Wilson composities.
Setlist:
*First Regret *3 Years Older *Hand Cannot Erase *Perfect Life *Routine *Index
*Home Invasion *Regret #9 *Lazarus *Harmony Korine *Ancestral *Happy Returns
*Ascendant Here On...
-------------
*The Watchmaker *Sleep Together
-------------
*The Raven That Refused To Sing
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steven-wilson-21-03-2015/
Organisatie: Rockhal, Luxemburg
AB Clubcircuit – 4AD@AB: Id!ots, The Germans, Tubelight, Ancienne Belgique (Club) op 22 maart 2015 – Pics
Id!ots – Ontsproten vanuit de as van de legendarische West-Vlaamse cultband Ugly Papas - we krijgen smerige , vette garage rock ’n roll die z’n subtiliteit en fijngevoeligheid niet verliest …
The Germans - ‘Are Animals Different’ heet de vierde langspeler van het Gents orkest The Germans . Eén trip vol geflipte psychedelica, sfeervolle soundscapes, tegendraadse grooves en bezwerende gezangen. (zie pics homepag)
Tubelight - Zo vader, zo zoon dacht Lee Swinnen toen hij de muzikale wereld instapte. Debuutalbum ‘Heliosphere’ bevat een combinatie van psychedelica, Britpop en hier en daar wat shoegaze.
Check de cd review
http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/cdreviews/tubelight/heliosphere/
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/idiots-22-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-germans-22-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tubelight-22-03-2015/
Org: 4ad @ AB
Shaka Ponk - Eén en al vonk met het enthousiaste Shaka Ponk!
Shaka Ponk
Paleis 12
Brussel
2015-03-21
Hans De Lee
Zaterdagavond was het goed prijs in Paleis 12, tijdelijk omgedoopt tot het fantastische ‘Circus Ponk’ uit Frankrijk.
Hoewel de zaal helemaal niet was volgelopen en bijgevolg het balkon en alle zitjes gesloten bleven, was het toch nog een gezellige drukte in Paleis 12 en troepten de fans van Shaka Ponk gretig samen voor het podium.
Daar kregen ze eerst, als support, de band Hipsta voorgeschoteld, net als Shaka Ponk afkomstig uit Parijs en omstreken. De 5 kerels brachten een korte doch leuke set met een mix van stevige en groovy rock, beetje electro pop en een scheut funk. Heel verdienstelijk en vol overgave gebracht. Hun nummer “Let it go (baby)” speelde alvast nog een tijdje verder in mijn hoofd na het optreden …
Tot de hoofdact van de avond iets voor 21u00 zijn opwachting maakte en het publiek bijna 2u zou meenemen op een enthousiaste en knotsgekke trip door een zeer boeiend muzikaal landschap.
Shaka Ponk is een bende ongeregeld uit Parijs die reeds 4 albums op hun conto hebben. De groep bestaat sinds 2004 en brengt een explosieve smeltkroes van vooral rock, electro en funk/reggae. Ze zijn intussen immens populair in hun thuisland Frankrijk en bijgevolg ook meer gekend in Wallonië dan in Vlaanderen. Voor mijn part mag hier gerust snel verandering in komen want de show die ze afgelopen zaterdag brachten was van een zeer hoogstaand en aanstekelijk niveau! Klasse!
De meeste nummers kwamen uit de 2 recentste CD’s : ‘The White Pixel Ape’ (2014) en ‘The Geeks and the Jerking Sock’s’ (2011). Zanger en frontman Frah had er duidelijk zin in en werd op sublieme wijze bijgestaan door zangeres Samaha die sinds 2011 vast deel uitmaakt van het collectief.
Na een grootse intro in ware ‘Metallica’stijl liet het openingsnummer “Black Listed” niets aan de verbeelding over en bewees het 6-tal op het podium onmiddellijk dat het een zeer warme en intense avond zou worden. Het meest heavy en snelle nummer van hun laatste album werd met volle kracht de zaal ingeslingerd.
De energieke mix van rock, punk, funk en electro kwam zeer snedig over en verkocht het publiek meteen een muzikale mokerslag.
Opvallend was ook de smaakvolle aankleding en perfecte belichting van de stage en de fantastische ‘3D projecties’ die de muziek zeer passend vergezelden en de knotsgekke show tot in de kleinste details naar nog een niveau hoger tilden door de knap ingebouwde interacties.
“Wanna Get Free” zette de toon zonder verpinken verder en zorgde voor een vette groove en een ware feeststemming onder het publiek. Het leek wel een soort moderne rock’n’roll rave.
Tijdens het nummer “Come On Cama” bleek nogmaals hoe sterk de vocale wisselwerking was tussen circusdirecteur Frah met zijn heerlijk hese en korrelige stem en zangeres Samaha met haar krachtige, heldere stemgeluid.
De wervelende nummers gingen naadloos over in elkaar, Frah dook af en toe eens het publiek in en bespeelde de menigte ook op een zeer aanstekelijke wijze. “On the ro(ad)” en “Shiza Radio” passeerden de revue, het publiek werd nauwelijks een moment van rust gegund, het circus draaide op volle toeren.
De muziek van Shaka Ponk lijkt op het eerste gezicht misschien vrij simpel : een vrolijk deuntje of riedeltje waarrond men een hele song opbouwt maar in werkelijkheid zit er best veel meer achter deze formule dan je zou denken en komt het vakmanschap van de muzikanten live heel sterk naar voor.
“Story O my LF” is alweer zo’n no-nonsense feestnummer dat getuigt van complexloos top entertainment zonder daarom te moeten spreken van hoogstaande ingewikkelde muzikale composities. Gewoon muzikale fun, professioneel gebracht door een bende gezonde gekken.
Eén van de hoogtepunten van de avond is ongetwijfeld het nummer “Seks Ball” met zangeres Samaha in een glansrol, gevolgd door het stevige “Sacrify”. Het publiek reageert uitzinnig op haar stem en op de visuele hoogstandjes op de achtergrond.
Na meer dan een uur wordt de fans eindelijk een (relatief) rustpunt gegund en volgt een vrijwel instrumentaal tussenstuk waarbij drummer Ion een ware battle aangaat met een 3D aap op drums en waarbij ook de overige muzikanten de kans krijgen hun kunnen nog eens extra in de verf te zetten.
Onmiddellijk daarna is het echter weer knallen met de gekende vrolijke nummers als “I’m Picky”, “My name is Stain” en daartussen een heerlijke heavy, groovy en reggae mix met het nummer “Te gusta Me” en flarden “Get Up Stand Up”. Het publiek smult er enorm van en scandeert uit volle borst mee.
Stilaan loopt de set naar zijn einde en werkt de band nog een laatste keer aan een hoogtepunt : “6x Love” wordt ingezet en daarbij wordt het podium omgetoverd tot een ware ‘rock’n’roll church, inclusief glasramen, klok en begeleidend koor. Opperaap Frah neemt de fans voor een laatste keer op sleeptouw. Hij excuseert zich eerst voor het feit dat het concert een paar maand werd uitgesteld (oorspronkelijke datum was in najaar 2014) en bedankt daarna uitvoerig het ‘loco’ publiek voor zoveel enthousiasme en plezier!
Als toegift krijgen we nog het Spaanstalige “Morir Cantando” (oorspronkelijk een song van icoon Dalida) waarbij het publiek een allerlaatste keer volledig uit de bol gaat (inclusief Mister Frah die nogmaals een prachtige duik doet in de menigte) en waarbij het elektronische tussenstuk me zowaar aan Rammstein doet denken. Om nog maar even te wijzen op de enorme veelzijdigheid van dit ongeremde heerschap en optreden.
Het zal je allicht niet verwonderen maar voor mij was dit alvast het (voorlopig) beste concert van 2015! Het wordt tijd dat Shaka Ponk in Vlaanderen wat meer bekendheid verwerft en dat ze met hun aanstekelijke muzikale mengelmoes de kans krijgen om op enkele festivals te spelen.
Intussen hoop ik dat de band de belofte houdt die ze maakte op het einde van het concert : ‘On revient’! Et bien, moi aussi alors!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/shaka-ponk-21-03-2015/
Organisatie: Live Nation
Met de Support act Whiz hadden we al eens kunnen kennismaken. Zij wisten eerder een plaatsje te bemachtigen op het showcase festival ‘We Are Open’ dat plaatsvond op 13 en 14 februari in Trix Antwerpen. Deze Limburgers brengen softrock met aanstekelijke en poppy deuntjes.
Daarna kwamen Yannick Aerts, Stijn Boels, Arne Omloop, Noah Melis en Yorgos Tsakiridis (The Hickey Underworld, Hazy Hands) hun nieuwste en 2de plaat ‘Cycle’ voorstellen. Dit sympathieke Limburgs/Antwerpse combo liet ons proeven van hun psychedelische pop/rock. Een hemelse tocht door de sixties die ons spontaan door de zaal deed huppellen.
Bed Rugs releaste dit jaar ‘Cycle’ , de opvolger van het alom geprezen ‘8th Cloud’. Hun muziek geeft een vette knipoog naar bands als Pond, Tame Impala en Temples. De set van dit concertje was quasi volledig gevuld met het nieuwe materiaal uit ‘Cycle’. Een vrijwel volle zaal bewoog heen en weer op een scheut veelkleurige en zweverige rocksongs. Het donkere maar geniale “Clear Obscure” deed onze denkbeeldige bloemen even verwelken om ze daarna weer te laten openbloeien met hen single “Specks”.
Deze veelbelovende band beschikt over een uitgesproken eigen sound en vocals die nog lang blijven na sidderen. Verder in de set hoorden we als uitschieters “The Knot”, “Chronicles”, “Shine” en het mooie “Love”. Eindigen deden ze met het fantastische “Piles”, het pronkstukje van hun laatste plaat. Een song die de lente in het land brengt en op donkere dagen de zon volledig laat schijnen, althans dit is het gevoel dat je krijgt als dit nummer u live voorgeschoteld wordt.
Bed Rugs’ sterkte is de opvallende variatie in hun songs die er tevens ook voor gezorgd heeft dat deze vijfkoppige band ons steeds bleef boeien, een uur leek bijgevolg veel te kort.
Deze avond lieten zij ons kennismaken met tal van verschillende soorten psychedelische sounds die bijgestaan worden door sterk gitaargeweld. Ze weten steeds vernieuwend uit de hoek te komen en hun gevarieerde setlist heeft voor een sterk optreden gezorgd! Deze band is klaar voor de zomerfestivals!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Heden ten dage lijkt de Nijdrop wel een ‘on-inneembare’ vesting. 1 verkeersomleiding en we komen 40 minuten later aan dan gepland. Geen voorprogramma dus …
Maar de hoofdact was gelukkig wel nog aanwezig, het geweldige Briqueville. Over het wie en waar van deze band valt er bijna niets te melden. Reden daarvoor: wie de bandleden zijn behoort tot de best bewaarde van de Belgische muziek. Waarom dat zo is, is mij nog altijd niet duidelijk. Het onbekende trekt aan zeker?
Briqueville staat voor sludge, geïnspireerd door de groten in het genre: Neurosis, Amenra,... Dat betekent dus nummers met een trage opbouw. Langzaam worden gitaren, bas en drum in stelling gebracht. Klaar voor een grote explosie, die voor altijd op zich laat wachten. Want echt ontploffen doet het nooit. Waar Briqueville het van moet hebben is de spanning die wordt opgebouwd, het weven en kneden van de instrumenten om het publiek te overvallen en naar zich toe te trekken.
Een set waar er over nagedacht is ook, maar waar er weinig ruimte is voor improvisatie. Want al iedere keer ik ze zag (3x) spelen ze krak dezelfde set. Maar als het altijd zo goed gebracht wordt, is er geen reden om niet nog een 4e, 5e en 6e keer te zien.
… Een korte set ook. Maar wel boeiend en uitdagend en perfect gedoseerd. Een grote prestatie van een jonge band, die ongetwijfeld nog heel wat in zijn mars heeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/nijdrop-opwijk/
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
The Script - 26 januari 2013, ik maak kennis met een aanstormende boysband uit Ierland. Vorst Nationaal was zelfs niet uitverkocht. Het Ierse trio uit Dublin is dan wat op zoek naar zichzelf maar vooral naar bevestiging overzee.
The Script - 19 maart 2015, een bomvolle lotto-arena, al weken uitverkocht. De bevestiging is er. Van de volgelingen althans. Die krijgen de show die ze verdienen. Een klank-, laser- en lichtspektakel waarmee ze voor niemand moeten onderdoen.
Dit doet dromen van meer…
In de week van St. Patricks day werd de setlist handig aangepast, en hoe! Ik heb al veel intro’s gezien, maar deze was toch wel heel origineel. Danny, Glen en Marc werden geëscorteerd door groene lichtfakkels en vlaggen.
Wat direct de aanzet was voor “Paint the town green”. Een nummer ivm St. Patricks day en de Ierse invloed werd verder gezet met “Hail rain or sunshine” waar de Ierse folk echt tot z’n recht komt. Die roots wordt met deze plaat sterker benadrukt en aangehaald. “Breakeven” en “Before the worst” gingen een eerste topmoment vooraf. De hit “Superheroes” toonde direct wat de nieuwe show in petto heeft. Lasers, lichteffecten, alles werd uit de kast gehaald. Marc toonde met “ We cry” dat hij zelf geen slechte zanger is en eigenlijk bij gelijk welke band terecht kan. “If you could see me now” werd mooi begeleid op het scherm en bracht even rust. Dat de band geëvolueerd is , toont het aan met iets simpels als bv. bindteksten. De totstandkoming van het nummer “Man on a wire” duurde bijna 3 minuten. Vroeger werden de nummers meer afgehaspeld. De inleiding van “Nothing” was ,alweer, hilarisch. Ocharme de ex-vriendin die aan de andere kant van de lijn hing. Origineel was dat er stukje van “For the first time” verwerkt zat “Good ol’ days” .
Met “ Never seen anything quite like you” , “ The man who can’t be moved” kregen we een soort ‘Coldplay-moment’. Een tweede podium werd aangesproken wat tegenwoordig in is. Maar superb uitgewerkt. Projectieschermen vormden een kooi en in symbiose met het licht rondom was dit een heel ‘charmante’ locatie. Tijdens “You won’t feel a thing” worstelde Danny zich als vanouds tussen het publiek. Met “Six degrees of seperation” kreeg Danny direct het publiek op z’n hand. Een sing-along pur sang. “It’s not right for you” vormde een mooie afsluiter.
Achore : Met “the energy never dies”, “ for the first time” , “ no good in goodbye” en “hall of fame” werden de ultieme sing-alongs opgespaard voor de slot-apotheose.
Ohja, opwarmers van dienst waren Colton Avery, een jong Amerikaans talent met het timbre van George Ezra en Tinie Tempah. Een Londense rapper met enkele ‘underground’-hits. Had z’n eigen dj mee, en met z’n tweetjes klaarden ze mooi de klus want het publiek ging makkelijk mee.
Het is duidelijk dat deze band geen “’Boysband’ meer is die er alleen maar is voor de gillende tienermassa. Dit Iers trio heeft duidelijk stappen voorwaarts gezet en geleerd van anderen; zowel qua performance, lichttechniek, podiumbouw enz. Danny weet als geen ander het publiek te bespelen en betrekt het ook bij het optreden. Als toeschouwer voel je de appreciatie.
The Script - 2013 Vorst Nationaal, 2015 de Lotto-arena. De volgende stap moet gewoon het grote gebouw hiernaast zijn. België is er klaar voor.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tinie-tempah-19-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-script-19-03-2015-2/
Organisatie: Live Nation
Een uitverkochte AB stond paraat om de twee rockfenomenen Mike Kerr en Ben Tatcher toe te juichen. Samen vormen ze Royal Blood , duidelijk de heetste band in het rocklandschap op dit moment. Voor hun lancering aan het grote publiek konden ze rekenen op de ondersteuning van Arctic Monkeys, een band waar ze het voorprogramma voor verzorgden in 2013. Daarbuiten hebben ze ook een nominatie voor BBC Sound of 2014 ontvangen wat hun populariteit enkel deed groeien. Hun eerste langspeelplaat, met de originele naam ‘Royal Blood’, verscheen augustus 2014 en kon terecht rekenen op positieve respons en werd het snelst verkochte rockalbum van de voorbije drie jaar in de UK. Hun blues-hard-garage rock sloeg zelfs zo hard aan dat ze vorige maand nog een BRIT-Award ontvingen voor ‘Best British Group’ overhandigd door rocklegende Jimmy Page. Deze twee mannen zijn met andere woorden een ware explosie in de muziekwereld! Benieuwd of hun dynamie(k/t) ook de AB zal laten knallen.
Het voorprogramma was de driekoppige band Mini Mansions. Stevige indie-pop met een psychedelisch kantje lijkt mij wel een juiste omschrijving van hun muziek. Live is deze band een streling voor het oog dankzij de performance van Michael Shuman. Zijn haren die alle kanten op vliegen, zijn expressie tijdens het zingen en dat allemaal terwijl hij drumt, zorgen voor een geslaagde voor-show!
Royal Blood - Op de legendarische trompettonen van rapper Pharoahe Monch met “Simon Says” werd het publiek al opgewarmd en was er meteen een goede lading adrenaline aanwezig. Op een donker podium neemt Ben Tatcher als eerste plaats achter zijn drum en vervolgens ook Mike Kerr achter de micro met zijn basgitaar. Het lont van het publiek was al bijna op nog voor het duo enig noot had gespeeld. Met “Hole” zetten ze de toon voor de rest van het concert: Strak, beheerst en een verdomd goeie sound!
Helaas zijn ‘strak’ en ‘beheerst’ wat dubbel te interpreteren. Zo was het duo niet echt verassend. De show kwam over als een geroutineerd geheel waarbij de nummers behoorlijk trouw bleven aan de studio versies. De bindteksten, het eens op een versterker gaan staan, dan de drumstokjes gooien en dan het publiek eens aanmoedigen leken een vast stramien bij die bepaalde nummers. Ook was de interactie tussen Mike en Ben miniem. Blindelings speelden ze de show. Maar begrijp me niet verkeerd! De band zette een prima prestatie neer! Dit op een sober podium met enorm wit tegenlicht dat te pas en te onpas het publiek volledig verblind. We zagen tijdens het optreden veel armen in de lucht, wat geduw en getrek, crowdsurfing en een speelse circle of death. De sfeer was op en top en het publiek was mee van begin tot eind.
De explosie kwam voor mij bij “Little Monster” waar Mike vroeg “Do you want some real rock and roll?”. Waarna de volgende noot iedereen door het dolle sloeg! De bom was op dit moment zeker al voor de vierde keer ontploft! Hun muziek doet genieten en is werkelijk knap opgebouwd.
Het is overduidelijk. Royal Blood breekt door en is klaar voor meer en groter! Wat een power, wat een sound, wat een duo! Deze zien we terug in Vorst of wie weet wel het Sportpaleis. En kan je dan een kaartje bemachtigen… Doen!
Setlist: Hole, Come On Over, You Can Be So Cruel, Figure It Out, You Want Me, Better Strangers, Little Monster, Blood Hands, One Trick Pony, Careless, Ten Tonne Skeleton, Little Monster, Loose Change, Out of the Black
Organisatie: Live Nation ism met Ancienne Belgique, Brussel
Een stel jonge Belgen springt nu ook op de steeds voller lopende Krautrock-trein, bands als Monomyth, Follakzoid, Chris Forsyth & The Solar Motel Band en Camera achterna, en op zoek naar de achterliggende roots van Can, Neu! en ook wel een beetje Television. In de bio heeft het zestal het zelf over Pink Floyd en Sonic Youth, maar wij spreken nogal graag eens bio’s tegen. Pink Floyd is trouwens te ver gezocht, en voor Sonic Youth zit er te weinig gruis tussen de groeven (leg nog eens ‘Sister’ en ‘Evol’ op en u zal weten wat we bedoelen).
Wat we u wel kunnen vertellen is dat Statue’s tweede album ‘Calexico Point’ een bijzonder knap en volledig instrumentaal werkstukje geworden is waarin maar liefst vier gitaren het mooie weer maken zonder elkaar in de weg te lopen. Integendeel, ze worden in laagjes op mekaar gestapeld en blijven steeds verder prikkelen, de ene keer ingetogen, de andere keer hard en uitgelaten. Geen gezongen woord te bespeuren in de songs zelf, maar bij het kiezen van de songtitels hebben de jongens zich eens goed laten gaan, wat dacht u van “Go March Or Get Some Exercise”, “The Cricket and The Woodpecker” of “Rilatine For A Rabbit Syndrome”, trouwens een prachtig ding die onderweg guitig de gitaren laat aanwakkeren en dan eindigt in een rustig dwarrelend surfwatertje. Ook de afsluitende titelsong is een pareltje, hiervoor halen we met plezier de superlatieven boven die we ook veil hadden voor het betere werk van Mogwai, Explosions In The Sky en Crippled Black Phoenix.
Een bijzonder moedige keuze trouwens om volledig instrumentaal te gaan, want hiermee hebben ze meteen ook alle kans op een beetje airplay bij StuBru op de helling gezet. Fuck Stu Bru, hier is het de muzikale kracht en intensiteit die primeert, niet de zogenaamde coolness of hippe sound. Statue is tenminste nog eens een band met een volledig eigen smoel, en daar is het dikwijls ver naar zoeken in ons apenlandje.
‘Calexico Point’ is een avontuurlijk, boeiend en gelaagd album, en zo worden er veel te weinig gemaakt in onze contreien.
‘Calexico Point’ wordt voorgesteld onder meer op Fons Label Nights (27/03 MOD Hasellt), in Café Café Hasselt (16/04), Fatkat Antwerpen (18/04), De Living (10/05 Heist Op Den Berg) en Vk Molenbeek (22/05).
The Baboons spelen rootsrock die lijkt te zijn ontgonnen in Amerikaanse zuiderse gronden. De sound leunt aan bij The Blasters, Dave Edmunds en The Paladins en de vijf heren hebben gezamenlijk een bundel Bo Diddley en Chuck Berry wortels verorbert. Als we dichter bij huis naar referentiepunten zoeken dan komen we algauw bij de onvermijdelijke Seatsniffers terecht. De blues dus, maar dan niet de katoenpluk- of Chicago versie, wel de meer swingende vertolking vermengd met country (“Devil Moon”, “Shade Of Blue”, “She’s Sweet”), een flinke scheut soul (“Rain”, “I’m Just A Fool To Care”), old school rock’n’roll (“Texas Sun”) en rockabilly (“Hard To Cool Down”, “No Way Out”). Niks origineels, maar het swingt lekker de pan uit, en daarmee zijn we meer dan tevreden.
Onder meer te bewonderen in Nijdrop Opwijk (27/03), Trix Antwerpen (18/04) & N9 Eeklo (12/06).
Deze ‘pop noir’ dame kon na een zelfdestructieve periode een sterke comeback maken; nog steeds wordt ze na een bewogen jong leven gerespecteerd. In de loop van vijf decennia is Marianne Faithfull uitgegroeid tot één van de grote dames van de popmuziek.
Het afgelopen jaar heeft ze een rustperiode moeten inschakelen , gezien een gebroken rug haar aan bed kluisterde .
Intussen hield haar creativiteit niet op en kon ze aankloppen bij een rits artiesten die mee de nummers schreven o.m. Steve Earle , Tom McRae, Ed Harcourt, Anni Calvi tot Roger Waters en Nick Cave , haar zielsverwant binnen de donkere romantiek.
Haar gruizige, grauwe, rokerige stem geeft kracht, emotionaliteit en kwetsbaarheid. Opnieuw hebben we een mooie, afwisselende cd ; de songs hebben een broeierige ondertoon , kunnen weerbarstig zijn , zelfs behoorlijk stevig voor haar doen of ze tuimelen in de intimiteit .
Het geheel straalt een vaudeville stijl uit en balanceert tussen indringend gevoel en een optimistische stemming.
“True lies”, “Sparrows will sing” en de titelsong intrigeren al meteen en zijn mooi uitgewerkt; even intens spannend klinken “Mother wolf” iets verderop de plaat en met de poppy cover (Bryan Ferry / Everly Brothers) “The price of love” overtuigt ze even sterk . Maar geen Faithfull zonder een sfeervolle benadering , te horen op “Love more or less” , “Late victorian holocaust” of “Falling back” , “Deep water” en “Going home” .
Een grenzeloos respect hebben we voor haar en dat krijgt ze evenzeer van veel artiesten en bands. Klasse dus!
Het West-Vlaamse Het Zesde Metaal is al een kleine tien jaar bezig en draait rond zanger/componist Wannes Cappelle , die nu al toe is aan zijn derde plaat . ‘Nie voe kinders’ volgt ‘Akattemets’ en ‘Ploegsteert’ op . In een wisselende bezetting werkt hij in het West-Vlaams pakkende , boeiende songs uit, die op sobere of op een meer bredere wijze eenvoudig, broeierig en subtiel uitgewerkt zijn . Die taal en de muziek communiceren met elkaar en zoals hij het zelf omschrijft in één van de nummers “het zit ‘em allemaal wel goed in elkaar”. Vriendschap , liefde en wereldproblematiek , je hoort het ergens wel allemaal in deze deftige reeks songs . “Gie , den otto en ik” en “Dag zonder schoenen” zijn enorm sterk.
Er valt verder voldoende afwisseling te noteren o.m. een sfeervol dromerig “Bouwt ip mie” , een rockend “Vaskes” , een poppy “Genezen” , de roots van “Ik ga niet storen” of een ingetogen “Zet mie af” op piano. Nederlandstalige muziek die intrigeert!
Het gaat hier om een zijsprong van de heren van Parquet Courts die het goede weer maken binnen de NYse indienoisescene . Parquet Courts heeft al een paar puike platen afgeleverd en refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar , strak, catchy materiaal!
We hebben nu een reeks lofi opnames , in een tweetal weken opgenomen met een viersporenrecorder , met een knipoog naar Guided By Voices , maar verder komen een Velvet Underground, Thurston Moore aan bod en ervaren we wel het oude Nada Surf. Het zijn grauwe , licht schurende , sfeervolle en aanstekelijke nummers , die door de repetitieve ritmes , wat roots en psychedelica intrigeren als “Insufferable”, “Eveyday it starts” , “Pretty machines” en “Psycho structures” . Een paar instrumentals en strakke postpunk (o.m. “No concept” vullen aan . Ook twee covers zijn er, eentje van 13 th Floor Elevators ( “Slide machine”) en “These boots …” van Nancy Sinatra , mooi in dit muzikaal wereldje ondergedompeld . De toegevoegde sax is een meerwaarde .
Die lofi rammelende aanpak met die vroegere invloedssfeer is en blijft toch wel iets speciaals bij deze band en overtuigt meer dan ooit . Parquet Courts is met allerhande projecten bezig (ook sterk PCPC (met PC Worship )) , die telkens opnieuw meer dan de moeite zijn . Sterk!
José González – Geserveerde puurheid
José González – Olöf Arnalds
Koninklijk Circus
Brussel
José González is de man waar we vanavond op stonden te wachten. De 36 jarige Zweed met Argentijnse roots bracht zijn eerste langspeelplaat ‘Veneer’ uit in 2003. Een doorbraak was hier nog niet mee gemoeid. Deze kwam pas 2 jaar later wanneer zijn akoestische cover van ‘The Knife’ met “Heartbeats” internationaal werd opgemerkt in een kleurrijke reclamespot. In de voorbije twaalf jaar, toerde hij solo, toerde hij met de band Junip en schreef hij de soundtrack voor de film ‘The secret life of Walter Mitty’. Zo komen we in 2015 waar we na 7 jaar lang watertanden eindelijk kunnen proeven van zijn nieuwe solowerk. Het album ‘Vestiges & Claws’ is een waardige opvolger waarbij José trouw gebleven is aan zijn succes formule: de bedrieglijke eenvoud, een klassieke gitaar, summiere percussie en als kers op de taart: zijn stem.
Het voorprogramma werd verzorgd door Olöf Arnalds. Een jonge dame van amper dertig jaar uit de welgekende IJslandse ‘Arnalds’ familie en reeds bekend van de groep Múm. Vergezeld door een tweede gitarist bracht ze sobere songs waarbij haar stem de hemel kon bereiken. Zo fragiel, beetje theatraal en enorm puur zijn de drie kenmerken die ik haar toeschrijf. Algemene conclusie: een sympathiek voorprogramma.
Een net niet uitverkocht Cirque Royal, stond te tieren voor José González. Op het podium verscheen hij met maar liefst 4 extra man. Twee hanteerden allerlei slaginstrumenten, een derde als extra gitaar en een vierde stond achter de ‘keys’. Op een verhoogd podium, met als achtergrond een groot zwart doek met witte bergen, namen ze plaats met José in het midden. Hij opende met het nieuwe werk. Nog geen maand oud maar precies al bekend in de oren van het publiek. Het enthousiasme zat erin, er hing een goed geluimde sfeer in de zaal.
Na het nummer “What will” liet de band José alleen achter op het podium. De grote lichten doofden en de witte bergen in het sobere doek lichtte plots op. De spot ging aan en daar klonken de tonen van “Crosses”. Het publiek gaf blijk van appreciatie, maar doofden al snel de stembanden en het handgeklap om te genieten van José op z’n puurst. Prachtig was dit. Vervolgens speelde hij “Hints” waarin hij een slag mistte. Deze fout werd door het publiek goed onthaald, het was voor hen een teken van ‘echt en puur’ muziek maken. Zo kon José rekenen op een oorverdovend applaus na dit nummer. Je zag dat hij genoot om voor ons te spelen.
Na het nummer “With the ink of the ghost” verscheen de band terug op het podium en werd het concert alleen maar beter. Het publiek werd alleen maar meer mee op sleeptouw genomen door het indrukwekkende samenspel van de band. Tot slot trakteerde José ons bij de bis op een samenspel met Olöf Arnalds (het meisje uit het voorprogramma). Zo brachten ze een schattige cover van “I’ll be your mirror” van The Velvet Underground.
De show was een goede mix van het oude werk, het nieuwe werk, een Junip nummer en covers. Een deel van het publiek had misschien gehoopt op een van de soundtracks uit de film ‘The secret life of Walter Mitty’, maar deze kwamen niet aanbod. Voor mij persoonlijk kon zijn set niet beter in elkaar zitten.
Op het einde van het concert heb ik de gewoonte om de setlist op te vragen. Deze kwam helemaal niet overeen met wat de band werkelijk had gespeeld. Zo stonden er maar 13 nummers op terwijl we er 20 hebben gekregen en kwam de volgorde niet overeen. Dit getuigt van een concert op maat van het publiek. Chapeau!
De algemene conclusie luidt als volgt. José González maakt zijn plaat waar op het podium. Even eerlijk als doordacht weet hij de nummers over te brengen in een live gebeuren zonder gebruik te maken van overroepen showelementen. Hij staat er zoals hij is, een echte sympathieke topmuzikant.
Setlist: Afterglow, Stories, Carry, Killing for love, In our nature, What will, Crosses, Hints, Heartbeats, Stay in the shade, With the ink of a ghost, Home, Always (Junip), This is how we walk on the moon, Teardrop, Down the line; Bis: I’ll be your mirror (The Velvet Underground), Every Age, Leaf off/The cave
Organisatie: Botanique, Brussel
De dames van Warpaint uit LA hebben ons al een tijdje in hun greep met hun bevallige, dromerige, sferische, zweverige indiepop. Ze hadden ons al overtuigd op Rock Werchter , maar konden nu pas hun clubconcert geven , na het onverwachts uitstel in november om persoonlijke redenen.
Warpaint weet ook de 80s new-wave liefhebber naar hun hand te zetten met die etherische sound , waarin wat psychedelica , postpunk , shoewave en galm is verweven, en die hier ergens aan oudgedienden The Cranes , Cocteau twins, Belly en de huidige Beach House , Best coast kan worden gelinkt.
De groep intrigeert door de mooie spanningsopbouw , de donkere broeierige intensiteit , de hemelse fluistervocals van Emily Kokals en de harmonieuze samenzang. De kleine variabelen die ze aanbieden op hun twee platen , worden live ook niet geschuwd , waardoor we mooie muzikale momenten beleefden . Op het achtergrond hadden we de prachtige pastelachtige hoestekening van hun titelloze nieuwe plaat .
Meteen was eigenlijk op die manier de sfeer getekend van hun optreden die een klein anderhalf uur duurde. De eerste twee songs “Warpaint” en “Undertow” zorgden voor die kenmerkende bezwerende , chillende sound ; we hoorden een goed beheerste dosis pedaaleffects, galm en de harmonieuze samenzang was sjeik. “Love is to die” - sterk door die Cure bassloops – én nog in een commercial gebruikt -, was al vroeg in de set en kon rekenen op een warm onthaal . Ook die andere single “Keep it healthy” en het afsluitende “ Elephants” twinkelde , sprankelde door die sfeervolle, galmende geluidjes en de zalvende grooves .
Het deed de dames deugd , op het podium scherpte het zelfvertrouwen aan , de losse spontane contacten groeiden , ervaarden ze meer zekerheid en kwamen ze meer en meer in de juiste stemming.
De muzikale weerhaakjes waren golvend en schokkend ; naast songs als “Composure” “Burgundy” en “Krimson” was het nieuwe “No way out” hier even veelbelovend. Met een knipoog naar het onvolprezen Luscious Jackson, klonk op “Disco/very ” dampende funk door, een krachtige gitaar, een diepere bassline en opzwepende drums ; het zette de dames in beweging en de dansspieren werden aangesproken .Wat even liefdevol benaderd werd bij “Bees” en “Biggy” in de bis door de repetitief opbouwende loungy ritmiek.
Die afwisseling in hun mistige muziek leverde een boeiend , bedwelmend , opwindend concert op. Warpaint hun liedje is duidelijk na deze platen nog niet uitgezongen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warpaint-15-03-2015/
Organisatie: Live Nation ism Botanique, Brussel
Sleepmakeswaves – Tides Of Nebula – Skyharbor: Intercontinentale muziek, maar Australië boven
Kavka
Antwerpen
Starten doen we met Skyharbor. Deze heren komen uit India. Een groot verschil met de hoofdact. Een mix van progrock en post-metal. Met vooral een leadgitarist die er met momenten stevig op inhakt en zalige bekken trekt tijdens het spelen. Een hele cleane zang, zoals het progrock betaamt en die zeker voor de progrocksound zorgt. De complexe solo's worden naadloos in de muziek ingebouwd, zonder dat de muziek stilvalt. Dit geeft de band een grote vaart, die a sortie is met hun energieke presence.
Tijd nu voor echte postrock, in de vorm van Tides Of Nebula. Postrock in een vrij traditioneel kleedje. Hier (nog) geen elektronicafantasietjes. Maar wel het betere gitaargeweld, dat het niet moet hebben van riffs, maar wel van opbouw, melodische stukken, lyrisch gitaarspel. Het klinkt altijd spannend en uitdagend. En met opbouw bedoelen we niet alleen trage en langdradige stukken. Maar ook stevig beuken en daveren. Een heel volwassen sound die niet als filmmuziek moet geïnterpreteerd worden, maat als stevige lappen geluid en songs. Alles blijft ook volledig instrumentaal. 4 man die weet hoe je moet blazen zonder aan schoonheid in te boeten. Het enige vocale dat te horen is, is de gitarist die het publiek am roepend en zonder micro bedankt. Ze zijn zeker niet vies van wat bombast, maar bij deze muziek mag dat wel. Op het einde duikt de gitarist nog even het publiek in, wat de sfeer alleen nog maar uitzinniger maakt. Die Polen, het zijn toffe mannekes.
Headliner van deze avond is zonder meer Sleepmakeswaves. Deze Aussies komen maar wat graag naar onze contreien. Getuige hun optredens op Dunk!festival (2 maal), Handelsbeurs, 4ecluses,... Ditmaal gaan ze voor Antwerpen. En dat zal Antwerpen geweten hebben. Want Sleepmakeswaves kwam, zag en overwon! Ze zijn de helden van de moderne postrock. Ze spelen geen traag opgebouwde lang uitgesponnen nummers, maar stevige gebalde songs, die dan misschien lang duren qua tijd, maar qua gevatheid hun gelijke niet kennen in het genre. Sleepmakeswaves laveert binnen hun postrock naar postmetal, vleugjes electro,... Maar hun hoofdtaak is een gigantische wall of sound creëren die je wegblaast. Heel wat nummer zijn van hun nieuwe plaat en dat stoort mij zeker niet. Want die laatste plaat is zeer geslaagd. De hoofdrol is weggelegd voor de bassist die met zijn strakke en typische sound de band draagt en verheft naar een hoger niveau. Het enthousiasme spat er bij alle vier de bandleden vanaf en dat straalt uit naar de rest van het publiek dat duchtig wordt meegevoerd door de golf genaamd sleepmakeswaves.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/skyharbor-15-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tides-from-nebula-15-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sleepmakeswaves-15-03-2015/
Organisatie: Heartbreaktunes ism Kavka, Antwerpen
Wat hebben Elvis Costello, Grant Hart en Bob Mould met elkaar gemeen? Wel, behalve dat ze alle drie behoren tot het pantheon der songwriting performers werden ze de voorbije maanden in allerhande achterafzaaltjes in cognito gespot door hun collega Steve Wynn, telkens enkel gewapend met een elektrische gitaar en een amp. De immer kwieke Wynn hield er nadien een geniale ingeving aan over. Na een drukke reunie tour met oerband The Dream Syndicate vond de sympathieke Amerikaan namelijk de tijd rijp voor een nieuwe solo oversteek richting Europees clubcircuit, voor het eerst niet akoestisch maar wél in het gezelschap van een elektrisch aangedreven sixstring.
Voor de enige Belgische passage tijdens zijn ‘Solo Electric’ tour koos Wynn voor een wel erg bescheiden plekje in de foyer van Het Depot, dezelfde zaal trouwens die hij een kleine twee jaar terug samen met zijn maats van The Dream Syndicate net niet deed overkoken. En kijk, de guitige veteraan pikte de draad gewoon weer op waar ie al die tijd was blijven liggen door van leer te trekken met twee Syndicate evergreens, “Tell Me When It’s Over” en “Daddy’s Girl”.
De muzikale template van Wynn’s nieuwe solo avontuur is even primair als avontuurlijk. De studioversies van ’s mans nummers werden voor deze tour tot op het bot gestript van alle muzikale ballast tot enkel de lyrics en een paar akkoorden overbleven. De naakte restanten werden door Wynn vervolgens terug aangekleed met een breed uitwaaierende gitaar die afwisselend een infuus met een weldadige dosis reverb of feedback kreeg toegediend. De spreekwoordelijke vergelijking van de folk troubadour die zich voor één avond een ongedwongen garagerocker waande ging hier dus wel op, voor Wynn zelf voelde het aan als ‘going out to a fancy dinner party dressed in a swimming suit’.
Met dergelijk beperkt instrumentarium zou de verveling bij menig andere songwriter al vlug toeslaan, maar de doorwinterde Wynn kent alle knepen van het vak om bijna twee uur lang het tegendeel te bewijzen. De Amerikaan had hiervoor een opvallend afwisselende setlist in elkaar gepuzzeld waar de contrasten tussen hard of zacht, furieus of intiem, en blues of rock vakkundig werden afgetast.
Een overstuurde stomp in de maag als “Southern California Line”, waarin een overduidelijke knipoog naar Neil Young & Crazy Horse verstopt zat, ging op die manier naadloos over in een intieme versie van “When You Smile” dat met mondharmonica werd opgesmukt tot een would-be Dylan song. Young en Dylan, het zijn twee regelmatig terugkerende referenties die Wynn muzikaal hebben gevormd, maar boven alles blijkt de man een zelfverklaarde adept van Lou Reed. In Leuven kreeg de betreurde rock’n’roll animal trouwens een doorleefde versie van “Coney Island Baby” postuum kado van één van zijn beste leerlingen. Het bleken zes huiveringwekkende minuten van bezinning over de zin en onzin van onvoorwaardelijke liefde, of kort gezegd, siddering langs de rug en krop in de keel.
Een ander zeldzaam moment waarop ernst plots de kop opstak was toen de sympathieke peer bekende wel degelijk enige podiumvrees te kennen. In het verleden werd dat toegedekt met allerhande roesmiddelen, tegenwoordig zoekt Wynn zijn toevlucht in een soort mindfulness en voegde daar als persoonlijke challenge een fraaie versie van The Band’s “Stage Fright” aan toe.
Na pakweg een uur kreeg Wynn dezelfde ingeving als wij eerder op de avond al hadden bij het binnenstappen van de foyer. De plooistoeltjes die wat onhandig op de eerste rijen waren neergepoot werden op zijn verzoek naar de kant verbannen, waarop de echte finale met de obligate ‘time for requests’ oproep in een ongedwongen sfeer kon beginnen. Met een publiek waarvan een groot deel al vlotjes de kaap van 50 lentes had gehaald was het dan ook niet verwonderlijk dat nummers van The Dream Syndicate hier het leeuwendeel gingen opeisen. Ook in zijn dooie eentje wist Wynn begeesterende versies neer te zetten van “Boston”, “The Days Of Wine and Roses”, “Merrittville”, and “50 In A 25 Zone”, stuk voor stuk essentiële schakels in het muzikale erfgoed from the American heartland.
Ook de erfenis van Wynn’s andere, weliswaar erg kortlevende indiesupergroep Gutterball met ex-leden van o.a. The Long Ryders en House Of Freaks werd in Het Depot niet ongemoeid gelaten. Eerder op de avond werden reeds “Transparancy” en “Hesitation” uit ‘Weasel’ (‘95) vanonder het stof gehaald, maar hét moment van de avond diende zich aan toen ondergetekende luidkeels verzocht om “Top Of The Hill” uit de eerste Gutterball schijf … en deze jongen prompt op zijn wenken werd bediend. En de pret bleef gewoon duren tot helemaal op ’t eind toen “Baby, We All Gotta Go Down” werd opgedist uit het debuut van Danny & Dusty, de songschrijvers alliantie die een dronken Wynn tijdens een verloren weekend ergens midden jaren ’80 aanging met een toen minstens even dronken Dan Stuart (Green On Red).
De door adrenaline aangedreven solo electric jukebox kon wat ons betreft zo nog uren doorgaan zonder dat we er erg in hadden, maar Wynn trok er toch tijdig de stekker uit om vervolgens aan de merchandising tafel schouderklopjes en diens meer in ontvangst te nemen. Het is één van die vaste rituelen waar de Californische New Yorker én zijn fans avond na avond naar uitkijken. Sommige jongere lezers begrijpen er vast niets van, maar neem het toch maar van mij aan: social media never get better than this!
Organisatie: Het Depot, Leuven
Celestial Wolves – Psychonaut – Edgar – Grimwald - 4 bands Het Entrepot, Brugge op 13 maart 2015 – Pics
Celestial Wolves – Psychonaut – Edgar – Grimwald
Celestial Wolves - opgericht in Herzele, 2011, is een band gevormd door 5 leden van gesplitte groepen, speelt instrumentele muziek met stoner en metal invloeden, rustig kabbelende muziek afgewisseld met agressieve distortions, jazzy sfeertje, progressieve bas, melodische gitaar, …. Eind 2011 werd er gewerkt aan een eerste EP, maart 2012 in eigen beheer uitgebracht. Sinds ‘Callisto’ bracht Celestial Wolves in België verschillende shows en toerde CW door de UK. (zie pics homepag)
Psychonaut - 3-koppige stoner sludge band uit Mechelen - brengt ietwat melancholische doomy sound.
Een greep uit de recensies: “één van de interessantste nieuwkomers”, “perfecte evenwicht tussen screams en cleans”, “Led Zeppelin en Pink Floyd gekoppeld aan post-stoner en sludgy eruptions”, “lekker vet” …
Edgar - gevormd uit leden van Prote en Gurt Goatbuck. Ze putten uit 70tiger jaren blues en power rock, authentieke punk en grunge van eind 80 en smelten dit tot “vuile Rock & Roll”. What’s that scream? Let’s play some fucking music babe!”
Grimwald - uit Gent en Brugge, in één woord alternatief, psychedelica, hard rock, knetterende fuzz, grunge, space rock. Grimwald blaast!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/celestival-wolves-13-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pschonaut-13-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/edgar-13-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/grimwald-13-03-2015/
Het Brussels Moaning Cities is een band die zich perfect in zijn nopjes voelt binnen de huidige nieuwe lichting van psychedelische retro rock. Ze hebben inmiddels met ‘Pathways Trough The Sails’ een sterk debuut uit en ook live overtuigden ze met hun in weed gerijpte songs die af en toe via een hartige sitar een oosters tintje kregen. Ze speelden een sterke en energieke set, al moet wel gezegd worden dat grote voorbeelden The Black Angels iets té nadrukkelijk in de atmosfeer bleven hangen. Er moet dus nog wat harder gewerkt worden aan een eigen sound, maar hier zit zeker potentieel in.
Van de lazy stonerrock van Dead Meadow zijn wij altijd al liefhebber geweest. Het trio is na 15 jaar, 6 platen en 2 live albums nog steeds niet door de grote poort gekomen, maar stelt zich al lang tevreden met een schare trouwe fans die zweren bij Sabbath-achtige rock, lange LSD trips en gitaren die onder invloed van zowat alles wat verboden is door de lucht zweven.
Met de hulp van een paar geestverruimende fluïde projecties op de achtergrond wist het trio in de VK een bezwerend sfeertje te creëren waarin de gitaar van Jason Simon nog meer dan op hun platen centraal stond. Simon kwam soms met Hendrixiaanse solo’s aanzetten om iets verder dan weer zijn gitaar te bedelven onder dikke lagen fuzz en reverb, terwijl zijn wah-wah pedaal overuren klopte.
Kyuss kwam in aanraking met Spacemen 3, Radio Moscow kreeg Syd Barrett op bezoek, Black Sabbath dook met The Warlocks in bed. Het weed-geurtje dat na verloop van tijd guitig in de zaal rondhing (rookverbod, my ass) vormde een perfecte symbiose met de bedwelmende psychedelische heavy rock van Dead Meadow.
Een paar pintjes waren genoeg om onze geest naar een hogere dimensie te laten overhevelen.
Fijne trip. En als u ons nu wil excuseren, we gaan er eentje rollen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dead-meadow-1303-2015/
Organisatie: VK, Sint-Jans Molenbeek
Afterveins mag je op zijn minst een interessant Rotterdams trio noemen die een fris indie-rock plaatje heeft gemaakt. De band brengt op hun tweede album ‘Showers’ een mengelmoes van rammelpop, indie, psych en garagerock.
Er zijn diverse referenties te herkennen, en die zijn allemaal van goeden huize. De rammelende indie van “John Borno” dwarrelt ergens tussen Sonic Youth en Parquet Courts en ook “Wet” wordt gestuwd door een gitaartje die een nachtje met Thurston Moore in de slaapkamer heeft doorgebracht.
Het sluipgif dat rondhangt in “Small” ruikt naar de slangenbezweringen van Jim Morrison en elders op de plaat hoor je geregeld Velvet Underground-gitaartjes die soms in een ontluikend lentezonnetje baden. Verder schieten ons ook nog te binnen : Allah-La’s, Can, The Feelies, Nirvana, The Strokes , Night Beats, Afghan Whigs en zelfs The Gun Club. Om maar te zeggen, dit is een plaatje die uitblinkt in verscheidenheid en die een aantal verdomd goede songs in huis heeft, met als uitschieter het rustige en langzaam opborrelende “Wanking In The Shower”.
Fijne schijf.
De Brusselaars van My Diligence hebben zo te horen een indringende luistersessie ondergaan met als centraal album die succesplaat van Royal Blood en daarnaast ook nog wat werk van QOTSA en Foo Fighters. More is less, constateren wij in hun geval, My Diligence zijn met dubbel zoveel als Royal Blood maar klinken nog half zo energiek niet, volume is ook niet altijd alles. Elementair foutje van de beginnende chef kok, gewoon niet de juiste verhoudingen genomen, te veel power, te weinig song. Je mag dan al een krachtige saus gebruiken, er moet iets onder zitten. Ook te veel gesnuisterd in andermans recepten, op deze debuutplaat worden een beetje te ijverig de grote voorbeelden nagestreefd, zo wordt zonder verpinken op afsluiter “Stay From Burial” een rif gejat van Wolfmother, als daar maar geen proces van komt.
U heeft waarschijnlijk al door dat we hier met een powerrock band te doen hebben die niet al te bijster origineel voor de dag komt. Een stevige sound en solide onderbouw, dat wel, maar helaas ook een totaal gebrek aan een eigen karakter.
De Vlaamse Mudcookies komen op ‘The Herd’ niet bepaald met het meest originele geluid aanzetten, maar ze zijn wel bijzonder vaardig in hetgeen ze doen. Blues, surf, country en rockabilly zijn de ingrediënten. Als u fan bent van Fabulous Thunderbirds, Steve Earle, The Paladins en Treat Her Right dan zal dit er ook wel zonder veel morren ingaan. Hoogtepunten zijn “Ovis” (de opener die lijkt weggelopen uit een Ry Cooder soundtrack), “Trouble” (een gortig rockertje) en “Too High” (met een sexy saxofoon die ons doet mijmeren richting Morphine).
Niet mis, maar om de ettelijke duizenden platen die in dit genre al gemaakt zijn te kunnen overstijgen, zou er nog wat meer pili pili op de patatten mogen. Wij bedoelen maar, Vlaamse kermissen genoeg om hiermee optredens te versieren, maar grensoverschrijdend klinkt dit niet.
So be it, bij zulke groepjes is het toch altijd meer om de fun dan om de centen te doen. ‘The Herd’ verraadt dan ook van een gretige vorm van speelplezier, en live kan dit wel voor gensters zorgen. Dus toch maar even checken als die gasten ergens in de buurt komen.
Zo vader, zo zoon dacht Lee Swinnen toen hij de muzikale wereld instapte. Debuutalbum ‘Heliosphere’ bevat een combinatie van psychedelica, Britpop en hier en daar wat shoegaze. Vergelijken hoeft niet, al heeft Tubelight wel wat weg van bands als The Jesus and Mary Chain en The Brian Jonestown Massacre.
Op ‘Heliosphere’ zijn heel wat catchy melodieën te vinden en in ieder nummer zit wel een deuntje dat in je hoofd blijft steken. Luister naar “Nothing will change my mind” en “White City”. Bij deze ben je dus gewaarschuwd.
Eerder uitgebrachte singles “Coming After You” en “Suzy’s Suicide” zijn natuurlijk ook aanwezig op de plaat. Al klinkt die laatste helemaal niet zo overtuigend en strak ten opzichte van de rest. Laat het je vooral niet beletten om verder te luisteren want de betere dingen worden vaak tot het laatst gehouden. Ook Tubelight dacht hier duidelijk zo over. Terechte keuze met nummers als “No Love” en “I Wanna Hit”, die iets steviger maar misschien ook wel beter klinken ten opzichte van de rest.
‘Heliosphere’ is een ‘binnenkopper’ en doet onmiddellijk snakken naar meer. Verwacht Tubelight deze zomer maar op verschillende festivals en indien je niet kan wachten tot dan, is er op 25 maart hun CD release in het STUK in Leuven.
Mocht u er aan twijfelen, The Districts is wel degelijke een Amerikaanse band. Vooral de catchy opener “4th and Roebling” zet u een beetje op het verkeerde been door openlijk te solliciteren naar de Britse markt.
The Districts lijken dan ook nog in hun opzet geslaagd want dit album werd met de nodige lof door NME onthaald. Doch, het plaatje is lang niet zo sterk als die flukse binnenkomer doet vermoeden, algauw zit de klad er in en peddelen de songs voorbij zonder zich ergens in ons brein of nekvel vast te zetten.
Niet dat ze op de zenuwen werken, daar niet van, maar het is allemaal een beetje te vrijblijvend, ongevaarlijk en lichtzinnig waardoor er maar bitter weinig echt blijft hangen. Het is steeds net een beetje minder dan de grote voorbeelden, zo streven “Hounds” en “Young Blood” naar My Morning Jacket maar geraken er niet, elders gaat het dan weer richting Arctic Monkeys maar wordt zelfs het niveau van de zwakkere momenten van ‘AM’ niet gehaald.
The Districts komen op 09/04 naar de Botanique. U mag hopen dat er live wat meer poer in zit. Weet het ons te zeggen, wij blijven thuis.
Tine Reymer heeft met ‘Thrill my soul’ tot nu toe haar meest persoonlijke album uit; de songs zijn hier spaarzaam begeleid en haar indringende, warme stem neemt een prominente rol is . In die twintig jaar heeft Tine Reymer al een succesvolle carrière achter de rug o.m. een Flowers For Breakfast met haar zielsgenoot Tom Pintens , El tattoo del tigre , Billy King en verder ook nog als actrice .
Ze werd moeder en heeft nu de muzikale stilte opnieuw doorbroken . Onder Reymer hebben we een rits innemende, sfeervolle , dromerige als broeierige songs , die melancholisch zijn door de sobere begeleiding als levendig klinken door een licht huppelende ritmiek. We gaan van “Under my house” , “Harm’s way”, “In dreams” , “It’s been a while” naar de bredere aanpak van “The hill” (met Ruben Block) , “Daddy dolittle” , “Piece of mind” tot de extravertie van “Drown in dirt” en “Bittersweet” . Doorleefde pop , die een vleugje americana en jazz herbergt.
Natuurlijk was Tom Pintens van de partij , ook Aarich Jespers van Zita Swoon Group en tot slot Ruben Block stak met gitaar een tandje bij.
Overtuigend plaatje van deze veelzijdige dame .
Het Amerikaanse King Tuff maakt een potpourri in hun neopsychedelische rock . We horen pop , garagerock , bluesrock , indiepsychedelica , shoegaze en dreampop dooreen , onder de nasale stem van master King Tuff .
De sound kan prettig gestoord zijn, de songs zitten ingenieus in elkaar en weten te raken . Mooi wat we hier allemaal horen .
Tja, hij brengt 13 Floor Elevators , Happy Mondays , Dandy Warhols , BRMC en MGMT dicht(er) bij elkaar . Check songs maar eens als “Sick mind” , “Black holes in stereo” , “Staircase of diamonds” en de titelsong … Heerlijk genietbaar …
De retropsychedelica de dag van vandaag blijft nog steeds in . Het Britse Hookworms levert met hun tweede plaat opnieuw veertig minuten spe€lplezier af . De nummers hebben sfeervolle , dromerige , opzwepende ritmes, houden van pedaaleffects, feedback en de zang durft wel eens uit de bocht te gaan .
We worden door heerlijke orgelpartijen meegevoerd en ervaren duidelijke golfbewegingen die rustige als stormachtige loops kenmerken . Een aangename, bezwerende trip van negen songs die aanklopt bij bands als Moon Duo, Wavves en natuurlijk Spacemen 3 .
10 jaar bestaan The Subways ondertussen al. Ideaal moment dus om nog eens te passeren in de Botanique. Hun tour startte met een dieptepunt doordat hun drummer zich door ziekte noodgedwongen moest laten vervangen.
Dat ze er zin in hadden was wel overduidelijk te merken aan de band. Frontvrouw Charlotte kwam al huppelend het podium opgelopen en langs het enthousiasme van Billy Lunn kon je al helemaal niet kijken.
Openen met een nummer als “We don’t need money to have a good time” was duidelijk een goede zet. Het publiek was meteen mee en dat bracht enkel voordelen op voor de rest van de set. Ook het nieuwe titelloze album werd goed onthaald. Favorieten van het publiek waren “Shake! Shake!’, “Rock and Roll Queen” en “Mary”. Hoe kon het ook anders.
Een topfrontman schuilt er in Billy Lunn, die niets liever deed dan verkondigen hoe veel hij hield van het publiek, van hun accenten en danspasjes. Ook met beledigingen kon Billy goed om. Een enthousiaste fan vond niets beter dan de woorden ‘Charlotte is better than you’ naar hem te schreeuwen. Hij lachte het weg en vertelde dat hij dat voorval voor de rest van zijn leven gaat onthouden.
In het midden van de set vonden The Subways dat het tijd was om het publiek even rust te gunnen. ‘Ga maar allemaal even zitten, ondertussen doen wij de rest van het werk wel’. Waarop heel de Botanique uitermate positief reageerde en iedereen deed wat hen gevraagd werd.
Aan bisnummers doen The Subways niet mee. Dat vinden ze ‘bullshit’. Ze vroegen of iedereen akkoord was dat ze gewoon rustig verder speelden, en natuurlijk maakte niemand hier een probleem van. Hun set eindigen deden ze met “It’s a party” … En dat was het concert van The Subways zonder twijfel ook. Billy Lunn liet voor de laatste maal het beste van zichzelf zien en dook nog eens het publiek in.
Niet altijd even toonvast, maar The Subways kwamen, zagen en overwonnen. Gemist in de Botanique? Niet getreurd, want ze vertelden het publiek dat ze deze zomer op verschillende festivals zullen staan. Wij kijken er alvast naar uit!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dune-rats-11-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-subways-10-03-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Callisto - Swingers - Celestial Wolves : De (te) hoge lat
Magasin 4
Brussel
Celestial Wolves (zie pics homepag) mag vanavond de dans openen in Magasin 4. Deze 5-man-band komt uit het dichte Herzele. Een postrockband met ferme knipogen naar stoner en postmetal. Ze hebben reeds 1 EP (‘Callisto Demo’) en 1 full album (‘Wood for Wood’) uit, dat uiteraard uitkwam op het fantastische label van Dunk!festival, Dunk!records. De set is verrassend harder dan ik initieel had ingeschat. Met hun 3 gitaristen en 1 bassist weten de heren een serieus volume te produceren. Dit niet te koste van de songs, maar net het omgekeerde. De band blaast de nummers staalhard het publiek in dat met open armen dit prachtige cadeau in ontvangst neemt. Danig onder de indruk van de eerste band wordt de lat hoog gelegd voor de volgende bands. Jammer genoeg raakt geen enkele band er deze avond nog over.
Want na de pracht van Celestial Wolves is het tijd voor Swinger. Deze Brusselse band bestaat reeds sinds 2007. Maar het is nog steeds wachten op hun eerste album. De band haalt haar mosterd bib de pioniers binnen het postrockgenre. In denk hierbij aan Mogwai, Tortoise,... U begrijpt wat in bedoel. Ze kunnen echter tijdens het optreden nooit het niveau halen van voorgenoemde bands. Hun iets te klassieke sound komt bij mij niet echt s nieuw of origineel over, waardoor het geheel aan mij een beetje verloren gaat. Nochtans zijn dit geen jonge snaken meer, maar doorwinterde muzikanten die meerdere muzikale wateren hebben doorzwommen.
De afsluiter van deze avond is Callisto. Deze Finnen zijn de vaandeldragers van de postmetal in hun land. Met hun vorige platen wisten ze een goede indruk op mij na te laten. De nieuwe cd had ik echter nog niet gehoord. En daar was direct het grootste probleem van het optreden. Het grootste deel van het optreden bestond uit dit nieuwe materiaal. En dat blijkt niet van hetzelfde niveau als hun eerder werk. De muziek kwam bij mij niet binnen zoals ze hoort binnen te komen. Zelf pretenderen ze dat ze dat hun nieuwe plaat progressive noise rock zou moeten bevatten. Maar daar komt weinig van in huis. De nieuw ingeslagen weg lijkt in mijn ogen niet de juiste weg te zijn. Even de tijd nemen om te bezinnen en even terug keren naar het succesvol werk van vroeger lijkt mij aangewezen …
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Benjamin Booker , een eigenwijs jonge twintiger uit New Orleans, debuteerde vorig jaar en verraste aangenaam met een evenwichtig brouwsel van southern rock’n’roll , blues , folk , country en soul . Net als Alabama Shakes en Gary Clark Jr. zijn de nummers rauw, direct , scherp als intens, oprecht, overgoten van een pittig gekruid sausje soul en gospel. Booker graaft diep in de Amerikaanse wortels en doet een Blind Willie Johnson , T-Rex , Gun Club, Danko Jones , oude Black Keys en Jack White opborrelen . Niet voor niks nam White hem mee als support act !
Met z’n drieën klinken ze rechttoe – rechtaan zonder al te veel tralala ; we ervaren een onderhuidse spanning in de nummers . Hij heeft een apart stemgeluid, een schuurpapieren stem , rauw , raspend , hees , maar ook warm en zacht, wat mooi meegenomen is in het totaalpakket.
Vorig jaar was hij al te zien in de Bota Rotonde , vanavond heeft hij nog meer fans bijgewonnen in de Orangerie. De respons is al meteen dik ok als hij een paar intens spannende, gruizige rockers op ons afvuurt , “Always waiting”, “Chippewa” , “Old hearts”, “Happy homes” en “Kids” , die overtuigen door de heerlijk rauw rammelende , slepende opbouw , de variaties en de erupties van gitaar/bas/drums.
Hij hoest letterlijk een paar covers op , een paar stokoude folk’n’blues o.m. “Falling down blues” , “Shout bamalama” en “Little Liza Jane” , waar mandoline en viool worden bovengehaald . De paar tragere nummers middenin de set als “Slow coming” hebben dezelfde intensiteit en behouden de aandacht.
De rem wordt naar het eind terug meer losgelaten , het tempo opgeschroefd op het gekende “Violent shiver” , “Have you seen my son” en “By the evening”. Op z’n Crazy Horse’s gaan ze in de soli er lekker tegen aan; de pedaaleffects worden ingedrukt en er is een beheerste dosis feedbackgeraas .
Bijna anderhalf uur lang doorleefd materiaal dus, dat gretig gespeeld werd . Benjamin Booker is terecht een ontdekking ; jawel deze frontman/muzikant horen we zeerzeker terug . De zomerfestivals lonken …
De support Wild Smiles was ‘wild’ met hun korte , kernachtige , onversneden melodieuze grungy rock . Het kan en mag al veel gehoord zijn , de drie klonken als ‘schapen in wolfskleren’ woest , gedreven, aangenaam en leuk ; natuurlijk waren ze wel op die manier ergens te situeren tussen het breedspectrum van Ramones en Nirvana in .
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
